Tag Archives: Ιδεολογία

Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής για να σέβεσαι τον υπαρκτό σοσιαλισμό I

22 Μαρ.

Μπορούμε, με σχετική ασφάλεια, να πιστώσουμε τον γάλλο φιλόσοφο Μισέλ ντε Μονταίν (1533-1592) με μια σημαντική ανακάλυψη που εν σπέρματι υπήρχε ήδη στο έργο της «προ-επιστημονικής» ιστορίας του Ηρόδοτου: την ανακάλυψη ότι το να στοχάζεσαι πάνω σε έναν πολιτισμό ριζικά διαφορετικό από τον δικό σου αποτελεί ένα καλό τρόπο του να στοχάζεσαι κριτικά πάνω στον δικό σου πολιτισμό, μιας και αυτός, όντας υπερβολικά οικείος, διαφεύγει του κριτικού αναστοχασμού για τον εαυτό του, για τις δικές του στρεβλώσεις ή παρανοήσεις. Από τότε που ο Μονταίν έγραψε το «Περί κανιβάλων», εξαίροντας την συγκριτική αθωότητα και ηθική ανθρώπων που οι Ευρωπαίοι έβλεπαν ως τέρατα κατ’ αντίστιξη με τα αδήλωτα και σκανδαλισμένα τέρατα, δηλαδή τους ίδιους τους Ευρωπαίους, έχουν περάσει αρκετοί αιώνες· τόσοι που αυτού του είδους η προμαρξιστική, κριτικά ανθρωπολογική και «ουμανιστική» χειρονομία να έχει η ίδια σχεδόν εξαφανιστεί από το πεδίο του διαθέσιμου λόγου για τον λεγόμενο «δυτικό πολιτισμό.»

Συνέχεια

Εγκώμιο της νηφαλιότητας

14 Μαρ.

Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που αισθάνεται ότι καθώς μπαίνουμε στην ευθεία για εκλογές (θεωρητικά τουλάχιστο), η ποιότητα του πολιτικού λόγου υφίσταται μια διαδικασία συνολικού σχεδόν εκφυλισμού: όλο και περισσότερο, αυτό που κυριαρχεί είναι η υστερία, η δαιμονοποίηση και τα χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, η καλλιέργεια «κλίματος», το άγριο σπέκουλο, και οι υπόγειες εκστρατείες σπίλωσης του αντιπάλου. Εάν όντως ισχύει ως υπόθεση το ότι το επίπεδο της πολιτικής σύγκρουσης και αντιπαράθεσης πέφτει σε ευθεία αναλογία με την χρονική εγγύτητα των εκλογών, το γεγονός δεν λέει πολύ ενθαρρυντικά πράγματα για την κατάσταση της λεγόμενης «αστικής δημοκρατίας», αλλά δεν είναι το μόνο.

Το Βήμα και η 20η Οκτώβρη

17 Φεβ.

Στις 20 Οκτώβρη του 2011 έτυχε να λείπω από την Κύπρο και να πληροφορηθώ τα γεγονότα στην Ελλάδα από αρκετά μακριά. Στην τελευταία, στην ουσία, ανάρτηση στο Radical Desire (ημερ. 13/10/2011), και συγκεκριμένα σε σχόλιο που έκανα εκεί στις 21/10/2011, την επαύριο των επεισοδίων, έγραψα το εξής: «Ντροπή σε όσους συμμετέχουν στην εκστρατεία αισχρής κατασυκοφάντησης του ΠΑΜΕ. Έχετε γίνει τα πιο επωνείδιστα τσιράκια του αστικού Τύπου α λα Βήμα.» Αναφερόμουν, όπως έκανε πρόσφατα και το Iskra, στο άρθρο «Ήμασταν σαν τις πόρνες μετά την πρώτη τους φορά: Το δραματικό παρασκήνιο δύο ετών του μνημονίου«, το οποίο δημοσιεύτηκε στο Βήμα στις 16/10/2012, τέσσερις μέρες πριν την επίθεση στο ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα. Το κείμενο φέρει την υπογραφή «Παύλος Παπαδόπουλος«, αναπαράγει μια σειρά ανώνυμων «πληροφοριών» για το παρασκήνιο της Βουλής, και περιέχει το κάτωθι τμήμα για τα γεγονότα της 5ης Μάη 2010: Συνέχεια

Η «επανάσταση μέσα στο μυαλό»

8 Ιαν.
Η αριστερή κουλτούρα της δεκαετίας του 1960 κληροδότησε στις επόμενες γενιές ένα σοβαρό μεταφραστικό λάθος. Το λάθος αυτό συνίσταται στην ιδέα της «επανάστασης μέσα στο μυαλό.»

Ο νεοφιλελευθερισμός ως αντεστραμμένος εθνικισμός

28 Δεκ.

Ο αφορισμός  #317 του Καρλ Κράους, αυτού του ανυπέρβλητα πικρόχολου αποστάτη της αυστριακής αστικής τάξης, έχει ως εξής: «Το απεχθές με τον σωβινισμό δεν είναι τόσο η αντιπάθεια για τα άλλα έθνη όσο η αγάπη για το δικό μας.» Αν κάποιος διαλεκτικός τύχαινε να σκοντάψει πάνω σ’ αυτή τη διατύπωση θα ένιωθε την ανάγκη να συμπληρώσει το εξής: «Το απεχθές με τον αντιεθνικισμό δεν είναι τόσο η αντιπάθεια για το δικό μας έθνος όσο η αγάπη για τα άλλα

Συνέχεια

Πού σαι; Θανάση;

26 Δεκ.
Με την εξαίρεση κάποιων αναρτήσεων και σχολίων για τον ορυμαγδό αντικομμουνιστικής προπαγάνδας με αφορμή τους πρόσφατους θανάτους Κιμ Ιλ Σογκ και Βάτσλαβ Χάβελ, και αυτή της μαύρης μουγκαμάρας για την απεργία των χαλυβουργών στο λούμπεν κατιναριάτο του «Περνάμε Καλά», δεν έχω στο παρόν ιστολόγιο ασχοληθεί με τα αστικά ΜΜΕ. Ο λόγος είναι απλός: έχω κόψει την κακή συνήθεια να τα διαβάζω.

Όπως όλοι γνωρίζουν όμως, στις γιορτές επιστρέφουν οι κακές συνήθειες, κι έτσι σήμερα είχαν την κακή έμπνευση να διαβάσω δύο από τα άρθρα των Νέων, και τα δύο απ’ τα οποία είχαν ως στόχο τα ιστολόγια (ναι, έτσι γενικώς), και το κακό που κάνουν στη χώρα.

Συνέχεια

Λογοτεχνικό και ψυχαναλυτικό (;) ιντερλούδιο

23 Δεκ.

compasso: ένα από τους ανθρώπους που διαβάζαμε φανατικά όσο έγραφε στο radical desire και πλέον διαβάζουμε (με τον ίδιο φανατισμό) στο Lenin Reloaded ,  ανήκει από σήμερα στην «συγγραφική» ομάδα του Γκράνμα. Θερμό καλωσόρισμα λοιπόν στον LR και καλή ανάγνωση στο πρώτο του άρθρο. 

Συνέχεια