Archive by Author

Γιατί δε μπορούμε να ελπίζουμε στο ΣΥΡΙΖΑ

17 Ιολ.

Όταν απαντάς σ’ένα ερώτημα, αυτό πρέπει να έχει διατυπωθεί. Δεδομένου λοιπόν ότι τέτοια δεν έχει διατυπωθεί, ο προβληματισμός για τη μελλοντική εξέλιξη και θέση του πλειοψηφικού πόλου τη αριστεράς (μέσα ή έξω από εισαγωγικά, επιλογή του αναγνώστη) και μεγάλου νικήτη των τελευταίων δύο εκλογικών αναμετρήσεων, οι παρακάτω γραμμές, αποτελούν περισσότερο εξωτερίκευση σκέψεων μα και απορίες – συμπεράσματα που γεννήθηκαν από τη χτεσινή μου κουβέντα με πρώην κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος.

Ας πάρουμε το λογικό δρόμο λίγο ανάποδα. Ας ξεκινήσουμε από το συμπέρασμα και ας δούμε ύστερα το αν ισχύει η όχι, ακολυθώντας τη μαθηματική συλλογιστική της «δια της ατόπου απαγωγής». Ας δεχτούμε λοιπόν, ότι από τον σύριζα έχουμε αρκετά πράγματα να περιμένουμε. Έστω ακόμα ότι θα ήμασταν ικανοποιημένοι, ύστερα από αυτή την άνευ προηγουμένου επίθεση στις εργατικές κατακτήσεις, με κάποιες μικρές, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, παραχωρήσεις του κεφαλαίου, απέναντι στην εργασία. Έστω δηλαδή ότι ο γράφων δεν έχει κατηχηθεί από μικρός στη μαρξιστική σκέψη και έγραψε πάντα με το δεξί και ποτέ με το ζερβό.

Εδώ λοιπόν, ακριβώς σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να απορρίψουμε απευθείας αυτή τη περίπτωση. Την περίπτωση μιας σοσιαλδημοκρατικής διεξόδου από τη κρίση ή ακόμα και την προσπάθεια της ελληνικής αστικής τάξης να παραμείνει στην εξουσία σε μια (όχι και τόσο) υποθετική περίπτωση πολιτικής αστάθειας, αμβλύνοντας τη συνείδηση των εργαζομενων στρωμάτων με παραχωρήσεις ή και εξαγορά. Η κρίση του καπιταλισμού που βιώνουμε, είναι τόσο συστημική και βαθιά που απλά η πρώτη επιλογή δεν υφίσταται για κανένα. Η μισθωτή εργασία είναι ο κανόνας και τα μικροαστικά στρώματα, έχουν σχεδόν εξαλειφθεί. Η αστική τάξη και δη η ελληνική αστική τάξη, δεν δύναται να κάνει παραχωρήσεις. Τελεία και πάυλα. Ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει την κερδοφορία της είναι η μείωση του μεταβλητού κόστους. Η συμπίεση των μισθών, των συντάξεων και του κοινωνικού κράτους.

Αφού ξεμπλέξαμε με την πρώτη περίπτωση ας δούμε λοιπόν και τη δεύτερη. Την περίπτωση γενικευμένης πολιτικής αστάθειας. Η πραγματικότητα είναι ότι μέρος αυτής το βιωνουμε ήδη. Υπό αυτό το πλαίσιο, το «πολιτικο συστημα» που ξέραμε ως τώρα έχει καταρρεύσει και ο σύριζα βρίσκεται με τα τσαρούχια στη δεύτερη θέση. Ένα κόμμα που δεν αριθμεί πάνω από 3-4, άντε ας πούμε 5 χιλιάδες μέλη (τουλάχιστον προεκλογικα), να απόσπα πάνω από ενάμιση εκατομμύριο ψήφους. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτή η κατάσταση οξύνεται και απειλείται έστω σ’ενα βαθμό η εξουσία των αστών. Όπως είπα όμως αυτό εν μέρει  συμβαίνει ή συνέβη ήδη. Ποια είναι τα δείγματα γραφής; Όταν σε μια τόσο σημαντική εκλογική αναμέτρηση, όπως αυτή του Ιουνίου, κερδίζει το κατεξοχήν αστικό κόμμα και οι έλληνες αστοί, δε συζητούν καν να αναδιαπραγματευτούν την εφαρμογή (!) του μνημονίου αλλά και οι ευρωπαίοι δε δείχνουν καμία απολύτως συμπάθεια και διάθεση εξυπηρέτησης – επένδυσης στο άλογο που αυτοί πόνταραν, τότε δε θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς τα περιθώρια. Τα λεφτά είναι πολλά Άρη και οι μητροπόλεις δεν έχουν ενδοιασμούς να θυισιάσουν χώρες σα την Ελλάδα. Οχι στο «κομμουνιστικό κίνδυνο» (που δεν περνάει από το μυαλό τους ως εκδοχή) αλλά στο «χάος και στην αστάθεια» και το τριτοκοσμικό μοντέλο της άσκησης εξουσίας από πλήρως διεφθαρμένες κυβερνήσεις-καθεστώτα με αποικιοκρατικούς όρους.

Αφού απορρίψαμε τη προοπτική ο σύριζα να καταφέρει μερικές σοασιαλδημοκρατικές κατακτήσεις πρός όφελος της εργασίας, ας αναρρωτηθούμε εαν ο σύριζα είναι αυτό το μόρφωμα που θα μπορέσει να πετύχει ριζοσπαστικές αλλαγές στην κατεύθυνση της αλλαγής πολιτικής εξουσίας. Μερικοί απ’όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο, θα θεωρούν το ερώτημα αφελές και την απάντηση προφανή. «Φυσικά και ο σύριζα  δεν είναι το κόμμα που θα μπορούσε να δοκιμάσει τον εαυτό του και το λαό, σε μια βαθιά ταξική αναμέτρηση.» Αν και καταναόω την θέση αυτή και εν μέρη συμφωνώ, δεν καταννοώ τη βιασύνη. Τη βιασύνη στο να απορρίψεις ένα κόμμα το οποίο κινείται σ’ ένα χώρο προοδευτικό και ριζοσπαστικό (βάση των δεδομένων του ευρωπαικού πολιτικού γίγνεσθαι). Η προσωπική μου βιαστική σκέψη, είναι ότι ο σύριζα υπό κάποιες συνθήκες (θα δικαιολογήσω ύστερα ότι αυτή η ευκαιρία χάθηκε) δεν θα ήταν μεν το πολιτικό κόμμα που θα έφερνε τις ανατροπές που επιθυμούμε αλλά θα μπορούσε να είναι εκείνο, που θα άνοιγε το δρόμο σε αυτη την προοπτική. Και σε αυτή τη σκέψη μου, συνεπικουρεί και το άρθρο του Φρατζή στον ιστότοπο του unfollow, για την ψήφιση τη πρότασης του ΠΑΜΕ και από την αυτόνομη παρέμβαση στην αδεδύ.

Στην συζήτηση που ανέφερα ξεκινωντας τη σκέψη μου, με μέλος των προηγούμενων κυβερνήσεων, κατέληξα ότι οι ελπίδες μου είναι φρούδες. Ξεκινώντας λοιπόν το διάλογο, περίμενα να αντιμετωπίσω, μια δυσπιστία και μια ανησυχία για τη προοπτική διακυβέρνησης από το σύριζα, που δεν εμφανίστηκε όμως στιγμή. Αντίθετα. Με μια σειρά επιχειρρημάτων, ο συνομιλητής μου, απέκρουσε κάθε περίπτωση, ο σύριζα να διακινδυνεύσει το οτιδήποτε σε περίπτωση που πάρει την εξουσία. Η μόνη ελπίδα (από την οπτική του «τίμιου αστού») ήταν ότι «θα φοβήσει ίσως αρκετά αυτούς που τόσα χρόνια δε πληρώνουν ευρώ σε φόρους, ώστε να πληρώσουν έστω κάποιους και σίγουρα όχι αυτούς που τους αναλογούν και θα έπρεπε».

«Πόσους βουλευτές έχει ο σύριζα;», με ρώτησε.»71. Αυτοί οι 60 κάτι, αν αφαιρέσεις όσους ήταν ήδη, τετραπλασίασαν τα εισοδήματα τους σε ένα βράδυ.Αυτό από μόνο του είναι ένας ισχυρότατος παράγοντας συντηρητικοποίησης». «Ναι αλλά δεν είναι μόνο οι βουλευτές ένα κόμμα» αντάπαντησα. «Μη βιάζεσαι. Ξεχνάς ότι πρόκειται για ένα κόμμα με ελάχιστα μέλη. Κάθε βουλευτής δικαιούται εφτά υπαλλήλους. Κάνε τα μαθηματικά, είσαι καλός σ’αυτά: 497 υπάλληλοι. Σωστά;» «Σωστά» ανταπάντησα. «Πόσους δημάρχους έχει σήμερα; 5! Ένα κόμμα του 27%, το δεύτερο κόμμα έχει 5 δημάρχους. Σύνολο όλοι οι δήμοι είναι 500 και κάτι. Δε θα κεδίσει 150 στις επόμενες δημοτικές; Πόσοι δήμαρχοι και πόσο αντιδήμαρχοι είναι αυτοί; Και πόσοι πρόεδροι επιτροπών; Αυτό που προσπαθώ να σου πω, είναι όι σε ένα κόμμα με ελάχιστη βάση, γρήγορα, γρήγορα έχεις ένα στρατό έμμισθων υπαλλήλων, που εξαρτούν τη θέση τους από το υπάρχον πολτικό σύστημα. Ναι ή όχι;» «Δεν είναι όλοι ΠΑΣΟΚ!» του είπα. «Δεν είπα αυτό. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα σύστημα εξουσίας 30 χρόνων, πολύ χειρότερο από αυτό που σου περιγράφω. Δεν είναι εκεί το θέμα μας όμως. Αυτό που συζητάμε είναι ποια θα είναι η μετεξέλιξη του σύριζα. Και τέτοια θα υπάρξει μην αμφιβάλλεις δευτερόλεπτο. Έχει ξεκινήσει προεκλογικά. Και είναι αντικειμενικό ότι θα υπάρξει. Εμείς συζητάμε την κατεύθυνση της. Πες μου τώρα ότι έχεις εμπιστοσύνη στις σκληρές δομές του σύριζα, που δε θα του επέτρεπαν αυτή τη θεσμοποίηση.»  είπε ειρωνικά. «Καμία απολύτως. Υπάρχουν όμως, στελέχη με συνεπή ριζοσπαστική στάση, γιατί τους ξεγράφεις τόσο εύκολα;»του απάντησα. «Δε τους ξεγράφω εγώ, οι σύντροφοί τους θα τους ξεγράψουν ή οι  ίδιοι θα ξεγράψουν το παρελθόν τους. Άμα τους γνωρίσεις από κοντά θα καταλάβεις ότι είναι πιο διαλλακτικοί απ’όσο νομίζεις» είπε, αντιμετωπίζοντας τις γκριματσες δυσπιστίας μου. «Όταν θα’ναι η σειρά του Τσίπρα, θα είναι είτε αφού έχουν κάψει τελείως τον Σαμαρά, έχοντας πετύχει όλους τους στόχους, είτε μετά από μια νέα 8μηνη διακυβέρνηση από κυβέρνηση εθνικής ενότητας κατά το προηγούμενο πρότυπο, πάλι αφού έχουν επιτευχθεί οι στόχοι. Και τότε τι θα πει ο Τσίπρας; Στράφη όλες οι θυσίες; Όχι. Σιγά σιγά να διατηρήσουμε αυτά που έχουμε  κρατήσει (αφού για ότι χάσαμε, φταίνε τα μνημόνια). Μια ήπια αριστερή σοσιαλδημοκρατία δηλαδή. Άλλωστε τότε, η τραπεζική ένωση θα είναι γεγονός και θα μπορούν να μας πετάξουν έξω από ευρώ χωρίς κανένα κόστος.»

Ποια αξία έχει η ανάλυση ενός τέτοιου στελέχους, γιατί δεν φοβάται το σύριζα; Αν και εφόσον δεχτούμε την ειλικρίνεια σε μια τέτοια κουβέντα, ως δεδομένο, από μικρή έως καθόλου για μερικούς, πολύ για κάποιους άλλους. Εξαρτάται μάλλον από το πόσο συμφωνείς με τα επιχειρρήματα που βάζει ή όχι. Η προσωπική μου άποψη ειναι ότι δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό, έχει δίκιο. Εύστοχα επισημαίνει τις δομές του σύριζα, που είναι ακόμα χαλαρότερες από αυτές που είχε το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80 και μετεξελίχτηκε επίσης γρήγορα. Έγραψα νωρίτερα, ότι πίστευα ότι ο σύριζα, θα μπορούσε να είναι εκείνο το κόμμα που θα άνοιγε το βαθύ ρήγμα, το οποίο ένα ταξικό κίνημα με μια οργανωμένη πρωτοπορία θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί για να πετύχει την κατάκτηση της πολιτικης εξουσίας από τους εργάζόμενους. Θα συνεπικουρούσε δηλαδή στην όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης, όπως κάνει άλλωστε εν γένει η ταξική πάλη, της οποίας κατακτήσεις θα ήταν οι όποιες παραχωρήσεις κερδίζονταν. Πλέον όμως κι ενω το νερό της πολιτικής κυλά στο αυλάκι της σταθεροποίησης ενός πολιτικού συστήματος που θα κληθεί να διαχειριστεί τις επόμενες τρομακτικά δύσκολες μέρες, οι αγωνιστές του σύριζα, θα νιώσουν ξαφνικά πολύ μόνοι. Θα δουν τους συντρόφους τους, νεολαίους που επέλεξαν τον συν και με μικροαστικά κριτήρια (τέτοιοι υπάρχουν παντού, δεν αποτελεί κατηγορία αυτό) να γοητεύονται από το μέλι της εξουσίας και να ζητούν διορισμό σε σχολείο κοντά στο μετρό (αυτό το περιστατικό είναι πραγματικό και είναι επί εποχής 4.5%) ή διορισμό σκέτο. Οι ίδιοι οι συνεπείς αγωνιστές θα αρνηθούν να παραδώσουν το κόμμα ρομαντικά (όπως κάνουν ήδη), όπως δε βλέπουν τώρα ότι ο Παπαδημούλης και ο Δραγασάκης είναι πολύ πιο διαλακτικοί από το Παπανδρέου στις εκλογές του 2009, συνεπαρμένοι από την ηδονή της εκλογικής επιτυχίας.

Για να επιστρέψουμε λοιπον στο αρχικό ερώτημα. Θα μπορούσε ένα κόμμα που δέχεται αυτές τις επιθέσεις, είτε «φιλίας», είτε εκβιασμού ακόμα σε άλλες περιπτώσεις που δεν συζητήσαμε, ένα κόμμα που θα έχει περάσει μια περίοδο «αντιπολιτευτικής νομιμότητας» (έστω κι αν τους τάραξε),  σε οξυμένες συνθήκες να αντέξει και να δώσει προοπτικη σε ένα λαό που αγωνίζεται; Νομίζω ότι η απάντηση είναι προφανής. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο άτοπο. Στο άτοπο του να ελπίζει κανείς ότι πλέον ο σύριζα έχει κάτι θετικό να προσφέρει στην υπόθεση της εργατικής τάξης.

Με αυτό στο μυαλό και τις εξελίξεις να τρέχουν, το τρένο δεν μπορεί να περιμένει. Η τακτική, δεν μπορεί να διαμορφωθεί στη βάση «μα και ο σύριζα έχει συνεπείς αγωνιστές/κανένας δεν είναι περιττός». Αν και διαφωνούσα κάθετα με τη στάση του ΚΚΕ προεκλογικά, τώρα τη θεωρώ επιβεβλημένη. Όχι το ύφος της κριτικής, ούτε το τρόπο της, που ξεπερνούν τα όρια του τραγικού και γυρνοβολάνε στο αστείο, αλλά της απολύτως καμίας συννεόησης σε κεντρικό κομματικό επίπεδο με το κόμμα του Δραγασάκη και του Παπαδημούλη. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, πρέπει να απαιτούμε, αν θέλουν να χρησιμοποιούν τον όρο αριστερά, να ξεφορτωθούν τα εκσυχρονιστικά βαρίδια. Οτιδήποτε άλλο είναι κυβερνητισμός και συμβιβασμοί συνδιαλλαγής. Από την άλλη όμως,  συνδικαλιστικά, στο εργατικό κίνημα, στο φοιτητικό κίνημα επιβάλλεται μια κοινή πορεία, μια κοινή γραμμή. Να προταθεί όμως αυτή,  ακριβώς με αυτό το τρόπο που θα αναδείξει και θα επιβάλλει μια όξυνση των αντιθέσεων μέσα στον ίδιο τον σύριζα. Για την ακρίβεια, θα αναδείξει την κομμουνιστική προοπτική ως  εναλλακτική, ως πολιτική πρόταση ορθά κοφτά διατυπωμένη. Αλλιώς κινδυνεύουμε σε επανάληψη της πρόσφατης ιστορίας ή σε δημοκρατική εκτροπή.Ακόμα μεγαλύτερη δημοκρατική εκτροπή.

Advertisements

Παρουσίαση – Συζήτηση της Λέσχης Ανυπότακτης Θεωρίας στη Αθήνα

5 Ιολ.

Η λέσχη ανυπόταχτης θεωρίας παρουσιάζει την πρώτη έντυπη προσπάθεια της απόψε στο Φλοράλ στη πλατεία Εξαρχείων. Πρόκειται για μία πολύ αξιόλογη έκδοση, που ξεπερνάει τα στενά κάποιες φορές όρια του διαδικτύου και αξίζει να διαβάσετε.  Ακολουθεί η πρόσκληση:

Η Λέσχη σας καλεί στην πρώτη της δημόσια παρουσία στην Αθήνα

Με αφορμή την έκδοση της πρώτης μας έντυπης προσπάθειας, διοργανώνουμε μια ανοιχτή συζήτηση για να βρεθούμε μαζί με φίλους, αναγνώστες και συνοδοιπόρους σε νέα εγχειρήματα στον τύπο και το διαδίκτυο. Μια συζήτηση, χωρίς πληκτρολόγια, οθόνες και ποντίκια, με καφέδες, μπύρες και ζωντανή επαφή. Σας περιμένουμε να γνωριστούμε από κοντά και να παρέμβετε στη συζήτηση που θα κάνουμε με φίλους και συναγωνιστές.

Η «Λέσχη» (ilesxi.wordpress.com) παρουσιάζει την πρώτη της έντυπη έκδοση «Τετράδια Ανυπότακτης Θεωρίας #1». Αναρωτιέται αν “αυτός ο κόσμος που αλλάζει μας τρομάζει” και το συζητάει με μπύρες και ποτά χωρίς πληκτρολόγια και οθόνες μαζί με φίλους, αναγνώστες και συνοδοιπόρους της.

Μια συζήτηση για τις σημερινές προκλήσεις της ριζοσπαστικής σκέψης και τις νέες προσπάθειες στη θεωρία και τον πολιτισμό

Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο Κώστας Φουρίκος

Θα παρέμβουν:

Ανδρικόπουλος Παναγιώτης Granma

Ανδρίτσος Θάνος Λέσχη

Καρπόζηλος Κωστής Λεύγα

Καλαμπόκας Γιώργος Εκτός Γραμμής

Παλούκης Κώστας Raskolnikov

Παπαδάτος Δημοσθένης Red Notebook

Σκούφογλου Μάνος Μαρξιστική Σκέψη

Σταυρούλα Κατερίνα Παραλληλογράφος

Τσαλαπάτης Θωμάς Graucho Marxism

Χατζηστεφάνου Άρης Infowar

Θα ακολουθήσει party με μουσικές των κινημάτων από τον Μιχάλη Παπαμακάριο

Cafe Floral,

Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων

Πέμπτη 5 Ιουλίου, 20.00

Στο χώρο θα μπορείτε να προμηθευτείτε και το βιβλίο της Λέσχης. Περισσότερα για την έκδοση εδώ. Καλή αντάμωση

Μερικά ευχάριστα

2 Ιολ.

Αν μας έχετε χάσει και ανησυχήσατε, σταματήστε. Βρισκόμασταν Θεσσαλονίκη για να ξεφορτωθούμε παντρέψουμε τον αδελφικό φίλο, γκρανμίστα μέχρι την απόσυρση των συντρόφων του τιμημένου από το κυβερνοχώρο, «Αντώνη». Μετά από αρκετές γραφικότητες, πολλές στιγμές που αν έχουν αποτυπωθεί σε φωτογραφίες θα πληρώσουμε πολλά γιούρα για να μη κυκλοφορήσουν. Μετά από τα ιστορικά συνθήματα ανεκδιήγητης αισθητικής (μας) που ακούστηαν στο γάμο, όπως το «τέρμα πια στις αυταπάτες, γάμοι δε γίνονται ποτέ χωρίς  γραβάτες» που αναδείκνυε τον ρεφορμισμό του αγραβάτωτου (παρά τις συνεπείς προπάσθειες μας) γαμπρού αλλά και το «χωρίς εσένα η πίστα δε φτουρά, «Αντώνη» χορεύεις ωσάν και το Ρουβά». Μετά από κάπου στις 6-8 ώρες χορό, από τους δασκάλους του είδους compasso και Y (κάποιο εμπαθείς προβοκάτορες θα μας πουν απλά καραγκιόζηδες αλλά haters gonna hate), οι οποίοι εκπροσωπήσαμε επάξια το Γκράνμα ενώ οι γνωστοί-άγνωστοι Λαθραναγνώστης, Άθλιος και kraftwerkvs λύγισαν μπροστά στη πρόκληση της πίστας και απογοήτευσαν τις γκρούπις που παρακαλούσαν για μία και μόνο φιγούρα. Μετά απ’όλα αυτά ωφείλουμε να ευχηθούμε και δημόσια χάρην αβρότητας και μόνο (και λίγο από υποχρεωση για το τζάμπα φαί), στο ζεύγος ή μάλλον στη σύζυγο, υπομονή και στωικότητα και να της υποσχεθούμε κατανόηση στο μαρτύριο που τραβάει.

Πρέπει όμως και να τους ευχαριστήσουμε γιατί μέσα από τη δικιά τους αγάπη και χαρά κλέψαμε κι εμείς μερικά χαμόγελα ευτυχίας για την ευτυχία τους και αρκετές στιγμές αλήθειας από την αλήθεια τους. Αυτήν την αλήθεια που καμία φορά σε ξαφνιάζει όταν συλλαμβάνεις τον εαυτό σου τόσο χαρούμενο με τη χαρά των φίλων, πάνω και πέρα από κάθε  συναίσθημα που έχεις αντιληφθεί έως τότε. Με όλη μας την ειλικρινή αγάπη, και τις ακόμα πιο ειλικρινείς ευχές, ελπίζουμε να έχετε τη καλύτερη τύχη στη ζωή σας αλλά και εμείς οι υπόλοιποι να είμαστε στο ελάχιστο τόσο τυχεροί όσο εσείς,  που έχετε ο ένας τον άλλο αλλά και τόσο δοτικοί στη φιλία όσο είσαστε εσείς μαζί μας. Να αγαπάτε και να αγαπιέσται. Να βρίσκετε καταφύγιο στην αγάπη σας και το σπίτι σας.

(συσσωμό) το Γκράνμα

ΥΓ1: Τα είπα καλά; Το γλίτωσα το δώρο που δεν έχω λεφτά; 🙂

ΥΓ2: Καταγγέλουμε δημόσια τον αθέμιτο ανταγωνισμό, από τον Υ, που τον έχει βάλει η γυναίκα και κάνει μαθήματα χορού και μας έσβησε στη πίστα.

ΥΓ3: άμα δε το ξεφτυλίσω δε μπορώ :

Στον κοινό αγώνα, με τη δική μας σημαία!

10 Ιον.

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, αναδημοσίευση από το αριστερό blog

Η σύσταση διατυπώθηκε προ ετών από έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα ως διευθυντικό στέλεχος ιδιωτικών καναλιών: «Μην αφήσετε ποτέ τα γεγονότα να σας χαλάσουν μια ωραία ιστορία»! Παρά τη χρονική απόσταση, κάθε φορά που τη θυμάμαι μου προκαλεί την ίδια ανατριχίλα, όχι τόσο για τον κυνισμό των χειραγωγών που αποκαλύπτει, όσο για την ευπιστία των χειραγωγούμενων που υπονοεί.

Τούτες τις μέρες καλούμαστε να αναμετρηθούμε με μια άλλου είδους «ωραία ιστορία», που δεν κατασκευάστηκε από τα κέντρα των κυρίαρχων, αλλά από την αγωνία, την ελπίδα και την αδημονία για λύτρωση των κυριαρχούμενων: Στις 17 Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει κυβέρνηση, στις 18 καταργεί το Mνημόνιο, οι Ευρωπαίοι γκρινιάζουν, αλλά το καταπίνουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς κι αρχίζει η σταδιακή ανόρθωση της Ελλάδας, με την Αριστερά επιτέλους, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δικαιωμένη και νικηφόρα. Όποιοι εξ αριστερών τιμητές επικαλούνται υπαρκτά μεν, αλλά δευτερεύοντα «γεγονότα», υποβαθμίζοντας τον ιστορικό χαρακτήρα αυτής της μάχης, επωμίζονται βαριά ευθύνη απέναντι στον λαό, καθώς ρισκάρουν την ήττα της Αριστεράς για χάρη της κομματικής τους καταγραφής και επιβίωσης.

Κράτος και κοινωνικές αντιστάσεις

6 Ιον.

του Βαγγέλη Κουμπαρούδη.

Η έννοια του κράτους επιδέχεται πολλών ερμηνειών. Τι εννοούμε πχ. όταν μιλάμε για κρατικές δομές, πώς προήλθαν αυτές οι κρατικές δομές, ήταν λόγω κάποιων αναγκαίων προϋποθέσεων για να περάσουμε από τη φεουδαρχία, στον καπιταλισμό, πριν τον καπιταλισμό υπήρχε η έννοια του κράτους, όπως νοείται σήμερα; Για τα παραπάνω ερωτήματα υπάρχουν απαντήσεις και πολλοί πριν από εμένα τα έχουν επεξεργαστεί, από τις θεωρητικές εργασίες του Μαρξ, μέχρι τους θεωρητικούς της αυτονομίας και μεταυτονομίας, στο εκτενές αυτό κείμενο θα επιχειρήσω να κάνω μία ανάλυση του κράτους από μία διαφορετική σκοπιά.

Αλλά πριν την ανάλυση, χρήσιμη θα ήταν μία μικρή περιοδολόγηση της έννοιας του κράτους. Ιστορικά έχουμε την ύπαρξη περισσότερο αυτοκρατοριών παρά κρατών, ή έννοια του έθνους –κράτους, δηλαδή ένα έθνος, ένα κράτος είναι πολύ μεταγενέστερή και εντοπίζεται στις αρχές του 20ου αι.. Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο κράτος και την αυτοκρατορία είναι ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξουσία, ενώ στο κράτος έχουμε δομές οι οποίες κινούνται στη λογική της αντιπροσώπευσης, στην αυτοκρατορία έχουμε ένα σύνολο μηχανισμών άσκησης εξουσίας στην που στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο αυτοκράτορας.

Συνέχεια

Παράνομη η απεργία των χαλυβουργών

5 Ιον.

Μετά από 8 μήνες ηρωικού αγώνα των απεργών της χαλυβουργίας Ελλάδος και αφού δε βρήκαν κανένα άλλο τρόπο να τους λυγίσουνε και αφού καταπέσαν όλες οι προσπάθειες απεργοσπασίας, όλα τα παραμύθια ότι ο Μάνεσης θα κλείσει το εργοστάσιο κτλ, η απεργία τους κρίθηκε παράνομη από την ελληνική «δικαιοσύνη». Οι χαλυβουργοί καλούν από αύριο νωρίς το πρωί, στην πύλη του εργοστασίου!

Το δίκαιο είναι με τους αγωνιζόμενους εργάτες και όχι με αυτούς που έχουν φέρει ένα λαό στην εξαθλίωση. Η νίκη των χαλυβορυγών είναι νίκη όλων μας. Αλληλεγγύη στο ηρωικό αγώνα τους!

12 + 1 συνιστώσες

3 Ιον.

Δώδεκα οι συνιστώσες του σύριζα (χωρίς να μετράμε τα ρεύματα στο συν) και μία η Ανταρσύα δεκατρείς. Δεκατρεις ξεπουλημένες αστικές συνιστώσες που σπέρνουν αυταπάτες στο λαό, καταδικάζοντας τον να αντικρύσει το πρόσωπο των γοργονών. Μοίρα που θα πάει να συναντήσει απροετοίμαστος και γι’αυτό πάλι ευθύνονται τα «οπορτουνιστικά σχήματα». Αυτό είναι το σχήμα που κάθε κκες που σέβεται…την ηγεσία του, έχει φτιάξει στο μυαλό του και δικαιολογεί εκ των προτέρων την υποχώρηση των εκλογικών ποσοστών του κόμματος.

Το ΚΚΕ από την άλλη δεν ευθύνεται πουθενά. Τα πάντα είναι έξω από τις δυνάμεις του και ολα τα κακά δε προέρχονται από τη γυναίκα φυσικά αλλά από τον αντικομμουνισμό και τον άντι-κκεδισμό. Σε αντικομμουνισμό φυσικά αναγάγει ότιδηποτε δε μπορεί να συνυπάρξει μαζί του στο κίνημα δηλαδή πολλές φορές ακόμα και τον ίδιο του τον ίσκιο. Ειδικά αυτόν.

Από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-7, όπου μέσα σε μια βδομάδα διαλύθηκε το συντονιστικό σχολών που είχαμε φτιάξει με κόπους και βάσανα και χάθηκαν όλες (πλην ΤΕΦΑ που την πήρε για πρώτη φορά η ΠΚΣ και δεν υπήρχαν ΕΑΑΚ) οι γενικές συνελέυσεις στις σχολές, το ΚΚΕ πηδάει από κινηματική ήττα, σε  συντριβή με όρους νομοτέλειας. Από το κόμμα που ενισχύθηκε υπερβολικά μέσα από τις κινητοποιήσεις εναντίον του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας που ηγεμόνευσε (τότε που το μπλοκ της σπουδάζουσας της ΚΝΕ, είχε μπει μέσα στην αγγλική πρεσβεία και τα είχε κάνει λαμπόγιαλο), στο κόμμα που αρκούταν να καταδικάζει το Δεκέμβρη και να κάνει πορείες στην Αθηνάς, στο κόμμα που δε μπήκε στο Σύνταγμα, στις 15 Ιούνη γιατί μπήκανε μπροστά του 40 ΕΕΚίτες, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη.

Όλες αυτές οι κινηματικές αποτυχίες, δικαιολογούνταν εσωτερικά και εξωτερικά μαζεύοντας εκλογικές ρόγες πεσμένες κάτω από τα αμπέλια της απογοήτευσης από έναν δικομματισμό που δε μπορούσε να ικανοποιήσει και φυσικά ούτε να βολέψει όλους τους ψηφοφόρους του. Σιγά σιγά τα εκλογικά ποσοστά του ΚΚΕ αυξάνονταν και αυτό ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση, ότι η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ είναι σωστή και όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, μα πάνω απ’όλα ο ανώριμος λαός που αρνείται να καταλάβει, η σοσιαλιστική κοινωνία των ονείρων μας και των ονειρώξεων μας, θα πέσει σαν ώριμο φρούτο, όπως έπεσε και η εξουσία στο κεφάλι του Καραμανλή και ακόμα ψάχνει τι έφταιξε και έχασε εκείνο το τουρνουά στο Pro Evolution.

Τώρα όμως που τα εκλογικά ποσοστά μας προδίδουν; Τώρα πια, όλοι οι υπόλοιποι γίναμε εκλογολάγνοι εμείς (λες και δεν έχει σημασία η εκλογική καταγραφή σε μια τόσο σπουδαία ιστορικά περίοδο, λυσαλέας επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα!) και τα μέλη του ΚΚΕ ωφείλουν «να βγάλουν κάλους στα πόδια τους» όπως δήλωσε η Αλέκα στη Πάτρα (το λογοπαίγνιο εδώ είναι πολύ εύκολο και για αυτό δε θα το επιχειρήσω), να γυρίσουν τις πλάτες στο μέλλον, να σώσουν οτιδήποτε κι αν σώζεται. Να στιλώσουν τα πόδια μαζί με την ηγεσία, να αράξουν στον εξώστη σα τους γέρους του μάπετ σόου και να κουνάνε το δάχτυλο επιδεικτικά , όταν εκ των υστέρων δικαιώνονται. Σας τα είπαμε για το ευρώ, σας τα είπαμε για το Μάαστριχτ, σας τα είπαμε για τα μνημόνια. Εσείς δεν μας ακούσατε (γιατί είστε ανώριμο υποκείμενο όπως ήδη έχουμε πει) και καλα να πάθετε. Ή έστω αν δεν χαιρόμαστε για τις πληγές του Φαραώ, χαιρόμαστε για τη δικαίωση.

Ο ρόλος όμως του κομμουνιστικού κόμματος, δεν είναι αυτός της Πυθείας. Η μαρξιστική ανάλυση, πιο καθαρή, επιστημονική και ειλικρινής από οποιαδήποτε άλλη, δεν εντάσσεται (μόνο) στα πλαίσια ακαδημαικών συζητήσεων και ανταλλαγών απόψεων. Είναι το εργαλείο με το οποίο αντιλαμβανόμαστε τις εξελίξεις αλλά πάνω απ’όλα προσπαθούμε να τις επηρρεάσουμε. Αυτό δηλαδή που το ΚΚΕ αρνείται συστηματικά και επίμονα. Αρνήθηκε να παλέψει μέσα στο ετερόκλητο και ανώριμο «κίνημα των αγανακτισμένων», αρνείται να προσπαθήσει να παίξει ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις, ασκώντας ουσιαστική κριτική στο Σύριζα και αποκαλύπτονταας το ρόλο του στον ευρύτερο κόσμο, παραδίδοντας τον στο Δραγασάκη και στο Παπαδημούλη, που θέσεις τους είναι λιγότερο ριζοσπαστικές και από του Καμμένου.  Αρνείται μια σειρά από πράγματα που θα ήταν κουραστικό να αραδιάσω.

Και όσο προβλέπει χωρίς να παρεμβαίνει, τόσο βοηθάει στο να πραγματοποιούνται οι δυσοίωνες προβλέψεις του. Όσο δεν ασκεί αριστερή και ριζοσπαστική κριτική στο σύριζα, όσο τον αντιμετωπίζει με τον δογματικό (και αποκρουστικό για τον πολύ κόσμο) τρόπο που τον αντιμετωπίζει, τόσο πιο εύκολο είναι για τον αστισμό, να ενσωματώσει και να εγκολπώσει έστω και τις λίγες ριζοσπαστικές φωνές μέσα στον σύριζα. Όσο αντιμετωπίζει ως αναπόφευκτη φυσική τραγωδία, την καταδίκη του λαού στη φτώχεια, όσο σκορπίζει μοιρολατρεία και μιζέρια, τόσο το εργατικό κίνημα δεν σηκώνει κεφάλι. Όσο αρνείται παντελώς να διαπραγματευτεί και να θέσει ένα μεταβατικό πρόγραμμα και απευθύνεται στο λαό με θέσεις οπως το ιστορικό «να απαγορευτούν οι εισαγωγές», όσο αρνείται να ξεκόψει τις σχέσεις του με νεποτιστικά καθεστώτα όπως αυτό της ΒΚορέας, τόσο η μαύρη αντικομμουνιστική λάσπη θα βρίσκει πρόσφορη επιφάνεια για να κολήσει και τόσο ο κόσμος θα συγχέει τον σοσιαλισμό και το κομμουνισμό, την κοινωνία της απόλυτης απελευθέρωσης όλως των δημιουργικών δυνάμεων, με καθεστώτα τύπου Καμπότζης που ουδεμία σχέση έχουν με την ιδεολογία μας.

Τώρα λοιπόν το ΚΚΕ επιτίθεται στην Ανταρσύα κατηγορώντας την ως 13 συνιστώσα, όταν ουσιαστικά σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής το ίδιο έχει πουλήσει την μεγαλύτερη εκδούλευση στον οπορτουνισμό και στις αυταπάτες που αυτός σκορπά. Γιατί ακόμα και η κριτική στήριξη του σύριζα που πρότειναν (κάκιστα κατά την άποψη μου) κάποια μέλη της Αραν, είναι πολύ πιο γόνιμη και κυρίως είναι κριτική. Εμπεριέχει δηλαδή το στοιχείο της κριτικής, που το πεισμωμένο «όχι» του ΚΚΕ ΔΕΝ εμπεριέχει, πέρα από κλισέ και δόγματα που είναι για εσωτερική κατανάλωση.

Η μετεκλογική στάση του ΚΚΕ θυμίζει την απατημένη γκόμενα. Πρώτα η γγ του ΚΚΕ, καλεί τον λαό να «διορθώσει την ψήφο του» (να γυρίσει πίσω στο σπίτι δηλαδή) και μετά αφόυ βλέπει ότι ο λαός δε πείθεται, του τονίζει την αφερεγγυότητα του νέου του συντρόφου, βγαίνοντας σε συνέντευξη τύπου με κεντρικό σύνθημα στην πλάτη «μην εμπιστεύεσαι το σύριζα».  Τίποτα για τη ζωή του , τίποτα για το μέλλον του. Μόνο το θυμικό, ότι ο γλυκομίλητος και γλυκοτσούτσουνος Αλέξης μας ξεγέλασε τους ψηφοφόρους.

Η Ανταρσύα λοιπόν κατηγορείται ως 13η συνιστώσα. Αλήθεια, αυτή η κατηγορία σε ποιον απευθύνεται; Αυτή η λάσπη γιατί πετιέται; Μήπως πρόκειται να ιδρώσει το αυτί κανενός από τα μέλη της; Ίσα ίσα θα τα συσπειρώσει και αυτό στο ΚΚΕ το ξέρουν καλά. Μήπως συνιστά η Ανταρσύα κανένα πόλο που απειλεί το ΚΚΕ σε ποσοστά και ψήφους; Φυσικά και όχι. Το μέγεθος της, είναι -και το ξέρουμε όλοι- πολύ μικρό. Ο μόνος λόγος που αυτή η επίθεση συμβαίνει, είναι για να προλάβουν τα απογοητευμένα μέλη του ΚΚΕ, από το να στραφούν κάπου αλλού. Όχι να πείσουν για την ορθότητα της ίδιας της γραμμής, απλά με τη λογική του όλα είναι σκατά, που οδήγησε τη ΧΑ να πάρει 7%, να βάλει ένα φραγμό στο πολιτικό προβληματισμό.

Δεν είμαι αιθεροβάμων. Δε θεωρώ ότι υπάρχει κάποιο συγκλονιστικό ρεύμα φυγής από το ΚΚΕ στην Ανταρσύα. Άλλωστε παλιότερα έχω κατηγορηθεί δικαίως ότι διαχωρίζω την ηγεσία από την βάση του κόμματος, όπως ακριβώς και η αστική προπαγάνδα. Δικαίως γαιτί η βάση είναι αυτή που είναι εξαιρετικά απογοητευτική και όχι η ηγεσία. Η ηγεσία του ΚΚΕ, είναι επαγγελματικά στελέχη, τα οποία δεν κινδυνεύουν ούτε από απολύσεις, ούτε από μειώσεις. Δεν το λέω ως κατηγορία αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή. Δεν συμμετέχουν στη παραγωγή. Όχι πως συμμετέχω εγώ δηλαδή, αλλά εγώ δεν έχω την ευθύνη καθοδήγης κανενός πλην της μίζερης ύπαρξης μου. Η βάση του ΚΚΕ όμως, είναι αυτή που δε θα μπορούσε, δε θα έπρεπε να επιτρέψει αυτή τη κατρακύλα με όλη την έννοια της λέξης. Θεωρώ λοιπόν για να επανέλθω, ότι η Ανταρσύα, όχι τόσο οι θέσεις, αλλά οι ίδιοι οι προβληματισμοί που γεννούνται από αυτό το ετερόκλητο εγχείρρημα, εκφράζουν τους προβληματισμούς που πνίγονται από το κατεπείγον των συνθηκών, μέσα στη σκέψη πολλών αριστερών σήμερα.  Και ακριβώς εκεί είναι που γεννάται η ελπίδα. Γιατί για να υπάρξει απάντηση πρέπει πρώτα να υπάρξει η ερώτηση.

Και μιας και θα κατηγορηθώ σίγουρα για τον αντιΚΚΕ κατήφορο μου, ας το κάνω ακόμα χειρότερο. Ας αφιερώσω ένα κομματι στο κόμμα, του γλυκοπρόσωπου Μαραβεγια, που έχει κι αυτός αποπλανήσει όλα τα γκομενάκια, όπως ο Αλέξης τους ψηφοφόρους [και τη μάνα μου που δε τον ψηφίζει αλλά τον θεωρεί ωραίο (sic)].

ΥΓ: εναλακτικά έχουμε και άντζυ

ΥΓ2: το ξέρω κι εγώ σαν απατημένη γκόμενα κάνω. Διατίθεμαι να γυρίσω όμως όποια στιγμή το γκομενάκι σταματήσει τις μαλακίες. Μέτωπο για έξοδο από το Ευρώ, χτες.

ΥΓ3: Μάθαμε και από τον απολίθωμα που πολλοί εμίσησαν, την πένα του ουδείς, για τον τίμιο ρεφορμιστή Υ. Αυτό το μάθαμε σε ένα post που ακολούθησε αυτό το κείμενο, που ίσως να είναι συνεπές, τίμιο πάντως δε το λες. Αλλά τα τσιτλαροντας τον Μαραβέγια και την Άντζυ: Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά! Μέχρι να σας ξεράσει η ιστορία μερικούς.

Χαλυβουργία αύριο όλοι!

13 Μάι.

και όταν λέω όλοι εννοώ όλοι.

Από ενημέρωση που υπάρχει από τη χαλυβουργία, αύριο η εργοδοσία θα προσπαθήσει να  ανοίξει το εργοστάσιο. Έχει ανακοινώσει ότι τα στελέχη θα κατέβουν και παίρνουν στα τηλέφωνα και απειλούν το κόσμο για να μπει να δουλέψει. Οι αντοχές τους έφτασαν στο τέλος τους. Η μεγαλειώδης νίκη των χαλυβουργών είναι κοντά. Αύριο στις 6 το πρωί, όλοι στη χαλυβουργία για να δώσουμε στο Μάνεση να καταλάβει ότι η απεργοσπασία δε θα περάσει. Αν θέλει να ξανανοιξει το εργοστάσιο, να πάρει τους 182 απολυμένους πίσω.

Στους δρόμους και στα εργοστάσια καταργούνται τα μνημόνια. Αλληλεγγύη στους απεργούς χαλυβουργούς!

Καλλιτέχνης του μήνα: elixat

6 Μάι.

Αντί για εκλογικό ποστ, επιλέξαμε να βάλουμε τον  καλλιτέχνη του μήνα. Η Ελίνα επιμελήθηκε το καινούριο μπάνερ του Γκράνμα και μας ζήτησε να μην δημοσίευσουμε κείμενο με βιογραφικά της στοιχεία. Αντίθετα μας ζήτησε να βάλουμε τους στίχους από τη «Ρωμιοσύνη» του Ρίτσου:

Αὐτὰ τὰ δέντρα δὲ βολεύονται μὲ λιγότερο οὐρανό,
αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ᾿ τὰ ξένα βήματα,
αὐτὰ τὰ πρόσωπα δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸν ἥλιο,
αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο.

Caterpillar Σαρλερουά: Υποστήριξη στους εργαζόμενους της ελληνικής χαλυβουργίας

17 Απρ.

Caterpillar Σαρλερουά:
Συνδικάτα FGTB – SETCA – CNE
ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Με αυτό το φυλλάδιο, ζητάμε την αλληλεγγύη σας για την υποστήριξη των εργαζομένων στης ελληνική χαλυβουργία που είναι σε απεργία από τις αρχές Νοεμβρίου 2011, μετά τις επιθέσεις της διεύθυνσης που υποστηρίχτηκε από την ελληνική κυβέρνηση, η οποια με τη σειρά της υπάκουσε  στις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που θέλει πάση θυσία να μειώσει τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές περιλαμβάνουν την παραβίαση της συλλογικής σύμβασης εργασίας των χαλυβουργών, με τον περιορισμό του χρόνου εργασίας σε πέντε ώρες τη μέρα και μειώση των μισθών σε 500 ευρώ το μήνα. Μετά τη μαζική κινητοποίηση των χαλυβουργών η διεύθυνση κραδαίνει την απειλή των απολύσεων!

Οι 400 εργαζόμενοι έδωσαν ενιαία απάντηση, ξεκινώντας απεργία που διαρκεί από τις αρχές Νοεμβρίου 2011. Η απεργία έτυχε ισχυρής αλληλεγγύης από όλη τη χώρα και ολόκληρη την Ευρώπη. Οι απεργοί ζητούν την ανάκληση των απολύσεων και του σχέδιου αναδιάρθρωσης, το οποίο δεν δικαιολογείται σε μια κερδοφόρα εταιρεία.

Ο αγώνας των εργαζομένων αυτών είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον των συλλογικών συμβάσεων, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, όπου τα μέτρα λιτότητας πολλαπλασιάζονται γοργά.

Αυτή η κρίση δεν είναι των εργαζόμενων, αλλά μια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.

Στο Βέλγιο, ο τύπος ανακοινώνει ότι θα πρέπει να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι και να βρούμε €24 δισεκατομμύρια μέχρι το 2015. Αντιμέτωποι με αυτή την πανευρωπαϊκή λιτότητα, οι εργαζόμενοι πρέπει να απαντήσουμε με την αλληλεγγύη μας σε όλες τις χώρες.

«Δε θα γίνουμε οι σκλάβοι του 21ου αιώνα»

Οι Έλληνες εργαζόμενοι χρειάζονται οικονομική υποστήριξη για να μπορέσουν να παλέψουν όσο καιρό χρειαστεί για να νικήσουν.

Τρίτη 17 του Απρίλη οργανώνουμε συλλογή χρημάτων σε όλες τις ομάδες εργασίας σε όλες τις πύλες της Caterpillar Σαρλερουά.