26/6: ΑΚΥΡΩΣΗ ΚΙ ΟΧΙ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ! ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟ GREXIT! ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΜΕΙΣ!

25 Φεβ.

1962586_1100139890012064_3229508024328395359_nΣτις 25/1 ο ελληνικός λαός ψήφισε για ακύρωση των μνημονίων και άμεσο σταμάτημα της λιτότητας. Στις 11 και στις 15/2 φωνάξαμε στις πλατείες όλης της Ελλάδας: «ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!». Ωστόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση απέδειξε ότι είναι ένα αντιδημοκρατικό μόρφωμα που δεν ενδιαφέρεται για τη βούληση των λαών, που ακυρώνει την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας. Προσπαθεί να μας ατιμώσει, επιβάλλοντας τη συνέχιση της αποικιακής δανειακής σύμβασης και του μνημονίου που τη συνοδεύει, η οποία είναι σε αγγλικό δίκαιο και σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα παραιτείται «αμετάκλητα και άνευ όρων» από κάθε ασυλία που της παρέχει η εθνική της κυριαρχία. Ο ελληνικός λαός και με τους αγώνες αλλά και με την ψήφο του απέρριψε κατηγορηματικά αυτήν την κατάπτυστη δανειακή σύμβαση.

Τώρα μας λένε να κάνουμε υπομονή άλλους τέσσερις μήνες. Τι καλύτερο θα μπορούμε να περιμένουμε τότε, αν δεν μπόρεσε να ακυρωθεί το μνημόνιο τώρα, με νωπή λαϊκή εντολή; Με πόσες αυτοκτονίες ακόμα θα πληρώσουμε τη διάσωση των τραπεζών; ΩΣ ΕΔΩ. ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΜΕΙΣ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣ ΛΕΞΗ.

Στις 11 και 15/2 είπαμε ότι «ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ»! Ναι λοιπόν, δεν φοβόμαστε τον μπαμπούλα του «Grexit», μπορούμε και χωρίς το ευρώ σας και χωρίς το χρέος σας. Εσείς έχετε να χάσετε αν δεν πληρώσουμε τα 330 δις του τοκογλυφικού χρέους και όχι εμείς. Φτάνει πια με τους εκβιασμούς για τη συνέχιση της λιτότητας στο όνομα ενός άδικου χρέους. ΔΕΝ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΙ!

Την Πέμπτη 26/2 στις 6μμ λοιπόν ξαναμαζευόμαστε στις πλατείες. Πιο αποφασισμένοι από ποτέ. Ξέρουμε πια ότι η διαπραγμάτευση οδηγεί μοναχά στην υποτέλεια και τον εξευτελισμό, ό,τι κι αν λένε τα ΜΜΕ των εφοπλιστών που «ηρέμησαν» με τη νέα συμφωνία για παράταση του μνημονίου. Αυτή τη φορά λοιπόν κατεβαίνουμε φωνάζοντας για να μην περάσει η παράταση του μνημονίου! Ακύρωση εδώ και τώρα! ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΕΛΟΣ, Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ! ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ! ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!

Χανιά: ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ. ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ
https://www.facebook.com/events/1417295125232284

Ρέθυμνο: ΑΚΥΡΩΣΗ ΚΙ ΟΧΙ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ! ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟ GREXIT! ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΜΕΙΣ!ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ!ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ
https://www.facebook.com/events/1419596878334130

Πάτρα: Όχι στην συμφωνία για την επέκταση μνημονίων και δανειακών συμβάσεων. ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΙΣ 26/02 ΣΤΙΣ 18:00/ΠΑΤΡΑ
https://www.facebook.com/events/642130085915523

Advertisements

La Troïka est morte. Vive la Troïka!

22 Φεβ.

Commentaire sur la déclaration du gouvernement grec concernant l’accord de l’Eurogroupe

Ici l’accord de l’Eurogroupe en anglais. (Des tons des articles ont été écris sur lui mais je n’arrive pas à trouver une traduction du texte entier en français. http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2015/02/150220-eurogroup-statement-greece/)

La traduction de la déclaration officieuse gouvernementale https://www.facebook.com/paulemile.dupret/posts/10205907438261922 Originale http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231387426

– «continuer la lutte sans reculer sur le mandat populaire que nous avons reçu» -> le mandat populaire a été le programme de Thessalonique (http://syriza-fr.org/2014/12/29/ce-qui-a-ete-dit-a-thessalonique-lengagement-de-syriza-aupres-du-peuple-grec/ / entier an anglais http://www.syriza.gr/article/id/59907/SYRIZA—THE-THESSALONIKI-PROGRAMME.html#.VOmlSC5ycqI) qui serait mis en œuvre «indépendamment de la marche des négociations avec les bailleurs et les instances supranationales» et ainsi appliqué « dès les premiers jours ». Le coût de ce programme avait été estimé à environ 11,3 milliards d’euros et incluait 300.000 nouvelles allocations de chômage et la création de 300.000 emplois. Mais selon l’accord, toute décision avec impacte budgétaire et économique doit être approuvé par l’UE. Ainsi, le programme de Thessalonique n’est plus indépendant de la négociation avec l’UE comme Syriza avait promis.

Syriza s’est aussi engagé auprès les électeurs à demander « l’effacement de la partie majeure du montant nominal de la dette ». Une telle demande n’a jamais été faite. La décision de l’Eurogroupe parle de « l’engagement irréfutable de la Grèce d’honorer ses obligations financières vis-à-vis tous ce créanciers entièrement et à temps ». En plus, le nouveau gouvernement en signant l’accord de prêt de 2012 l’a légitimé en reconnaissant que le droit britannique est applicable sur des différends qui pourraient en émaner. Il a aussi reconnu l’absence d’immunité sur base de sa souveraineté nationale contre la réquisition des biens publics.

«la Grèce (…) ne continuera pas avec le Memorandum» -> Dans le texte de l’Eurogroupe le mot « mémorandum » est remplacé par le mot « l’arrangement existant ». Il est aussi dit que la liste de mesures que le gouvernement grec déposera demain doit avoir comme point de départ cet « arrangement existant ». Cette phrase ne peut pas faire référence à autre chose que le programme encore en vigueur, le Mémorandum. Dans la conférence de presse du leadership de l’UE et du FMI après l’Eurogroupe il a été clair que pour eux « arrangement existant » égale « mémorandum » dont l’évaluation aura lieu comme prévu.

«Les accords sur les excédents primaires exorbitants (…) ont été éliminées» – > L’accord dit que les excédents doivent être en ligne avec les accords de Novembre 2012 mais au même tems « appropriés » selon la situation économique de 2015. En pratique, ça veut dire que le compromis trouvé n’inclut pas un chiffre, mais que les excédents devraient varier entre le 1,5% offert par Varoufakis et le 3% décidé en 2012. Avant les élections Syriza promettait des budgets équilibrés (0% d’excédent).

«La construction extra-institutionnelle de la Troïka qui donnait les ordres et était devenu un super pouvoir, est terminée» -> Selon l’accord, l’UE et le FMI ont droit de veto à toute mesure gouvernemental qui a un impact sur le budget, la relance économique et la stabilité financière selon leur propre interprétation. Ça pourrait aller de la restauration de la règlementation du travail jusqu’aux critères sociaux et de croissance que Syriza veut imposer aux banques. La tutelle des trois institutions qui composent la Troika (Commission + Eurogroupe, BCE, FMI) n’a clairement pas pris fin.

«Le nouveau gouvernement Grec présentera sa propre liste de réformes » -> Cette liste doit être approuvée par l’UE jusqu’au mois d’avril si non l’accord est caduc.
Les mesures additionnels que la Troïka demandait au gouvernement précèdent sont clairement morts pour l’instant (limitation aux syndicats et le droit de grève, plus des licenciements et encore plus de réduction des pensions), ce qui est un succès du nouveau gouvernement -mais le Mémorandum et la tutelle sont clairement toujours là.

Dans sa communication en Grèce le gouvernement insiste que l’existence d’une crise humanitaire a été acceptée au sein de l’Eurogroupe. Pourtant, il n’y a aucune autre source sauf lui-même qui l’affirme.

Il y a des réactions internes à Syriza sur cet accord et on ne peut pas exclure que beaucoup de ses députes voteraient contre. Une manifestation est appelé conte cet accord à Syntagma pour le 26 février.

Σχόλιο πάνω στην ανακοίνωση του Μαξίμου

21 Φεβ.

Σχόλια πάνω στην ανακοίνωση του Μαξίμου (http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231387426) :
– Εκτιμά ότι δε γίναν βήματα πίσω από τη λαϊκή εντολή. Αν ως λαϊκή εντολή λογίζεται το πρόγραμμα της ΔΕΘ, τότε οι υποχωρήσεις είναι δεκάδες. Συγκρίνετε τα κείμενα.
– Λέει ότι τα μνημόνια δε συνεχίζονται. Η λέξη MoU (μνημόνιο) έχει αντικατασταθεί από την φράση existing arrangement (υπάρχουσα διευθέτηση/διακανονισμός) αλλά η ΕΕ κατονοεί ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Η λίστα μέτρων που θα παρουσιάσει την Καθαρά (?) Δευτέρα η κυβέρνηση οφείλει να είναι βασισμένη στον τρέχοντα διακανονισμό (δηλ. το μνημόνιο)
– «Οι δεσμεύσεις για υπέρογκα και εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα» λέει ότι «ανατράπηκαν». Η συμφωνία μιλάει για «τα πρέποντα πρωτογενή πλεονάσματα (…) σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012». Οπότε το 3% παίρνεται ως αφετηρία και μάλλον θα αναθεωρηθεί προς τα κάτω αλλά δύσκολα κοντά στο 1,5% στο οποίο μετατοπίστηκε μετεκλογικά η κυβέρνηση μετά τους ισοσκελισμένους πρoϋπολογισμούς (0%) της προεκλογικής περιόδου.
– «Τελείωσε το εξωθεσμικό μόρφωμα της τρόικας». Δεν τελείωσε η συγκυριαρχία με την ΕΕ για κάθε λεπτομέρεια της εσωτερικής πολιτικής (με οικονομικό αντίκτυπο) κάτι που δεν ισχύει για τα κράτη – μέλη εκτός μνημονίου.
– «Η νέα ελληνική κυβέρνηση θα παρουσιάσει τη δική της δέσμη μεταρρυθμίσεων». Πρέπει όμως η ΕΕ να την εγκρίνει μέχρι τον Απρίλη, αλλιώς η συμφωνία δεν ισχύει.
– «Σχετικά με την αναφορά στις μονομερείς ενέργειες (στην απόφαση του Eurogroup), κυβερνητικές πηγές σημειώνουν ότι δεν σχετίζεται με το σύνολο της πολιτικής της νέας ελληνικής κυβέρνησης, αλλά μόνο με δράσεις που έχουν δημοσιονομικό κόστος». Η συμφωνία λέει: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από κάθε ανατροπή μέτρων ή μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές αυτές και στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα είχαν αρνητικές συνέπειες στους δημοσιονομικούς στόχους, στην οικονομική ανάκαμψη ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αξιολογούνται από τους θεσμούς.» Άρα έγκριση δεν πρέπει να παίρνουν μόνο οι πολιτικές με δημοσιονομικό κόστος αλλά και αυτές που κατά την κρίση της ΕΕ και όχι της κυβέρνησης επηρεάζουν την «οικονομική ανάκαμψη» και τη «χρηματοπιστωτική σταθερότητα» (θα μπορούσε πχ. να έιναι από τις συλλογικές συμβάσεις μέχρι τη θέσπιση στόχων ανάπτυξης για τις τράπεζες).

Το μέιλ Χαρδούβελη είναι όντως προς το παρόν νεκρό. Αλλά η ανατροπή του μνημονίου σίγουρα δεν έχει γίνει.

Το μνημόνιο συνεχίζεται. Ιδού τι λέει το επίσημο κείμενο το οποίο υπέγραψε η κυβέρνηση:

Όλοι αύριο στις διαδηλώσεις: όχι σε νέo πρόγραμμα λιτότητας

14 Φεβ.

Προσυγκέντρωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 17:00 στο άγαλμα Κολωκοτρώνη

Επειδή η λαϊκή εντολή δε λέει ότι συμφωνούμε στα 2/3 των μνημονίων, επειδή ο λαός δεν έχει εξουσιοδοτήσει για «ισοδύναμα μέτρα», επειδή 1% πρωτογενές πλεόνασμα σημαίνει σκληρή λιτότητα, επειδή το «πακέτο Γιούνκερ» και τα ΕΣΠΑ δεν πρόκειται ποτέ να χρηματοδοτήσουν μια στρατηγική ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγρότησης που να μας βγάλει από την εξαθλίωση, επειδή οι ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να σταματήσουν, επειδή ο λαός δεν αγωνίστηκε και ψήφισε για να μετονομαστεί το μνημόνιο σε «contractual arrangement», όλοι και αύριο στο Σύνταγμα να πούμε δυνατά «Ούτε βήμα πίσω»!

H προκήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

«Εδώ και δυο βδομάδες τα όργανα και οι βασικοί εκπρόσωποι της ΕΕ, περιφρονούν το δικαίωμα του λαού να αποφασίζει ο ίδιος, για τις τύχες του, την θέλησή του να τελειώνουμε με την βαρβαρότητα των μνημονίων και την επιτροπεία. . Διαμηνύουν σε όλους τους τόνους και με όλα τα μέσα ότι δε θα επιτρέψουν καμιά ρωγμή στο ευρωπαϊκό τερατούργημα. Απαιτούν «σεβασμό των συμφωνηθέντων», «συνέχιση της λιτότητας και των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων», μαζικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, νέα επιτροπεία, τυπικά χωρίς τρόικα, αλλά από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, και μια «νέα συμφωνία», δηλαδή ένα νέο μνημόνιο.

Συνέχεια

Προγραμματικές δηλώσεις: σε τροχιά ρήξης με ΕΕ αλλά με σημαντικές υπαναχωρήσεις

10 Φεβ.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε σαφές ότι «η νέα κυβέρνηση δεν δικαιούται να ζητήσει παράταση του μνημονίου» που «αποδοκίμασε ο λαός μας»[1] στις εκλογές. Αυτό από μόνο του σημαίνει απόρριψη του τελεσίγραφου Ντάισελμπλουμ για αίτημα παράτασης μέχρι τις 16 Φλεβάρη και βάζει την Ελλάδα σε τροχιά σύγκρουσης με την ΕΕ.

Επιπλέον, πολλά από τα στοιχεία του προγράμματος της Θεσσαλονίκης[2] που έρχονται σε σύγκρουση με τη λογική των «μεταρρυθμίσεων» που προωθεί η ΕΕ, επιβεβαιώθηκαν, πράγμα που ενισχύει την πορεία σύγκρουσης.

Από την άλλη, η νέα κυβέρνηση επιδιώκει ένα νέο – «αμοιβαία αποδεκτό» – «πρόγραμμα συνεργασίας και ανάπτυξης» με την ΕΕ που «θα σέβεται τους κανόνες λειτουργίας της Ευρωζώνης, αλλά δεν θα καταδικάζει την ελληνική οικονομία σε αιώνια ύφεση». Αυτό δείχνει μάλλον τα όρια στα οποία θέλει να πάει τη σύγκρουση ο ΣΥΡΙΖΑ : όταν επιδιώκει «σταθερά και αταλάντευτα τη βιώσιμη συμφωνία με τους εταίρους», αυτό σημαίνει ότι κάπως θα πρέπει να τα βρει μαζί τους. Προφανώς, η κυβέρνηση θεωρεί ότι με κάποιες αμοιβαίες υποχωρήσεις μπορεί να φτάσει στον επιθυμητό συμβιβασμό. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και μη αμελητέες υπαναχωρήσεις από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το οποίο θα ήταν το πρόγραμμα των «πρώτων ημερών» της κυβέρνησης, ήδη κατά πολύ κουτσουρεμένο σε σύγκριση με την πολιτική απόφαση που εγκρίθηκε στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Τα διάφορα όργανα της ΕΕ ωστόσο δεν έχουν μέχρι στιγμής υπαναχωρήσει σε κάτι. Αντίθετα έχουν ήδη ρίξει τις «κανονιές» τους κόβοντας το κύριο κανάλι παροχής ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες από τις 11 Φλεβάρη και επιβάλοντας το τελεσίγραφο της 16ης Φλεβάρη.

[Γίνεται προσπάθεια να ενσωματωθούν οι προγραμματικές όλων των υπουργών οπότε επιφυλάσσομαι για διορθώσεις. Τυχόν λάθη δεν οφείλονται σε διάθεση άδικης κριτικής αλλά στο όγκο των ανακοινώσεων. Το κείμενο αυτό είναι μια ειλικρινής προσπάθεια να αποτυπωθεί το που βρισκόμαστε σε σχέση με τις δεσμεύσεις της Θεσσαλονίκης. Ως εκ τούτου με ευχαρίστηση δέχομαι διορθώσεις]

Αρκετές δεσμεύσεις από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης επιβεβαιώθηκαν κατά τις προγραμματικές δηλώσεις:

Συνέχεια

Ces PASOKistes qui infiltrent le gouvernement de gauche en Grèce

30 Ιαν.

Pasok est le parti social-démocrate grec fondé en 1974 par Andréas Papandréou, le fils d’un politique bourgeois, Georgios Papandréou le 1er, premier ministre sous protection de l’armée britannique lors de la Bataille d’Athènes qui a marqué le débout de la guerre civile en Grèce (1944). Vu que Pasok n’était pas le parti traditionnel de la classe ouvrière en Grèce, il n’a jamais été considéré comme « la gauche » dans le langage politique grec, mais comme le « centre-gauche ». Après d’avoir dominé la vie politique grecque pendant quarante ans, il n’a reçu que 4,7% aux élections du 25 janvier 2015 qui ont été remportées par Syriza sous la promesse d’abolir le programme de la Troïka appliqué depuis 2010. L’application du programme économique de la Troïka par le Pasok, d’abord seul et depuis novembre 2011 en coalition avec la Nouvelle démocratie, a signifié la mort politique de ce parti. Certains de ses cadres ont pourtant trouvé abri au sein de Syriza.

Le nouveau gouvernement grec de coalition entre Syriza et les « Grecs indépendants » est composé par treize ministres, vingt vice-ministres et six sous-secrétaires. On pourrait distinguer trois ou quatre catégories des personnes tout en clarifiant qu’il y a certains qui ne rendent pas exactement à une de ceux catégories.

1) Il y a un ministre (défense) et quatre autres vice-ministres et sous-secrétaires venant du parti de droite « Grecs indépendants ». 2) Puis, la majorité des postes est occupée par des gens appartenant ou proches de la fraction majoritaire de Syriza autour d’Alexis Tsipras. C’est-à-dire par des cadres pro-UE avec une ligne Keynésienne « de gauche ». Yannis Dragasakis vice-président du gouvernement en est le cadre le plus important. La plupart de ces cadres sont d’origine historique «Eurocommuniste » (2a), mais il y a aussi des gens qui ont un passé d’appartenance au Pasok ou d’avoir travaillé pendant des années pour ce parti (2b). Enfin, 3) il y a au moins sept postes occupés par la « Plateforme de Gauche » au sein de Syriza, une fraction interne qui prône la rupture avec l’Euro et l’UE dans le cas que les « partenaires européens » de la Grèce n’acceptent pas le programme du nouveau gouvernement.

Les ministères les plus importants, ceux des finances et des affaires étrangers sont occupés par des gens qui ont été des conseillers de Georges Papandréou le 2ème (fils d’Andréas). Nikos Kontzias, nouveau ministre d’affaires étrangères, conseillait Papandréou dans la période où ce dernier était ministre des affaires étrangères (1999-2004) au sein du gouvernement Simitis qui a négocié  l’entrée de la Grèce dans l’Euro. Depuis ce poste il parait qu’il avait un rôle important dans la préparation et la négociation des traités néolibéraux tel que l’Agenda de Lisbonne qui a établi la compétitivité comme premier objectif de l’UE et le Traité constitutionnel. Il a quitté ce poste – ainsi que la présidence du centre d’études « Andréas Papandréou » – quelques semaines après que Papandréou est devenue premier ministre en 2009.

Yannis Varoufakis, nouveau ministre des finances, a été conseilleur de Georges Papandréou entre 2004 et 2006 alors que celui-ci a été leader de l’opposition. Après 2010, il se déclare un « marxiste irrégulier ». Pourtant dans sa critique de la politique appliquée en Grèce par la Troïka, il n’a jamais mis en question les privatisations et le « besoin » de réduire le coût unitaire du travail. Il disait seulement que ces deux éléments ne sont pas suffisants pour faire décoller l’économie. Il est auteur avec James K. Galbraith de l’ouvrage « une proposition modérée pour résoudre la crise de l’Euro » qui suppose qu’avec une réforme minime la Zone Euro pourrait fonctionner. Il considère que la nationalisation de Repsol par le gouvernement argentin a été une erreur qui a « retiré la [nécessaire] confiance des investisseurs». Dans son discours inaugural en tant que ministre, il a fait l’éloge du « fonctionnement démocratique de l’Europe unie démocratique ». Le jour après les élections grecques parlant au BBC il a présenté l’objectif d’une réduction d’au moins 50% de la dette grecque – un des engagements-clefs du programme électoral de Syriza – comme une position qui sert seulement de point de départ pour la négociation.

Le poste névralgique de « secrétaire du gouvernement » c’est-à-dire de coordinateur technique du conseil ministériel a été donné à Spiros Sayas, ancien membre du Pasok qui a été – jusque là – aussi l’avocat de la société chinoise Cosco qui exploite une partie du port de Pirée dans une zone de non-droits sociales. Dans son site personnel il réclame avec fierté qu’il a élaboré lui-même le cadre juridique pour cette concession laquelle le nouveau gouvernement veut renégocier.

Christos Spirntzis a été élu pendant des années président de la Chambre des ingénieurs grecs avec les listes du Pasok. Il a quitté cette position pour devenir vice-ministre des Infrastructures, transports et réseaux au sein du gouvernement Syriza. Pendant les années de la Troika il a facilité la réduction des salaires des ingénieurs, l’augmentation de leurs contributions pour la sécurité sociale ainsi que le pillage de leur fonds de retraite par l’accord PSI qui a annulé la moitié de la dette grecque en 2012. Il fut aussi secrétaire organisationnel du Pasok pendant les années de Georges Papandréou. Il est connu pour entretenir des excellentes relations avec les oligarques du secteur de la construction.

Panayotis Kourouplis, nouveau ministre de Santé et de Sécurité sociale a voté le premier mémorandum en tant que député Pasok, puis il est devenu indépendant en 2011 pour enfin rejoindre Syriza dans les élections de 2012. Dans son bureau, il a toujours une affiche avec Andréas Papandréou.

Enfin, Yannis Panoussis, le nouveau ministre de l’ordre public et de protection de citoyen provient aussi historiquement du Pasok. De 2011 à 2012 il a soutenu le programme de la Troïka comme député du parti « Gauche démocratique » qui participait à la coalition gouvernementale. Après avoir assumé sa nouvelle position, il a fait des déclarations contradictoires avec les propos pré-électorales d’Alexis Tsipras concernant le désarmement de la police lors de manifestations.

Certains oligarques grecs (Mytilinaios, Yannakopoulos) ont fait des déclarations positives sur le nouveau gouvernement. Le leadership de l’UE s’avère pour le moment tolérant aux annonces gouvernementales qui parlent de déchirer le programme existant de la Troïka. Cela est une surprise pour certains – y compris votre serviteur – qui attendaient un ultimatum immédiat de la part de l’UE. Mais c’est sûr qu’elle ne va pas accepter l’abolition des «acquis » de cinq années de programmes d’ajustement sans interrompre ses prêts vers la Grèce. D’autres entreprises grecques sortent du capital des banques en essayant de provoquer un « bank run », des agences de notation comme Fitch menacent et Berlin insiste qu’il ne discute pas une renégociation de la dette.

«Ni rupture, ni soumission » a crié Aléxis Tsipras le soir de sa victoire historique. Les cadres sociaux-démocrates de son gouvernement qu’on présente dans cet article vont surement peser vers la deuxième option dans le cas que la question devient impossible à éviter malgré les slogans de Tsipras.

pasokers

Printed Greek press review 26/1/2015

27 Ιαν.

pressreview

Let’s start from far right papers, cause it’s funny: «Prophecy of Saint Paissios (proclaimed as an orthodox church Saint on January 13th… 2015!): Tsipras will bring bankruptcy» reads the cover of the pro-Golden Dawn paper «Eléftheri Ora ». On the top of the page: «the Left seized power in Greece: THE ENEMY HAS BROKEN THE GATES» (it’s actually the lyrics from a left-wing song but who cares). Well known (very bad) actor Kostas Prekas says: «the micro-Greeks won. True Greeks will fight to bring happiness to Greece».

Then let’s check « Ta Néa » one of the two big papers of the most powerful media oligarch in the country, Stavros Psycharis successor of Christos Lambrakis whose media enterprises have always supported power from the collaborationist governments in the 40s, to the Colonels and then very strongly PASOK for three decades. His media empire still relies on bank loans paid by EU citizens through the Troika and hardly pays any taxes. The cover is red and the comment absolutely positive about Syriza: «it can ride the positive wave of Draghi’s policy change». Until some weeks ago, Tsipras was a foolish populist and Syriza an extreme party comparable to the Golden Dawn for « Ta Néa ». The tactic is now to domesticate Syriza. Here are some titles inside: «Before the Troika, Syriza was struggling to get into the Parliament. Then it stepped on the anti-Troika wave, mutated and matured to become a majority current for Change». Like Thatcher (!!), Tsipras is «a romantic of yesterday and a realist of today» and «as she had managed to get payments back from CAP, he might get something on debt ». The most amazing statement of all: one of the things the Troika and Syriza supposedly agree on is «the need to fight big economic interests in Greece »!! Note here the paper is integral part of those very interests, while the Troika’s privatisation program (TAIPED) has already handed lucrative public enterprises to mafia-style oligarchs like Melissanides.

Going on to the official organ of KKE, « Rizospastis » celebrates the realignment of its electorate (KKE increased by 1% in comparison to the last national elections). It has found positive that New Democracy and PASOK have been crushed, but says hopes that Syriza will improve things for the majority of people are delusive.

Syriza’s « Avgi » celebrates Martin Schulz’s statements about acting as a mediator for a sustainable compromise with the EU. Sickle and hammers on the banners brought by foreign comrades cannot be seen anywhere in the paper. Yet, Marx is portrayed in the newspaper’s cartoon page, delighted and carrying a Syriza flag. It says the new government will have three priorities. The first is renegotiating the debt and switching from surplus to balanced budgets. The second is to pass laws dealing with the humanitarian crisis, and the third to draft a new ‘memorandum of understanding’ (mésoprothesmo) bringing minimum salary back to 750 euros, re-establishing the thirteenth pension for pensioners receiving less than 700 euros per month, «abolishing all anti-labour Troika laws», and prohibiting the auctioning of first residence in case of inability to pay back a loan.

From abolishing more than 100 laws applying the Troika’s dictates in one vote, that was Syriza’s position in 2012, it only puts forward now this bunch of counter-measures, depending, moreover, upon EU’s approval. It is questionable whether re-establishing minimum wage without increasing public sector salaries and banning precarious contracts, can change current practices in the real economy. It will be interesting to see to what extent collective agreements will be resurrected.

Για την κατάργηση των μνημονίων ψηφίστε ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ

25 Ιαν.

Αναδημοσίευση από Παντιέρα

Η πρωτιά με διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ έχει κλειδώσει και η αυτοδυναμία του εξαρτάται από πολλαπλούς αστάθμητους παράγοντες. Το αν, ωστόσο, θα ακολουθήσει μια πολιτική που να ανοίγει δρόμο για να βγει ο λαός από την καταστροφή εξαρτάται από δύο μόνο παράγοντες:

1) αν θα υπάρχει μια υπολογίσιμη και αυτόνομη από αυτόν πολιτική δύναμη στα αριστερά του,

2) αν το λαϊκό κίνημα θα ξαναβγεί μαζικά στο δρόμο.

Τα δημοσιογραφικά όργανα του μεγάλου κεφαλαίου ανά την Ευρώπη δεν υποδέχονται το ΣΥΡΙΖΑ με τρόμο, όπως το 2012. Κάθε άλλο, συχνά τον βλέπουν ως ευκαιρία να αναδιαρθρωθεί ένα μη βιώσιμο χρέος υπό τον έλεγχο των δανειστών διατηρώντας τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις [1].  Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα φαίνεται να έχει βρει ένα modus vivendi με το ΣΥΡΙΖΑ: «σύμφωνα με το εκλογικό αποτέλεσμα, η στρατηγική των μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα θα είναι διαφορετική», είπε ο οικονομολόγος της ΕΚΤ, Benoit Coeuré [2].  Φυσικά, δεν εννοούσε ότι είναι έτοιμος να δεχτεί την αμφισβήτηση του «μνημονιακού κεκτημένου», ούτε την αμφισβήτηση της αντεργατικής και αντιλαϊκής κατεύθυνσης των μεταρρυθμίσεων. Αυτό που εννοούσε είναι ότι μια ελάχιστη ελεημοσύνη στα θύματα της πιο ακραίας φτώχειας, πασπαλισμένη με μια «μεγαλόψυχη» διαγραφή μέρος του χρέους που θα γινόταν ούτως ή άλλως κάποια στιγμή, θα μπορούσε να γίνει ανεκτή ώστε η «Ενωμένη Ευρώπη» να συνεχίζει να τραβά προς τη «δόξα» του αυταρχικού – αντιδημοκρατικού φεντεραλισμού.

Κομμάτι της ηγεσίας της ΕΕ (Ντράγκι, Ρέντσι, Μοσκοβιτσί, Ολλάντ κα.) στοχεύουν να αξιοποιήσουν το ΣΥΡΙΖΑ ως κομμάτι του λόμπι για περισσότερη «ποσοτική χαλάρωση» και για να πειστεί η Γερμανία να βάλει πλάτη στο να ρεύσει νέα κρατικά εγγυημένη (και από την ίδια) χρηματική μάζα σε όλο το ευρωπαϊκό κεφάλαιο και όχι μόνο στο γερμανικό που επωφελείται πολύ από την τωρινή κατάσταση για να θέλει να την αλλάξει. Οι ηγέτες αυτοί ελπίζουν ότι έτσι θα ξαναπάρει μπρος η καπιταλιστική ανάπτυξη στις χώρες τους. Οι πιθανότητες όμως να επωφεληθεί από κάτι τέτοιο ο ελληνικός λαός, όπως και οι υπόλοιποι λαοί της ευρωπαϊκής περιφέρειες, είναι μηδαμινές. Όσο δε γίνεται ριζική αντίστροφη αναδιανομή του πλούτου (και της εξουσίας), η κοινωνική εξαθλίωση θα συνεχίζεται. Το πρόβλημα είναι ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να μην αντιτίθεται στη αξιοποίηση του αυτή, αλλά αντίθετα να τη βλέπει σαν ένα βολικό σενάριο βιώσιμης παραμονής της στην εξουσία.

O Γιάννης Δραγασάκης είπε ότι η νέα κυβέρνηση θα αμφισβητήσει τα μνημόνια στη βάση του ευρωπαϊκού δικαίου. Τα μνημόνια έχουν όντως παραβιάσει κάθε δυνατή έννοια δικαίου – όπως θα έλεγε ο Μαρξ «με 100% κέρδος το κεφάλαιο καταπατά κάθε ανθρώπινο νόμο» (ακόμα και τους δικούς του) – συμπεριλαμβανομένης της ουσιαστικά διακοσμητικής Χάρτας Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.

Όσο αφορά τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων υπάρχουν τρεις τουλάχιστον ξεκάθαρες παραβιάσεις της Χάρτας:

1.    Γενική θεσμοθέτηση των απολύσεων χωρίς προειδοποίηση τον πρώτο χρόνο νέου συμβολαίου εργασίας που παραβιάζει το δικαίωμα στην προστασία από μη αιτιολογημένη απόλυση (Άρθρο 30)

2.    Καθορισμός του μισθού των νέων κάτω από τα επίσημα όρια της φτώχειας που παραβιάζει το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια του εργαζομένου (Άρθρο 31)

3.    Διάλυση του εθνικού συστήματος συλλογικών συμβάσεων κατά παράβαση του Άρθρου 28 της Χάρτας της ΕΕ αλλά και του Άρθου 22 του ελληνικού Συντάγματος με τους διαδοχικούς μνημονιακούς νόμους που θέσπισαν τα πρωτεία της επιχειρησιακής σύμβασης και της «ένωσης προσώπων» (Μάης 2010), την κατάργηση της μετενέργειας (Φλεβάρης 2012) και το συμβουλευτικό χαρακτήρα της εθνικής συλλογικής διαπραγμάτευσης (Νοέμβρης 2012)

Το να καταγγελθούν αυτές και άλλες παραβιάσεις τόσο υπό το ψευτο-δίκαιο της ΕΕ, όσο και ενώπιον του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΗΕ αποτελεί κομμάτι του οπλοστασίου των επιχειρημάτων μιας κυβέρνησης που θέλει να εκφράσει αυθεντικά τη βούληση του ελληνικού λαού και που θα πρέπει να στοιχειοθετήσει σε διεθνές επίπεδο τον παράνομο χαρακτήρα των βάρβαρων προγραμμάτων που επιβλήθηκαν στη χώρα μας. Η νομική ακεραιότητα των επιχειρημάτων αυτών είναι πέραν κάθε αμφισβήτησης.

Όλα αυτά όμως πρέπει να δηλωθούν για να στοιχειοθετήσουν το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας στην άμεση – «μονομερή» κατά το Σαμαρά και την ΕΕ – κατάργηση των μνημονίων.  Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να σημαίνουν ότι θα περιμένουμε τη γνωμάτευση του Δικαστήριου της ΕΕ ή οποιοδήποτε άλλου οργάνου της για να καταργήσουμε με συνοπτική κοινοβουλευτική διαδικασία το σύνολο των εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων που διέλυσαν την κοινωνία μας.

Το να προχωρήσουμε ακαριαία στην κίνηση αυτή, δε συνάδει με την ομαλή αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης, που πρόσφατα μας θύμισε ότι σκοπεύει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ο επικεφαλής του γραφείου του κυρίου Τσίπρα, Νίκος Παππάς [3].

Ο μόνος πολιτικός παράγοντας που μπορεί να πιέσει αποτελεσματικά στην κατεύθυνση της λήψης της απόφασης αναστήλωσης της εθνικής – λαϊκής κυριαρχίας που θα είναι η κατάργηση των μνημονίων, είναι μια ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ. Οι ιδανικές συνθήκες θα ήταν να είναι στη Βουλή και να βάλει την άμεση κατάργηση των μνημονίων ως όρο για ψήφο ανοχής στη νέα κυβέρνηση. Το ΚΚΕ δηλώνει ότι ούτε αυτό είναι διατεθειμένο να κάνει [4].

Αλλά ακόμα κι αν αυτό δε γίνει δυνατό, το να είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το πρώτο ή ανάμεσα στα πρώτα κόμματα που δε μπαίνουν στη βουλή έχει σημασία για την επόμενη μέρα. Το πολιτικό πεδίο ξεκαθαρίζει. Διακρίνονται οι δυνάμεις που σχηματίζουν το νεοφιλελεύθερο κέντρο (Ποτάμι και τα δύο ΠΑΣΟΚ),  την άκρα δεξιά (ΝΔ, ΧΑ, ΛΑΟΣ) και την αποχώρηση από τα εγκόσμια (ΚΚΕ).

Μια ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση είναι αναγκαία για να προσπαθήσει με κάποιες πιθανότητες επιτυχίας να αποτρέψει την ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ ως ένα παρακλάδι της αντιλαϊκής πολιτικής Ρέντσι-Ντράγκι-Μοσκοβιτσί, αλλά κυρίως για να μπορεί να αποτελέσει την αριστερή εναλλακτική στην ηττοπαθή λογική της «διαπραγμάτευσης ή τίποτα»

Το πολιτικό παιχνίδι εκτός από αγώνα ταχύτητας μέσα σε έναν υπερ-συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο μετατρέπεται επίσης σε έναν αγώνα αντοχής στον οποίον θα επιβιώσουν μόνο οι πιο αποφασισμένοι κι αυτοί που πραγματικά έχουν όραμα και σχέδιο για το αύριο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ συγκαταλέγεται σε αυτούς έχοντας τα ταξικά συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού στην καρδιά της.

Αξίζει να της δώσουμε δύναμη με τη ψήφο μας και να στρατευτούμε μαζί από την επομένη των εκλογών. Για να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά το σχέδιο ρήξης με τους διεθνείς τοκογλύφους και τους ντόπιους ολιγάρχες.  Για την απαλλοτρίωση από μια κυβέρνηση του λαού των τραπεζών και του νομίσματος και για την πορεία προς μια αλληλέγγυα κοινωνία με το λαϊκό κίνημα στο τιμόνι.

…………………………..

[1] Les Echos, 20 janvier “Qu’on en finisse avec la Grèce!” par Jean-Marc Vittori

[2]  Benoit Coeure: «Δεν υπάρχει θέμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ μετά τις εκλογές» http://www.stokokkino.gr/article/1000000000002962/Benoit-Coeure-Den-uparxei-thema-eksodou-tis-Elladas-apo-to-euro-meta-tis-ekloges#sthash.8aBodSs3.CtDDHc46.dpuf

[3]   Βήμα 22/01/2015 http://www.tovima.gr/vimafm/interviews/article/?aid=669708

[4]  Συνέντευξη Δ. Κουτσούμπα στο Σκάι https://www.youtube.com/watch?v=vVkDsbjZ4Rs

Εκλογική Διακήρυξη ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ

16 Ιαν.

eklo1eklo2

eklo3eklo4

Βέλγιο: Προς συνέχιση του θερμού χειμώνα

5 Ιαν.

Αναδημοσίευση από το Πριν της 4ης Γενάρη 2015

Νέο σχέδιο αγωνιστικής δράσης από τα συνδικάτα ενάντια στη λιτότητα εντός του Ιανουαρίου

VelgioΗ γενική απεργία της 15ης Δεκέμβρη 2014 ήταν σύμφωνα με τη γραμματέα των «χριστιανικών» συνδικάτων Marie Hélène Ska η μεγαλύτερη της βελγικής ιστορίας. Σύμφωνα με το Εργατικό Κόμμα Βελγίου (PTB) ήταν σίγουρα η μεγαλύτερη από το Νοέμβρη του 1993. Η διαφορά όμως από τότε είναι ότι η τελευταία απεργία εντάσσεται σε μια διαρκή κινητοποίηση των εργαζομένων για πάνω από ένα μήνα που από ότι φαίνεται θα έχει συνέχεια.

Τα μέτρα λιτότητας άρχισαν στο Βέλγιο από τότε που η Κομισιόν επέβαλε το σχηματισμό κυβέρνησης με τους κλασσικούς «εταίρους» (σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοδημοκράτες, φιλελεύθερους), το 2011. Περιλάμβαναν περιορισμό της πρόωρης συνταξιοδότησης και των επιδομάτων ανεργίας και πάγωμα των πραγματικών μισθών. Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του Μάη του 2014, όμως, σχηματίστηκε κυβέρνηση με κορμό το φλαμανδικό εθνικιστικό και ντροπαλά αποσχιστικό κόμμα N-VA, το οποίο περηφανεύεται ότι αποτελεί τον πολιτικό βραχίωνα της ένωσης Φλαμανδών εργοδοτών (VOKA). Φλαμανδοί φιλελεύθεροι και χριστιανοδημοκράτες συνεπικουρούμενοι από τους γαλλόφωνους φιλελεύθερους (MR) δέχτηκαν να μπουν στην πιο δεξιά βελγική κυβέρνηση της ιστορίας.

Το πρόγραμμα που συμφώνησαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης αυτής αποτελεί μια άμεση επίθεση στο ισχυρό κράτος πρόνοιας και το θεσμοθετημένο ρόλο του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος που θεσπίστηκαν στο Βέλγιο στα χρόνια μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αιχμή του δόρατος είναι η διάλυση του συστήματος τιμαριθμικής προσαρμογής των μισθών που σε συνδυασμό με τα μηδενικά περιθώρια διαπραγμάτευσης που δίνονται για την εθνική συλλογική σύμβαση θα επιφέρει τη μείωση των πραγματικών μισθών κατά 2% τουλάχιστον. Επίσης, θέλει να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια, να μειώσει δραστικά τις δαπάνες για δημόσιες υπηρεσίες ιδιωτικοποιώντας ορισμένες και να περιορίσει το δικαίωμα στην απεργία.

Συνέχεια