Περί τραπεζών

2 Φεβ.

Με αφορμή την αναδημοσίευση από τη Λεύγα του άρθρου για τις τράπεζες και την ΕΕ παραθέτω ορισμένες σκέψεις σχετικά με το καυτό θέμα των τραπεζών και κάποιες παραπομπές σε κάποια άλλα ενδιαφέροντα άρθρα.

H EE προσπαθεί να αναδιαρθρώσει τον τραπεζικό τομέα της, μειώνοντας τoν αριθμό των τραπεζικών ιδρυμάτων και συγκεντρωποιόντας τον έλεγχό τους στην ΕΚΤ. Μέχρι τώρα, η ΕΕ εξασφάλισε στις τράπεζες ότι μπορούν να έχουν δραστηριότητες σε όλη την έκτασή της, χωρίς περιορισμούς και εκμεταλλευόμενες τις διαφορές στις ανα χώρα πρακτικές ρύθμισης για να κερδοσκοπήσουν.  Η αντίφαση είναι ότι όταν κάποιες από αυτές τις τράπεζες αναπόφευτκτα χρεοκοπούν πρέπει να σωθούν από τα κάθε κράτος χωριστά. Τα κράτη όμως συχνά δε μπορούν να ανταπεξέλθουν κι έτσι δανείζονται από τα υπόλοιπα της Ευρωζώνης, με τους γνωστούς όρους και συνέπειες. Τώρα, με το σχέδιο της «Τραπεζικής Ένωσης», η ΕΕ θέλει να δώσει στην ΕΚΤ το προνόμιο να αποφασίζει ποια τράπεζα θα σώνεται και ποια όχι. Να την κάνει δηλαδή το γενικό δερβέναγα της διαδικασίας αναδιάρθρωσης. Το σχέδιο αυτό όμως δεν πρόκειται να πάρει σάρκα και οστά πριν τα τέλη του 2014. Δεν είναι σίγουρο ότι θα προχωρήσει χωρίς εμπόδια καθώς προϋποθέτει ριζικό ανακαθορισμό του συσχετισμού – ιεραρχίας ανάμεσα στις εθνικές αστικές τάξεις αλλά και μια απομάκρυνση του τραπεζικού τομέα της Ευρωζώνης από αυτόν του Λονδίνου (τουλάχιστον σύμφωνα με ορισμένους μελετητές).

Η συγκεντρωποίηση ωστόσο σίγουρα θα προχωρήσει και λίγες είναι οι πιθανότητες να μην εξαγοραστεί το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού τραπεζικό σύστημα από το γερμανικό, γαλλικό κλπ.  Η εξέλιξη αυτή δεν είναι αδιάφορη για την εργατική τάξη και υπόλοιπα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα. ‘Οχι βέβαια γιατί έχουν κανένα… πατριωτικό καθήκον να προστατεύσουν τους ‘Ελληνες τραπεζίτες που τους έχουν καταληστεύσει (συχνά και εντελώς αντισυνταγματικά και παράνομα), αλλά γιατί σηματοδοτεί μια επιδείνωση στη θέση της χώρας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και μια μεγάλου βαθμού εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης. Στο άρθρο του «Επίτροποι στις τράπεζες. Άντε και καλή τύχη μάγκες», ο Άρης Χατζηστεφάνου έδωσε κάποια παραδείγματα σχετικά με το από που προκύπτει αυτό.

Ο συνδικαλιστής στον τραπεζικό τομέα Γιώργος Παυλόπουλος περιέγραψε πώς στη διαδικασία της μετάβασης το μαλί θα το πληρώσουν, και πάλι, οι (άγρια) φορολογούμενοι εργαζόμενοι. Το θέμα έπιασε και το »αυτόνομο» Σαράγεβο, το οποίο παρότι βλέπει – πολύ λανθασμένα νομίζω – την έξοδο από το ευρώ σαν ένα αστικό εθνικιστικό αίτημα, διατυπώνει εκ παραδρομής αυτό που πρέπει βασικά να γίνει ωστέ να υπηρετηθούν τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα:»μια καινούργια κρατική τράπεζα [χωρίς τα βάρη των νυν ιδιωτικών], θα σήμαινε ότι οι νυν ιδιωτικές τράπεζες αφήνονται στην τύχη τους, με μόνη κρατική εμπλοκή την εγγύηση των καταθέσεων έως 100.000 ευρώ. Και, ότι, οι απαραίτητες έρευνες για την χρεωκοπία τους θα οδηγούσαν μερικούς banksters με μπάλες στα πόδια· και χωρίς περιουσία, φυσικά.»

Στην ουσία εδώ συναντιούνται (στιγμιαίως) με το Γιώργο Παυλόπουλο:

«η πρόταση για κρατικοποίηση των τραπεζών μαζί με τη διαγραφή του χρέους αποτελεί κρίσιμη επιλογή προκειμένου να ακυρωθεί ένας σημαντικός παράγοντας αντιδραστικής αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας, χωρίς ο λαός να επωμιστεί τα επιπλέον βάρη της ανακεφαλαιοποίησης. Μπορεί να λειτουργήσει θετικά στην απόκτηση κοινωνικών συμμαχιών. Αποτελεί μία από τις βασικές προϋποθέσεις για να υποστηριχτεί ο δρόμος της ρήξης και της ανατροπής.»

Φυσικά η μονομερής διαγραφή του χρέους (προς τράπεζες και κράτη) δε νοείται μέσα στην Ευρωζώνη, ανεξάρτητα από πώς ακριβώς θα επέλθει τεχνικά η έξοδος μετά από τη διαγραφή. Και κρατικοποίηση και ενιαιοποίηση του συνόλου του τραπεζικού συστήματος δε νοείται παρά μόνο σε ρήξη με το νομικό εποικοδόμημα της ΕΕ.

Το αίτημα ενός δημόσιου τραπεζικού συστήματος που να έχει ως αποστολή την κατανομή των πόρων, με σκοπό τη φιλολαϊκή ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο και όχι μια συνεχώς αυξανόμενη κερδοσκοπία, είναι τόσο αναγκαίο ως πρακτική και άμεση εναλλακτική στον τωρινό οικονομικό βρυκολακιασμό που επιβάλουν στην κοινωνία οι τράπεζες, όσο και ως εργαλείο μετάβασης σε μια σοσιαλιστική οικονομία.

Σοσιαλιστική οικονομία δε πρόκειται φυσικά να υπάρξει όσο οι εργαζόμενοι δεν κάνουν συλλογικά κουμάντο στην παραγωγή και τους υπόλοιπους χώρους δουλειάς, αλλά είναι αναγκαίο να διατυπωθεί επιθετικά και να πείσει την οργανωμένη εργατική τάξη και μια ευρεία κοινωνική πλειοψηφία, η εναλλακτική ενός τραπεζικού συστήματος που θα χρηματοδοτείται από κοινωνικά προοδευτικούς φόρους και θα χρηματοδοτεί αναπτυξιακά έργα που θα καλύπτουν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Αντί να φυλάμε τα ρούχα μας μπας και η Κούισλιγκ αστική τάξη αποφασίσει να δράσει «εθνικά» και βρεθούμε «στο πλευρό της», πρέπει τώρα να εκμεταλλευτούμε τη θολούρα της ωστέ να επιβάλλουμε τις δικές μας εργατικές – λαϊκές λύσεις που μπορούν να μας βγάλουν από το καπιταλιστικό χάος.

Advertisements

4 Σχόλια to “Περί τραπεζών”

  1. Υ Φεβρουαρίου 3, 2013 στις 3:59 πμ #

    κι ένα εμπεριστατωμένο άρθρο για τα έργα και τις ημέρες του κυρίου Προβόπουλου (στα αγγλικά) http://my-pillow-book.blogspot.be/2013/02/provopoulos.html?zx=41e0700cae60d5c7

  2. Y Φεβρουαρίου 4, 2013 στις 12:54 πμ #

    άμα υπάρχει δικαιοσύνη να σπάσει κάποιος τον Προβόπουλο στο ξύλο που θα έπρεπε να είναι ισόβια τρις με βάση τους αστικούς νόμους.

  3. Y Φεβρουαρίου 4, 2013 στις 1:36 πμ #

    αυτοί που αρνούνται να βουλιάξουν στη βαρβαρότητα, όσο λίγοι κι αν είναι σ’ αυτόν το κωλότοπο, δεν πρόκειται να σταματήσουν να φωνάζουν. Δεν πρόκειται να σταματήσει να σφίγγεται το στομάχι τους. Δεν πρόκειται να σταματήσουν να κλαίνε και να απελπίζονται. Δεν πρόκειται να ξεχάσουν κανένα εμπόδιο. Θα θυμούνται, όχι εμπόδια, αλλά ονόματα και θα τα θυμούνται καλά, είτε είναι τα ονόματα νεκρών από τη Σενεγάλη είτε τα ονόματα παιδιών που (είτε λήστεψαν είτε όχι) βασανίστηκαν. Και δε θα σταματήσουν να βαδίζουν από ήττα σε ήττα μέχρι τη μέρα εκείνη που οι άνθρωποι δε θα πέφτουν στις ράγες, μέχρι τη μέρα που οι 16 χρονοι δε θα πυροβολούνται και μέχρι τη μέρα που θα εξαφανιστεί το χέρι που βασανίζει. Κι ας λένε ότι θέλουν στο μεταξύ τα δελτία ειδήσεων και τα ανακοινωθέντα της ντροπής. Αυτοί, όσοι είναι – λίγοι ή πολλοί – δε θα σταματήσουν.
    http://tovytio.wordpress.com/2013/02/03/%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%81%CE%B5%CF%82/

  4. Υ Φεβρουαρίου 6, 2013 στις 2:28 μμ #

    Η Γερμανία του ’30, ο Χίλφερντινγκ, ο Σαχτ και η Ελλάδα του 2013. http://www.costaslapavitsas.blogspot.gr/2013/01/blog-post_29.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: