Κράτος και κοινωνικές αντιστάσεις

6 Ιον.

του Βαγγέλη Κουμπαρούδη.

Η έννοια του κράτους επιδέχεται πολλών ερμηνειών. Τι εννοούμε πχ. όταν μιλάμε για κρατικές δομές, πώς προήλθαν αυτές οι κρατικές δομές, ήταν λόγω κάποιων αναγκαίων προϋποθέσεων για να περάσουμε από τη φεουδαρχία, στον καπιταλισμό, πριν τον καπιταλισμό υπήρχε η έννοια του κράτους, όπως νοείται σήμερα; Για τα παραπάνω ερωτήματα υπάρχουν απαντήσεις και πολλοί πριν από εμένα τα έχουν επεξεργαστεί, από τις θεωρητικές εργασίες του Μαρξ, μέχρι τους θεωρητικούς της αυτονομίας και μεταυτονομίας, στο εκτενές αυτό κείμενο θα επιχειρήσω να κάνω μία ανάλυση του κράτους από μία διαφορετική σκοπιά.

Αλλά πριν την ανάλυση, χρήσιμη θα ήταν μία μικρή περιοδολόγηση της έννοιας του κράτους. Ιστορικά έχουμε την ύπαρξη περισσότερο αυτοκρατοριών παρά κρατών, ή έννοια του έθνους –κράτους, δηλαδή ένα έθνος, ένα κράτος είναι πολύ μεταγενέστερή και εντοπίζεται στις αρχές του 20ου αι.. Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο κράτος και την αυτοκρατορία είναι ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξουσία, ενώ στο κράτος έχουμε δομές οι οποίες κινούνται στη λογική της αντιπροσώπευσης, στην αυτοκρατορία έχουμε ένα σύνολο μηχανισμών άσκησης εξουσίας στην που στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο αυτοκράτορας.

Στην περιοδολόγηση αυτή πολύ συνοπτικά θα αναφέρω τις πρώτες πόλεις κράτη της αρχαιότητας, από τον 8ο έως τον 5ο αι. πχ, καθώς μετά έχουμε του λεγόμενους φιλιππικούς και την ένωση των επιμέρους πόλεων κρατών υπό τη σκέπη πλέον της μακεδονικής αυτοκρατορίας. Την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που ουσιαστικά έχουμε στην πλήρη της διάσταση την έννοια του κράτους, με τις αντίστοιχες διοικητικές και νομικές δομές, έπειτα τη βυζαντινή αυτοκρατορία που ουσιαστικά αποτελεί μία συνέχεια της Ρώμης, με μεγαλύτερη έμφαση στη θεοκρατία, αντίστοιχα στη δύση έχουμε τη λεγόμενη ελέω θεού βασιλεία, και σχεδόν μηδενικές κρατικές δομές καθώς δεν είχε προχωρήσει η κρατική συγκρότηση, έπειτα, με το τέλος της φεουδαρχίας και την αρχή του καπιταλισμού εμφανίζονται περισσότερες κρατικές δομές καθώς έπρεπε να υπάρχει κάποιο διοικητικό και νομικό πλαίσιο όσον αφορά τις συναλλαγές, αλλά και μία πιο κεντρική καθετοποίηση των πόρων , αλλά και της κρατικής πλέον αποικιοκρατίας. Για να υπάρξει συνοχή, αλλά και για να μπορέσει πλέον ο καπιταλισμός να περάσει στο στάδιο του εθνικομονοπωλιακού ανταγωνισμού, ήταν αναγκαία και η συγκρότηση του έθνους κράτους.

Η ουσία έγκειται στο γεγονός του κατά πόσο οι αυτοκρατορικές ή οι κρατικές δομές επηρεάζουν και την δράση των κοινωνικών διαθετικοτήτων, το πώς δηλαδή δρουν μέσα σε ένα απολύτως καθορισμένο πλαίσιο, που πέραν των δομών εξουσίας, έχει και νομικές και κοινωνικό- οικονομικές δομές. Η ανάλυση θα ήταν άτοπη αν ξεχωρίζαμε αυτές τις παραμέτρους, καθώς είναι και αυτές που καθορίζουν και το κοινωνικό πράττειν και ποιείν.

Ας ανοίξουμε μία μικρή παρένθεση στην όλη ανάλυσή μας, οι κοινωνικές διαθετικότητες, δεν είναι κάτι που εμφανίζεται μόνο τα τελευταία 20-30 χρόνια, οι διαθετικότητες είναι ουσιαστικά οι αποδέκτες των κρατικών ή των αυτοκρατορικών δομών και παράλληλα, οι εκφραστές του συνόλου του κοινωνικώς και ιστορικώς ανά εποχές προσδιοριζόμενου πλαισίου, που περιλαμβάνει από τον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής και διάρθρωσης της εργασίας, από τη μορφή εξουσίας που ασκείται, ανεξάρτητα αν συμμετέχουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, αλλά και της πολιτισμικής και πολιτιστικής εξέλιξης.

Ο λόγος περί των ανθρωπολογικών τύπων που έγινε εκτενής αναφορά στο φαντασιακό μανιφέστο, δεν σχετίζεται με την κοινωνική κινητικότητα, δεν σημαίνει δηλαδή ότι μέσα σε ένα πλαίσιο δυνατοτήτων μία κοινωνική διαθετικότητα θα έχει τη μία ή την άλλη τροπή εξέλιξη ή δράση. Η δύναμη των κοινωνικών διαθετικοτήτων πηγάζει από τη συνολική τους ανάδραση με το σύστημα, και πρέπει να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι, ο ανθρωπολογικός τύπος μέσα στον καπιταλισμό, μ τον ανθρωπολογικό τύπο στον φαντασιακό κοινοτισμό διαφέρει, διαφέρει γιατί ενώ έχει την ίδια δύναμη, την ίδια αυτή δύναμη, να μεταστοιχειώνει και να αντιτάσσεται στις κρατικές ή εξουσιαστικές δομές , τοποθετείται σε ένα άλλο πλαίσιο, το πλαίσιο που είναι άρδην διαφορετικό, τόσο σε επίπεδο αξιακό όσο και σε επίπεδο διασποράς έθους και ύλης.

Οι διαθετικότητες, λόγω του ευέλικτου χαρακτήρα τους, είναι σε θέση να ανατρέπουν κοινωνικά και οικονομικά μορφώματα ανάλογα με τα προτάγματα τα οποία θέτουν, βέβαια αυτή η κίνηση δεν είναι μονόπλευρη, δεν είναι οι διαθετικότητες ο κύριος φορέας ανατροπής σταθερών και μορφωμάτων, ενδογενείς συστημικές αντιθέσεις είναι αυτές συνήθως που οδηγούν σε αλλαγές σε από μία καθεστηκυία κατάσταση σε μία άλλη, αλλά οι κοινωνικές διαθετικότητες είναι οι φορείς των αλλαγών.

Ο όρος διαθετικότητα, δεν είναι τυχαίος, κατ αρχάς η κατάληξή του δίνει μία δυναμική έννοια στον όρο, και είναι πράγματι δυναμική, γιατί όπως είπαμε και πιο πάνω είναι ο φορέας των αλλαγών, είναι κατά τρόπον η δύναμη που αντιστέκεται στις κρατικές ή αυτοκρατορικές δομές και πιέζει για αλλάγή.

Εδώ ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο, του κατά πόσο τα προτάγματα που θέτουν οι διαθετικότητες, είναι και αυτά που εν τέλει ανατρφοδοτούν την φύση των εκάστοτε παραγωγικών μορφωμάτων, αλλά κυρίως του καπιταλισμού.

Αλλά ας επανέλθουμε στην ανάλυσή μας για το κράτος, σε μία πιο προωθημένη ανάλυση από αυτή του Λουί Άλτουσέρ, για τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, θα υποστηρίξω πως το κράτος, βασίζει την ύπαρξή του πάνω σε ένα καθεστώς παραλλαγμένης ετερογένειας, δηλαδή διαχρονικά με βάση τις ισχύουσες δομές, λόγω της πίεσης από τις κοινωνικές διαθετικότητες, προβαίνει σε έναν βαθύ αναστοχασμό πάνω στα θεμέλια τα οποία στηρίζεται και τα τροποποιεί. Αλλά ας εξηγήσουμε λίγο τι σημαίνει παραλλαγμένη ετερογένεια, παραλλαγμένη ετερογένεια σημαίνει πως πριν το αναστοχασμό το κράτος παρουσιάζει επιμέρους, αναπροβολές του ευατού του υπό άλλη βάση, εννοώ πως όταν προκύπτουν δυναμικές αστάθειες στο κράτος και διαταράσσεται η κοινωνική συνοχή, αυτό αρχικά με ημίμετρα, ‘όπως νομοθετήματα προς το δημόσιο συμφέρον, με μέτρα ανακούφισής των ασθενέστερων , προσπαθεί να διαφυλάξει την ισορροπία μεταξύ διαθετικοτήτων και άρχουσας τάξης, μιλάμε δηλαδή για ένα πόλεμο, έναν εμφύλιο πόλεμο, που άλλοτε εκφράζεται με την πιο σκληρή του μορφή βλ νεοφιλελευθερισμός και ελεύθερη αγορά, ή για την σκληρή πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται σήμερα στην Ε.Ε,. με κύριο εκφραστή την Άγγελα Μέρκελ και μέχρι πρότινος τον Σαρκοζύ , και από την άλλη υπό το μανδύα του κράτους δικαίου και του κράτους πρόνοιας.

Η παραλλαγμένη ετερογένεια έχει και αυτή με τη σειρά της κάποιους επιμέρους μηχανισμούς και κύριος μηχανισμός είναι αυτός των κλιμακωτών δυναμικών. Τα κλιμακωτά δυναμικά έχουν και αυτά με τη σειρά τους δύο διαβαθμίσεις, ή πρώτη διαβάθμιση γίνεται με βάση τα ακρότατα μίας γραφικής παράστασης, που αυτή η γραφική παράσταση είναι ημιτονοειδής, δηλαδή έχει εύρος τιμών, πλάτος και συχνότητα. Η ανοδική ή καθοδική φάση της παράστασης, ουσιαστικά αποτελεί και τις κλιμακώσεις που χρησιμοποιεί το κράτος, δηλαδή το γεγονός ότι προσπαθεί να φέρει από μία κατάσταση ομαλότητας ένα λαό σε μία ακραία κατάσταση, είναι περίπου ίδια η λογική που επικράτησε στην Ελλάδα με τη μνημονιακή πολιτική, εκεί δηλαδή που διαγάγαμε βίον ανθόσπαρτον ξαφνικά λόγω της αδυναμίας ελέγχου του χρέους και του δανεισμού, ήρθαν τα επαχθή αυτά μέτρα.

Η δεύτερη περίπτωση είναι αυτή της σταδιακής κλιμάκωσης, δηλαδή το κράτος να προσπαθεί, επειδή οι αντιδράσεις των κοινωνικών διαθετικοτήτων είναι ισχυρές και υπάρχει σε μεγάλο βαθμό και η παράλληλη αντίσταση, οι νομοθετικές ρυθμίσεις, οι κλαδικές συμβάσεις κλπ. να γίνονται με ένα τρόπο σταδιακό ώστε να μην διαταράσσεται η κοινωνική συνοχή και ισορροπία.

Τέλος ο τρίτος μηχανισμός της παραλλαγμένης ετερογένειας, είναι οι πολλαπλές συγκρίσεις. Οι πολλαπλές συγκρίσεις αφορούν κυρίως δύο πράγματα, την εναλλακτική εντός του συστήματος που εφαρμόζεται σε κάθε κράτος, δηλαδή τις πιθανές διαρθρωτικές αλλαγές που είναι αναγκαίες και οι διαθετικότητες πιέζουν προς αλλαγή, δηλαδή μία επιμέρους αναπροβολή του κρατικού ιστού σε μία διαφορετική κατάσταση, και οι συγκρίσεις μεταξύ άλλων κρατών και μιλώ για τα λεγόμενα μοντέλα, πχ. Σουηδικό μοντέλο κλπ.

Το κράτος πέραν της παραλαγμένης ετερογένειας, χρησιμοποίει και άλλους μηχανισμούς, ένα ολιστικό μηχανισμό ενσωμάτωσης που συνδυάζει από τα προτάγματα των διαθετικοτήτων μέχρι και τη διαχείριση του κυβερνοχώρου, τις καλλιτεχνικές ανά εποχή τάσεις ή εν τέλει το σύνολο των εκφάνσεων της καθημερινότητας. Βασιζόμενο πάνω σε μία μετά-σημειωτική μέσω της διαφήμισης , αλλά και του τρόπου με τον οποίο διαρθρώνονται πλέον τα πολυκαταστήματα, με την αχανή τους έκταση και την πληθώρα των προϊόντων εμποδίζει τις συνάψεις μεταξύ των διαθετικοτήτων και μετατρέπει το υποκείμενο σε έναν λοβοτομημένο παθητικό καταναλωτή.

Μία άλλη έκφανση του σύγχρονου κράτους είναι η λογική του ατομικού δρόμου, της ατομικής επιτυχίας και προόδου, που εν πολλοίς εμπίπτει στις επιδιώξεις του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, που προαγάγει την ‘ανθρωποκτονία’ και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, παρατηρούμε λοιπόν πως έχουμε έναν κατακερματισμό του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής συνοχής.

Παρατηρούμε επίσης μία προσπάθεια αποπολιτικοποίσης, και άμβλυνσης των αντιθέσων μεταξύ του παλαιότερου δίπολου αριστεράς-δεξιάς, με όλες τις ιδεολογικές και πολιτικές προεκτάσεις του ζητήματος, στις Η.Π.Α. πχ. έχουμε το δίπολο ρεπουμπλικανοί- δημοκρατικοί, στη Γερμανία χριστιανοδημοκράτες-σοσιαλδημοκράτες κλπ. Βέβαια, είναι λογικό να μην υπάρχει πόλωση, καθώς τα επιμέρους μεγάλα συμφέροντα κάθε χώρας, επιζητούν μία κυβέρνηση των ισχυρών.

Στην συνέχεια του παραπάνω ζητήματος, προκύπτει και το ζήτημα των συνδικαλιστικών σωματίων, παρατηρούμε πως οι κύριοι εκφραστές του συνδικαλισμού όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, είναι εγκάθετοι των κυρίαρχων πολιτικών σχηματισμών, ένα άλλο ζήτημα είναι πως ο συνδικαλισμός αποκτά όλο και περισσότερο συντεχνιακό χαρακτήρα, καθώς βέβαια το κράτος δεν μπορεί ευθύς αμέσως να πλήξει το σύνολο του εργατικού δυναμικού και έτσι πιάνει τις διάφορες κοινωνικές ομάδες, και μάλιστα στρέφει κοινωνικές ομάδες εναντίον άλλων κοινωνικών ομάδων, αυξάνοντας τον εσωτερικό εμφύλιο.

Επίσης σημαντικό στοιχείο είναι πως έχουμε μία ταύτιση της νέας εργατικής βάρδιας με την παλιά. Όλο και περισσότερο ελαστικοποίηση της εργασίας, συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις πείνας, αβεβαιότητα, απολύσεις. Βιώνουμε δηλαδή έναν εργασιακό μεσαίωνα. Η ταύτιση της νέας με την παλιά εργατική βάρδιά, έχει σαφή αποτελέσματα., πρώτον, έχουμε απόσπαση και σχετικής και απόλυτης υπεραξίας, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο εύρημα, μέσα σε αυτές τις συνθήκες επικρατεί ένας ανταγωνισμός μεταξύ, παλαιών και νέων εργαζομένων, και σε επίπεδο μίας επιχείρησης αλλά και σε επίπεδο γενικής νόας πάνω στην εργασία, και τι εννοώ. Εννοώ πως από πλευράς κράτους έχουν δημιουργηθεί δομές οι οποίες θέλουν να εξαλείψουν τις ενδογενείς αντιθέσεις του συστήματος, έτσι εφευρίσκουν νέους τρόπους εργασίας όπως τα προγράμματα stage, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου κλπ.

Αλλά δεν είναι μόνο η απόσπαση της υπεραξίας, χρήμα μπορεί και παράγεται και από την εικονική και χρηματιστηριακή οικονομία, ή μέσω πολύπλοκών μαθηματικών, που περιγράφονται εκτενώς στο εγχειρίδιο που εξέδωσε η ομοσπονδιακή τράπεζα του Σικάγο με γενικό τίτλο modern money mechanics.

Τέλος το φαινόμενο της μετανάστευσης, πέραν του πρώτου κύματος μεταναστών τη δεκαετία του 60, που σε μεγάλο βαθμό έχουν ενσωματωθεί με το γηγενή πληθυσμό, έχουμε και ένα συνεχώς αυξανόμενο ρεύμα μετανάστευσης από τη βόρειο Αφρική, τη μέση και την Άπω ανατολή, τα χαρακτηριστικά είτε αυτά είναι θρησκευτικά, είτε είναι πολιτισμικά, αλλά και τα προτάγματα που θέτουν οι μετανάστες είναι ριζικά και σηνμασιακά διαφορετικά σε σχέση με τα προτάγματα των ευρωπαίων, για να μπορέσουν οι μετανάστες να ενσωματωθούν στο επαναστατικό υποκείμενο, πρέπει όχι μόνο να αναπτύξουμε ένα κοινό τόπο επικοινωνίας αλλά και να προβούμε σε ένα νέο κώδικα, μία νέα γλώσσα που θα μπορεί να επεξεργάζεται και να συνταυτίζει τις επιδιώξεις ημεδαπών και αλλοδαπών.

Με βάση τα παραπάνω, βλέπουμε πως είναι δύσκολος η διαμόρφωση ταξικής συνείδησης, πρέπει να ξεπεράσουμε το δίπολο αστική-εργατική τάξη, αν και όλοι οι θεωρητικοί της αυτονομίας και μετά-αυτονομίας δέχονται σαφώς την ύπαρξη των δύο διακριτών αυτών τάξεων. Πάνω στο νέο στάδιο ανάπτυξης και κρίσης του καπιταλισμού σχηματοποιείται ένα νέο δίπολο που απέχει αρκετά από τις σαφώς περιγεγραμμένες αστική και εργατική , στο νέο στάδιο ανάπτυξης και κρίσης προβάλλουν ως μορφή αντίστασης οι κοινωνικές διαθετικότητες, διαθετικότητες με διαφορετικό ταξικό προσδιορισμό και καταγωγικά κριτήρια, μιλάμε δηλαδή για μία παράλληλη ετερογένεια απέναντι στην κρατική ετερογένεια, μία μορφή αντίστασης που θα αντιπαλεύει όλες τις κρατικές και υπερεθνικές δομές, με βάση το πολιτικό στιγμιαίο, μιλάμε δηλαδή για ένα νέο αντάρτικο που θα αντιπαλεύει και θα μεταστοιχειώνει τις αξίες που προκύπτουν από τους κρατικούς και υπερεθνικούς σχηματισμούς.

Στο σημείο αυτό, .είναι κρίσιμο να γίνει μία ανάλυση του πώς οι διαθετικότητες μπορούν να αποτελέσουν επαναστατικό υποκείμενο. Σημεία ορόσημα της δύναμης των διαθετικοτήτων ήταν ο ελληνικός Δεκέμβρης του 2008, αλλά και το κίνημα των πλατειών, σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ με τους αγανακτισμένους της wall street. Τα κινήματα αυτά έρχονται από μία παράδοση της Γένοβας και του Σιάτλ. Στις περιπτώσεις αυτές έχουμε σε όλη της την έκταση την ετερογένεια, μία ετερογένεια και μία ειδικότητα μέσα στην πολλαπλότητα, εννοώ πως για πρώτη ίσως φορά δίνεται έμφαση και στην ατομικότητα μέσα στη συλλογικότητα, με καταλήψεις, διαδηλώσεις, συνελεύσεις που ο καθένας ατομικά μπορούσε να εκφράσει την άποψή του και μία πολιτική οργάνωση μέσω των συστημάτων κοινωνικής δικτύωσης, με την αντίστοιχη πολιτική ζύμωση. Αν κάτι κατάφερε το κίνημα των πλατειών και ο Ελληνικός Δεκέμβρης ήταν το πως οι διαθετικότητες με κοινό στοιχείο την ανάλγητη κρατική εκμετάλλευση και τη βιοπολιτική εξουσία που εκτενώς έχει αναλύσει ο Μισέλ Φουκώ, με την επικέντρωση της κυριαρχίας πάνω στην ανθρώπινη ζωή και αλλά και οι Νέγκρι και ΄Λάτσαράτο, ήταν το γεγονός ότι χωρίς ταξικά και κοινωνικά κριτήρια μπόρεσαν όχι να φέρουν εις πέραν το επαναστατικό πρόταγμα, αλλά να θέσουν τις βάσεις για την ύπαρξη δομών εντός συστήματος, όπως κοικωνικά ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία,συνελεύσεις γειτονιάς, εναλλακτικά νομίσματα, και να αναστοχαστούν πάνω στο γεγονός του κοινωνικού πράττειν και ποείν.

Ως Δυναμική μορφή αντίστασης προβάλλει το πολιτικό στιγμιαίο.Το πολιτικό στιγμιαίο δεν ενσωματώνεται, αλλά για να έρθει εις πέρας πρέπει να υπάρξει και το ανάλογο συλλογικό υποκείμενο, το συλλογικό υποκείμενο αυτό πρέπει να κατανοήσει πως πρώτον δεν ετεροκαθορίζεται και δεύτερον πως συνεκτικός του κρίκος είναι η εκμετάλλευση των κοινωνικών διαθετικοτήτων.

Ο πόλεμος που θα διεξαχθεί, είναι πόλεμος ουσίας και είναι αναγκαία μία διασπορά της ύλης όσο τίποτε άλλο, όταν επικρατήσουν πλέον τα ζωώδη ένστικτα της επιβίωσης και προκύψουν κοινωνικές αναταραχές θα είναι πλέον αργά, εκτός και αν βασίσουμε τις σχέσεις πάνω σε σταθερές αμεσοδημοκρατικές και πολιτικής ευσυνειδησίας, ενός εθνικού χρέους που πρέπει να αναλάβουμε, και αν προεκτείνουμε και λίγο το ζήτημα ενός κοινού ευρωπαϊκού χρέους που δεν θα περιορίζεται στον σκληρό πυρήνα του ευρώ και στην υποτίμηση του νότου και της ανατολής, αλλά θα αναστοχαστεί πάνω στο ζήτημα της άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων και όχι μόνο, του τρόπου σκέψης και προβολής ενός συλλογικού ευρωπαϊκού εαυτού που θα σέβεται την διαφορετικότητα, θα επαναδιαπραγματευτεί το ζήτημα της τέχνης και του πολιτισμού και θα επιβάλει νέα, ειλικρινή και ριζοσπαστικά προτάγματα.

Συλλογικό ευρωπαϊκό υποκείμενο ως ένα βαθμό υπάρχει, αλλά θα χρειαστεί πολύς ακόμα δρόμος για να περάσει σε σημείο πολιτικής ανάδρασης, μέχρι τότε μπορούμε να δίνουμε καθημερινή μάχη για ένα νέο πολιτισμό, ένα κόσμο αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, απέναντι στα πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια, ολιγοπώλια και καρτέλ και του ολοκληρωτισμού που προτάσσουν, με κινήσεις όπως συνελεύσεις γειτονίας, προασπισμού και διεκδίκησης συλλογικών δικαιωμάτων, αλλά όχι με στημένες απεργίες μόνο για τους τύπους, απεργίες διαρκείας, μέχρι του σημείου να παραλύσει ολόκληρος ο παραγωγικός ιστός και με τη μορφή του τύπου εργοστασιακών σωματείων που όλα τα παραπάνω έχουν αναλυθεί εκτενώς στο « Φαντασιακό Μανιφέστο».

Το πολιτικό στιγμιαίο πρέπει να έχει σαφή χαρακτηριστικά, ώστε να μπορέσει να κατευοδώσει:

1.Να έχει αναστοχαστεί με δυναμικό τρόπο την προτεραία κατάσταση.

2.Να μπορεί να ελίσσεται με τρόπο καταλυτικό πάνω στην ώρα της μάχης, με περίτεχνους και μαεστρικούς ελιγμούς

3.Να έχει την ικανότητα να διαχειρίζεται το τυχαίο από πλευράς εξουσιαστών, με τρόπο που να μην υποπίπτει σε ενσωμάτωση.

4.Να δίνει έμφαση στη ροή και τη συνεχή ανατροφοδότηση και ή ίδια η δυναμική εξέλιξή του να οδηγεί σε ένα εκρηκτικό μείγμα.

5.Να είναι σε θέση να προβάλει έναν δυνητικό συλλογικό εαυτό, έναν εαυτό διαφορετικό σε σχέση με τον παρόντα εαυτό.

6.Να περιλαμβάνει το σύνολο της πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας και να αναστοχάζεται πάνω στις κατευθύνσεις που προτάσσουν οι μη θεσμικοί πνευματικοί άνθρωποι.

7.Να έχει μία συνολική απάντηση απέναντι στην κρατική τρομοκρατία και των μηχανισμών που την αναπαράγουν

8. Να μπορεί να συνταυτίζει τη γενική με την ειδική νόα

Πρέπει να δοθεί έμφαση στο κοινωνικό στιγμιαίο, όπως οι ιμπρεσιονιστές ήθελαν να αναπαραστήσουν τη στιγμή, τη στιγμή μέ όλες τις τονικότητες και τις φωτοσκιάσεις. Έχουμε ανάγκη και μεις από τον αναστοχασμό της στιγμής, ενός πολέμου που θα διεξάγεται κάθε στιγμή, θα αναιρεί και θα μεταστοιχειώνει κάθε αντανάκλαση, γιατί η αντανάκλαση της κοινωνικώς προσδιοριζόμενης στιγμής διαφέρει από τη στιγμή των ιμπρεσιονιστών, είναι αποτέλεσμα μίας ολόκληρης σειράς πραγμάτων, δομών και εν τέλει αξιών, συλλογικών και ατομικών που αποτελούν κομμάτι του κληρονομημένου λόγου.

Επιμέρους μετάθεση λοιπόν, μετάθεση ατομικών και συλλογικών προβολών και ταυτόχρονη αναίρεση, αναίρεση όχι για τη γλύκα της αναίρεσης αλλά για ένα και μόνο πολύ ουσιαστικό λόγο, για το λόγο ότι αν συνεχίσουμε την ίδια πτωτική πορεία, με τις αντίστοιχες μεταπτώσεις και δεν αναδυθούμε από το βόθρο, τότε η πτώση θα είναι μονόδρομος, και δεν μας βλέπω να γυρίζουμε πίσω!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: