6 Μάη: Με πάθος και μανία ψηφίζουμε Ανταρσύα

1 Μάι.

Οι εκλογές της 6ης Μάη γίνονται μέσα σε πλαίσια εκρηκτικά: εν μέσω της σοβαρότερης κρίσης στην ιστορία του καπιταλισμού και στη χώρα που έχει βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα της παγκόσμιας αυτής κρίσης, όντας ο πιο αδύναμος κρίκος του δεύτερου ισχυρότερου παγκόσμιου νομίσματος και του ισχυρότερου εμπορικά (αλλά όχι στρατιωτικά) ιμπεριαλιστικού κέντρου, της ΕΕ.

Υπάρχουν δύο λαθεμένες κατά τη γνώμη μου αντιλήψεις για τις εκλογές της 6ης Μάη. Η μία υποτιμά τη σημαντικότητα τους, λέγοντας ότι δε θα αλλάξουν και πολλά πράγματα και η δεύτερη τις υπερτιμά λέγοντας ότι μπορoύν αυτές καθαυτές να αλλάξουν τη ρότα των πραγμάτων από τις 7 Μάη.

Της πρώτης είναι φορείς πολλοί σύντροφοι στο ΚΚΕ και την Ανταρσύα, προβλέποντας σωστά ότι μετά τις εκλογές θα υπάρχει και πάλι μια – πιο αδύναμη έστω – αστική κυβέρνηση που θα συνεχίσει την αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση κι εμείς θα πρέπει να συνεχίσουμε την αντίσταση. Της δεύτερης φορέας είναι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που ονειρεύεται μέχρι και αντιμνημονιακές κυβερνήσεις που υποτίθεται θα αναχαιτίσουν την επίθεση.

Τα διακυβεύματα των εκλογών

Τα διακυβεύματα ωστόσο ξεπερνάνε τόσο το χρονικό ορίζοντα που συνήθως επηρρεάζουν οι εκλογές (4ετία κλπ.) όσο και τα ελληνικά σύνορα, αφού έχει σωστά διαγνωσθεί ότι η χώρα μας είναι πειραματόζωο και σταθμός σε μια διαδακασία ριζικής ανακατάταξης του ηπειρωτικού και παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμης υπέρ του κεφαλαίου.

Με αυτή την έννοια, είμαστε σε άλλον κόσμο από αυτό που είμασταν δυόμιση χρόνια πριν, στις εκλογές του Οκτώβρη του 2009. Τότε – όπως και πάντα – βλέπαμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα θα επιταχύνει την επειδείνωση των όρων ύπαρξης της κοινωνικής πλειοψηφίας και ότι χρειάζεται να ενισχύσουμε τα πολιτικά υποκείμενα που στοχεύουν στην ανατροπή του, αλλά τώρα τα πράγματα γίνονται πολύ πιο επιτακτικά, και φέρνουν μπροστά μας ζητήματα ζωής και θανάτου σχεδόν. Ζωής και θανάτου φυσικού του λαού, αλλά και κοινωνικοπολιτικού του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Πρέπει καταρχάς να αναγνωρίσουμε ότι τότε κάναμε μια λάθος διάγνωση ότι υπήρχε σοβαρή περίπτωση επιστροφής από πλευράς των αστών στον κεϋνσιανισμό και τη σοσιαλδημοκρατία κάνοντας κρατικοποιήσεις και πετώντας ίσως ένα ξεροκόμματο παραπάνω στους εργαζόμενους  και ενστικτώδικα την πολεμούσαμε. Σήμερα φαίνεται καθαρά ότι η ιδιωτικοποίηση των πάντων και η κατεδάφιση όλων των των κοινωνικών κατακτήσεων που η εργατική τάξη εξασφάλισε τον 20ο αιώνα με σκληρές απεργίες, οργάνωση, επαναστάσεις και – αμυντικούς βασικά – πολέμους είναι ο μονόδρομος που η αστική τάξη υποχρεώνεται από την κρίση του ίδιου του συστήματός της να ακολουθήσει.

Η αλήθεια είναι ότι λογικές ‘διόρθωσης’ του συστήματος είχαν μεγάλη απήχηση στο λαό το 2009 κι έχουν και σήμερα. Μετά τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων του 2009 είχα γράψει:

Ένας λαός, όπως όλοι οι λαοί της Ευρώπης που κοιτά προς τα πίσω αναζητώντας χαμένους παραδείσους. Γιατί δεν έχει το θάρρος να κοιτάξει μπροστά. Να δει ότι ο τρόπος ύπαρξης του έχει ξοφλήσει. Και ότι η μόνη λύση είναι να οικοδομήσει έναν εναλλακτικό με μια προσπάθεια που απαιτεί θυσίες, πόνο και αίμα

To ξόφλημα του τρόπου ύπαρξης της κοινωνίας μας, δηλαδή του καπιταλισμού, ίσως κι εμείς οι ίδιοι να μην είχαμε φανταστεί με πόση ταχύτητα και βιαιότητα θα ερχόταν, πόσο πόνο και αίμα θα προκαλούσε, από άνεργες μητέρες που αυτοκτονούν, μέχρι πεινασμένα παιδιά στα σχολεία, κι ένα δολοφονημένο συνδικαλιστή από παρακρατικούς.

Μέσα στα πλαίσια του σοκ αυτού, σημαντικό κομμάτι του λαού πήρε το δρόμο του αγώνα. Συνειδητοποίησε την ανάγκη να κάνει θυσίες για να δημιουργήσει μια εναλλακτική στη σημερινή βαρβαρότητα παρά να κάθεται μονίμως να θυσιάζεται προς όφελος των λίγων. Εκεί που χολαίνουμε είναι η πίστη σε μια συνεκτική εναλλακτική, σε ένα όραμα που θα έκανε τον αγώνα πιο αποτελεσματικό.

Το ότι οι εκλογές γίνονται τώρα, όμως, δε μας το χαρίσαν. Τις επέβαλε ο λαός που έριξε τη κυβέρνηση Παπανδρέου με τις απεργίες και τις διαδηλώσεις του, και που στις 12 Φλεβάρη έκανε καθαρό ότι και οι μέρες του Παπαδήμου έπρεπε να τελειώσουν σύντομα. Το σύστημα έβλεπε ότι αν τις καθυστερούσε κι άλλο τα πράγματα θα γίνονταν ακόμα χειρότερα γι’αυτό. Παραμένει ανοιχτό όμως αν εργαζόμενοι και λαός θα καταφέρουν να χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους το – καθόλου δεδομένο πλέον – εκλογικό τους δικαίωμα ή αν αντίθετα αυτό θα γίνει εργαλείο πειθάρχησης από πλευράς αστών.

Τα διακυβεύματα των εκλογών είναι τρία:

  1. Να καταδικαστεί η εφαρμοζόμενη πολιτική με την εκλογική διάλυση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ (κάτω από 40,4%) και να δυσκολευτεί η συνέχισή της με τη νέα μείωση μισθών κατά 15% που θέλουν αν φέρουν τον Ιούνιο.
  2. Να εκφραστεί αριστερή ριζοσπαστικοποίηση του λαού παρά ακροδεξιό κλείσιμο στο καβούκι του. Ενίσχυση των ιδεών της αλληλεγγύης, της συλλογικής πάλης για μια δικαιότερη κοινωνία ως εναλλακτικής στη σημερινή βαρβαρότητα και όχι της μισαλλοδοξίας, της λογικής του όλοι εναντίον όλων και του ‘μη χειρότερα από τον διπλανό’.
  3. Να αποκτήσει ο λαός καθαρό ορίζοντα για το πώς μπορεί να καλυτερεύσει τη συλλογική του μοίρα και να έρθει πιο κοντά η προοπτική της ανατροπής και της οικοδόμησης της κοινωνίας σε βάσεις αλληλεγγύης. Να συμβάλουν δηλαδή στο να  αποκτήσουν οι αγωνιστικές θυσίες του λαού περισσότερο νόημα.

Νομίζω ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος βρίσκεται στο δεύτερο σημείο. Η ενίσχυση εθνικιστκών μικροαστικών ομάδων όπως της Χρυσής Αυγής, του Καμμένου, αλλά και των Παπαθεμελή – Καζάκη, ή λιγότερο εθνικιστικών αλλά και πάλι μικροαστικών και αντεργατικών όπως οι διάφοροι φιλελεύθεροι, η ΔΗΜΑΡ και οι Πράσινοι θα αποτελέσει θανάσιμο πλήγμα στους λαϊκούς αγώνες . Οι δυνάμεις αυτές είναι υπέρ της διάλυσης των εργασιακών κατακτήσεων και της παράδοσης όλο και μεγαλύτερου κομματιού της οικονομίας στα ιδιωτικά ολιγοπώλια και μονοπώλια. Κάποιες το λένε ανοιχτά και κάποιες άλλες κάνοντας την πάπια στα θέματα αυτά (Πράσινοι, ΔΗΜΑΡ). Κανείς από αυτούς δε διαφωνεί στην ουσία των μέτρων που είναι η αλλαγή του συσχετισμού εργασίας – κεφαλαίου.

Η εθνικιστική στροφή ως ταφόπλακα του εργατικού κινήματος

Κυρίως με τη συνολική ενίσχυση της ακροδεξιάς (ΛΑΟΣ, Καμμένος, ΧΑ) θα άνοιγε ο δρόμος γι’αυτό που ο Σαμαράς ονόμαζει ‘σπάσιμο της ιδεολογικής υπεροχής της αριστεράς’.  Κατασταλτικά μέτρα κατά των διαδηλώσεων, των απεργιών και των μεταναστών θα περάσουν πολύ πιο εύκολα και η επιστροφή στον κοινωνικό μεσαίωνα θα μπρορέσει να γίνει με περισσότερη ηρεμία χωρίς το ‘χάος’ των κινητοποιήσεων. Ο λαός θα έχει κάνει την επιλογή του, μια επιλογή για περισσότερο αυταρχισμό και ‘ασφάλεια’ δεχόμενος την κακιά του μοίρα, παρά για αγώνα και αντίσταση με σκοπό να πάρει πίσω τη ζωή του από αυτούς που του την κλέβουν. Αυτό δε σημαίνει ότι οι κομμουνιστές και οι αριστεροί θα σταματήσουν να μάχονται, αλλά το μήνυμα θα έχει σταλεί στις ευρωπαϊκές ελίτ και στους λαούς ότι μπορούν να συνεχίσουν να χτυπάνε, γιατί η αντίδραση των λαών στα χτυπήματα είναι να κλείνονται στο καβούκι τους.

Πολλοί, τόσο από το ΚΚΕ όσο κι από την Ανταρσύα, υποτιμάν τις εκλογές λέγοντας ότι είναι σημαντικές αλλά όχι αποφασιστικές.  Η πικρή αλήθεια είναι ότι το κίνημα δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει άλλες στιγμές  μέσω άλλων διαδικασιών (απεργιών, διαδηλώσεων κλπ.), και γι’αυτό οι εκλογές είναι μέχρι τώρα η πιο σημαντική συμπυκνωμένη στιγμή της ταξικής πάλης από την έναρξη του κοινωνικού πολέμου που κυρήχθηκε από την κυβέρνηση Παπανδρέου το 2010. Την παρατήρηση αυτή έκαναν πολύ σωστά οι Δ. Κανελλής, Π. Στόμη και Λ, Χήτας στο  κείμενό τους, ενώ τη σημαντικότητα των εκλογών ανέλυσε ιδιαίτερα εύστοχα και ο Π. Λαφαζάνης σε συνέντευξή του.

Οι εκλογές ως ανεμοδείκτης του κινήματος

Ο λαός θέλει να χρησιμοποιήσει την ψήφο του για να σταματήσει τη σφαγή και καλά κάνει. Στις περιφερειακές εκλογές του Νοέμβρη 2010 που ήταν οι μόνες εκλογές από την αρχή των μνημονίων το ΚΚΕ αλλά και η Ανταρσύα σημείωσαν σημαντική άνοδο. Το ρεύμα αυτό πρέπει όχι μόνο να επιβεβαιωθεί αλλά να ενισχυθεί πολύ παραπάνω ώστε να συμβάλει η λαϊκή ψήφος στην παραπάνω κατεύθυνση. Ανοδικό ρεύμα στις δημοσκοπήσεις αλλά και στην κοινωνία εμφανίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποια είναι όμως τα προτάγματα των τριών δυνάμεων αυτών για να σταματήσει σφαγή και ν’ανοίξει ένας δρόμος προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας;  Πώς λένε στο λαό ότι θα αξιοποιήσουν τη ψήφο του;

Καταγγελία του μνημονίου στις 7 Μάη;

Ο ΣΥΡΙΖΑ  λέει στο λαό “δεν ζητάμε ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά ψήφο εξουσίας”.  Είναι ‘πεισμένος’ και διαδίδει ότι ένας ‘νέος συνασπισμός εξουσίας’ μπορεί να διαμορφωθεί από τις 7 Μάη ‘για την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και την ακύρωση των Μνημονίων’. Για το συνασπισμό αυτόν απευθύνεται σε στη “μεγάλη αντιμνημονιακή πλειοψηφία του ελληνικού λαού” κι έφτασε να πει ότι θα δεχόταν ψήφους ‘ανοχής’ και από τον εθνικιστή και με πλήρη αντεργατική και ρατσιστική ατζέντα Πάνο Καμμένο [1] (κάτι που δεν αναιρείται από το γεγονός ότι τώρα μιλά για ‘παραφιλολογίες συνεργασιών’).

Ακόμα όμως κι αν δεν είχε γίνει το άνοιγμα αυτό στη λαϊκή δεξιά, το εγχείρημα μπάζει από αλλού κυρίως: στους υπολογισμούς του για την ‘αντιμνημονιακή πλειοψηφία’ ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβάνει και τη ΔΗΜΑΡ, η οποία όμως, ως ‘υπεύθυνη αριστερά’ που είναι, δε διαφωνεί συνολικά με τα μνημόνια (δεν έχει ας πούμε κανένα πρόβλημα με την απέλευθερωση των επαγγελμάτων και την παράδοσή τους στο μεγάλο κεφάλαιο για κερδοσκοπία) και ξεκαθαρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Η ΔΗΜΑΡ θέλει απλά να ‘επαναδιαπραγματευτεί’ ορισμένες πλευρές των μνημονίων. Πώς λοιπόν μπορεί ο Τσίπρας να ονειρεύεται καταγγελίες των μνημονίων με τη ΔΗΜΑΡ στο πλευρό του, όταν αυτή ξεκαθαρίζει σε όλους τους τόνους ότι μια τέτοια κίνηση θα ήταν εξαιρετικά ‘ανεύθυνη’;

Η καταγγελία των μνημονίων του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικό πυροτέχνημα. Εκτός του ότι αντιφάσκει με δηλώσεις του παρελθόντος, δε συνοδεύτεται από το στέρεο πλαίσιο αποφασιστικών επιλογών που θα έδιναν σοβαρότητα και προοπτική σε μια τέτοια ενέργεια. Ο υπολογισμός σε συνεργασίες με ΔΗΜΑΡ και Καμμένο δείχνει ότι η εθνικοποίηση των τραπεζών δε θεωρείται από το ΣΥΡΙΖΑ βασικό συστατικό μιας μονομερούς διακοπής από πλευράς της Ελλάδας των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Πλην όμως, αν διακοπούν τα δάνεια, το κράτος θα κάνει πλήρη χρεοκοπία και η κυβέρνηση που θα κάνει μια τέτοια επιλογή θα πρέπει να ξέρει τι θα κάνει με τις τράπεζες που θα καταρρεύσουν. Θα τις θέσει υπό λαϊκό και εργατικό έλεγχο, ναι ή όχι; O ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι με καταγγελμένα μνημόνια, η ΕΕ θα συνεχίσει να παρέχει ρευστό στο ελληνικό κράτος για να πληρώνει τις ξένες και ελληνικές τράπεζες από φόβο για τη διεθνή ισοτιμία και σταθερότητα του Ευρώ. Ποντάρει δηλαδή σε μια συγκεκριμένη αντίδραση του ιμπεριαλισμού. Δε σκέφτεται καθόλου τι θα κάνει αν ο ιμπεριαλισμός αντιδράσει με τον αντίθετο τρόπο των οποίο άλλωστε ‘ψήνει’ καιρό με δηλώσεις Ευρωπαίων επίτροπων, Γερμανών υπουργών κ.α. : την αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ και τη διακοπή των δανείων. Γίνεται να είμαστε τόσο σίγουροι ότι δε θα υλοποιήσουν τις απειλές τους; Είναι άλλο να αψηφούμε τις απειλές έχοντας σχέδιο αντιμετώπισης της υλοποίησής τους και άλλο να ποντάρουμε στο έλεος του ιμπεριαλισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι – σχεδόν δογματικά – υπέρ της παραμονής της χώρας στο Ευρώ. Αν λοιπόν του πουν οι ‘Ευρωπαίοι εταίροι’ ή δανειακή σύμβαση ή Ευρώ  τι θα απαντήσει; Αν η απάντηση εξαρτάται από σχήματα όπως η ΔΗΜΑΡ, οι Πράσινοι ή διάφορα αποκόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τότε μάλλον είναι βασικά πεντακάθαρη: θα έχουμε κάτι σαν το ‘και μέσα και έξω από την ΕΟΚ’ του Ανδρίκου.

Η τακτική αυτή του ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτεται και στο εσωτερικό του από το Αριστερό Ρεύμα και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη:
‘Ερ.: Επομένως δεν θεωρείτε ότι μπορεί σε αυτές τις εκλογές να αναδειχθεί μια νέα αντιμνημονιακή και προοδευτική κυβέρνηση. Π.Λ.: Μια τέτοια υπόθεση τη θεωρώ δύσκολο να γίνει πραγματικότητα στην επερχόμενη εκλογική μάχη. Η Αριστερά δεν έχει προετοιμασθεί ιδεολογικά, πολιτικά, ενωτικά, οργανωτικά, προγραμματικά για ένα τέτοιο άλμα ούτε οι κοινωνικές προϋποθέσεις είναι έτοιμες για να στηρίξουν αγωνιστικά αυτή τη στιγμή μια προοδευτική αριστερή κυβέρνηση ανατροπής, παρόλο που σημειώνονται μεγάλες θετικές κοινωνικές διεργασίες.’

Κοινοβουλευτικές ματαιοδοξίες και ιδεολογία της ανάθεσης

O Τσίπρας λέει ότι όπως οι Αλλιέντε και Τσάβες θα καλέσει το λαό σε διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις άμα πάρει την κυβέρνηση. Το θέμα είναι να κινητοποιηθεί ο λαός για να στηρίξει τι ακριβώς; Την… αντιμνημονιακή αποφασιστικότητα του Κουβέλη ή τον… πανικό της Μέρκελ που θα θέλει να μας κρατήσει στο Ευρώ ακόμα κι αν τις εθνικοποιήσουμε όλα τα φιλέτα που στοχεύει το γερμανικό κεφάλαιο στην Ελλάδα;

Τα κυρήγματα βέβαια αυτά του ΣΥΡΙΖΑ πατάνε στη δίκαιη επιθυμία του λαού να κυβερνηθεί (αν και θα έπρεπε να θέλει να αυτο-κυβερνηθεί) διαφορετικά. Το θέμα είναι πώς η αριστερά απαντά σ’αυτή την επιθυμία. Σπεκουλάρει πάνω της υποσχόμενη γρήγορες λύσεις, ακόμα κι όταν ολοφάνερα δεν υπάρχουν οι προυποθέσεις γι’αυτές, απλά για να ικανοποήσει τις δικές της κοινοβουλευτικές ματαιοδοξίες ή εξηγεί την ανάγκη οργάνωσης του λαού και παλεύει για την ανάδειξη ενός μετώπου θα που θα στηρίζεται στον οργανωμένο λαό και θα διεκδικήσει αποτελεσματικά την εξουσία;

Προς έκπληξή μου ο Τσίπρας ανέφερε αυτό που είναι όντως το διακύβευμα: την εξουσία: ‘Τη διακυβέρνηση μπορείς να την πάρεις με την ψήφο από τις εκλογές και μέσα στο Κοινοβούλιο, αλλά την εξουσία δεν την παίρνεις έτσι εύκολα. Εξουσία δεν είναι μόνο να έχεις το υπουργικό συμβούλιο. Εξουσία είναι οι τράπεζες, εξουσία είναι το μεγάλο κεφάλαιο, είναι ο στρατός και η αστυνομία (…)».

Είναι παντελώς σίγουρο ωστώσο ότι ο στόχος της δρομολόγησης της ανατροπής στο επίπεδο της ταξικής εξουσίας δε μπορεί να υπηρετηθεί από κυβερνητικές συμμαχίες που θα βασίζονται σημαντικά σε σχήματα όπως η ΔΗΜΑΡ, οι Πράσινοι, ο Καμμένος, ο Παπαμεθελής-Καζάκης, η Κοινωνική Συμμαχία κλπ. Μια τέτοια διακυβέρνηση σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει πλατφόρμα εθνικοποιήσεων και άνοιγμα της προοπτικής για τη σοσιαλιστική ανατροπή. Κάτι άλλο υποκρύπτει: τον εγκλωβισμό και της φαντασίας ακόμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στα αστικά κοινοβουλευτικά όρια, τόσο λόγω των κυβερνητικών επιθυμιών των ανώτερων στελέχων του όσο και του εκλογικού κοινού στο οποίο απευθύνονται, ενισχύοντας τον υπάρχοντα τρόπο σκέψης του: τη λογική της ανάθεσης και του ψηφοφόρου ‘καταναλωτή’ που μένει ή δε μένει ικανοποιημένος από την προσφερόμενη ‘υπηρεσία’.

Χαρακτηριστική από αυτής της άποψης είναι αντίληψη που από ‘τακτική εκτίμηση’ μετατρέπεται σε ιδεολογία του ‘δε θα κάνουμε τώρα σοσιαλισμό’ γιατί ‘πρέπει να ανακουφίσουμε το λαό’.  Λες και υπάρχει περίπτωση να ανακουφιστούν οι εργαζόμενοι αν δεν πάρει την κυβέρνηση (και στοχεύσει για την εξουσία) ένα μέτωπο που να έχει καθαρή πλειοψηφική στόχευση το σοσιαλισμό. Αυτή η λογική δεν είναι ριζωμένη μόνο στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ευδοκιμεί και σε ευρύ κομμάτι της εκλογικής του βάσης μεσαίου – μέχρι πρότινος τουλάχιστον – εισοδήματος και κυρίως τα επιστημονικά μεσαία στρώματα.

Έχουν απόλυτο δίκιο λοιπόν οι τρεις της Ανταρσύας (ΑΡΑΝ) που αναφέραμε και παραπάνω, όταν λένε ότι o ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί  «μια κατεύθυνση όπου αναμένει την αστική τάξη να επαναπροσδιορίσει τη στάση της σε προοδευτικότερη κατεύθυνση. Μοιάζει ως να αναμένει την όποια προοδευτική κοινωνική εξέλιξη όχι από την ριζοσπαστική δράση του λαού και της αριστεράς, αλλά μέσα από την ενδυνάμωση των αντιφάσεων της αστικής κίνησης. Κατ’ ελάχιστον είναι ανεδαφικό, το να θεώρει κάποιος ότι σε αυτήν την συγκυρία μπορεί να προστατευτεί το λαϊκό εισόδημα και η απασχόληση, να γίνει στάση πληρωμών στο ληστρικό χρέος, να ανοίξει ένας κύκλος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και να παραμένουμε ταυτόχρονα και στο ευρώ, δηλαδή σε συμφιλίωση με την κυρίαρχη αστική επιλογή. Συνεπώς, η όποια επίκληση ενότητας και πρόταση συνεργασίας που γίνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ προς την αριστερά, φέρει ταυτόχρονα και μια συντηρητική στόχευση που μοιάζει να απευθύνεται στην αντίθετη εντελώς κατεύθυνση, εφόσον αυτή δεν περιλαμβάνει ως βασικό της στοιχείο την ανάγκη της πολιτικής και κινηματικής προετοιμασίας του λαού σε μια διαδικασία πολιτικών τομών και ρήξεων εντός της ελληνική κοινωνίας, διαδικασία αναγκαστική, εφόσον αναγκαστική είναι και σύγκρουση με την ευρωζώνη.” Η επίκληση του παρσίματος της εξουσίας από τον Τσίπρα ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο, όσο δεν παίρνει τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Ούτε η ΔΗΜΑΡ και ο Καμμένος θα συνταχθούν πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ απλά επειδή θα έχει μεγαλύτερο, έστω και διπλάσιο ποσοστό, ούτε η ΕΕ θα φοβηθεί τις… νέες κόκκινες γραμμές που θα βάλει ο Τσίπρας και θα δεχτεί έτσι να δώσει μια νέα θέση στην Ελλάδα στο διεθνή καταμερισμό εργασίας, ούτε ο λαός θα συμπτύξει ξαφνικά μέτωπο απ’το πουθενά για να στηρίξει τις εμπνεύσεις του.

Με την έννοια αυτή όμως, και η τάση του Λαφαζάνη που τα βλέπει και κατακρίνει τις επικίνδυνες αυτές πιρουέτες, πρέπει κι αυτή να αποφασίσει κάποια στιγμή ότι ο καιρός για αστεία και δη κακόγουστα έχει τελειώσει, και το πρόταγμα της προγραμματικής και κινηματικής λύσης που χρειάζεται ο λαός, επείγει πιο πολύ από το ‘και γιατί να τους χαρίσουμε το κόμμα’. Θα διόρθωνα ωστόσω αυτό που είχα γράψει πριν τις εκλογές του 2009: ‘Οι ριζοσπαστικές δυνάμεις και οι σκεπτόμενοι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα ή κοντά στο ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να απελευθερώσουν τη δημιουργικότητα και αγωνιστικότητά τους μοναχά αν η –  σημερινή τουλάχιστον – μορφή του σχήματος εκλείψει και χωρίσουν τους δρόμους τους με τους κάθε λογής υπερασπιστές του καπιταλισμού και του αστικού κοινοβουλευτισμού και όσους είναι πεισμένοι ότι δε μπορεί πλέον να συμβεί επαναστατική αλλαγή’ καθότι όχι μόνο οι επαναστάτες που βρίσκονται στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ αλλά οι ριζοσπάστες ρεφορμιστές έχουν λόγους να επενδύουν σε ένα λαϊκό μέτωπο παρά σε μια τραβηγμένη απ’τα μαλιά ‘αριστερή κυβέρνηση’.

[Οσοι τώρα θεωρούν τους εαυτούς τους κομμουνιστές κι επαναστάτες στο ΣΥΡΙΖΑ καλό θα ήταν να δίναν βάση στη δήλωση του Τσίπρα στο Ζάππειο ότι ο ‘ήμασταν κι εμείς κομμάτι της ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος’ αλλά προφανώς δε θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα, ίσως ακόμα κι ότι τέτοιο πράγμα υπάρχει].

Μόνο μια επανάσταση θα μας ανακούφιζε

Η ανακούφιση του λαού και η επαναστατική αλλαγή είναι σήμερα συνυφασμένες. Η καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση έχει με κάθε επισημότητα κηρύξει σε όλη την έκτασή της τον πόλεμο στο ‘μοναδιαίο κόστος εργασίας’ δηλαδή στο μερίδιο από τον παραγόμενο πλούτο που πηγαίνει στην εργατική τάξη. Το ‘ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο’ που επικαλείται τόσα χρόνια ήταν το αποτέλεσμα ταξικών αγώνων στο εθνικό πεδίο κάθε χώρας, αλλά με διεθνείς πάντα συνέπειες (όταν πχ. κατακτήθηκαν οι πληρωμένες διακοπές στη Γαλλία με το κίνημα εργοστασιακών καταλήψεων του ’36 σύντομα μετά εφαρμόστηκαν και στο Βέλγιο για ‘το φόβο των Ιουδαίων’) αλλά και της στρατιωτικής νίκης του πρώτου πρώιμου σοσιαλιστικού κράτους, της ΕΣΣΔ, στον Β’ παγκόμσιο πόλεμο. Η ΕΕ ως οργανισμός των αστικών τάξεων έχει συμβάλει μόνο στη σταδιακή αποψίλωση του ‘ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου’ και τώρα που έχουμε κρίση προτάσει την ολική κατεδάφιση του και την επιστροφή κοινωνικά στο 19ο αιώνα. Η τύχη της Ελλάδας μέσα σε αυτό το πλαίσιο εκφράζεται επίσης με κάθε σαφήνεια. Πρέπει οι μισθοί να πέσουν στα επίπεδα των υπολοίπων βαλκανικών χωρών, τον πρώιμο σοσιαλισμό των οποίων διάλυσαν και με στρατιωτικά μέσα και που σε όλη την έκτασή τους εφάρμοσαν για είκοσι χρόνια μια κοινωνική κατεδάφιση σε διαστάσεις λεηλασίας στην οποία όμως δε μπόρεσαν να αντισταθούν οι λαοί αφού είχαν αφοπλιστεί ιδεολογικά και πολιτικά από τις ‘κομμουνιστικές’ γραφειοκρατίες τους.  Ό,τι και να υπόσχονται στον ελληνικό λαό οι θιασώτες του ευρωπαϊκού δρόμου (Τσίπρα συμπεριλαμβανομένου) οι αποφάσεις της ΕΕ σχετικά με την έφοδο στην εργασία είναι κλειδωμένες νομικά και θεσμικά και μία ‘αλλαγή’ τους θα σήμαινε ούτως ή άλλως την πρακτική καταστροφή του οργανισμού.

Και πέρα όμως από το οικοδόμημα της ΕΕ, ο καπιταλισμός σα σύστημα δε μπορεί πλέον πουθενά και σε ό,τι επίπεδο κι αν οργανώνεται (εθνικό, ηπειρωτικό ή άλλο) να εξασφαλίσει όχι μόνο την πρόοδο στην κοινωνική πλειοψηφεία, αλλά και τη μη επιδείνωση των όρων ύπαρξής της. Η πλατιά αποδοχή των αντικαπιταλιστικών συνθημάτων αλλά και συναισθημάτων πολύ έξω από τα όρια της ριζοσπαστικής αριστεράς και της αναρχίας, δείχνει ότι ο κόσμος μια χαρά το καταλαβαίνει και το βλέπει αυτό, αντίθετα από ότι πολλές φορές μας αρέσει να βλέπουμε εμείς οι ‘πονήρηδες ενταγμένοι’.

Εκεί που που την πατάμε είναι στην πειθώ γύρω από την εναλλακτική, αλλά και στη σύνδεση της με τη λύση των επειγόντων προβλημάτων και επιβίωσης ακόμα του λαού.

Η επανάσταση ξεδιπλώνεται στη βάση ριζικών μεταρρυθμίσεων

Οι τρεις της Ανταρσύας (ΑΡΑΝ) κάνουν μια επιτυχημένη κατά τη γνώμη προσπάθεια σύνδεσης: ‘είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός Λαϊκού μετώπου με κέντρο την αριστερά, που να μπορεί να προωθήσει άμεσα τους αναγκαίους μεταρρυθμιστικούς στόχους, της στάσης πληρωμής του χρέους, της μονομερούς διαγραφής του, (ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του), της αποδέσμευσης της χώρας από την ευρωζώνη και το ΔΝΤ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, την προστασία του λαϊκού εισοδήματος και της απασχόλησης, την προστασία των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Σήμερα είναι φανερό πλέον πως αυτό το περιεχόμενο δεν έχει μονοσήμαντα αριστερό πρόσημο,…’

Εδώ έχω μια διαφωνία. Αν τα άμεσα μέτρα διακοπής της κοινωνικής σφαγής εγγυηθούν τα εισοδήματα των εργαζομένων αυτό σημαίνει αυτόματα ότι θα μειώσουν τα κέρδη των μεγάλων ομίλων. Αν η παραγωγική ανασυγκρότηση γίνει με όρους που να μην επιδεινώνουν τα εισοδήματα των μισθωτών (όπως η ανταγωνιστικότητα που είναι βασισμένη στους χαμηλούς μισθούς και προτάσσεται από την ΕΕ), αυτό σημαίνει ότι θα γίνεται με δημόσιες βασικά επενδύσεις και με παρέμβαση της οργανωμένης εργασίας (εφαρμογή εργατικού ελέγχου). Το ταξικό πρόσημο μιας τέτοιας πολιτική είναι ξεκάθαρα εργατικό αν και δεν έχει γίνει ακόμα ανατροπή στο σκληρό πυρήνα της εξουσίας.

Συνεχίζουν όμως: ‘…ούτε η επίτευξή του θα αποτελούσε την εγγυημένη απαρχή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.’

Κανένα πολιτικό εγχείρημα δε μπορεί να έχει εγγυημένο αποτέλεσμα. Με δεδομένο όμως το σημερινό βαθμό συγκέντρωσης του κεφαλαίου και τη θέση των τραπεζικού και ενεργειακού τομέων αλλά και του μεταφορικού δικτύου ως επιτελικών κλάδων στην οργάνωση της οικονομίας, η εθνικοποίησή τους και η εμπλοκή των εργαζόμενων στη διαχείριση τους (όχι μέσω γραφειοκρατών αλλά με συνελεύεσεις, ανοιχτή ενημέρωση και ανακλητότητα)  μπορούν μόνο να φέρουν πολύ γρήγορα σε πρώτη γραμμή το δίλλημα της διατήρησης της αστικής κρατικής μηχανής ή της γοργής συγκρότησης και εξάπλωσης λαϊκών θεσμών για το τσάκισμα και την αντικατάσταση της.

Επιτακτική ανάγκη ένα μετωπικό πρόγραμμα

Οι τρεις της ΑΡΑΝ λένε ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα ενός Μετώπου ‘αποτελεί όμως την αναγκαία συνθήκη για την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δύναμης, την αναγκαία διαδικασία για το ξεδίπλωμα όλης της δυναμικής του λαϊκού κινήματος, την αναγκαία κοινωνική και πολιτική συνθήκη για τη ρεαλιστική ωρίμανση των προϋποθέσεων της αριστερής ηγεμονίας και της αναζήτησης μια νέας σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής.”

Το πρόγραμμα αυτό βάζουν μπροστά και τα ‘επίσημα’ κείμενα της Ανταρσύας: ‘εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων  καθώς και αυτών που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση για τους εργοδότες,  με εργατικό – λαϊκό έλεγχο.  Να πάρουμε πίσω όλα όσα μας λεηλάτησαν με τα Μνημόνια, μισθούς, δώρα, επιδόματα, συντάξεις κλπ. Να επιβληθεί βαριά φορολογία στο κεφάλαιο και αναδιανομή του πλούτου προς όφελος της εργαζόμενης πλειοψηφίας.’

Και ακόμα: ‘αποδέσμευση από ευρώ-ΕΕ, το πέρασμα των τραπεζών στο δημόσιο με κοινωνικό έλεγχο και την αναδιανομή του πλούτου. (…) Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (…) Προτείνει ένα Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής της επίθεσης που με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα μπορεί να διαμορφώσει την εναλλακτική λύση απέναντι στο σάπιο σύστημα τους. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ,  η αντίσταση με στόχο την  απλή επιβίωση, δένεται άρρηκτα με την επανάσταση με στόχο την αξιοβίωτη ζωή, τη δημιουργία και την  ελευθερία. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε αγώνα για μια άλλη κοινωνική και πολιτική πορεία, με τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια των εργαζομένων και άρα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Για ένα νέο κομμουνισμό, μια νέα εποχή συλλογικής ζωής, κοινοκτημοσύνης, δημιουργικής εργασίας και πολιτιστικής άνθησης.’

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Π. Λαφαζάνης στη συνέντευξή του:
‘Η θέση μου (όχι του ΣΥΡΙΖΑ) είναι σαφής για την ανάγκη αριστερής εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη και συνολικής σύγκρουσης με την Ε.Ε., η οποία κατά τη γνώμη μου δεν μεταρρυθμίζεται αλλά ανατρέπεται.’ […] ‘Οι εκλογές και μόνο δεν αλλάζουν τις κοινωνίες. Μπορεί, όμως, η εκλογική μάχη, εφόσον είναι επιτυχής, να αποτελέσει ένα σταθμό και μια νέα αρχή για μεγάλους και σκληρούς πολιτικούς και ταξικούς αγώνες που θα σηματοδοτήσουν ανατροπές στην κατεύθυνση μιας νέας κυβέρνησης και μιας νέας εργατικής και λαϊκής εξουσίας με σοσιαλιστική προοπτική.”

Οι κατευθυντήριες γραμμές του μετωπικού αυτού προγράμματος στις οποίες συμφωνούν οι παραπάνω δυνάμεις συνάδουν απόλυτα με αυτό που έγραφα πριν τις εκλογές του 2009:  ‘Το κίνημα έχει τη δυνατότητα να επιβάλει τις μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα τινάξουν το σύστημα στον αέρα.  Κερδίζοντας έτσι χαρακώματα για τη νέα έφοδο στον ουρανό.’

H διατύπωση χωλαίνει λίγο με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μην ονομάζει ξεκάθαρα το σοσιαλισμό ως την κοινωνία όπου την εξουσία ασκεί η εργατική τάξη με στόχο την ακρατική και αταξική κοινωνία, δηλαδή τον κομμουνισμό, και με τον Π. Λαφαζάνη να μένει στο σοσιαλισμό και να μην αναφέρει το λόγο ύπαρξής του που είναι ο κομμουνισμός. Βασικά, όπως και το ΚΚΕ, μπλέκει λίγο λίγο τη λαϊκή εξουσία με το σοσιαλισμό, μιλόντας για εργατική εξουσία με προοπτική το σοσιαλισμο. Ο σοσιαλισμός και η εργατική εξουσία είναι το ίδιο και το αυτό, ενώ η λαϊκή εξουσία σαν όρος μπορεί μόνο να περιγράψει την κατάσταση όπου την κυβερνητική εξουσία έχει ένα λαϊκό μέτωπο και δρομολογεί τη συνολική κατάληψη της εξουσίας από τους εργαζόμενους, αντιλαμβανόμενο ως πρώτιστο καθήκον της την υποβοήθηση της δημιουργίας εργατικών θεσμών που θα αντικαταστήσουν τους αστικούς.

Η πιο μεγάλη ώρα για το πρόγραμμα του ΚΚΕ

Πιο καλά διατυπωμένο, το πρόγραμμα αυτό για εκμετάλλευση της καπιταλιστική κρίσης από ένα μέτωπο που θα οδηγήσει στο ξεκίνημα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης το βρίσκουμε στο πρόγραμμα του ΚΚΕ του 1996 το οποίο είναι τυπικά ακόμα σε ισχύ:

‘Αναδείχνεται πιο επιτακτικά η ανάγκη το ΚΚΕ με  την πολιτική του να συμβάλει στη διαμόρφωση και ωρίμανση του υποκειμενικού  παράγοντα για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Η αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή δημοκρατική γραμμή πάλης συμβάλλει στη συσπείρωση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, στην αντίσταση, και υπεράσπιση των συμφερόντων του από την επιθετικότητα του μεγάλου κεφαλαίου. Είναι ο δρόμος που βοηθά να αλλάξει ο συσχετισμός των δυνάμεων, να γίνει η προσέγγιση και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις να πραγματοποιηθεί το πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ο αγώνας αυτός συνδέεται περισσότερο και εντάσσεται οργανικά στον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού. Περικλείει από τη φύση του ρήξεις που υπονομεύουν τα θεμέλια της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Δημιουργεί προϋποθέσεις για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Η ωρίμανση των προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική  επαναστατική αλλαγή δε θα είναι έργο μιας πράξης, αλλά  αποτέλεσμα μιας  διαδικασίας με ανοδικές και καθοδικές στιγμές και φάσεις, στροφές και καμπές  που θα  καθορίζονται: Από το συσχετισμό δυνάμεων, την ετοιμότητα και τη θέληση  της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, την  ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική προετοιμασία, τη δύναμη και την ετοιμότητα του ΚΚΕ, το βαθμό αναζωογόνησης των ιδανικών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

(….)

Το Μέτωπο αγκαλιάζει τους χώρους δουλειάς και  κατοικίας. (…)  Στην πορεία της πάλης και στο βαθμό που βαθαίνει  ο αντικαπιταλιστικός του χαρακτήρας, αποκτά τα χαρακτηριστικά ενός  επαναστατικού λαϊκού μετώπου οργανωμένου από τα κάτω και από τα πάνω, ικανού να συσπειρώνει στη δράση όλο και ευρύτερες λαϊκές μάζες. Αποκτά ποιοτικά γνωρίσματα ανώτερα από τα μαζικά  κινήματα και τις οργανώσεις τους.’

(…)

Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.

Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.

Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.

Σε κάθε περίπτωση ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι η ενότητα της εργατικής τάξης, η κατάκτηση του ηγετικού καθοδηγητικού  ρόλου της, καθώς και του Κόμματός της, του ΚΚΕ, στο Μέτωπο.’

Το τελευταίο απόσπασμα σκεφτόμουν να το αναδείξω πριν το αναφέρει στη συνέντευξη τύπου του ο Τσίπρας και πριν δω ότι το είχε επικαλεστεί και το Αριστερό Ρεύμα στην Ίσκρα. Η χρησιμοποποίησή του από τον Τσίπρα για να βγάλει το συμπέρασμα ότι το ΚΚΕ θα έπρεπε να συμμετέχει στη θολή ‘αριστερή κυβέρνηση’ που ονειρεύεται είναι άκρως διαστρεβλωτική, καθότι το ΚΚΕ βάζει ως βασική προϋπόθεση την αποδέσμευση από την ΕΕ στην οποία ο Τσίπρας διαφωνεί οριζοντίως και καθέτως. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΝ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που συμφωνούν ξεκάθαρα με αυτή αλλά και τις υπόλοιπες προϋποθέσεις που μπαίνουν από το πρόγραμμα του 1996.

Στάδια και ρεφορμιστές

Η απάντηση της σημερινής ηγεσίας αλλά και πολλών αγωνιστών και οπαδών του ΚΚΕ σήμερα είναι ότι το σχήμα μιας διακυβέρνησης λαϊκού μετώπου ως σημείο εκκίνησης της επαναστατικής μετάβασης στο σοσιαλισμό αποτελεί επιστροφή στη λανθασμένη θεωρία των σταδίων. Αυτό όμως είναι εντελώς παράλογο και αντιφάσκει και με την ίδια τη λογική του προγράμματος του ΚΚΕ, που δεν ταυτίζει τη διακυβέρνηση του μετώπου και την απαρχή της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Οι στοχεύσεις του μετώπου και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης αναλύονται σε διαφορετικά κεφάλαια και διαφέρουν παρασάγκας μεταξύ τους και ξεκαθαρίζεται ότι η μορφή του εργατικού κράτους εξαρτάται από την προηγούμενη επαναστατική διαδικασία που έχει ήδη τεθεί σε κίνηση:

‘Η μορφή που θα πάρει το επαναστατικό εργατικό κράτος στην Ελλάδα θα λυθεί μέσα στην επαναστατική πάλη, μέσα στους σκληρούς ταξικούς αγώνες, σε συνθήκες που ξεσπάει και αναπτύσσεται η επαναστατική διαδικασία.’

Σε αυτούς που λένε ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό (με κοινωνικοποίηση από την πρώτη μέρα των μέσων παραγωγής) δεν υπάρχει τίποτα, αυτών που αντιλαμβάνονται τη στιγμή παρσίματος της εξουσίας ως την τελευταία μέρα του καπιταλισμού και πρώτη του σοσιαλισμού το πρόγραμμα του 1996 απαντέι:

‘Με την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της αρχίζει η μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.’ (…)

‘Η σοσιαλιστική εξουσία υπολογίζει την επίδραση της λειτουργίας του νόμου της αξίας, αξιοποιεί τις εμπορευματοχρηματικές  σχέσεις στα πλαίσια της σχεδιασμένης παραγωγής και της κοινωνικής ιδιοκτησίας,  με στόχο το βάθεμα των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής. Στα πρώτα βήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ανάλογα με τις συνθήκες και τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει, μπορεί να επιτρέψει, κάτω από όρους,  τη δράση ενός μέρους  κεφαλαίου, του μη μονοπωλιακού.

Η ηγεσία του ΚΚΕ κατηγορεί επίσης για ρεφορμισμό όσους προβάλουν ένα πρόγραμμα αποδέσμευσης από Ευρώ/ΕΕ και εθνικοποιήσεων με βάση ένα πολιτικό μέτωπο, κριτικάροντας επίσης το γεγονός ότι το κοινοβούλιο είναι σημείο αναφοράς μια τέτοιας διαδικασίας. Φαίνεται σήμερα να θυμάται μόνο τον πρώτο κομμάτι από το πρόγραμμα του 1996 σχετικά με το πρόβλημα της εξουσίας που προέβλεπε οτί ‘μπορεί να προκύψει κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες΄. Δεν υπάρχει καμία βάση όμως να αποκλείεται σήμερα ο κοινοβουλευτικός δρόμος, ειδικά όταν όπως είπαμε δεν έχει προχωρήσει αρκετά η νομιμοποίηση άλλων διαδικασιών στη συνείδηση του λαού, ούτε έχει καταφέρει το κίνημα να δημιουργήσει τέτοιες δυναμικές. Ακόμα όμως κι αν ήταν ρεφορμιστές όλοι όσοι συμφωνούσαν τις προυποθέσεις του μετώπου, αυτό δε θα έπρεπε να είναι πρόβλημα καθώς εξ ορισμού σχεδόν το όλο νόημα του να σχηματίσει κανείς μέτωπο είναι να φέρει μαζί εκπροσώπους διαφορετικών τακτικών, τόσο της ρεφορμιστικής όσο και της επαναστατικής.

Κινητήρια δύναμη και στόχος του μετώπου

Σε σχέση πάντως με τα βασικά υποκείμενα του μετώπου που πρέπει να σπρώξουν τα πράγματα μπροστά είτε έχει είτε δεν έχει αυτό την κυβερνητική εξουσία, υπάρχει ουσιαστικά συμφωνία ανάμεσα στο ΚΚΕ και την κύρια συνιστώσα της Ανταρσύας, το ΝΑΡ:

ΚΚΕ: ‘Τα όργανα αυτού του μετώπου είναι τα επιτελεία του αγώνα σε κάθε επίπεδο, οργανωτές, καθοδηγητές σκληρών ταξικών συγκρούσεων.  Δεν περιορίζονται στην άσκηση πίεσης και ελέγχου πάνω στο αστικό κράτος και στους άλλους αστικούς θεσμούς. (…) Τα καθοδηγητικά όργανα του αντιιμπεριαλιστικού  αντιμονοπωλιακού λαϊκού μετώπου, οι λαογέννητοι θεσμοί που εμφανίζονται στη  διάρκεια της αναμέτρησης και των ταξικών αγώνων αποτελούν τα έμβρυα της νέας  πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.’

ΝΑΡ: ‘Συγκρότηση μαχόμενων ανεξάρτητων εργατικών δημοκρατικών οργάνων για τη διεκδίκηση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, σε ανταγωνισμό με τα όργανα της αστικής εξουσίας. Οργάνων που θα αποτελούν ανεξάρτητους θεσμούς εργατικού-πολιτικού αγώνα, εργατικού ελέγχου και επιβολής της θέλησης της εργατικής-λαϊκής πλειοψηφίας’

Το ΝΑΡ, όταν μιλά για ‘ανεξαρτησία’ των οργάνων αυτών, αναφέρεται στην ανεξαρτησία τους από την αστική τάξη. Μπορούμε να ψηλαφίσουμε τη δημιουργία των οργάνων αυτών στο συντονισμό των υπαρχουσών μακροχρόνιων απεργιών, στις λαϊκές επιτροπές και συνελεύσεις κλπ. Οι συλλογικότητες αυτές μπορούν να αναλαμβάνουν όλο και σημαντικότερο ρόλο όσο αδυνατίζουν οι αστικές κυβερνήσεις και από τις 7 Μάη.

Το πρόγραμμα του 1996 περιγράφει καθαρότερα από τα ντοκουμέντα της Ανταρσύας τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία που θα βασίζεται στους νέους αυτούς θεσμούς (και το ίδιο κάνει κι ένα πρόσφατο άρθρο του Ριζοσπάστη). Αυτή πρέπει να είναι και η απάντηση της αριστεράς στους προβληματισμούς της σύγχρονης κοινωνίας σε σχέση με την ‘πραγματική δημοκρατία’, ότι τέτοια μπορεί να είναι σήμερα μόνο η σοσιαλιστική δημοκρατία.

Να πιέσει για το μέτωπο ο λαός στις εκλογές

Το ΚΚΕ όμως επιμένει να μη βλέπει δυνατότητες συνεργασίας με κανέναν άλλο. Δε ‘συμβάλει στη διαμόρφωση και ωρίμανση του υποκειμενικού  παράγοντα για τη σοσιαλιστική επανάσταση’, δηλαδή του Μετώπου σύμφωνα με το Πρόγραμμά του, καθώς αρνείται να σχηματίσει οποιαδήποτε κοινή συσπείρωση ή να πάρει οποιαδήποτε πρωτοβουλία μαζί με δυνάμεις που συμφωνούν με τις προϋποθέσεις του μετώπου ή τουλάχιστον σε μεγάλο μέρος τους. Αρνείται επίσης να δραστηριοποιηθεί σε ‘λαογέννητους θεσμούς’ που δημιουργούνται από την ίδια τη ζωή και την ιστορική κίνηση. Είναι αδύνατο να βρει κανείς σήμερα και τοπική ακόμα συσπείρωση ή κίνηση οπού να συμμετέχει το ΚΚΕ χωρίς αυτή να έχει δημιουργηθεί με απόφαση κάποιου οργάνου ή οργάνωσής του.

Σε συνθήκες της οξύτατης μάλλον κρίσης της ιστορίας του καπιταλισμού, η οποία μάλιστα συμβαίνει να έχει και σημαντικό επίκεντρο τη χώρα μας και καθώς οι αποφασιστικές ταξικές αναμετρήσεις διαδέχονται η μία την άλλη και τα αστικά κόμματα υποκείνται όχι απλώς σε μεγάλη φθορά, αλλά σε πανωλεθρία, το ΚΚΕ συνεχίζει να επικεντρώνει σε πράγματα όπως η ‘παρεμπόδιση’ των άγριων μέτρων, η ‘απόσπαση κάποιων παραχωρήσεων και η ‘συγκέντρωση δυνάμεων’.[2]

Όταν είσαι η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης οπού καταργούνται στην ουσία οι συλλογικές συμβάσεις και μιλάς για παρεμπόδιση, είναι σα να είναι κανείς σε πολιορκημένη πόλη, ο αντίπαλος να έχει διακηρύξει την ολική σφαγή του πληθυσμού σε περίπτωση άλωσης, κι εσύ να λες ‘παιδιά να τον παρεμποδίσουμε στο έργο του’.

Όταν είναι η στιγμή της επιθετικής υλοποίησης του μετώπου με ό,τι δυνάμεις έχεις,  κι εσύ μιλάς για συγκέντρωση (κομματικών) δυνάμεων, το αντίθετο αποτέλεσμα θα έχεις γιατί τότε οι δυνάμεις σου θ’αρχίσουν να φυλορροούν, κάτι που γίνεται ήδη με τις οργανωτικές του ΚΚΕ, οι οποίες σίγουρα δε παρουσιάζουν ραγδαία ανάπτυξη που να συνοδεύει την εκλογική (στις περιφερειακές) και δημοσκοπική άνοδο. Αλλιώς θα το ξέραμε από τον κομματικό τύπο.

Το ΚΚΕ λέει κι άλλα, έμπλεο της ‘μακαριότητας’ που το χαρακτηρίζει μέσα σε θυελλώδεις κοινωνικές ανακατατάξεις εδώ και κάμποσα χρόνια: ‘μακάρι να μην μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση και να καταλάμβανε το κενό ο λαός, αλλά θα σχηματιστεί’. Θα σχηματιστεί αλλά το θέμα είναι τι κάνουμε για να καταλάβει ο λαός το κενό όσο το δυνατόν συντομότερα. Οι ευκαιρίες – όπως υπό προϋποθέσεις οι επόμενες εκλογές – δε θα λείψουν.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η ηγεσία του ΚΚΕ δεν πρόκειται με δική της πρωτοβουλία να κινηθεί για να αξιοποιήσει τις λαβές που δίνονται για την υλοποίηση του προγράμματος του: τη συγκρότηση του μετώπου, που θα επιχειρήσει να οδηγήσει τη χώρα από την καταστροφή στη σοσιαλιστική δημοκρατία.

Ο μόνος τρόπος να μετακινήσουμε τα πράγματα είναι να ενισχύσουμε τις δυνάμεις που συμφωνούν με το πρόγραμμα σωτηρίας της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας υπό την ηγεσία των εργαζομένων με την άμεση στάση πληρωμών, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των υπόλοιπων υπερσυγκεντρωμένων τομέων, την εξάπλωση του εργατικού ελέγχου, την εγγύηση των πραγματικών μισθών και του επιπέδου ζωής της πλειοψηφίας ενάντια στα κέρδη της μειοψηφίας που θα φέρουν κοντύτερα την αποφασιστική μάχη για τη σοσιαλιστική δημοκρατία.

Το ψηφοδέλτιο που εκφράζει καθαρά το πρόγραμμα αυτό σήμερα είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ανάδειξή της σαν ένα αναγνωρίσιμο πόλο μέσα στη ριζοσπαστική και κομμουνιστική αριστερά είναι ο μόνος πιθανός καταλύτης για την απεμπλοκή των ριζοσπαστικών στοιχείων του ΣΥΡΙΖΑ (ή την αριστερής στροφής του με την αποπομπή της δεξιάς πτέρυγας), αλλά και την έλευση της ηγεσίας και της ραχοκοκαλιάς των αγωνιστών του ΚΚΕ μπροστά σε νέα δεδομένα.

Να αλλάξει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δε πρέπει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κάνει πρόοδο στα χαρακηριστικά της ώστε να γίνει πιο έμπιστος σύμμαχος τόσο στα μάτια των αγωνιστών του ιστορικού κομμουνιστικού κόμματος της χώρας, αλλά κυρίως στα μάτια των εργαζόμενων.

  • Η ενστικτώδης απόρριψη / χλευασμός της χρησιμοποίησης του κοινοβουλίου πρέπει να σταματήσει. Όσο οι δημιουργούμενες λαϊκές δομές δεν έχουν αρκετή νομιμοποίηση στο λαό, το κοινοβουλευτικό πεδίο θα είναι κεφαλαιώδες και ένας από τους πιο ασφαλείς δείκτες των τάσεων της κοινωνίας
  • Η μετωπική λογική να αποκτήσει περισσότερο στέρεα θεωρητική βάση ωστέ να μην την πέφτουν πχ. ελαφρά τη καρδία διάφορα στελέχη της Ανταρσύας στις εμπειρείες των μετώπων πχ. στη Γαλλία του ’36, που έφεραν κάποιες από τις κατακτήσεις που αυτή τη στιγμή οι αστοί παλεύουν να γκρεμίσουν
  • Να μη γίνεται κομμάτι της εκλογικής καμπάνιας η θέση ότι στην ΕΣΣΔ δεν οικοδομήθηκε ποτέ κανένας σοσιαλισμός, ειδικά όταν δεν έχουμε καμία σοβαρή και συγκροτημένη κοινή ανάλυση για το ζήτημα αυτό. Πέραν των άλλων, η ολική αυτή απόρριψη δημιουργεί μια βαθύτατη σύγχυση στους πολίτες παρά την ευκολία προσέγγισης που φαίνεται να παρέχει επιφανειακά.
  • Περισσότερος σεβασμός απέναντι στα άλλα κόμματα της αριστεράς (ακόμα κι αν αυτά δε σέβονται την Ανταρσύα) και λιγότερος αριστερίστικος λεονταρισμός. Δε μπορεί πχ. να λεέι ο σ. Σαραφιανός στη συνέντυξη τύπου ότι άμα μπει η Ανταρσύα στη βουλή θα σημαίνει επιτέλους ότι δεν θα είναι και οι 300 πουλημένοι, ή το ΝΑΡ να λέει ότι η Ανταρσύα είναι πιο αποτελεσματική ‘απ’ όλες μαζί τις δυνάμεις της καθεστωτικής Αριστεράς’.  Άμα το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καθεστωτικοί και πουλημένοι, τότε μάλλον δεν έχει νόημα να μιλάμε καν για μέτωπο.

Δυναμικά μπροστά! Αύριο θα είναι αργά!

Σε πείσμα των δημοσκοπήσεων και της ‘ρεαλιστικότητας’ των συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑς νομίζω ότι είναι δυνατό να τη βάλουμε στη βουλή και μέσα στα πλαίσια μιας γενικότερης αριστερής εκλογικής ριζοσπαστικοποίησης, να κάνουμε τις εκλογές αυτή σημαντικό έναυσμα για τη συγκρότηση του Μετώπου και την έναρξη μιας εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης σε όλη την Ευρώπη!


[1] Συγκεκριμένα είπε: «εάν εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε, συνεχίστε με το Μνημόνιο όλοι οι υπόλοιποι». http://www.tovima.gr/afieromata/elections2012/article/?aid=454908

[2] ‘να παρεμποδίσει τα άγρια μέτρα που θα παρθούν και μέσα απ’ αυτή την εμπειρία να συγκεντρώσει δυνάμεις για να πάρει την εξουσία.’ (…) ‘Γιατί ΚΚΕ; Θέλεις να κάνεις αντίσταση; Θέλεις να συγκεντρώσεις δυνάμεις να αποσπάσεις κάποιες παραχωρήσεις; Θέλεις να τραβήξεις πιο μπροστά μέχρι το τέλος; Ολοι αυτοί οι λόγοι μπορούν να καλύψουν ένα ευρύτατο εργατικό λαϊκό κοινό που ψηφίζει, κάλπη είναι αυτή.’ http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6820712&publDate=26/4/2012

 

—–

Ο Δημήτρης Σαραφιανός μας έστειλε ένα διευκρινιστικό mail giα το σχόλιο του Υ πάνω στις δηλώσεις του το οποίο και φυσικά δημοσιεύουμε:

«Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες της Granma,

 

Στο άρθρο που δημοσιεύετε με τίτλο «με πάθος με μανία ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ» αναφέρεστε σε τοποθέτησή μου στη συνέντευξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ισως η έκφραση που χρησιμοποίησα να ήταν ατυχής, σε κάθε όμως περίπτωση δεν είπα ότι και οι 300 της Βουλής είναι πουλημένοι (αυτή δεν είναι ούτε η άποψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε η δικιά μου). Είπα ότι ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Βουλή σημαίνει ότι δεν θα μπορεί πλέον ο καθένας να λέει ότι και οι 300 της Βουλής είναι πουλημένοι. Και δυστυχώς το πρόβλημα για την Αριστερά στο σύνολό της είναι ότι υπάρχουν πολλοί τίμιοι άνθρωποι του κινήματος (και όχι μόνο του κινήματος) που το λένε. Και αυτό συμβαίνει γιατί σήμερα που πολλοί δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν τα αναγκαία ή μεταναστεύουν ή φτάνουν στο σημείο να σκέφτονται την αυτοκτονία, ο κόσμος δεν απαιτεί απλώς από τους βουλευτές της αριστεράς να ακολουθούν την πεπατημένη της διαμαρτυρίας ή της καταγγελίας από τα έδρανα της Βουλής, αλλά μια αντισυστημική πρακτική που θα φέρει τους βουλευτές μπροστάρηδες στις κινηματικές διαδικασίες. Εχω την αίσθηση ότι όταν εκατοντάδες χιλιάδες λαού δέχονται την άγρια επίθεση της καταστολής και των δακρυγόνων θα θέλαν τον αριστερό βουλευτή στο πλάι τους να παλεύει για την ανατροπή των μέτρων και να συμμετέχει στις λαϊκές συνελεύσεις. Κατά τα λοιπά το άρθρο σας είναι πολύτιμη συμβολή στην αναγκαία σήμερα συζήτηση για τη συγκρότηση και το ρόλο του μετώπου, στην οποία όλοι πρέπει να συμβάλλουμε και μετά τις εκλογές με διαδικασίες που θα εμπλέκουν ευρύτερα τον κόσμο που θεωρεί αναγκαίο ένα μεταβατικό πρόγραμμα εργατικής διεξόδου από την κρίση, υπερβαίνοντας ακόμα και τα όρια των σημερινών σχημάτων.  

 

Με συντροφικούς χαιρετισμούς,

Δημήτρης Σαραφιανός«

Advertisements

96 Σχόλια to “6 Μάη: Με πάθος και μανία ψηφίζουμε Ανταρσύα”

  1. Kώστας Μίχος Μαΐου 1, 2012 στις 9:19 πμ #

    Στιγμιότυπα από την κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Αθήνα, Προπύλαια, 30/4/2012

  2. Kώστας Μίχος Μαΐου 1, 2012 στις 2:40 μμ #

    http://www.ellinofreneia.net/sound.php?id=3830

  3. Y Μαΐου 1, 2012 στις 5:18 μμ #

  4. Αναυδος Μαΐου 1, 2012 στις 7:04 μμ #

    Τόσα πολλά λόγια για να καταλήξεις σε μια κευνσιανου τυπου πρόταση χωρις να μπορείς να εξηγησεις πως το κεφαλαιο το οποίο δεν θα απαλλοτριώσεις εσυ και οι ρεφορμιστες φίλοι σου θα ‘υποταχθεί’ στους σχεδιασμούς σου περι εξοδου από την ΕΕ , σταση πληρωμών κλπ ειδικά όταν το μονο σου οπλο θα είναι οι πικετες του ΣΕΚ και οι πλαστικές σημαιουλες της ανταρσυας

    Πως είναι δυνατον στο μεσο της οικονομικης κρισης όταν τα κερδη καταρρεουν θα εξασφαλίσεις πραγματικους μισθούς (τι είναι παλι τούτο) και το επίπεδο ζωής (φανταζομαι το προ κρίσης) με τους καπιταλιστες στο τιμονι των επιχειρησεων τους ?

    Για να λεμε βεβαια την αληθεια μπορουν οι προφητειες της ανταρσυας για εξοδο από την εε άμεση στάση πληρωμών, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των υπόλοιπων υπερσυγκεντρωμένων τομέων (οι αλλοι θα παραμεινουν φανταζομαι στα χερια του κεφαλαιου)να τις δεις να παραγματοποιούνται από το κεφαλαιο το ιδιο όταν η οικονομική κριση ενταθει και άλλο και δεν θα υπάρχει άλλη εναλλακτικη

    Αλλά ετσι είναι οι μικροαστοί θα πιαστούν ακόμη και από τα μαλλια τους αλλά την ανατροπή του καπιταλισμού θα τη μεταθετουν στη δευτερα παρουσία

    Το άρθρακι σου θα ηταν πιο επικαιρο αν το αναρτουσες πρωταπριλια και όχι πρωτομαγια

    ΥΓ
    Για την περιφανη σταση της ανταρσυα και του συριζα στο νοθο συνεδριο της ποε-οτα δεν είδα καποια (αυτό)κριτική. Πιθανολογω ότι τις ζεστες καρέκλες των εργατοπατερων είναι δυσκολο να τις αποχωριστούν οι ενωμενοι αριστεροί

    • Y Μαΐου 1, 2012 στις 7:47 μμ #

      Ως γνωστόν δε φημίζεσαι για την κατανόηση κειμένων, γιατί αλλιώς θα έβλεπες ότι μιλάμε για σχεδιασμένη απαλλοτρίωση των καπιταλιστών ξεκινόντας από τις τράπεζες.

      • Αναυδος Μαΐου 1, 2012 στις 7:50 μμ #

        α θα το πατε λαου λαου μηπως και δεν καταλαβουν τιποτα

  5. Y Μαΐου 1, 2012 στις 9:38 μμ #

    καθόλου λάου λάου, εθνικοποίηση τραπεζών, ενέργειας και άλλων υπερσυγκεντρωμένων αμέσως και όσο το επιτρέπει η οικοδόμηση των λαϊκών θεσμών κοινωνικοποίηση. Κοινωνικοποίηση χωρίς λαϊκούς θεσμούς δε γίνεται.
    Γενικότερα αυτό που λέω απέχει πολύ λίγο από αυτά που λέει το πρόγραμμα του ΚΚΕ το οποίο όμως αυτή τη στιγμή δυστυχώς δεν το εφαρμόζει. Μάλλον όμως δεν διάβασες καν το κείμενο.

  6. Sentic Μαΐου 2, 2012 στις 2:54 πμ #

    Θα πω ,αυτο που ειπε στο αυτί ο καλογεροπουλος στον Τσακωνα ,οταν ο Διαμαντοπουλος τον ρωτησε «παιδι μου μηπως έγινες κομμουνιστής» Τραυλιζοντας λιγάκι.. «αααυτο λέω κι εγω σύντροφε απολίθωμα»

    http://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/05/blog-post.html

  7. Kώστας Μίχος Μαΐου 2, 2012 στις 12:41 μμ #

    ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΛΕΩ. ΤΕΤΑΡΤΗ 2/5 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ «Γ.ΡΙΤΣΟΣ» ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΟΥ ΣΤΙΣ 7μμ. ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ! ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΣΤΗΝ Β ΑΘΗΝΑΣ:
    Π.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Π.ΓΚΑΡΓΚΑΝΑΣ. Σ ΔΡΙΤΣΑΣ

  8. Γρηγόρης Μαΐου 2, 2012 στις 12:48 μμ #

    Aρχίζω να πιστεύω ότι οι καβγάδες Υ και Άναυδου είναι σαν εκείνους του Τράγκα και της Μακρή,για να ανέβει η επισκεψιμότητα στο γκρανμα

    Διαφωνώ με το άρθρο,όσο και αν βρίσκω ότι υπάρχουν ενδιαφέροντα σημεία.Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον Συνασπισμό δεν είναι οι φιλοΕΕ θέσεις της ηγεσίας του αλλά η στάση των στελεγχών του στα σωματεία,όπου με κάθε ευκαιρία προωθουν τη λογική των «ενωτικών» ή «ακομμάτιστων» ψηφοδελτίων που χωράνε όλοι(και κυρίως οι πασόκοι)Ακόμη και στην περίπτωση που στο επόμενο συνέδριο του Συνασπισμού κέρδιζαν την πλειοψηφία οι θέσεις του Ρευματος-πράγμα μάλλον απίθανο μετά από τη διαφαινόμενη καλή εκλογική επίδοση-πως αυτό θα άλλαζε τη στάση των συνδικαλιστών του αλλά και τη νοοτροπία σημαντικού μέρους της βάσης του που προτιμά τη διαχείρηση και όχι την ανατροπή;

    • λαθραναγνώστης Μαΐου 2, 2012 στις 1:29 μμ #

      Γρηγόρη, τα προβλήματα με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι ούτε μόνο η ΕΕ ούτε η στάση στα σωματεία.
      Είναι η γενικότερη αντίληψη αυτού του χώρου, ότι έχουν δικαιώμα να αλλάζουν θέση σε οποιοδήποτε θέμα απο τη μια μέρα στην άλλη και να σε πουλάνε στη ψύχρα.
      Νομίζω ο όρος οπορτουνιστές, με την ευρεία του έννοια, τους περιγράγει τέλεια. Αυτό που δεν περιγράφει αυτός ο όρος είναι η οργή που προκαλούν.

  9. λαθραναγνώστης Μαΐου 2, 2012 στις 1:13 μμ #

    Σχετικά με το Μέτωπο:
    (Το άρθρο είναι τόσο μεγάλο και ανοίγει τόσα ζητήματα που δεν μπορώ να το σχολιάσω ολόκληρο)

    Εγώ δεν αντιλαμβάνομαι ότι το ΚΚΕ έχει εγκαταλείψει την πρόθεση δημιουργίας μετώπου.
    Αυτό όμως που παραβλέπεις όταν λες ότι υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για δημιουργία μετώπου, είναι ότι μέτωπο δεν μπορεί να γίνει με όποιον να ‘ναι που αυτοαποκαλείται «αριστερός».
    Μέχρι πρίν από δύο χρόνια και το ΠΑΣΟΚ θεωρούνταν από την κοινή γνώμη αριστερό, ο Κουβέλης θεωρείται ακόμα αριστερός κ.οκ.
    Για την μεγάλη πλειοψηφία του λαού που ζητάει δημιουργία μετώπου, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Κουβέλης είναι τα άλλα δύο συστατικά πέραν του ΚΚΕ. Εσύ, σωστα κατ εμένα, αυτούς του δύο του θεωρείς εκτός. Παραμένουν λοιπόν η ΑΝΑΡΣΥΑ και ο Λαφαζ. Ο Λαφαζ. δεν το κουνάει από τον ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα τωρα σε περίοδο δημοσκοπικής και εκλογικής ανόδου. Άρα, έξω και ο Λαφαζ. (το να τον δεχτούμε στο μέτωπο πακέτο με τον ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω αποκλείεται) .
    Μένει λοιπόν η ΑΝΑΡΣΥΑ. Ακόμα κι αν παραβλέψουμε τις υπάρχουσες διαφορές μεταξύ ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το μέτωπο αυτών των δύο δεν πρόκειται να αναβαθμίσει την δυναμική του κινήματος. Αντίθετα, μια συνεργασία αυτών των δύο στη βάση, θα έδινε πολύ πιο ουσιαστικά αποτελέσματα.
    Έχε τέλος υπ’ όψη σου ότι ένα αποτυχημένο μέτωπο που θα διαλυθεί σύντομα από εσωτερικές φυγόκεντρες τάσεις λόγω ασυμφωνίας σε ουσιαστικά θέματα, θα προκαλέσει τραγωδία στο εργατικό κίνημα, πολύ χειρότερη από την καθόλου δημιουργία μετώπου.

  10. Kώστας Μίχος Μαΐου 2, 2012 στις 1:43 μμ #

    Λόγω ελαχίστου χρόνου που διαθέτω, δεν μπορώ να πάρω ουσιαστικά μέρος στην πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που άνοιξε ο Υ με το κείμενο του. Παραθέτω όμως ένα απόσπασμα από το πρόγραμμα του ΚΚΕ όπως αυτό διαμορφώθηκε τον Μάη του 1996 στο 15ο Συνέδριο, που νομίζω οτι απαντά σε αρκετά σε αυτά που θίγονται εδώ. Το ερώτημα είναι εαν εξακολουθούν να ισχύουν εκτιμήσεις όπως αυτή. «Σε συνθήκες κορύφωσης της ταξικής πάλης, επαναστατικής ανόδου του λαϊκού κινήματος, όταν η επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αυτή η κυβέρνηση θα ταυτίζεται, ή θα τη χωρίζει τυπική απόσταση από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.»
    και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις παραθέτω ολη την παράγραφο.

    ΤΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ, ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

    Στις γραμμές του Μετώπου εντάσσονται δυνάμεις ανομοιογενείς από άποψη κοινωνικής θέσης και ιδεολογικοπολιτικής στάσης. Αντανακλώνται διαφορετικές τάσεις, σε ό,τι αφορά την προοπτική και το σκοπό της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής πάλης.

    Η ανάπτυξη των κοινωνικοπολιτικών αναμετρήσεων, των ταξικών συγκρούσεων, θα φέρνει στην ημερήσια διάταξη το πρόβλημα της εξουσίας. To KKE κατευθύνει τη δράση του, ώστε η αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη να αναπτύσσεται και να βαθαίνει η αντικαπιταλιστική συνείδηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Το ΚΚΕ σταθερά προσπαθεί να πείθει ότι δεν αρκεί να φύγουν τα αστικά κόμματα και οι σύμμαχοί τους από το τιμόνι της διακυβέρνησης. Πρέπει να ανατραπεί το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του. Να δημιουργηθεί μια νέα λαϊκή εξουσία, που δεν είναι άλλη από τη σοσιαλιστική.

    Σε συνθήκες κορύφωσης της ταξικής πάλης, επαναστατικής ανόδου του λαϊκού κινήματος, όταν η επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αυτή η κυβέρνηση θα ταυτίζεται, ή θα τη χωρίζει τυπική απόσταση από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

    Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.

    Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.

    Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.

  11. τωρα συννενοηθηκαμε... Μαΐου 2, 2012 στις 1:48 μμ #

    «Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας.»
    ααααααααα οκ. ρε μιχο, γιατι αυτο που διαβασε ο Τσιπρας ειναι παρασαγγας διαφορετικο απο το αυτο που γραφει το προγραμμα του ΚΚΕ.

  12. Kώστας Μίχος Μαΐου 2, 2012 στις 2:17 μμ #

    δεν ξέρω τι διάβασε ο Τσιπρας αλλά η σημερινή γραμμή του ΚΚΕ απέχει πολύ από αυτό:

    «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα»

    αυτό περίπου λέει και Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την πρόταση των 6 σημείων που απήθυνε στην ΑΡΙΣΤΕΡΆ. Φυσικά όλο αυτό αν δεν συνδέσεις με την επαναστατική διαδικασία με την στρατηγική δηλαδή τοτε καταλήγεις στον καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο του ΣΥΝ.

  13. Αναυδος Μαΐου 2, 2012 στις 2:47 μμ #

    Ειναι φοβερό πως κομματα και άτομα εχθρικά στο ΚΚΕ ορκιζονται στο ονομα του προγραμματος του. Πρωτος ο αντι-ιμπεριαλιστής ανι-μονοπωλιακός Τσιπρας ο οποίος παρόλ αυτά θελει να μεινουμε στην ιμπεριαλιστική ΕΕ των μονοπωλιων και εσχατως οι Υ και Μιχος.

    Διαβαζουν τιο πρόγραμμα του ΚΚΕ οπως τους βολευει και εκει που το ΚΚΕ γραφει ‘…. ΜΠΟΡΕΙ να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα …’ πιστευουν ότι οι ευχές τους πραγματοποιηθηκαν.

    Πως ?
    – βαφτιζουν τον λαφαζανη και το αριστερό ρευμα αντι-ιμπεριαλιστη αντι-μονοπωλιακό όταν αυτός κατεβαινει με ενα φιλομονοπωλιακό κομμα
    – προσπαθούν ολο τον συριζα να το βαφτισουν αντιμονοπωλιακό-αντιιμπεριαλστή ξεπλενωντας τον μεσω της ΕΛΕ, του συντονισμού α’βαθμιων, πρωτοβουλια αριστ. Οικονομολογων κλπ
    – ορκιζονται σε μια θολη ενοτητα της αριστερας που πολεμα το κακο ΚΚΕ ειδικα οταν επιτιθεται στις φιλο-ΕΕ θεσεις του συριζα αλλα και στις συμμαχιες τους με το κεφαλαιο και το πασοκ

    Με αλλα λογια βαφτιζουν το κρεας ψαρι κοροιδευοντας τον κοσμο που τους ακολουθει.

  14. Αναυδος Μαΐου 2, 2012 στις 3:25 μμ #

    Εχεις επιπλεον τον Πετρο Παπακωνταντινου (που την ομιλία του διαφημιζει παραπανω ο μιχος) υποψήφιο με την ανταρσυα και στελεχος του ναρ να ορκιζεται στον Ολαντ και στον Μιλιμπαντ και στην πουρα ευρωπαική σοσιαλδημοκρατία και τη μεριδα του κεφαλαιου που αυτη υπηρετει

    (…)
    . Αν επαληθευτούν οι προβλέψεις που θέλουν τον σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ να επικρατεί στον δεύτερο γύρο της 6ης Μαΐου, η αλλαγή φρουράς στο Ελιζέ θα μπορούσε να εγκαινιάσει αλυσίδα ανατροπών που θα αλλάξει το πολιτικό πρόσωπο της Ε.Ε. μέχρι τις γερμανικές και τις ιταλικές εκλογές του 2013
    (…)
    Το ισχυρό ενδεχόμενο να αποκτήσει η Γαλλία τον δεύτερο, μεταπολεμικά, σοσιαλιστή πρόεδρο μετά τον Φρανσουά Μιτεράν γεννά ελπίδες στις γραμμές όσων επιθυμούν να απαλλαγεί η Ε.Ε. από το συντηρητικό δίδυμο «Μερκοζί» (Μέρκελ- Σαρκοζί) και τη δρακόντεια λιτότητα που αυτό επιβάλλει. Εκ πρώτης όψεως, οι προσδοκίες δεν είναι αδικαιολόγητες: ο Ολάντ χαρακτηρίζει τον Σαρκοζί «πρόεδρο των πλουσίων», κατονομάζει ως εχθρό του «τον κόσμο του χρηματοπιστωτικού συστήματος», δεσμεύεται για φόρο 75% στα εισοδήματα άνω του ενός εκατομμυρίου και υπόσχεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το επαχθές Δημοσιονομικό Σύμφωνο.
    (..)
    Νέοι άνεμοι πνέουν και στην απέναντι ακτή της Μάγχης, όπως έδειξε η εκλογή του Εντ Μίλιμπαντ στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος. Ο 42χρονος πολιτικός κήρυξε την «επιστροφή στις εργατικές ρίζες», αποδοκίμασε την πολιτική Μπλερ και εξελέγη χάρη στην υποστήριξη των συνδικάτων, παρά την εχθρότητα της κοινοβουλευτικής ομάδας, της κομματικής γραφειοκρατίας και του εκδοτικού κατεστημένου. Υιοθετώντας κεϋνσιανή γραμμή αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου, κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να ξεπεράσει τους Συντηρητικούς στις δημοσκοπήσεις, αν και οι επόμενες εκλογές δεν αναμένονται προ του 2015
    (…)

    Α και το Πριν να εγκαλει τον Ριζοσπαστη που αποκαλυπτει τον ακρατο ρεφορμισμό του στελεχους του για δηθεν επιθεση στην αριστερα Η μη μου απτου αριστερα που ρεφορμιζει και κοτσανολογει και απαιτει το ακαταλογιστο
    Ωρε ψηφους ανοχης που θα εισεπρατε ο τσιπρας από τους ανταρσυους βουλευτες

  15. Kώστας Μίχος Μαΐου 2, 2012 στις 4:33 μμ #

    Ενδιαφέρουσα συνέντευξη Ρουση.

    http://aristeroblog.gr/node/717

  16. Y Μαΐου 2, 2012 στις 11:08 μμ #

    Απαντάω πρώτα στο σ. Σαραφιανό (δείτε προσθήκη του Κομπάσο κάτω από το άρθρο), ευχαριστώντας τον που έκανε τον κόπο να απαντήσει και να διευκρινίσει. Είναι σημαντικό οι υποψήφιοι και οι εκλεγμένοι της αριστεράς να απαντούν στις κριτικές και να μη σνομπάρουν, γιατί είναι βασικό να συνειδητοποιήσουν ότι κανένας (μα κανένας) μας δεν είναι ‘σούπερ ψημμένος καθοδηγηταράς’ αυτή τη στιγμή και πρέπει όλοι μαζί να αλλάξουμε πολύ για να έρθουμε στο ύψος των περιστάσεων.
    Στην ουσία τώρα, νομίζω ότι και να μπει η Ανταρσύα στη βουλή πάλι πολλοί θα λένε ότι είναι και »οι 300 πουλημένοι». Δε νομίζω δηλαδή ότι θα κάνει κάποια διαφορά ως προς αυτό. Γενικά πρέπει νομίζω να είμαστε προσεκτικοί με τα αντικοινοβουλευτικά από αντιδραστική και φιλοαυταρχική σκοπιά ένστικτα και να τα καταπολεμάμε – καταστέλλουμε παρά να χορεύουμε μαζί τους.
    Από κει και πέρα το να είναι οι »βουλευτές μπροστάρηδες στις κινηματικές διαδικασίες» αλλά και γενικότερα το να θέλει να ακολουθήσει κανείς επαναστατική ταξική πολιτική και να είναι και βουλευτής δεν είναι απλό πράγμα. Δε μπορούμε δηλαδή να είμαστε εκ των προτέρων σίγουροι ότι οι εκλεγμένοι της Ανταρσύας θα τα κατάφερναν καλύτερα από τους άλλους ειδικά όταν (κατά τη γνώμη μου) στη χώρα μας η κοινοβουλευτική ιστορία της αριστεράς (και ειδικά του ΚΚΕ) είναι από αξιοπρεπής μέχρι τιμημένη, εκτός τη περιόδου 89-91 που κάναν διάφορες μαλακίες όπως την υπερψήφιση της ιδιωτικής τηλεόρασης πχ. Το να συμμετέχουν οι βουλευτές σε λαϊκές συνελεύσεις είναι πράγματι εκεί που η Ανταρσύα μπορεί να κάνει τη διαφορά. Μια πολύ ελπιδοφόρα ποιοτική διαφορά.
    Το ζήτημα είναι να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στο κούνημα του δακτύλου και το χάιδεμα των αυτιών που είναι και τα δύο το ίδιο αντεπαναστατικά.

    @Γρηγόρη
    Σε καμία περίπτωση δε πιστεύω ότι οι καυγάδες μου με τον Άναυδο ανεβάζουν την επισκεψημότητα. Αντίθετα πιστεύω δημιορυγούν κλίμα μούχλας κι όπως έχω πει πολλές φορές εδώ θα το θεωρουσα ευχής έργον να μας άδειαζε τη γωνιά κάποια στιγμή ο κύριος Άναυδος. Και να έγραφα δύο σειρές και να μην έγραφα τίποτα ο Άναυδος το ίδιο θα έλεγε: Είναι όλοι ρεφόρμες και αδελφές εκτός από το μαγαζί του οποίου έχω αποφασίσει να είμαι οπαδός.
    Ο Λαθραναγνώστης που είναι κι αυτός οπαδός δε μου απάντησε με το ίδιο υπεροπτικό στυλάκι. Τα μέλη του ΚΚΕ, η ηγεσία τους έχει αποφασίσει να τους απαγορέψει να γράφουν σε μπλογκ όπως αυτό στα πλαίσια μιας σκοταδιστικής λογικής που τη διακατέχει σε σχέση με το δημόσιο διάλογο, αλλά και από αυτά οι αντιδράσεις που παίρνω με μέιλ δε μοιάζουν σε τίποτα με το στυλάκι του Άναυδου.
    Ο Άναυδος δεν είναι μέλος κανενός σωματείου εργαζομένων και δε συμμετέχει σε καμία αγωνιστική συλλογικότητα. Δεν έιναι μέλος του κόμματος και δεν ανήκει καν στην τάξη των εργαζομένων (είναι προϊστάμενος σε μεγάλη ιδωτική εταιρεία). Είναι κλασσικό παράδειγμα άχρηστου που θεωρεί ότι προσφέρει κάτι επειδή πολεμάει εμάς τους ‘ρεφορμοοπουρτουνιστές’ εδώ μέσα. Είναι ντροπή για την αριστερά ν’αφήνουμε τέτοιους ανθρώπους να δηλητηριάζουν το δημόσιο διάλογο μεταξύ μας. Γιατί πραγματικά αυτό κάνουν: σπέρνουν δηλητήριο, καχεξία και μιζέρια. Η οργανωμένη αριστερά θα έπρεπε να έχει κάτι τέτοιους τύπους σε αυστηρή πολιτική απομόνωση παρά να μένει αιχμάλωτη των εύκολων οπαδών της.

    Πάμε τώρα σε αυτό που λες: η συνδικαλιστική πρακτική που καταδικάζεις είναι σίγουρα κατακριτέα και πρέπει να χτυπηθεί. Πιστεύω ότι οι συνδικαλιστές του Αριστερού Ρεύματος διαφέρουν από τους υπόλοιπους του ΣΥΝ. Και δεν είπα να κάτσουν μέσα να πάρουν το συνέδριο. Είπα να φύγουν να πάνε πχ. με την Ανταρσύα και να σπάσουν και συνδικαλιστικά με τη νοοτροπία της διαχείρισης.

    @Mίχο
    Μη τρολάρεις ρε φίλε. Το απόσπασμα που παραθέτεις ήταν ήδη ολόκληρο στο κείμενό μου. Θες να με στηρίξεις και με χαντακώνεις. Όσοι έχουν μνήμη πάντως θυμούνται ότι το θέμα του προγράμματος και του κατά πόσο είναι σε αντιστοιχία με την τακτική του ΚΚΕ το έχω θέσει εδώ πολύ πολύ πριν το πιάσει ο Τσίπρας. ο Άναυδος φυσικά δε διάβασε το κείμενο. Είστε ψιλοκλασσικά τρολ κι οι δύο. Άμα είναι να σας κάνουμε ένα μπλογκ να τρολάρεστε μόνοι σας.

    @Λαθρά
    Ο Λαφαζάνης πρέπει κάποια στιγμή να προτάξει το μέτωπο και τις θέσεις του από τους εκλογίκιστικους υπολογισμούς. Εσύ έχεις αποφασίσει ότι δε πρόκειται να το κάνει, εγώ έχω άλλη άποψη.
    Οι συντηρητικοί (μικροαστοί) του ΣΥΡΙΖΑ που ελέγχουν τον κομματικό μηχαvισμό εκλογικά δεν είναι πολύ πάνω από 3% (αν κρίνουμε από τα ποσοστά που έχει πάρει ο ΣΥΝ σε διάφορες φάσεις). Ο υπόλοιπος κόσμος του θα στηρίξει αμέσως ένα αυθεντικό λαϊκό μέτωπο.
    Πάντως για να κάνει το βήμα ο Λαφαζάνης πρέπει να βλέπει ότι υπάρχει πρόσφορο έδαφος από την άλλη πλευρά. Το ΚΚΕ κάνει ότι μπορεί για να του δείξει ότι δεν υπάρχει. »με την πολιτική του» δηλαδή δε »συμβάλει [καθόλου] στη διαμόρφωση και ωρίμανση του υποκειμενικού παράγοντα για τη σοσιαλιστική επανάσταση» ούτε »συμβάλλει στη συσπείρωση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, στην αντίσταση, και υπεράσπιση των συμφερόντων του από την επιθετικότητα του μεγάλου κεφαλαίου» όπως βάζει το πρόγραμμά του.
    Αλλά και η Ανταρσύα δε βοήθησε που απέρριψε τη συνεργασία με το Μέτωπο Αντίστασης και Ανατροπής ενώ αυτό δέχτηκε βασικές θέσεις της. Το ΜΑΑ θα έφερνε πιο κοντά και το Αριστερό Ρεύμα και ήταν μια πραγματικά κακή απόφαση της Ανταρσύας που είπε όχι στη συνεργασία αυτή. Όπως είπαμε όμως πρέπει να καταβάλουμε προσπάθεια για να πολεμήσουμε τις εμμονές μας και τα μανιάτικά μας και να δούμε μπροστά. Θέλει πόνο κι είναι δύσκολο, αλλά άντε να το επιταχύνουμε λίγο.
    Αν ο ΣΥΝ πάρει μεγάλο ποσοστό αλλά αρχίσει να τρίβεται για συνεργασίες με κάθε πικραμένο »δημοκράτη της αριστεράς», »πράσινο»και δε ξέρω εγώ τι άλλο σε φιλοΕυρώ και αντεργατική πάντα βάση, αυτό μπορεί να πυροδοτήσει και αντίθετες αντιδράσεις από το Αριστερό Ρεύμα από αυτές που φαντάζεσαι ειδικά άμα η Ανταρσύα έχει πάρει μεγάλο ποσοστό.

    Εγώ αντίθετα με εσένα πιστεύω πάντως ότι και ανάμεσα ΚΚΕ και Ανταρσίας να γινόταν ένα μέτωπο θα δημιουργούσε εξαιρετική δυναμική. Όχι τόσο γιατί το 10% θα γινόταν 13% αλλά γιατί θα γινόταν σμπαράλια η »ενωτική» ρητορεία του Τσίπρα με στόχο »αριστερή» φιλοΕΕ (δηλαδή φιλο-ιμπεριαλιστική) κυβέρνηση. Πάνω από το μισό εκλογικό σώμα του ΣΥΝ θα ερχόταν μαζί μας στο πιτς φυτίλι με λίγη έξυπνη και αποφασιστική δουλειά.

    Έχει δίκιο όμως ότι από τη βάση θα πρέπει να ξεκινήσει. Και λέω από την αρχή ότι δε θεωρώ ότι οι σύντροφοι της Ανταρσύας τα κάνουν όλα άγια στη βάση. Κάποιοι από το ΚΚΕ μου καταγγέλουν κοινές καθόδους σε κάποιους χώρους με την ΠΑΣΚΕ. Η ΠΑΣΚΕ πρέπει να τελειώσει, να απομονωθεί μέχρι θανάτου. Αρκετά με την ΠΑΣΚΕ. Αλλά το ΚΚΕ στη βάση όχι απλά δεν είναι ανοιχτό να συνεργαστεί ακόμα κι εκεί που η συμφωνία σε καυτά ζητήματα με δυνάμεις της Ανταρσύας είναι δεδομένη. Το ΚΚΕ στη βάση δε συνεργάζεται με οποιονδήποτε έχει μια στοιχειώδη οργάνωση και δεν είναι το ίδιο. Κι αυτό το ξέρω καλά κι από την εμπειρεία μου με την Πρωτοβουλία στις Βρυξέλλες. Η κομματική οργάνωση εδώ παρίστανε ότι δεν υπήρχαμε για δύο χρόνια, ενώ εμείς την καλούσαμε σε ότι κάναμε, της λέγαμε να έρθει να μας μιλήσει. Όταν δε γινόταν πια να παριστάνει ότι δεν υπάρχουμε μας είπε ότι είμαστε οπορτουνιστές. Γιατί? Γιατί δε ζητήσαμε άδεια από αυτούς για να μαζετυούμε να μιλήσουμε και να οργανώσουμε πράγματα? Κι όλα αυτά χωρίς να έχουν κάποια ουσιαστική παρέμβαση τους Έλληνες εδώ να πεις ότι τους κάναμε και παρεμβολές. Κι αυτό ξέρω ότι είναι παντού έτσι. Ότι κινήσεις έιναι τέκνα της ανάγκης άμα δεν έχουν αποφασιστεί σε κομματικό γραφείο είναι οπορτουνιστικές. Η αποθέωση του λενινισμού μιλάμε. Αν όταν λέμε »συνεργασία στη βάση» εννοούμε »να έρθουν να μας φιλήσουν τα πόδια, να βαρέσουν πέντε μετάνοιες και στοιχηθούν οπισθέν μας» τότε καλύτερα θα ήταν να σοβαρευτούμε.(Ή ξέρω εγώ όταν μας βλέπουν να φεύγουμε από συνέδρια να απαιτούμε να τρέχουν από πίσω μας όπως στην ΠΟΕ-ΟΤΑ)

    »Έχε τέλος υπ’ όψη σου ότι ένα αποτυχημένο μέτωπο που θα διαλυθεί σύντομα από εσωτερικές φυγόκεντρες τάσεις λόγω ασυμφωνίας σε ουσιαστικά θέματα, θα προκαλέσει τραγωδία στο εργατικό κίνημα, πολύ χειρότερη από την καθόλου δημιουργία μετώπου.»

    Νομίζω ότι εδώ σκέφτεσαι συντηρητικά. Μου κάνει λίγο »το κίνημα που έχουμε είναι το καλύτερο δυνατό κίνημα». Δηλαδή ρε συ τι θα μπορούσε να είναι χειρότερο από »την καθόλοθυ δημιουργία μετώπου»? Τι μπορούμε να κάνουμε χωρίς πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο? Απολύτως τίποτα. Θα μας γαμήσουνε μέχρι τέλους χωρίς μέτωπο. Όταν τα παιδιά μας θα μεγαλώνουν χωρίς δικαιώματα εμείς θα τους λέμε »εμείς όμως αγωνιστήκαμε αλλά δυστυχώς δε σταματήσαμε τίποτα». Στ’αρχίδια μας θα μας πούνε. Και τι μας το λέτε?

    Επίσης το μέτωπο που προτείνω σε αυτό το άρθρο και για το οποίο μιλάει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα στηρίζεται σε καθαρή συμφωνία σε βασικά ζητήματα τα οποία τηρούν τις προϋποθέσεις του προγράμματος του ΚΚΕ: αποδέσμευση από την ΕΕ και εθνικοποίηση των βασικών κλάδων της οικονομίας με παράλληλη οικοδόμηση λαϊκών θεσμών.

    Είναι ακριβώς αυτή η κατεύθυνση την οποία αναπτύσω εδώ και κάποια χρόνια σ’αυτό το μπλογκ και τη βάζει ξεκάθαρα η Ανταρσύα που βρίσκεται στο πρόγραμμα του ΚΚΕ και που εδώ και κάποια χρόνια (ουαί και είναι τα κρισιμότερα) το ΚΚΕ αποφάσισε να θεωρεί ρεφορμιστική: »Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης. Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας.»

    Το πρόγραμμα του κόμματος όχι μόνο δε θεωρεί όπως λες ότι θα ήταν καταστροφή άμα δημιουργηθεί μέτωπο και διαλυθεί σύντομα, αλλά ακόμα κι αν πάρει την κυβέρνηση αλλά δε καταφέρει να οδηγήσει τα πράγματα στην επανάσταση:

    »Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.»

    Ας το πάρουμε απόφαση επιτέλους να εκμεταλλευτούμε την κρίση για να αλλάξουμε την κοινωνία. Αυτό χριεάζεται τόλμη. Όχι άλλη γεροντίστικη γκρίνια.

    • λαθραναγνώστης Μαΐου 3, 2012 στις 5:04 μμ #

      Για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να πέσει το Μέτωπο:
      Είναι διαφορετικό το Μέτωπο να πέσει με ανατροπή «κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση», που αναφέρει το πρόγραμμα του ΚΚΕ και άλλο να «διαλυθεί σύντομα από εσωτερικές φυγόκεντρες τάσεις λόγω ασυμφωνίας σε ουσιαστικά θέματα» , που αναφέρω εγώ
      Στη πρώτη περίπτωση, η πτώση θα γίνει μετά από μάχη (όχι κατ ανάγκη ένοπλη), γεγονός που όντως θα αφήσει παρακαταθήκες και όντως θα γίνει παράγοντας συνειδητοποίησης για την ανάγκη γενικότερης ανατροπής.
      Στη δεύτερη περίπτωση, το μόνο που θα εισπράξει ο λαός είναι ότι ούτε η «αριστερά» τα κατάφερε και κατέρρευσαν γιατί «δεν τα βρήκαν μεταξύ τους», άρα και οι «αριστεροί» είναι μία από τα ίδια και χειρότεροι.
      Για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ γενικά:
      Αυτή τη στιγμή, όλα τα σημεία και τα τέρατα δείχνουν, ότι τη θέση της σοσιαλδημοκρατίας, που έχει πλέον «καεί», την αναλαμβάνει η ρεφορμιστική αριστερά.
      Τα ευρωκομουνιστικά κόμματα της Ευρώπης, καλούνται ξανά στο προσκήνιο, αυτή τη φορά, όχι πια για να χρησιμοποιηθούν και σαν ιδεολογική αιχμή του δόρατος ενάντια στον «υπαρκτό», αλλά μόνο για να χειραγωγήσουν και να εγκλωβίσουν την εργατική τάξη σε λογικές και «λύσεις» ευνοϊκές για το κεφάλαιο. (Δεν θα χρειαστεί να αλλάξουν και πολύ την παλιά τους πολιτική. Μερικές μικροπροσαρμογές αρκούν!)
      Το όπλο του ευρωκομουνισμού, ο καπιταλισμός δεν το παροπλίζει!
      Ο Λαφαζ. σαν έμπειρος και μορφωμένος «αριστερός» , οφείλει να τα καταλαβαίνει αυτά τα πράγματα και ανάλογα να διαχωρίζει τη θέση του. Αν το θέλει βέβαιά!
      Το ΚΚΕ δεν έχει κανέναν λόγο να «δείξει» στον Λαφαζ., ότι υπάρχει σαν ξεχωριστή ενότητα μέσα στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έλειπε, το ΚΚΕ να αρχίσει να συνδιαλέγεται χωριστά με κάθε συνιστώσα ή κάθε φράξια ! Τέτοιου είδους κουτοπόνηρες ενέργειες (ενίσχυση / δημιουργία διαλυτικών τάσεων στο εσωτερικό άλλων κομμάτων) δεν αποτελούν συμβολή «στη διαμόρφωση και ωρίμανση του υποκειμενικού παράγοντα για τη σοσιαλιστική επανάσταση».
      Για τη συνεργασία στη βάση:
      Δεν ξέρω τι σχέση μπορεί να έχει η Πρωτοβουλία των Βρυξελών με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά κι εγώ έχω αντίστοιχα αντιπαραδείγματα, με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συμμετέχει σε ένα σωρό εχθρικά προς το ΚΚΕ σχήματα, ενώ ταυτόχρονα, επίσημα καταθέτει προτάσεις συνεργασίας.

  17. Ορφανό Μαΐου 3, 2012 στις 9:29 πμ #

    «Μια κυβέρνηση της αριστεράς, δηλαδή, δεν έχει ανάγκη από βιομήχανους και επενδυτές;

    Κάθε άλλο. Έχει ανάγκη από ένα υγειές επιχειρηματικό κλίμα. Έχει ανάγκη από αξιοκρατικούς νόμους. Διότι κανένας σοβαρός επενδυτής δεν πρόκειται να έρθει σε μια χώρα, η οποία θα είναι ένα καζάνι που βράζει, η οποία θα έχει μετατραπεί σε Νιγηρία της Ευρώπης. Το μοντέλο της Νιγηρίας είναι μοντέλο λεηλασίας του φυσικού πλούτου, γι’ αυτό το αναφέρω.
    Και να σας πω και κάτι άλλο. Οι επενδύσεις μπορούν να γίνουν και να είναι αποτελεσματικές σε ένα πεδίο αξιοκρατίας συγκεκριμένων νόμων και όχι σε ένα πεδίο διαφθοράς και διαπλοκής.
    Ο επενδυτής δεν έρχεται στην Ελλάδα όχι γιατί είναι υψηλοί οι μισθοί και το εργασιακό κόστος, αλλά γιατί γνωρίζει ότι για να προχωρήσει την επένδυσή του χρειάζεται να δώσει άλλα τόσα για να λαδώσει κάτω από το τραπέζι»

    Αυτά λέει ο Τσίπρας.
    Φαντάζομαι ότι παρά την προεκλογική περίοδο, ο Λαφαζάνης και τα υπόλοιπα μέλη του αριστερού ρεύματος, όπως και η «Ρίζα», δεν θα διστάσουν να εξευτελίσουν τον πρόεδρο του ΣΥν γι’ αυτή τη διολίσθηση σε ντούρες δεξιές θέσεις που αυθαίρετα επιχειρεί.

    • Y Μαΐου 3, 2012 στις 4:33 μμ #

      »Δεν φοβίζει το ενδεχόμενο αριστερής κυβέρνησης» τις ενώσεις επιμελητηρίων.

      Την ίδια στιγμή διεκδικούν:
      »’Αμεση υλοποίηση των αποκρατικοποιήσεων και της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, με στόχο να υπάρξουν γρήγορες επιτυχίες, που θα δημιουργήσουν ένα θετικό κλίμα στην οικονομία και να δοθούν τα κατάλληλα μηνύματα στους επενδυτές και την κοινωνία. Σε περίπτωση που μετά το 2014 δεν έχει ολοκληρωθεί ο στόχος των ιδιωτικοποιήσεων, προτείνεται η μεταφορά περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού Δημοσίου σε οργανισμούς, όπως η ΕΤΕπ ή το ΕΤΧΣ, με άμεση αποπληρωμή του Δημοσίου από τον εκάστοτε οργανισμό, μετά από εκτίμηση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων από δύο ανεξάρτητους εκτιμητές, και τη χρήση του τιμήματος για την άμεση εξόφληση μέρους του δημόσιου χρέους.»
      http://www.emea.gr/archives/259457/

      To αριστερό ρεύμα θα πρέπει όντως να τα λάβει πολύ σοβαρά υπόψη του όλα αυτά και να πάρει τις αποφάσεις του μετά τις εκλογές.

      • λαθραναγνώστης Μαΐου 3, 2012 στις 5:15 μμ #

        «To αριστερό ρεύμα θα πρέπει όντως να τα λάβει πολύ σοβαρά υπόψη του όλα αυτά και να πάρει τις αποφάσεις του μετά τις εκλογές.»

        Τώρα αλήθεια….., πιστεύεις ότι ο Λαφαζάνης και το ΑΑ, είναι παραπλανημένοι?

        Το ότι ο Τσίπρας και τα στελέχη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, καλούν απροσχημάτιστα, τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ να αγνοήσουν τη γραμμή του κόμματος, δεν πρέπει να το λάβει σοβαρά υπ’ όψη του το ΑΑ?
        Και μετά μου λες για συνεργασία.
        Φτου!

      • Y Μαΐου 3, 2012 στις 10:31 μμ #

        Δεν είπα ότι είναι παραπλανημένοι. Απλά ακολουθούν μια τακτική που θεωρώ λάθος.
        Είναι ξεκάθαρο πιο είναι το πρόγραμμα που συμφέρει το λαό. Στις 7 Μάη που το πολιτικό σύστημα θα έχει τιναχτεί στον αέρα και από ότι φαίνεται – καλά πάμε και οι τρεις – με μεγαλύτερη αριστερή από ότι ότι ακροδεξιά στροφή θα δούμε ποιος θα τρίβεται με ποιον κι ο καθένας θα πρέπει να επανεξετάσει την τακτική του.

        Το δεύτερο σκέλος με τον Τσίπρα και τη γραμμή δε το έπιασα. Σπάσ’το και ξαναρίχτο.

      • λαθραναγνώστης Μαΐου 3, 2012 στις 10:48 μμ #

        Από τη χθεσινή ομιλία της Αλέκας:
        «Μιλώντας στα Γιάννενα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε κάθε όριο καιροσκοπισμού, καθώς κάλεσε τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ τη Δευτέρα 7 Μάη να ανατρέψουν τις αποφάσεις του που έχουν μάλιστα επικυρωθεί μέσα από διαδικασίες συνεδρίων. Από το 1968 περιμένουν να πάρουν τη ρεβάνς και πιο δυνατά από το 1991-92. Να μεταλλαχθεί το ΚΚΕ ή να αφανισθεί, ώστε να έχουν όλοι τους λυμένα τα χέρια για αντιλαϊκές συμπράξεις, συμμαχίες τόσο μέσα στο κίνημα όσο και στη διακυβέρνηση.»

        Επίσης όπως σου έγραψα και στο μέϊλ προχθές, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ σε ομιλία του που την άκουσα με τ αφτιά μου, είπε:
        «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, τότε θα καλέσει τον κόσμο όλων των κομμάτων της αριστεράς, να κατεβούν στο Σύνταγμα και να απαιτήσουν από τις ηγεσίες των κομμάτων τους, να συνεργαστούν για τη δημιουργία κυβέρνησης της αριστεράς.
        Και τότε να δούμε αν κάποια ηγεσία θα έχει το θάρρος, να αντισταθεί στην επιθυμία του λαού.»

      • Y Μαΐου 3, 2012 στις 11:13 μμ #

        ‘Αλλα λέει ο Αλεξάκης και άλλα η βάση του. Δες και στο νιουζγάιρ τι έβαλε ο Κραφτ.
        Ασ’τον να δίνει ρεσιτάλ οπορτουνισμού ακόμα και να πάρει καλό ποσοστό θα τα βρει μπροστά του μετά τις εκλογές.
        Εγώ έχω εμπιστοσύνη στους συντρόφους του ρεύματος. Το ΚΚΕ θα είναι ψηλά. Άμα μπει κι η Ανταρσύα στη βουλή θα μιλάμε με άλλα δεδομένα.

      • λαθραναγνώστης Μαΐου 3, 2012 στις 11:19 μμ #

        Θεέ και κύριε!!!
        Τα συνθήματα που φωνάζονται από κάτω, δεν είναι αυθόρμητα της βάσης, γεγονός που θα υπονοούσε ότι η βάση πιέζει την ηγεσία, αλλά εκφωνούνται κεντρικά.
        Η χρήση συνθημάτων του ΚΚΕ από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα παιχνιδάκι που το παίζουν εδώ και καιρό.

  18. Αναυδος Μαΐου 3, 2012 στις 9:44 πμ #

    ετσι ειναι οταν σωνονται τα επιχειρηματα αρχιζει η ρουφιανια και οι προσωπικες επιθεσεις
    Ο Υ δεν με εχει δει ουτε ζωγραφιστο αλλα ‘ξερει’ τα παντα για μενα ουτε η ασφαλεια να ηταν

  19. Y Μαΐου 3, 2012 στις 10:06 πμ #

    την κουκούλα του ρουφιάνου εσύ τη φοράς εδώ μέσα. εσύ βρίζεις και συκοφαντείς τους πάντες πλην κουκουέ χωρίς να μας λες τι κάνεις και ποιος είσαι εσύ. εγώ ξέρουν όλοι γιατί το έχω πει ποιος είμαι, που δουλεύω, που δραστηριοποιούμαι κλπ. το ίδιο ισχύει και για πολλούς άλλους εδώ μέσα που φέρνουν ή φέρναν και εμπειρεία από κει που δραστηριοποιούνται. εσύ μόνο γενικό ‘πολιτικό’ υβρεολόγιο μας φέρνεις. τώρα αν τις ύβρεις, τις συκοφαντίες και τις κραυγές σου τις θεωρείς επιχειρήματα αυτό είναι ενδεικτικό του ποιόν σου που το καταλαβαίνει κανείς κι από τα γραφτά σου και μόνο.

  20. λαθραναγνώστης Μαΐου 3, 2012 στις 12:05 μμ #

    Παραμονές εκλογών, η αναμόχλευση παθών διώκεται ποινικά!
    Παρακαλώ σεβαστείτε τους νόμους της χώρας!

  21. Kώστας Μίχος Μαΐου 3, 2012 στις 12:44 μμ #

    Υ
    Δεν κατάλαβα έχεις το κοπιράιτ της παράθεσης κειμένων του ΚΚΕ? Το διάβασα πολύ καλά το κείμενο σου και χρησιμοποίησα την παράθεση ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΈΔΡΙΟ για κάποια άλλα βιαστικά συμπερασματα όπως είπα. Και πριν από εσένα και το Τσιπρα το θέμα της αντίφασης σημείων του προγράμματος του ΚΚΕ με την σημερινή τακτική του, το έχουν πιάσει Και ο Αναγνωστάκης στο ΠΡΙΝ, πιο παλιά ο Μάρκου και τελευταία σε σχόλιο της η ΙΣΚΡΑ.

    • RedPersonality Μαΐου 3, 2012 στις 1:28 μμ #

      αχαχαχα και πριν απο όλους σας το ίδιο το ΚΚΕ(και ο ριζος)!!:):)
      καλά ρε διαγωνισμό κάνετε?

    • Y Μαΐου 3, 2012 στις 1:46 μμ #

      Δεν είναι θέμα κόπυραιτ ρε συ, ούτε ποιος το είπε πρώτος. Αλλά δε καταλαβαίνω γιατί μας το ξανακόλλησες σε κόμμεντ. Το διαβάσαμε ντάξει.

      • .@ψηρίς Μαΐου 3, 2012 στις 4:58 μμ #

        όσοι συμφωνούν με το Πρόγραμμα του ΚΚΕ
        να πάνε στο ΚΚΕ
        να γραφτούν μέλη
        να παλέψουν να το εφαρμόσουν.

        γεμίσαμε τιμητές.
        ευχαριστούμε.

        υ.γ. μακάρι να υπήρχε Internet το 1996 να έβρισκα στα γρήγορα
        κριτικές συριζαίων και ναριτών στο σταλινικό ή αντίστοιχα ρεφορμιστικό πρόγραμμα του ΚΚΕ

        @ψηρίς

      • Y Μαΐου 3, 2012 στις 10:42 μμ #

        Ένα σημείο διαφωνίας που έχω με το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι το ότι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός πρέπει να ισχύσει σε όλους τους θεσμούς της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Με μετέπειτα κείμενα διαφωνώ και σε άλλα σημεία όπως πχ. την υπαγωγή κάποιων ενόπλων δυνάμεων άμεσα στο κόμμα, κάτι που θεωρώ επιβεβαίωση του μονοκομματισμού, που ήταν ένα λάθος του υπαρκτού.

        Πάντως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα λες δικαίωμα ελέγχου της αντιστοιχίας ανάμεσα στη θεωρία και τις πράξεις ενός κόμματος δεν έχουν μόνο τα μέλη του.

        Κι εδώ είναι ολοφάνερα ξεκάθαρο ότι το πρόγραμα του ΚΚΕ δεν εφαρμόζεται από τη σημερινή ηγεσία.

  22. άμπαλος Μαΐου 3, 2012 στις 11:57 μμ #

    Oκ,ας δεχτούμε πως ο…κυβερνητισμός είναι κακός! Σε πλαίσια παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού..Ε.Ε. και λοιπά.
    Τότε,γιατί τόσα χρόνια κάποιοι μας λιβανίζουν για τη Λ.Αμερική; Δεν εννοώ μόνο Λούλα ή Mοράλες;
    Εν πάσει περιπτώσει,εγώ «άμπαλος» είμαι ή αγνωστικιστής αλλά να δούμε κάποια πράγματα επιτέλους λίγο πιο ψύχραιμα ή αποστασιοποιημένα από ιδεολογίες ή ψευδείς συνειδήσεις…Ο λαός ζητάει ένα πλάνο,ένα πρόγραμμα εδώ και τώρα! Τί να του απαντήσουμε; Πως επειδή δεν ανατρέπει συσχετισμούς σε σωματεία (πόσα υπάρχουν και πόσα δεν είναι σφραγίδες;) κι ομοσπονδίες,τότε δεν; Πως αν δε ψηφίσει στις δημοτικές τότε πάλι δεν…Μήπως και στις τάχα εκλογές,τις φοιτητικές;;; Έγιναν ή πότε θα γίνουν;
    Κάτι να τους πούμε ρε παίδες,που ο μαθημένος δυστυχώς στο καναπέ (ίσως ανάμεσά τους κι εγώ) θέλει να δει κάτι να αλλάζει και στη κορυφή,και στο «μπουρδέλλο». Κάτι ανάλογο με το ’81 θα θυμίσει κάποιος!
    Μ΄αυτό εννοώ πως ναι ξενέρα ο εξανθρωπισμός του συστήματος και τα συναφή,ακόμη ακόμη κι η αποδοχή της Ε.Ε. αλλά μήπως να δούμε τα πράγματα διαφορετικά; Τελικά,τί επιδιώκουμε; Μια παρατεταμένη πάλη; Είναι εφικτό αυτό στον δυτικοευρωπαϊκό 21ο αιώνα;
    Δε ξέρω,είμαι μπερδεμένος.
    Στην τελική ας ρίξω κάτι που είναι υπό το 0,30% παρά κάτι από τα σχήματα που τρώγονται μεταξύ τους και που κατηγορεί το ένα το άλλο.

    Συντροφικά και συγνώμη για το μη προσανατολισμένο σχόλιο.

  23. Αναυδος Μαΐου 4, 2012 στις 8:55 πμ #

    @αμπαλε

    για τους κομμουνιστες δεν υπαρχει λαός ετσι γενικά υπάρχουν τάξεις και τα συμφεροντα τους. Για την εργατική ταξη το συμφερον της ειναι ο σοσιαλισμός δηλ. μια κοινωνία χωρίς αφεντικά. Μια κυβέρνηση της ‘αριστεράς’ με τα αφεντικά στι τιμόνι των επιχείρησεων τους ελαχιστα θα βελτιώσει τη ζωή της εργατικής τάξης αλλα η απογοητευση που θα σπειρει θα μας στειλει σαν κινημα αλλά και σαν βιοτικό επίπεδο στο μεσαιωνα

    Αν θες ενα εφικτο προγραμμα εδω και τωρα αυτό ειναι η ανατροπή των συχετισμών στα συνδικάτα και η απαλλαγή τους από ΠΑΣΟΚ-ΔΑΚΕ και το δεκανίκη τους το Συριζα. Σημερα η εργατική τάξη χανει το 20-30% του μισθού της προς οφελος του αφεντικού και οι μειώσεις αυτές έχουν τη συνεργεια είτε των εργοδοτικών συνδ. ηγεσιών ή την απουσία οργανωμενης αντιστασης. Εκει αποκαλυπτεται το εξης απλό ότι η καπιταλιστική κριση δεν μπορει να ξεπεραστει παρα ειτε σε βαρος των καπιταλιστών ειτε σε βαρος της εργατικής ταξης. Αυτή την αληθεια δυστυχως σημερα την κρυβει κυριως ο συριζα (αλλά ευθυνη εχει και η ανταρσυα) οταν μετατοπίζει το πεδιο μαχης ειτε στο χρεος ειτε στην αναδιαπραγματευση κλπ.

    Ο καπιταλισμός είναι σε κρίση γιατι δεν παραγεται αρκετη υπεραξία Για να αναστραφει αυτή η πτώση θα πρεπει να καταστραφει κεφαλαιο δηλ ανεργοι και να πεσουν οι μισθοί. Συνεπως η μαχη στην παραγωγη εναι καταρχήν αυτή που και αποκαλύπτει και σφυρηλατεί. Εννοειται οτι αυτη η μαχη που αποκαλύπτει την ουσια του καπιταλισμού ειναι αναποτελεσματικη αν δεν συνδεθει άμεσα με την πολιτική μαχη για την ανατροπή του.

    Αρα αν δεν δωσεις (δωσουμε) εκει τη μαχη καταρχήν και απλως περιμένουμε καποιους σωτηρες εχουμε παρει ηδη το σιγουρο δρομο για το χαμό μας

    Ο κυβερνητισμός ειναι κακός όταν κυβερνάς αφήνοντας απειραχτα τα αφεντικά

  24. RedPersonality Μαΐου 4, 2012 στις 10:18 πμ #

    Ο Χριστός και η Πεθερά του!!
    Τσίπρα δεν έχεις τσίπα!
    Ειδικά στο 6:04!!

  25. compasso Μαΐου 4, 2012 στις 12:32 μμ #

    είστε μαλάκες και το έχτε τερματίσει
    http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=6834585&publDate=4%2F5%2F2012

    • Αναυδος Μαΐου 4, 2012 στις 12:52 μμ #

      κι εσυ της ενωμενης αριστεράς ?
      εμπρος για το πασοκ του μελλοντος μας ?

    • Molotov Μαΐου 4, 2012 στις 12:56 μμ #

      Ντάξει ρε μάγκα. Τράβα να ψηφισεις ΣΥΡΙΖΑ τοτε. Και άσε τους μαλάκες του ΚΚΕ. Άντε με τον Τσίπρα για νέο 81.

    • Kώστας Μίχος Μαΐου 4, 2012 στις 12:59 μμ #

      Μα είναι δυνατόν άρθρο κομουνιστικής εφημερίδας να να βγάζει το υποδεκάμετρο και να μετρά το ποιος την έχει μεγαλύτερη. Αυτά ούτε στο Γκραμνα δεν γίνονται.

    • 2 φορες μαλακας λογω τερματισμου Μαΐου 4, 2012 στις 1:11 μμ #

      ρε φιλε δεν εχεις πει κουβεντα για τις εκλογες τοσο καιρο και το μονο που βρηκες να κατηγορησεις το ΚΚΕ ειναι αυτο,ψαξε λιγο καλυτερα θα βρεις καλυτερα πραγματα για να κατηγορησεις τον εχθρο.

  26. mariori Μαΐου 4, 2012 στις 1:06 μμ #

    Είναι δυνατόν άρθρο κομμουνιστικής (εντός και εκτός εισαγωγικών) να ασχολείται με μυστικές δημοσκοπήσεις και να δίνει φημολογούμενα ποσοστά; Και όταν ο άλλος εμφανίζεται σαν ο νέος ανδρέας και μιλά για το λαό της αθήνας και όποιου άλλου; Ε τα πράγματα έτσι ήταν όπως τα λέει. Εκεί ήμουν. Ποσοστό πολύ μεγάλο θα πάρουν, αλλά το λαό δεν τον έχουν να τους ακολουθεί πιστά.Και για την πρωτομαγιά έλεγε ο ρίζος ότι οι άλλοι ήταν τρεις χωρίς τον κούκο. Και σε προηγούμενες πορείες.Γιατί κανείς δεν ασχολήθηκε τότε;

  27. compasso Μαΐου 4, 2012 στις 1:08 μμ #

    Όπα γράψτε λάθος. Δε το έχετε τερματίσει. Έχετε να δώσετε κ άλλο ακόμα.

    • 2 φορες μαλακας λογω τερματισμου Μαΐου 4, 2012 στις 1:17 μμ #

      Συμφωνα με τα ηθη και τα εθιμα του blog θα επρεπε να σου κανουμε προσωπικη επιθεση γι αυτα που λες με στοιχεια για την δουλεια σου και την ταξικοτητα σου αλλα εκτος του οτι δεν εχουμε αυτα τα στοιχεια,ακομα και που δεν το εχουμε τερματισει υπαρχει λιγη τσιπα ακομα. Μαλακια ειναι να γραφεις δημοσια απο τον κομματικο τυπο κριτικη(εστω και ρηχη) για την συγκεντρωση καποιου, αλλα απο οτι φαινεται η ρουφιανια δεν μαλακια, ειναι αναξια σχολιασμου (για σενα σαν διαχειρηστη του blog)

      • compasso Μαΐου 4, 2012 στις 1:20 μμ #

        ρε φίλε σόρρυ, πες με χαζό αλλά δε καταλαβαίνω τι θες να πεις

      • 2 φορες μαλακας λογω τερματισμου Μαΐου 4, 2012 στις 1:25 μμ #

        Δεν πειραζει καλη καρδια.

      • Y Μαΐου 4, 2012 στις 2:23 μμ #

        Τα ξέρουμε πολύ καλά όλα αυτά για το Κομπάσο γιατί έχει βγει με τη μούρη του εδώ μέσα.
        Γνωριζόμαστε γενικά οι κλασσικοί θαμώνες του Γκράνμα.
        Γι’αυτό μη βιάζεσαι να υποστηρίξεις κάποιον απλά επειδή ψηφίζει το ίδιο με εσένα.

  28. mariori Μαΐου 4, 2012 στις 1:12 μμ #

    http://aristeroblog.gr/node/721 και δε λέω ότι δεν ισχύουν απαραίτητα τα ποσοστά. Αλλά μη γίνουμε και troktiko και fimotro.

  29. Y Μαΐου 4, 2012 στις 1:14 μμ #

    Ερωτηθής από το Zougla.gr σχετικά με τις τοποθετήσεις του κ. Αλέξη Τσίπρα περί επικείμενης Αριστερής κυβέρνησης, ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γιώργος Ρούσης, έδωσε την ακόλουθη απάντηση.

    Η δίχως αρχές, άκρατη εξουσιολαγνεία, σε συνδυασμό με την αμετροέπεια που οδήγησε στον παραλληλισμό του φαντάσματος του κομμουνισμού του «Μανιφέστου» του Μαρξ, με το κυβερνητικό «μανιφέστο» του Τσίπρα, μου έφερε στο νου την παλιά αγγλική παροιμία, «όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού τόσο πιο πολύ της φαίνεται ο κώλος».

    Ερωτηθής δε σχετικά με τις τοποθετήσεις της κ. Παπαρήγα, περί εξόδου ή όχι από την Ευρωζώνη, ο Γ. Ρούσης απάντησε . Ποια απ’ όλες ; την πρώτη με βάση την οποία η επιστροφή στην δραχμή θα είναι καταστροφή; Τη δεύτερη που ήταν υπέρ της εξόδου από το ευρώ; Ή την Τρίτη που έκανε λόγο για ψευτοδίλλημα; Λίγη συνέπεια δεν βλάπτει.

    • λαθραναγνώστης Μαΐου 4, 2012 στις 1:29 μμ #

      Σίγουρα ο Ρούσης έχει και πάθη και μανίες!
      Ιδανικός για ηγέτης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  30. mariori Μαΐου 4, 2012 στις 1:15 μμ #

    μα σε πόσες εκλογές θα μας πρήζει ακόμα; Αλλά εντάξει ο άνθρωπος είναι σταθερός ως προς τους αντιπάλους του. Αφού το κκε δεν μπορεί να είναι και νόμιμο και παράνομο τι θα επιλέξουν άραγε;

  31. mariori Μαΐου 4, 2012 στις 1:15 μμ #

    http://www.tovima.gr/afieromata/elections2012/article/?aid=456003 και το λινκ που δεν μπηκε κατά λάθος

  32. λαθραναγνώστης Μαΐου 4, 2012 στις 1:16 μμ #

    Με τον ΣΥΡΙΖΑ, ξαναζούμε μέρες του 81!
    Σχεδόν σε κάθε λεπτομέρεια.

    • Y Μαΐου 4, 2012 στις 1:30 μμ #

      γι’αυτό ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

      • λαθραναγνώστης Μαΐου 4, 2012 στις 1:42 μμ #

        Εγώ προτείνω ΚΚΕ.
        Λόγω ωριμότητας έχει κατευνάσει και τα πάθη του και τις μανίες!

      • RedPersonality Μαΐου 4, 2012 στις 1:50 μμ #

        ΟΛΟΙ ΚΚΕ!!!

  33. RedPersonality Μαΐου 4, 2012 στις 1:32 μμ #

    Ναι όχι θα αφήσουμε το Τσίπρα να μας δουελεύει όλους.
    Γι αυτό εδώ γράφτηκε το άρθρο.
    «Λαέ της Ελλάδας, λαέ της Αθήνας σήμερα μίλησες (…) σήμερα ψήφισες (…) Σήμερα δίνεις εντολή σχηματισμού κυβέρνησης της αριστεράς»

  34. compasso Μαΐου 4, 2012 στις 1:35 μμ #

    ντάξει κ το προεκλογικό άρθρο του προβλέψεις-ΠΡΙΝ είναι για γέλια και για κλάματα.

    • luckystrike Μαΐου 4, 2012 στις 2:02 μμ #

      Nαι αλλα ειναι τονωτικη ενεση αισιοδοξιας προς οσους εχουν κανει χιλιομετρα απο το τρεξιμο για τις εκλογες εδω και τοσες εβδομαδες.Και στην τελικη,και να μην επαληθευτει στα παπαρια μας…το λινκ με τον μητσοτακη βεβαια δυο μερες πριν τις εκλογες δεν ξερω κατα ποσο βοηθαει σε αυτη την κατευθυνση…

      Εξιτπολ θα εχει φετος η θα περιμενουμε κανα 5ωρο μεχρι να δουμε κανα σοβαρο εκλογικο κεντρο(αφου εχουμε δει ολα τα χωρια που εχουν ακομα χιονια) μπας και καταλαβουμε τι παιζει?

      • compasso Μαΐου 4, 2012 στις 3:46 μμ #

        Και μετά, αν αποδειχτούν πίπες, πόση απογοήτευση θα προσφέρει στους συντρόφους που έχουν φάει τα ποδάρια τους;

      • luckystrike Μαΐου 4, 2012 στις 4:38 μμ #

        Kλαιν,σιγα μην παθουμε και ψυχολογικα επειδη μια εφημεριδα του χωρου εγραψε κατι αισιοδοξο δυο μερες πριν τις εκλογες.

  35. 6 του Μαη και πως... Μαΐου 4, 2012 στις 2:00 μμ #

    ΚΚΕ μωρε! Τι δεν καταλαβαινετε?

    κατι δεν καταλαβα στο αρθρο του «ΠΡΙΝ». Γραφει:»το ΚΚΕ σε στασιμότητα αλλά μπορεί να έχει ακόμη και μείωση των ποσοστών του, ωστόσο θα κινηθεί σε υψηλά ποσοστά»
    Βοηθεια!

  36. Kώστας Μίχος Μαΐου 4, 2012 στις 2:07 μμ #

    Λοιπόν οι μυστικές δημοσκοπήσεις υπάρχουν, και το ΚΚΕ κάνει τέτοιες. Το θέμα είναι ότι όταν γινόταν οι ανοικτές, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν εξαφανισμένη από τα ερωτήματα των δημοσκΌπώΝ.

    Ότι ΚΚΕ ΣΎΡΙΖΑ παίζουν το χαρτί της χαμένης ψήφου στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΝΩΣΤΌ ΚΑΙ ΑΠΑΡΆΔΕΚΤΟ ΓΙΑ Δυνάμεις ΤΗ Σ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.. οΙ Αναφορές ΤΟ κ ΜΑΡΚΟΥ ΕΊΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΆ Ακριβείς ΚΑΙ Τις ΈΧΩ ΔΙΑΣΤΑΥΡΏΣΕΙ ΑΠΌ ΣΤΕΛΈΧΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ και άπο φίλους δημοσιογράφους σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης..

    Σημασία έχει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει μια δυναμική που από προσωπική εμπειρία δείχνει ότι θα πετύχει μεγάλο ποσοστο για τα δεδομένα της. Γιατί από το 0,30 ΝΑ Φτάσεις ΣΤΟ 2 Η ΣΤΟ 2,50 ΕΊΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΊΑ ΕΠΙΤΥΧΊΑ, ΚΑΙ ΑΝ ΦΤΆΣΕΙ ΤΟ 3 ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΠΟΛΎ ΠΙΘΑΝΟΊ ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΊΝΑΙ ΘρίαμβΟς.

    Το κυριότερο αποτελεσμα που θα έχει η εκλογική ανοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ότι αυτή η δυναμική θα εκφραστεί από την δεύτερα κιόλας στους αγώνες για την δημιουργεία ενιαίου πανεργατικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου που οσο και να το αποφευγει το ΚΚΕ ΠΑΜΕ, θα αναγκαστεί να συμμετάσχει σε αυτό, ξεκινώντας απο τις συμβασειςι που είναι το κύριο μέτωπό.

    • mariori Μαΐου 4, 2012 στις 3:05 μμ #

      Ποιος είπε ότι οι μυστικές δημοσκοπήσεις δεν υπάρχουν. Καλά για το κκε και αν κάνει τέτοιες, μάλλον είναι η νέα γραμμή της ανταρσυα, γιατί παίζει πολύ αυτή τη βδομάδα. Αν έπαιζε με τέτοιους όρους δε θα έκανε αυτού του είδους την προεκλογική εκστρατεία. Εκτός κι αν ήθελε να ξοδέψει τζάμπα λεφτά. Αλλά ακόμη κι αν κάνει (που δεν) δε διασπείρει φήμες λες και είναι το τελευταίο ακροδεξιό μπλογκ.
      Άλλωστε σίγουρα ο δελαστικ που στα επίκαιρα είχε συνέχεια vprc κάτι παραπάνω θα ξέρει για το τι λένε οι δημοσκοπήσεις.
      Η ανταρσυα όντως θα ανέβει πολύ, γιατί παίζει πολύ και το καινούριοι, εκτός βουλής (δεν κάνω πλάκα υπήρχε κόσμος που θα ψήφιζε ή ανταρσυα ή χρυσή αυγή) κλπ πέρα απ’ το ότι έχει κάνει μια πολύ πιο σοβαρή προεκλογική εκστρατεία.
      Αν μπει στη βουλή και ειδικά αν εκλεγούν περσόνες τύπου δελαστίκ, πιπι, βατικιώτη αναμένω με ανυπομονησία την ψήφο ανοχής στον τσίπρα και τις γενικότερες διεργασίες.
      Για το μέτωπο για τις συμβάσεις ξεκαθαρίστε τις σχέσεις με το συριζα που εν μέσω προεκλογικής περιόδου υπογράφει μειώσεις όπου βρίσκει και τα συζητάμε μετά.
      Άντε και καλή νορβηγία να’χουμε…

  37. manios Μαΐου 4, 2012 στις 2:59 μμ #

    Geia sas…! Lete diafora alla..mia aporia…to antarsia ti ine?

  38. Αναυδος Μαΐου 4, 2012 στις 3:12 μμ #

    Μιχο
    Καλό θα ειναι εστω και στο παραπεντε να σταματησεις τις βλακειες οτι το ΚΚΕ παιζει το χαρτι της χαμενης ψηφου για την Ανταρσυα λιγη ντροπη δεν βλαπτει
    Το ΚΚΕ πιστευει οτι η ανταρσυα ειναι ο συριζα (μ-λ) ή ο (μ-λ) συριζα και ετσι την αντιμετωπιζει ποτε δε χρησιμοπιησε το 3% για να πιεσει την ανταρσυα

    ΥΓ.
    Για την αποδοχη της νοθειας της ΠΑΣΚΕ απο την ανταρσυα στην ΠΟΕ-ΟΤΑ εχεις κατι να μας πεις ?

  39. compasso Μαΐου 4, 2012 στις 5:06 μμ #

    εντάξει. πασοκάρα ολέ. Ωχ συγγνώμη, συριζα http://portosalte.skai.gr/post/22374544999/77

  40. Γιούρι Κακάριν Μαΐου 4, 2012 στις 5:07 μμ #

    @ Y

    Έστω και με σχετική καθυστέρηση και μετά από αρκετά σχόλια θα ήθελα να πω ότι θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα την ανάλυσή σου, η οποία εκφράζει σε μεγάλο βαθμό και τις δικές μου σκέψεις, προβληματισμούς και συμπεράσματα για την πολιτική συγκυρία και τις εκλογές.

    Συμπληρωματικά ορισμένες επιπλέον σκέψεις. Κατά τη γνώμη μου στην επερχόμενη εκλογική μάχη δύο είναι τα βασικά διακυβεύματα:
    1) η αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο μέσα από το τσάκισμα του βασικού πυλώνα σταθερότητας των τελευταίων 40 χρόνων, δηλαδη του αθροιστικού ποσοστού ΠΑΣΟΚ-ΝΔ (το οποίο κυμαινόταν γύρω στο 80-90%). Βέβαια αν θέλουμε να μιλήσουμε συγκεκριμένα για ποσοστά σίγουρα θα είναι θετικό οποιοδήποτε ποσοστό κάτω του 50%, ωστόσο θα είναι πολύ δυσκολότερα διαχειρίσιμο για αυτούς αν κινηθούν γύρω στο 40%. Ο βαθμός απονομιμοποίησης της ασκούμενης πολιτικής σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι τέτοιος που δε θα είναι εύκολη η διαχείριση της κατάστασης ακόμη και αν «τσοντάρουν» άλλα μικρότερα κόμματα σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας.
    2) η ανάδειξη ενός εναλλακτικού πόλου εξουσίας. Στην πραγματικότητα είμαστε σε μια οικονομική και πολιτική συγκυρία (παγκόσμια, περιφερειακά και τοπικά) όπου φαντάζει πάρα πολύ δύσκολη οποιαδήποτε εκδοχή εναλλακτικής προοπτικής χωρίς σημαντική ρήξη με την ασκούμενη πολιτική. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα ότι αν αρνηθούμε το μνημόνιο είναι πολύ δύσκολο να μην αρνηθούμε την ομαλή αποπληρωμή του χρέους, την διατήρηση στο ευρώ και την ΕΕ και τη συνέχιση του νεοφιλελευθερισμού. Επομένως συνεπής αντιμνημονιακή στάση βραχυ-μεσοπρόθεσμα δε μπορεί να αναζητηθεί στους πολιτικούς εκφραστές τέτοιων «ενδιάμεσων» αντιλήψεων (Τσίπρας, Κουβέλης, Καμμένος). Μια ρήξη με το μνημόνιο προϋποθέτει ένα πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο που θα θέσει τέτοιους στόχους (διαγραφή του χρέους, έξοδος από ευρώ και την ΕΕ, κοινωνικοποιήσεις βασικών τομέων της οικονομίας, αναδιανομή του πλούτου) και τελικά θα αναλάβει να τους υλοποιήσει.

    Εκτιμώντας την κατάσταση βλέπουμε ότι ο πρώτος στόχος είναι πολύ πιθανό να υλοποιηθεί, ωστόσο απέχουμε αρκετά από το δεύτερο στόχο. Για να επιτευχθεί είναι αναγκαία η λήψη σοβαρών πολιτικών πρωτοβουλιών, που δυστυχώς καμία δύναμη που επαγγέλεται αυτό το πλαίσιο στόχων δεν έχει πάρει (αναφέρομαι σε δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

    Όσον αφορά συγκεκριμένα την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχει ιδιαίτερη σημασία μετά τις εκλογές να αναλάβει πρωτοβουλία για τη συγκρότητηση του μετώπου που έχει προτείνει. Ωστόσο θα πρέπει να πάψει να κρύβεται πίσω από τις (δεδομένες και γνωστές εκ των προτέρων) αρνήσεις των υπόλοιπων πολιτικών φορέων της αριστεράς. Το ζήτημα είναι να γίνουν βήματα στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός κοινωνικού (και όχι απλώς πολιτικού, σε επίπεδο κορυφής) μετώπου, το οποίο θα λειτουργεί αυτοτελώς (στη βάση εσωτερικής δημοκρατικής λειτουργίας) συγκροτώντας τα δικά του όργανα και υποδεχόμενο το σύνολο των ανθρώπων που συμφωνούν στα βασικά προτάγματα. Η εμφάνιση μιας τέτοιας μετωπικής συσπείρωσης (στην οποία θα μπορούν να συμμετέχουν οργανώσεις, κόμματα και ανένταχτοι αγωνιστές) θα δημιουργήσει τη δυναμική που απαιτείται για να ενισχυθούν αντίστοιχες τάσεις στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, και τελικά θα οδηγήσει σε αναδιάταξη του σκηνικού στο σύνολο της αριστεράς. Καλώς ή κακώς στη φάση που βρισκόμαστε μόνο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ φαίνεται να μπορεί να πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία (αν και δε λείπουν από το εσωτερικό της λογικές σεχταριστικής περιχαράκωσης και «αντικαπιταλιστικής καθαρότητας», που είναι εντελώς αναντίστοιχες των αναγκαιοτήτων και των δυνατοτήτων της συγκυρίας). Το αν θα την πάρει τελικά θα φανεί σχετικά σύντομα, ωστόσο καλό είναι να γνωρίζουμε ότι ο χρόνος, σε αυτό το επίπεδο, δεν είναι με το μέρος μας, και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η ιστορία να μας βρει εντελώς απροετοίμαστους.

    Με βάση τα προηγούμενα, γνώμη μου είναι ότι από πολιτική σκοπιά είναι σημαντικό να ενισχυθεί στις προσεχείς εκλογές η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως η δύναμη εκείνη που (παρά τις μικρότερες δυνάμεις της) εχει τις περισσότερες πιθανότητες να συμβάλλει στον αναγκαίο συνολικό μετασχηματισμό της αριστεράς σήμερα, στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου, που θα προβάλλει ως εναλλακτικός πόλος εξουσίας. Αναφέρομαι στην πολιτική και όχι στην εκλογική σκοπιά, καθώς από την άποψη των χαρακτηριστικών του εκλογικού συστήματος, είναι γνωστό ότι υπάρχει ο κίνδυνος αύξησης των εδρών του πρώτου κόμματος, αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε μπει στη Βουλή (κάτι που θεωρώ ως το σημαντικά πιθανότερο ενδεχόμενο). Ωστόσο για μένα στη συγκεκριμένη περίπτωση το πολιτικό κριτήριο υπερισχύει του εκλογικού.

    • brezniefikoapolithoma Μαΐου 4, 2012 στις 5:20 μμ #

      «πρωτοβουλία για τη συγκρότητηση του μετώπου»
      και λίγο πιο κάτω «στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου, που θα προβάλλει ως εναλλακτικός πόλος εξουσίας»
      ή «κοινωνικού (και όχι απλώς πολιτικού, σε επίπεδο κορυφής) μετώπου (…) υποδεχόμενο το σύνολο των ανθρώπων που συμφωνούν στα βασικά προτάγματα.

      Ποια είναι αυτά συναγωνιστή κακάριν; Τι χαρακτηριστικά θα έχει αυτό το μέτωπο; Μήπως θα είναι εθνικό και παλλαϊκό;
      Μα δεν είχε φτιαχτεί αυτό το μέτωπο; Και δεν ήταν στις εκδηλώσεις της ανταρσύα που έκανε πανελλαδική τουρνέ ο εμπνευστής και ηγέτης του;

      • cosmonautis Μαΐου 5, 2012 στις 10:40 πμ #

        Τα προτάγματα του μετωπου θα είναι αυτά που αναφέρονται εδώ και 2 χρόνια (από την εποχή που κάποιοι λέγανε ότι η κρίση είναι πρόσχημα και μπλόφα και οποιαδήποτε αναφορά στο χρέος είναι οπορτουνισμός) από διάφορες δυνάμεις (τα αναφέρω και στο κείμενο παραπάνω αν το διαβάσεις). Η πρόσφατη πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μέτωπο κινείται σε αυτό το πλαίσιο. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ (αρ. ρεύμα, ΚΟΕ, ΜΑΑ) καθώς και άλλες εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις και το ΚΚΕ (τουλάχιστον σύμφωνα με το πρόγραμμά του).

        Τώρα για τα χαρακτηριστικά του μετώπου: αν με τον όρο λαός περιγράφονται οι μισθωτοί εργαζόμενοι μαζί με τα μικρομεσαία στρώματα, τότε αυτό το μέτωπο θα πρέπει να είναι παλλαϊκό, γιατί όλες αυτές οι κοινωνικές ομάδες (που αποτελούν και τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού) πλήττονται σφόδρα από την ασκούμενη πολιτική και έχουν αντικειμενικό συμφέρον να διεκδικήσουν μια ριζικά διαφορετική πορεία, με βάση τους άξονες που ανέφερα. Το μέτωπο θα έχει μια σαφή, κυρίαρχη ταξική διάσταση (εκτός και αν μέτρα όπως η κοινωνικοποίηση τραπεζών, βιομηχανιών και διυλιστηρίων χωρίς αποζημίωση, η διαγραφή του χρέους προς το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και η αναδιανομή του πλούτου θεωρούμε ότι δε θίγουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου). Ταυτόχρονα θα έχει και μία εθνική διάσταση, καθώς η σημερινή πορεία της χώρας οδηγεί στην υποβάθμισή της στα πλαίσια του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας και εγείρει και ζητήματα εθνικής κυριαρχίας (οι αποφάσεις λαμβάνονται από ξένα κέντρα, κυβερνήσεις διορίζονται σύμφωνα με τις επιταγές των ευρωπαίων, εκλογές γίνονται μόνο υπό την έγκρισή τους, ενώ δεν αποκλείεται σύντομα, σε περίοδο κινηματικής έξαρσης αυτή η παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας να πάρει και τη μορφή ανοιχτής επέμβασης στρατευμάτων ή αστυνομικών δυνάμεων). Πρόκειται για τη γνωστή στην ιστορια του επαναστατικού κινήματος διαλεκτική του ταξικού με το εθνικό, που σχετίζεται άμεσα με τη θεωρία του ιμπεριαλισμού και του ασθενούς κρίκου.

        Ο εκφυλισμός και η αποτυχία των όποιων εγχειρημάτων δημιουργίας ενός μετώπου με τέτοια χαρακτηριστικά, σε καμία περίπτωση δε μπορεί να ακυρώσει την αντικειμενική κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα για μετωπική συγκρότηση του λαού στη βάση των προταγμάτων που ανέφερα. Αντίθετα είναι ακριβώς αυτός ο εκφυλισμός που καθιστά ακόμη σαφέστερο ότι χωρίς τη συμμετοχή (τουλάχιστον ενός μέρους) της αριστεράς πραγματικό μέτωπο ανατροπής και εξουσίας δε μπορεί να υπάρξει. Αυτό φυσικά δεν το λέω για να καμαρώνουμε, το λέω για να αναδείξω τις πραγματικά ιστορικές ευθύνες που έχει η αριστερά στη σημερινή συγκυρία (και πρώτιστα οι οργανωμένες δυναμεις της) και τους εγκληματικούς κινδύνους που συνεπάγεται η μέχρι τώρα αδράνεια που τη χαρακτηρίζει.

      • Γιούρι Κακάριν Μαΐου 5, 2012 στις 10:44 πμ #

        Έλα εγώ είμαι ο προηγούμενος, απλά μου κάνει κόλπα το wordpress για αυτό βγήκα με διαφορετικό username.

      • brezniefikoapolithoma Μαΐου 5, 2012 στις 12:04 μμ #

        Το γράφω εδώ γιατί δε μου δίνει δυνατότητα απάντησης κάτω από το σχόλιο του κακάριν.

        Ο θετικός πυρήνας όσων περιγράφεις, νομίζω ότι καλύπτονται πολύ καλύτερα από το λαϊκό μέτωπο του κουκουέ. Κι ο όρος αντι-ιμπεριαλιστικό, είναι απείρως προτιμότερος από το «εθνικό».
        Για τα υπόλοιπα όμως θα σε έπρεπε να προβληματίσει επί του πρακτέου, αν η κατάληξη του μετώπου στο οποίο συμμετείχες δεν ήταν εκφυλισμός, όπςω λες, αλλά λογική τελική συνέπεια -έστω και ακραία- του χαρακτήρα του. Αντ’ αυτού προσωπικά διακρίνω μια επιμονή σε αυτά που λέγονταν τα δύο τελευταία χρόνια, χωρίς στοιχεία εξέλιξης ή αυτοκριτικής.

      • Γιούρι Κακάριν Μαΐου 5, 2012 στις 5:20 μμ #

        Αν ο «θετικός πυρήνας» καλύπτεται από το μέτωπο του ΚΚΕ (φαντάζομαι αναφέρεσαι στο ΑΑΔΜ), τότε γιατί το ΚΚΕ δεν έχει πάρει καμιά πρωτοβουλία για τη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου; Γιατί αρνείται συνεργασία με τους πάντες, ακόμη και με αυτούς που συμφωνούν στο «θετικό πυρήνα»;

        Επίσης αν ο εκφυλισμός ήταν η λογική συνέπεια του χαρακτήρα του ΕΠΑΜ, τότε πώς μπορεί ένα μέτωπο (όπως αυτό που επικαλείσαι εσύ) που θα έχει στη βάση του τα ίδια πολιτικά προτάγματα (διαγραφή χρέους, έξοδος από ευρώ και ΕΕ, κοινωνικοποιήσεις κτλ), τον ίδιο «θετικό πυρήνα», να αποφύγει την ίδια πορεία; Γενικότερα θα έλεγα ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πολιτικά εγχειρήματα ως φάσματα δυνατοτήτων (κυρίαρχων και υποδεέστερων) και ότι είναι λάθος να επικαλούμαστε την κατάληξή τους για να ακυρώσουμε τις όποιες αρχικές δυνατότητες. Αυτό είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο στην ιστορική ανάλυση (ένα πρόσφατο κλασικό παράδειγμα αυτής της αντίληψης είναι η αντιμετώπιση του μεγαλειώδους ιστορικού εγχειρήματος του ΕΑΜ ως εξαρχής λανθασμένου, λόγω της αποτυχημένης κατάληξής του), που εδράζεται σε μια ντετερμινιστική αντίληψη σύμφωνα με την οποία τα όποια τετελεσμένα δεν προέκυψαν απλά νομοτελώς (δλδ ως κυρίαρχες τάσεις ενός φάσματος δυνατοτήτων) αλλά αναπόφευκτα. Βέβαια έτσι καταλήγουμε να πετάμε όλη την ιστορία του 20ού αιώνα στα σκουπίδια ως εξυπαρχής οπορτουνιστική (βλέπουμε και τέτοιες αντιλήψεις να αναπτύσσονται το τελευταίο διάστημα).

        Τέλος η αναφορά στην απουσία εξέλιξης (για τα λεγόμενα των 2 τελευταίων χρόνων), τη στιγμή που εσύ επικαλείσαι ως απάντηση ένα πρόγραμμα που διαμορφώθηκε επί της ουσίας πριν από 15 χρόνια, είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα. Όπως και η παραίνεση για αυτοκριτική από τον υποστηρικτή ενός πολιτικού χώρου όπου η αυτοκριτική είναι απαγορευμένη λέξη (πριν την παρέλευση των πρώτων 50 χρόνων).

      • brezniefikoapolithoma Μαΐου 5, 2012 στις 12:05 μμ #

        Ακυρο, τελικά μου το έβγαλε σωστά

      • brezniefikoapolithoma Μαΐου 5, 2012 στις 6:59 μμ #

        Η σύγκριση που κάνεις θα έστεκε μόνο αν το επαμ ήταν κάτι σαν το νέο εαμ. Μπορεί να φαντασιωνόσασταν ότι το ενσαρκώνατε βέβαια, αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Κι αυτό ήταν καθαρό σε όσους δεν παρασύρθηκαν από τις οικονομικές αναλύσεις και τα «κομμουνιστικά ένσημα» του καζάκη κι έβλεπαν πίσω από τις γραμμές, ότι υποτάσσει (και δε διαπλέκει) το ταξικό στο εθνικό και τους ταξικούς αγώνες (οικονομικούς και γενικά) στον αγώνα για «δημοκρατία», την ανάλυση περί υπερσυσσώρευσης στην κρίση χρέους, κ.ά. Η νομοτελής πιθανότητα να εξελισσόταν στο μέτωπο που περιγράφεις, προέκυπτε ιδεαλιστικά, μόνο στη βάση των επιθυμιών του καθενός κι όχι από κάτι πραγματικό. Σε κάθε περίπτωση θεωρώ απαραίτητη μια στοιχειώδη αυτοκριτική, έστω για λανθασμένο πολιτικό κριτήριο. Αν απλώς μηδενίζουμε το κοντέρ (γράψε λάθος, ή αποτυχία) και συνεχίζουμε να λέμε ακριβώς τα ίδια πράγματα, χωρίς να σκύβουμε πάνω από την αρνητική πείρα, για να την εξηγήσουμε, βαδίζουμε νομοτελώς στην επανάληψη των ίδιων λαθών και καταλήγουμε αναξιόπιστοι. Κι αυτό ισχύει τόσο στη συγκυρία, όσο και στο ιστορικό κομμάτι που επισημαίνεις.

        Ως θετικό πυρήνα αντιλαμβάνομαι τον αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα κάποιων αιτημάτων. Μια τακτική συμμαχία όμως θα απαιτούσε τουλάχιστον επιμέρους συμφωνία πάνω στη συγκυρία, στο τι αντιλαμβανόμαστε ως έξοδο από την κρίση υπέρ του λαού. Από αυτή την άποψη λοιπόν δε με καλύπτει ούτε το αντιμνημονιακό μέτωπο του τσίπρα και λοιπών πατριωτικών δυνάμεων, ούτε και η έξοδος από την ευρωζώνη, με τα μεταβατικά αιτήματα για το χρέος, των αριστερών οικονομολόγων και λοιπώ ριζοσπαστικών δυνάμεων Και δε θεωρώ ότι μια τακτική συμμαχία με αυτό το περιεχόμενο, θα εξυπηρετούσε το στρατηγικό μου στόχο -γιατί αυτή είναι η σημασία της τακτικής.

        Θεωρώ απάντηση -στη συγκυρία και γενικώς- ένα πρόγραμμα και μέτωπο με αρχές, που εξελίσσεται κι επικαιροποιείται. Αν κάποιος υιοθετεί την κυρίαρχη λογική για το κκε «που λέει ενενήντα χρόνια τα ίδια» και δε βλέπει αυτήν την εξέλιξη, είναι μάλλον άσχετος με το κόμμα και την πραγματικότητα.. Από την άλλη, αν ένα πρόγραμμα δεν είχε ικανότητες προτρέχουσας σύλληψης και επεξεργασίας των βασικών χαρακτηριστικών του μετώπου που επιδιώκει ένα κόμμα, θα ήταν μια ανούσια επεξεργασία του ποδαριού.
        Πιστεύω ότι αυτό το μέτωπο κάνει αργά αλλά σταθερά βήματα στο κοινωνικό κομμάτι, αλλά στο πολιτικό δεν υπάρχουν αντικειμενικά αυτή τη στιγμή συγκλίσεις και περιθώρια συνεργασίας, ούτε καν στο μαζικό κίνημα. Και θα ήταν σκέτος τυχοδιωκτισμός να κλείσει μια πολιτική συμφωνία από τα πάνω, χωρίς να υπάρχουν τουλάχιστον κάποιες συγκλίσεις στην κοινωνική βάση.
        Αυτό το μέτωπο λοιπόν είναι πολύ προτιμότερο από οποιαδήποτε άλλη καρικατούρα μετώπου, που υποτίθεται πως απαντάει στην συγκυρία, ενώ είναι απλώς συγκυριακό, κι απογοητεύει βαθύτερα τον κόσμο που το πίστεψε κι εναπόθεσε πάνω του τις ελπίδες του. όπως ακριβώς το μέτωπο στο οποίο συμμετείχες συναγωνιστή κακάριν.

    • λαθραναγνώστης Μαΐου 4, 2012 στις 6:18 μμ #

      «Το ζήτημα είναι να γίνουν βήματα στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός κοινωνικού (και όχι απλώς πολιτικού, σε επίπεδο κορυφής) μετώπου, το οποίο θα λειτουργεί αυτοτελώς (στη βάση εσωτερικής δημοκρατικής λειτουργίας) συγκροτώντας τα δικά του όργανα και υποδεχόμενο το σύνολο των ανθρώπων που συμφωνούν στα βασικά προτάγματα. Η εμφάνιση μιας τέτοιας μετωπικής συσπείρωσης (στην οποία θα μπορούν να συμμετέχουν οργανώσεις, κόμματα και ανένταχτοι αγωνιστές) θα δημιουργήσει τη δυναμική που απαιτείται για να ενισχυθούν αντίστοιχες τάσεις στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, και τελικά θα οδηγήσει σε αναδιάταξη του σκηνικού στο σύνολο της αριστεράς.»

      Aααx…αυτός ο καημός της ενίσχυσης τάσεων στο εσωτερικό του ΚΚΕ!!!

      • Αναυδος Μαΐου 4, 2012 στις 8:52 μμ #

        Το τραγικό με όσους ορκιζονται στο όποιο μετωπο ειτε είναι ο συριζα ειτε η ανταρσυα είναι ακριβως ότι την επιτευξη του τη βασιζουν στη διάλυση του ΚΚΕ (και ας την ονομαζουν ενισχυση τασεων, δηθεν αντιδιαστολή της ηγεσιας του ΚΚΕ με την αγωνιστικη βαση του, δεν θελουν συνεργασιες κορυφης κλπ).

        Αν π.χ. το ΚΚΕ ελεγε ανοιχτα ότι η τυχον συνεργασια με την ανταρσυα προυποθετει την εκδιωξη από αυτή των τροτσκιστών θα το κατηγορουσαν για επεμβαση στο εσωτερικο της ανταρσυας Αντιθετα ο Συριζα αλλα και η Ανταρσυα εχουν το ακαταλογιστο

        Αν ο επίδοξος συμμαχος σου απεργαζεται το χαμό σου δε χρειαζεσαι εχθρούς

      • Y Μαΐου 5, 2012 στις 7:01 πμ #

        Οι συνεργασίες έρχονται με το θέσιμο προϋποθέσεων. Μακάρι σε αυτές τις εκλογές να έθετε το ΚΚΕ ό,τι ήθελε προς διάφορες κατευθύνσεις. Δε θέτει τίποτα όμως.

      • Sinagonistis Μαΐου 5, 2012 στις 4:27 μμ #

        Προς Y: Όταν ο λαός είναι στη φυλακή, στόχος δεν είναι να εκλεγείς δεσμοφύλακας. Στόχος είναι να σπάσουν τα δεσμά, να γκρεμιστεί η φυλακή. ΚΚΕ ισχυρό!

  41. gaildorf Μαΐου 4, 2012 στις 7:08 μμ #

    syriza!!!!! na poios einai

  42. Αναυδος Μαΐου 4, 2012 στις 8:50 μμ #

    Άλλος ενας λογος για να ΜΗΝ ψηφισει καποιος ανταρσυα (και ναρ) είναι ότι ενώ κατηγορει τους αλλους γιατι δηθεν χρησιμοποιουν εναντιον της το επιχειρημα της χαμενης ψηφους, ψευδως για άλλη μια φορά το ΚΚΕ (πιθανα αληθώς) το συριζα οι ιδιοι επιτιθονται στο υπολοιπο εξωκοινοβουλιο με το ιδιο επιχειρημα. Όταν μαλιστα συλλαμβανονται κλεπτοντας οπωρες σαν τη σουπια απλως αλλαζουν το κειμενο (ευκολο στο ιντερνετ πιθανολογω δυσκολο στο εφημεριδακι τους)

    Το αρχικο κειμενο εδώ

    http://raskolnikovgr.blogspot.com/

    (…)
    Ακόμη και αγωνιστές και γενικότερα πολίτες, οι οποίοι δεν συμφωνούν με κάθε λεπτομέρεια του προγράμματός της, αλλά θέλουν να τιμωρήσουν τα «μνημονιακά» κόμματα και θέλουν να δυσκολέψουν το σχηματισμό «μνημονιακής» κυβέρνησης, θα εξυπηρετήσουν αυτό το στόχο τους πολύ καλύτερα και με πολύ πιο χρήσιμο για το λαό τρόπο, εάν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη στείλουν στη Βουλή, σε σχέση με την ψήφο τους σε άλλο αριστερό ή μικρό κόμμα. Γιατί ψηφίζοντας ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλουν στο να αφαιρεθούν οκτώ έδρες κυρίως από τη ΝΔ, η οποία, παρά τη μεγάλη πτώση που προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, θα θα είναι πρώτο κόμμα.
    (…)

    Το λογοκριμενο κειμενο μετα το μικρο χαμό

    (…)
    Ακόμη και αγωνιστές και γενικότερα πολίτες, οι οποίοι δεν συμφωνούν με κάθε λεπτομέρεια του προγράμματός της, αλλά θέλουν να τιμωρήσουν τα «μνημονιακά» κόμματα και θέλουν να δυσκολέψουν το σχηματισμό «μνημονιακής» κυβέρνησης, θα εξυπηρετήσουν αυτό το στόχο τους πολύ καλύτερα και με πολύ πιο χρήσιμο για το λαό τρόπο, εάν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη στείλουν στη Βουλή. Γιατί ψηφίζοντας ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλουν στο να αφαιρεθούν οκτώ έδρες κυρίως από τη ΝΔ, η οποία, παρά τη μεγάλη πτώση που προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, θα είναι πρώτο κόμμα.
    (…)

    Η φραση που αφαιρεσαν οι λογοκριτες του ΝΑΡ:
    (…) σε σχέση με την ψήφο τους σε άλλο αριστερό ή μικρό κόμμα (…)

    Ωραιοι ‘’συμμαχοι’’

  43. άμπαλος Μαΐου 4, 2012 στις 9:19 μμ #

    Ευχαριστώ το μέλος του ΚΚΕ για την «διαφώτιση»…
    Αλλά η αλλαγή συσχετισμών σε ανύπαρκτα συνδικάτα,διότι δεν υπάρχουν σε όλες τις επιχειρήσεις…θυμίζει κάτι ανάλογο με την «αριστερή διακυβέρνηση».
    Όσο για το λαό και την εργατική τάξη,γνωρίζω την διαφοροποίησή τους αλλά τον όρο «λαϊκή εξουσία» αντίθετα με τον όρο «εργατική εξουσία» άλλος τον αναφέρει.
    Ρεζουμέ; Το παρόν ιστολόγιο είναι εξαιρετικά χρήσιμο για ανθρώπους όχι απλώς μυημένους αλλά και περπατημένους.
    Τα ερωτήματα που προσπάθησα να θέσω ήταν του μέσου όρου μόνο και μόνο για να μπορέσω να κινητοποιήσω κάποιους να σκεφτούν όπως σκέφτεται π.χ. ένας μεγάλος ηλικιακά συνάδελφος ¨εγώ θα ρίξω ΚΚΕ,αλλά όταν ακούω νέα γενιά να σκέφτεται ως αντισυστημική ψήφο τα Χ.Α. τους αναφέρω ως λύση την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι όχι δεν έχω πρόβλημα με την λύση κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ¨.
    Αυτό είναι το «χάος» του μέσου εργαζόμενου,αλλά με σεντόνια και με σχολιάρες δύσκολα θα πειστεί.
    Καλό βόλι και καλούς αγώνες…

    • λαθραναγνώστης Μαΐου 4, 2012 στις 9:52 μμ #

      «Αλλά η αλλαγή συσχετισμών σε ανύπαρκτα συνδικάτα,διότι δεν υπάρχουν σε όλες τις επιχειρήσεις…»
      Κάνεις λάθος. Υπάρχουν αρκετά συνδικάτα ώστε να τροφοδοτούν τον δικομματισμό με εργατοπατέρες που φροντίζουν να διαλύουν κάθε προσπάθεια για οργανωμένη εργατική αντίδραση.
      Ενδεικτικά, αναφέρω τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ και των δημόσιων οργανισμών όπου γίνεται όργιο και φυσικά τις ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ……
      Την ερώτηση του «μεγάλου ηλικιακά συνάδελφου» την καταλαβαίνω απόλυτα και έχω κι εγώ αρκετές παρόμοιες προσωπικές εμπειρίες.

    • Y Μαΐου 5, 2012 στις 7:06 πμ #

      άμπαλε γι’αυτό ορύομαι εδώ μέσα για να μην περνάμε τον Άναυδο για μέλος του ΚΚΕ. Δεν είναι μέλος και το να τον παιρνάμε για τέτοιον αδικεί το ΚΚΕ.

      Κατά τη γνώμη μου το κεντρικό επίπεδο και εν δυνάμει το μέτωπο σε αυτό τροφοδοτούν την αλλαγή των συσχετισμών σε σωματεία κλπ. και τούμπαλιν.

      Οι κυβερνήσεις Τσάβες και Μοράλες είχαν πολύ θετικό αποτέλεσμα στον ταξικό συσχετισμό δυνάμεων εστώ κι αν η δεύτερη κάνει μάλλον λιγότερες πρακτικές μεταρρυθμίσεις. Εδώ όμως μιλάμε για ανεπτυγμένη Ευρώπη και Ευρωζώνη και τα πράγματα είναι πιο τεταμένα. Ένα μέτωπο πρέπει να πάρει πολύ πιο ριζοσπαστικά αντικαπιταλιστικά μέτρα.

  44. Αναυδος Μαΐου 4, 2012 στις 10:16 μμ #

    αλλαγη συχετισμων στα υπαρχοντα και δημιουργια νεων εκει που δεν υπαρχουν αν ο εργαζομενος συνεχιζει και υπογραφει τις μειωσεις που επιβαλλει το αφεντικο η δεχεται να δουλευει εναντι αλλα ψηφισει πχ συριζα δεν θα υπαρξει ελεος στις 7/5

    μου φαινεται απλο και οχι δυσνοητο ή περιπλοκο
    δε προκειται να μας σωσει καμια αριστερη κυβερνηση αν δεν οργανωθουμε ξεσηκωθουμε εμεις στους τοπους δουλιάς

    πιο σωστο και αμεσο ειναι το συνθημα του ΚΚΕ ολη η ελλαδα μια χαλυβουργια παρα τα παπατζιλικια τσιπρα (και αλλων) περι αριστερης κυβερνησης

    • leopoldos Μαΐου 5, 2012 στις 3:11 πμ #

      to kke paleue kai paleuei na min perasei to 10 % nomizw pws tha ta kataferei

  45. Sep Μαΐου 5, 2012 στις 2:35 μμ #

    Ολη η παραπανω φιλολογια τελικα καταληγει σε κατι τετοιο:

    Απο Πασχο Μανδραβελη
    Λέω να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ…
    «…Όχι δεν τρελάθηκα· το ζύγισα προσεκτικά…»

    http://www.medium.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4179:1&catid=69:2008-09-01-08-37-10&Itemid=91

    Και ολοι οι εξωκοινοβουλιοι ας συνεχιζουν να χτυπανε το ΚΚΕ με «πρωτοβουλιες» και «μετωπα».
    Σας βαρεθηκαμε κυριοι…

    • κομμαντο προλεταριακής εντροπίας Μαΐου 6, 2012 στις 5:50 πμ #

      Έλεος ρε μεγάλε.. Καταλαβαίνεις τι ποστάρεις ή θες να μας διαλύσεις τα μυαλά πρωί πρωί?

  46. ΜΠΑΡΟΥΦ-ακης Μαΐου 5, 2012 στις 4:21 μμ #

    Βαρουφακης-Εγγυηση
    http://konserbokoyti.blogspot.com/2012/05/blog-post_4521.html

  47. Tom Μαΐου 22, 2012 στις 9:42 πμ #

    Πάντως είναι απαράδεκτο για την αντικαπιταλιστική αριστερά να ταλαντεύεται αν θα ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά μετά την έντονη δεξιά στροφή του. Ο κόσμος του αγώνα πρέπει να αντισταθεί στον νεο κυβερνητισμό, και στην υποταγή των κινημάτων στη σοσιαλδημοκρατία..

Trackbacks/Pingbacks

  1. O Tσίπρας παραβιάζει τις δεσμεύσεις του « Γκράνμα - Μαΐου 15, 2012

    […] Δεν πέφτω φυσικά από τα σύννεφα γιατί τις προήγουμενες μέρες τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν διχασμένα με τον Δραγασάκη και τη Δούρου να μιλάνε ξεκάθαρα για αναδιαπραγμάτευση και το Λαφαζάνη για καταγγελία.Πριν τις εκλογές όπως και πολλοί άλλοι είχα εκφράσει αμφιβολίες για τη συνέπεια τη πρότασης αυτής: Η καταγγελία των μνημονίων του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικό π… […]

  2. O Tσίπρας αθετεί τις δεσμεύσεις του « Γκράνμα - Μαΐου 15, 2012

    […] Δεν πέφτω φυσικά από τα σύννεφα γιατί τις προήγουμενες μέρες τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν διχασμένα με τον Δραγασάκη και τη Δούρου να μιλάνε ξεκάθαρα για αναδιαπραγμάτευση και το Λαφαζάνη για καταγγελία.Πριν τις εκλογές όπως και πολλοί άλλοι είχα εκφράσει αμφιβολίες για τη συνέπεια τη πρότασης αυτής: Η καταγγελία των μνημονίων του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικό π… […]

  3. Κείμενο αποχώρησης από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ | Γκράνμα - Σεπτεμβρίου 9, 2015

    […] , 2) 1/5/2012 “6 Μάη: Με πάθος και μανία ψηφίζουμε Ανταρσύα” https://mygranma.wordpress.com/2012/05/01/antarsya_gia_to_metopo/, 3) 6/6/2012 “Γιατί κατεβαίνω με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ” […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: