Archive | ιστορία RSS feed for this section

9 Mάη, μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών

9 Μάι.

RedsoldierinDeutscheBankΣήμερα, είναι η επέτειος της τελικής ήττας των βάρβαρων ναζιστικών ορδών από τον Κόκκινο Στρατό και τους Παρτιζάνους όλης της Ευρώπης. Δεν είναι η «Ημέρα της Ευρώπης» που θέλουν να λανσάρουν οι σύγχρονοι Γερμανοτσολιάδες, διαστρεβλωτές της ιστορίας, που θέλουν αντί για την ηρωϊκή αυτή νίκη των λαών και των εργατών να τιμάμε την ΕΕ, το πολιτικό δηλαδή κατασκεύασμα που έφτιαξε η κεφαλαιοκρατία για να πάρει πίσω όσα έχασε με την αντιφασιστική νίκη.

Η κεφαλαιοκρατία σήμερα εκθρέφει εκ νέου το φασιστικό θηρίο όπως είναι ξεκάθαρο από τα φαινόμενα της «Χρυσής Αυγής» στην Ελλάδα, του «Εθνικού Μετώπου» στη Γαλλία ή του φλαμανδικού ρατσισμού-εθνικισμού στο Βέλγιο και τη σχέση τους με το αστικό κράτος.

Πραγματικός εχθρός ακόμα περισσότερο από τότε, σήμερα είναι τα πολυεθνικά ολιγοπώλια που παρά τη στήριξη που παρείχαν στο ναζισμό και την ήττα του τελευταίου συνεχίζουν σήμερα να συγκεντρώνουν την πραγματική εξουσία.  Ο Νίκος Μπογιόπουλος παρουσίασε στο χθεσινό «Ριζοσπάστη» την περίπτωση της Krupp. Τα ασανσέρ του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου σήμερα έχουν φαρδύ πλατύ το σήμα της.

Άλλη περίπτωση εταιρείας που στήριξε το ναζισμό και συνεχίζει να λύνει και να δένει είναι η περιβόητη Deutsche Bank. Το 2007-2008 παρίστανε την ανέγγιχτη από την κρίση τράπεζα που θα «θεωρούσε ντροπή το να δεχτεί δημόσια χρήματα». Αυτό, παρότι ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων από το σώσιμο της ασφαλιστικής AIG από το αμερικανικό δημόσιο κατέληγε σ’αυτή. To 2011-2012 ηγήθηκε του παγκόσμιου τραπεζικού λόμπι IIF στην επιβολή των όρων της μερικής χρεοκοπίας της Ελλάδας και της καταλήστευσης / διάλυσης των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων και πολλών δημόσιων οργανισμών, οι οποίες συνοδεύτηκαν από απανωτά μνημόνια. Η Ελλάδα είχε βρεθεί «ένοχη» απόκρυψης ελλειμάτων το 2009 κι έπρεπε να τιμωρηθεί. Βέβαια το πότε ακριβώς τα στατιστικά μαγειρεύτηκαν προς τα πάνω ή προς τα κάτω παραμένει ερώτημα, καθώς είναι γνωστό ότι συχνά τα στατιστικά λένε ότι τους πεις.

Να που τώρα όμως φαίνεται ότι η Deutsche Bank είχε η ίδια κρύψει ζημίες 13 δισ. ευρώ το 2008. Φέτος, για να συμμορφωθεί με τους νέους κανόνες κεφαλαιακής επάρκειας της ΕΕ η Deutsche Bank κατάφερε να κρύψει νομίμως – αφού οι νόμοι φτιάχνονται σύμφωνα με τις επιθυμίες της – τουλάχιστον 26 δισ. ευρώ για το 2012 (δείτε τη μελέτη που δημοσίευσε χθες το Corporate Europe Observatory).

Η τράπεζα είναι υπόδικη για διάφορες υποθέσεις σε πολλές χώρες. Οι Έλληνες φορολογούμενοι πληρώνουν την τράπεζα αυτή για να ξεπουλήσει καλύτερα την περιουσία τους, καθότι πρόκειται για τον επίσημο σύμβουλο του ΤΑΥΠΕΔ. Μεγάλο κομμάτι του ελληνικού τραπεζικού τομέα ενδέχεται να βρίσκεται σύντομα υπό τον άμεσο έλεγχό της, κι έτσι και η οικονομία της χώρας.

Όπως και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έτσι και τώρα οι ιμπεριαλιστές συνεργάζονται με τη ντόπια ολιγαρχία παντού. Όπως τότε οι Γερμανοί ναζιστές ήταν τα σκυλιά της Deutsche Bank, της Krupp, της IG Farber και της υπόλοιπης γερμανικής κεφαλαιοκρατίας για να διατηρήσει την εξουσία όταν κανένα άλλο στήριγμα δεν της έμενε, έτσι κι οι χρυσαυγίτες παρά τη «αντισυστημική» φανφαρολογία τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα σκυλιά της ελληνικής άρχουσας τάξης, αλλά και των ξένων επικυρίαρχων, σύμφωνα με την εθνοκάπηλη παράδοση της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.

Στο στόχαστρο μας πρέπει να είναι τόσο οι πολυεθνικές όσο και τα εθνικιστικά (βλέπε ΝΔ) και φασιστικά σκυλιά τους. Όλους αυτούς, το επερχόμενο κύμα εξεγέρσεων κι επαναστάσεων των ευρωπαϊκών λαών μπορεί να τους βάλει – οριστικά τη φορά αυτή – στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ανοίγοντας το δρόμο για την ελευθερία.

Η σκιώδης οικονομία και ο ρόλος της στην ανατροπή του σοσιαλισμού

9 Ιον.


άρθρο του Άναυδου για το Γκράνμα

1. Εισαγωγή

Το άρθρο αυτό βασίζεται κυρίως στο βιβλίο των Roger Keeran & Thomas Kenny Sosialism Betrayed: Behind the Collapse of the Soviet Union International Publishers 2004. Το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου τους δημοσιεύτηκε στο 6/2007 τεύχος της ΚΟΜΕΠ. Και οι δύο ήταν παρόντες στο συμπόσιο της ΚΟΜΕΠ τον Δεκέμβρη του 2007 με θέμα το σοσιαλισμό.

Η βασική τους θέση συνοψίζεται ως εξής (1)

Ορισμένα οικονομικά προβλήματα υπήρχαν στην ΕΣΣΔ κυρίως ελλείψεις καταναλωτικών αγαθών (κυρίως υψηλής ποιότητας) και επιβραδυνόμενη αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και της οικονομίας. Ωστόσο δεν ήταν τα προβλήματα αυτά από μόνα τους που οδήγησαν στη διάλυση τους συστήματος αλλά η απόπειρα του Γκορμπατσοφ να τα λύσει που οδήγησαν στην υπονόμευση του συστήματος.

Συνέχεια

Στέλιος Καζαντζίδης η μεγάλη παντοτινή φωνή της εργατικής τάξης.

2 Απρ.

Χρησιμοποίησα αυτό τον τίτλο  γιατί νομίζω αποδίδει  το τι ήταν ο Σ Καζαντζίδης για όλους εμάς που «ζήσαμε με την φωνή του» Ο Σ.Κ ήταν όχι μόνο η μεγάλη φωνή του λαϊκού τραγουδιού αλλά και  κάτι σαν αποκούμπι για την εργατική τάξη της δεκαετίας του 50 και του 60, αλλά και μεταγενέστερα. Τα τραγούδια του Στ. Καζαντζίδη ταυτίστηκαν με μια περίοδο της πρόσφατης, μεταπολεμικής ιστορίας, εκφράσανε πολύ πλατιά λαϊκά στρώματα. Έχει ειπωθεί -κι είναι σωστό- πως ο Καζαντζίδης ήταν ο τραγουδιστής της «ήττας». Της ήττας του λαϊκού κινήματος μετά τον εμφύλιο, της ήττας ενός λαού που γνώρισε τις σκληρές οικονομικοκοινωνικές συνθήκες της μεταπολεμικής περιόδου, που εξαναγκάστηκε να πάρει το δρόμο της μετανάστευσης και του ξεριζωμού. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως ο Στ. Καζαντζίδης έκφρασε με τον πιο χαρακτηριστικό και αυθεντικό τρόπο την πίκρα, τον πόθο, τον καημό αυτής της ήττας. Και μάλιστα μέσα από μια φωνή με τεράστιες εκφραστικές δυνατότητες και λαϊκή «ρίζα» Μ’ αυτή την έννοια ο Καζαντζίδης ήταν ένας έξοχος, αυθεντικός και ανεπανάληπτος λαϊκός βάρδος

Το πολίτικο και κοινωνικό περιβάλλον

Όταν το 1953 εμφανίζεται στο λαϊκό τραγούδι ο Σ. Καζαντζίδης, οι μνήμες από την τραγωδία της φασιστικής κατοχής και της αντίστασης αλλά και  της ένοπλης αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις του Δημοκρατικού στρατού  είναι ακόμα νωπές, ενώ οι συνέπειες της ήττας  του εργατικού και λαϊκού κινήματος  επιδρούν και στην τελευταία πτυχή της ζωής των ανθρώπων. Η ήττα των δυνάμεων του Δημοκρατικού στρατού  σηματοδότησε και τον τερματισμό μιας εποχής ηρωικών και ελπιδοφόρων αγώνων ενός λαού που είχε αποτόλμησει με όρους μαζικού λαϊκού κινήματος  αλλά και ενόπλου αγώνα να πάρει τις τύχες του στα χέρια του παλεύοντας για το όραμα της «λαοκρατίας»

Συνέχεια

Βιβλίο: Ρήξη και Ενσωμάτωση

19 Δεκ.

(Συμβολή στην Ιστορία του εργατικού – κομμουνιστικού κινήματος του Μεσοπολέμου (1918 – 1936))

.
.

Όπως είχα πει το καλοκαίρι στον Μπρέζνιεφ και στη Βιργινία (μα που χάθηκε αυτή;), από τους σύγχρονους ΚΚΕδες μαρξιστές επιστήμονες μου αρέσουν περισσότερο τα κείμενα του Αναστάση Γκίκα.

Κυρίως εκτιμώ τον τρόπο προσέγγισης των θεμάτων που επιλέγει. Ο Γκίκας πρώτα απ’ όλα είναι ο τύπος του ερευνητή που θα κάτσει να ανακαλύψει και να ξεψαχνίσει όλη την βιβλιογραφία που μπορεί να βρεί γύρω από το εκάστοτε θέμα του, είτε αυτή είναι ιδεολογικά κοντά στις απόψεις του είτε όχι.

Έπειτα, απ’ όσο μπορώ να κρίνω από τη μεριά μου -και επ’ αυτού ευχαρίστως να δεχθώ και αντιρρήσεις- πλησιάζει τις εχθρικές προς τη θέση του απόψεις ως έχουν και δεν τις «παραμορφώνει» πρώτα κόβοντας τα κατάλληλα αποσπάσματα πριν αντιπαρατεθεί μαζί τους.

Άλλο ενα στοιχείο στα κείμενά του που μου αρέσει είναι η σωστή ισορροπία που -κατά τη γνώμη μου- πετυχαίνει ανάμεσα στην αφήγηση της ιστορίας έτσι όπως αυτή προκύπτει από τα ντοκουμέντα και τις αναφορές στις οποίες ανατρέχει από τη μία και στις προφορικές και βιοματικές εν γένει αφηγήσεις από την άλλη. Το συγκεκριμένο φαίνεται και στο έργο του «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» όπως και σε ετούτο το βιβλίο. Συγκεκριμένα, ο Γκίκας πάντα τις θέσεις στις οποίες καταλήγει στο έργο του τις βασίζει μόνο σε πρωτογενή ντοκουμέντα εάν αυτό είναι εφικτό και σε άλλες μελέτες γύρω από το θέμα προς προσέγγιση. Αφού έχει στηρίξει τη θέση του αποκλειστικά σε τέτοια υλικά, έρχεται και προσθέτει πλούσιες βιοματικές αφηγήσεις, που με αρκετό κόπο φαντάζομαι έχει περισυλλέξει.

 

Αλλά ας πάω στο βιβλίο. Πρόκειται για μια μελέτη γύρω από το εργατικό-κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα του μεσοπολέμου (μέχρι τη δικτατορία του Μεταξά). Σε μεγάλο βαθμό βασίζεται στη διδακτορική του διατριβή με ίδιο θέμα στο πανεπιστήμιο του York.

Πριν μπεί ωστόσο στο συγκεκριμμένο κάνει μια αναφορά σε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα: Τη μεθοδολογία που χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς και ακόμα πιο συγκεκριμένα τη μεθοδολογία που χρησιμοποιείται στην προσέγγιση της ιστορίας του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Ξεκινώντας την προσέγγιση του θέματός του αναφέρεται πρώτα στις υλικές προϋποθέσεις του ελληνικού εργατικού κινήματος και στο πώς αυτές επιρρέασαν τον τρόπο που αναπτύχθηκε η ταξική συνείδηση στην ελληνική εργατική τάξη.

Ακολουθεί μια λεπτομερέστατη ανάλυση των τρόπων με τους οποίους προσπάθησε να επιρρεάσει το ελληνικό κράτος και η ελληνική αστική τάξη την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, άλλοτε με το μαστίγιο και άλλοτε με το καρότο.

Αφού ολοκληρώνει αυτά, πάει στο κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα. Εξετάζονται λεπτομερώς ουσιαστικά όλα τα κορυφαία ζητήματα στην ανάπτυξη αυτού από τα τέλη του 19ου αιώνα ως και τη δικτατορία του Μεταξά:

  • Το συσχετισμό των δυνάμεων που συμμετείχαν στην ίδρυση του ΣΕΚΕ και πώς αυτός επιρρέασε τη πολιτική και δράση του τα πρώτα χρόνια.
  • Τις σχέσεις του ΣΕΚΕ με την 2η και 3η διεθνή.
  • Την επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης, της Κομμουνιστικής Διεθνούς και την μπολσεβικοποίηση του κόμματος.
  • Την εσωκομματική διαπάλη που γινόταν καθ’ όλη τη δεκαετία το ’20, τα ζητήματα που αυτή αφορούσε, με ποιόν τρόπο ακριβώς αυτή εξελίχθηκε, πού και πόσο είχε επιρροή η κάθε ομάδα.
  • Τί σχέσεις είχαν οι διάφορες ομάδες που έφευγαν από το ΚΚΕ με το ίδιο το κόμμα, μεταξύ τους αλλά και με την διεθνή αντιπολίτευση του Τρότσκι.
  • Πώς διαμορφώθηκε, από ποιούς υποστηρίχθηκε και από ποιούς όχι, η θέση του ΚΚΕ για το «Μακεδονικό».
  • Ποιά ήταν στη πορεία της ανάπτυξής του η κοινωνική σύνθεση του ΚΚΕ στο μεσοπόλεμο.
  • Ποιές ήταν οι διώξεις απέναντί, του, με τί οργανωτικά και άλλα μέτρα προσπάθησε να απαντήσει σε αυτες.
  • Με ποιούς τρόπους προσπάθησε να απαντήσει το ΚΚΕ στις διώξεις μέσα από το λαϊκό κίνημα.
  • Ποιές και σε ποιούς τομείς ήταν οι λαϊκές οργανώσεις που ανέπτυξε.
  • Πώς γινόταν η συνδικαλιστική του δουλειά.
  • Ποιά ήταν και με ποιούς τρόπους γίνονταν η θεωρητική δουλειά στο ΚΚΕ της εποχής.

 

Όλα αυτά από μόνα τους είναι πάρα πολύ σημαντικά. Αυτό όμως που κάνει κατά τη γνώμη μου το συγκεκριμένο βιβλίο εξαιρετικό είναι πως, αφού ολοκληρώνει την εξέταση όλων των παραπάνω, περνάει στη μελέτη της ανάπτυξης του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος σε δύο συγκεκριμένες περιοχές: Στη Κοκκινιά και στη Καβάλα.

Εδώ μιλάμε πλέον για καταπληκτικές λεπτομέρειες, για παραδείγματα δράσης μέσα στο κίνημα τα οποία είναι επίκαιρα όσο ποτέ:

  • Η περίπτωση της Κοκκινιάς και το πώς το ΚΚΕ του τότε κατάφερε σταδιακά να αυξήσει την επιρροή του σε ένα κοινωνικό σώμα με στενές σχέσεις μεταξύ του, αποκομμένο εν πολλοίς από τους «παλαιοελλαδίτες», σε τεράστιο ποσοστό προλεταριακό ως προς την κοινωνική του σύνθεση κ.ά., προσφέρει, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια, εξαιρετικά χρήσιμα συμπεράσματα για το πώς μπορεί σήμερα κανείς να προσεγγίσει τους μετανάστες που ζουν κι εργάζονται μόνιμα στη χώρα.
  • Η περίπτωση της Καβάλας δε είναι η πιο καθαρή περίπτωση μακρόχρονης ανάπτυξης της ταξικής πάλης και κερδίσματος των εργαζομένων από το ΚΚ για την οποία έχω διαβάσει στην Ελλάδα. Ομολογώ πως η συναρπαστική ιστορία του καπνεργατικού κινήματος στην Καβάλα μου ήταν παντελώς άγνωστη. Εδώ εξετάζεται σε μεγάλο βάθος και η αντιπαράθεση μέσα στο εργατικό κίνημα, που παίρνει κάθε δυνατή μορφή. «Κόκκινα» σωματεία που πετυχαίνουν απίστευτες κατακτήσεις, διασπαστικά συμβιβασμένα σωματεία και ομοσπονδίες που φτιάχονται, διοικήσεις που στέλνονται εξορία, κρατικές παραχωρήσεις μόνο και μόνο για τον εγκλωβισμό του κινήματος, οι τρόποι δράσεις με τους οποίους τα «κόκκινα» σωματεία ξανακερδίζουν την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας και στη συνέχεια κυριολεκτικά σαρώνουν τα συμβιβασμένα σωματεία, παρά το ότι κυρήσσονται παράνομα και «τυπικά» δεν υφίστανται καν, πώς αναγκάζουν το κράτος που τυπικά τα έχει καταργήσει να συνδιαλέγεται και να υπογράφει συμφωνίες μαζί τους, πώς φτάνει το ΚΚΕ να παίρνει 52% στη πόλη της Καβάλας και να εκλέγει δήμαρχο, τί μέτρα παίρνει αυτός και το δημοτικό συμβούλιο προτού το κράτος τους στείλει (εκλεγμένους) στην εξορία…

Απίστευτο, πραγματικά. Και όλα αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε, μέσα σε συνθήκες εκδήλωσης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης μετά το 1929, η οποία έχει επίδραση και στο εμπόριο και στη παραγωγή καπνού της εποχής.

Αυτά εν ολίγοις. Περισσότερα στα σχόλια…

Ακόμα σε ζητά τούτο το χώμα…

16 Ιον.

βικιπαίδεια

Miss Pavlichenko & Woody Guthrie

10 Ιον.

Σε πείσμα των καιρών και του Υ που επιμένει να χτυπάει σε λάθος κουδούνι προκειμένου να προβάλει στη πόρτα το μέτωπο που αναζητά, θα ασχοληθώ με κάτι εντελώς διαφορετικό:

Πρόσεξα τη Κυριακή στον Ριζοσπάστη ένα άρθρο που μου έκανε εντύπωση, μιας και δεν γνώριζα τίποτα σχετικά. Ετούτο εδώ.

Μια νεαρή Σοβιετικιά παρατάει λοιπόν τις σπουδές της και κατατάσσεται στον Κόκκινο Στρατό, γίνεται sniper και σκοτώνει 309 ναζί κατά τη διάρκεια του πολέμου, μέσα σε αυτούς 36 ναζο-sniper.

Το θέμα μας όμως δεν είναι μόνο η σ/φίσσα Pavlichenko (εδώ τί γράφει γι αυτήν η wikipedia).

To θέμα του post βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ατλαντικού, εκεί όπου ένας μουσικός, ο Woody Guthrie, ανταποκρίνεται στα κατορθώματά της μέσω του τραγουδιού «Miss Pavlichenko».

Στίχοι εδώ

Ποιός είναι όμως αυτός ο τύπος,

που γράφει πάνω στη κιθάρα του «this machine kills fascists»,

Συνέχεια

Ξορκίζοντας το παρελθόν ενώ καταριέσαι το παρόν: ο Αλβανός Σίσυφος

1 Μαρ.

‘Αρθρο του Talibremal για το Γκράνμα

'Καλωσήρθατε στο Σαλί - Γκραντ'

Ένα μετουσιωμένο σκιάχτρο πλανάται πάνω από τις περιπεσούσες εν ‘σοσιαλισμό’ χώρες, εντούτοις δεν ίπταται θριαμβευτικό και απειλητικό όπως ο πρόγονός του. Αυτή τη φορά, την εικοστή επέτειο της πτώσης του τείχους και με μια πρωτοφανών διαστάσεων κοινωνικοοικονομική κρίση να καλπάζει παγκοσμίως, τίθεται∙ αγγόγυστα, το ερώτημα: Τι απόμεινε τελικά από τον υπαρκτό σοσιαλισμό και ποιες κοινωνικο-ψυχολογικές διαστάσεις αναβιώνουν στα συντρίμμια ενός ‘ανεκπλήρωτου έρωτα’ ως κοινωνικού συμβολαίου;

To αρθράκι θα επικεντρωθεί στην Αλβανική έκδοση της ‘σοσιαλιστικής’ νοσταλγικής κοινωνιοπαθολογίας. Πέρα από μια πρώτη, σταχυολογική, εισαγωγική προσέγγιση της αλβανικής περίπτωσης  για την ανάδειξη των sui generis χαρακτηριστικών της,  σκοπός μας θα αναδειχθεί  η ψηλάφιση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συνεπειών της πτώσης του Χοτζικού καθεστώτος.

Εν συνεχεία τη προβληματική που τίθεται, εάν δηλαδή υπάρχει η όχι νοσταλγία του καθεστώτος στην Αλβανία, θα προσπαθήσουμε, εκφέροντας μια άρνηση, να την αναλύσουμε με τους όρους της χαοτικής και τραυματικής μετάβασης.

Συνέχεια

Η «Επανάσταση» στην Ρουμανία, ο Βασιλιάς Michael και ένας δράκουλας

26 Δεκ.

Η "επανάσταση"Πριν από είκοσι χρόνια στις πόλεις της Ρουμανίας και με επίκεντρο την Τιμισοάρα και το Βουκουρέστι μια «επανάσταση» έλαβε χώρα, μια από αυτές τις επαναστάσεις που «απελευθέρωσαν» τους  λαούς από τα δεσμά των κομμουνιστών και τους  οδήγησαν στον καπιταλιστικό «παράδεισο». 

Ανέτρεψαν τον «στυγνό δικτάτορα» Νικολάι Τσαουσέσκου και έφεραν την «ελευθερία» στον εξαθλιωμένο λαό της Ρουμανίας. 

Είναι αυτή όμως η αλήθεια; Ποιοι ήταν όλοι αυτοί οι «ηγέτες» της επανάστασης;  Τι είναι σήμερα η «απελευθερωμένη» Ρουμανία; Τι ήταν ο Τσαουσέσκου;

Ο Τσαουσέσκου λοιπόν ήταν ο αποδιοπομπαίος τράγος , το άλλοθι για κάποιους ώστε να επαναφέρουν την οικονομία της αγοράς πίσω στην Ρουμανία. Ο ίδιος ο Τσαουσέσκου  υπηρέτησε και εξέθρεψε  αυτό το διευθυντήριο, ο ίδιος υπήρξε μια προσωπολατρική φιγούρα, μακρίνη και άσχετη ακόμα- ακόμα και από  την στοιχειώδη εικόνα ενός σοσιαλιστή ηγέτη που θα πρέπει να αρνείται να λατρεύεται, που θα αρνείται να παραμένει επί 25 χρόνια ως ο μοναδικός  τιμονιέρης του σοσιαλιστικού οικοδομήματος. 

 Τιμισοάρα ΄89
Αυτή η γραφειοκρατική διεφθαρμένη κομματική ηγεσία που τον ανέτρεψε(και στην οποία άνηκε και ο Τσαουσέσκου) πρόδωσε παράλληλα το κομμουνιστικό κίνημα γιατί με πρόσχημα τα σοβαρά προβλήματα της Σοσιαλιστικής Ρουμανίας ξεπούλησε στους ιμπεριαλιστές την χώρα. Καμιά «επανάσταση» δεν υπήρξε. Η  ανατροπή του διεφραρμένου Τσαουσέσκου έγινε απο αυτούς που θέλανε να επαναφέρουν την οικονομία της ελεύθερης αγοράς, της κοινωνίας της εκμετάλλευσης ανθρώπου απο άνθρωπο και αυτό κάνανε. 

Η “απελευθερωμένη” από τα δεσμά της σοσιαλιστικής «δικτατορίας» του «Δράκουλα» Τσαουσέσκου, απο τους «επαναστάτες», έχει  σήμερα το 30% του πληθυσμού κάτω απο το επίπεδο της φτώχειας εκ των οποίων 341.000 είναι παιδιά κάτω των 14 ετών. Ο κατώτερος μισθός της -επιτέλους- «απελευθερωμένης» Ρουμανίας που πεινούσε την εποχή του Ρουμάνικου Σοσιαλισμού, βρίσκεται στα 150 ευρώ.

Μετα την κρίση του 2008 η -«απελευθερωμένη» πια-   Ευρωπαική «δημοκρατική» Ρουμανία παίρνει δάνειο ύψους  δεκαεφτά δισεκατομμύριων ευρώ για να αποφύγει την πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, επιβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερη λιτότητα στον λαό που τα παιδιά του πλέον κατά χιλιάδες ζούν στους υπονόμους του Βουκουρεστίου. 

Ποιοί όμως ήταν αυτοί φέραν αυτή την «άνοιξη»; Οι «ηγέτες» της «επανάστασης» πολλές φορές διατελούσαν απλά χρέη πρακτόρων των ξένων δυνάμεων, όπως ο Υπουργός Εξωτερικών Andrian Sheverin όπου ο ίδιος ομολόγησε ότι έχει κατάλογο με όλους τους πράκτορες που ανήκουν στην κυβέρνηση που συμμετέχει για να εξαναγκαστεί στην συνέχεια σε παραίτηση. 

Ο Laszlo Tokes, η σπίθα που ξεκίνησε την επανάσταση (και ταπεινός τότε πάστορας), ευρωβουλευτής σήμερα, αποτελεί ένα μισητό πρόσωπο στην Ρουμανία θεωρούμενος ως ένα πρόσωπο που συνέβαλε στην πλήρη διάλυση του Ρουμανικού κράτους. 

 "Φτύστε εδώ". Σύνθημα σε δρόμο του Βουκουρεστίου Δεκέμβρης '89
Είναι ο ίδιος που όταν ρωτήθηκε αν ανησυχεί για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ρουμανία είπε ότι «με τρομάζει περισσότερο η παραμονή της αριστεράς, ο κόσμος ξεχνάει ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η εμφάνιση της άκρας δεξιάς αλλά η παραμονή των κομμουνιστών και των μετακομμουνιστιστικών κομμάτων στην εξουσία, οι αριστεροί κατηγορούν πάντα την άκρα δεξιά, επιτίθενται στους λεγόμενους φασίστες και την ριζοσπαστική (!!!) δεξιά προσπαθώντας έτσι να κρύψουν το πραγματικό πρόβλημα , ότι δηλαδή το πέρασμα από τον κομμουνισμό στην δημοκρατία δεν πραγματοποιήθηκε», τα σχόλια δικά σας, προσθέτοντας μόνο ότι πανευρωπαϊκά αυτό που, ο επαναστάτης-ηγέτης  Laszlo Tokes, αποκαλεί ριζοσπαστική δεξιά είναι αυτή που απλώς ξέρουμε ως φασίστες- εθνικοσοσιαλιστές. 

Η «επανάσταση» όμως έπρεπε να έχει και σφαγές για να κινητοποίουσουν τον λαό που λογικά θα αντιδρούσε, έτσι τα ΜΜΕ των ιμπεριαλιστών οργιάζουν, το CNN σε ένα απο τα μεγαλύτερα δημοσιογραφικά ψέματα των τελευταίων δεκαετιών ανακαλύπτει μαζικό τάφο στην Τιμισοάρα με 4.000 ανθρώπους, στην συνέχεια  αποκαλύπτετε ότι τα πρώματα των εγκληματιών κομμουνιστών δεν είναι τίποτε άλλο απο νεκρούς που χωρίς κανένα ενδοιασμό ξέθαψαν απο τους τάφους τους και τα παρουσίασαν ως νεκρούς των συγκρούσεων.

Ο Τσαουσέσκου στους TimesΟι νεκροι της «επανάστασης» φτάνουν εκείνες της ημέρες στους 70.000, τελικά απόδυκνείεται ότι αριθμός των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν απο την Σεκιουριτάτε ήταν 91!. Συνολικά οι νεκροί  εκείνων των ημερών έφτασε τους 1.104 δηλαδή μόλις 68.896 λιγότεροι. Σε αυτούς τους νεκρούς συμπεριλαμβάνονται νεκροί και απο τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. 

Ήταν πάντα δράκουλας ο Τσαουσέσκου για τον ευρωπαικό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό;

Ο Τσαουσέσκου –το 1968- δεν παίρνει μέρος στην εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας, στην Τσεχοσλοβακία, παίρνει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1984, μέχρι τότε δεν υπάρχει δράκουλας, μέχρι τότε δεν υπάρχει Σεκιουριτάτε, αυτά θα ανακαλυφθούν αργότερα όταν ο Τσαουσέσκου αποφασίζει να μην ακολουθήσει τον Γκορμπατσώφ στην διάλυση της Σοβιετικης Ένωσης και του συγκεκριμένου σοσιαλιστικού μοντέλου της Ανατολικής Ευρώπης. Ο « καλός» -μεταξύ των «κακών» του «άσχημου» Ανατολικού Μπλόκ- Νικολάι Τσαουσέσκου γίνεται ξαφνικά ο δράκουλας που χρειάζεται η αστική προπαγάνδα για να ανατρέψει τον σοσιαλισμό της Ρουμανίας.  

Ο Βασιλιάς της ΒουδαπέστηςΕίναι αλήθεια ότι ο Τσαουσέσκου έφτιαξε ένα «παλάτι» ως χώρο του κοινοβουλίου (και όχι ως σπίτι του), είναι αλήθεια ότι δεν πρόλαβε να το χρησιμοποιήσει, ο Τσαουσέσκου ανετράπει από τους πραξικοπηματίες. Ένας άλλος «βασιλιάς» θα είναι αυτός που πρώτος θα βγεί στο μπαλκόνι που ο μεγαλομανής Τσαουσέσκου προοριζε για τις ομιλίες του, αυτός λεγότανε Michael Jackson και ήταν αυτός που θα «εγκαινιάσει» κατόπιν προσκλήσεως των «επαναστατών»  το νεό κοινοβούλιο, ενώ λίγο πρίν έχει συνοδευτεί απο ειδικό τιμητικό άγημα συνοδία του οποίου επιθεωρεί άλλο τιμητικό άγημα της αστυνομίας της Ρουμανίας (δείτε εδώ ). Αργότερα το βράδυ από το μπαλκόνι που προοριζόταν για την πολιτική ηγεσία της Ρουμανίας θα φωνάξει περήφανα «ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ!!». 

Είναι η ίδια «Βουδαπέστη» που πλέον απελευθερωμένη από τα δεσμά του σοσιαλισμού «φιλοξενεί» χιλιάδες παιδιά στους υπονόμους τα οποία ζούνε(;) εκεί, σε ένα τεράστιο δίκτυο βόθρων κάτω από την γή, τα οποία ζούνε ζητιανεύοντας, κλέβοντας ή απλά πουλώντας το σώμα  τους στο πολιτισμένους δυτικοευρωπαίους που δείχνουν έμπρακτα το ενδιαφέρον τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα -που καταπατούνταν βάναυσα επί Τσαουσέσκου- «πέρνοντας τα»  σε κάποιο κρεβάτι  ξενοδοχείου της Ρουμανίας, για μερικά «ευρωπαϊκά -πολιτισμένα- δολλάρια». 

Περικοπές δημοσίων δαπανών, απολύσεις, 1.5 εκατομμύρια «απελευθερωμένοι» Ρουμάνοι που έφυγαν ως οικονομικοι μετανάστες από την «απελευθερωμένη» Ρουμανία γυρίζουν πίσω αφου πλέον δεν μπορούν βρούν δουλειά ούτε στην γη της επαγγελίας (Δυτική Ευρώπη). Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα που έχει σήμερα η Ρουμανία μετά την «επανάσταση» του 89.

Η ζωή στους υπονόμουςΝαι είναι αλήθεια η Ρουμανία πράγματι είναι ελεύθερη , το τυραννικό καθεστώς του Τσαουσέσκου έπεσε, τώρα οι Ρουμάνες μπορούν να αγοράζονται και να πουλιούνται προς 3.000 ευρώ η μία για να μπορεί και ο δημοκράτης Ευρωπαίος  να πηδάει φτηνά. 

Στην φανταστική είσοδο για το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο σε μια φανταστική πλατεία φαντάζομαι ότι θα δεσπόζει (αντί για το arbeit macht frei) «επιτέλους ελευθερία». 

Η δίκη παρωδία (δείτε εδώ ) του Τσαουσέσκου που γίνεται «βράδυ», χωρίς την ύπαρξη  στοιχειώδους ακροαματικής διαδικασίας, από έκτακτο στρατοδικείο, σε τίποτα δεν θυμίζει επανάσταση. Κρατάει μια ώρα και ενώ το εκτελεστικό απόσπασμα βρίσκεται ήδη εκεί για να παίξει το ρόλο του για το τέλος της κακοστημένης παράστασης.

Ο εισαγγελέας της δίκης Νταν Βοϊνέα καταγγέλει την προσπάθεια δολοφονίας του μετά την δίκη για να μην αποκαλυφθεί τι συνέβη. 

 Ο δικαστής Τζίκα Πόπα που έχει την ευθύνη της δίκης αυτοκτονεί δύο χρόνια αργότερα επηρεασμένος από την δίκη(κατά την οικογένια του). 

Παιδιά κάτω απο την γήΟ Τσαουσέσκου συλλαμβάνεται και εκτελειται στις 25 Δεκεμβρίου έπειτα από εντολή του Stanisleskou. Ποιος ήταν όμως ο Stanisleskou , τίποτε παραπάνω από  ένας ακόμα απλός «επαναστάτης», ο οποίος  μέχρι μερικές μέρες πριν ήταν στο πλευρό του δράκουλα Τσαουσέσκου. Βλέποντας την κατάρρευση που ερχόταν  προτίμησε, (στην κατάλληλη στιγμή είναι αλήθεια) από διορισμένος υπουργός Εθνικής Αμύνης  να γίνει μέλος του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας και να συλλάβει  τον Τσαουσέσκου, ο ίδιος θα επιλέξει μερικές ώρες αργότερα τους άντρες του  απόσπασματος που θα τον δολοφονήσει, ….τέτοιοι ήταν αυτοί οι μεγάλοι επαναστάτες.

Κατά την μεταφορά του προς το εκτελεστικό απόσπασμα ο Τσαουσέσκου τραγουδά την Διεθνή και λίγο πρίν τον πυροβολήσουν φωνάζει : «Θάνατος στους προδότες! Η ιστορία θα μας δικαιώσει».

Κλείνοντας

-Τι ήταν ο Τσαουσέσκου; Είναι ένας ήρωας του Σοσιαλισμού;

– Τι ήταν η σοσιαλιστική Ρουμανία; Ήταν ένας σοσιαλιστικός παράδεισος; Ήταν ο σοσιαλισμός που ονειρευόμαστε; Ήταν ο λόγος που σηκώνουμαι την γροθιά μας μιλώντας για μια καλύτερη κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση από ανθρώπου από άνθρωπο;

 Ο Τσαουσέσκου νεκρός
Σε όλα όχι, ήταν ένα σοσιαλιστικό μοντέλο που δυστυχώς απέτυχε να εδραιώσει την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ  λαική δημοκρατία, η  αποκοπή του λαού από το Κομμουνιστικό Κόμμα (με ευθύνη του τελευταίου), η γραφειοκρατία, η οπισθοχώρηση σε σχέση με τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ρουμανίας προς καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και πολύ άλλοι λόγοι την μετατρέψανε στα μάτια του ίδιου λαού σε ένα αποτυχημένο εκ του αποτελέσματος μόρφωμα.

Αυτά όλα δεν αναιρούν όμως το τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα που έγινε μέσα από την συγκρότηση των πρώτων σοσιαλιστικών μορφωμάτων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Με θυσίες χιλιάδων αγωνιστών που αφιερώθηκαν στην υπόθεση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε αυτές τις χώρες.

Η κατάρρευση του Ρουμάνικου σοσιαλισμού είναι κατάρρευση γιατί πριν η λαική δημοκρατία της Ρουμανίας ανατραπεί από πράκτορες του ιμπεριαλισμού, προδότες του Κομμουνιστικού Κινήματος, μικροαστούς και της αστικής τάξης που ήθελε πίσω τα προνόμια της, είχε καταρρεύσει σαν ζωντανή συμμετοχική διεργασία του ίδιου του λαού ως του βασικού και ηγετικού χτίστη στην σοσιαλιστική οικοδόμηση, είναι χαρακτηριστικό ότι ο Τσαουσέσκου εν μέσο των γεγονότων εκείνο τον Δεκέμβρη αποφασίζει να μιλήσει σε συγκέντρωση(δείτε εδώ) οπου σε μια θλιβερή και τραγική στιγμή (*1)χιλιάδες ανθρώπων καταλήγουν να τον αποδοκιμάζουν και να τον γιουχάρουν, δυστυχώς το λαικό κίνημα εκείνες τις μέρες δεν γίνεται φρουρός υπεράσπισης των κατακτήσεων των εργαζομένων, αντίθετα ή βρίσκεται σαστισμένο και ουδέτερο σπίτι του ή –ακόμα χειρότερα- συμμετέχει στην εξέγερση της Τιμισοάρα τάσσεται δηλαδή δίπλα στους μελλοντικούς δήμιους του που θα τον οδηγήσουν στην σημερινή Ρουμανία.

Αυτό όμως δεν  σήμαίνει ότι στην Ρουμανία υπήρξε κάποια «επανάσταση»,  ότι η εργατική τάξη ξεσηκώθηκε για να ανατρέψει την δικτατορία κάποιας εξουσιαστικής δράκας και να  πάει τον σοσιαλισμό ένα βήμα παραπέρα, η «επανάσταση» στην Ρουμανία έγινε από πράκτορες, προδότες και ξένους ιμπεριαλιστικούς κύκλους, χρησιμοποιήθηκε κάθε μέσω προπαγάνδας ( ψεύτικες ειδήσεις, αντικομμουνιστικές  τερατολογίες κλπ), η εξέγερση στην Ρουμανία έγινε από τους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους λακέδες(κυριολεκτικά όμως) και βρήκε μεγάλη λαική αποδοχή εξαιτίας των πραγματικών προβλημάτων του Ρουμάνικου σοσιαλιστικού μοντέλου, ας είναι όλα αυτά ένα εργαλείο και οπλο ως ιστορική εμπειρία για τις  νέα σοσιαλιστική οικοδόμηση που θα έρθει.

 

Πηγές:

-Ριζοσπάστης
-Wikipedia
-NorthStarGallery
-Infoworld/Χατζηστεφάνου
-ΑΜΕ ΠΜΕ(Aθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων-Μακεδονικό Πρακτορείο ΕιδήσεωνΑ.Ε)

Φωτογραφίες
http://hulubei.net
Google

*1. έκανα μια αλλαγή στην σύνταξη της συγκεκριμένης πρότασης γιατί έτσι πιστεύω ότι εκφράζεται καλύτερα αυτό που θέλω να πω, στην προηγούμενη εκδοχή γράφω «…αποφασίζει να μιλήσει σε συγκέντρωση(δείτε εδώ) στην οποία δυστυχώς χιλιάδες ανθρώπων καταλήγουν….»

Революция

6 Απρ.

Εν μέσω εξεταστικής και δουλιάς

13 Φεβ.

Μετά από τα τσουβάλια επιστολών διμαρτυρίας, τις ορδές αγανακτισμένων αναγνωστών του Γκράνμα που συρρέουν κάτω από το σπίτι μου και το αποκλείουν συνεχώς (βέβαια έχω μια υποψία ότι είναι δικοί μας που το πέρασαν για Jumbo 🙂 ) με αίτημα την δημοσίευση και νέων άρθρων στο Γκράνμα είπα να ανεβάσω ένα πολύ ωραίο βιντεάκι. Το βίντεο  το  έχει φτιάξει ο Μάριος Μαθέου φοιτητής του ΤΕι Αθήνας στο τμήμα γραφιστικής  για μια ργασία της σχολής του και είναι διαφημιστικό για τη δωρεά οργάνων.

Συνέχεια