Σχετικά με τις σοβιετικές σχέσεις ιδιοκτησίας

5 Αυγ.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύτηκε στο μπλογκ Die Bestimmung des Menschen με τίτλο «H Διαλεκτική Κυρίου-Δούλου και οι σοβιετικές σχέσεις ιδιοκτησίας»

Πέρα από την τροφή για σκέψη που δίνει σχετικά με τον οραματικό στόχο που πρέπει να προβάλει σήμερα η κομμουνιστική αριστερά, αναφέρεται και στο ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα ζήτημα των εθνικοποιήσεων που η μεν ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να τις κάνει χωρίς εργατικό έλεγχο και αυστηρά στα πλαίσια του καπιταλισμού, ενώ η δε ηγεσία του ΚΚΕ τις αντιπαραβάλει ψευδεπίγραφα στις «κοινωνικοποιήσεις».

Σε μια σοσιαλιστική κρατικοποίηση «Το »πράγμα», το μέσο παραγωγής βγαίνει εκτός εμπορευματοχρηματικών σχέσεων, δεν μπορεί να πουληθεί σε ιδιώτη. Δεν συμβαίνει το ίδιο με μια καπιταλιστική κρατικοποίηση.»

Στην ΕΣΣΔ  «σίγουρα η αλλοτρίωση των παραγωγών από τα μέσα παραγωγής δεν έχει αρθεί πλήρως. Αν ίσχυε αυτό, θα είχαμε κομμουνισμό και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.»

Το θέσιμο στρατηγικών και συγκεντρωμένων κλάδων εκτός εμπορευματικών σχέσεων είναι απαραίτητο βήμα στην πορεία προς την κοινωνικοποίηση. Η ανάπτυξη της εργατικής δημοκρατίας στη βάση είναι ένα άλλο.

Advertisements

16 Σχόλια to “Σχετικά με τις σοβιετικές σχέσεις ιδιοκτησίας”

  1. Ονειρμός Αύγουστος 5, 2013 στις 8:25 μμ #

    Ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση. Χαιρετισμούς σε όλα τα παιδιά των εστιών και τους αγωνιστές εκεί.

    Πιστεύω ότι για να έχει νόημα η κουβέντα που γίνεται περί κράτους, σοσιαλισμού κλπ, είναι πολύ σημαντικό το ζήτημα πως χρειάζεται μια συντακτική εξουσία να θέσει »εκτός» εμπορευματοχρηματικών σχέσεων τα βασικά μέσα παραγωγής. Αυτή είναι η αρχική αναγκαιότητα του κράτους στο σοσιαλισμό και για αυτό το κράτος πρέπει να μαραθεί. Η εξουσία αυτή έχει στο σοσιαλισμό και νομικοπολιτική μορφή, αφού δεν έχει ξεπεραστεί ακόμα »ο στενός ορίζοντας του αστικού δικαίου». Η διαφορά των σοβιετικών κρατικοποιήσεων από τις καπιταλιστικές είναι σε σημαντικό βαθμό αυτό το »εκτός» που είναι ολοφάνερο από τα σοβιετικά συντάγματα και ανεπίτρεπτο με βάση τα αστικά συντάγματα. Όσον αφορά τον χαρακτήρα της ΕΣΣΔ, τα πράγματα είναι αρκετά πιο πολύπλοκα. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε πως ο σοσιαλισμός στον 20 αιώνα αυτό ήταν, μια ιστορικά συγκεκριμένη πραγματικότητα και όχι κάποια αφαίρεση, με γνώμονα την οποία καθαγιάζουμε ή αφορίζουμε.

  2. Y Αύγουστος 5, 2013 στις 10:53 μμ #

    Ονειρμέ, καταρχάς μας μπέρδεψες με το μπλογκ των συναγωνιστών στις φοιτητικές εστίες http://granmafepa.blogspot.be/ 🙂

    Δεύτερον, θα ήθελα να σε ρωτήσω πώς βλέπεις το πέρασμα σε κάποιες χώρες της Λατινικής Αμερικής με προοδευτικές κυβερνήσεις (Εκουαδόρ, Βενεζουέλα, Ουρουγουάη) κάποιων τομέων όπως το νερό αμετάκλητα και συνταγματικά στο δημόσιο τομέα με στοιχεία λαϊκής συμμετοχής. Θα μπορούσαν τέτοιου τύπου εθνικοποιήσεις να σημαίνουν πρώτα στοιχεία σοσιαλισμού που βοηθάνε στο θέσιμο του ζητήματος της ταξικής εξουσίας από καλύτερες θέσεις για την εργατική τάξη χωρίς να έχουμε ακόμα σοβιετικό σύνταγμα αλλά στην πορεία προς αυτό?

    • λαθραναγνώστης Αύγουστος 5, 2013 στις 11:57 μμ #

      «αμετάκλητα και συνταγματικά»
      Τίποτα δεν είναι αμετάκλητο.
      Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι επειδή κάποια διάταξη μπήκε στο σύνταγμα, αυτή η διάταξη γίνεται και αμετάκλητη?
      Τα συντάγματα αλλάζουν.
      Ένα προοδευτικό σύνταγμα σε συνθήκες καπιταλισμού, είναι αναντίστοιχο των υφιστάμενων παραγωγικών σχέσεων. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι μια προσωρινή ευνοϊκή, για την εργατική τάξη, έκβαση της πάλης των τάξεων και στην χειρότερη περίπτωση, ένας ελιγμός του κεφαλαίου.
      Σύντομα, οι σχέσεις παραγωγής είναι αυτές που θα υπερισχύσουν και θα επιβάλουν το κατάλληλο γι αυτές νέο σύνταγμα.

      • Ονειρμός Αύγουστος 6, 2013 στις 12:38 πμ #

        @λαθραναγνώστης

        Ιστορικά αμετάκλητος δεν είναι ούτε ο καπιταλισμός, όμως ΓΙΑ τον καπιταλισμό είναι ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ η ιδιωτική ιδιοκτησία. Αυτό αποκρυσταλλώνεται, δηλαδή στερεοποιείται, με τα αστικά συντάγματα και τον σκληρό, μη αναθεωρίσιμο πυρήνα των »θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων» τους.

        Έτσι και για την ΕΣΣΔ, με βάση τα σοβιετικά συντάγματα, η αποκρατικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής ήταν αμετάκλητη. Το τί θεωρεί ένα σύστημα αξιωματικό και τί όχι, σου δείχνει τί, για να ανατραπεί, χρειάζεται συνολική ρήξη και τί όχι. Έτσι, η κρατικοποίηση και αποκρατικοποίηση βασικών μέσων παραγωγής εντός του καπιταλισμού είναι μια πολύ απλή, κανονική διαδικασία αγοράς και πώλησης, και δεν χρειάζεται ρήξη με το σύστημα των αστικών ιδιοκτησιακών σχέσεων. Αντίθετα, στην ΕΣΣΔ, χρειαζόταν μια βαθιά ρήξη, μια επανάσταση ή ένα πραξικόπημα, για να μπορεί να συμβαίνει με τον τυπικό καπιταλιστικό τρόπο η κρατικοποίηση και η αποκρατικοποίηση, όπως μπορούσε να την κάνει το ΠΑΣΟΚ και όπως μπορεί να την κάνει ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Η μη ανακλητότητα αυτή βασικών αρχών αποτελούσε βραχνά για το Κεφάλαιο (εσωτερικό στην παραοικονομία και εξωτερικό) και έφερε την Περεστρόικα, τελικά το πραξικόπημα. Το νομικοπολιτικό εποικοδόμημα έπρεπε όχι απλώς να αλλάξει, αλλά να ανατραπεί, ακριβώς γιατί υπήρχε ένας πυρήνας στην κρατικοποίηση βασικών μέσων παραγωγής αμετάκλητος για το σοβιετικό σύστημα (άρα έπρεπε να ανατραπεί σύσσωμο το σοβιετικό σύστημα).

        Οπότε το »Τίποτα δεν είναι αμετάκλητο» συγχέει αυτό που θεωρεί και εγκαθιδρύει αξιωματικά το σύστημα ως αμετάκλητο, με το ότι ΟΛΟ το σύστημα δεν είναι αμετάκλητο.

        Το ερώτημα είναι: μπορούσε κανείς χωρίς να ανατρέψει συνολικά το σοβιετικό σύστημα να κρατικοποιεί και να αποκρατικοποιεί »ελεύθερα» στην »αγορά»; H απάντηση είναι όχι, γιατί έτσι όρισαν οι συσχετισμοί δυνάμεων που αποκρυσταλλώθηκαν στα σοβιετικά συντάγματα, τα οποία έκαναν την κρατικοποίηση βασικών τομέων αμετάκλητοι (με θεσμούς οι οποίοι, φυσικά, επιβάλλονται με τη βία, για αυτό και εφαρμόζονται) Αν αλλάξουν οι συσχετισμοί δυνάμεων θεαματικά, μπορεί να γίνει ρήξη και να ανατραπεί το σύστημα (όπως συνέβη με το σοβιετικό σύστημα). Αλλά η ανατροπή του νομικοπολιτικού σοβιετικού συστήματος έγινε ακριβώς γιατί, σύμφωνα με το σοβιετικό σύστημα, η κρατικοποίηση βασικών τομέων ήταν αμετάκλητη.Έτσι έπρεπε να ανατραπεί συνολικά το οικοδόμημα.
        ‘Ενα σύστημα που δεν θέτει αμετάκλητα βασικούς όρους της παραγωγής εκτός σχέσεων της αγοράς (καταργώντας ακριβώς την εμπορευματική μορφή αυτών των όρων), παραμένει καπιταλιστικό.

  3. Ονειρμός Αύγουστος 6, 2013 στις 12:49 πμ #

    @Y

    Σωστά, τότε στέλνω χαιρετισμούς και σε εσάς.

    Δυσκολεύομαι με την απόδοση συνολικά σοσιαλιστικού χαρακτήρα ή όχι, σίγουρα όμως πρόκειται για »προοδευτικές» αλλαγές, με τη μαρξιστική έννοια της προόδου. Άρα πρέπει να υποστηριχτούν και να κριτικάρονται στο βαθμό που μένουν στα μέσα του δρόμου. Για τον Λένιν νοείται μεικτό οικονομικό σύστημα που το ονομάζει »κρατικό καπιταλισμό» (κείμενο »για το φόρο σε είδος», στη συλλογή »για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, για όποιον ενδιαφέρεται). Νομίζω για τον μη καπιταλιστικό χαρακτήρα μιας κοινωνίας προοδευμένης σε σχέση με τον καπιταλισμό, πρέπει να έχουμε κυριαρχία της αναγκαστικής κρατικοποίησης (απαλλοτρίωση από τους καπιταλιστές και την αγορά) των βασικών τομέων παραγωγής.

    Πάντως νοείται ταξική κοινωνία χωρίς να κυριαρχεί, ακόμα και για βασικά μέσα παραγωγής, η αγορά, όπως συμβαίνει στον τρόπο παραγωγής που ο Μάρξ ονομάζει »ασιατικό».

    Και σε κάθε περίπτωση, δεν μιλάμε απλά για »κρατικοποίηση» αλλά και για την στερέωση της δυνατότητας εργατικού αυτοελέγχου, έστω και διαμεσολαβημένου αρχικά από θεσμικές αντιπροσωπεύσεις, έστω δηλαδή και αλλοτριωμένου (όπως είπαμε, η αλλοτρίωση παύει ουσιαστικά και πραγματικά στον κομμουνισμό).

  4. G Αύγουστος 6, 2013 στις 7:45 πμ #

    Ο Συριζα ειναι κατα του κρατικου καπιταλισμου συμφωνα με τον Δραγασακη.Και με τον ορο αυτο εννοει και τον υπαρκτο σοσιαλισμο και τις κευνσιανου τυπου κρατικοποιησεις.

    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=525025

    Ποια είναι τα εργαλεία που επιλέγετε εσείς για την υπέρβαση της κρίσης; Μία από τις βασικές πηγές κριτικής κατά του κόμματός σας είναι ότι οραματίζεστε με ανεδαφικό τρόπο την αναβίωση του κράτους των προηγούμενων δεκαετιών. Δεν είναι επίσης ξεκάθαρο σε πολλούς αν μιλάτε για αναβίωση της πολιτικής των ελλειμμάτων ή όχι.

    «Οχι, δεν επιδιώκουμε αναβίωση της πολιτικής των ελλειμμάτων, πράγμα άλλωστε ανέφικτο από τη στιγμή που δεν υπάρχει η δυνατότητα κρατικού δανεισμού. Εκείνο όμως το οποίο επιδιώκουμε είναι, πρώτον, ο επαναπροσδιορισμός του ορισμού του πρωτογενούς ελλείμματος έτσι ώστε να μη συμπεριλαμβάνονται σε αυτό οι δημόσιες επενδύσεις και, δεύτερον, η δυνατότητα χρηματοδότησης των δημοσίων επενδύσεων από ευρωομόλογα ή άλλον ευρωπαϊκό θεσμό. Το αίτημα αυτό το θέτει και η ιταλική κυβέρνηση, όπως και πολλές άλλες πολιτικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη. Είναι θλιβερό που η ελληνική κυβέρνηση ακόμη και κατά την πρόσφατη επίσκεψη του κ. Λέτα στην Αθήνα απέφυγε να αναφερθεί έστω στο θέμα αυτό. Σε ό,τι αφορά το άλλο σκέλος του ερωτήματός σας, ο κρατικός καπιταλισμός δεν είναι ούτε ο στόχος μας ούτε το όραμά μας. Ούτε τον θεωρούμε προθάλαμο του σοσιαλισμού. Αυτή η τριτοκοσμική άποψη αποδείχθηκε όχι μόνο λανθασμένη αλλά και επικίνδυνη. Επιβιώνει ακόμη σε τμήματα της Αριστεράς, αν και διαπιστώνω ότι τελευταία μαζί με τους όρους «κρατικοποίηση» ή «εθνικοποίηση» χρησιμοποιείται και ο όρος «κοινωνικοποίηση», έστω και με ένα ασαφές περιεχόμενο. Επομένως η βάση της πολιτικής μας δεν είναι αναβίωση του κράτους των προηγούμενων δεκαετιών αλλά ο επαναπροσδιορισμός της ίδιας της έννοιας και του περιεχομένου του κράτους, του κοινωνικού σκοπού του και των ορίων του στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής μεταβατικής οικονομίας».

  5. Υ Αύγουστος 6, 2013 στις 10:19 πμ #

    Και να που τόσο το ΚΚΕ όσο και Δραγασάκης βρίσκονται ενάντιοι στις εθνικοποιήσεις γιατί… προτιμούν τις κοινωνικοποιήσεις.

    Ο δεύτερος βέβαια το βάζει πολύ πιο φιλισταϊκά γιατί δε μας λέει ούτε προς τα που θα μεταβαίνει η πλουραλιστική οικονομία του, ούτε πώς θα μπορούσαν ποτέ από αυτή να προκύψουν κοινωνικοποιήσεις. (δε σχολιάζουμε καν την ουρανομηκή αυταπάτη του ότι η ΕΕ θα του δώσει δάνεια για να κάνει παραγωγικές επενδύσεις και με τα ευρω-ομόλογα μάλλον δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι πρόκειται για κολπάκι ώστε να αρπαχθεί και ο χρυσός από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες http://corporateeurope.org/publications/eurobills)

    Αυτό που προσπαθώ να πω Ονειρμέ είναι ότι εξαιρετικά αντιπαραγωγικό να λέει κάποιος σήμερα: να μην παλέψουμε για εθνικοποιήσεις αλλά για κοινωνικοποιήσεις. Γιατί όπως κάνεις να φανεί πολύ καθαρά στο άρθρο σου η κοινωνικοποίηση είναι κάτι που μπορεί να έρθει μόνο μετά από πολύ καιρό σοσιαλιστικής οικοδόμησης και απονέκρωσης του κράτους.

    Άρα στο σήμερα διεκδικούμε εθνικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο και κάτω από την εξουσία της εργατικής τάξης. («στερέωση της δυνατότητας εργατικού αυτοελέγχου, έστω και διαμεσολαβημένου» όπως λες κι εσύ)

    Για να γίνει αυτό πρέπει ή να υπάρξει δυαδική εξουσία και να καταλάβουν την εξουσία οι εργατικοί θεσμοί θεσπίζοντας ένα νέο σύνταγμα που καθιερώνει τη σοσιαλιστική ιδιοκτησία σε όλα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής.

    Η’ να καταλάβει την κυβερνητική εξουσία ένα κοινωνικό μέτωπο ευρύτερο της εργατικής τάξης το οποίο να εθνικοποιήσει υπό εργατικό – λαϊκό έλεγχο τους στρατηγικούς πρώτα τομείς (τράπεζες, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, βασικές μεταφορές, νερό κα.) και από αυτές τις θέσεις να παλέψει για την τελική ανατροπή του καπιταλισμού (διευρύνοντας και την εργατική ηγεμονία μέσα στο μέτωπο).

    Mήπως δηλαδή πρέπει να μένει ανοιχτό και το ενδεχόμενο, η εργατική τάξη να κατακήσει πρώτα κάποιες «προσωρινά» ευνοϊκές γι’αυτή εκβάσεις της ταξικής πάλης που λέει και ο Λαθρά?

    Δε μιλάμε σε καμία περίπτωση για κάποιο «τρίτο» σύστημα. Άλλα για ένα μετωπικό μεταβατικό πρόγραμμα, ένα άνοιγμα δρόμου προς το σοσιαλισμό που αντικειμενικά δε μπορεί παρά να διαρκέσει πολύ λίγο.

    • Ονειρμός Αύγουστος 6, 2013 στις 12:12 μμ #

      @G

      Το τί λέει τώρα ο Δραγασάκης και το τί θεωρεί κρατικό καπιταλισμό…Δεν αξίζει καν να τον κατατάξουμε στο αλτουσεριανό ρεύμα-αυτός ήταν πολύ καιρό τώρα και πιο ανοιχτά σοσιαλδημοκράτης. Και ο Α.Παπανδρέου έτσι διάβαζε την ΕΣΣΔ, αναφέρει και η ανάρτηση που λινκάρει ο Y. Συνήθως ο αντίποδας του κρατικού καπιταλισμού είναι ένας »ελεύθερος» καπιταλισμός. Ο σοβιετικός »ολοκληρωτισμός» έναντι της αστικής κοινοβουλευτικής »δημοκρατίας», τα γνωστά με δυτική πληρωμή ψυχροπολεμικά δίπολα.
      Ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και θα αυξήσει κατακόρυφα την φορολογία και θα προσελκύσει ξένες επενδύσεις και θα αυξήσει το κρατικό τομέα και με κρατικό τραπεζικό σύστημα και θα μείνει στο ευρώ και την Ε.Ε και θα δανείζεται και….και….και….Σε μια εκδήλωση είπε, σωστά, ο Μαυρουδέας, το πρόγραμμα του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία οικονομική συνοχή.

      Η απάντηση του ΚΚΕ σε αυτό θα μπορούσε να ήταν πως η δική του »κρατικοποίηση» είναι »κοινωνικοποίηση», όχι ουσιαστική-πλήρης (ώριμος κομουνισμός) αλλά νομικοπολιτική-τυπική κοινωνικοποίηση, δηλαδή κρατικοποίηση με έλεγχο της εργατικής εξουσίας. Στο βαθμό που το ΚΚΕ δεν κάνει καν τη διάκριση αυτή που κάνει ο Βαζιούλιν (η οποία είναι νομίζω η καλύτερη δυνατή υπεράσπιση »κοινωνικοποίησης»στο σοσιαλισμό), χρησιμοποιεί τον όρο »κοινωνικοποίηση» ως ασπίδα και όπλο κριτικής απέναντι σε άλλες σχετικά γειτονικές δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
      Αν υιοθετούσε τον όρο »τυπική κοινωνικοποίηση», θα εξακολουθούσε να ήταν υπό διακύβευση ο βαθμός στον οποίο το Κόμμα ανταποκρίνεται περισσότερο ή λιγότερο στα εργατικά συμφέροντα, πράγμα που εξαρτάται από την πολιτική, την ταξική πάλη κλπ.
      Είναι αλήθεια ότι το ΚΚΕ στο πρόγραμμά του περιγράφει θεσμικά μια εξουσία του εργαζομένου λαού (και των μεσαίων στρωμάτων, υιοθετείται καμιά φορά ο όρος εργατολαική εξουσία), αν και δεν έχω καταλάβει ποιά είναι η σχέση του Κόμματος με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αντίθετα, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ η περιγραφή δεν είναι αναλυτικά και υπάρχουν ζητήματα ανοιχτά, αντικείμενο διαπάλης, που δημιουργούν ασάφεια. Οπότε η κριτική που κάνει το ΚΚΕ στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει σοβαρά ερείσματα (για τη κριτική υπό μια ανταρσυώτικη οπτική στην κοινωνικοποίηση της επόμενης μέρας του ΚΚΕ είπαμε).
      Αυτό που συμβαίνει είναι μια προσκόλληση σε όρους και μια κριτική συχνά αφοριστική. Το ΚΚΕ πχ θα δει »εθνικοποίηση» και θα πει α! κρατικός καπιταλισμός, ακόμα και αν οι θέσεις βάζουν το ζήτημα του εργατικού ελέγχου μαζί. Ενώ εμείς, από τη δική μας πλευρά, δεν μπορούμε συχνά να ερμηνεύσουμε ορθολογικά τη στάση του ΚΚΕ και κάνουμε εύκολη κριτική. Ας κοπούν επιτέλους τα περί »Δευτέρας Παρουσίας» κλπ, έχουν καταντήσει κλισέ.
      Το αντανακλαστικό του εργατο-λαικού κόσμου για »ενότητα της Αριστεράς» έχει χίλια δυο ιδεολογήματα κρυμμένα, όμως ο »κοινός νους» είναι πάντα μερικώς ψευδής, μερικώς αληθής. Πέρα από το ψέμα του, η αλήθεια του εδώ είναι πως πιστεύει ότι η κομμουνιστική αριστερά οχυρώνεται πίσω από όρους, λες και έχει ολοκληρωθεί πλήρως η αποτίμηση του παρελθόντος.
      Τί δυναμική θα απελευθέρωνε μια συμμαχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ με άξονα την έξοδο από ευρώ και Ε.Ε και την κρατικοποίηση με εργατικό έλεγχο; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ήταν, εκτός των άλλων, και η γέφυρα με ανθρώπους που δεν συμφωνούν με τον σκληρό πυρήνα της αντίληψης του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό. Σε αυτό το πλαίσιο οι πολιτικές δυνάμεις που εναρμονίζονταν στα παραπάνω θα μπορούσαν να προτείνουν αντιπροσώπους οι οποίοι θα εκλέγονταν από τους θεσμούς του εργατικού ελέγχου. Το πρόγραμμα αυτό θα έφερνε σύγκρουση και θα ήταν πλήρως ανταγωνιστικό με τη λογική του κεφαλαίου. Το ΚΚΕ θα μπορούσε να κερδίσει ή όχι τους περισσότερους αντιπροσώπους στους εργατικούς θεσμούς. Άλλο το πώς θα φτάναμε τακτικά στους εργατικούς θεσμούς
      Η δυναμική που θα απελευθερωνόταν θα ήταν τεράστια και δεν θα μιλούσαμε απλά για την άθροιση των εκλογικών δυνάμεων του ΚΚΕ με το 1% της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όσοι αντιμετωπίζουν έτσι το ζήτημα, ταυτόχρονα ορκίζονται πως δεν αντιμετωπίζουν »εκλογικά» το »συσχετισμό δυνάμεων» (!). Κόσμος που έχει αποστρατευτεί θα γυρνούσε στον αγώνα, τα πληττόμενα μεσαία στρώματα θα έγερναν υπέρ ενός εργατικού προγράμματος, ο λαός θα έβλεπε μια συμμαχία πολιτικών δυνάμεων που θα τον έσπρωχνε εξ ορισμού σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
      Και όσοι ενοχλούνται με τον όρο »αντικαπιταλισμός», ας σκεφτούν πως πηγαίνει πιο βαθιά στη ρίζα, πολύ πιο βαθιά από τον χρόνια επαναλαμβανόμενο »αντιιμπεριαλισμό». Κατονομάζει τον πραγματικό εχθρό, αυτό δεν είναι επαρκής αλλά αναγκαία συνθήκη του ταξικού πολέμου.

      Αυτά ήθελα να πω και γω, ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

  6. Y Αύγουστος 6, 2013 στις 3:32 μμ #

    Ευχαριστώ κι εγώ Ονειρμέ!
    Συμφωνώ απόλυτα με το δεύτερο κομμάτι σου, αλλά ενώ για αρκετά χρόνια ήλπιζα ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, μετά κι από το τελευταίο συνέδριο του ΚΚΕ δε νομίζω ότι υπάρχουν περιθώρια ελπίδας όσο αφορά την ηγεσία τουλάχιστον.
    Δεν απάντησες όσο αφορά το μετωπικό δρόμο προς το σοσιαλισμό με ένα μεταβατικό πρόγραμμα αλλά ΟΚ αν δε θες.

  7. Y Αύγουστος 6, 2013 στις 3:51 μμ #

    αν τυχόν διαβάζεις και γαλλικά ιδού πώς βλέπουν το θέμα και κάποιοι σύντροφοι στο Βέλγιο http://www.gresea.be/spip.php?article1190

  8. G Αύγουστος 7, 2013 στις 10:23 πμ #

    Δεν καταλαβα που βρηκες Υ στη συνεντευξη Δραγασακη οτι ειναι υπερ των κοινωνικοποιησεων.Στη περιπτωση του μιλαμε για καραμπινατο νεοφιλελευθερο καπιταλισμο.

    @ ονειρμος

    Ο Δραγασακης δεν ειναι τυχαιος. Ειναι επικεφαλης του οικονομικου προγραμματος του Συριζα και πρωτος σε ψηφους στην ΚΕ.
    Οσο αφορα το προγραμμα του συριζα ειναι ξεκαθαρο αν διαχωρισεις την στρατηγικη μεριδας του κεφαλαιου απο το λαικισμο

    • Ονειρμός Αύγουστος 8, 2013 στις 12:07 πμ #

      @G

      Δεν είπα ότι είναι τυχαίος. Επίσης, η σοσιαλδημοκρατία σήμερα μοιάζει πολύ με το νεοφιλελευθερισμό-και οι δύο λύσεις είναι αδιέξοδες, έτσι η αστική ρητορική κάνει ένα »μείγμα» των »υπέρ» και των »κατά» των δύο, που δεν έχει συνοχή. Γιατί χωρίς το »μείγμα» από μόνες τους οι δύο λύσεις είναι ανοιχτά »μη ικανοποιητικές». Πρόκειται για ένα μείγμα ανάλογο του »κοινού νου» που θέλει και λίγο κράτος, θέλει και τα πάντα ιδιωτικά, θέλει να δάνεια, και δεν θέλει κακούς τραπεζίτες, κλπ κλπ, ένα συνονθύλευμα ιδεών.
      Υπάρχει και η άλλη καραμέλα της »κοινωνικής επιχειρηματικότητας» που επιδοτεί η Ε.Ε και προωθεί ο »αριστερός» πολυπράγμων Ζ.Αταλί. Δήθεν η κοινωνική τοπική κλπ επιχειρηματικότητα αντιτάσσεται στον »κρατισμό» και »κυβερνητισμό». Στη πραγματικότητα η μία πλευρά συμπληρώνει την άλλη.
      Το πόσο πείθει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι (και) μέτρο των αδυναμιών της κομμουνιστικής αριστεράς.

  9. Y Αύγουστος 7, 2013 στις 12:48 μμ #

    @G o σοσιαλφιλελές Δράγα διαπιστώνει (υποκρτικά) με ικανοποίηση «ότι τελευταία μαζί με τους όρους “κρατικοποίηση” ή “εθνικοποίηση” χρησιμοποιείται και ο όρος “κοινωνικοποίηση”, έστω και με ένα ασαφές περιεχόμενο.»

    • λαθραναγνώστης Αύγουστος 7, 2013 στις 5:47 μμ #

      Δεν είναι Δραγασακιάδα Υ.
      Ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλο του το οπορτουνιστικό μεγαλείο είναι.
      Και το χειρότερο είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού περιμένει σωτηρία απο αυτό το κόμμα(?).
      Η κατάληξη είναι γνωστή. Μια μετεξέλιξη α λα ΠΑΣΟΚ. Από ΠΑΣΟΚ των πρώτων χρόνων του Αντρέα σε ΠΑΣΟΚ των χρόνων του Σιμήτη και του ΓΑΠ.
      Μόνο που αυτή η μετεξέληξη, δεν θα πάρει 30 χρόνια για να γίνει, αλλά 30 μέρες!

  10. Y Αύγουστος 13, 2013 στις 12:42 πμ #

    Οι γκραμσιανές αντινομίες ως προς την κατάληψη της εξουσίας http://anti8eseis.blogspot.gr/2013/08/blog-post.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: