Archive by Author

2 σκίτσα με αφορμή όσα ζήσαμε στις 20/10/2011

31 Οκτ.

Το σκέφτηκα λίγο αν έπρεπε να κάνω πόστ για αυτά τα 2 μόνο. Αλλά αφενός μου αρέσανε πάρα πολύ και θέλω να διαδοθούν όσο το δυνατόν περισσότερο, αφετέρου δύσκολα θα κολλούσανε και σε κάποιο ποστ το αμέσως επόμενο διάστημα.

Από την άλλη, πιστός στη γραμμή του καπετάν-Compasso να μην επανέλθουμε σε ατελείωτες συζητήσεις & αντιπαραθέσεις επί του θέματος, παραπέμπω για σχολιασμό στα μπλογκ των σκιτσογράφων, όπου μπορείτε να μεταβείτε κλικάροντας τις εικόνες.

Συγχαρητήρια σύντροφοι για τις εμπνεύσεις και το ταλέντο σας.

Κωνσταντίνος Ρουγγέρης:

Ιάκωβος Βάης:

Περιφρουρώντας τη συγκέντρωση του Π.Α.ΜΕ., 20/10/2011

23 Οκτ.

Από το σύντροφο σκιτσογράφο Ιάκωβο Βάη. Με κλικ στη εικόνα πάτε στο blog του.

Τη μέρα μετά την 48ωρη απεργία του Ιούνη,είχα γράψει σε σχόλιά μου (1,2) στο Γκράνμα:

«Γενικώς θεωρώ τη χτεσινή μέρα (28/6) σαν μια πρόβα όλων (εννοώντας ΚΑΙ παρακρατικούς μηχανισμούς/ασφάλεια κτλ) για τη σημερινή.
Εγώ αυτό που κατάλαβα από χτες, καθώς και όσο περίμενα σήμερα στην Πανεπιστημίου πριν την πρώτη οπισθοχώρηση, ήταν πως για να πάει και να κάτσει σήμερα το ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, με τρόπο που να μπορεί να εξασφαλίσει πως δε θα υπάρξει (εκεί, μπροστά στη Βουλή) προβοκάτσια, θα έπρεπε να απομακρύνει βίαια από το χώρο σίγουρα 150 άτομα. Αν το έκανε, πιστεύω θα έσπευδαν σε βοήθεια αυτών τουλάχιστον άλλοι τόσοι.
Θα μιλούσαμε δηλαδή για βίαιες αντιπαραθέσεις με 300 άτομα τουλάχιστον, καθώς και φραστικές δε ξέρω με πόσους.
Για να “πάρεις” το χώρο μπροστά στη Βουλή, με τα ΜΑΤ ακόμη θεατές σε όλα αυτά.
Φυσικά, η προβοκάτσια και η έναρξη της προσπάθειας διάλυσης των συγκεντρωμένων θα μπορούσε να ξεκινήσει και από άλλη μεριά, λ.χ. Ερμού, Μητροπόλεως, που εκεί πάλι δε θα μπορούσες να κάνεις κάτι.»

και

«Για χτες, βασιζόμενος και στις προχτεσινές εμπειρίες, τα ξανάπα. Δε ξέρω τί έγινε στην κεφαλή, αλλά αν μπαίναμε στο Σύνταγμα εγώ δε θα δεχόμουνα τίποτα λιγότερο από το να βρεθούμε εμείς και μόνο εμείς (μιλώ για οργανωμένες δυνάμεις, μπλοκ, όχι απλούς διαδηλωτές) ακριβώς απέναντι από όσους φυλάγαν τη Βουλή και να περιφρουρούσαμε τον χώρο. Κάτι τέτοιο για να γίνει, θα σήμαινε να απομακρίνουμε όποιον δε το αποδεχόταν. Σήμαινε ξύλο, χοντρό ξύλο, 100%.
Για εμένα ακόμα κι έτσι, αν είχαμε πιθανότητες να αποτρέψουμε την ψήφιση, οφείλαμε να το κάνουμε. Αν είμασταν ακόμη και τριπλάσιοι σε σχέση με χτες, οφείλαμε να το κάνουμε. Αν καταφέρναμε να μην ψηφιστεί θα είμασταν οφελημένοι και εμείς και το κίνημα, και ας ακούγαμε 500 φορές τη μέρα για ΚΝΑΤ.»

Κάποιες μέρες μετά, σε συζήτηση που είχε ο Υ μέσω μέιλ με συνεργάτες του στα αγγλικά, είχα παρέμβει λέγοντας:

«I’m one of Giorgos’s friends from the KKE, the one who told him about the «300» «demonstrators» we would have to clash with if we had made the decision to enter the Square on 29/6.
I feel there is a need to explain something.
The main problem isn’t the clash with these 300.
The main problem is that, if we had done so, probably se majority of the non-PAME demontrators, in particular the various anarchistic (those for sure) and leftist groups that were allready on the square, would have turned against PAME and not againts these 300 provocateurs.
Probably they would have tried to protect these 300 and large parts of them would have followed these 300 in the clashes with PAME.
The result would have been a «civil war» among demontrators. I truly believe that.

Sorry about the intervention.»

Αυτά τα σχόλια σκεφτόμουνα τη Πέμπτη το βράδυ.

Συνέχεια

48 hour striking people!

18 Οκτ.

(Εικόνες/σκίτσο του Κωνσταντίνου Ρουγγέρη)

Photobucket

Περιφρουρήσεις, πορείες, καταλήψεις, ανταποκρίσεις, περικυκλώσεις, αποκλεισμοί, αντιπαραθέσεις. Δικό μας. Δικό σας. Πάμε!

τα comments απενεργοποιήθηκαν

Έχουμε αγαπήσει πάρα πολύ τη ζωή για να μας λυγίσετε -ποιοί;- εσείς!

24 Σεπτ.

 

Υπάρχουν στιγμές, που μπορείς να κάθεσαι να συζητάς με τις ώρες. Να κάθεσαι να μελαγχολείς. Να ονειρεύεσαι, να ειρωνεύεσαι, να κλαίς και να γελάς.

Υπάρχουν στιγμές που μπορείς να ανέχεσαι τον φόβο, τη μοιρολατρία του διπλανού σου.

Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να μπαίνεις σε συζήτηση μαζί του για το «πώς κάποιοι επί χρόνια τρώγανε λεφτά χωρίς να τα δικαιούνται». Γιατί τέτοιοι υπάρχουνε, γιατί Ελλάδα είμαστε και τους ξέρεις και σε ξέρουν.

Υπάρχουν στιγμές που απλά θέλεις να μοιραστείς το πόνο σου, το οικονομικό σου αδιέξοδο, την ψυχολογική σου κατάπτωση, με τον άλλο.

Δε ζούμε τέτοιες στιγμές.

Συνέχεια

Εσείς τί κάνατε την νάιν ιλέβεν;

11 Σεπτ.

Συνέχεια

Το παρόν και το μέλλον της Ε.Ε.

4 Σεπτ.

Με αφορμή το άρθρο του Υ για την Ε.Ε. πριν κάποιους μήνες, σκεφτόμουν εδώ και καιρό να κάνουμε μαζί του μια συνέντευξη/κουβέντα γύρω από αυτά τα ζητήματα. Στη πορεία αποδείχθηκε πως υπήρχαν και άλλοι κάτοικοι Βρυξελλών, οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλλουν με τις γνώσεις τους.

Συνέχεια

Βιβλίο: Πικ-νικ δίπλα στο δρόμο

22 Αυγ.

Μέχρι το σχόλιο του «δύτη των νιπτήρων» στο ποστ για το βιβλίο διηγημάτων σοβιετικής επιστημονικής φαντασίας «το αόρατο φώς«, αγνοούσα παντελώς την ύπαρξη τόσο του βιβλίου αυτού και της ταινίας «stalker» του Ταρκόφσκι, όσο και των αδερφών Στρουγκάτσκι ως συγγραφέων γενικότερα.

Πρόκειται λοιπόν για ένα βιβλίο, την ανάγνωση του οποίου οφείλω καθαρά στο Γκράνμα. Ιδού η δύναμη του Ίντερνετ κύριοι!

Φοβερό! Καίγομαι να διαβάσω τη συνέχεια…

Βιβλίο: Υφαντόκοσμος

9 Αυγ.

Πώς διακρίνει κανείς τα “καλά” από τα “κακά” βιβλία φαντασίας; Τί είναι ένα “καλό” βιβλίο φαντασίας; Η αλήθεια είναι πως, ειδικά για το δεύτερο, δυσκολεύομαι να απαντήσω.

Εξαιρετικό Ξεκίνημα. Give me more!

Βιβλίο: Η ζούγκλα

8 Αυγ.

Ο Άπτον Σίνκλερ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα μάλλον «επανήλθε» ως συγγραφέας μέσω της ταινίας «there will be blood!» και της μετάφρασης -λόγω της ταινίας- του μυθιστορήματός του στο οποίο αυτή βασίστηκε, το «Πετρέλαιο!«.

Α ρε a8lie, τί ωραία που γράφεις, άσε με να διαβάσω παραπέρα…

Βιβλίο: Γκας ο γκάνγκστερ

27 Ιολ.

Τελικά ο Αντώνης Σουρούνης εξελίσσεται σε έναν από τους αγαπημένους μου συγγραφείς (έχω διαβάσει επίσης «το μονοπάτι στη θάλασσα», καθώς και «Το μπαστούνι«). Καλά, από σύγχρονους Έλληνες δε το συζητώ. Όσα λέει εδώ ο Δημοσθένης Κούρτοβικ για τον συγγραφέα τα προσυπογράφω:

Ο Αντώνης Σουρούνης σε διεθνή κλίμακα είναι ξαδέλφι του Τζακ Λόντον και του Μπλαιζ Σαντράρ. Και αν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα «προλεταριακή λογοτεχνία», μόνο από τον Σουρούνη εκπροσωπείται – και μάλιστα στη γνήσια ελληνική, σύμφωνα με τις μαρξιστικές προδιαγραφές ολότελα ανορθόδοξη εκδοχή της. Ο Σουρούνης είναι πότε γκάσταρμπαϊτερ και πότε αλήτης, πότε ναυτικός και πότε μπάρμαν ή επαγγελματίας χαρτοπαίκτης σε καζίνο – έκφραση μιας στροβοσκοπικής κοινωνικής ύπαρξης, άστατης, σκληρής και συναρπαστικής…
Τα βιβλία του Αντώνη Σουρούνη είναι η ζωντανή απόδειξη για τα πόσα μπορεί να πετύχει ένας συγγραφέας όταν, εκτός από ταλέντο, έχει πραγματικά κάτι ν’ αφηγηθεί.

Αχ, μη με κόβεις πάνω στο καλύτερο!