Εικόνα

Διαμάχη για Γιούνκερ: οξύνεται η διαπάλη Αγγλίας – Γερμανίας

15 Ιον.

Πριν 15/6/2014

europe-june14-481455

Ο ελληνικός αστικός τύπος συχνά οργίζεται με την «ευρωσκεπτικιστική» στάση του Nτ. Κάμερον να μη στηρίξει τη μασκαράτα που θέλει τον Ζ.-Κλ. Γιούνκερ «εκλεγμένο» πρόεδρο της Κομισιόν. Κάποτε, βασικός κηδεμόνας της Ελλάδας ήταν η Βρετανία. Τώρα, ξεκάθαρα πλέον στη μνημονιακή εποχή, τα ηνία κρατά η Γερμανία. Έτσι λοιπόν οι ντόπιοι κολαούζοι παίρνουν θέση μάχης πλάι στο νέο επικυρίαρχο.

Η  κόντρα βρετανικής, από τη μία, και ηπειρωτικών, από την άλλη, αστικών τάξεων – με επικεφαλής τη Γερμανία – για το μέλλον της ΕΕ, δεν είναι καινούρια. Μετά τις ευρω-εκλογές του 2009, οι Βρετανοί Συντηρητικοί αποχώρησαν από την ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος την οποία θεωρούσαν πολύ φεντεραλιστική για τα γούστα τους. Σχημάτισαν νέα ομάδα με το όνομα “Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές” (ECR) μαζί με Τσέχους και Πολωνούς ατλαντιστές. Τότε, έπρεπε μάλιστα να καθυσηχάσουν το Σύνδεσμο Βρετανών Βιομηχάνων που ανυσηχούσε κατά πόσο μέσα από μια πολύ μικρότερη ευρωκοινοβουλευτική ομάδα θα μπορέσουν να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά τους. Οι Συντηρητικοί είπαν τότε ότι παραμένουν πιστοί εκπρόσωποι των συμφερόντων αυτών κι ότι είναι σε θέση να τα υπερασπίσουν τουλάχιστον το ίδιο καλά με πριν.

Τώρα, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα είναι – παρά την πρωτιά του – αποδυναμωμένο αφού έχασε 60 περίπου έδρες και οι “Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές” καταφέρνουν να σκαρφαλώσουν την τρίτη θέση ξεπερνώντας την ομάδα των Φιλελεύθερων, αφού πήραν μαζί τους ακροδεξιά ρατσιστικά κόμματα όπως το “Κόμμα του Δανέζικου Λαού” και τους “Αληθινούς Φινλανδούς”.  Στη μύτη της Μέρκελ μπαίνουν ιδιαίτερα περιλαμβάνοντας το γερμανικό αντι-Ευρώ κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία”. Αναρωτιέται, επίσης, κανείς τι κάνουν σε αυτή την αντι-ευρώ και αυξανόμενα ξενοφοβική ομάδα, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες των οποίων οι επίσημες θέσεις δε συνάδουν ακριβώς με το προφίλ αυτό.

Η αγγλική αστική τάξη δε θέλει να φύγει από την ΕΕ. Η τελευταία της παρέχει μια αγορά 500 εκατομύριων καταναλωτών μέσα στην οποία μπορεί να κινηθεί ο “εθνικός πρωταθλητής” της που δεν είναι άλλος από το χρηματοπιστωτικό τομέα της. Εκμεταλλευόμενη και το γλωσσικό της πλεονέκτημα έχει στις Βρυξέλλες το πιο καλολαδωμένο δίκτυο εταιρικών λόμπι, τα οποία στηρίζονται συστηματικά από τη διπλωματική αντιπροσωπεία της, τους ευρωβουλευτές της ανεξαρτήτως κόμματος και τα στελέχη της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Προτιμά όμως μια ΕΕ όπου τα πράγματα αποφασίζονται κυρίως σε διπλωματικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εθνικών κυβερνήσεων, παρά μια ριζική αύξηση των εξουσιών υπερεθνικών γραφειοκρατιών, όπως η Κομισιόν και η ΕΚΤ της Φραγκφούρτης.

Η θέση αυτή ενισχύεται από την τάση της Γερμανίας και του γερμανικού κεφαλαίου να ελέγξει ακόμα πιο στενά αυτές τις γραφειοκρατίες.  Στις οργανώσεις συλλογικής εκπροσώπησης τους ευρω-ενωσιακού κεφαλαίου (Στρογγυλή Τράπεζα των Βιομηχάνων, BusinessEurope) οι γερμανικές πολευθνικές είναι μακράν οι ισχυρότερες και καταφέρνουν μέσω αυτών να περνάνε τη γραμμή τους στα όργανα της ΕΕ. Η γερμανική αστική τάξη χρησιμοποιεί την ΕΕ και το Ευρώ ως εργαλεία παράκαμψης των εθνικών συνταγμάτων και των θεσμικών κατακτήσεων των εργατικών τάξεων για να επιβάλει σε όλες τις χώρες ρυθμίσεις με βάση τα συμφέροντα της. Η Βρετανία είναι πιο επιφυλακτική και επειδή δε θέλει η Γερμανία να επιβάλει μια μέρα ρυθμίσεις και στο ίδιο το έδαφός της Βρετανίας, αλλά και επειδή έχει μια διαφορετική αντίληψη για το ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της κρατικής εξουσίας (συμπεριλαμβανομένης της ΕΕ) στην οικονομία.

Οι Γερμανοί «ordoliberals» θέλουν να ρυθμίζονται τα πάντα με λεπτομέρειες σύμφωνα με τα συμφέροντα πάντα των μεγαλύτερων ομίλων. Οι Βρετανοί έχουν μια πιο “laissez-faire” προσέγγιση κατά την οποία οι διαφορές ανάμεσα στα ρυθμιστικά πλαίσια είναι “καλές για τις μπήζνες”. Διαφορετική είναι επίσης η αντίληψή τους για τους μηχανισμούς “νομιμοποίησης” της εξουσίας. Οι Γερμανοί πιστεύουν ότι είναι άκρως απαραίτητη η ύπαρξη θεσμών που να δίνουν την αυταπάτη της εκπροσώπησης , ενώ οι Βρετανοί ότι η νομιμοποίηση περνά βασικά μέσα από την “αποτελεσματικότητα” της εξουσίας να “λύνει προβλήματα” για τις κοινωνικές ομάδες που έχουν φυσικά φωνή μέσα στην κοινωνία.

Καταφέρνοντας να εισαγάγουν αλλαγές που ήθελαν οι Βρετανοί ψήφισαν το νομοθετικό πλαίσιο για την Τραπεζική Ένωση που θέτει τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες – και άρα και τις βρετανικές – υπό την εποπτεία της Φραγκφούρτης. Στο νομοθετικό πακέτο για την οικονομική διακυβέρνηση που επέκτεινε ριζικά τις αρμοδιότητες της Κομισιόν ψήφισαν αποχή. Ενώ είναι κατά του φεντεραλισμού, δεν ήθελαν να μπλοκάρουν την επιτάχυνση της λιτότητας και της διάλυσης των εργατικών κατακτήσεων.

Κι εδώ είναι που τα δυο μπλοκ έχουν απόλυτη συμφωνία. Οι μηχανισμοί τους κράτους πρόνοιας και τα δικαιώματα της οργανωμένης εργασίας πρέπει να ξηλωθούν. Μικρή διαφορά είναι ότι οι “ηπειρωτικοί” βλέπουν θετικά την εγκαθίδρυση ενός εναρμονισμένου νέου καθεστώτος “ελάχιστης κοινωνικής προστασίας” που θα είναι βασικά ελεημοσύνη στους πιο εξαθλιωμένους για αποφυγή εξεγέρσεων, ενώ οι Βρετανοί θα ήθελαν κάθε χώρα να κάνει ότι νομίζει στο τομέα αυτό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: