Στον κοινό αγώνα, με τη δική μας σημαία!

10 Ιον.

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, αναδημοσίευση από το αριστερό blog

Η σύσταση διατυπώθηκε προ ετών από έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα ως διευθυντικό στέλεχος ιδιωτικών καναλιών: «Μην αφήσετε ποτέ τα γεγονότα να σας χαλάσουν μια ωραία ιστορία»! Παρά τη χρονική απόσταση, κάθε φορά που τη θυμάμαι μου προκαλεί την ίδια ανατριχίλα, όχι τόσο για τον κυνισμό των χειραγωγών που αποκαλύπτει, όσο για την ευπιστία των χειραγωγούμενων που υπονοεί.

Τούτες τις μέρες καλούμαστε να αναμετρηθούμε με μια άλλου είδους «ωραία ιστορία», που δεν κατασκευάστηκε από τα κέντρα των κυρίαρχων, αλλά από την αγωνία, την ελπίδα και την αδημονία για λύτρωση των κυριαρχούμενων: Στις 17 Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει κυβέρνηση, στις 18 καταργεί το Mνημόνιο, οι Ευρωπαίοι γκρινιάζουν, αλλά το καταπίνουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς κι αρχίζει η σταδιακή ανόρθωση της Ελλάδας, με την Αριστερά επιτέλους, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δικαιωμένη και νικηφόρα. Όποιοι εξ αριστερών τιμητές επικαλούνται υπαρκτά μεν, αλλά δευτερεύοντα «γεγονότα», υποβαθμίζοντας τον ιστορικό χαρακτήρα αυτής της μάχης, επωμίζονται βαριά ευθύνη απέναντι στον λαό, καθώς ρισκάρουν την ήττα της Αριστεράς για χάρη της κομματικής τους καταγραφής και επιβίωσης.
Δεν μας προκαλεί έκπληξη να ακούμε αυτό το ρεφρέν από ανθρώπους που μέχρι χθες ακολουθούσαν τα κόμματα της πλουτοκρατίας, παρακολουθούσαν την Αριστερά μόνο από τον καναπέ τους και στράφηκαν χθες – προχθές προς τον ΣΥΡΙΖΑ υπό την πίεση αυτής της φοβερής κρίσης, με το ζήλο του νεοφώτιστου. Έναν ζήλο, που τους κάνει να αισθάνονται ότι μπορούν να κουνάνε επιτιμητικά το δάχτυλο στους «μαξιμαλιστές» και τους «ανεύθυνους», εκείνους που έβαλαν το κεφάλι τους στον ντορβά όχι μία, αλλά εκατό φορές, μαζί με τον Τεμπονέρα, τον Κουσουρή και τόσους άλλους, την εποχή που άλλοι ασχολούνταν μόνο με το Χρηματιστήριο και τα δάνεια. Τους καλούμε μόνο να σκεφτούν καλόπιστα: Αν το πρόβλημά μας ήταν μόνο η κομματική «καταγραφή» και «επιβίωση», πιστεύουν άραγε ότι θα διαλέγαμε αυτόν τον δύσκολο δρόμο, κόντρα στο ρεύμα; Δεν θα μας ήταν απείρως πιο εύκολο να συνεργαστούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, να βγάλουμε μερικούς βουλευτές και να εξασφαλίσουμε μερίδιο από την κρατική επιχορήγηση;
Εκείνο που μας θλίβει είναι να ακούμε ανάλογες, συχνά καλοπροαίρετες παραινέσεις από αγωνιστές της Αριστεράς, που αντιμετώπισαν πολλές φορές, από τη θέση του θύματος κι όχι του θύτη, τις θεωρίες της «χαμένης ψήφου» και του «αναγκαίου σκαλοπατιού». Πώς μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι ήταν ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά δικαιολογημένο να κατέβουν τα κόμματα της Αριστεράς χώρια στις εκλογές της 6ης ΜαÀου, αλλά πέντε εβδομάδες αργότερα, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι άλλες αριστερές οργανώσεις οφείλουν να αυτοκτονήσουν πολιτικά επειδή έχει διαμορφωθεί εκλογική δυναμική υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Και πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αγωνιούν όντως για ένα «λαϊκό, αριστερό μέτωπο», όταν αυτό προϋποθέτει να εξαλειφθούν όλες οι δυνάμεις στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ;
Εντάξει, θα μας πουν, αλλά ειδικά σε τούτες εδώ, τις τόσο κρίσιμες εκλογές, τι νόημα έχει να πάρετε μια μονάδα πάνω ή κάτω, όταν αυτή η μονάδα μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα σε βάρος της Αριστεράς και υπέρ της Δεξιάς; Το πρώτο συμπέρασμα που ευκόλως συνάγεται από το ερώτημα είναι ότι έχουμε δικαίωμα να κατεβαίνουμε αυτοτελώς στις εκλογές, αρκεί αυτές να μην είναι …κρίσιμες! Έπειτα, η άποψη ότι όλα παίζονται σε μια ζαριά, στις 17 Ιουνίου, καλλιεργεί εκ προοιμίου την απογοήτευση και τον πανικό στο ενδεχόμενο (υπαρκτό, εντελώς ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) να βγει κυβέρνηση με κορμό τη Δεξιά. Υποθέστε ότι η ΝΔ έρχεται πρώτο κόμμα με μικρή διαφορά, φτιάχνει κυβέρνηση με στήριξη του ΠΑΣΟΚ ή και της ΔΗΜΑΡ, έχοντας απέναντί της ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αθροιστικό ποσοστό γύρω στο 35%, ούτως ή άλλως πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά. Γιατί θα έπρεπε να φορέσουμε μαύρες πλερέζες σ’ αυτό το ενδεχόμενο; Δεν θα είχαμε μπροστά μας το ρεαλιστικό ενδεχόμενο να καεί πολύ γρήγορα αυτή η κυβέρνηση από τη φωτιά των νέων μέτρων και της αναπόφευκτης χρεοκοπίας και να έρθει στην εξουσία η Αριστερά, επικεφαλής ενός λαϊκού κινήματος πολύ ισχυρότερου από ό,τι ζήσαμε τα τελευταία τρία χρόνια;
Ακόμη χειρότερα, η άποψη ότι «όλα παίζονται στις 17» νανουρίζει με γλυκερές αυταπάτες το λαϊκό κίνημα στο ενδεχόμενο ανάδειξης κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, αφοπλίζοντάς το ακριβώς τη στιγμή που θα είναι όσο ποτέ αναγκαίο και καθοριστικό. Γιατί είναι αλήθεια ότι το πρόγραμμα που ανακοίνωσαν την προπερασμένη Παρασκευή ο Αλέξης Τσίπρας και στενοί συνεργάτες του, όσο κι αν μας βρίσκει αντίθετους σε κομβικά ζητήματα, όπως το ευρώ, έθεσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε τροχιά ρήξης με τις κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ – κάτι που έγινε σαφές με τη λυσσαλέα, τρομοκρατική επίθεση όχι μόνο της Γερμανίας της Μέρκελ, αλλά και της Γαλλίας του Ολάντ. Κι αυτό, κυρίως λόγω της δέσμευσής του για μονομερή κατάργηση του Μνημονίου, με νόμο της ελληνικής Βουλής, κάτι που οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται για τίποτα στον κόσμο να αφήσουν να περάσει ατιμώρητο. Επιπλέον, ο Τσίπρας προκάλεσε την μήνιν των ηγεμονικών ομάδων του ελληνικού κεφαλαίου –τραπεζών, καναλαρχών και εφοπλιστών– με μέτρα που στοχοποιούν ευθέως τα σκανδαλώδη προνόμιά τους.
Το πρόβλημα με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι περισσότερο αντανακλά κάθε στιγμή τη συνισταμένη της (εξόχως αντιφατικής και ευμετάβλητης) κοινωνικής του βάσης, παρά τη διαμορφώνει. Την εποχή που το ρεύμα πήγαινε δεξιά και ο Συνασπισμός ήταν κυρίως ένα κόμμα μισθωτών διανοουμένων και δημοσίων υπαλλήλων, η τότε ηγεσία του πήγαινε κι αυτή δεξιά. Σήμερα, που κατακλύζεται ξαφνικά από ριζοσπαστικοποιημένα εργατικά και λαϊκά στρώματα, με τα οποία δεν έχει ωστόσο οικοδομήσει οργανικές αγωνιστικές και πολιτικές σχέσεις, η ηγεσία του μετατοπίζεται προς τα αριστερά. Το τι θα κάνει αύριο, παραμένει ένα τεράστιο ερώτημα.
Κι όταν λέμε αύριο, δεν εννοούμε μετά από δέκα χρόνια, αλλά, ενδεχομένως και μετά από δέκα ημέρες. Σκεφτείτε τον Αλέξη Τσίπρα να παίρνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, να απειλείται με διακοπή χρηματοδότησης από τη Μέρκελ και χρεοκοπία εντός Ιουνίου, να εκβιάζεται από τη ΔΗΜΑΡ (και από το υπόλειμμα της ΔΗΜΑΡ που εξακολουθεί να βρίσκεται εντός ΣΥΡΙΖΑ) να αναιρέσει τη θέση για ακύρωση του Μνημονίου προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση και να ενοχοποιείται από τα αστικά κόμματα ότι θα οδηγήσει τη χώρα στον όλεθρο αν επιμείνει πεισματικά στον «μαξιμαλισμό» του και εκβιάσει και τρίτη εκλογική αναμέτρηση. Ελπίζουν άραγε οι αριστεροί που προσανατολίζονται προς τον ΣΥΡΙΖΑ ότι η ηγεσία του θα αντέξει μια τέτοια σφοδρή πίεση αν δεν νοιώθει κανένα ουσιαστικό αντίβαρο από τα αριστερά της, κυρίως από ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Εδώ βρίσκεται το αποφασιστικό στοιχείο που δεν μπορεί να παρακάμψει όποιος θέλει να διατηρεί στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα: Αν και προφανώς δεν είναι ασήμαντο (ούτε μας είναι αδιάφορο) τι κυβέρνηση θα προκύψει από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, σε κάθε περίπτωση θα οδηγηθούμε σε μια πολύ σκληρή, ιστορικών διαστάσεων σύγκρουση, η οποία θα κριθεί στους δρόμους, στις πλατείες και στα εργοστάσια.
Το μεγάλο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από το άλφα ή το βήμα σημείο του προγράμματός του, είναι ότι δεν φαίνεται να έχει συνείδηση της σφοδρότητας αυτής της σύγκρουσης, προς την οποία βαδίζει ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά απροετοίμαστος.
Δεν ευχόμαστε καθόλου να αναδιπλωθεί άτακτα ή να συντριβεί, γιατί από μια τέτοια εξέλιξη θα ζημιωθεί (ίσως σε χρονικό ορίζοντα μιας γενιάς) ολόκληρη η Αριστερά. Αλλά και δεν έχουμε το δικαίωμα να δώσουμε την πιο κρίσιμη μάχη κάτω από ξένη σημαία. Απέναντι στις επιθέσεις που θα δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ ή/και το ΚΚΕ από τον κοινό εχθρό, θα είμαστε αλληλέγγυοι, στο ίδιο χαράκωμα. Απέναντι στις υποχωρήσεις του στο κατεστημένο, που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον λαό, θα είμαστε με τον λαό. Σε κάθε περίπτωση, η νέα εποχή που αρχίζει στις 17 Ιουνίου θα φέρει κατακλυσμιαίες ανακατατάξεις στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Για εκείνες τις δυνάμεις που υπερασπίστηκαν τα πέτρινα χρόνια του νεοσυντηρητικού χειμώνα τη σημαία της ταξικής αυτοτέλειας και της επαναστατικής προοπτικής, αυτό το καλοκαίρι προβλέπεται καυτό και κρίσιμο.
Advertisements

25 Σχόλια to “Στον κοινό αγώνα, με τη δική μας σημαία!”

  1. λαθραναγνώστης Ιουνίου 10, 2012 στις 8:52 μμ #

    «Σήμερα, που κατακλύζεται ξαφνικά από ριζοσπαστικοποιημένα εργατικά και λαϊκά στρώματα, με τα οποία δεν έχει ωστόσο οικοδομήσει οργανικές αγωνιστικές και πολιτικές σχέσεις, η ηγεσία του μετατοπίζεται προς τα αριστερά.»
    Ο ΣΥΡΙΖΑ κατακλύζεται από «ριζοσπαστικοποιημένα εργατικά στρώματα» mamma mia !!!
    και η ηγεσία του μετατοπίζεται προς τα αριστερά !!
    Τι πίνει ο Π.Π και δεν μας δίνει?!

    Πάντως η διατύπωση της θεωρίας «ότι (η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ) περισσότερο αντανακλά κάθε στιγμή τη συνισταμένη της (εξόχως αντιφατικής και ευμετάβλητης) κοινωνικής του βάσης, παρά τη διαμορφώνει» είναι η πιο εφευρετική μέχρι τώρα απόπειρα τεκμηρίωσης του γιατί πρέπει το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κολλήσουν σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ.

  2. Kώστας Μίχος Ιουνίου 10, 2012 στις 9:45 μμ #

    Καλά ρε λαθρα ότι βγαίνει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ στην β Αθήνας και β Πειραιά αυτό δεν επιβεβαιώνει τα γραφόμενα του Π.Π. Ότι επίσης σας εγκαταλείπουν μαζικά εργατικά στρώματα και πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε αυτό διακρίνεις?

    Την αναλυση του Π.Π δεν πρόκειται να την κατανοήσεις γιατί ακριβώς ο χώρος σου δεν κάνει ταξική ανάλυση των φαινομένων στην πολιτική συμπεριφορά των εργαζομένων άλλα κομματική ταξινόμηση . (Πασοκοι ήταν που πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ)

    Eγω θα σου συνιστούσα να έδινες λίγο περισσότερη προσοχή στο παρακάτω απόσπασμα «Απέναντι στις επιθέσεις που θα δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ ή/και το ΚΚΕ από τον κοινό εχθρό, θα είμαστε αλληλέγγυοι, στο ίδιο χαράκωμα. Απέναντι στις υποχωρήσεις του στο κατεστημένο, που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον λαό, θα είμαστε με τον λαό.»

    • λαθραναγνώστης Ιουνίου 10, 2012 στις 9:59 μμ #

      Φυσικά και το διακρίνω. Τη ριζοσπαστικοποίηση δεν διακρίνω.
      Ο ΣΥΡΙΖΑ, Μίχο, υπόσχεται την εύκολη λύση και εκμεταλλεύεται την απελπισία ενός μεγάλου μέρους της εργατικής τάξης αλλά διστάζει να έρθει σε ρήξη με το υπάρχον καθεστώς.
      Από την άλλη πάλι, όταν μιλάμε για εργατική αριστοκρατία, ευνοημένους που βλέπουν να χάνουν τη κουτάλα, ναι, ΠΑΣΟΚοι ήταν που πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι απλά.

      • λαθραναγνώστης Ιουνίου 10, 2012 στις 10:42 μμ #

        αντι: «…αλλά διστάζει….»
        διάβαζε: «…..που διστάζει….»

      • Kώστας Μίχος Ιουνίου 10, 2012 στις 10:45 μμ #

        Ένα πρώτο βήμα ριζοσπαστικοποίησης δεν είναι ότι ψήφισε προς τα αριστερά? Φυσικά και δεν είναι ολοκληρωμένη φυσικά υπάρχουν και αυταπάτες, άλλα αυτό δεν είναι και αποτέλεσμα των αγώνων, των απεργιών και των άλλων κινηματικών αντιστάσεων του κόσμου?
        Οι εργαζόμενοι δεν είναι βλάκες λαθρα, ξέρουν ότι δεν φάνε με χρυσά κουτάλια κανένας δεν μπορεί πια να πάρει την ψήφο τους με ψεύδη. Όμως για σκέψου ότι σήμερα γίνεται μια σφοδρή επίθεση από ΜΕΡΚΕΛ, ΟΛΑΝΤ, ΟΜΠΑΜΑ διεθνές κεφάλαιο για να επηρεάσουν την ψήφο των εργαζομένων στην Ελλάδα να μην πάει αριστερά. Αυτό τι στο διάολο δεν σας λέει τίποτα.

      • RedPersonality Ιουνίου 10, 2012 στις 11:21 μμ #

        Εγώ δεν πιστεύω οτι πήγε αριστερά πήγε απλώς αντημνιμονιακά(με αυτή τη χαζή και αόριστη έννοια της λέξης).Αφού υπάρχουν άτομα που είχαν σαν δίλλημα ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και Χ.Α ή ξέρω εγώ Καμμένο.

      • compasso Ιουνίου 10, 2012 στις 11:39 μμ #

        και ΚΚΕ. μη βγάζεις το ΚΚΕ απέξω.

    • compasso Ιουνίου 10, 2012 στις 11:42 μμ #

      λάθρα έχεις πρόβλημα όχι αστεία, αν δε βλέπεις ότι ο σύριζα είναι ριζοσπαστικοποίηση. Αν δε βλέπεις ακόμα και με τι (κάλπικα) αιτήματα πολιτεύεται. έχεις πρόβλημα.

      • syphonen Ιουνίου 11, 2012 στις 8:47 πμ #

        Εγώ πάλι θα έλεγα ότι εσείς έχετε το πρόβλημα που πιστεύετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ριζοσπαστικοποίηση. Ένα κόμμα που όσο περνάει ο καιρός πηγαίνει όλο και πιο δεξιά, που χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο μικροαστική φρασεολογία. Δεν έχετε παρά να αποδημήσετε τους λόγους του Τσίπρα και τις λέξεις χρησιμοποιεί.

      • λαθραναγνώστης Ιουνίου 11, 2012 στις 9:34 πμ #

        Κομπάσσο, η προσέλευση του κόσμου στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι αποτέλεσμα ριζοσπαστικοποίησης αλλά απελπισμένη αναζήτηση εύκολων και άμεσων λύσεων. Το ίδιο ισχύει και ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό, και για όσους από το ΚΚΕ μεταπήδησαν εκεί.
        Τα κάλπικα αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ φυσικά και τα βλέπω και δεν καταλαβαίνω πως περνάει από το μυαλό σου το αντίθετο.

        Μίχο, που είδες σφοδρή επίθεση από τον Ολάντ και τον Ομπάμα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ?

      • compasso Ιουνίου 11, 2012 στις 10:39 πμ #

        syphonen λες άλλα ντ’αλλων. στην μετακίνηση του κόσμου αναφέρεται(ομαι). τώρα εσύ λέγε τα γνωστά για το σύριζα που τα έχουμε επισημάνει 3χιλιάδες φορές.

        λάθρα, η ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, ακόμα και αυτή που θέλουμε ή μάλλον κυρίως αυτή γεννάται απ τις ανάγκες. Δεν είπε κανείς ότι ριζοσπατικοποιήθηκαν επειδή μάθανε το νόμο της υπεραξίας.

      • syphonen Ιουνίου 11, 2012 στις 11:08 πμ #

        Η μετακίνηση του κόσμου, δυστυχώς ήταν δεξιά και ακροδεξιά κατά βάση, και στον ΣΥΡΙΖΑ μόνο όταν άρχισε ο Τσίπρας να Παπανδρείζει.
        Όποιος δεν τα βλέπει αυτά, στρουθοκαμηλίζει και λέει άλλα ντι άλλων.

  3. μπουμπη Ιουνίου 10, 2012 στις 10:37 μμ #

    Επειδή για κάποιο λόγο δεν μπορώ να μπώ στο newsire δημοσιευώ το παρακάτω λινκ

    Ο ΓΑΠ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΣΥΡΙΖΑ!!!!!!!!

    http://www.inews.gr/61/O-g-papandreou-pou-kindynevei-na-meinei-choris-edra-kai-asylia-stirizei-tora-syriza.htm

  4. Γρηγόρης Ιουνίου 10, 2012 στις 11:31 μμ #

    Δε νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς καμιά σύγκρουση.Ευεργέτες χαρακτήρισε ο Τσίπρας τους πατεράδες και τους παππούδες των σημερινών εφοπλιστών.Προεκλογικά άλλωστε είναι εύκολοι οι τσαμπουκάδες,ακόμη και ο Καραμανλής μιλούσε για «νταβατζήδες»
    Δε με βρίσκει σύμφωνο ούτε η πρόβλεψη του ΠΠ ότι μια ενδεχόμενη αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα τη χρεωνόταν απαραίτητα στο σύνολο της η Αριστερά(σε χρονικό ορίζοντα μάλιστα ολόκληρης γενιάς)χωρίς βέβαια να προεξοφλώ και το αντίθετο,ότι θα οδηγούσε δηλαδή στη ριζοσπαστικοποίηση του λαού.Αυτό είναι κάτι που μένει να κριθεί

  5. Y Ιουνίου 11, 2012 στις 3:58 μμ #

    Ο κόσμος πήγε και θέλει να πάει ακόμα περισσότερο αριστερά αλλά το νέο πρόγραμμα που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ξεκάθαρη δεξιά στροφή. Είναι σα να κατεβαίνει τώρα με το πρόγραμμα της ΔΗΜΑΡ με τη διαφορά μια πιο »σκληρής» διαπραγματευτικής γραμμήας. Μορατόριουμ στο χρέος και εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος κάνανε φτερά.
    Θέλει πολύ προσοχή και στη ΧΑ. Εκτός από το σκηνικό που πόσταρα παραπάνω και σήμερα σε λαϊκή που ήμουνα ήταν ζήτημα αντιπαράθεσης του κόσμου με κάποιους να λένε »εγώ θα ψηφίσω αυτούς που δέρνουν».

  6. Y Ιουνίου 11, 2012 στις 5:46 μμ #

    Σήμερα στις 7.30 μμ, μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη η κεντρική συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. http://www.antarsya.gr/node/544

    Αύριο στις 13.00 η παρουσίαση του προγράμματος της http://antarsya.gr/node/566

    Ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη μόνη δύναμη που προτάσει τη ρήξη εδώ και τώρα με τις δανειακές συμβάσεις και το Ευρώ για να παρθούν τα μέτρα που είναι αναγκαία για να σταματήσει η κοινωνική καταστροφή. http://www.youtube.com/watch?v=Vx0YKyrHInU&feature=player_embedded

  7. Δ. Κ Ιουνίου 11, 2012 στις 6:58 μμ #

    Τα ηγετικά στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (βλέπε το παραπάνω άρθρο του Π. Παπακωνσταντίνου) έχουν πάρει προ πολλού διαζύγιο όχι μόνο με την μαρξιστική λογική, αλλά πλέον και με την απλή κοινή λογική.

    Διαπιστώσεις του τύπου “Σήμερα, που κατακλύζεται ξαφνικά από ριζοσπαστικοποιημένα εργατικά και λαϊκά στρώματα… ” και μεταφυσικού (!) τύπου προσεγγίσεις-αναλύσεις που συναντώνται με αυτές του καφενείου, όπως: «Υποθέστε ότι η ΝΔ έρχεται πρώτο κόμμα με μικρή διαφορά, φτιάχνει κυβέρνηση με στήριξη του ΠΑΣΟΚ ή και της ΔΗΜΑΡ, έχοντας απέναντί της ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αθροιστικό ποσοστό γύρω στο 35%, ούτως ή άλλως πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά. Γιατί θα έπρεπε να φορέσουμε μαύρες πλερέζες σ’ αυτό το ενδεχόμενο; Δεν θα είχαμε μπροστά μας το ρεαλιστικό ενδεχόμενο να καεί πολύ γρήγορα αυτή η κυβέρνηση από τη φωτιά των νέων μέτρων και της αναπόφευκτης χρεοκοπίας και να έρθει στην εξουσία η Αριστερά, επικεφαλής ενός λαϊκού κινήματος πολύ ισχυρότερου από ό,τι ζήσαμε τα τελευταία τρία χρόνια;» καταδεικνύουν τον ψευδεπίγραφο και υποκριτικό αυτοπλασάρισμα της εν λόγω γκρούπας, ως χώρος που διέπεται από την κοσμοθεωρία του μαρξισμού – λενινισμού.

    Ο «Μαρξιστής» Π. Π λοιπόν, μας πληροφορεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατακλύζεται από ριζοσπαστικοποιημένα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Πώς ριζοσπαστικοποιείται η συνείδηση των εργαζομένων; ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ παράγοντας διαμόρφωσης ταξικής πολιτικής συνείδησης των εργαζομένων είναι η ταξική πάλη. Και εδώ με τη σειρά του μπαίνει το ερώτημα: Ποιο το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, και πως αυτό συνδέεται με την τεράστια άνοδο της μάζας των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ; Για να απαντήσουμε στο τελευταίο ερώτημα αρκεί να αναφέρουμε ότι τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας απώλεσαν περί τις 3.300.000 ψήφους. Το μεγαλύτερο κομμάτι αυτών (περί τις 750 χιλ ψήφους) το καρπώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν στις μεγαλύτερες πανεργατικές απεργίες η μάζα των διαδηλωτών δεν ξεπέρασε τους 250.000 !
    Και προσοχή! Από αυτούς (τους 250 χιλ.) η πλειοψηφία περιορίστηκε σε απλή συμμετοχή στις εργατικές κινητοποιήσεις. Δεν συμμετείχε στο συνδικάτο, πόσω δε μάλλον στην οργάνωση των αγώνων, στην προετοιμασία τους, στη σύγκρουση με τους καπιταλιστές στους τόπους δουλειάς, εκεί που μπορεί να ξεχωρίσει η αντίθεση των ταξικών συμφερόντων και να συνειδητοποιείται η ανάγκη πάλης τάξης ενάντια σε τάξη.

    Ταξικό ένστικτο έχει μέχρι και ο ψηφοφόρος του Καρατζαφέρη, ενώ αυτό που συνέβει στις παρελάσεις και στις πλατείες, που φτάνει μέχρι την αλλαγή της πολιτικής φρουράς σε θεσμούς (βουλή, πρόεδρος δημοκρατίας) της αστικής δημοκρατίας, δεν είναι παρά το αυθόρμητο ξέσπασμα που το συνοδεύει (το ταξικό ένστικτο).
    Σε αντίθεση με ότι πίστευε ο Γκράμσι η κυρίαρχη αστική ιδεολογία δεν παράγεται ούτε αναπαράγεται, αποκλειστικά ούτε κυρίως, στο επίπεδο αυτών που ο Αλτουσέρ θα ονομάσει ιδεολογικούς μηχανισμούς, ή γενικότερα στο επίπεδο της κοινωνίας των ιδιωτών, αλλά παράγεται και αναπαραγέται στο επίπεδο της καπιταλιστικής παραγωγής. Από τη μία σωστά ο Γκράμσι συνδέει την ηγεμονία με την οικονομία, ναι μεν αυτή γεννιέται στο εργοστάσιο, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ όμως, δεν αναδεικνύει το γεγονός ότι όσο στην συνείδηση των εργαζομένων όσο κυριαρχούν οι εμπορευματικές σχέσεις παραγωγής τόσο θα αναπαράγεται και θα ηγεμονεύει η αστική ιδεολογία.

  8. RedPersonality Ιουνίου 11, 2012 στις 7:24 μμ #

    και για το θέμα της ριζοσπαστικοποίησης απο τον Καραθανασόπουλο

  9. Χριστίνα Ιουνίου 11, 2012 στις 8:30 μμ #

    Μια πρώτη ανάγνωση για τι οδήγησε στο να γραφτεί το «στον κοινό αγώνα, με τη δική μας σημαία», είναι πως ο Π.Π κόλλησε αριστερό κυβερνητισμό από τη γειτνίαση στα πάνελ με τον Ταρίκ Αλί.

    Σε μια δεύτερη, μπορούμε να ανιχνεύσουμε τις αιτίες των λοξών ματιών στο ΣΥΡΙΖΑ στην αλτουσεριανή «συνωμοσία». Δηλαδή: από τις ακαδημαϊκές ακροβασίες της παρέας των αλτουσεριανών οικονομολόγων και το πάρε-δώσε μεταξύ τους κάτι μένει (πχ τρέχον τεύχος των Θέσεων, δεν υπάρχει ακόμα ηλεκτρονικά). Δεν είναι τυχαίος σε αυτή τη διαδικασία ο Γ. Μηλιός του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά ο ρόλος που πιθανώς θα κληθεί να παίξει στο σχηματισμό της αριστερής κυβέρνησης.

    Δείτε ακόμα τις προχθεσινές δηλώσεις του έτερου Σ. Σακελλαρόπουλου στις οποίες δεν αποκλείει «μία σύγκλιση γύρω από ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα» , όταν ρωτήθηκε να σχολιάσει μια συγκρότηση αριστερής κυβέρνησης, με συγκεκριμένα στοιχεία μεν, όμως τονίζει ότι «δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε εντελώς στο μέλλον, θα πρέπει να είμαστε λίγο φειδωλοί σε αυτό».
    http://stokokkino.gr/proteinoyme-ena-metopo-palis-apenanti-stin-eyrozoni-kai-tin-eyropaiki-enosi/view

    Ο Π.Π ως ηγετική προσωπικότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παίρνοντας υπόψη του την παραπάνω διαδικασία, ετοιμάζει με τέχνη το επίδικο της επόμενης μέρας, για τη στιγμή που η «δική μας σημαία» χρειαστεί να αλλάξει. Βασικά, το απλό και προφανές της όλης υπόθεσης είναι ότι οι προσωπικότητες βρίσκουν το δρόμο τους στο χωνευτήρι της αριστερής διακυβέρνησης, οι απλοί προλετάριοι όμως καλούμαστε να αποφασίσουμε: τους ακολουθούμε στο συμβιβασμό του αριστερού κυβερνητισμού ή επιλέγουμε την ταξική ρήξη και ανατροπή, ακόμα και όπως εκφράζεται, συνεπώς πάντως, από το ΚΚΕ;

    • compasso Ιουνίου 12, 2012 στις 9:19 πμ #

      και την επόμενη μέρα όπως και αυτή θα καταπιείς τη γλώσσα σου. οι προβλέψεις σου για κυβερνητισμούς θα καταρεύσουν, όπως κατερρεύσαν αυτές που προλείαιναν προεκλογική συνεργασία. Και άμα διάβαζες τις εκτιμήσεις της ανταρσύα, αλλά άκουγες και αυτά που λένε σιγα σιγά οι συνασπισμένοι, μπορεί να καταλάβαινες ότι ρεαλιστικά δε μπαίνει θέμα «αριστερής διακυβέρνησης» αλλά ευρύτερης συνεργασίας με συμμετοχή δυνάμεων της αριστεράς. Περιχαρακώσου κι άλλο για να καλύψεις την ιστορική ανεπάρκεια σου.
      Το ΚΚΕ έχει μια τακτική και έιναι σεβαστή. Διαφωνώ, διαφωνεί και το πρόγραμμα του, αλλά είναι σεβαστή. Μη προσπαθείς όμως να φορτώσεις στις υπόλοιπες δυνάμεις κυβερνητισμούς και άλλα όμορφα γιατί και η χυδαιότητα έχει όρια.

      • Χριστίνα Ιουνίου 12, 2012 στις 8:46 μμ #

        Κι εσύ compasso «άνοιξε τους ορίζοντές σου» με τις «συμμαχίες» νεκρών που ευαγγελίστηκε ο Ζίζεκ, με το πλήθος να αλαλάζει και τον αριστερό Αλέξη της «ευρύτερης συνεργασίας με συμμετοχή δυνάμεων της αριστεράς» να χαζογελάει δίπλα του. Γιατί αν δεν το κατάλαβες και εσένα νεκρό σε θεωρεί, αλλά επειδή σε θέλει δεκανίκι στο κίνημα μπορεί να γίνεις ζόμπι. Για παραπάνω δεν σ’ έχω.

      • Ανδρέας Ιουνίου 12, 2012 στις 11:17 μμ #

        Αγαπητέ η φράση σου » διαφωνεί και το πρόγραμμά του» δείχνει πραγματικά είτε εσκεμμένα στρεβλή ερμηνεία είτε ασχετοσύνη…

      • compasso Ιουνίου 13, 2012 στις 2:57 μμ #

        αντρέα κράτα όποιο σε βολεύει.

        Χριστίνα, αν υπάρχει κάποιος που κάνει πλάτες στο σύριζα (κατά τη προσωπική μου εκτίμηση πάντα) είναι η τακτική το ΚΚΕ. Και νομίζω φαίνεται και από το αποτέλεσμα. Τώρα στην απλοιποιημένη μανιχαιστική σκέψη σου, θεώρησε με συριζαίο ή φίλοσυριζαίο. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε.

  10. Y Ιουνίου 12, 2012 στις 1:28 πμ #

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: