Archive by Author

Βιβλίο: Το αόρατο φως

24 Ιολ.

Δε ξέρω τί μπορεί να πρόσφερε σε άλλους το μπλόγκ του Αλέκου Χαλβατζή, σε μένα μια φορά πρόσφερε, χάρη σε ένα πόστ του, αυτό το βιβλιαράκι, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα.

Σοβιετικά διηγήματα επιστημονικής φαντασίας λοιπόν.

7, για την ακρίβεια.

«Ο καλλιτέχνης», του Βιαστεσλαβ Ριμπακόφ.

«Η τελευταία ιστορία για την τηλεπάθεια», του Ρομάν Ποντόλνι.

«Γεννημένος για να πετά», του Ντμίτρι Μπιλένκι.

«Ο ανθρωπίσκος», του Ιλιά Βαρσάβσκι.

«Καταφύγιο», του Μπορίς Ρουντένκο.

«Το αόρατο φως», του Αλεξάντερ Μπελιάγεφ.

«Το κορίτσι του χιονιού», του Κυρίλ Μπουλιτσιόφ.

Και εγώ πρέπει να πω ότι ξεχώρησα τα ίδια 2 διηγήματα που αναφέρει και ο Α.Χ. στο πόστ του, όπου τα έχει μάλιστα περιλάβει ολόκληρα.

Το πρώτο, «ο καλλιτέχνης», μάλλον πρέπει να θεωρηθεί και το πιο «στρατευμένο» της συλλογής. Στρατευμένο βαθύτερα όμως, ιδεολογικά.

Γενικότερα αυτό που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των διηγημάτων αυτών είναι μια βαθιά ευαισθησία, ένας «ανθρωπισμός» που βρίσκεται κρυμμένος,

στο «γεννημένος για να πετά» στον ηλεκτρονικό εγκέφαλο ενός παλιού διαστημόπλιου, που προσπαθεί να πετάξει έχοντας κρατήσει επίτηδες, παρακούοντας τις εντολές των δημιουργών του, κάποια καύσιμα στη μπάντα,

στο «ο ανθρωπίσκος» σε ένα νοήμον ρομπότ το σκάει από τον δημιουργό του και προσπαθεί να φτιάξει ένα ρομπότ το ίδιο,

στο «το κορίτσι του χιονιού» στον εξ αρχής καταδικασμένο έρωτα ανάμεσα σε δύο όντα διαφορετικών κόσμων, με ωραίο φινάλε.

Ναι, άφησα 2 διηγήματα απ’ έξω.

Το «καταφύγιο» δε μου άρεσε. Ήταν μια απλή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας χωρίς κάποιο ιδιαίτερο περιεχόμενο, ένα από τα κλασικά σενάρια που βλέπουμε σε χολιγουντιανές ταινίες. Θύμιζε λίγο «children of men», «the book of eli», «mad max» κτλ…

«Το αόρατο φώς» από την άλλη κάτι πήγαινε να πει, αλλά δε μου άρεσε πώς στη πορεία του διηγήματος ο συγγραφέας εξέλιξε την ιστορία.

Ήταν η πρώτη φορά που διάβαζα ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ επιστημονικής φαντασίας, οπότε δε θα μπω σε διαδικασία να συγκρίνω με έργα δυτικοευρωπαϊκά & αμερικάνικα του είδους. Πολύ μικρό το δείγμα από τη μία μεριά, ανύπαρκτο από την άλλη (λέει βέβαια στο δικό του ποστ ο Α.Χ. κάποια πράγματα).

Κάτι πάντως που πιθανόν είναι χαρακτηριστικό της σοβιετικής επιστημονικής φαντασίας είναι το διάστημα, τα ταξίδια σε αυτό, η επαφή με άλλους πλανήτες και τους κατοίκους τους, καθώς και πρωτότυπες-τραβηγμένες εφαρμογές της τεχνολογίας πάνω σε ανθρώπους…

Αξίζει πάντως σαφέστατα το βιβλιαράκι. 100 σελίδες είναι, στη διάρκεια ενός ταξιδιού μιας καλοκαιρινής εκδρομής το έχετε διαβάσει.

3 Ευρώ στη Σύγχρονη Εποχή, στη βιβλιοθήκη μου για όποιον θέλει να του το δανείσω.

Υ.Γ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ξεχώρισα και τα «Γεννημένος για να πετά» και «Το κορίτσι του χιονιού».

Πολιτιστικό ημερολόγιο

11 Ιολ.

H έναρξη του «πολιτιστικού newswire» πυροδότησε μια σειρά από συζητήσεις ανάμεσα στους συντελεστές του Γκράνμα. Γέννημα αυτών είναι το ημερολόγιο που θα αντικρίσετε, εαν πάτε στην κορυφή του «πολιτιστικού newswire».
Φιλοδοξούμε στον εμπλουτισμό του να συμβάλλουν οι ίδιοι οι αναγνώστες του μπλογκ, γράφοντάς μας είτε με email (mygranma@gmail.com) είτε με σχόλια στο «πολιτιστικό newswire» τις εκδηλώσεις που θα θέλανε να προστεθούν.

Ως προς τη χρήση του, τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Υπάρχουν τρεις τρόποι να το βλέπετε, οι οποίοι φαίνονται πάνω δεξιά: Εβδομάδα, μήνας και ατζέντα. Δίπλα, δε, στην «ατζέντα» υπάρχει ένα βελάκι, που αν το πατήσετε εμφανίζονται μια σειρά από κατηγορίες εκδηλώσεων. Επιλέγοντας ή αποεπιλέγοντας από αυτή τη λίστα, φιλτράρετε το τί θα φαίνεται στο ημερολόγιο.

Με τον καιρό κάπου στο «πολιτιστικό newswire» θα είναι διαθέσιμα και τα ical & rss feeds κάθε κατηγορίας, για τους πιο απαιτητικούς.

Εαν έχετε κάποια παρατήρηση/πρόταση επί του ημερολογίου, κάντε την σε ετούτο εδώ το ποστ.

Καλή μας αρχή…

…εργάτη μπορείς, γιατί έχεις web tv!

9 Ιολ.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το ΠΑΜΕ, καταγγέλοντας τον αποκλεισμό του από τα ΜΜΕ, από την απεργία της 15ης του Ιούνη ξεκίνησε να μεταδίδει τις κεντρικές συγκεντρώσεις του στην Αθήνα live μέσω internet.

Τώρα κάνει άλλο ένα, σημαντικό και ουσιαστικό κατά την άποψή μας, βήμα μπρος: Προχωρά σε ένα internetικό εργατικό δελτίο ειδήσεων , με το πρώτο να μεταδίδεται αύριο 10/6,  20:00 η ώρα, από το site του.

Όσοι το χάσετε, θα το βρείτε έπειτα στο κανάλι του Π.Α.ΜΕ. στο youtube.

Μόλις είναι διαθέσιμο, θα ενσωματωθεί και στο παρόν πόστ.

Ιδού το πρώτο δελτίο:

Καλώς ήρθατε στο 1848!

20 Ιον.

Καλώς ορίσατε στο σωτήριο έτος του Κυρίου 1848!

Γιατί; Θα εξηγηθώ.

1η αφορμή για ετούτο το ποστ στάθηκε η αγορά και ανάγνωση του βιβλίου «Κείμενα για την οικονομία και την πολιτική» που εξέδωσσε η Σύγχρονη Εποχή προ Μηνών. Πρόκειται για μια συλλογή επίκαιρων -κατά τον εκδότη- κειμένων του Friedrich Engels.

Το πρώτο εξ’ αυτών έχει τίτλο: Ανασκόπηση (Μάης-Οκτώβρης 1850). Πρόκειται για μια έρευνα επί των οικονομικών εξελίξεων της δεκαετίας του 1840. Αυτές οι οικονομικές εξελίξεις, κατά τους Μάρξ-Ενγκελς, αποτελούσαν την βάση πάνω στην οποία εξελίχθηκαν οι μεγάλες επαναστάσεις του 1848 (το οποίο έτος είχε περάσει στην τότε εποχή με την ονομασία «Άνοιξη των λαών της Ευρώπης»).

Η όλη διαδικασία της Κρίσης, όπως περιγράφεται σε αυτό το κείμενο, μου φάνηκε φοβερά όμοια με ό,τι ζήσαμε κι εμείς τα τελευταία χρόνια.

Η Κρίση που περιγράφει ο Ένγκελς ξεκίνησε μέσω επενδυτικών «φουσκών» στις ΗΠΑ, στον τομέα των σιδηροδρόμων. Όταν «έσκασε» μεταφέρθηκε στις τράπεζες, με τις μεγαλύτερες της εποχής να βρίσκονται στη Μεγάλη Βρετανία. Από αυτές πέρασε έπειτα στην «πραγματική οικονομία», άμεσα σε αυτή της Μεγάλης Βρετανίας και με διαφορά φάσης στην «πραγματική οικονομία» όλης της ηπειρωτικής Ευρώπης.

Το εντυπωσιακότερο ίσως όμως είναι το παρακάτω απόσπασμα, όπου ο Ένγκελς κάνει μια κλασική μαρξιστική 😀 ανάλυση:

Αποστομωτική απάντηση σε όσους μιλούσαν περί καζινοκαπιταλισμού, «golden boys» κ.ά., τζογαδόρων και λαμογιών που τα φάγανε, 160 και βάλε χρόνια πριν…

Συνέχεια

Finish Them!

17 Ιον.

 

Σχόλια πάνω στις πολιτικές (και άλλες) εξελίξεις.

Απεργία 15/6 live: Γιατί η αγανάκτηση είναι ταξική!

14 Ιον.

Ανταποκρίσεις από περιοδίες, περιφρουρήσεις, προσυγκεντρώσεις, πορείες, ιστορίες με αγανακτισμένους, ταξικά προσανατολισμένους, ψηλές, κοντές, ξανθιές, μελαχρινές, αδύνατες, χοντρές, τα πάντα όλα!

Υ.Γ. Μυρίζει τιρινίνι;

Αγανάκτησα μαζί σου αγανάκτησα!

30 Μάι.

Μιας και βλέπω πως μας απασχόλησε και θα μας απασχολεί αρκετά το επόμενο διάστημα το ζήτημα «του κινήματος των αγανακτησμένων», κρίνω πως χρειάζεται ένας ξεχωριστός χώρος σχολιασμού για αυτό το ζήτημα.

Επίσης, παραθέτω το απόσπασμα από την κεντρική ομιλία της σαββατιάτικης συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ που αφορούσε τους «αγανακτισμένους», καθώς και σημαντικά σχόλια του newswire των προηγούμενων ημερών.

Συγκέντρωση ΠΑΜΕ

(…)Συναγωνιστές και συναγωνίστριες

Ζούμε αυτές τις ημέρες το εξής φαινομενικά οξύμωρο και αντιφατικό. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες όλων αυτών που απειλουν και απολύουν τον εργάτη μόλις θελήσει να οργανωθεί.

Που τον απειλούν και τον απολύουν όταν αρνείται να υπογράψει ατομική σύμβαση με μείωση μισθού. Που απαιτούν οι νέοι να αμείβονται με 30% κατω από στις συλλογικές συμβάσεις. Που κατηγορούν όποιον απεργεί και διαδηλώνει στους δρόμους και δένει καράβια ως μια βίαιη ανεύθυνη μειοψηφία. Που αποσιωπούν τους αγώνες και τους χαρακτηρίζουν αντικοινωνικές εκδηλώσεις που πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον νόμο και τον αστυνόμο, να προσπαθούν να γεμίσουν τις πλατείες και τους δρόμους με διαδηλωτές .

Τους βλέπουμε να αφιερώνουν σελίδες επί σελίδων στην προετοιμασία και την προβολή αυτών των εκδηλώσεων .Παρακολουθούμε ακόμα και διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων να διευκολύνον με άδειες και άλλες μορφές την συμμετοχή.  Ταυτόχρονα όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των χορτασμένων να λένε με μια φωνή ότι το δυσάρεστο και το καταστροφικό θα ήταν τα μέτρα να μην παρθούν.

Θέλει το συγκρότημα Αλαφούζου που είναι στην πρωτοπορία της κατασυκοφάντησης των αγώνων, θέλει το συγκρότημα του Μπόμπολα του Λαμπράκη του Τεγόπουλου  και όλων των άλλων μεγαλοεργολάβων της ενημέρωσης να γεμίζουν οι πλατείες με διαδηλωτές;

Ναι φίλες και φίλοι θέλουν .

Αρκεί οι χιλιάδες νέοι που γεμίζουν τις πλατείες να συμβιβάζονται στα πανεπιστήμια με τους διαλυμένους φοιτητικούς συλλόγους και να απέχουν από την οικοδόμηση ενός μαχητικού αγωνιστικού φοιτητικού κινήματος στο πλάι του εργατικού κινήματος που παλεύει το μέτωπο αγώνα σπουδαστών.

Αρκεί οι χιλιάδες που θα γεμίζουν τις πλατείες να είναι μακρια από τα συνδικάτα και εχθρικοί προς αυτά .Να είναι ανοργάνωτοι στους τόπους δουλειάς απέναντι στους καπιταλιστές και τα αστικό κράτος. Να είναι μονάδες ξεκομμένες εκεί που κρίνεται τι μισθός θα δίνεται, πόσες και ποιες ώρες θα δουλεύει και αν θα δουλεύει κάποιος και σε ποιες συνθήκες θα δουλεύει.

Αρκεί αυτοί που διαδηλώνουν την μια μέρα στην πλατεία την άλλη ημέρα να αδιαφορούν για την απεργία που γίνεται στον κλάδο τους η σε κάποιους κλάδους για να υπογράφει ΣΣΕ και να δοθούν αυξήσεις, ενάντια στις απολύσεις, στην εργοδοτική τρομοκρατία.

Αρκεί να γυρίζουν την πλάτη στο συλλαλητήριο που γίνεται για να μην ιδιωτικοποιηθεί το νερό για να μην ανήκουν οι δρόμοι και οι παραλίες στους μεγαλοεργολάβους.

Αρκεί αυτοί που διαδηλώνουν στους δρόμους να μην έχουν πρόταση προοπτικής και εξουσίας αλλά να είναι απλά ένα κίνημα έκφρασης της δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας

Κατανοούμε την πλειοψηφία (και λέμε την πλειοψηφία γιατί δεν ήταν όλοι αυθόρμητοι και ακαθοδήγητοι) όσων διαδήλωσαν τις προηγούμενες ημέρες και θα διαδηλώσουν και τις επόμενες σε διάφορες πόλεις της χώρας και ιδιαίτερα τους νέους και τις νέες

Καλούμε όλους αυτούς που θέλουν  να καταγγείλουν και να καταδικάσουν την αντιλαϊκή πολιτική –που θέλουν να εκφράσουν και να εκδηλώσουν τον θυμό και την αγανάχτηση τους να το κάνουν έξω και πέρα από τα καλούπια της δήθεν ακομμάτιστης και ακηδεμόνευτης διαδήλωσης.

Έξω από τα καλούπια της ανώδυνης και αδιέξοδης εκτόνωσης που έχει την στήριξη και την προβολή των βαρόνων των μέσων μαζικής αποχαύνωσης και ποδηγέτησης. Η πείρα και του ελληνικού και του διεθνούς κινήματος λέει ότι η αστική τάξη χειροκροτά και στηρίζει κάθε λαϊκή διαδήλωση που κρατά ξένη από την δική της σημαία.

Είναι θετικό το ότι βγαίνουν στους δρόμους ,(πολλοί από αυτούς για πρώτη  φορά). Τους καλούμε να κάνουν ακόμα ποίο αποφασιστικό  ποιο μεγάλο και ουσιαστικό το βήμα τους.

Τους απλώνουμε το χέρι και τους καλούμε να δώσουν μαζί με το μέτωπο αγώνα σπουδαστών τον αγώνα για ζωντανούς αγωνιστικούς φοιτητικούς συλλόγους στο πλευρό του εργατικού κινήματος.

Τους καλούμε μαζί με το ΠΑΜΕ να δυναμώσουν τα συνδικάτα να τα κάνουν κάστρα αντίστασης σε κάθε τόπο δουλειάς απέναντι στους εργοδότες .

Να αλλάξουν μαζί με το ΠΑΜΕ τους συσχετισμούς σε βάρος της εργατικής αριστοκρατίας και των συμβιβασμένων στα συνδικάτα .

Μαζί με την ΠΑΣΕΒΕ και την ΠΑΣΥ να αλλάξουν τους συσχετισμούς στα κινήματα των ΕΒΕ και των αγροτών.

Τότε θα διαπιστώσουν ότι και ποιο πολλοί να είναι στους δρόμους το Αλαφουζέικο και τα άλλα κέντρα προπαγάνδας του συστήματος θα τους αγνοούν  θα τους συκοφαντούν . (…)

Σχόλια (Συγγνώμη για όσα αφήνω απ’ εξω):

Kraftwerks

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ

Φαίνεται ότι ο Έλληνας πρέπει να ξαναπεράσει απο όλο αυτό, πρέπει να ανακαλύψει ξανά την συλλογικότητα, να καταλάβει τι σημαίνει κινητοποιοούμε, να καταλάβει στην συνέχεια τι σημαίνει ανάγκη για οργανωμένη πάλη, να καταλάβει τι σημαίνει κόμμα και γιατί υπάρχει ανάγκη να οργάνωσεις σε ομάδες ανθρώπων που συμφωνούν πολιτικά.

Να καταλάβει ότι η αμεσοδημοκρατία ή οποιοδήποτε άλλο θεωρητικό σχήμα είναι “καταδικασμένο” να οδηγηθεί σε μια συγκρότηση που θα έχει συγκεκριμένες πολιτικές και ιδεολογικές προτάσεις και αναλύσεις, φαίνεται ότι ο Ελληνικός λαός θα πρέπει να θρηνήσει (δανείζομαι την λέξη “θρήνο” απο τον “μισθωτό”) για την χαμένη του ελπιδα να ζήσει ευτυχισμένος και να προκόψει χωρίς να συγκρουστεί, χωρίς να θυσιάσει, χωρίς να παλέψει,φαίνεται ότι θα πρέπει να ζήσει την απογοήτευση που θα έρθει όταν το κενό της συναντίληψης όλων αυτών των ανθρώπων που μαζεύονται στο Σύνταγμα θα φανεί καθαρά, όταν θα ανακαλύψει ότι η αντιπροσωπευτικότητα δεν είναι ιδεολογική τακτική αλλά ανάγκη.

Όταν θα κουραστεί απο τις συνεχής συνελεύσης εκατοντάδων ανθρώπων θα αρχίσει να αναζητά ο ίδιος την αντιπροσώπευση, όταν οι αποφάσεις των συνελεύσεων για καθαρά πρακτικά θέματα θα γίνονται κουρελόχαρτα απο ομάδες ανρθώπων που δεν συμμετέχουν σε αυτές.

Όταν θα καταλάβει κουρασμένος ότι η οργή δεν αρκεί αν δεν έχει να πρότασει για διέξοδο.

Όταν θα ανακαλύψει ότι τα κόμματα δεν είναι τίποτε άλλο απο την έξέλιξη της οργανωμένης δράσης και της πολιτικής συμφωνίας ομάδων ανθρώπων.

Ίσως πρέπει αυτός ο κόσμος να ανακαλύψει ξανά την Αμερική…
Ίσως τέλος θα πρέπει να γίνουν όλα αυτά για να φωνάζουμε με λιγότερη κομπορρημοσύνη
“εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ δεν είναι Ιρλανδία την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία

A8lios (για 28/5)

@Kraft (μάλλον πιο πολύ με αφορμή)
Δε ξέρω κράφτ σε ποιους αναφέρεσαι.
Πέρασα σήμερα με τη Μαριορί από σύνταγμα, το μεσημέρι γύρω στις 2, κατά τις 6 και μετά ήμασταν εκεί από 7 μέχρι 7.30.
Μιλάμε σήμερα για ένα πλήθος κόσμου λιγότερο από υποτριπλάσιο της πρωινής συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ.
Για ποιούς μιλάμε λοιπόν; Πόση σημασία έχουν όλα αυτά;

Ο “κόσμος του Συντάγματος” φανερά έχει αρχίσει να χωρίζεται στα 2, εγώ αυτό είδα σήμερα.
Πάνω στο δρόμο, μπροστά στη Βουλή, πρώτη φορά σήμερα πουλιόντουσαν από δύο μεριές ελληνικές σημαίες, ακόμη και ΚΑΣΚΟΛ της Εθνικής Ελλάδας. Ανέμιζαν λίγες δεκάδες ελληνικές σημαίες, οι περισσότερες πλαστικές. Φωναζόταν και το σύνθημα “ΕΛΛΑΣ-ΕΛΛΑΣ” (σκέτο). Γενικώς υπήρχε περισσότερο γαλανόλευκο χρώμα από κάθε άλλη μέρα. Στην γωνία πάνω στο δρόμο, προς τη μεριά της Μ.Βρετανίας, υπάρχει πλέον εκτός από το τσαντίρι των 300ellines.com και άλλο ένα, επίσης από κάποια ομάδα που ζητάει δημοψήφισμα.

Κάτω στη πλατεία, όπου βρισκόταν σαφώς λιγότερος κόσμος, έχουν στηθεί περίπου 10-12 σκηνές στα γρασίδια, γίνονται κουβέντες κτλ. Υπάρχουν πάγκοι που μαζεύονται ονόματα και τηλέφωνα για “ομάδες εργασίας”, πάγκοι όπου το μεσημέρι είχανε τάπερ με φαγιά, τραπεζάκι της ΕΛΕ. Πετύχαμε στις 6 μια “συνέλευση” 25 ατόμων που πρέπει να ήταν η ομάδα καλλιτεχνικού προγράμματος ή κάτι τέτοιο. Οι κινήσεις εδώ δε φαίνονται και φοβερά αυθόρμητες. Αντίθετα, νιώθεις πως ξέρουν τί κάνουν, πώς το κάνουν, πως το χουν ξανακάνει. Εδώ το όλο κλίμα θυμίζει καθαρά αριστεριστιλίκι και ΜΚΟ. Σχεδόν σαν φεστιβάλ τη βλέπουν τη φάση, ευκαιρία για “δράσεις”.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι, στον κόσμο τους.

Είναι και σημασιολογικό πως οι μεν βίσκονται υψομετρικά πάνω και οι δε κάτω; Υπάρχει περίπτωση ο κόσμος να ξαναυξηθεί από βδομάδα; Θα είναι την επόμενη Πέμπτη, μέρα απεργίας σε όλες τις ΔΕΚΟ, ακόμη εκεί, και ποιοί; Την επόμενη Παρασκευή, αν κάνει απογευματινή πορεία το ΠΑΜΕ;

Η ζωή θα δείξει.
Πάντως βουρνού, χαλάρωσε λίγο ρε φίλε. Τί το φοβερό είδες σε αυτή την απόφαση δε μπορώ να καταλάβω. Έλεος.
Επίσης, άκου λίγο τί λες.
Μιλάς για 3000 στη συνέλευση (άσε που δεν παίζει, αλλά έστω). Και χτυπιέσαι για το τί παρέμβαση θα γίνει στη μία-δύο ώρες που θα ακούνε (αν υποθέσουμε ότι ακούνε) ΑΥΤΟΙ, στο πόσο καθοριστική είναι η παρέμβαση ΑΥΤΗ για το μέλλον ενός κινήματος. 3000 ρε φίλε. Σε όλη τη γαμημένη την Αττική. Στη καλύτερη. Χωρίς να ξέρουμε καν ΤΙ είναι αυτοί. Δεν έχω σκοπό να απαξιώσω τίποτα, αλλά να καταλαβαίνουμε λίγο και τα μεγέθη και το τί σημασία έχουν.
Να κρίνουμε αντικειμενικά.

Τη πρώτη μέρα, στο αποκορύφωμά τους, με όλη την προβολή, είχανε λιγότερο κόσμο από τις μεγάλες αντικυβερνητικές-αντιμνημονιακές συγκεντρώσεις που έχει κάνει το ΠΑΜΕ μόνο 5/5/2010 και 15/12/2011, πόσο μάλλον αν προσθέσουμε και πρωτοβάθμια-ΓΣΕΕ που ήταν άλλοι τόσοι.
Τη δεύτερη είχαν όσο είχαμε στις χειρότερες συγκεντρώσεις μας.
Χτες και σήμερα λιγότερους ακόμη και από αυτές.

Ναι, να παλέψουμε να κερδίσουμε όσους μπορούμε, ο καθένας με τον τρόπο που κρίνει σωστότερο, αλλά να ξέρουμε για ποιά χώρα, με ποιό κίνημα και με ποιά μεγέθη μιλάμε.

Επίσης πρώτη φορά, πάνω στο δρόμο, υπήρχε πανό από τους “Ελληνες YOUTUBERS”. Είναι αυτοί που, μαζί με την “Πανελλήνια Κληρικολαϊκή Επιτροπή Αγώνος” έχουν διοργανώσει θρησκο-συλλαλητήρια στο πεδίο του άρεως ενάντια στη “κάρτα του πολίτη” κ.ά.

Επίσης, επειδή φάνηκε περίεργο και στη Μαριορί που τους ξέρει, ποσο μάλλον σε άλλους, ιδού η επίσημη στάση της Χ.Α.

Kokkinos Dromos

Δεν νομίζω κανένας λογικός άνθρωπος-πόσο μάλλον κομμουνιστής- να περίμενε τίποτα περισσότερο από τις προχτεσινές συγκεντρώσεις. θα συμφωνήσω και εγώ με τον κραφτ. Νομίζω το απότομο πισωγύρισμα του κινήματος πριν 20 χρόνια, οδήγησε την πλειοψηφία των εργαζόμενων και πολύ περισσότερο τη νεολαία να αγνοεί όλη την προηγούμενη πείρα των ταξικών αγώνων του 20ού αιώνα. Δημιουργήθηκε δηλαδή ένα χάσμα ανάμεσα στο χτες και το σήμερα με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μεταλαμπαδευτεί η γνώση της οργάνωσης των αγώνων. Το τραγικό είναι ότι αυτοί που συμμετέχουν ή στηρίζουν τις συγκεντρώσεις αυτές, τις θεωρούν ως κάτι νέο, ως κάτι πρωτοποριακό. Κούνια που τους κούναγε.

Το θετικό της όλης ιστορίας είναι ότι από σήμερα κιόλας καταρρίπτεται ένας επικίνδυνος μύθος, ο μύθος του “ακαθοδήγητου”, του “ακομμάτισμου”, και λοιπών α-ιστων. Καταρρίπτεται, όχι φυσικά για μας (τους κομμουνιστές) αλλά για τα πλατιά λαϊκά στρώματα και κυρίως σε μεγάλο κομμάτι της νεολαίας που τους είχαν καλλιεργηθεί αυτές οι αυταπάτες (και ή κυρίως λόγω του “χάσματος” που περιγράφω απο πάνω).

Περνάμε λοιπόν σε μια νέα περίοδο που η ανάγκη της οργάνωσης και του πολιτικοποιημένου αγώνα αρχίζει στο κεφάλι του λαού να βγάζει νόημα. Τα σύννεφα καθαρίζουν και ο ουρανός πια φαίνεται περισσότερο καθάριος.

Βέβαια έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για τα επιθυμητά αποτελέσματα στις συνειδήσεις των μαζών.

υγ: πολύ μαζική και σήμερα η συγκέντρωση και πορεία παμε, μασ, κλπ. Πολύ παλμό και με λίγο περισσότερο κόσμο από την απεργία της 11 Μάη. Είμαι αισιόδοξος.

A8lios

“Το θετικό της όλης ιστορίας είναι ότι από σήμερα κιόλας καταρρίπτεται ένας επικίνδυνος μύθος, ο μύθος του “ακαθοδήγητου”, του “ακομμάτισμου”, και λοιπών α-ιστων. Καταρρίπτεται, όχι φυσικά για μας (τους κομμουνιστές) αλλά για τα πλατιά λαϊκά στρώματα και κυρίως σε μεγάλο κομμάτι της νεολαίας που τους είχαν καλλιεργηθεί αυτές οι αυταπάτες (και ή κυρίως λόγω του “χάσματος” που περιγράφω απο πάνω). ”

Μη βιάζεσαι.
Τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα με τους “αγανακτισμένους”, τουλάχιστον στην Αθήνα. Αν έδωσα τέτοια εντύπωση, λάθος μου. Τάσεις ήθελα να μεταφέρω, όπως τις έχω αντιληφθεί…

Gortynios

Πήγα και εγώ σήμερα για πρώτη φορά στο Σύνταγμα και τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι όπως τα περιγράφει ο Άθλιος. Πάνω τα φασιστοειδή και οι λοιπές “πατριωτικές δυνάμεις”. Κάτω οι αριστεροί και λοιπές “δημοκρατικές δυνάμεις”. Ο κόσμος πάντως δεν είναι και τόσο πολύς όσο λέγεται στα μίντια.

Γενικά η κατάσταση που επικρατούσε στην πλατεία ήταν κάτι σαν φεστιβάλ χωρίς μουσική: Παίζει να είχε πάνω από δέκα πάγκους με σουβλάκια, χοτ-ντοκ και καλαμπόκια.

Τα συνθήματα τραγικά: “Ελλάς ολε- ολέ” α λα Euro 2004, “Και Α και Ου – Γαμώ το ΔΝΤ” (στο ρυθμό του γνωστού συνθήματος της ΔΑΠ”, “Άντε γαμήσου Πάγκαλε” και “Κλέφτες – Κλέφτες”. Το τελευταίο συνοδευόταν και με ομαδικό μούτζωμα του “Ναού της Δημοκρατίας”. Όλα αυτά υπό τον ήχο κατσορολικών και ταμπούρλων. Έκατσα πολύ λίγο στη συνέλευση (άκουσα μόνο δυο – τρεις τοποθετήσεις) , ένας από τους ομιλητές έθεσε το ζήτημα της έντονης παρουσία φασιστών και δυστυχώς αποδοκιμάστηκε από μεγάλη μερίδα των συγκεντρωμένων.

Συνοψίζοντας: Φρίκη. Πέραν του γεγονότος ότι τα περιθώρια παρέμβασης είναι μηδαμινά, δεν νομίζω καν ότι αξίζει τον κόπο (μακάρι -και το εννοώ- να είμαι απλά είμαι προκατειλημμένος και σύντομα να διαψευσθώ).

Υ.Γ: Για όσους δεν γνωρίζουν τους “Έλληνες Youtubers”, που έχουν αναρτήσει πανό ενάντια στην “Παγκόσμια Διακυβέρνηση” μπροστά από η βουλή και απ’ ό,τι κατάλαβα έδιναν τον ρυθμό των “ευφάνταστων” συνθημάτων, ιδού ένα χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς τους: http://www.youtube.com/watch?v=8VbiLlGx44g&feature=player_embedded#at=83

Mayro Probato

Θυμηθείτε την ταινία που αναφέρεται εδώ Πάντως αυτή η ιστορία με τους αγανακτισμένους, έχει ιδεολογικό ίχνος και καταγωγή. Καλό είναι να είμαστε σε επιφυλακή, για παρέμβαση – ήδη μαθαίνω οτι ήταν περαστικοί από κει ένα σωρό παλιοί δαπίτες. Και πού θα βρεις την ευκαιρία να ζορίσεις παλιούς δαπίτες;; (εννοώ από αυτούς που δεν ασχολήθηκαν ποτέ, αυτούς που τώρα τους χτυπάνε στις δουλειές ή στην ανεργία, σα χταπόδια…)

Mariori

Εγώ πήγα και το βράδυ στη συνέλευση για να δω τι γινεται. Είχε αρκετο κόσμο (περίπου 1000 γυρω τριγύρω) αν και νομίζω ότι είχε λιγότερο κόσμο σε σχέση με προηγούμενες μέρες και με δεδομένο ότι ήταν μη εργάσιμη μέρα. Δεν ήταν ακριβώς ανενταχτοι όλοι αυτοί γενικα (ή τουλάχιστον οι συντριπτικα περισσότεροι). Δεν το λέω προφανώς ως κακό απλώς γενικά ήταν κόσμος που αντί να πάει στο πάρκο ή στο β fest πήγε εκεί. Καλά έκανε φυσικά που αντί να βγει να τα πιει πήγε εκεί να κουβεντιάσει (όχι ότι το ένα απέκλειε το άλλο). Αλλωστε και εκεί με τόσες καντίνες κλπ μια χαρά φεστιβαλική ήταν η ατμόσφαιρα :) . Το κλίμα ήταν σα διήμερο εαακ και αναρχίας με τοποθετήσεις από το να διαλυθούν τα συνδικάτα μέχρι να καλέσουμε σε γενική απεργία. Επίσης το θέμα της σχεσης με τα μμε. Το αν αυτά αφορούν ευρύτερο κόσμο είναι ένα θέμα. Δηλ ακόμα και στη 1 που πήγα πολύς κόσμος ήταν πανω με ταμπούρλα κλπ. Είναι σαφής ο διαχωρισμός πανω και κάτω πλατείας. Αρνητική εντύπωση μου έκανε ότι ακόμα και κάτω στην πλατεία εκεί που δηλωνεις για τις διάφορες ομάδες υπήρχε εμφανώς το δεν ανήκουμε σε κανένα κόμμα.
Σήμερα λογικά θα έχει πολύ κόσμο λόγω του πανευρωπαικού καλέσματος. Από εκεί και πέρα θα δούμε.
Χθες είχε πολύ κόσμο η πορεία του ΠΑΜΕ. Αυτό προφανώς δεν ακούστηκε πουθενά ή όπου ακούστηκε υποβαθμίστηκε ο αριθμός σε γελοία νούμερα.
Γενικά με καλύπτει και το σημερινό άρθρο του Ρ για τα της πλατείας.

Agit-Prop (για 29/5)

Παίδες σήμερα είχε πάρα πολύ κόσμο. Και μόνο από αυτό το στοιχείο, κρίνω επιτακτική την ανάγκη να παρέμβουμε άμεσα σαν ΚΚΕ!!

H Αλέκα, το iPad κι ένα άγνωστο ταιριαστό τραγούδι

27 Μάι.

Σχόλια σε άρθρα όπως αυτό , που κατέκλυσσαν από το μεσημέρι διάφορα σάιτ, με παρακίνησαν σε ετούτο το ποστ.

Βεβαίως, επί της ουσίας τα λέει ο rocean.

Εγώ δεν έχω σκοπό να μπώ σε μια τέτοια διαδικασία.

Άσε που προσωπικά βρίσκω τελείως άχρηστα τα tablets, ενώ αδιαφορώ εως και αποστρέφομαι ό,τιδήποτε έχει πάνω αυτό το δαγκωμένο μήλο… Εν πάσει περιπτώσει, ξεφεύγω.

Το όλο σκηνικό μου θύμισε όμως ένα τραγούδι που είχα ακούσει πριν από κάποιους μήνες.

Ήταν τότε μια μέρα, στην οποία πηγαίνοντας από βίντεο σε βίντεο στο youtube, έπεσα πάνω στους τελείως άγνωστους σε εμένα (και φαντάζομαι σε όλο το ελληνικό κοινό) Floh de Cologne.

Άκουσα καμιά 20αριά τραγούδια τους, βρήκα πληροφορίες για τη πάρτη τους, διάβασα κανα 2 συνεντεύξεις, έπεσα πάνω και σε κάποιες άλλες του Έβαλντ Λίνεν και τη σχέση του με την κομμουνιστική αριστερά της Γερμανίας… Τότε είχα σκοπό να κάνω ένα αναλυτικό ποστ για τους τύπους, το άφησα όμως, με το καιρό με άφησε και αυτό.

Πάμε όμως στο τραγούδι που θυμήθηκα, οι στίχοι του οποίου με ξετρέλαναν, άσε που πιστεύω ότι είναι η καλύτερη απάντηση για το σημερινό:

Μεταφράζω στίχοι όπως ακούγονται:

Τί επιτρέπεται να πίνει ένας κομμουνιστής…

Όταν ένας κομμουνιστής πίνει μπύρα, πρόκειται για μια συνειδητή προσπάθεια να κερδίσει την εύνοια του απλού ανθρωπάκου.

Όταν ένας κομμουνιστής πίνει καφέ, θέλει να έχει καθαρό μυαλό, για να μην προδωθεί.

Όταν ένας κομμουνιστής πίνει (Coca) Cola, προδίδει τον κομμουνισμό.

Όταν ένας κομμουνιστής πίνει Βότκα, έχουμε μια απόδειξη του πόσο εξαρτημένος είναι από τη Μόσχα.

Όταν ένας κομμουνιστής πίνει γάλα, μάλλον το έχει ανάγκη.

Όταν ένας κομμουνιστής πίνει σαμπάνια, είναι χαρακτηριστικό της αποσπασμένης κομματικής ηγεσίας.

Όταν ένας κομμουνιστής πίνει λεμονάδα, καταλαβαίνουμε πόσο μακριά έχει φτάσει η αποξένωσή του από τις μάζες.

Όταν ένας κομμουνιστής πίνει νερό, μας δείχνει τί μας περιμένει στον κομμουνισμό.

(Γενικώς) Όταν ένας κομμουνιστής πίνει (οτιδήποτε), είναι απλά «ο κλασικός (ο μαλάκας ο) κομμουνιστής».

Γενικώς οι τύποι έχουν γράψει απίθανους στίχους, ταξικούς και πραγματικά πανέξυπνους. Χαρακτηριστικά, ένας τους δίσκος λέγεται «lucky Streik», όπου το Streik στα γερμανικά δεν επιδέχεται παρερμηνίας όπως στα αγγλικά, σημαίνει μόνο Απεργία. Τώρα για τη μουσική, η αλήθεια είναι ότι πέραν κάποιων εξαιρέσεων, όπως αυτό το τραγούδι, εμένα δε μου αρέσουν, αλλά είναι της εποχής και του καθενός γούστα αυτά…

Έχουνε και site με πολύ πολύ υλικό για τους γερμανόγλωσσους. Εδώ και το mp3 με το ειρωνικό τραγούδι τους: «SPD«

Το καλύτερο όμως το χα πάθει στη περίπτωσή τους με την wikipedia. Έτσι, αν πάτε στην αγγλική έκδοση, που διαβάζει και η τεράστια πλειοψηφία, διαβάζετε:

«The group was formed in 1966 by a group of anarchist students, all from the University of Cologne. Their first album, Vietnam, released in 1968, is a fierce criticism of the war in Vietnam.»

«Η μπάντα σχηματίστηκε το 1966 από μια ομάδα αναρχικών φοιτητών του Πανεπιστημίου της Κολωνίας…»

Μπα, κι εμένα γιατί δε μου κολλάνε οι στίχοι ρε αδερφέ;

Έ, άμα διάβαζες τη γερμανική wikipedia θα σου κολλάγανε (μεταφράζω):

«Floh de Cologne wurde am 20. Januar 1966 von Kölner Studenten zunächst als Politkabarett gegründet. Die Band stammte aus der Kölner APO um den SDS, ihre politische Ausrichtung veränderte sich über die Jahre hinweg zu einer klar dialektisch-marxistischen Position; unabhängig voneinander traten die Mitglieder der Band zwischen 1970 und 1973 in die DKP ein. Ihr legendärster Auftritt bleibt wohl der auf dem Fehmarn-Festival am 6. September 1970 nach Jimi Hendrix; dies war dessen letzter Auftritt vor seinem Tod. 1973 trat Floh de Cologne als musikalischer Teil einer westdeutschen Abordnung bei den X.Weltfestspielen der Jugend in Ost-Berlin auf.[1] Ab 1980 waren Teile der Band (Vridolin Enxing als Vorsitzender) aktiv bei Rock gegen Rechts…»

«Οι Floh de Cologne δημιουργήθηκαν το 1966 από κολωνούς φοιτητές, αρχικά σαν πολιτικός όμιλος. Η μπάντα προήλθε από την κολωνέζικη εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ομάδες που είχαν εγκαταλείψει το SPD, ενώ η ιδεολογική τους τοποθέτηση μεταβλήθηκε με τα χρόνια σε μια ξεκάθαρα διαλεκτική-μαρξιστική θέση. Ανεξάρτητα μεταξύ τους τα μέλη της μπάντας οργανώθηκαν μεταξύ 1970 και 1973 στο DKP (Γερμανικό ΚΚ, αδερφό κόμμα του ΚΚΕ, συνέχεια του ΚΚ Γερμανίας που είχε κυρηχτεί παράνομο). Η σημαντικότερη εμφάνισή τους πιθανότατα έγινε στο φεστιβάλ Fehmarn το 1970, αμέσως μετά τον Jimi Hendrix, στην τελευταία συναυλιακή εμφάνιση αυτού πριν το θάνατό του. Το 1973 συμμετείχαν στο μουσικό τμήμα της δυτικογερμανικής αντιπροσωπείας του 10ου παγκοσμίου φεστιβάλ νεολαίας και φοιτητών που έγινε στο ανατολικό Βερολίνο της DDR. Από το 1980 κάποια μέλη τους συμμετείχαν ενεργά στην κίνηση «Rock ενάντια στη δεξιά» …» (ένας εξ αυτών ως «ηγέτης» της κίνησης).

Τώρα στη μετάφραση θυμήθηκα πώς τους βρήκα κιόλας. Έβλεπα βίντεο και συγκροτήματα που συμμετείχαν στο δέκατο ΠΦΝΦ. Πραγματικά, καλλιτεχνικά τουλάχιστον, αυτό το φεστιβάλ στη DDR παίζει να ήταν ότι καλύτερο έχει διοργανώσει ποτέ το παγκόσμιο νεολαιίστικό κομμουνιστικό και ευρύτερα προοδευτικό κίνημα.

Ναι, και γι αυτό τότε ήθελα να γράψω, τώρα δε θυμάμαι γρι…

Αυτοί χρεοκοπία – Εμείς στην απεργία!

10 Μάι.

Ενημέρωση – ανταποκρίσεις από την πανελλαδική πανεργατική απεργία 11 Μάη…

Podcast στον 902 FM

21 Απρ.

Το πρόσεξα σε ποστ του rocean και το θεώρησα αρκετά σημαντικό ώστε να κάνω ένα ξεχωριστό ποστ για να το διατυμπανίσω:

Στο site του 902 υπάρχουν πλέον διαθέσιμες οι ραδιοφωνικές εκπομπές, για κατέβασμα και άκουσμα on demand.

Έχουν φτιαχτεί feed τόσο για το σύνολο των εκπομπών του σταθμού, όσο και ανα εκπομπή, ώστε να παίρνετε αυτόματα ό,τι καινούργιο κυκλοφορεί.

Αυτή τη στιγμή δεν είναι «πάνω» όλες οι εκπομπές. Επίσης κάθε εκπομπή είναι σπασμένη σε 2-4 μέρη. Φαντάζομαι αυτά τα ζητήματα θα διορθωθούν στη πορεία.

Τέλος, στο feed του συνόλου των εκπομπών χάρηκα ιδιαίτερα που έχουμε ανεβάσει και τα «Κόκκινα Παράσιτα», την εκπομπή του Μάνου Ξυδούς, που δεν είχα πετύχει ποτέ live στο ραδιόφωνο. Ανακάλυψα και τη σχετική «ανακοίνωση» του 902.