Αρχείο | προσωπικά RSS feed for this section

Μερικά ευχάριστα

2 Ιολ.

Αν μας έχετε χάσει και ανησυχήσατε, σταματήστε. Βρισκόμασταν Θεσσαλονίκη για να ξεφορτωθούμε παντρέψουμε τον αδελφικό φίλο, γκρανμίστα μέχρι την απόσυρση των συντρόφων του τιμημένου από το κυβερνοχώρο, «Αντώνη». Μετά από αρκετές γραφικότητες, πολλές στιγμές που αν έχουν αποτυπωθεί σε φωτογραφίες θα πληρώσουμε πολλά γιούρα για να μη κυκλοφορήσουν. Μετά από τα ιστορικά συνθήματα ανεκδιήγητης αισθητικής (μας) που ακούστηαν στο γάμο, όπως το «τέρμα πια στις αυταπάτες, γάμοι δε γίνονται ποτέ χωρίς  γραβάτες» που αναδείκνυε τον ρεφορμισμό του αγραβάτωτου (παρά τις συνεπείς προπάσθειες μας) γαμπρού αλλά και το «χωρίς εσένα η πίστα δε φτουρά, «Αντώνη» χορεύεις ωσάν και το Ρουβά». Μετά από κάπου στις 6-8 ώρες χορό, από τους δασκάλους του είδους compasso και Y (κάποιο εμπαθείς προβοκάτορες θα μας πουν απλά καραγκιόζηδες αλλά haters gonna hate), οι οποίοι εκπροσωπήσαμε επάξια το Γκράνμα ενώ οι γνωστοί-άγνωστοι Λαθραναγνώστης, Άθλιος και kraftwerkvs λύγισαν μπροστά στη πρόκληση της πίστας και απογοήτευσαν τις γκρούπις που παρακαλούσαν για μία και μόνο φιγούρα. Μετά απ’όλα αυτά ωφείλουμε να ευχηθούμε και δημόσια χάρην αβρότητας και μόνο (και λίγο από υποχρεωση για το τζάμπα φαί), στο ζεύγος ή μάλλον στη σύζυγο, υπομονή και στωικότητα και να της υποσχεθούμε κατανόηση στο μαρτύριο που τραβάει.

Πρέπει όμως και να τους ευχαριστήσουμε γιατί μέσα από τη δικιά τους αγάπη και χαρά κλέψαμε κι εμείς μερικά χαμόγελα ευτυχίας για την ευτυχία τους και αρκετές στιγμές αλήθειας από την αλήθεια τους. Αυτήν την αλήθεια που καμία φορά σε ξαφνιάζει όταν συλλαμβάνεις τον εαυτό σου τόσο χαρούμενο με τη χαρά των φίλων, πάνω και πέρα από κάθε  συναίσθημα που έχεις αντιληφθεί έως τότε. Με όλη μας την ειλικρινή αγάπη, και τις ακόμα πιο ειλικρινείς ευχές, ελπίζουμε να έχετε τη καλύτερη τύχη στη ζωή σας αλλά και εμείς οι υπόλοιποι να είμαστε στο ελάχιστο τόσο τυχεροί όσο εσείς,  που έχετε ο ένας τον άλλο αλλά και τόσο δοτικοί στη φιλία όσο είσαστε εσείς μαζί μας. Να αγαπάτε και να αγαπιέσται. Να βρίσκετε καταφύγιο στην αγάπη σας και το σπίτι σας.

(συσσωμό) το Γκράνμα

ΥΓ1: Τα είπα καλά; Το γλίτωσα το δώρο που δεν έχω λεφτά; 🙂

ΥΓ2: Καταγγέλουμε δημόσια τον αθέμιτο ανταγωνισμό, από τον Υ, που τον έχει βάλει η γυναίκα και κάνει μαθήματα χορού και μας έσβησε στη πίστα.

ΥΓ3: άμα δε το ξεφτυλίσω δε μπορώ :

Ζωή

30 Δεκ.

Περπατάω στη Φλωρεντία. Οι τουρίστες ποτάμι που κατακλύζουν τους δρομους και με γοργό βήμα τρέχουν από μνημείο σε μνημείο, από φωτογραφία σε φωτογραφία. «Το άγαλμα του Δαυίδ» λέει ο ξεναγός. «το άγαλμα θεωρείτε από τα σημαντικότερα μνημεία της ιταλικής…». Κλικ και φύγαμε. Χαζές φωτογραφίες με τις μούρες μας σε πρώτο πλάνο, γεμάτες με κάποια επίφαση ευτυχίας, σε ένα δυστυχισμένο τόπο. Σε μερικές πατρίδες που ότι τους έμεινε από την ιστορία, είναι η διαφορά της τιμής στον καπουτσίνο.

Συνέχεια

Back from the dead (ή το στρατό αν προτιμάτε)

24 Ιαν.

Ως καλός και άξιος Έλλην υπηρέτησα και εγώ τη θητεία μου όσο πιο λαμόγιο μπορούσα και να ‘μαι πίσω.

Την ημέρα που έκανα τη τελευταία μου υπηρεσία στη μονάδα έστειλα ένα μύνημα, πανηγυρικό, σε κανά δυο-τρεις φίλους ,μεταξύ αυτών και ο Αντώνης. Η απάντηση του ήταν από αυτές που λες, πάρ’ τον και στο γάμο σου να σου πει και του χρόνου. «Καλός πολίτης φίλε μου, καλώς ήρθες πίσω στην ανεργία, την ανασφάλεια τη μπατσοκρατεία, τις μειώσεις μισθών και τη φτώχεια». Λέω και εγώ, το πούστη, το σκατογκαντέμη να μου χαλάσει τη μέρα θέλει.

Τελικά όμως τα πράγματα δείχνουν ακόμα χειρότερα. Νιώθω λίγο σα τη μανα στο goodbye lenin που ξυπνάει και βλέπει το σοσιαλιστικό όνειρο να έχει πεθάνει. Όχι πως πριν 9 μήνες τα πράγματα ήταν καλά. Αυτό που βλέπω τώρα όμως και αντιλαμβάνομαι διαφορετικό είναι μία μιζέρια, μια δυστυχία που προσπαθεί να κρυφτεί σαν την πουτάνα, αλλά είναι φύση αδύνατο. Οι Πασόκοι εξακολουθούν τα ίδια επιχειρρήματα. «Και στον ΟΣΕ παίρναν τόσα και είναι ζάμπλουτοι κτλ, στον ΟΑΣΑ έτσι, στο Μετρό αλλιώς.» Πρέπει να είσαι χαζός όμως για να μην αντιληφθείς ότι πλέον κανείς δε τα πιστεύει. Ακούγονται σα το ξερόβηχα μιας πεθαμένης ιδεολογίας.

Που θέλω να καταλήξω με αυτό το μικρό ασυναρτητο κείμενο. Ο καπιταλισμός προσφέρει μία εκδούλευση στους εχθρόυς τη παρούσα φάση. Υποσκάπτει όλα τα ιδεολογήματα που θεμελίωνε τόσα χρόνια. Και θα μου πει κανείς, ναι ρε φίλε αλλά βάζει καινούρια. Οι καλοί Ευρωπαίοι που μας βοηθάνε, τους έχουμε ανάγκη, θα χρεωκοπήσουμε, θα πεθάνουμε όλοι από βουβουνική πανώλη κτλ… Δε διαφωνώ. Μαζί σας. Πόσο θα αντέξουν και αυτά όμως;

Τι χαρά, τι χαρά τα ιδεολογήματα του καπιταλισμού καταρρέουν σα τραπουλόχαρτα! Ο δρόμος για τη σοσιαλιστική επανάσταση είναι ανοιχτός!! Μη φάς έχουμε γλαρόσουπα… Θα θυμηθώ κάτι που είχε πει  ο Καζάκος προεκλογικά και είχε μεταφέρει ο άθλιος στη μπλογκοκουβέντα: Η εξαθλίωση οδηγεί στην εξαγρίωση είχε πει τότε ο καπετάνιος του Παπανικολή. Και κατ’ επέκταση θα προσθέσω εγώ, με μαθηματική ακρίβεια σε φασιστικά κράτη. Εστερνιζόμενος την απορία ενός αναρχικού που αναρωτιέται  σε τοίχο του Πολυτεχνείου: «δλδ ρε μάγκες στη χούντα πως ήταν?», σκέφτομαι μήπως έχουμε ήδη διανύσει τη μισή διαδρομή. Για το πόσο έχουμε διανύσει δεν είμαι σίγουρος, για το ότι έχουμε χαράξει τη πορεία όμως δεν έχω καμία αμφιβολία…

Ο στρατός τον οποίο υπηρετώ για λίγες μέρες ακόμα μου έμαθε να είμαι άντρας. Εντάξει λέμε και καμια μαλακία να χαίρονται οι παλαιοφασίστες (γιατί οι νέοφασίστες δε πάνε στρατό, τσαμπουκαλεύονται με τα αρχίδια άλλων). Όχι δε μου έμαθε να είμαι άντρας αλλά μου έδειξε πόσο μπορεί να σκύψει το κεφάλι ο άνθρωπος στην εξουσία. Οι ΕΠΟΠ στην 21 ΤΘΤ (Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία ρε άσχετε!) κάνουν για κανά δυο μήνες υπηρεσία κάμερες. Τι είναι οι κάμερες; Ε… Αυτό που ακούς ντε! Πάνε σε ένα δωμάτιο και κάθονται και κοιτάν τις 35 οθόνες που έχουν μπροστά τους. Για πόση ώρα; Από το καλοκαίρι και μετά για 12 ώρες!!!!!!!  Οι τύποι επί 60 μέρες κάνουν κάθε μέρα (χωρίς ΣΚ και άλλες κομμουνιστικές μαλακίες) 12ωρο. Το οποίο 12ωρο μπορεί να είναι και το βραδυνό! Δηλαδή 2 το βράδυ με 2 το μεσημέρι! Και τους ρωτάς: Καλά ρε.. Γιατί δε λέτε τίποτα; Είναι δυνατόν; Αυτοί σε λίγο θα σας πηδήξουν και τις γυναίκες ( βγήκε ο άδωνις από μέσα μου) . Και σου απαντούν αυτό που περίμενες να ακούσεις φυσικά. Και τι να κάνουμε, αυτοί έχουν το καρπούζι αυτοί έχουν και το μαχαίρι κτλ. Εκεί όμως που εκπλήσεσαι λίγο, είναι όταν σου λένε (όλοι) ότι αυτά παθαίνεις αν δεν έχεις συνδικαλισμό!

Και καταλήγω σε αυτό το τρομερά καταλυτικό και σημαντικό άρθρο: Όταν ο ΕΠΟΠ ζητάει συνδικαλισμό είναι η ώρα για επανάσταση συντρόφια 😀 !

ΥΓ: Μπήκα με τη χειρότερη άποψη για τους ΕΠΟΠ, βγαίνω με πολύ καλύτερη όχι αναγκαστικά καλή. Γενικά οι νέες σειρές έχουν πιο μορφωμένα παιδιά, ανθρώπους που οδηγήθηκαν κατ’εμέ σε μια λάθος επιλογή αλλά από πολύ δύσκολες συνθήκες.

ΥΓ2: Όποιος εκ των γνωστών μου ( και σε καμία περίπτωση φίλων) υποστηρίξει ότι πέρασα εύκολα στο στρατό, είναι προπαγανδιστής του εχθρού και σκυλί του συστήματος! Αντώνη! Για του λόγου το αληθές εδώ με βλέπετε σε μία άσκηση που κάναμε τελευταία. Το μουστάκι φταίει άμα δε με αναγνωρίζετε.

ΥΓ3: Βλέπω ότι το Γκράνμα κρατιέται σε ένα πολύ καλό επίπεδο (παρά την απουσία μου 😛 ) και χαίρομαι πολύ για αυτό.

Τελευταία μέρα ελευθερίας σήμερα…

25 Νοέ.

Ήρθε και η σειρά μου να πάω φαντάρος. Μετά τον άθλιο και τον κομπάσσο ήρθε και σειρά του χαμόγελου να παρουσιαστεί 🙂 Λίγο οι εκλογές που μετέφεραν την ημερομηνία που παρουσιάζομαι αργότερα λίγο το ότι είμαι ναυτικό και παρουσιαζόμαστε αργότερα,  λίγο η απεργία της ΠΝΟ κατάφεραν να καθυστερήσουν την ημέρα κατάταξης…

Συνέχεια

Η κρίση της αριστεράς (*)… και άλλα παραμύθια.

21 Οκτ.

Τούτο το πόστ είναι ένα ερώτημα προς τους αναγνώστες του μπλογκ.

Τους «ξένους» του γκράνμα, αυτούς που μιλιά έχουν αλλά φωνή δεν έχουν εδώ μέσα, αυτούς που περνάνε και δεν ακουμπάνε.

Προσωπικά θεωρώ επαναλαμβανόμενα ως φάρσα όλα αυτά που διαβάζω το τελευταίο διάστημα σχετικά με την «αριστερά στην Ελλάδα», την «αριστερά στην Ευρώπη», την «αριστερά στο κόσμο», που κανονικά εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης της δίνονται δυνατότητες για να μπλα μπλα μπλα μπλα,

αλλά αυτή μπλα μπλα μπλα μπλα γιατί

μπλα μπλα μπλα μπλα.

Συγκεκριμένα από τη μία έχουμε μια ενδοσκόπηση και μπλα μπλα μπλα μπλα, ενώ από την άλλη έναν ενδοαριστερό εμφύλιο με χαρακτηριστικά μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα.

Γι αυτό και είναι σημαντικές κινήσεις που θα προωθήσουν την μπλα μπλα μπλα μπλα κοινή συζήτηση, δράση και ενότητα της μπλα μπλα μπλα μπλα αριστεράς.

 

Και το ερώτημα είναι φίλες και φίλοι: Που υπάρχουν όλα αυτά;

Σε ποιό σύμπαν ζούμε εμείς και δε τα βλέπουμε;

Γιατί εγώ βλέπω μόνο μια συνεχή και εντεινόμενη (μιλώντας για τη συγκεκριμένη περίοδο) κρίση της «ανανεωτικής αριστεράς» στη χώρα μας, κρίση που αγκαλιάζει όμως με ποικίλους τρόπους και άλλα πολιτικά «αριστερά ρεύματα» που συγκενεύουν ή/και συνεργάζονται με την «ανανεωτική αριστερά»,

κρίση που όμως με αφήνει παγερά αδιάφορο;

Γιατί κάποιοι, αν και εφόσον εννοούν μόνο αυτό το κομμάτι της αριστεράς, δε το ξεκαθαρίζουν, αλλά αντίθετα μιλούν για το «σύνολο της αριστεράς»;

 

Γιατί το άλλο κομμάτι, εκείνο που κινείται γύρω από το ΚΚΕ, πρέπει να πω ξεκάθαρα τη δική μου εκτίμηση: Δε διέρχεται κάποια κρίση, δεν έχει καμία τάση ενδοσκόπησης.

Κερδίζει σε έδαφος, πιο πλατιές μερίδες εργαζομένων κτλ. δείχνουν ενδιαφέρον για τις θέσεις του και το εμπιστεύονται.

Επίσης έχει μια ξεκαθαρισμένη τακτική/στρατηγική, ξέρει τί θέλει. Ίσως περισσότερο από ποτέ άλλοτε.

Βεβαίως έχει προβλήματα. Αλλά τα πραγματικά του προβλήματα έχουν νομίζω να κάνουν με το κατά πόσο (κι αν όχι γιατί, που διαφέρει από χώρο σε χώρο) καταφέρνει στη πράξη να σταθεί στο ύψος του πήχη που το ίδιο βάζει. Αλλά αυτό δε συνιστά κρίση, έτσι δεν είναι γαμώ γαμώ;

 

 

 

(*)όλο το κείμενο γράφεται αποδεχόμενο  τον όρο «αριστερά». «Έστω ότι» που λένε και στο χωριό μου…

 

ΥΓ. Νταξ, ποστ του κώλου, αλλά μου χει κάτσει πολύ περίεργα όλη αυτή η εικόνα που περνάει τελευταία από κάποιους.

Όλη η εξουσία αργότερα…

13 Μάι.

Εφαρμόζοντας τη μέθοδο της ανάβασης από το αφηρημένο στην αμπελοφιλοσοφία, πλέω σε πελάγη σύγχυσης ως προς το τι ακριβώς είναι τέλος πάντων αυτό για το οποίο εγκαλούμαστε για τη στάση πληρωμών και πώς την αντιλαμβάνεται ο μέσος άγνωστος Υ (ψι που λέει κι ο άθλιος) για τον οποίο αυτό είναι το μόνο και συνεπές σύνθημα αυτή τη στιγμή.

Η απορία μου τόσο καιρό ήτανε πώς μπορεί να γίνει στάση πληρωμών προς όφελος του λαού χωρίς να συγκροτηθεί πρώτα η λαϊκή εξουσία (εργατική δημοκρατία, δικτατορία του προλεταριάτου (and so on and so forth).

Τελικά για να γίνει αυτή η στάση πληρωμών δεν χρειάζεται να έχουμε την εξουσία!

Η στάση πληρωμών νοείται ως μεταβατικό αίτημα που θα το επιβάλλει ο λαός ο οποίος όμως δεν έχει την εξουσία αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο θα του ανοίξει διάπλατα το δρόμο (τη λεωφόρο καλύτερα) γι’ αυτήν, γιατί αυτομάτως θα γίνουν ένα σωρό πράγματα, από την έξοδο από το ευρώ (όχι όμως κι από την εε, μην μαξιμαλίζετε) έως την κοινωνικοποίηση των τραπεζών, της απαλεψιάς κι ένα σωρό άλλων, που ακόμα βέβαια δεν θα είναι σοσιαλισμός, αλλά θα υποχρεώσουμε τους αστούς να τα κάνουν, οι οποίοι βέβαια θα έχουν ακόμα την εξουσία αλλά θα τους έχουμε στήσει με την πλάτη στον τοίχο.

Όπως έλεγε κι ο λένιν η στάση πληρωμών είναι το τελευταίο εκείνο σκαλοπατάκι που ανάμεσα σε αυτό και το σοσιαλισμό δεν υπάρχει κανένα άλλο σκαλοπατάκι. Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου να σου τραγουδήσω για στάση πληρωμών και το μια στάση εδώ του μητροπάνου (που μου αρέσει στα κρυφά).

Κι έτσι λοιπόν δεν είναι ένα οποιοδήποτε αίτημα αλλά το κλειδί του παραδείσου που πρέπει να κάνουμε σημαία μας, παντιέρα ρόσα (τριομφερά). Φόλα στα σκυλιά στους σταλινικούς που είναι αντιλενινισταί, βάζουν άλλες προτεραιότητες και δεν περιστρέφουν όλο τους το μικρόκοσμο γύρω από αυτό.

Ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί σύντροφοι μαζί με τον Λένιν:

Ζήτω η στάση πληρωμών, γερά για τον κομμουνισμό.

Εν τούτω νίκα! Ζήτω η στάση πληρωμών κι η στάση του νίκα.

Το όπλο είναι ένα, τα τεθωρακισμένα!

7 Μάι.

-Όταν σου λεγα παιδί μου να καμουφλάρεις το τανκ, δεν εννοούσα αυτό!!!

Τώρα που τα πράγματα δυσκολεύουν, τώρα που το ΔΝΤ μας παίρνει τα ότι έχουμε και δεν έχουμε, η μόνη λύση είναι να μπείς στο στρατό όπου έχεις εξασφαλισμένη στέγη και τροφή. Ακολουθώντας αυτό το σκεπτικό κι εγώ σας χαιρετώ. Αν και ως τεθωρακισμένος και έτσι όπως πάνε τα πράγματα, με βλέπω σε κανά μήνα να σουλατσάρω στη Πανεπιστημίου…

Αυρίο Σάββατο καλούνται όλες οι δημοκρατικές δυναμεις του Γκράνμα κάθε απόχρωσης να παρεβρεθούν στο σπίτι μου για να γιορτάσουμε τις τελευταίες στιγμές ελευθερίας. Όποιος ενδιαφέρεται comment και θα λάβει οδηγίες σε mail.

*ΥΓ: απαγορεύονται ρητά οι πολιτκές συζητήσεις στο σπίτι μου, πριν τη κατανάλωση σημαντικής ποσότητας αλκοόλ. Ξεμέθυστοι δε βγάζουμε άκρη…

Στις 10 στον αέρα

29 Δεκ.

Λοιπόν αποχαιρετούμε το παλιό χρόνο (να φύγει και να μη ξανάρθει), με μια live ραδιοφωνική εκπομπή στο indieground online radio μαζί με τον aman mpam.

Ακούστε μας live εδώ στις 10 η ώρα. Καλή χρονιά από εμένα.

Ο Ιησούς γεννήθηκε παραμονή των εκπτώσεων

23 Δεκ.

Ο Ιησούς γεννήθηκε προ Χριστού

Η χρονολόγηση από την ημέρα της αρχής της αυτοκρατορίας δεν είναι επινόηση του Μουσολίνι που μετρούσε το χρόνο σε έτη της φασιστικής εποχής.  Οι Ρωμαίοι αντίστοιχα, μετρούσαν το χρόνο από τη μέρα κτήσεως της Ρώμης. Από τα ιστορικά δεδομένα λοιπόν προκύπτει ότι ο Ηρώδης, πέθανε το 750 έτος από τη μέρα που χτίστηκε η Ρώμη. Το έτος αυτό αντιστοιχεί στο 4 πχ στο χριστιανικό ημερολόγιο. Το ημερολογιακό λάθος των Χριστιανών, οφείλεται στους υπολογισμούς του μοναχού και αστρονόμου Διονυσίου του Μικρού.   Η επιλογή της ημέρας της γέννησης έγινε κατά τον ίδιο τρόπο που επιλέχτηκαν αρκετές ημερομηνίες χριστιανικών εορτών. Τα χριστούγεννα ήρθαν για να αντικαταστήσουν παλιότερες παγανιστικές εορτές, επιλέχτηκε δηλαδή η ήμερα εορτασμού των γενεθλίων του Μίθρα και του εορτασμού του Ήλιου.

Merry Christmass to all!! ho ho ho

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και όπως αντικαταστάθηκε η παγανιστική εορτή από μία χριστιανική, έτσι και η χριστιανική αντικαστατάθηκε από μία άλλη. Η γιορτή του ερχομού του Ιησού στη γη, αντικαταστάθηκε από τη γιορτή του ερχομού του 13ου μισθού στις τσέπες των χαρούμενων καταναλωτών και των ακόμα πιο χαρούμενων καταστημάτων. Ο Άγιος Βασίλης από τη Καισάρεια έγινε Santa Claus από τη Φιλανδία ντυμένος στα χρώματα της Cοca Cola, της οποίας τα φωτισμένα με όμορφα λαμπιόνια φορτηγά έρχονταί στη πόλη μας περνόντας μέσα από χιονισμένα χωριά και όμορφες βουνοκορφές. Χοντροί κοκκινοντυμένοι κύριοι (ενίοτε άνθρωποι που αναγκάζονται και απεμπολούν την αξιοπρέπεια τους για λίγες πενταροδεκάρες, πάντα στο πνεύμα των χριστουγέννων) στρογγυλοκάθονται σε βελούδινες καρέκλες στις εισόδους των εμπορικών κέντρων, χτυπώντας το καμπανάκι τους και χαϊδεύοντας τη ψεύτικη γενειάδα τους , που όμως είναι λιγότερο ψεύτικη από την ευτυχία που πουλάνε τα ίδια τα πολυκαταστήματα.

Άνθρωποι χωρίς ελπίδα, άνθρωποι καταπιεσμένοι τρέχουμε να ξεδώσουμε. Επιτέλους! Δε μένουμε μόνο στο βλέμμα, δε μένουμε μόνο στη βιτρίνα. Μπορούμε και να αγοράσουμε.  Άνθρωποι που εργάζονται δεκάωρα, με ελάχιστους μισθούς, χωρίς δικαιώματα. Άνθρωποι που παλεύουν να στείλουν τα παιδιά τους στο φροντιστήριο, να εξασφαλίσουν τα βασικά. Άνθρωποι που αγοράζουν καινούριο κινητό, καινούριο laptop και στερεοφωνικό για να θυμηθούν πως βρισκόμαστε στο 2009 και να ξεχάσουν τον εργασιακό μεσαίωνα.

Πήγαινε στη δουλειά, ακολούθησε το νόμο, ξόδεψε όλο το 13ο μισθό στα μαγαζιά, πάρε το καινούριο σούπερ γαμάτο κινητό, καινούρια παπούτσια, καινούρια τσάντα. Επανέλαβε μετά από εμένα: Είμαι ελευθερός…

*την εικόνα τη βρήκα στον inlovewithlife

Στη πόλη που πρωτοέπαιξαν οι Beatles

2 Δεκ.

Όσοι παρακολουθείτε το μπλογκ συχνά, μπορεί να έχετε πετύχει αποστροφές το λόγου μου, που αυτοχαρακτηρίζομαι οπαδός της St Pauli. Πλέον μπορώ να πω ότι είμαι και οπαδός της πόλης που τη φιλοξενεί, του Αμβούργου. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία για ένα ταξίδι στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης , δε μπορούσα να αρνηθώ. Κάτι η ιδέα ότι θα δω την St Pauli από κοντά, κάτι η φήμη του Αμβούργου, ως μίας Γερμανικής πολής με μεσογειακή νοοτροπία , κάτι και η σκέψη ότι θα μπορούσα να γράψω ένα πολύ καλό κείμενο για το Γκράνμα με οδήγησαν στη Γερμανία για σχεδόν ολόκληρη την εβδομάδα που μας πέρασε.

Το Αμβούργο  είναι μια πόλη με σημαντική ιστορία που καθορίζεται από το χαρακτήρα των κατοίκων της όπως  και η νοοτροπία των ανθρώπων χαρακτηρίζεται από την ιστορία της πόλης. Οι Αμβουργέζοι είναι πολύ περήφανοι, για την αυτονομία της πόλης ήδη από την απόφαση του Μπαρμπαρόσα, το 1189μχ.  Παρότι η πόλη πλέον έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας, η σύγχρονη ιστορία της σημαδεύεται από διάφορα κινήματα και μικρές εξεγέρσεις. Οι περισσότερες από τις κοινωνικές συγκρούσεις έγιναν με αφορμή τη χρήση της γης και των κατοικιών. Αυτό το φαινομενικά παράδοξο, έχει την εξήγηση του στις πολύ μεγάλες αντιθέσεις που δημιουργήθηκαν στη τοπική κοινωνία καθώς η πόλη αναπτυσσόταν, δημιουργώντας μια πολύ πλούσια αστική τάξη που ασχολείται φυσικά κυρίως με τη ναυτιλία, αλλά και  αφήνοντας τους φτωχούς σε άσχημη κατάσταση.

Μια τέτοια περίπτωση, είναι τα σπίτια ενός γνωστού δρόμου του St Pauli, όπου όπως μου διηγήθηκε η Kati, αγοράστηκαν από τους «πλούσιους», που επένδύσαν έτσι κάποια από τα λεφτά που έφερνε το λιμάνι.  Τα σπίτια αυτά όμως παρέμειναν κλειστά, αφού οι ιδιοκτήτες τους περίμεναν να τα πουλήσουν, όταν θα έχουν αυξήσει σημαντικά την αξία τους. Εντωμεταξύ όμως, ο πληθυσμός της πόλης διαρκώς αυξανόταν και μαζί του και τα νοίκια, ωθώντας τους φτωχούς κατοίκους στην εξαθλίωση.  Όταν πια ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, οι άνθρωποί εισέβαλαν στα σπίτια όπου και εγκαταστάθηκαν με την υποστήριξη της κοινωνίας της πόλης.

Blankenese

Τη πρώτη μέρα που φτάσαμε στη πόλη, κατευθυνθήκαμε στο προάστιο που θα μέναμε, όπου φιλοξενούμασταν, από την πολύ όμορφη οικογένεια του Κώστα και της Kati. Το προάστιο λεγόταν Blankenese και δε μου πήρε και πολύ ώρα να καταλάβω πως πρόκειται για ένα από τα πιο ακριβά μέρη της πόλης. Πρόκειται ίσως, για το πιο ακριβό προάστιο της Γερμανίας, ειδικά το κομμάτι που βλέπει στον ποταμό Έλβα. Μιλώντας με το πατέρα της Kati, που γεννήθηκε εκεί και εργάζεται ως ναυτικός, αλλά και με άλλους, έμαθα πως το Blankenese δεν ήταν από την αρχή πλούσια συνοικία. Ήταν ένα μικρό χωριό ναυτικών, όπου αργότερα με την ανάπτυξη της πόλης έφτασε να είναι προάστιο και μάλιστα πλούσιο. Μάλιστα στο κέντρο του, υπήρχε ένα εστιατόριο το Linde. Το Linde λοιπόν, , θεωρούταν στέκι των κομμουνιστών, αργότερα όμως πουλήθηκε και πλέον όλοι οι παλιοί κάτοικοι του χωριού αρνούνται να πάνε. Εντυπωσιακή είναι η απαξίωση των υπολοίπων κατοίκων του Αμβούργου προς το Blankenese. Όταν ενημέρωνα κάποιον για το που μένω, η καλύτερη αντίδραση ήταν ένας απλός μορφασμός αποδοκιμασίας ενώ όσες φορές και αν προσκάλεσα κάποιον για καφέ στο Blankenese, πάντα έβρισκε κάποια πολύ καλή δικαιολογία για να το αποφύγει.

  

χαμόσπιτο

Συνέχεια