ΣΥΡΙΖΑ: Μέτωπο με Γιουνκέρ για… δημοκρατία στην ΕΕ

9 Ιον.

Αναδημοσίευση από το Πριν, 7/9/2014

Το βράδυ των ευρω-εκλογών υποτίθεται ότι θα μαθαίναμε ποιος θα ήταν ο πρόεδρος της Κομισιόν...

Το βράδυ των ευρω-εκλογών υποτίθεται ότι θα μαθαίναμε ποιος θα ήταν ο πρόεδρος της Κομισιόν…

Εδώ και χρόνια στα υψηλά κλιμάκια της ΕΕ έψαχναν τρόπους να δοθεί η αίσθηση στους λαούς ότι το πολιτικό της σύστημα διέπεται από ορισμένα δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Φυσικά δεν γινόταν λόγος για ουσιαστικά εργαλεία λαϊκού και κοινωνικού ελέγχου, αφού ο λόγος ύπαρξης του ευρωενωσιακού οικοδομήματος είναι να παρακαμφθούν οι δημοκρατικές κατακτήσεις των τελευταίων αιώνων και να μπορούν οι συνασπισμένες μονοπωλιακές αστικές τάξεις να ασκούν την εξουσία τους ανενόχλητες.

Η ιδέα που βρήκαν ήταν να συνδεθούν κάπως οι ευρωεκλογές με την επιλογή του προέδρου της πανίσχυρης και μέχρι τώρα ανεξάρτητης από κάθε είδους εκλογές Κομισιόν που έχει το μονοπώλιο της νομοθετικής πρωτοβουλίας στην ΕΕ και λειτουργεί ταυτόχρονα ως το εκτελεστικό της όργανο. Η Συνθήκη της Λισαβόνας που μπήκε σε εφαρμογή το 2009 προέβλεπε ότι στις επόμενες ευρωεκλογές τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα –Λαϊκό, Σοσιαλιστικό, Φιλελεύθερο, Πράσινο και Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς– θα όριζαν το καθένα έναν υποψήφιο πρόεδρο της Κομισιόν και οι κυβερνήσεις θα έπρεπε στη συνέχεια να «λάβουν υπ’ όψιν» τους το εκλογικό αποτέλεσμα και να ορίσουν –αν θέλουν– πρόεδρο τον υποψήφιο του πρώτου κόμματος.

Η διαδικασία αυτή φυσικά καμία σχέση δεν έχει με δημοκρατικές διαδικασίες όταν κάτω από τους μισούς πολίτες των κρατών της ΕΕ ψηφίζουν στις ευρωεκλογές, και το πρώτο κόμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο συγκεντρώνει πολύ κάτω του 30% των ψήφων. Ο συσχετισμός ανάμεσα στις κυβερνήσεις είναι αυτός που παραμένει ο βασικός παράγοντας για την επιλογή του προέδρου. Το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, πιστό στην υποστήριξη του υπαρκτού ευρωενωσιακού οικοδομήματος και στη θέση ότι μπορεί να μεταρρυθμιστεί με ομαλές θεσμικές διαδικασίες αποφάσισε –αν και όχι ομόφωνα– να κατεβάσει δικό του υποψήφιο, τον Αλέξη Τσίπρα. Με αυτόν τον τρόπο συμμετείχε στην επιχείρηση κατασκευής ενός δημοκρατικού προσωπείου σε έναν οργανισμό που μέσα από την κρίση έδειξε σε όλους το πραγματικό του πρόσωπο, αυτό μιας πανίσχυρης πανευρωπαϊκής δικτατορίας του κεφαλαίου – μηχανής κατεδάφισης κάθε δημοκρατικής κατάκτησης σε εθνικό επίπεδο με τον πιο αυταρχικό τρόπο.

Το να λέει το ΚΕΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η έμμεση αυτή «εκλογή» συνιστά βήμα για «τον εκδημοκρατισμό» της ΕΕ, τη στιγμή που η Κομισιόν πιέζει το συνταγματικό δικαστήριο της Πορτογαλίας να μην εφαρμόσει το Σύνταγμα της χώρας και να επιτρέψει την κατεδάφιση του συνταξιοδοτικού συστήματος και την ώρα που το ελληνικό Σύνταγμα έχει γίνει κουρελόχαρτο για να περάσουν τα μέτρα της τρόικας, είναι πλήρης συμμετοχή στην προσπάθεια της κυρίαρχης αστικής προπαγάνδας να δώσει δημοκρατική επίφαση σε ένα πλήρως αντιδημοκρατικό σύστημα.

Στο προεκλογικό ντιμπέιτ ανάμεσα στους «υποψηφίους» των πέντε ευρωπαϊκών κομμάτων, ο Τσίπρας είχε κερδίσει τις εντυπώσεις κατηγορώντας τον υποψήφιο του Λαϊκού Κόμματος Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ ότι συμμετείχε στη διοργάνωση ενός πραξικοπήματος από την ΕΕ με πρωταγωνιστές τους Άνγκελα Μέρκελ και Μανουέλ Μπαρόζο για την επιβολή της μη εκλεγμένης κυβέρνησης Λ. Παπαδήμου στην Ελλάδα με συμμετοχή για πρώτη φορά μετά τη χούντα της Άκρας Δεξιάς.

Και να που η συμμετοχή στην ευρωενωσιακή μασκαράτα των… «προεδρικών εκλογών» –στην οποία τα κυρίαρχα κόμματα προσπάθησαν να μιμηθούν τις αμερικανικές εκλογές– αναγκάζει τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΕΑ να συμμετέχουν σε ένα «κοινοβουλευτικό μέτωπο» με τους συντηρητικούς, τους φιλελεύθερους, τους σοσιαλδημοκράτες και τους Πρασίνους που στην ουσία εκλιπαρεί το συμβούλιο των κυβερνήσεων να εκλέξει πρόεδρο τον πραξικοπηματία Γιουνκέρ για να μην καταρρεύσει μπροστά στα μάτια όλης της Ευρώπης άλλη μια φάρσα της ΕΕ, αυτή της «δημοκρατικής εκλογής του προέδρου της Κομισιόν».

Ο Κάμερον και οι ηγέτες της ηπειρωτικής Ευρώπης παίζουν ένα παιχνίδι που μπορεί τελικά να τους ωφελήσει όλους. Τον μεν Κάμερον γιατί η αστική τάξη της Βρετανίας δεν θέλει να βγει από την ΕΕ αλλά να συνεχίσει να κρατά το πολλαπλό «καθεστώς εξαίρεσης» για την ίδια. Έτσι λοιπόν, επιβάλλοντας ως πρόεδρο κάποιον εκτός του Γιουνκέρ μπορεί να δείξει στην αντιΕΕ πτέρυγα του κόμματός του ότι η Γηραιά Αλβιώνα έχει ακόμα καθοριστική επιρροή στην ΕΕ και τη συμφέρει να μη φύγει. Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρει να διώξει τον Γιουνκέρ, θα πάρει μεγάλα ανταλλάγματα.

Οι δε ηπειρωτικοί ηγέτες –που οι περισσότεροι ανήκουν στο Λαϊκό Κόμμα– είχαν πριν από τις εκλογές καταλήξει στον Γιουνκέρ σαν λύση ανάγκης. Ο ίδιος ο Γιουνκέρ δεν στόχευε σε αυτή τη θέση αλλά στη θέση του Βαν Ρομπέι, προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η Μέρκελ ήθελε με κάθε κόστος να αποφύγει τον αιθεροβάμονα γάλλο συντηρητικό Μισέλ Μπαρνιέ –μέχρι τώρα επίτροπο εσωτερικής αγοράς– που φαντασιώνεται ότι κάνει σταυροφορία «μεταρρύθμισης» του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Έτσι επέβαλε τον Γιουνκέρ, παραιτηθέντα πρωθυπουργό στο Λουξεμβούργο λόγω σκανδάλου κατασκοπίας. Φήμες στη Γαλλία λένε ότι τώρα κλείνει το μάτι και στη λύση της Κριστίν Λαγκάρντ, κάτι που δύσκολα όμως θα χώνευε ο Ολάντ. Σε περίπτωση που οι ηπειρωτικοί ηγέτες καταλήξουν σε μια λύση διαφορετική από αυτή του Γιουνκέρ θα έχουν έτοιμο το επιχείρημα ότι το έκαναν για να αποφύγουν την έξοδο της Βρετανίας, «απείρως μεγαλύτερο πλήγμα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση από τη μη δημοκρατική εκλογή προέδρου».

Αν όντως αναγκαστούν να πάρουν κάποιον εκτός του Γιουνκέρ η… χιλιοστή επιχείρηση δημοκρατικού λίφτινγκ της ΕΕ θα έχει υποστεί συντριβή. Στις ευρωεκλογές του 2019 ακόμα λιγότεροι θα πάνε να ψηφίσουν, εκτός αν είναι για να βγάλουν αντιΕΕ κόμματα παντού πρώτα. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο όμως, η Αριστερά –αντί να ανησυχεί για τη συντριβή του πολιτικού τεχνάσματος του ταξικού της αντιπάλου– θα έπρεπε να εργάζεται γι’ αυτή.

[Περιχαρής μετά τις εκλογές ο Μπαρόσο δήλωσε ότι οι πολιτικές δυνάμεις που στήριξαν τις αντιδραστικές αλλαγές της κρίσιμης τελευταίας πενταετίας συνεχίζουν να έχουν άνετη πλειοψηφία στο ευρωκοινοβούλιο. Ακόμα κι αν κάποια στιγμή τη χάσουν στο ευρωκοινοβούλιο, θα την έχουν ακόμα σε επίπεδο εθνικών κυβερνήσεων και άρα και Κομισιόν κι έτσι καμιά πολιτική τους δε θα αλλάξουν.]

Το πολιτικό εποικοδόμημα της ΕΕ είναι αδύνατο να μεταρρυθμιστεί ωστέ να μην είναι πια εργαλείο στα χέρια των αστικών τάξεων, αλλά εργαλείο αλληλεγγύης των λαών. [Μόνο η απειθαρχεία στις εντολές του – που από κάπου πρέπει να ξεκινήσει – μπορεί να το τσακίσει. Αυτή την απλή και συνεχώς επιβεβαιούμενη αλήθεια είναι που δε θέλει να παραδεχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτή η μη παραδοχή του είναι που τον οδηγεί και στην παραχάραξη της ιστορίας και στη συμβολή του στον… αστικό μύθο ότι ο αρχικός σκοπός της ΕΟΚ και της ΕΕ ήταν η αλληελγγύη και ευημερία των λαών και όχι η υπερεκμετάλλευσή τους από το κεφάλαιο.]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: