Γιατί δε μπορούμε να ελπίζουμε στο ΣΥΡΙΖΑ

17 Ιολ.

Όταν απαντάς σ’ένα ερώτημα, αυτό πρέπει να έχει διατυπωθεί. Δεδομένου λοιπόν ότι τέτοια δεν έχει διατυπωθεί, ο προβληματισμός για τη μελλοντική εξέλιξη και θέση του πλειοψηφικού πόλου τη αριστεράς (μέσα ή έξω από εισαγωγικά, επιλογή του αναγνώστη) και μεγάλου νικήτη των τελευταίων δύο εκλογικών αναμετρήσεων, οι παρακάτω γραμμές, αποτελούν περισσότερο εξωτερίκευση σκέψεων μα και απορίες – συμπεράσματα που γεννήθηκαν από τη χτεσινή μου κουβέντα με πρώην κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος.

Ας πάρουμε το λογικό δρόμο λίγο ανάποδα. Ας ξεκινήσουμε από το συμπέρασμα και ας δούμε ύστερα το αν ισχύει η όχι, ακολυθώντας τη μαθηματική συλλογιστική της «δια της ατόπου απαγωγής». Ας δεχτούμε λοιπόν, ότι από τον σύριζα έχουμε αρκετά πράγματα να περιμένουμε. Έστω ακόμα ότι θα ήμασταν ικανοποιημένοι, ύστερα από αυτή την άνευ προηγουμένου επίθεση στις εργατικές κατακτήσεις, με κάποιες μικρές, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, παραχωρήσεις του κεφαλαίου, απέναντι στην εργασία. Έστω δηλαδή ότι ο γράφων δεν έχει κατηχηθεί από μικρός στη μαρξιστική σκέψη και έγραψε πάντα με το δεξί και ποτέ με το ζερβό.

Εδώ λοιπόν, ακριβώς σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να απορρίψουμε απευθείας αυτή τη περίπτωση. Την περίπτωση μιας σοσιαλδημοκρατικής διεξόδου από τη κρίση ή ακόμα και την προσπάθεια της ελληνικής αστικής τάξης να παραμείνει στην εξουσία σε μια (όχι και τόσο) υποθετική περίπτωση πολιτικής αστάθειας, αμβλύνοντας τη συνείδηση των εργαζομενων στρωμάτων με παραχωρήσεις ή και εξαγορά. Η κρίση του καπιταλισμού που βιώνουμε, είναι τόσο συστημική και βαθιά που απλά η πρώτη επιλογή δεν υφίσταται για κανένα. Η μισθωτή εργασία είναι ο κανόνας και τα μικροαστικά στρώματα, έχουν σχεδόν εξαλειφθεί. Η αστική τάξη και δη η ελληνική αστική τάξη, δεν δύναται να κάνει παραχωρήσεις. Τελεία και πάυλα. Ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει την κερδοφορία της είναι η μείωση του μεταβλητού κόστους. Η συμπίεση των μισθών, των συντάξεων και του κοινωνικού κράτους.

Αφού ξεμπλέξαμε με την πρώτη περίπτωση ας δούμε λοιπόν και τη δεύτερη. Την περίπτωση γενικευμένης πολιτικής αστάθειας. Η πραγματικότητα είναι ότι μέρος αυτής το βιωνουμε ήδη. Υπό αυτό το πλαίσιο, το «πολιτικο συστημα» που ξέραμε ως τώρα έχει καταρρεύσει και ο σύριζα βρίσκεται με τα τσαρούχια στη δεύτερη θέση. Ένα κόμμα που δεν αριθμεί πάνω από 3-4, άντε ας πούμε 5 χιλιάδες μέλη (τουλάχιστον προεκλογικα), να απόσπα πάνω από ενάμιση εκατομμύριο ψήφους. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτή η κατάσταση οξύνεται και απειλείται έστω σ’ενα βαθμό η εξουσία των αστών. Όπως είπα όμως αυτό εν μέρει  συμβαίνει ή συνέβη ήδη. Ποια είναι τα δείγματα γραφής; Όταν σε μια τόσο σημαντική εκλογική αναμέτρηση, όπως αυτή του Ιουνίου, κερδίζει το κατεξοχήν αστικό κόμμα και οι έλληνες αστοί, δε συζητούν καν να αναδιαπραγματευτούν την εφαρμογή (!) του μνημονίου αλλά και οι ευρωπαίοι δε δείχνουν καμία απολύτως συμπάθεια και διάθεση εξυπηρέτησης – επένδυσης στο άλογο που αυτοί πόνταραν, τότε δε θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς τα περιθώρια. Τα λεφτά είναι πολλά Άρη και οι μητροπόλεις δεν έχουν ενδοιασμούς να θυισιάσουν χώρες σα την Ελλάδα. Οχι στο «κομμουνιστικό κίνδυνο» (που δεν περνάει από το μυαλό τους ως εκδοχή) αλλά στο «χάος και στην αστάθεια» και το τριτοκοσμικό μοντέλο της άσκησης εξουσίας από πλήρως διεφθαρμένες κυβερνήσεις-καθεστώτα με αποικιοκρατικούς όρους.

Αφού απορρίψαμε τη προοπτική ο σύριζα να καταφέρει μερικές σοασιαλδημοκρατικές κατακτήσεις πρός όφελος της εργασίας, ας αναρρωτηθούμε εαν ο σύριζα είναι αυτό το μόρφωμα που θα μπορέσει να πετύχει ριζοσπαστικές αλλαγές στην κατεύθυνση της αλλαγής πολιτικής εξουσίας. Μερικοί απ’όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο, θα θεωρούν το ερώτημα αφελές και την απάντηση προφανή. «Φυσικά και ο σύριζα  δεν είναι το κόμμα που θα μπορούσε να δοκιμάσει τον εαυτό του και το λαό, σε μια βαθιά ταξική αναμέτρηση.» Αν και καταναόω την θέση αυτή και εν μέρη συμφωνώ, δεν καταννοώ τη βιασύνη. Τη βιασύνη στο να απορρίψεις ένα κόμμα το οποίο κινείται σ’ ένα χώρο προοδευτικό και ριζοσπαστικό (βάση των δεδομένων του ευρωπαικού πολιτικού γίγνεσθαι). Η προσωπική μου βιαστική σκέψη, είναι ότι ο σύριζα υπό κάποιες συνθήκες (θα δικαιολογήσω ύστερα ότι αυτή η ευκαιρία χάθηκε) δεν θα ήταν μεν το πολιτικό κόμμα που θα έφερνε τις ανατροπές που επιθυμούμε αλλά θα μπορούσε να είναι εκείνο, που θα άνοιγε το δρόμο σε αυτη την προοπτική. Και σε αυτή τη σκέψη μου, συνεπικουρεί και το άρθρο του Φρατζή στον ιστότοπο του unfollow, για την ψήφιση τη πρότασης του ΠΑΜΕ και από την αυτόνομη παρέμβαση στην αδεδύ.

Στην συζήτηση που ανέφερα ξεκινωντας τη σκέψη μου, με μέλος των προηγούμενων κυβερνήσεων, κατέληξα ότι οι ελπίδες μου είναι φρούδες. Ξεκινώντας λοιπόν το διάλογο, περίμενα να αντιμετωπίσω, μια δυσπιστία και μια ανησυχία για τη προοπτική διακυβέρνησης από το σύριζα, που δεν εμφανίστηκε όμως στιγμή. Αντίθετα. Με μια σειρά επιχειρρημάτων, ο συνομιλητής μου, απέκρουσε κάθε περίπτωση, ο σύριζα να διακινδυνεύσει το οτιδήποτε σε περίπτωση που πάρει την εξουσία. Η μόνη ελπίδα (από την οπτική του «τίμιου αστού») ήταν ότι «θα φοβήσει ίσως αρκετά αυτούς που τόσα χρόνια δε πληρώνουν ευρώ σε φόρους, ώστε να πληρώσουν έστω κάποιους και σίγουρα όχι αυτούς που τους αναλογούν και θα έπρεπε».

«Πόσους βουλευτές έχει ο σύριζα;», με ρώτησε.»71. Αυτοί οι 60 κάτι, αν αφαιρέσεις όσους ήταν ήδη, τετραπλασίασαν τα εισοδήματα τους σε ένα βράδυ.Αυτό από μόνο του είναι ένας ισχυρότατος παράγοντας συντηρητικοποίησης». «Ναι αλλά δεν είναι μόνο οι βουλευτές ένα κόμμα» αντάπαντησα. «Μη βιάζεσαι. Ξεχνάς ότι πρόκειται για ένα κόμμα με ελάχιστα μέλη. Κάθε βουλευτής δικαιούται εφτά υπαλλήλους. Κάνε τα μαθηματικά, είσαι καλός σ’αυτά: 497 υπάλληλοι. Σωστά;» «Σωστά» ανταπάντησα. «Πόσους δημάρχους έχει σήμερα; 5! Ένα κόμμα του 27%, το δεύτερο κόμμα έχει 5 δημάρχους. Σύνολο όλοι οι δήμοι είναι 500 και κάτι. Δε θα κεδίσει 150 στις επόμενες δημοτικές; Πόσοι δήμαρχοι και πόσο αντιδήμαρχοι είναι αυτοί; Και πόσοι πρόεδροι επιτροπών; Αυτό που προσπαθώ να σου πω, είναι όι σε ένα κόμμα με ελάχιστη βάση, γρήγορα, γρήγορα έχεις ένα στρατό έμμισθων υπαλλήλων, που εξαρτούν τη θέση τους από το υπάρχον πολτικό σύστημα. Ναι ή όχι;» «Δεν είναι όλοι ΠΑΣΟΚ!» του είπα. «Δεν είπα αυτό. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα σύστημα εξουσίας 30 χρόνων, πολύ χειρότερο από αυτό που σου περιγράφω. Δεν είναι εκεί το θέμα μας όμως. Αυτό που συζητάμε είναι ποια θα είναι η μετεξέλιξη του σύριζα. Και τέτοια θα υπάρξει μην αμφιβάλλεις δευτερόλεπτο. Έχει ξεκινήσει προεκλογικά. Και είναι αντικειμενικό ότι θα υπάρξει. Εμείς συζητάμε την κατεύθυνση της. Πες μου τώρα ότι έχεις εμπιστοσύνη στις σκληρές δομές του σύριζα, που δε θα του επέτρεπαν αυτή τη θεσμοποίηση.»  είπε ειρωνικά. «Καμία απολύτως. Υπάρχουν όμως, στελέχη με συνεπή ριζοσπαστική στάση, γιατί τους ξεγράφεις τόσο εύκολα;»του απάντησα. «Δε τους ξεγράφω εγώ, οι σύντροφοί τους θα τους ξεγράψουν ή οι  ίδιοι θα ξεγράψουν το παρελθόν τους. Άμα τους γνωρίσεις από κοντά θα καταλάβεις ότι είναι πιο διαλλακτικοί απ’όσο νομίζεις» είπε, αντιμετωπίζοντας τις γκριματσες δυσπιστίας μου. «Όταν θα’ναι η σειρά του Τσίπρα, θα είναι είτε αφού έχουν κάψει τελείως τον Σαμαρά, έχοντας πετύχει όλους τους στόχους, είτε μετά από μια νέα 8μηνη διακυβέρνηση από κυβέρνηση εθνικής ενότητας κατά το προηγούμενο πρότυπο, πάλι αφού έχουν επιτευχθεί οι στόχοι. Και τότε τι θα πει ο Τσίπρας; Στράφη όλες οι θυσίες; Όχι. Σιγά σιγά να διατηρήσουμε αυτά που έχουμε  κρατήσει (αφού για ότι χάσαμε, φταίνε τα μνημόνια). Μια ήπια αριστερή σοσιαλδημοκρατία δηλαδή. Άλλωστε τότε, η τραπεζική ένωση θα είναι γεγονός και θα μπορούν να μας πετάξουν έξω από ευρώ χωρίς κανένα κόστος.»

Ποια αξία έχει η ανάλυση ενός τέτοιου στελέχους, γιατί δεν φοβάται το σύριζα; Αν και εφόσον δεχτούμε την ειλικρίνεια σε μια τέτοια κουβέντα, ως δεδομένο, από μικρή έως καθόλου για μερικούς, πολύ για κάποιους άλλους. Εξαρτάται μάλλον από το πόσο συμφωνείς με τα επιχειρρήματα που βάζει ή όχι. Η προσωπική μου άποψη ειναι ότι δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό, έχει δίκιο. Εύστοχα επισημαίνει τις δομές του σύριζα, που είναι ακόμα χαλαρότερες από αυτές που είχε το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80 και μετεξελίχτηκε επίσης γρήγορα. Έγραψα νωρίτερα, ότι πίστευα ότι ο σύριζα, θα μπορούσε να είναι εκείνο το κόμμα που θα άνοιγε το βαθύ ρήγμα, το οποίο ένα ταξικό κίνημα με μια οργανωμένη πρωτοπορία θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί για να πετύχει την κατάκτηση της πολιτικης εξουσίας από τους εργάζόμενους. Θα συνεπικουρούσε δηλαδή στην όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης, όπως κάνει άλλωστε εν γένει η ταξική πάλη, της οποίας κατακτήσεις θα ήταν οι όποιες παραχωρήσεις κερδίζονταν. Πλέον όμως κι ενω το νερό της πολιτικής κυλά στο αυλάκι της σταθεροποίησης ενός πολιτικού συστήματος που θα κληθεί να διαχειριστεί τις επόμενες τρομακτικά δύσκολες μέρες, οι αγωνιστές του σύριζα, θα νιώσουν ξαφνικά πολύ μόνοι. Θα δουν τους συντρόφους τους, νεολαίους που επέλεξαν τον συν και με μικροαστικά κριτήρια (τέτοιοι υπάρχουν παντού, δεν αποτελεί κατηγορία αυτό) να γοητεύονται από το μέλι της εξουσίας και να ζητούν διορισμό σε σχολείο κοντά στο μετρό (αυτό το περιστατικό είναι πραγματικό και είναι επί εποχής 4.5%) ή διορισμό σκέτο. Οι ίδιοι οι συνεπείς αγωνιστές θα αρνηθούν να παραδώσουν το κόμμα ρομαντικά (όπως κάνουν ήδη), όπως δε βλέπουν τώρα ότι ο Παπαδημούλης και ο Δραγασάκης είναι πολύ πιο διαλακτικοί από το Παπανδρέου στις εκλογές του 2009, συνεπαρμένοι από την ηδονή της εκλογικής επιτυχίας.

Για να επιστρέψουμε λοιπον στο αρχικό ερώτημα. Θα μπορούσε ένα κόμμα που δέχεται αυτές τις επιθέσεις, είτε «φιλίας», είτε εκβιασμού ακόμα σε άλλες περιπτώσεις που δεν συζητήσαμε, ένα κόμμα που θα έχει περάσει μια περίοδο «αντιπολιτευτικής νομιμότητας» (έστω κι αν τους τάραξε),  σε οξυμένες συνθήκες να αντέξει και να δώσει προοπτικη σε ένα λαό που αγωνίζεται; Νομίζω ότι η απάντηση είναι προφανής. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο άτοπο. Στο άτοπο του να ελπίζει κανείς ότι πλέον ο σύριζα έχει κάτι θετικό να προσφέρει στην υπόθεση της εργατικής τάξης.

Με αυτό στο μυαλό και τις εξελίξεις να τρέχουν, το τρένο δεν μπορεί να περιμένει. Η τακτική, δεν μπορεί να διαμορφωθεί στη βάση «μα και ο σύριζα έχει συνεπείς αγωνιστές/κανένας δεν είναι περιττός». Αν και διαφωνούσα κάθετα με τη στάση του ΚΚΕ προεκλογικά, τώρα τη θεωρώ επιβεβλημένη. Όχι το ύφος της κριτικής, ούτε το τρόπο της, που ξεπερνούν τα όρια του τραγικού και γυρνοβολάνε στο αστείο, αλλά της απολύτως καμίας συννεόησης σε κεντρικό κομματικό επίπεδο με το κόμμα του Δραγασάκη και του Παπαδημούλη. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, πρέπει να απαιτούμε, αν θέλουν να χρησιμοποιούν τον όρο αριστερά, να ξεφορτωθούν τα εκσυχρονιστικά βαρίδια. Οτιδήποτε άλλο είναι κυβερνητισμός και συμβιβασμοί συνδιαλλαγής. Από την άλλη όμως,  συνδικαλιστικά, στο εργατικό κίνημα, στο φοιτητικό κίνημα επιβάλλεται μια κοινή πορεία, μια κοινή γραμμή. Να προταθεί όμως αυτή,  ακριβώς με αυτό το τρόπο που θα αναδείξει και θα επιβάλλει μια όξυνση των αντιθέσεων μέσα στον ίδιο τον σύριζα. Για την ακρίβεια, θα αναδείξει την κομμουνιστική προοπτική ως  εναλλακτική, ως πολιτική πρόταση ορθά κοφτά διατυπωμένη. Αλλιώς κινδυνεύουμε σε επανάληψη της πρόσφατης ιστορίας ή σε δημοκρατική εκτροπή.Ακόμα μεγαλύτερη δημοκρατική εκτροπή.

Advertisements

38 Σχόλια to “Γιατί δε μπορούμε να ελπίζουμε στο ΣΥΡΙΖΑ”

  1. Kώστας Μίχος Ιουλίου 17, 2012 στις 9:42 μμ #

    Δεν νομίζω ότι είναι από την ιδία πάστα ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ με την συμμετοχή του σε εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες με τον πολίτικο πολισμό που έχει να γίνει η νέα κομματική νομενκλατούρα όπως την περιέγραψε ο συνομιλητής σου, προφανώς θα υπάρξουν και κάποιοι που θα βολευτούν άλλα πως είσαι τόσο σίγουρος ότι όλους θα τους διαφθείρει το σύστημα.. Προφανώς έκρινε από τα δικά του μούτρα και του πολιτικού του περίγυρου. Δεν είναι αυτοί οι λόγοι κομπασο που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ριζοσπαστικοποιηθει. Θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, που ο Υ στο κείμενο του θίγει.

    Συμφωνώ με την κομουνιστική προοπτική έτσι όπως την θίγεις αλλά αυτή καταντά αδειανό πουκάμισο αν δεν την συνδέσει κανεις με την επαναστατική τακτική που αυτή που να πάρει ο διάολος περιέχει πολιτικά μέτωπα, κοινή δράση στο κίνημα, και το κυριότερο μεταβατικά προγράμματα που μπορεί να είναι και κυβερνητικά, σημασία έχει τι υπηρετούν και τι δρόμους ανοίγουν , αλλά και διαφόρων μορφών εξουσίες (δυαδική κλπ) που όλα αυτά διαμορφώνουν μαζί με την ταξική πάλη τις συνειδήσεις του λαού προς τον κομμουνισμό.

    Συνεπώς όταν αποκλείεις την μεγαλύτερη αριστερή δύναμη(βαλε εδώ όσα επίθετα και προσδιορισμούς θέλεις ρεφορμιστικη διαχειριστική κλπ) από τα πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα, κλπ φτάνεις από άλλο δρόμο στην αδιέξοδη πολιτική του ΚΚΕ με λίγο περισσότερη δημοκρατία και λίγο περισσότερο κίνημα.

    Δεν λέω φυσικά ότι έτσι όπως έχει η κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συμμετέχει ως κάποια άλλη συνιστώσα, γιατί δεν θα είχε να προσφέρει τίποτα και θα εξαφανιζόταν. Προσωπικά πιστεύω σε εποχές όπου ο πολιτικός χρόνος είναι αφάνταστα συμπυκνωμένος, τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία για μια γενικότερη ανασύνθεση της επαναστατικής κομουνιστικη αριστεράς θα πρέπει να είναι η βασική επιδίωξη όλων όσων πιστεύουμε ότι η κομουνιστική προοπτική είναι ρεαλιστική στο βαθμό που αυτή επιδιώκετε με υλικούς Όρους και όχι με κατήχηση και μεταφυσικούς βερμπαλισμούς που τα έντυπα και τα μπλογκ του εξοκοινοβουλιου βρίθουν τελευταία.

  2. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 18, 2012 στις 12:14 πμ #

    Κομπάσσο καταρχάς συγχαρητήρια γιατί θίγεις πολλές πλευρές κ τις δένεις αρμονικά.είναι ένα σοβαρό κείμενο.πολιτικό κ χωρίς καφρίλες κ αφορισμούς του τύπου <>.ντάξει μύχιοι πόθοι θα πω εγώ κ χαιρεκακία όσο κ φραξιονισμός χωρίς αρχές.τα απέφυγες όλα αυτά κ σωστά κατά τη γνώμη μου.
    το κείμενο λέει αρκετά σωστά πράγματα κ αυτά που σου είπε αρκετά στοιχεία για το πως ένα κόμμα από κάτι άλλο που είναι αν θέλει να κυβερνήσει πρέπει να γίνει αστικό.κ θεωρώ ότι το έθεσε με υλικούς σωστούς όρους.
    αν ήθελα να προσθέσω κάτι αυτό θα ήταν μια πιο ολοκληρωμένη ιδεολογική διαπάλη με τον ΣΥΡΙΖΑ κ ότι έχει κάνει μέχρι στιγμής(Μάαστριχτ,ΟΝΕ,65ωρο,τοπικά σύμφωνα απασχόλησης κτλ κτλ κτλ)κ στα οποία συνέβαλλαν έστω κ με τη σιωπή τους ή την κριτική στήριξη τους ή την φανερή στήριξη τους οι αριστερίζοντες τύπου Λαφαζάνη κ Στρατούλη.συνεπώς το κόμμα που θα φτιαχτεί κ το κόμμα που ξέρουμε δεν είναι του ενός η του άλλου αλλά είναι ένα σοσιαλρεφορμιστικό μόρφωμα το οποίο έχει πανσπερμία απόψεων που καταλήγουν όμως σε ένα ενιαίο σχήμα με τα χαρακτηριστικά που ξέρουμε κ που λέει ότι ο καπιταλισμός μπορεί να βελτιωθεί.από κει αρχίζει η ενσωμάτωση.κ θα γίνει πιο μεγάλη ενσωμάτωση τώρα που το σύστημα θέλει διαπιστευτήρια κ τα λαμβάνει νομίζω.η συνάντηση με τους πρέσβεις του g20 είναι ένα καλό δείγμα του τι εννοώ.επίσης είναι ένα θέμα η στάση που θα τηρήσει στους αγώνες κ αν αυτό θα φανεί σε συσπείρωση νέων αγωνιστών.όλα αυτά καλύτερα είναι να τα δούμε στη ζωή κ να μην προδιαγράφουμε κάτι…….
    το ζήτημα είναι πως προσεγγίζεις αυτόν τον κόσμο.αυτούς που ήταν πήγαν τώρα στον ΣΥΝ ή αυτούς που θα πάνε σε μια ενδεχόμενη κυβερνητική ανέλιξη……δλδ δεν ξέρω αν είναι πιο ενδεικτικό να κάνεις κατά μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ ή να δείχνεις πιο διαλλακτικός κ να προχωράς σε κοινές δράσεις στους διάφορους κοινωνικούς χώρους.για μένα το βάρος πρέπει να ριχθεί στην ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση με ζωντανούς όρους και στην ανάδειξης της πολιτικής πρότασης για το σοσιαλισμό κομμουνισμό.τη λαϊκή εξουσία κ οικονομία.απέναντι σε όλες τις διαχειριστικές μορφές του καπιταλισμού.βάρος πρέπει να πέσει στην ανυπακοή στους φόρους κ τα χαράτσια αλλά κ στην πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς.για να δυναμώσει η κοινωνική πρωτίστως συμμαχία.

    • @.ψηρίς Ιουλίου 18, 2012 στις 1:19 πμ #

      άντε ρε ψυχοπαθή,
      σεχταριστή,
      σκατόψυχε,

      υ.γ.
      δεν τα λέω εγώ.
      διάβασε τους «συντρόφους» σου στην άλλη ανάρτηση.
      αυτοί σου τα αποδίδουν.
      που θα τολμήσεις να πεις τέτοια πράματα για τον Σύριζα!
      ήδη ο Κ. Μίχος, διακριτικά, προσπαθεί να σε βάλει στη θέση σου.

  3. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 18, 2012 στις 8:17 πμ #

    προ τιμήν του το ΝΑΡ είναι η μόνη οργάνωση που βάλλει ευθέως κατά των Βουρνούκιων.δλδ κατά εκείνων που είναι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά παίζουν συριζίτικο παιχνίδι.επίσης η ΜΟΝΗ πραγματικά οργάνωση που συμμερίζεται την άποψη του ΚΚΕ ότι το κίνημα έχει κ χαμηλή οργάνωση κ χαμηλή πολιτικοποίηση.αν κ φλύαρη σε πολλά σημεία η απόφαση της ΠΕ του ΝΑΡ είναι κατά τη γνώμη μου από εκείνες μετά από του ΚΚΕ που ξεχωρίζουν.βέβαια λέει κ τις μαλακίες της για το ΚΚΕ κ δεν λέει ας πούμε για την ήττα στρατηγικής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. κ λέει ότι ότι πρέπει να αξιοποιηθούν οι διαφοροποιήσεις από το ΚΚΕ(ξεχάσαμε την ενότητα σε αντικαπιταλιστική βάση τωρα?)αλλά μην είμαστε κ πλεονέκτες.ένα ένα τα συμπεράσματα.

  4. λαθραναγνώστης Ιουλίου 18, 2012 στις 10:58 πμ #

    Κατ’αρχήν συγχαρητήρια για το άρθρο. Το σοκ που σε έκανε να το γράψεις, πρέπει να ήταν πολύ αποτελεσματικό.

    Νομίζω ότι είναι δική μας αυταπάτη να θεωρούμε ότι τα βαρίδια μέσα στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Παπαδημούλης και ο Δραγασάκης και από τα οποία διαφαίνεται κάποια προοπτική να απαλλαγεί.
    Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ του 27%, έχει αντίθετη γνώμη!
    Μπορεί για μας, τους απ έξω, που τον κρίνουμε με αριστερά/κομμουνιστικά στάνταρ, να φαίνονται βαρίδια, αλλά στην πραγματικότητα, αυτοί οι δύο ΕΙΝΑΙ ο σύγχρονος ΣΥΡΙΖΑ του 27%. Και όσο πάει, η πολιτική πορεία του κόμματος αυτού, θα αναδείχνει ως κυρίαρχο ακόμα περισσότερο τον χαρακτήρα τους, κάνοντας τις «αριστερές» συνιστώσες, ή να υποχωρούν και να ενσωματώνονται, ή να αποχωρούν εκείνες ως «βαρίδια».
    Ο ΣΥΡΙΖΑ, θα προτιμήσει (όταν δεν θα μπορεί να προσποιείται άλλο) να ξεφορτωθεί, τον χαρακτηρισμό του ως αριστερά, παρά τον προσανατολισμό του που τον ανεβάζει στην εξουσία και ( προπαντός) στη νομή της, αλλά αναδείχνει ως κυρίαρχες φυσιογνωμίες τους Π.&Δ. Και αυτό, διότι τελικά, δεν μπορεί να αρνηθεί την ίδια του τη φύση: Αυτή του ρεφορμιστικού-οπορτουνιστικού κόμματος, που πάνω στην όξυνση των οικονομικών/κοινωνικών αντιθέσεων, συντάσσεται με τις δυνάμεις του αστικού συστήματος. Έστω κι από τα αριστερά!
    Οι «αριστερές συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν ούτε ως καταλύτες κομμουνιστικής προοπτικής στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε να του προσδώσουν αυτό το χαρακτήρα λόγω μεγέθους. Πρέπει να αποσπασθούν από αυτόν και να απογυμνώσουν τον πραγματικό νέο-σοσιαλδημοκρατικό χαρακτήρα του.

  5. compasso Ιουλίου 18, 2012 στις 11:34 πμ #

    καταρχήν δε θεωρώ ότι πρόκειται για κάποιο βαθύ πολιτικό κείμενο. Νομίζω ότι αν όντως κάτι μπαίνει ως αντικείμενο περισσότερης συζήτησης από αυτό, είναι το ζήτημα των δομών του Σύριζα και τι ρόλο μπορούν να παίξουν στη σίγουρα μεταβατική περίόδο που περνά.

    Λάθρα, δεν πρόκειται περί σοκ. Δε νομίζω ότι έχω μετακινηθεί πολύ από τη θέση μου, στο βαθμό που αυτή ήταν διαμορφωμένη. Προεκλογικά επιμένω σ’ αυτά που είχα πει και τώρα αναδεικνύω την ανάγκη συνεργασίας στο επίπεδο του κινήματος. Αν δε το είδατε, ρίχτε μια ματιά στο άρθρο του Φρατζή. Είναι ενδιαφέρον γεγονός, σίγουρα.

    Νομίζω γενικότερα πρέπει να υπάρξει μία ανάλυση για τη δράση στα όργανα του εργατικού κινήματος από την αρχή. Η κατάσταση, στο εργατικό κίνημα έχει αλλάξει και είναι πολύ ρευστή πλέον. Δλδ έχεις μια φωτογραφία του παρελθόντος πλέον χωρίς όμως ν αμπορείς να προδιαγράψεις το μέλλον (υπό την έννοι αότι όλος αυτό κόσμος του ΠΑΣΟΚ θα πάει σούμπιτος στο σύριζα). Σε αυτή τη βάση, χρειαζεται μια νέα ανάλυση-προσέγγιση.

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 18, 2012 στις 12:33 μμ #

      Η υπερψήφιση της πρότασης του ΠΑΜΕ από την ΑΠ, είναι οπωσδήποτε ένα πολύ θετικό γεγονός, αλλά δεν μπορεί να γίνει το δέντρο που θα κρύψει το δάσος. Χρειάζεται επαναληψημότητα και σε πολλάπλά θέματα για να βγει κάποιο συμπέρασμα. Γι αυτόν το λόγο άλλωστε και ο «Ρ» δεν το υπερτόνισε (όσοι διαβάζουν «Ρ» γνωρίζουν ότι γενικά το ΚΚΕ «γράφει λιγότερα και εννοεί περισσότερα»).
      Η συνεργασία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο επίτευξης κάποιου στόχου και αυτός είναι που πρέπει να συμφωνηθεί. Αν είναι να συνεργαστούμε για να εξωραϊσουμε το σύστημα, ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω. Έστω κι αν σε μερικά θέματα μέσα στο πλήθος των θεμάτων, υπάρξει ταύτιση θέσεων.
      Όπως λες και στο κείμενο: «….καμίας συννεόησης σε κεντρικό κομματικό επίπεδο με το κόμμα του Δραγασάκη και του Παπαδημούλη.» Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο βλέπω ότι έχει ξεκαθαρίσει την άποψή σου.

  6. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 11:40 πμ #

    ψευτοαριστερέ, μια χαρά κομμουνιστικήοργάνωση είναι το ΝΑΡ!! Ακόμα και αν διαφωνούμε ως μέλη του ΝΑΡ, ο πολιτισμός της διαφωνίας ΔΕΝ έχει σχέση με τη νοσηρότητα του ΚΚΕ. Είναι πολύ ανώτερος ο εσωκομματικός πολιτισμός του ΝΑΡ από αυτόν του ΚΚΕ.

    Τώρα, για το άρθρο του κομπάσο, έχει δίκιο σε μια κρίσιμη πλευρά: Αυτή της θεσμικής ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Εχει δίκιο επίσης για την βαθύτερη σοσιαλδημοκρατική αντίληψη του μεγαλύτερου κομματιού του.

    Δεν συμφωνώ όμως στο ζήτημα των συμμαχιών. Η κομμουνιστική Αριστερά, πρέπει να θεωρεί κομμάτι της Αριστεράς τον ΣΥΡΙΖΑ και να προσπαθεί να οικοδομεί κοινή δράση και στη βάση και κεντρικά. Ο λόγος είναι προφανής: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια δύναμη ετερόκλητη η οποία ΜΠΟΡΕΙ να αριστεροστροφάρει είτε η πλειοψηφία της, είτε μεγάλο τμήμα της.

    Το θέμα είναι ΜΠΟΡΕΙ η κομμουνιστική Αριστερά να εφαρμόσει τέτια πολιτική συμμαχιών με τέτιο περιεχόμενο, που να είναι ικανά ΚΑΙ να ηγεμονεύσουν στην κοινωνία -και όχι μόνο στην αριστερά- ΚΑΙ να έχουν αντικαπιταλιστική/σοσιαλιστική κατεύθυνση;

    Η γνωμη μου είναι ΝΑΙ, αρκεί να αλλάξει πολλά στη νοοτροπία της και την αντίληψή της.

  7. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 11:50 πμ #

    Τώρα, το συγκεκριμένο τμήμα της απόφασης της ΠΕ του ΝΑΡ στο οποίο αναφέρεται ο ψευτοαριστερό, όνομα και πράγμα, είναι σαφώς λαθεμένο κατά τη γνώμη μου, και θα το βρεί μπροστά του το ΝΑΡ, με την επαπειλούμενη περιθωριοποίηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο μόνος φταίχτης για αυτό, είναι η αντίληψη της πλειοψηφίας του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  8. IA Ιουλίου 18, 2012 στις 12:48 μμ #

    Ορισμένες παρατηρήσεις στο κειμενο σου

    Αυτά που προεβλεψε ο συνομιλητής σου ειναι ο τροπος με τον οποίον ο Συριζα (αν σταθεροποιηθει σε αυτά τα ποσοστά που και αυτό δεν ειναι δεδομένο) θα μετατραπει σε ενα αστικό κόμμα που θα στηριζει τα συ,φέροντα μερίδας του κεφαλαιού. Δεν είναι όμως ό λογος η αιτία που θα οδηγησει σε αυτή την καταληξη

    Υπάρχει το παραδειγμα του ΠΑΣΟΚ που στα πρωτα χρονια απο την ιδρυση του διαγραφησαν ή αποχώρησαν πολλοί ‘αριστεροι’ και τροτσκιστές που νομιζαν οτι το ΠΑΣΟΚ ήταν σοσιαλιστικό κι όλα αυτά πριν καν πλησιασει στην εξουσία

    Ο λογος που δεν πρεπει οχι απλα να ελπιζουμε στο Συριζα αλλά πρεπει να πολεμαμε το Συριζα ειναι διπλός.

    – Οι θέσεις του Συριζα δεν βγαινουν έξω από τα πλαισια της πολιτικής των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού. Ο φιλο-ΕΕ χαρακτήρας δειχνει οτι έχει αποδεχτει τη στρατηγική της ελληνικής αστικής ταξης ενώ η θεση του για διάλυση και οχι αποχωρηση απο το ΝΑΤΟ δειχνει οτι ειναι επισης δεμενος στο αρμα των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών που εχει επιλεξει η ελληνική αστική ταξη. Η πρακτική του επι μια 20ετία ήταν να προσφερει άλλοθι στις νεοφιλελευθερες πολιτικές ειδικά όπου είχε καποια δυναμη (δημους), να τροφοδοτει το ΠΑΣΟΚ με στελεχη πρωτης γραμμης αλλά και να αποτελει το δεκανικι των εργοδοτικών συνδικαλιστικων ηγεσιών, Μαλιστα εν μεσω μνημονιου η σταση του και η υπογραφη συλ συμβασεων που αποδεχονται τις μειώσεις των μισθών ειναι πραγματι αισχρη (Ιδ. υπάλληλοι, δεη, στασυ. Κεθεα κλπ)

    – Οι παραπάνω θεσεις του Συριζα δεν ειναι το καπριτσιο ρεφορμιτικής ηγεσίας αλλά το πολιτικό προταγμα του κοινωνικου στρωματος που εκφραζει ο Συριζα. Αυτοί ειναι κυρίως διανοουμενοι, εργατική αριστροκρατία και δημ υπαλληλοι. Σαν στρωματα εχουν συμφερον τη διατηρηση του καπιταλισμου γιατι μονο ετσι μπορουν να διατηρησουν την ενδιαμεση τους (και εν πολλοίς προνομιουχα) θεση τους συμμετεχωντας στο φαγοποτι των ευρωπαικών και άλλων προγραμματων κλπ. Τα στρωματα αυτά θελουν εναν καπιταλισμό πιο δίκαιο μεν αλλά καπιταλισμό Το κετνρικό τους συνθημα ειναι η (αναδιανομη του πλουτου που σημαινει ναι στην εκμεταλλευση αλλα δωσε κατι και σε μενα καπιταλιστή μπαρμπα

    Σημερα καταλαβαινουμε όλοι πόσο δικιο ειχε το ΚΚΕ που γαι δεκαετίες τωρα χαρακτηριζε τον Συριζα αναχωμα του συστηματος. Παγιδευσε μεγαλο μερος της εργατικής ταξης υποσχομενος διαχειρηση της κρισης στα πλαισια του καπιταλισμού που αυτο μεταφραζεται στο ότι θα χασεται απλώς λιγοτερα από τις αρχικές απαιτησεις του κεφαλαιου. Με αλλα λογια εχει ήδη σαλπίσει την ηττα και απλώς την κανει να μοιαζει σα νικη

  9. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 18, 2012 στις 1:55 μμ #

    το ΝΑΡ βουρνούκιε έιναι μια ομοσπονδία ανθρώπων κ οργανώσεων οι οποίοι έχουν κ ένα ενιαίο κέντρο συγκέντρωσης των απόψεων κ της πέιρας κ όχι καθοδήγησης,την ΠΕ.δεν λέγεται κομμουνιστικό αυτό το πράμα.ως προς τη θεωρητική ανάλυση του ΝΑΡ που πολλάκις έχει πέσει έξω κ δεν έχει σχέση πολλές φορές με την θεωρεία του Μαρξ κ του Λένιν ας μην το αναλύσουμε εδώ.

    Κομπάσσο αν μπορείς κ έχεις χρόνο απάντησε μου σε κάτι.πως μορφοποιείς τη πολιτική συμμαχιών την οποία αναφέρεις;ποιά η σχέση της ενότητας από τα πάνω κ ποιά από τα κάτω;κ ποιο το πλαίσιο αυτής της ενότητας.

  10. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 18, 2012 στις 1:59 μμ #

    κ προφανώς το ΝΑΡ κ κάτι άλλοι έχουν δίκιο σε αυτό:υπάρχουν κάποιοι κρυφοσυνασπισμένοι μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ που δρουν ως διαφημιστές του Τσίπρα κ του αριστερόλογου κομματιού του ΣΥΡΙΖΑ κ άδραξαν την ευκαιρία από τα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.αυτοί κατ’εμέ είναι δεξιότατα στοιχεία

    • klimt Ιουλίου 18, 2012 στις 2:42 μμ #

      Σας παρακαλώ, διαβάζω συχνά το μπλογκ και τα ενδιαφέροντα θέματα που ανεβαίνουν, σας παρακαλώ όμως μην απαντάτε άλλο στο Βουρνούκιο, συγνώμη κιόλας αλλά έλεος

  11. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 2:12 μμ #

    ψευτοαριστερούλη μ δεν γνωρίζεις και μιλάς….

    Το ΝΑΡ είναι μια κομμουνιστικη οργάνωση. Οι θέσεις του ΝΑΡ μάλλον δεν έχουν πέσει πολλάκις έξω και καλό θα κάνεις στον εαυτό σου, εάν τις διαβάσεις.

    – Για μιαν ακόμα φορά η ορολογία σου παραπέμπει σε έναν ακόμα μπακάλη της πολιτικής -ή τηλεμπακάλη- αν προτιμάς (ο έτερος μπακάλης ή τηλεμπακάλης της πολιτικής ο δημητράκης που χάθηκε;).: α. συνομωσιολόγος (κρυφοσυνασπισμένοι μέσα στην ανταρσυα), β. παπαρδέλας (δεν διαβάζεις και έχεις γνώμη).

    Κάνεις μια σαλάτα λοιπόν, και μιλάς για δεξιότατα στοιχεία: ΠΟΥ το στηρίζεις αυτό;;

    ΣΕ 1 και μοναδικό επιχείρημα απυθμενης βλακείας: Στο ότι πχ εγώ έχω την αντίληψη συμμαχιών ΚΑΙ με τον ΣΥΡΙΖΑ, βάσει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΘΕΣΕΩΝ. Εσύ ΔΕΝ μπαίνεις καν, στον κόπο να μελετήσεις το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ και τον ΣΤΟΧΟ που προτείνεται για κάθε συμμαχία!! Εκ των προτέρων έχεις βγάλει την καταδικαστική σου απόφαση ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΣΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ!!!

    Επίσης υπάρχει και το άλλο: Μιλά κάποιος για κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού; Εξ ορισμού είναι δεξιότατο στοιχείο, ρεφορμιστής και άλλα τέτια φαιδρά!!!

    Δεν μπαίνει καν στον κόμο να μελετήσεις το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, τους ΣΤΟΧΟΥΣ, την κοινωνική βάση, την συνολική πολιτική βάση (το μέτωπο δλδ) μιας τέτιας κυβέρνησης! Πριν καν ξεκινήσει η συζήτηση έχεις ήδη διαμορφώσει την εξίσωση ΚΑΘΕ κυβέρνηση σε καπιταλιστικό έδαφος=ενσωματωση.

    Εχεις έτοιμες τις ταμπέλες εσύ και ο βλακοδημητράκης, και δυστυχώς αρκετοί ακόμα ειδικά από το κκε, απέναντι σε όλη αυτή την ουσιαστι΄κη συζήτηση!!!

    Ε, μετά βρε κουτό, μην παραπονιέσαι αν σου γυρίσει και άλλο ο κόσμος την πλάτη! Α, ξέχασα: Και για αυτό έχεις έτοιμη την απάντηση: ΦΤΑΙΕΙ ο λαός….

  12. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 18, 2012 στις 2:46 μμ #

    τα περί συνομωσιολογίας πες τα στην ΠΕ σου.αυτή τα λέει αυτά κ είναι αλήθειες.επίσης κράτα κ μια πισινή για το τι έχω διαβάσει κ τι όχι κ το αν ξέρω κ γω πρόσωπα κ πράγματα ή όχι.

    κ ας κάνω μια προσπάθεια λοιπόν να καταλάβω κ γω ο αδαής τι μου λες.περίγραψε μου το μέτωπο λοιπόν έτσι όπως το εννοείς εσύ.με ποιούς για ποιο σκοπό κ με ποιά αιτήματα.αυτά που λες για την κυβέρνηση αργότερα.

  13. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 3:47 μμ #

    Ψευτοαριστερέ το μέτωπο όπως το αντιλαμβάνομαι είναι καταρχήν,

    – μέτωπο ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ δυνάμεων. Θέση σε αυτό το μέτωπο έχει όλη η αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ) με την αναγκαία διαπάλη που αυτό συνεπάγεται. Με όλη την ταλαντευση δυνάμεων σε ρεφορμιστική κατεύθυνση. Καρφάκι δεν μου καίγεται, εάν ο χ ΣΥΡΙΖΑ έχει ρεφορμιστική κατεύθυνση. Στόχος μου είναι, εφόσον έχω δίκιο, να εφαρμόσω εκέινη τη τακτικη που ΚΑΙ θα μαζικοποιεί το μέτωπο, ΚΑΙ θα γειώνει το μεταβατικό πρόγραμμα/αντίληψη, στην κοινωνία.

    – Δευτερον, έχει ως δομική αντίληψη, την αντίληψη της ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ. Τι σημαίνει αυτό;; Σημαίνει πολύ απλά, πως καλούμαστε για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο η οποία ξεκινά από σήμερα, να ΓΕΦΥΡΩΣΟΥΜΕ με πολιτικό και πολιτισμικό τρόπο το ΧΑΣΜΑ ανάμεσα στην ΣΗΜΕΡΙΝΗ συνείδηση των εργαζομένων και του λαού με ό,τι αυτό συνεπάγεται, με το ΑΥΡΙΟ της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας.

    Συνεπώς, η πολιτική τακτική χαρακτηρίζεται από την μεθοδολογία της μετάβασης και σκοπό έχει, μέσα από την καθημερινή πολιτκή πάλη σε κεντρικό και σε κλαδικό/τοπικό επίπεδο να αναδεικνύεται ΩΣ ΑΝΑΓΚΗ η εργατικη εξουσία/δημοκρατία. Και ταυτόχρονα νε συμβάλλουμε στο να ΕΚΠΑΙΔΕΥΕΤΑΙ τρόπον τινά ο λαός στο να πάρει τη νκατάσταση στα χέρια του! Αρα, ταυτόχρονο καθήκον είναι και η συμβολή όλων μας, στην οικοδόμηση πολυκομματικών λαϊκών θεσμών στο σήμερα, εμβρύων της αυριανής εργατολαϊκής εξουσίας/δημοκρατίας.

    ΕΑΝ ΑΥΤΟ δεν γίνει κατανοητο και δεν αποτελέσει την ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ βάση της οποίας θα κινούμαστε, αποχαιρέτα τον σοσιαλισμό που δεν θα ρθει ποτέ!!

  14. IA Ιουλίου 18, 2012 στις 4:43 μμ #

    Βουρνουκιε

    Κανεις ενα τραγικο σφαλμα αποτοκο του ιδεαλισμου σου. Το μέτωπο και μάλιστα πολιτικών δυναμεων που περιγράφεις χρειαζεται καποιες προυποθεσεις που σημερα απλως δεν υπαρχουν

    Πως θα οικοδομηθει ενα μετωπο με μια φιλοευρωπαικη και εν πολλοίς φιλο-ιμπεριαλιστικη πολιτική δυναμη ? Μονο και μονο επειδη θέλεις εσυ ?.

    Πως ειναι δυνατον νε γεφυρωσεις το χασμα αν προσχωρεις και εσυ στον κυβερνητισμό του συριζα

    Οταν βλεπεις δυναμεις δηθεν αντικαπιταλιστικές (ΚΟΕ) να εξοβελιζουν το σφυροδρεπανο) αλλα ακομη πιο σημαντικο να κανουν κολοτουμπα για την θεση τους εναντα στην ΕΕ Αυτο λεγεται καιροσκοπισμός, οππορτουνισμός και εν πολλοις ειναι ανηθικη τακτικη για τους κομμουνιστες.

    Το μετωπο θα κτιστει απο τα κατω οταν
    – οικοδομηθουν ταξικά συνδικάτα ξεμπερδευοντας με τις σημερινες εργοδοτικές ηγεσίες που μερος τους ειναι ο Συριζα
    – αναπτυχθουν αγωνες που θα αμφισβητουν τη πολιτκη του κεφαλαιου στους τοπους δουλιάς
    – οταν θα βγαινει εξω απο τα πλαισια του συστηματος

    Αν δεν γινει πρωτα η Ελλάδα μια χαλυβουργια ξεχνα τα μετωπα

  15. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 5:12 μμ #

    ia, το δοκίμασες και απέτυχες;;;;;

    Στο ξαναλέω: Εάν πιστεύεις πως οι δικές σου θέσεις είναι σωστές, και έχεις το δίκιο και την ορθότητα με το μέρος των θέσεών σου, ΓΙΑΤΙ φοβάσαι τη συμμαχία με τους ρεφορμιστές. Πόσο μάλλον που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυτασικό μέτωπο στο οποίο υπάρχει μαζική αντικαπιταλιστικη πτέρυγα.

    Οπότε ρωτώ πάλι: Δοκίμασες να βάλεις στη ζωή την αντίληψη που προτείνω και απέτυχες;;;; Οχι είναι η απάντηση.

    2. Αρνείσαι να δεις το αυτονόητο: Η μετωπική λογική και αντίληψη που προτείνω, έχεις σαν έναν βασικό στόχο, ΝΑ ΑΠΟΔΥΚΝΥΕΙ στην ζωή, την ΟΡΘΟΤΗΤΑ των επαναστατικών θέσεων!

    Εάν λοιπόν έχεις τη γνώμη πως ο καπιταλισμός ΔΕΝ μπορεί να δώσει (παρά μόνάχα με το πιστόλι στον κρόταφο) συνεπώς ΔΕΝ μπορεί να συνάψει βαθιές, ηγεμονικές και διαρκείς κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες, τότες ΤΙ σε εμποδίζει από το να συνάψεις ΠΟΛΙΤΙΚΗ συμμαχία με αριστερές σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις;; Αφού οι θέσεις αυτών, θα διαψεύδονται μερα με τη μέρα, προς όφελος της δικής σου αντίληψης, και πολιτικής.

    3. Η λογική της μετάβασης και το μέτωπο αυτής, είναι η πιο σωστή πολιτική/τακτιή σε όλα τα ζητήματα: Στο εργατικό κίνημα η λογική αυτή μπορεί να ενισχύσει ΠΟΛΥ την προσπάθεια οικοδόμησης ταξικών συνδικάτων, διότι είναι μια μαζική αντίληψη. Αντιθέτως η οικοδόμηση με σεχταριστικό τρόπο ταξιών συνδικάτων σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην περιθωριοποίηση.

    Συνεπώς, ΔΕΝ είναι προαπαιτούμενη η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, ούτε η εκ των προτέρων απόρριψη της ΕΕ προκειμένου να ανοίξει καταρχήν στα σοβαρά η δημόσια συζήτηση για το μέτωπο και το πρόγραμμά του! Αντιθέτως, τα 2 αυτά ζητήματα θα ξεκαθαρίζονται ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ με την οικοδόμηση του μετώπου, προς όφελος της επαναστατιής ή των επαναστατιών αντιλήψεων.

    Δύσκολο;; Σαφώς! Αποτελεσματικό;; Σαφέστερα!

  16. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 18, 2012 στις 5:44 μμ #

    Βουρνούκιε έδειξες για ακόμα μια φορά πιο δυναμικά κ ξεκάθαρα μια από τις θεμελειώδεις διαφορές μεταξύ μας.

    κατά την άποψη μου δεν χρειάζεται ο λαός ένα μέτωπο στο οποίο θα αναθέσει τον αγώνα του.ακόμα κ αν συμμετέχει ο ίδιος ενεργά.

    το ζήτημα για μένα είναι ότι πρέπει να οικοδομηθεί εκείνο το μέτωπο που θα αποσπά συνεχώς κοινωνικές δυνάμεις από την κυρίαρχη πολιτική.δηλαδή μέτωπο κοινωνικών δυνάμεων που ενδεχομένως θα φέρει κ μέτωπο πολιτικών δυνάμεων.γιατί πολύ απλά αυτές οι δυνάμεις θα πρέπει να συμφωνούν στο ότι πρέπει να ανατραπεί ο καπιταλισμός κ να χτισθεί μια νέα κοινωνία.που δεν είναι δεδομένο ότι θα έχουν στο νου τους το σοσιαλισμό του ΚΚΕ.το μέτωπο αυτό θα βάζει άμεσα αιτήματα πάνω στα οποία θα συσπειρώνει-συγκεντρώνει δυνάμεις που θα ζυμώνονται στους άμεσους αγώνες με την πολιτική της ανατροπής του καπιταλισμού κ το χτίσιμο της νέας κοινωνίας.το μέτωπο μπορεί να καθυστερεί τα χειρότερα κ να αναποδογυρίζει νόμους.να υποχρεώνει για μη εφαρμογή αντιλαϊκών νόμων.ο στόχος είναι να φτάσει το βαρύ βιομηχανικό προλεταριάτο να αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική και οι υπόλοιποι εργάτες επίσης.τα άλλα φτωχά και σύμμαχα μεσαία στρώματα πρέπει να είναι είτε θετικά διακείμενα είτε να τηρούν στάση ευμενούς ουδετερότητας.

    για να γίνουν αυτά στους σημερινούς αρνητικότατους συσχετισμούς πρέπει σε κάθε χώρο δουλειάς κ τις γειτονιές να υπάρχουν πυρήνες με τέτοια λογική που θα τραβάνε κόσμο σε αυτή τη λογική.

    κατά τη γνώμη μου οποιαδήποτε κυβέρνηση με οποιεσδήποτε προθέσεις στόχους η οτιδήποτε αν δεν έχει στη στρατηγική της τη σύγκρουση με τα μονοπώλια κ τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις δεν πρόκειται να έχει θετική έκβαση για το λαό.κ είναι ένα ζήτημα του κατά πόσο ένα μέτωπο τέτοιων δυνάμεων μπορεί να πάρει τόσο υψηλά ποσοστά στις αστικές κοινοβουλευτικές εκλογές.κ πάντως αν επιτευχθεί αυτό μια τέτοια κυβέρνηση θα πρέπει να απευθύνει προσκλητήριο στο λαό να συγκρουστεί με εκείνη στην πρωτοπορία.να πάει να πάρει την εξουσία κ να εφαρμόσει τα διατάγματα που θα βγάλει αυτή.

    δεν χρειάζονται τα μεταβατικά προγράμματα κ ούτε οι κυβερνήσεις αστικές λαϊκής ανακούφισης που θα διαχειριστούν τον καπιταλισμό.

  17. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 5:45 μμ #

    για του λόγου το αληθές, ας σκύψουμε πάνω στον ηρωϊκό αγώνα των χαλυβουργών, της φον μαρκετινγκ (που έληξε) και σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις των τελευταίων 3 χρόνων!

    ΤΙ περιεχόμενο είχαν;; Κατα βάση αμυντικό και ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ: ΜΕ αυτη την αριστερά και με αυτη την συνείδηση του εργατόκοσμου. Μην ξεχνάμε πως η τελευταια ανακοίνωση του σωματείου των Χαλυβουργών μιλά για την επαναπρόσληψη 40 εργαζόμενων, ως ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ για να λήξει η απεργία!

    Συνεπώς το σύνθημα «να γίνει όλη η Ελλάδα μια χαλυβουργία» ΔΕΝ μας λύνει το πρόβλημα της συνειδητοποίησης του σοσιαλισμού ως αναγκαιότητα. Παράλληλα λοιπόν με αυτό το σύνθημα (ας πούμε πως τα καταφέρνουμε πράγμα πολύ σημαντικό) ανοίγει ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΖΗΤΉΜΑ της συγκρότησης λαϊκών και αργατικών θεσμών: Δείτε το παράδειγμα της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής στη Β. Ελλάδα. Οι εργαζόμενοι εκεί προχώρησαν ένα κρίσιμο βήμα ΠΑΡΑΠΑΝΩ. πΡΟΣΠΑΘΟΎΝ να πάρουν το εργοστάσιο και την παραγωγή του ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ τους!

    ΝΑ τι θα μπορούσε να βάλει η αριστερά ως πήχη το επόμενο διάστημα!

    Αρκεί αυτό; και πάλι όχι, διότι μπορεί να ενσωματωθεί! Είναι όμως πολύ παραπάνω από έναν αμυντικό αγώνα, όσο ηρωϊκός και να είναι αυτός. Εδώ χρειζεται το ΠΟΛΙΤΙΚΟ μέτωπο με περιεχόμενο μετάβασης που να συνδέσει το παρόν με το αύριο της εργατολαϊκής εξουσίας/δημοκρατίας.

  18. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 5:54 μμ #

    ψευδοαριστερέ λες: «κατά την άποψη μου δεν χρειάζεται ο λαός ένα μέτωπο στο οποίο θα αναθέσει τον αγώνα του.ακόμα κ αν συμμετέχει ο ίδιος ενεργά.».

    Δεν μιλάμε για ανάθεση, αν και καλό είναι να μην τη δαιμονοποιούμε, διότι ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΥΠΑΡΞΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ -και αριστερών φυσικά- στον καπιταλισμό, είναι μια ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΑΝΑΘΕΣΗ που κάνει ο λαός και η εργατική τάξη. Και είναι ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ αυτή η ανάθεση στον καπιταλισμό.

    Στη λογική σου μου φαίνεται πως κάνεις έναν λάθος διαχωρισμό: Διαχωρίζεις την μεταρρύθμιση ως έννοια, από την επανάσταση. Η μεταρρύθμιση και η επανάσταση αντιθέτως ΔΕΝ διαχωρίζονται στην τακτική των κομμουνιστών και ευρύτερα των επαναστατών. Οποτε διαχωρίστηκαν είτε με τη λογική των σταδίων η οποία θεοποίησε την μεταρρύθμιση, είτε με τον επαναστατικό βερμπαλισμό ο οποίος θεοποίησε την αφηρημένη έννοια της επανάστασης, το αποτέλεσμα ήταν τραγικό για τον σοσιαλισμό και την προοπτική του.

    Η λογική της μετάβασης και η μεθοδολογία της, προσπαθούν να δουν διαλεκτικά τη σχεση μεταρρύθμισης και επανάστασης, προς όφελος της δεύτερης, δλδ με ηγεμονία αυτής.

    Το μέτωπο ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ δυνάμεων έχει ακριβώς ΑΥΤΟ ΣΑΝ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΊΑ. δλδ την έννοια και τη μεθοδολογία της μετάβασης, όπως την περιέγραψα.

    Αντιθέτως, η αντίληψη που προτείνεις, εκτιμώ πως διαχωρίζει αφενός μεταρρύθμιση και επανάσταση, και αφετέρου έχει σαν βάση της ΜΟΝΟ τις κομματικές δυνάμεις του χ κόμματος και τις επιρροές του, πράγμα που ασφαλώς δεν αρκεί.

  19. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 18, 2012 στις 6:12 μμ #

    προφανώς δεν αρκεί κ ούτε γω μίλησα για αυτό.η βάση του εκάστοτε κόμματος παίζει τον ρόλο της κ είναι ευνόητο πως πρέπει να υπάρχει κάτι αταλάντευτο σε αυτό που περιέγραψα.όμως το ζήτημα είναι να συσπειρωθούν γύρω από τα αιτήματα δυνάμεις ευρύτερες από το «κοινό’ του Χ κόμματος.άνθρωποι που ακόμα κ κείνη την ώρα θα πιστεύουν στην αιωνιότητα του καπιταλισμού.γιαυτό χρειάζεται η ζύμωση με την κατάλληλη στρατηγική
    το μεταβατικό πρόγραμμα είναι στάδιο πριν το σοσιαλισμό άσχετα πως το βαφτίζει κάποιος γιατί πολύ απλά προϋποθέτει τη μη ύπαρξη Σοσιαλισμού κ είναι κάτι ανάμεσα σε καπιταλισμό κ σοσιαλισμό.αφού θα έχεις επαναστατική κατάσταση δεν χρειάζεται η μετάβαση.κ ειδικά σε καιρό κρίσης που το δίλλημα πρέπει να εντείνεται ανάμεσα στις δυο εξουσίες.συμφωνώ ότι το λαϊκό κίνημα πρέπει να κάνει τους δικούς του θεσμούς οι οποίοι θα αναλάβουν την εξουσία κ δε θα αντιπροσωπεύουν απλά τους εργάτες αλλά θα είναι η λυδία λίθος της εξουσίας τους.

  20. δημητρης Ιουλίου 18, 2012 στις 7:07 μμ #

    οργανωση για τη σωτηρια του γκρανμα, σταματηστε τον βουρνουκιο τωρα

  21. IA Ιουλίου 19, 2012 στις 11:16 πμ #

    Βουρνουκιε

    Το προβλημα σου ειναι η αγνοια της πολιτκής οικονομίας του μαρξισμού με αποτελεσμα να αδυνατεις να διαβασεις την πραγματικοτητα και να κατανοησεις ποια ειναι τα καθηκοντα που ξεπηδουν απο αυτή για τους κομμουνιστές

    Σημερα δεν βρισκόμαστε μπροστα σε μια ξενη κατοχή ή μια δικτατορία οπου ενα μετωπο οπως αυτά που περιγραφες μπορει πραγματι να ειναι απαραιτητο και το βασικοτερο αμοιβαια οφελιμο για ολους .
    Σημερα ο καπιταλισμός ξεδιπλωνει τη βασική του αντιθεση η οποια ξεπερνιεται η με την ανατροπή του η με τη συνθηκολογηση. Συνεπως το μετωπο πρεπει εξ αρχης να ειναι αντικαπιταλιστικο οτιδηποτε αλλο απλως δινει ανασα στο κεφαλαιο.

    Επισης αντιθετα με αυτο που φαινεται ο αγωνας τοσο στη χαλυβουργια οσο και αλλου δεν εινα αμυντικος αλλα επιθετικος. Οταν η υπεραξια ελλατωνεται το να διατηρεις τις θεσεις εργασίας και τους μισθούς στα ιδια επιπεδα σημαινει οτι ο βαθμος εκμεταλλευσης ΠΕΦΤΕΙ συνεπως δυκολευεται ακομη περισσοτερο η αναπαραγωγη του κεφαλαιου.

  22. βουρνούκιος Ιουλίου 19, 2012 στις 11:35 πμ #

    οργάνωση για τη σωτηρία του πλανήτη, στείλτε στην ανδρομέδα τον δημήτρη μαλακοδημητρόπουλο!

    Τώρα!!

    Αύριο θα είναι πολύ αργά!! Ο ιός της βλακείας που κουβαλά, είναι ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ για τη δημόσια υγεία!

  23. βουρνούκιος Ιουλίου 19, 2012 στις 1:17 μμ #

    ΙΑ, έχεις λάθος. και μην προτρέχεις να βγάλεις κάποιον πως αγνοεί τον μαρξισμό. το ότι σήμερα φαίνεται πιο ορατή η βασική αντίθεση, από μόνο του ΔΕΝ λέει ΤΙΠΟΤΑ!

    Διότι όλο το πλέγμα ηγεμονίας του καπιταλισμού, παραμένει κυρίαρχο. Συνεπώς, χρειάζεται σχέδιο σε όλα τα επίπεδα και όχι απλά και κινηματίστικα «να γίνει όλη η Ελλαδα μια χαλυβουργία» ή «εμπρός για καταλήψεις-απεργίες-διαδηλώσεις».

    Ενα δεύτερο πολύ σημαντικό είναι, να έχουμε γνώση της συγκρότησης των εργατικων αγώνων. Ας μην υπάρχουν αυταπάτες: Τόσο ο ηρωϊκός αγώνας των Χαλυβουργών, όσο και της φον μάρκετινγκ (έληξε με ψίχουλα ουσιαστικά) αλλά και ΚΑΘΕ αγώνα της διετίας που μας πέρασε, ΕΙΧΑΝ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ. Τι σημαίνει αυτό;

    Ο πυρήνας των διεκδικήσεων αφορούσε την αναίρεση των απολύσεων, την άρνηση μείωσης των μισθών, την αρνητική μετατροπή των εργασιακών σχέσεων, ενώ ταυτόχρονα όλοι οι αγώνες ξεκίνησαν έπειτα από τις αντιεργατικές επιλογές της εργοδοσίας! Αμυντικά αιτήματα λοιπόν και η πρωτοβουλία κινήσεων στην εργοδοσία. ΑΥΤΑ συγκροτούν τον χαρακτήρα των απεργιακών κινητοποιήσεων εν Ελλάδι τα τελευταια χρόνια.

    Οποιος το αρνείται καλείται να αποδείξει το αντίθετο με επιχειρήματα και όχι φυσικά κραυγές και σαχλαμάρες, όπως κατα κόρον κάνει ο ΒλακοΔημήτριος Α ο Παπαροπρεπής και όλος ο συρφετός και σκέφτεται σαν και αυτόν ταν βλάκα.

    Επίσης να πω πως αρέσκεται ο χ κομματικός μηχανισμός στο να τονίζει την ηρωϊκότητα των εργατικών αγώνων και να λέει «όλη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία», μόνο και μόνο ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Και αυτό φυσικά ΔΕΝ είναι επαναστατιή πολιτική, είναι ουσιαστικά ντοπάρισμα των μελών. Ηττώνται οι αγώνες, χωρίς να βγαίνει ΠΟΤΕ κανένα συμπέρασμα: ΑΠλά, κάθε φορά να γίνει η Ελλάδα Χαλυβουργία, φον μαρκτετνγκ, χτές Σισσερ Παλκο, Σεξ φορμ, τελειώνουν οι απεργίες και ποτέ συμπέρασμα… Η μαλλον κάθε ένας βγάζει τα συμπεράσματα που τον βολεύουν κα ιαυτό μάλλον ονομάζεται κομματικός υποκειμενισμός και όχι φυσικά διαλεκτική.

  24. βουρνούκιος Ιουλίου 19, 2012 στις 2:12 μμ #

    επίσης ια, η μετάβαση ως μεθοδολογία και λογική, και το αντίστοιχο μέτωπο δεν αφορά μόνο περιόδους κατοχής. Αφορά πάνω από όλα τη δική μας εποχή.

  25. IA Ιουλίου 19, 2012 στις 5:57 μμ #

    Βουρνουκιε

    η μεταβαση που προτεινεις οδηγει στην ισχυροποιηση του καπιταλισμού
    η μεταβαση που προτεινει το ΚΚΕ στην ανατροπή του
    παιρνεις και διαλεγεις

  26. IA Ιουλίου 19, 2012 στις 7:16 μμ #

    επισης βουρνουκιε δες τους εργατες του Πεντζετακι που υποτασσονται στο αφεντικο τους και θα καταλαβεις οτι ο αγωνας των χαλυβουργων ειναι επιθετικος
    Οταν οι αλλοι σκυβουν το κεφαλι αυτος που μενει ορθιος δειχνει το δρομο

    http://redflyplanet.blogspot.com/2012/07/blog-post_6797.html#more

  27. δημητρης Ιουλίου 19, 2012 στις 8:35 μμ #

    ο-χι αλ-λο βουρ-νου-κι-ο μπαμ…——————————————————

  28. Kώστας Μίχος Ιουλίου 19, 2012 στις 10:28 μμ #

    Οι εργατικοί αγώνες των τριών τελευταίων ετών ήταν όχι άπλα αμυντικοί άλλα ηττηθήκαν σχεδόν όλοι. Όσοι κάνουν ότι δεν το βλέπουν αυτό η είναι εκτός εργατικής τάξης η βολεύονται στην θαλπωρή των συνθημάτων, του είδους όλη η Ελλάδα μια χαλυβουργία. Στην χαλυβουργία ο αγώνας πάει προς ήττα με σοβαρές επιπτώσεις συνολικά για το εργατικό κίνημα. Το ερώτημα που θα πρέπει να μπει είναι «Γιατί δεν νίκησε ο αγώνας στην Χαλυβουργία» και εκεί να γίνει μια ουσιαστική συζήτηση συνολικά για το μέλλον των αγώνων. Γιατί όποιος εξακολουθεί και πιστεύει ότι με 30% ανεργία οι αγώνες θα πρέπει να γίνονται με τον γνωστό τροπο αυτόν που όλοι γνωρίζουμε τότε θα εξασφαλίζουμε ακόμα μια ήττα από τα αποδυτήρια, μέχρι που δεν θα απεργεί κανείς πια. Υπάρχουν εύθηνες όχι μόνο στην γραφειοκρατία αλλά και στο ΠΑΜΕ και στο μερίδιο που του αναλογεί και ο συντονισμός για την κατάσταση που επικρατεί στην συνδικαλιστική οργάνωση ειδικά στον ιδιωτικό τομέα. Η

  29. ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ Ιουλίου 19, 2012 στις 10:45 μμ #

    Την Ευρωπαική Ένωση και τα μάτια τους
    http://taxikiantepithesi.blogspot.gr/2012/07/blog-post_5505.html

  30. Μικροαστός Ιουλίου 19, 2012 στις 10:52 μμ #

    Τα πράγματα είναι δύσκολα και δυστυχώς ο λαός μας για άλλη μια φορά θα συρθεί σαν το αρνί στο σφαγείο και δεν αναφέρομαι μόνο στα οικονομικά.
    Καλή τύχη σε όλους.
    Χαιρετώ

  31. Κώστας Μίχος. Ιουλίου 20, 2012 στις 7:13 πμ #

    Κατελαβαν τα ΜΑΤ τή χαλυβουργία όλοι τωρα κατω

  32. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 20, 2012 στις 8:10 πμ #

    Μπράβο Μίχο.επισυνάπτω κ την ανακοίνωση του ΠΑΜΕ.το σημαντικό είναι να κατεβούμε ΌΛΟΙ ΤΩΡΑ ΚΑΤΩ!ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ!

    «Από νωρίς το πρωί δυνάμεις καταστολής με εντολή της τρικομματικής κυβέρνησης έπιασαν δουλειά στη χαλυβουργία προκειμένου να καταστείλουν τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών, συλλαμβάνοντας την περιφρούρηση των απεργών.

    Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζομένους τα συνδικάτα να βρεθούν τώρα όλοι στην χαλυβουργία.»

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 20, 2012 στις 10:10 πμ #

      Προφανώς ο Κουβέλης, προσδίδει την εξ αριστερών νομιμότητα στις ενέργειες της κυβέρνησης.
      Αριστερό αρχίδι του κερατά! (κυριολεκτικά)

  33. salot sor Ιουλίου 20, 2012 στις 11:31 πμ #

    » Αν και διαφωνούσα κάθετα με τη στάση του ΚΚΕ προεκλογικά, τώρα τη θεωρώ επιβεβλημένη.»
    καλως ‘τονε και ας αργησε .

  34. βουρνούκιος Ιουλίου 20, 2012 στις 12:09 μμ #

    ια, άλλα ντ’ άλλων λες…

    – Το κκε δεν προτείνει καμμία μετάβαση. Δεν έχει κανένα σχέδιο παρά μόνο «ενισχύστε το κκε». Τπτ άλλο. Ακόμα και το πρόγραμμά του, το έχει αναιρέσει πλέον.

    – Η μετάβαση σαν μεθοδολογία είναι ορθότατη, διότι υποχρεώνει αυτούς που θα την υιοθετήσουν στην πρακτική τους, να ΑΡΧΙΣΟΥΝ να συνδέουν την πάλη τους για τη βελτίωση της ζωής του λαού στο σήμερα, με μια διαδικασία αφενός συμμετοχής/εκπαίδευσης του λαού σε διαδικασίς/θεσμούς που απεικονίζουν αχνά, την αυριανή εργατολαϊκή εξουσία και αφετέρου πολιτικής και προγραμματικής συνδεσης του σήμερα με την αυριανή εργατολαϊή εξουσία.

    Το κκε ούτε που φαντάζεται αυτή τη διαδικασία. Για αυτό και καταγγέλει τους πάντες και τα πάντα, για αυτό και καταγγέλει όποιο λαϊκό κίνημα ξέσπασε τα τελευταία χρόνια. Δλδ τι κάνει; Καταγγέλει ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΔΡΟΜΟ ΕΜΠΡΑΚΤΗΣ συνειδητοποίησης του λαού.

    – Οι αγώνες ΕΙΝΑΙ αμυντικότατοι. Ημαρτον με αυτά που ακούγονται εδώ μέσα απο κκεδες. Δλδ επειδή οι εργάτες του πετζετάκι τα έχουν κατεβάσει, αυτό μας οδηγεί στο συμπερασμα πως οι απεργίες είναι…..επιθετικές;;;

    Ημαρτον ξανά!!!!

    Μια απεργία κρινεται ως αμυντική ή επιθετική όχι αυτή καθεαυτή σαν απεργία διότι ΚΑΘΕ εργατική αντιδραση αυτή καθεαυτή, είναι επιθετική.

    Μια απεργία κρίνεται σαν αμυντική ή επιθετική, σε σχέση με τα αιτήματα που παλεύει και το ΠΩΣ τα παλεύει.

    Συνεπώς μια απεργία που έχει σαν στόχο την αναίρεση απολύσεων, την βελτίωση συνθηκών δουλειάς, την αύξηση (ή τη μη μείωση) του μεροκάματου, ΕΙΝΑΙ ΑΜΥΝΤΙΚΗ όσον αφορά το περιεχόμενό της. Μια απεργία όμως που αρχίζει να συζητά την κατάληψη και την αυτοδιαχείρηση του εργοστασίου από τους εργάτες, ή μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ απεργία (και μόνο γενικές είναι τέτιες) είναι μια ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΊΑ ακριβώς λόγω του περιεχομένου της και των μορφών της.

    Συνεπώς ο ηρωϊκός αγώνας των Χαλυβουργών και κάθε απεργία που καναμε ως εργαζομενοι τα τελευταία χρόνια, είναι στο περιεχόμενό της ΑΜΥΝΤΙΚΗ. Η Αριστερά πρέπει να τολμήσει να ανεβάσει τον πήχη σιγά-σιγά. Να ρίξει το σύνθημα της κατάληψης και αυτοδιαχείρησης των εργοστασίων κα ιτων επιχειρήσεων των οποίων οι ιδιοκτήτες τις κλείνουν ή ετοιμάζονται να τις κλείσουν. ΉΔΗ η «Βιομηχανική Μεταλλευτική» στη β. Ελλάδα ξεκίνησε αυτή τη διαδικασία. Να συμβάλλει η Αριστερά στη διαμόρφωση δικτύων αλληλεγγύης στις γειτονιές και για τις επιχειρήσεις που περνούν σε καθεστώς αυτοδιαχείρησης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: