Τώρα είναι η ώρα για προγραμματικό μέτωπο, εργατικούς αγώνες, αντιφασιστική δράση

8 Ιολ.

[To κείμενο αυτό περιέχει και μια αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος. Ζητώ συγνώμη για την καθυστέρηση]

Δυστυχώς η γιαγιά της εικόνας αποτελεί περήφανη μειοψηφία

Στη σοσιαλιστική δημοκρατία οι αντιπρόσωποι του λαού θα εκλέγονται κυρίως στους χώρους δουλειάς. Η ψήφος αυτών που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο θα βαραίνει περισσότερο  στο αποτέλεσμα. Έτσι, δε θα βγάζουν κυβερνήσεις οι συνταξιούχοι, απλά επειδή αδυνατούν να αλλάξουν τις συνήθειές τους ή επειδή φοβούνται μην και πάρουν υποτιμημένα ευρώ στον τάφο.

Στη σοσιαλιστική οικονομία, μέσω του δημοκρατικού σχεδιασμού, θα αμβλύνονται οι αντιθέσεις μεταξύ μεγάλων αστικών κέντρων και περιφέρειας. Έτσι ώστε να μην επιβιώνουν στην περιφερεια μισοφεουδαρχικές κοινωνικές δομές που έχουν σαν αποτέλεσμα να ψηφίζουν όλοι για ‘να μη τους πάρουν οι κομμουνιστές τα σπίτια και τα λεφτά στην τράπεζα’, αδιαφορώντας που με τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής θα πληθύνουν εκείνοι στις πόλεις που πεθαίνουν στην πείνα.

Δυστυχώς όμως έχουμε ακόμα αστική δημοκρατία, δηλαδή δικτατορία του κεφαλαίου, που στην κρίση αγριεύει και δε διστάζει να αξιοποιεί την έλλειψη φαρμάκων και να προκαλεί τεχνητό bank run για να απειλήσει πιο αποτελεσματικά τον κόσμο.  Στην τελική, τα εκλογικά της συστήματα και όλους τους μηχανισμούς επιβολής της, όπως τη φασιστομπατσαρία, για να προστατεύεται κάτι τέτοιες ώρες ανάγκης τα έχει φτιάξει.

Έτσι δεν έγινε το ελάχιστο που πολλοί είχαμε για σίγουρο μετά από τόσο εντατικούς αγώνες την τελευταία διετία. Το να μη βγει δηλαδή πρώτο ένα από τα ξεφτιλισμένα κόμματα του μνημονίου. Έτσι ψάχνουν να βρουν υπουργούς ανάμεσα σε τραπεζίτες κι εφοπλιστές που φοβούνται, και αυτοί, να πάρουν στις πλάτες τους την καυτή πατάτα της επερχόμενης χρεοκοπίας και το χαφιεδαριό ορμάει στη χαλυβουργία. Μετά τις ανακατάξεις που προκλήθηκαν από τις εκλογές και την τεράστια επένδυση δυνάμεων (και ελπίδων) που έγινε εκεί πρέπει να ανασυνταχθούμε τώρα γρήγορα για να συνεχίσουμε την πάλη.

Και στην περίπτωση βέβαια που το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο, το ίδιο ακριβώς θα έπρεπε να κάνουμε, καθώς μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ αναδιαπραγμάτευση θα επιχειρούσε κι αυτή, που ακόμα κι αν ήταν πιο επίμονη, αντικειμενικά δε θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ διαφορετικά αποτελέσματα. Θα είχαν ίσως παρθεί μονομερώς πίσω κάποια μέτρα πριν η νέα κυβέρνηση πάει στο τραπέζι της ΕΕ, όπως η μετένεργεια και ο ελάχιστος μισθός, τα οποία όμως θα χρειάζονταν μάχη για διεύρυνση τους από το εργατικό κίνημα για να μη μεταβληθούν σε κενό γράμμα (λόγω πχ. της παράλληλης συνέχισης της γενίκευσης των ατομικών συμβάσεων και της πτώσης των μέσων μισθών).

Η κεντρική προεκλογική υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ ότι μπορεί να πεισθεί η ΕΕ, να δανείζει χρήματα χωρίς την επιβολή εξοντωτικών μνημομίων, κατέρρευσε ολοκληρωτικά με την απόφαση της τελευταίας συνόδου.

Παραλίγο να πιούμε νερό;

Η ‘Αριστερά’, ή μάλλον ένα κόμμα που προέρχεται από τη μεγάλη κομμουνιστική μήτρα ή ένα κόμμα στα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας, σημείωσε το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία της Ελλάδας, μεγαλύτερο κι από το 24,4% της ΕΔΑ το 1958. Αν εξαιρέσουμε χώρες της ανατολικής Ευρώπης τη δεκαετία του ’40 ή μετά το 1990 τη Ρωσία, ή χώρες όπως η Κύπρος[1] και η Μολδαβία, μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα εκλογικά ποσοστά ενός κομμουνιστικής καταγωγής μορφώματος σε όλη την Ευρώπη (το ξεπερνάνε το ΚΚ Γαλλίας το 1946 με 28,26% και το ΚΚ Ιταλίας με 34,4% το 1976).

Η εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, στη διαλυμένη από τα μνημόνια της ΕΕ Ελλάδα, δε θα ανέτρεπε τη μηχανή λεηλασίας των εργατικών εισοδημάτων και δικαιωμάτων και άρα του βιοτικού επιπέδου του λαού. Δε φιλοδοξούσε εξάλλου να προχωρήσει σε άμεση αντεπίθεση, αλλά υποσχόταν την ‘άμβλυνση του πόνου’, την ‘ανακούφιση’, το ‘πάγωμα’ των μειώσεων και των περικοπών. Πολλοί λένε ότι εμείς αυτά τα κοιτάμε αφ’υψηλού γιατί είμαστε αριστεροί όλο μαλλί και θεωρία, που αρνούνται να αφουγκραστούν τα βάσανα του κόσμου. Δεν είναι αλήθεια όμως. Βλέπουμε αντικειμενικά ότι χωρίς αντεπίθεση δεν υπάρχει ανακούφιση. Γιατί πλέον άμα δεν τα πάρεις από τους πλούσιους, άμα δε σταματήσεις να πληρώνεις τους τοκογλύφους, άμα δεν αποφασίσεις απειθαρχία στα όργανα της ΕΕ και σύγκρουση με αυτά, δεν υπάρχει, ούτε πρόκειται να  υπάρξει, δεκάρα τσακιστή για να απαλύνεις τον πόνο των φτωχών. Ο πόνος δε μπορεί να εξαφανιστεί, πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο.

Ένα ακόμα δεξιότερο πρόγραμμα θα έμπαινε σε εφαρμογή με μια εκλογική συνεργασία. Ακόμα και τότε όμως θα υπήρχαν εντάσεις με την Τρόικα κυρίως, γιατί αυτή θα προσπαθούσε να χρεώσει την ούτως ή άλλως επερχόμενη χρεοκοπία και νομισματική αλλαγή στην Αριστερά, ώστε να πετύχει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια (και να διαχειριστεί την κρίση χρέους, ευρώ κλπ., και να αποκλείσει την πιθανότητα κοινωνικοπολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα για τις επόμενες δεκαετίες).  Δεν ελπίζαμε ότι τη στιγμή που τα διλήμματα θα έμπαιναν ακόμα πιο εκβιαστικά, η ηγεσία του τεχνοκράτη Δραγασάκη θα πειθόταν να στρίψει το τιμόνι αριστερά και να δώσει προτεραιότητα στα συμφέροντα του λαού παρά στο Ευρώ. Απλά ότι θα ανοιγόταν ρήγμα μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, και θα ανοιγόταν χώρος για το μεταβατικό πρόγραμμα προς το σοσιαλισμό και το μέτωπο που πραγματικά χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή.

H αναστρέψιμη αποτυχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τα πράγματα δεν ήρθαν έτσι όμως ούτως ή άλλως, και τώρα έχουμε μπροστά μας ένα ακόμα πιο περίπλοκο και κάπως μουδιασμένο παρόν.  Η εκλογική εκστρατεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να καταγραφεί πολιτική συσπείρωση γύρω από το μεταβατικό πρόγραμμα και να παραμείνει η ίδια ορατός πολιτικός πόλος απέτυχε ξεκάθαρα. Ήταν σίγουρα μια πολύ περίπλοκη και δύσκολη εκστρατεία: να μιλάμε εμείς για προγράμματα και πόλους, και να μας απαντά ο κοντινός μας κόσμος ‘να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ για να μη βγουν πάλι οι αλήτες και να βγει επιτέλους η αριστερά πρώτη’.  Όσα επιχειρήματα κι αν είχαμε, το ρεύμα ήταν πολύ ισχυρό.

Παρόλ’αυτά, εάν είχαμε κάνει μια πιο σοβαρή προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε τις τραγικές αδυναμίες μας σε οργανωτική συγκρότηση, αλλά και επεξεργασία γραμμής, θα μπορούσαμε να είχαμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα, ώστε να αποφεύγαμε σημερινές επιθέσεις που υποστηρίζουν ότι η αποδοχή του προγράμματός μας είναι μηδενική. Επεξεργασία γραμμής δε σημαίνει να συμφωνούμε μόνο προγραμματικά αλλά να έχουμε κι ένα στοιχειώδη επικοινωνιακό συντονισμό, να φέρουμε στοιχειωδώς παντού το ίδιο μήνυμα. Τα σφυριά να χτυπάνε στο ίδιο καρφί γιατί μόνο έτσι έχεις αποτελέσματα στην πολιτική.

Η άμεση αντίδρασή μας στο εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη πχ.  δεν ήταν αρκούντος αποφασιστική και αυτό έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο μετέπειτα. Η συζήτηση με το ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να είναι πιο επικεντρωμένη στα άμεσα ζητήματα της συγκυρίας (χρέος, ευρώ, τράπεζες, μισθοί) και λιγότερο ιδεολογική, ωστέ στη συνέχεια να άρχιζε αντιπαράθεση και ζύμωση, που να έκανε τις θέσεις μας πιο εύκολα κατανοητές στον κόσμο.

Η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ  βάζει πολλά ζητήματα αυτοκριτικά (και προς τιμήν της περισσότερο από τις συνιστώσες της), όπως και η εισήγηση του σ. Παναγιώτη Σωτήρη εκ μέρους του ΚΣΕ, αλλά θα ήθελα σε αυτά να προσθέσω και την ανάγκη περισσότερης επιτελικότητας, που είναι απολύτως αναγκαία σε κρίσιμες στιγμές. Την ανάγκη ύπαρξης δηλαδή ενός αιρετού καθοδηγητικού οργάνου που να μπορεί να παίρνει γρήγορες και ισχυρές αποφάσεις όταν χρειάζεται. Δε γίνεται να συμφωνούν πάντα όλοι σε όλα.

Επίσης, η θέση μας κατά της ΕΕ και του Ευρώ δεν έπρεπε να μπαίνει τόσο ως ιδεολογική θέση, αλλά ως σαφής προσανατολισμός στα πρακτικά διλλήματα που μπαίνουν από τη συγκυρία. Ήμασταν η μόνη δύναμη που έβαζε μπροστά την έξοδο από το Ευρώ ως αναγακαίο άμεσο μέτρο, για οποιαδήποτε θετική εξέλιξη παράλληλα με τη στάση πληρωμών στο χρέος και την εθνικοποίηση των τραπεζών. Η έξοδος από το Ευρώ με δικούς μας όρους είναι η μόνη λογική φιλολαϊκή θέση σήμερα καθώς ανά πάσα στιγμή μας χρεοκοπούν και μας πετάνε έξω ή διαλύεται το Ευρώ. Οι μικροκαταθέτες και οι μισθωτοί θα τα χάσουν, όποτε – ζαργά ή γρήγορα – το αποφασίσουν οι άρχουσες τάξεις. Μόνο μια αριστερή έξοδος από το Ευρώ μπορεί να εγγυηθεί τα προς το ζην τους κι ότι δε θα εξανεμιστούν οι κόποι τους μιας ζωής. Με αυτό τον τρόπο πρέπει να βάλουμε το θέμα, για να μην αντιμετωπίσει και πάλι η θέση μας την ξεκάθαρη απόρριψη από το λαό που εκφράστηκε στις εκλογές. [2]  Αυτός είναι ο τρόπος να αντιμετωπιστεί ο φόβος της πλειοψηφίας του κόσμου απέναντι στην προοπτική της εξόδου. Η συζήτηση τακτικών ελιγμών σε σχέση με την έξοδο από την ΕΕ (κάνοντας όμως καθαρή τη φύση της ΕΕ) δεν πρέπει να αποκλείεται ελέω καθαρότητας.

Νομίζω μας έβλαψε ιδιαίτερα και πρέπει να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τους όρους »κυβερντητισμός» και »κυβερνώσα αριστερά» γιατί καλώς ή κακώς ο κόσμος καταλαβαίνει με αυτά, ότι δε θέλουμε να κυβερνήσουμε αλλά μας αρέσει μόνο να είμαστε στην αντιπολίτευση για να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας. Πρέπει να κάνουμε ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται να συμμετέχουμε σε αστικές κυβερνήσεις, ούτε σε οποιαδήποτε κυβέρνηση δεν έχει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά που εγγυώνται την ανατροπή των ταξικών συσχετισμών υπέρ της τάξης των εργαζομένων. Από την άλλη όμως, το ζήτημα της εξουσίας έχει ήδη τεθεί στην Ελλάδα. Η αστική τάξη κρατά την εξουσία χρησιμοποιόντας όλο και περισσότετη βία, έχοντας απολέσει την ιδεολογική ηγεμονία.  Ορισμένοι σύντροφοι (όπως ο Βασίλής Θεοφανόπουλος της ΚΟ Ανασύνταξη ή ο Τάσος Βασιλειάδης) έχουν απόλυτο δίκιο όταν λένε ότι πρέπει να παρουσιάσουμε γραμμή που να απαντά πειστικά στο ζήτημα της εξουσίας. Η κομμουνιστική αριστερά πρέπει να είναι άνα πάσα στιγμή έτοιμη να αναλάβει την κυβέρνηση και αυτό πρέπει να το διακηρύσει σε όλους τους τόνους ξεκαθαρίζοντας ότι αυτή θα μπορεί να ασκηθεί μόνο με τη στήριξη της οργανωμένης εργατικής τάξης μέχρι τη μετάβαση της εξουσίας στην τάξη αυτή που αποτελεί την ξεκάθαρη κοινωνική πλειοψηφία.

Οι τωρινές προοπτικές μετώπου: ν’αναστραφεί η άρνηση του ΚΚΕ

Στη δικιά μας υποχώρηση, προστίθεται και η απείρως σημαντικότερη πολιτικά του ΚΚΕ, που πήρε το μικρότερο ποσοστό του από τη δεκαετία του ’30 χωρίς να καταφέρει να ψελίσει λέξη αυτοκριτικής. Η ηγεσία του έχει – κατά εγκληματικό τρόπο – εγκαταλείψει το στόχο συγκρότησης μετώπου που βάζει το πρόγραμμά του, αλλά πρόκειται για τη συμπαγέστερη δύναμη στο ταξικό εργατικό κίνημα και το κόμμα που ιστορικά πρεσβεύει στην Ελλάδα την ανάγκη αλλαγής κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, η κάθετη πτώση του δεν ευνοεί τη συγκρότηση μετώπου. Για να υπάρξει άνοδος όμως χρειάζεται άμεσος αναπροσανατολισμός του ΚΚΕ στο ζήτημα του μετώπου.

Ποιες είναι όμως σήμερα οι προοπτικές συγκρότησης μετώπου για την ουσιαστική ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής;

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ το μέτωπο;

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει να δημιουργήσει μια »πλατιά, ενιαία, πιο συνεκτική δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς, με εφαλτήριο το πρόγραμμα που παρουσιάσαμε στις εκλογές και μας έδωσε το 27%».  Το πρόγραμμα αυτό ελάχιστη απόσταση το χωρίζει από αυτό της ΔΗΜΑΡ, που εισήλθε με χαρά στην εσωτερική τρόικα για να συνεχίσει τη σφαγή του ελληνικού λαού.  Είναι ένα πρόγραμμα που δεν έχει κανένα στοιχείο που να μπορεί να σημάνει απόφασιστική αλλαγή στο συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων. Που μόνο βαυκαλίζεται ότι μπορεί να απαλύνει τον πόνο των εργαζόμενων αναμένοντας την επόμενη φάση καπιταλιστικής ανάπτυξης. Από ένα τέτοιο πρόγραμμα το μόνο που θα μείνει να το θυμίζει θα είναι οι υπουργικές θητείες των εμπνευστών του.

Οι εκπρόσωποι του Αριστερού Ρεύματος από τις 6 Μάη και μετά έχουν πιει το αμίλητο νερό και σχετικά με τη φύση του Ευρώ κι ενώ αυτό συνεχίζει την πορεία του προς τη διάλυση αρνούνται να ενημερώσουν γι’αυτό το λαό που τους ψήφισε. Παρέχουν πλήρη στήριξη στην προοπτική εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ενιαίο κόμμα. Ελπίζουν άραγε ότι θα πάρουν την πλειοψηφία μέσα σε αυτό;

Μιλάνε για επικαιροποίηση, εμβάθυνση και ριζοσπαστικοποίηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας στο φλου τα καίρια ζητήματα [‘δημιουργική συζήτηση για ζητήματα (ευρώ, ευρωζώνη, ευρωπαϊκή πολιτική κλπ)’] και παραγκωνίζοντας  το θεμελιώδες ζήτημα της οργάνωσης των εργαζομένων σε δευτερεύουσα θέση. Το μόνο που αναφέρουν είναι η ‘’συστηματική προσπάθεια για την αλλαγή των συσχετισμών στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα προς όφελος των δυνάμεων της συνδικαλιστικής Αριστεράς’’, το οποίο αποκαλύπτει όχι μια αγωνία για το πώς θα οργανωθούν κι άλλοι εργαζόμενοι κι εκεί που δεν είναι οργανωμένοι (ελάχιστες εξάλλου είναι οι δυνάμεις της Αυτόνομης Παρέμβασης που έχουν δώσει τέτοιες μάχες τα τελευταία 20 χρόνια σε αντίθεση με τις δυνάμεις της κομμουνιστικής Αριστεράς), αλλά μια αγωνία για το πώς θα θέσει ύπο τον έλεγχό του ο ΣΥΡΙΖΑ το γραφειοκρατικό μηχανισμό των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ.

Ακόμα και τα δίκτυα αλληλεγγύης – που πολύ σωστά κάνουν και τα βάζουν σαν καίριο πεδίο πάλης – τα αντιλαμβάνονται σα μια μορφή ελεημοσύνης προς τους πιο άπορους: »ανάπτυξη στους δήμους και στις γειτονιές δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης στα θύματα της οικονομικής κρίσης και των μνημονιακών πολιτικών

Σε κείμενα πιο αντιπροσωπευτικά του όλου ΣΥΡΙΖΑ αυτό μπαίνει ακόμα πιο πολύ σαν ένα από τα δύο βασικά καθήκοντα του κινήματος: 1) να στηρίζει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, 2) να βοηθά τους ‘απόκληρους’ και ‘εξαθλιωμένους’ στη γειτονιά. (‘ανάγκη για οργάνωση λαϊκών αντιστάσεων απέναντι στην εξαθλίωση, με δημοκρατικά και αυτό-οργανωμένα δίκτυα αλληλεγγύης και με την συγκρότηση μια μεγάλης και δημοκρατικής παράταξης της αριστεράς που θα δώσει τη δυνατότητα στον κόσμο που στήριξε τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει ενεργό συμμετοχή στον πολιτικό αγώνα και στην άμεση ανακούφιση των απόκληρων του μνημονίου. Έτσι προδιαγράφεται και η πορεία της ριζοσπαστικής αριστεράς, η οποία πρέπει να σταθεί στο πλευρό αυτών των κινημάτων, στηρίζοντάς τα σε υλικό και πολιτικό πεδίο.’)

Λες και δεν είναι θύματα της κρίσης και των πολιτικών του κεφαλαίου η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Λες και τα δίκτυα παραγωγών – καταναλωτών, υλικής αλληλοβοήθειας και συλλογικής αντιμετώπισης προβλημάτων υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσουν ως σκέτοι μηχανισμοί πρόνοιας και προσταστίας των αδυνάτων (κάτι σαν ελεημοσύνη) και όχι ως θεσμοί  εναλλακτικής οργάνωσης για ζωτικά ζητήματα που το αστικό κράτος και οικονομία δε μπρούν πια να επιλύσουν.

Η απουσία στέρεας αναφοράς στο ταξικό εργατικό κίνημα είναι καραυγαλέα, όπως κραυγαλέα ήταν και η απουσία των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ από τις μαχητικές περιφρουρήσεις στη χαλυβουργία μετά τις εκλογές, η στήριξη του στο ψευτο-απεργιακό, και κατ ουσίαν εργοδοτικό, φύλλο της Ελευθεροτυπίας, το μη ‘παίξιμο’ από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ της απεργίας των ξενοδοχοϋπαλλήλων κα.. Καμία αριστερή εναλλακτική δε μπορεί να προχωρήσει, όμως, χωρίς σταθερά βήματα οργάνωσης στο χώρο δουλειάς και δυνατότητα αλλαγής των κοινωνικών συσχετισμών με δράση από τα κάτω. Κανένα μεταβατικό πρόγραμμα προς το σοσιαλισμό δε μπορεί να έχει πιθανότητα ευόδωσης χωρίς αυτά.

Μια κόκκινη σημαία ξεπροβάλει μέσα από τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ

Ανάγκη για επεξεργασία νέων τακτικών

Μόνο το ΚΚΕ, στην μετεκλογική του ανακοίνωση δίνει το βάρος που αρμόζει στην οργάνωση στον τόπο δουλειάς (‘να πάρουν ενεργητικό μέρος στα πρωτοβάθμια σωματεία τα εκατομμύρια εργαζόμενοι που ως τώρα δεν μετέχουν.’). Δυστυχώς ούτε στην ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πέφτει αρκετό βάρος εκεί.

Είναι ανάγκη να αλλάξει η μορφή των συνελέυσεων των εργατικών σωματείων ώστε να ενθαρύνεται ενεργητικά η συμμετοχή όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους των εργαζόμενων, οι οποίοι πρέπει να ελέγχουν πραγματικά τις αποφάσεις και να έχει αντίκτυπο η γνώμη τους. Σε αυτό δεν ευνοεί ούτε η από τα πάνω δομημένη μορφή του ΠΑΜΕ, ούτε το συχνά φοιτητικό κλίμα των σωματείων του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων. Χρειάζεται οι αντιπρόσωποι και τα συντονιστικά όργανα των συσπειρώσεων σωματείων να ελέγχονται πραγματικά από τους εργαζόμενους.

Χρειάζεται επίσης ενότητα των ταξικών δυνάμεων. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ θα κάνουν μεγάλο λάθος εάν επιχειρήσουν να πάρουν τη ΓΣΕΕ εγκολπώνοντας τον πρώην μηχανισμό της ΠΑΣΚΕ. Τα στελέχη της ΠΑΣΚΕ έχουν βάλει στην ουσία πλάτη σε όλη την αντεργατική νομοθεσία των τελευταίων 20 χρόνων  και πρέπει να απομωνοθούν μέσα στο εργατικό κίνημα. Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να κατακτήσουν ενιαία θέση απέναντί τους.  Το ΠΑΜΕ δεν πρέπει να λειτουργήσει με λογική »ή μαζί μας ή εναντίον μας», γιατί μια τέτοια τακτική θα έβαζε στην ουσία πλάτη σε αρνητικές εξελίξεις. Πρέπει να υπάρξει ενιαίο ταξικό μέτωπο με διαχωριστικές γραμμές την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και καμία υποχώρηση στους μισθούς, αλλά και την απομόνωση των ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ.

Το ενιαίο ταξικό μέτωπο πρέπει να αντιμετωπίσει και την απεργοσπαστική δράση της Χρυσής Αυγής που ήδη έχει αρχίσει να αναπτύσεται προς το παρόν συγκαλυμένα.

Περισσότερη ανάπτυξη και επεξεργασία χρειάζεται και σχετικά με τα δίκτυα αλληλεγγύης και τις λαϊκές συνελεύσεις / επιτροπές γειτονειάς αλλά και πολύ πιο ενεργή στήριξη από στελέχη της αριστεράς με αλλαγή των προτεραιοτήτων στην ενασχόληση με τα κοινά (λιγότερες ‘κεντρικές’ δουλειές και περισσότερο τοπικό ρίζωμα). Τέτοια δίκτυα, επιτροπές, συνελεύσεις θα είναι ο μόνος τρόπος να εμπλακούν στον αγώνα η μεγάλη μάζα των ανέργων που δεν έχει πλέον σχέση με κανένα συγκεκριμένο και μαζικό πεδίο εργασίας, αλλά και τμήματα των κατεστραμένων μεσαίων στρωμάτων που κάθονται πλέον άπραγα στα σπίτια ή στις επιχειρήσεις τους.

Στα πλαίσια των τοπικών επιτροπών – συνελεύσεων αλλά και ευρύτερων συνεργασιών πρέπει να ανακοπεί και η επιρροή των φασιστών της Χρυσής Αυγής, αλλά και να αντιμετωπιστεί  η εγκληματική δράση τους. Η μεγάλη αντιφασιστική διαδήλωση στη Νίκαια δείχνει πραγματικά το δρόμο για το πώς μπορεί να ανακοπεί η ανοδική πορεία του φασισμού. Δίπλα στις συχνές δράσεις τέτοιου τύπου πρέπει να ερευνηθούν και οι δυνατότητες τοπικών επιτροπών εγρήγορσης με αγωνιστές, δικηγόρους, γιατρούς κα. ώστε να ματαιώνονται ή να τιμωρούνται οι εγκληματικές επιθέσεις απέναντι σε μετανάστες και ντόπιους.

Πρέπει να εξετασθούν οι δυνατότητες δημιουργίας δομών αλληλο-βοήθειας των πολιτών στις ιδιαίτερα δύσκολες γειτονειές, ανταγωνιστικών προς τα μαφιόζικα δίκτυα της Χρυσής Αυγής, αλλά και ανταγωνιστικών προς άλλες μαφίες. Πρέπει να αναδειχθεί ότι η επιβολή του σεβασμού  στοιχειώδων κανόνων συμβίωσης, δεν περνά μέσα από την εκδικητικότητα και τον τυφλό διαχωρισμό με βάση το χρώμα, αλλά με περιορισμό του πεδίου δράσης του οργανωμένου εγκλήματος από την ίδια τη δράση των πολιτών.

Να προχωρήσουν γοργά προγραμματικές επεξεργασίες και συσπειρώσεις

Δίπλα όμως σε αυτά, η προγραμματική δουλειά δεν είναι πολυτέλεια ή αχρείαστη θεωρητικούρα που έχει νόημα μόνο αφού πληρωθούν οι οργανωτικές και ‘λαϊκοθεσμικές’ προϋποθέσεις. Η κατάρρευση του ΚΚΕ είναι χαρακτηριστική του πόσο μια ακραία περιφρόνηση της εκπόνησης ενός σχεδίου για το άμεσο μέλλον μπορεί να απογοητεύσει τον κόσμο.

Η τακτική (συμπεριλαμβανομένης της επικοινωνιακής) και η εκπόνηση προγράμματος είναι δύο εντελώς αλληλένδετα πράγματα. Δεν υπάρχει πλέον καθόλου χρόνος για μάχες θεωρητικής καθαρότητας. Το κάθε συγκεκριμένο πρόβλημα απαιτεί συγκεκριμένη απάντηση η οποία θα προχωρά μόνο στο βαθμό που θα μπορεί να κινητοποιεί άμεσα.

Διαθέτουμε ήδη κάποιες πολύ αξιόλογες προγραμματικές επεξεργασίες πάνω στις οποίες μπορούμε να βασιστούμε:

–        Τις προγραμματικές θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

–        Το βιβλίο των Λαπαβίτσα – Κουβελάκη ‘Κρίση και αριστερή διέξοδος

–        Το πρόγραμμα του ΚΚΕ του 1996

Είναι όλα πολύ συγκροτημένα και φωτίζουν διαφορετικές πλευρές. Πρέπει να συγκλίνουν, να ‘’συζητήσουν’’ να αλληλοσυμπληρωθούν. Χωρίς καχυποψίες περί ‘υπερτονισμού του εθνικού’ από τους μεν ή ‘υπερεπαναστατικότητας’ από τους δε.

Στο ΚΚΕ φαίνεται να υπάρχουν κάποιες θετικές διεργασίες.[3] Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να μάθουμε από τα λάθη μας και οι αριστεροί σύντροφοι στο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσουν τι είδους αντιπολίτευση θέλουν να κάνουν. Στους χώρους δουλειάς με στόχο το σοσιαλισμό, ή στο κοινοβούλιο με στόχο την κυβερνητική εξουσία με ένα αδιέξοδο πρόγραμμα;

H κομμουνιστική αριστερά δε πρέπει σε καμία περίπτωση να παίξει το ρόλο του συμβούλου ή think tank του ΣΥΡΙΖΑ. Καμία υπόνοια δε πρέπει να αφήνεται ως προς αυτό (όπως δυστυχώς αφέθηκε στο άρθρο αυτό από το σ. Πέτρο Παπακωνσταντίνου)

Αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να συγκροτήσει ένα »δημοκρατικό χώρο» χωρίς ταξική οργάνωση των εργαζομένων καθώς υπονοούν σαφώς, εμείς πρέπει να επικεντρωθούμε στο δικό μας οργανωτικό έργο, ανταγωνιστικά όχι με τον κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ αλλά σαφώς ανταγωνιστικά με την οπορτουνιστική ηγεσία Τσίπρα – Παπαδημούλη – Δραγασάκη.

Από τους εσωτερικούς συσχετισμούς στο ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως εκφράζονται και στην κοινοβουλευτική του ομάδα, δε φαίνεται να τίθεται ζήτημα επικράτησης των θέσεων του Αριστερού Ρεύματος μέσα στο υπό διαμόρφωση ενιαίο κόμμα. Αν όμως η έξοδος από το Ευρώ, η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και η παύση πληρωμών με προσταστία των εργαζόμενων και επίθεση στο κεφάλαιο ήταν επείγουσες μια φορά πριν τις εκλογές, τώρα είναι δέκα. Κενά εξουσίας θα παρουσιαστούν πολλά το επόμενο διάστημα και αυτή τη φορά θα πρέπει να καλυφθούν από ξεκάθαρα προγραμματικά προτάγματα. Το Αριστερό Ρεύμα λοιπόν πρέπει να το ξανασκεφτεί πριν μετετρέψει τον εαυτό του σε μια ανίσχυρη μειοψηφία μέσα σε ένα ατάλεντευτα φιλο-ΕΕ κόμμα »υπεύθυνης αντιπολίτευσης».

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να συσφίξει γοργά τις σχέσεις της με τις δυνάμεις που ήρθε κοντά κατά τη διάρκεια της εκλογικής περιόδου (ΜΑΑ συμπεριλαμβανομένου του Αλέκου Αλαβάνου [4] , ΚΟ Ανασύνταξη, ΕΕΚ) στο βαθμό βέβαια που είναι δυνατή η επίτευξη συμφωνίας σε βασικά ζητήματα της δράσης στο κίνημα (πχ. η στάση απέναντι σε παρακρατικούς κουκουλοφόρους όπως αυτοί που έδρασαν στις 20/10/2011). Να ξανασυζητήσει με συντρόφους και αριστερό κόσμο που ματαίως επένδυσαν ελπίδες στο εγχείρημα του ΕΠΑΜ. Πρέπει να συστηματοποιήσει τις επαφές της με την ομάδα του Εργατικού Αγώνα και άλλους αποχωρήσαντες και διαγραφέντες από το ΚΚΕ που δραστηριοποιούνται σε επαναστατική κατεύθυνση. Το μέτωπο πρέπει να χτιστεί γύρω από το πρόγραμμα και την αταλάντευτη ταξική γραμμή στο εργατικό κίνημα, και όχι γύρω από θέσεις για την ιστορία.

Το επόμενο διάστημα, αν το ΚΚΕ δε καταφέρει να ανατρέψει την υπάρχουσα σεχταριστική γραμμή του και δε βάλει τη συγκρότηση του Μετώπου – πρώτα από τα κάτω στις επιτροπές και τα σωματεία – ως επείγον καθήκον, τότε η διάσπαση θα είναι το μόνο που θα απομένει στα μέλη του που πιστεύουν ακόμα ότι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα μπορούν να νικήσουν.

Παρότι στις εκλογές, δεν έγινε κατορθωτό να προχωρήσει η υπόθεση ενός πραγματικά ριζοσπαστικού μετώπου που να μπορεί να πάρει την εξουσία για τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, τώρα, πρέπει να εντείνουμε τη δράση μας γι’αυτό, για να μη χαθεί για πάντα η υπόθεση αυτή.

[Σημείωση: Ήμουν υποψήφιος »ανοίγματος» με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν ανήκω σε κάποια συνιστώσα ή τοπική επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ λόγω και της αντικειμενικής δυσκολίας ότι κατοικώ στις Βρυξέλλες. Τοποθετούμαι λοιπόν χωρίς να έχω συμμετέχει σε συλλογικές διαδικασίες μετεκλογικά. Ελπίζω παρόλαυττα η τοποθέτηση μου να συμβάλει εποικοδομητικά στη συζήτηση]


[1] Η οποία πρώτα είχε αριστερή κυβέρνηση και μετά μνημόνιο. Απέραντη η σοφία όσων ήθελαν να μπει η Κύπρος στην ΕΕ για να λύσει το εθνικό της πρόβλημα.

[2] Εδώ είχε βάση η κριτική που μου έκανε κάποιος άγνωστος στο facebook ονόματι Grigoris Gerotziafas: ‘Νομίζω οτι υπάρχει ουσιαστικό πρόβλημα στην ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος οσον αφορά την αντι-ΕΕ αριστερά. Η ήττα (αν και δεν ομολογείται από καμία οργάνωση ως τέτοια – τα ιερατεία δεν ηττώνται) δεν ερμηνεύεται ως απόρριψη από τους αριστερούς ψηφοφόρους της σκληρής αντι-ΕΕ κ αντι-ευρώ γραμμής (και εδώ θα πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ του στρατηγικού στόχου που είναι η διάλυση της ΕΕ και της τακτικής, δηλαδή ποιος από τους στόχους – συνθήματα θα προωθηθεί προκειμένου να είναι κοντά στο λαϊκό αίσθημα και μέσο επίπεδο συνείδησης). Σύμφωνα λοιπόν με τα ΠΓ των οργανώσεών μας η συντριβή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αποτέλεσμα της «λεηλασίας» ή στην καλύτερη περίπτωση ένα άτυπο «δάνειο» προς το ΣΥΡΙΖΑ ενώ από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυριάρχησε της δεξιάς γιατί δεν είχε τη σαφή κ ξεκάθαρη αντι-ΕΕ κ αντιΕυρώ γραμμή (δηλαδή τη γραμμή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του ΚΚΕ).’’ Υπήρξε απόρριψη αυτής της γραμμής από τους ψηφοφόρους και πρέπει να αναπροσαρμόσουμε τον τρόπο που προβάλουμε τη θέση μας.

[3] Δεν έχω ιδέα ποιος έγραψε αυτό το κείμενο και γνωρίζω ότι θα αμφισβητηθεί η γνησιότητα. Εγώ δε μπορώ παρά να ελπίζω σε αυτή γιατί συμφωνώ με το περιεχόμενό του http://argird.blogspot.be/2012/06/blog-post_22.html

[4] Στιγμή δε πρέπει να ξεχνάμε ότι το Λαϊκό Μέτωπο με στόχο την κυβερνητική αρχικά εξουσία είναι τέτοιο μόνο αν κατορθώνει να συμπεριλαμβάνει και ρεφορμιστικές δυνάμεις.

133 Σχόλια to “Τώρα είναι η ώρα για προγραμματικό μέτωπο, εργατικούς αγώνες, αντιφασιστική δράση”

  1. λαθραναγνώστης Ιουλίου 9, 2012 στις 11:53 πμ #

    Καλή και επίπονη προσπάθεια για την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος!
    Τη συγνώμη δεν καταλαβαίνω. Είχες κάποια σχετική υποχρέωση?
    Μερικά δικά μου σχόλια.
    Η Ελληνική κοινωνία έχει κυρίως μικροαστική ιδεολογία. Είτε γιατί είναι όντως μικροαστοί, είτε επειδή είναι εργάτες στην ιδεολογία των οποίων αντανακλάται κυριαρχικά η μικροαστική ιδεολογία. Γι αυτή την αντανάκλαση φροντίζουν όλοι οι μηχανισμοί του αστικού κατεστημένου.
    Πρέπει να καταλάβουμε, αλλά και να σεβαστούμε τον (ρεαλιστικό) φόβο του μέσου εργαζόμενου για χρεωκοπία και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα , γεγονός που θα προκαλέσει ακαριαία φτωχοποίηση (τα αγαθά θα αποτιμώνται σε ευρώ, ενώ οι μισθοί θα είναι σε δραχμές), επιπρόσθετη στην ήδη υπάρχουσα, αλλά και θα εξανεμίσει τις όποιες αποταμιεύσεις, κυρίως των φτωχών.
    Ο φόβος αυτός εγκλωβίζει την πλειοψηφία στην αναζήτηση λύσεων διαχειριστικών, και μέσα στην ΕΕ και στην ΟΝΕ . Αυτός ο φόβος, κάνει τον λαό να δέχεται σαν το μικρότερο κακό όλες τις λύσεις που του προτείνει κλιμακωτά και με «ελεγχόμενο ρυθμό» η άρχουσα τάξη.
    Τα παραπάνω, συμπυκνωμένα διατυπώνονται στην ανακοίνωση της Κ.Ε του ΚΚΕ για τα αποτελέσματα των εκλογών στις 6 του Μάη:
    «Οτι τα πιο εξαθλιωμένα τμήματα της εργατικής τάξης, οι άνεργοι και μισοάνεργοι, τμήματα των μικροαστικών στρωμάτων που έχασαν απότομα το εισόδημά τους, δέχονται την επιρροή και τις τάσεις που αναπτύσσουν δυσαρεστημένα μικροαστικά στρώματα, που αντέχουν ακόμα οικονομικά αλλά δε θέλουν να τα χάσουν όλα, τα οποία προς το παρόν είναι εχθρικά προς τη ριζική αλλαγή, πιστεύοντας στη διαρκή επιβίωσή τους.»
    Αυτό που η πλειοψηφία του λαού επίσης δεν αντιλαμβάνεται, είναι η ακραία αντιφατικότητα μεταξύ των εξαγγελιών για φιλολαϊκή πολιτική, με ταυτόχρονη παραμονή μέσα στους μηχανισμούς που δημιουργούν την κρίση.

    Όσον αφορά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν ήταν (μόνο) ο «κοντινός της κόσμος» που απαντούσε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑ.
    Ήταν μεγάλο μέρος των ίδιων των στελεχών και μελών της που έστηνε και στήνει ακόμα, ολόκληρο πολιτικό εποικοδόμημα πάνω στην σχεδόν αίολη και ατεκμηρίωτη υπόθεση ότι υπάρχει ριζοσπαστική αριστερά…. εκεί που δεν υπάρχει, ή τουλάχιστον η αριστερή συνιστώσα, δεν είναι σε θέση να δώσει γενικότερο αριστερό χαρακτήρα σε ολόκληρο το σύνολο. (το οποίο σύνολο, σύντομα θα συνταχθεί σε κόμμα και θα αφομοιώσει πλήρως τις όποιες αριστερές συνιστώσες.)
    Άλλοι ζητούσαν ευθέως την υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι συγκαλυμμένα , γεγονός που είχε σαν τελικό αποτέλεσμα τα αντιφατικά μηνύματα που έστελνε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τα έξω. Και νομίζω ότι η ίδια στάση διατηρείται ακόμα.

    Όσον αφορά στο ΚΚΕ, η διαδικασία της επεξεργασίας του αποτελέσματος και της αυτοκριτικής δεν έχει τελειώσει. Συνεπώς δεν μπορείς να πείς ότι «δεν έχει ψελλίσει λέξη αυτοκριτικής.

  2. Γρηγόρης Ιουλίου 9, 2012 στις 1:47 μμ #

    Πριν λίγες μέρες διοργανώθηκε σύσκεψη στο ΕΚΘ από το ΠΑΜΕ,στην οποία έλαβαν μέρος εκπρόσωποι σωματείων,λαικών επιτροπών και διάφορων άλλων αγωνιστικών συσπειρώσεων.Ανάμεσα τους υπήρχαν εργαζόμενοι από διάφορους χώρους δουλειάς που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις και οι οποίοι δεν είχαν καμιά σχέση με το ΠΑΜΕ,ούτε και με την αριστερά γενικότερα(αν κρίνω τουλάχιστον σωστά βάσει των όσων είπαν όταν πήραν το λόγο).Η αναζήτηση συμπαράστασης στους αγώνες που ξεκίνησαν τους έφεραν κοντά στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ σε κλαδικά σωματεία ή στις λαϊκές επιτροπές που δρουν στην περιοχή τους.Αυτά είναι κάποια πρώτα βήματα που γίνονται για τη δημιουργία μετώπου,από τα κάτω και όχι με συζητήσεις κορυφής και παζαρέματα με σέχτες τύπου ΕΕΚ ή με τηλεοπτικούς αστέρες της αριστεράς,όπως ο Αλαβάνος

    Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να αποκλειστεί κάθε κοινή δράση με άλλες οργανωμένες δυνάμεις,εκεί που υπάρχουν οι προυποθέσεις.Σε πολλές περιοχές π.χ συνυπάρχουν λαικές επιτροπές με συνελεύσεις,πρωτοβουλίες κατοίκων(ή όπως αλλιώς λέγονται)που συμμετέχουν και άλλες δυνάμεις της αριστεράς.Όλες αυτές οι προσπάθειες υπολείπονται σε μαζικότητα και έχουν-σε μεγάλο βαθμό-κοινούς στόχους.Είναι κρίμα να γίνονται παρεμβάσεις στο ίδιο υποκατάστημα της ΔΕΗ,για το ίδιο θέμα,με δυο ημέρες διαφορά.Αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να τα δούμε αλλά κάνει λάθος όποιος πιστεύει ότι μπορούν να λυθούν με μια απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ

  3. ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ Ιουλίου 9, 2012 στις 1:47 μμ #

    Βρείτε τη διαφορά!
    http://taxikiantepithesi.blogspot.gr/2012/07/b.html

  4. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 9, 2012 στις 2:02 μμ #

    Αρχικά μια ερώτηση:σε ένα σημείο κάνεις λόγο για σημαντικές διεργασίες στο ΚΚΕ.τι εννόείς με αυτό?εννοώ ρε παιδί μου,από ποια σκοπιά το λες λ τι πιστεύεις γενικά πλέον για το ΚΚΕ.

    Το κείμενο που παρέπεμψες για τον εργατικό Αγώνα περιέχει αρκετές ανακρίβειες μια από τις οποίες είναι η φράση:ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΔΡΟΥΝ ΣΕ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ,ΜΟΝΟ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΠΑΜΕ.
    προς τιμήν έχει υπογραφή το κείμενο αλλά αυτό είναι μέγα ψέμα.χώρια που το κείμενο διακατέχεται από μια γενικολογία κ αοριστολογία.

    για την εκτίμησή σου.είναι εμφανές ότι σε βόλεψε η πτώση του ΚΚΕ κ για αυτό μιλάς για ήττα γραμμής.βέβαια εγώ δεν καταλαβαίνω πως γίνεται με την ίδια γραμμή να παίρνεις κ 8,5 κ 4,5,οπότε μάλλον δεν φταίει η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ.δηλαδή δε φταίει το γεγονός ότι ο κόσμος δε μπορεί-με την πίεση που του ασκεί η ζωή-να καταλάβει ότι καθήμενος στον καναπέ κ βρίζοντας η μουτζώνοντας στην πλατεία να αλλάξει το παραμικρό.δλδ μη απεργώντας,μη συμμετέχοντας στη ζωή του σωματείο μη αλλάζοντας τους συσχετισμούς μη βάζοντας άμεσες αιχμές κ στρατηγική ανατροπής κ χωρίς να διέπεται από τη λογική του μικρότερου κακού.δε φταίει το γεγονός ότι το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που έβαζε το ζήτημα για μονομερή διαγραφή του χρέους(χωρίς ΕΛΕ κ χωρίς επαχθές κ μη επαχθές),έξοδο από την Ε.Ε. με λαϊκή εξουσία κ όχι με καπιταλισμό.δεν έφταιξαν λοιπόν αυτά.ούτε ότι το ΚΚΕ ήτα το μόνο κόμμα που μιλούσε για ανασύνταξη του κινήματος.

    επίσης το ΚΚΕ δε μιλάει για ενότητα ταξικών δυνάμεων,αλλά για Ταξική ενότητα στη βάση κοινών ταξικών συμφερόντων ανεξάρτητα από κομματικές προτιμήσεις.απόδειξη ότι σε πολλά σπίτια μη ΚΚΕδων κόπηκε το ρεύμα κ η λαϊκές επιτροπές πήγαν κ πέτυχαν επανασύνδεση με τον αγώνα τους.ενδεχομένως αυτοί να ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τώρα.

    είναι πολύ ωφελιμιστική για τον εαυτό σου κ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η εκτίμηση.δεν επισημαίνεις τον απροκάλυπτο ενδοτισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ξένο κ ντόπιο κεφάλαιο.περιγράφεις τη μεταστροφή μεν αλλά παίζεις στο γνώριμο γήπεδο του καλού κ του κακού ΠΑΣΟΚ.έτσι κ τώρα το καλό αριστερό ρεύμα απέναντι στον αρνητικό συσχετισμό.δε σε είδα να λες τίποτα για την ΚΟΕ που εξαφάνισε το σφυροδρέπανο από το κέντρο κ το πήγε κάτω κάτω μην μας πάρουν κ οι αγορές χαμπάρι.κ φυσικά η ΚΟΕ δεν επικίνδυνη για αυτό το λόγο αλλά για τον οπορτουνισμό που τη δέρνει.

    έπειτα κάνεις λόγο για εφαρμογή του προγράμματος του ΚΚΕ που προέκυψε το 1996.το ΚΚΕ το εφαρμόζει το πρόγραμμα κ δεν χρειάζονται τιμητές για να πουν τι θα κάνει το ΚΚΕ κ τι δε θα κάνει.επιτέλους καλό είναι να σεβόμαστε κ τις συλλογικές διαδικασίες που υπάρχουν στο ΚΚΕ.α!εκτός αν θεωρείς ότι το ΚΚΕ δεν είναι κόμμα εργατικό παρά μόνο μια κάστα η οποία κάθεται εκεί για τις καρέκλες.άρα όλα τα μέλη του ΚΚΕ δεν έχουν λόγο ύπαρξης

    τα υπόλοιπα αργότερα

    • Κάρολος Ιουλίου 10, 2012 στις 11:14 πμ #

      Το ΚΚΕ άρχισε με «περιορισμό της ασυδοσίας των μονοπωλίων», πέρασε στο «αντιμονοπωλιακό, αντιϊμπεριαλιστικό, δημοκρατικό μέτωπο», μίλησε για «λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία», αργότερα τη μεταμόρφωσε σε «λαϊκή- εργατική εξουσία» και την κατέληξε σε «εργατική-λαϊκή εξουσία (τελευταίο στάδιο θα είναι η καθαρή «εργατική εξουσία»). Ο «περιορισμός της ασυδοσίας» μετατράπηκε σε αντιμονοπωλιακό αγώνα, σε κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, σε κοινωνικοποίηση των μεγάλων μέσων παραγωγής, για να φτάσει στην «κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής».
      (Αλήθεια, πώς θα παλέψουν μαζί για τη «λαϊκή-εργατική εξουσία» οι εργάτες με τα αφεντικά τους, τους μικρομεσαίους αστούς, που περιλαμβάνονται στο «μέτωπο» του ΚΚΕ; Και πόσο προοδευτικός είναι ο αγώνας των μικρομεσαίων αστών ενάντια στους μεγαλοαστούς, ο αγώνας της μικρής παραγωγής ενάντια στη μεγάλη;).
      Αυτός ο αχταρμάς δείχνει είτε απόλυτη ιδεολογική σύγχυση, είτε προσπάθεια θολώματος των νερών, για να αποκρυφτούν οι πραγματικοί σκοποί.
      Το μόνο ξεκάθαρο στο ΚΚΕ είναι η απόλυτη αντίθεσή του στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Αυτό, όμως, έχει να κάνει με το διεθνή προσανατολισμό του : απόλυτη αντίθεση με την Αμερική (και τη «δύση» γενικότερα) και πρόσδεσή του στο νέο «ανατολικό» μπλοκ, που όσο κι αν δε συνδέεται ιδεολογικά μαζί του, οι παλιοί δεσμοί παραμένουν. Όσο κι αν αναγνωρίζει με την άκρη των χειλιών ότι και η Ρωσία ιμπεριαλιστική χώρα είναι, πάντα παίρνει το μέρος της.

      • drugitiz Ιουλίου 18, 2012 στις 1:19 μμ #

        Θες να μας δώσεις ΜΙΑ περίπτωση που το ΚΚΕ στήριξε τον ιμπεριαλισμό της Ρωσσίας και το καθεστώς Πούτιν, τουλάχιστον τα τελευταία 2 χρόνια(που τα χω και φρέσκα); Ειδάλως είσαι απλά ψεύτης.

  5. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 9, 2012 στις 2:24 μμ #

    άλλη μια ερώτηση:τι έκαναν οι απεργοί της Ελευθεροτπίας κ το σχολιάζεις έτσι?

  6. Y Ιουλίου 9, 2012 στις 2:41 μμ #

    ποστάρω το κείμενο αυτό εδώ για να είναι στα υπόψη και θα το διαβάσω αργότερα http://aristeriparemvasi.wordpress.com/2012/07/08/%CE%B5%CE%BD%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF/
    Ευχαριστώ για τα σχόλια θα απαντήσω το βράδυ ή αύριο.

  7. βουρνούκιος Ιουλίου 9, 2012 στις 2:54 μμ #

    Με την ουσία του κειμένου του Υ συμφωνώ απόλυτα!

  8. Y Ιουλίου 10, 2012 στις 8:58 πμ #

    H ΧΑ προσλαμβάνει σεκιούριτι. ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ BLACK WATER ΜΕ ΕΔΡΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝΑ. http://vathikokkino.com/2012/07/%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%83-black-water-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF/

  9. osr Ιουλίου 10, 2012 στις 9:06 μμ #

    Το ΚΚΕ διαφωνεί με το ίδιο του το πρόγραμμα!! Δεν εφαρμόζει τις προγραμματικές του θέσεις!! Ανάλυση των προγραμματικών θέσεων του κκε

    http://osr55.wordpress.com/2012/06/30/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BA%CE%B5-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%B5%CE%AF-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B3%CF%81%CE%B1/

  10. Y Ιουλίου 11, 2012 στις 9:50 πμ #

    Στοιχεία αυτοκριτικής από την ΚΕ του ΚΚΕ http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_9432.html

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 11, 2012 στις 4:25 μμ #

      Θα μπορούσες να είχες χρησιμοποιήσει την αυθεντική πηγή:
      ……anywaay!
      http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6941876

      • Y Ιουλίου 11, 2012 στις 8:36 μμ #

        τι να χρησιμοποιήσω ρε συ. αν είναι αυτό κριτική εγώ είμαι ο παπάς της ρώμης.

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 11, 2012 στις 9:28 μμ #

        Αν περίμενες δημόσιο αυτομαστίγωμα και μετά χαρακίρι, σίγουρα απογοητεύτηκες.
        Πάντως το κείμενο θέτει επιγραμματικά όλα τα θέματα όπου παρουσιάστηκαν αδυναμίες και ανοίγει προοπτικές για λεπτομερή επεξεργασία του καθενός.
        Η επιτηδευμένη αυτοκριτική για το θεαθήναι, είναι παραπλανητική και το ίδιο κακή με την καθόλου κριτική.

  11. μπουμπη Ιουλίου 11, 2012 στις 9:51 μμ #

    Υ,

    Τί ακριβώς περίμενες να ακούσεις από την ΚΕ του ΚΚΕ?

  12. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 11, 2012 στις 11:00 μμ #

    o Y σίγουρα θα περίμενε να βγει η Κ.Ε κ να πει:συγγνώμη αλλά έπρεπε να χάσουμε τα επαναστατικά μας χαρακτηριστικά κ να μας πιάσει πανικός.να πάμε πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ κ να γίνουμε μια πολύ ωραία τσοντούλα στο Λαφαζάνη όπως η σκατόγρια ο Μπιτσάκης κ ο Δελαστίκ κ ο ΠΠ.ακόμα όπως ο Χάγιος κ συνολικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που το μόνο που δε βγήκαν να πούνε ήταν ΨΗΦΟ στο ΣΥΝ.όπως έκανε ο Τάρικ Αλι στο φεστιβάλ των μικρών ναριτών.και σίγουρα ο Υ περίμενε κ ΑΠΑΙΤΟΎΣΕ να πει το ΚΚΕ ότι θα σχημάτιζε κυβέρνηση αν έβγαινε 2ο κόμμα.κ επίσης πολύ σίγουρα ο Υ περίμενε το ΚΚΕ να πει:συγγνώμη ρε παιδιά.αλλά εδώ κ δεκαετίες κάνουμε συνέδρια κ οι Σύνεδροι αποφασίζουν για το ποιός θα είναι στην ΚΕ κ η ΚΕ βάση καταστατικού ψηφίζει τον η την ΓΓ.άρα σόρρυ που έχουμε την Αλέκα το Μαίλη κ το Γόντικα με την Μπέλλου που είναι σεχταριστές κ δόγματα.συγγνώμη ελληνικέ λαέ που δε μας καθορίζουν οι αστικές φυλλάδες κ ο Αλέξης τα εσωτερικά μας.α!κ για τέλος.από δω κ πέρα ως ΚΚΕ θα βάλουμε πλάτη να φύγει η δεξιά του κυρίου κ να ρθεί ο ΣΥΝ που είναι η ελπίδα μας πήδα πήδα πήδα μας.άρα από δω κ μπρος θα προτάξουμε 5 σημεία κ θα κάνουμε μια ενότητα που θα γαμάει κώλους.κ έτσι κάοως θα βολευτούμε κ μεις σε κάποια οφίτσια κ θεσούλες κ τότε:ΑΠΟΧΑΙΡΈΤΑ ΤΟ ΚΌΜΜΑ ΠΟΥ ΧΆΝΕΙΣ……………..

  13. μπουμπη Ιουλίου 12, 2012 στις 8:34 μμ #

    Κάτι αξιοσημείωτο που παρατήρησα στο κείμενο σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ:»Οι εκπρόσωποι του Αριστερού Ρεύματος από τις 6 Μάη και μετά έχουν πιει το αμίλητο νερό και σχετικά με τη φύση του Ευρώ κι ενώ αυτό συνεχίζει την πορεία του προς τη διάλυση αρνούνται να ενημερώσουν γι’αυτό το λαό που τους ψήφισε. Παρέχουν πλήρη στήριξη στην προοπτική εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ενιαίο κόμμα.»

    Μήπως τελικά έχει δίκιο το Μπρεζνιεφικο Απολίθωμα που στο ιστολόγιο αναφέρει ότι η γλίτσα του κυβερνητισμού είναι πιο ισχυρή απο οποιαδήποτε πρόθεση κριτικής? Γιατί εγώ προσωπικά δεν έχω βρει καμιά ισχυρή αντίδραση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για την μεταστροφή των θέσεων του κόμματος…

  14. Kώστας Μίχος Ιουλίου 12, 2012 στις 8:45 μμ #

    Ορισμένες σκόρπιες σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα αν και δεν είχα σκοπό μιας που το κείμενο του Υ με καλύπτει σε μεγάλο βαθμό. Νομίζω πως δεν πρέπει να κλείσουμε βιαστικά το ερώτημα αν ο Συριζα τελικά διολίσθησε πλήρως στον μυστικισμό και αποτελεί μια δύναμη που όλα έχουν κριθεί στο εσωτερικό του. Γιατί μαζί με αυτό που αναφέρεις για το εργατικό κίνημα που είναι σωστά συνυπάρχει και αυτό «Ειδικά για το εργατικό κίνημα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την αναζωογόνηση των πρωτοβάθμιων σωματείων, για την συγκρότηση ενός ευρύτατου αυτόνομου ταξικού ρεύματος μέσα στα συνδικάτα που δεν θα αντιστοιχείται με την κομματική διαίρεση ώστε να διεκδικήσει την ανατροπή των συνδικαλιστικών συσχετισμών σε βάρος των συμβιβασμένων ηγεσιών και να δημιουργηθεί ένας συντονισμός αγώνα πρωτοβάθμιων σωματείων και ομοσπονδιών που θα υπερβεί την ακινησία των κεντρικών συνδικαλιστικών οργάνων» (απόφαση πολιτικής επιτροπής ΣΥΝ) Σίγουρα από τις προθέσεις μέχρι την πράξη υπάρχει απόσταση. Υπάρχουν δυνάμεις της Α.Π που είναι σε αυτή την γραμμή κύρια αυτές που συμμετέχουν στον συντονισμό .
    Σίγουρα Ο ΣΥΡΙΖΑ με το να βάλει το θέμα της κυβέρνησης αυτόματα έκανε και κάποιες σημαντικές υποχωρήσεις . Αυτό όμως έτσι η αλλιώς άνοιξε μια συζήτηση και τέθηκαν κάποια πολύ κρίσιμα ερωτήματα. Τι σημαίνει σήμερα και τι μπορεί να κάνει μια «αριστερή κυβέρνηση», και ποια μέτρα μπορεί να πάρει και ποια; Στην περίπτωση αυτή θα δημιουργηθούν ρήξεις? Θα ενσωματωθεί στη διαχείριση ή θα προχωρήσει δημιουργώντας συνθήκες κρίσης και ρήξης, ακόμα κι αν δεν το επιθυμεί; Νομίζω ότι Οφείλουμε να δούμε τα πράγματα και από αυτή τη σκοπιά.
    Τέλος πιστεύω πως αυτή η απόφαση για την εκτίμηση των εκλογικών αποτελέσματα από την ΚΕ του ΚΚΕ αδικεί τον κόσμο του και τον προβληματισμό που αναπτύσσεται στην μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών των μελών και των στελεχών του, είναι κυριολεκτικά αναντιστοιχη, Δεν είναι το θέμα τόσο της αυτοδικαίωσης της μέχρι τώρα γραμμής (πάντα αυτό γινόταν εξάλλου,) άλλα είναι κυριολεκτικά δυστύχημα για ένα κομμουνιστικό κόμμα να καταλήγει σε συμπεράσματα ότι «Ο πόλος του ΣΥΡΙΖΑ ενισχύθηκε με οργανωμένη μαζική μετακόμιση οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού ιδιαίτερα από το δημόσιο τομέα, τις πρώην ΔΕΚΟ, το τραπεζικό σύστημα, αλλά και τον κρατικό μηχανισμό. Η οργανωμένη μετακίνηση αγκάλιασε και ένα μέρος τοπικών οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ.»
    Ποιος δηλαδή ήταν αυτός που κατεύθυνε και μάλιστα οργανωμένα τις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ να μετακινούνται προς τον ΣΥΡΙΖΑ ο Βενιζέλος, η αστική τάξη , οι Αμερικάνοι?

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 12, 2012 στις 10:19 μμ #

      Κ.Μίχο,
      Στην εταιρία που δουλεύω και είναι αρκετά μεγάλη, έγινε ακριβώς αυτό με τους συνδικαλιστές. Καμια 20αρια μέρες πριν τις δεύτερες εκλογές, μεγάλο μέρος των στελεχών του ΠΑΣΟΚ και των ανεξάρτητων, μετακόμισε στο ΣΥΡΙΖΑ, μυρίζοντας ανάληψη κυβέρνησης από αυτόν (τον ΣΥΡΙΖΑ), τραβώντας μαζί τους και αντίστοιχους ψηφοφόρους με τους οποίους συνδέονται με σχέσεις συμφέροντος (προαγωγές κλπ).
      Πρακτικά, αυτή τη στιγμή, το σωματείο το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και αρχικά το είχε ένας συνασπισμός από ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητους και δυσαρεστημένους του ΠΑΣΟΚ.

      • Kώστας Μίχος Ιουλίου 12, 2012 στις 11:27 μμ #

        Ελα ρε λαθρα είσαι αρκετά εφυής για να καταλάβεις ότι η απόφαση δεν ενοει αυτούς. Φυσικά και υπήρξε μετατόπιση εργαζομένων που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ πως αλλιώς θα πήγαινε στο 14 % . Αυτό που προφανώς ενοει η απόφαση είναι ότι αυτό έγινε οργανωμένα από κάποιες δυνάμεις που έσπρωχναν τις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ. Κάποια πράγματα λαθρα όσο και να θέλουμε να τα δικαιολογήσουμε δεν δικαιολογούνται με τίποτα. Και τέλος καλέ μου λαθρα μην γενικεύουμε συμπεριφορές όπως αυτές που περιγράφεις, δεν ψηφίζει όλος αυτός ο κόσμος έχοντας στο μυαλό του ευτελή κίνητρα.

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 13, 2012 στις 8:22 πμ #

        Αυτούς εννοεί Μίχο! Τουλάχιστον όταν αναφέρεται στις ΔΕΚΟ, το δημόσιο τον κρατικό μηχανισμό και το τραπεζικό σύστημα (των δύο μεγάλων τραπεζών).
        Κάθε συνδικαλισταράς διαπλεκόμενος, πήρε μαζί του και μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του. Πιστεύω ότι είναι σε όλους μας γνωστή η κατάσταση διαπλοκής που υπάρχει στους προαναφερθέντες χώρους. Είναι οι ίδιοι λόγοι που η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ βγάζουν
        συνέχεια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
        Από την άλλη πάλι, οπωσδήποτε είναι λάθος να γενικεύουμε( και η ανακοίνωση δεν γενικεύει) και να αδικούμε μερίδες κόσμου, έστω και από αυτούς τους χώρους, οι οποίοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ καλή τη πίστει όχι λόγω σχέσεων συμφέροντος.
        Συνάδελφοί μου, παραδοσιακοί ΣΥΡΙΖαίοι, έχουν πάθει τη πλάκα τους και δυσφορούν με τη «Σάρα και τη Μάρα» που πλάκωσε στο κόμμα τους

    • tsechos Ιουλίου 12, 2012 στις 10:25 μμ #

      Τη μετακίνηση του κόσμου προς το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 70 Κώστα Μίχο αμφισβητείς οτι την οργάνωσαν η αστική τάξη και οι Αμερικάνοι;

  15. Kώστας Μίχος Ιουλίου 12, 2012 στις 8:48 μμ #

    φυσικά δεν προσχώρησε ακόμα στον μυστικισμό ο ΣΥΡΙΖΑ όπως το αυτόματο διορθωτηρι ανέγραψε αλλά στον συστιμισμο όπως όλοι θα καταλάβατε.

  16. ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ Ιουλίου 12, 2012 στις 10:17 μμ #

    Μα πάλι θε ν’ απλώσει σαν χολέρα πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου και δίπλα σου φτάσει κάποια μέρα αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.
    http://taxikiantepithesi.blogspot.gr/2012/07/blog-post_6414.html

  17. RedPersonality Ιουλίου 13, 2012 στις 12:13 μμ #

    Δόξα σοι ο Στάλιν!
    Απαράδεκτες δηλώσεις Παπαδημούλη για ιδιωτικοποιήσεις υπό όρους (ΑΝΤΑΡΣΥΑ)
    http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/07/blog-post_2108.html

    Και όντως όπως λέει και ο Αντώνης θα πρέπει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πάρει θέση για τη πρόταση νόμου του Κόμματος για την κατάργηση του μνημονίου.

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 13, 2012 στις 1:00 μμ #

      слава Cталина!!!

      • Κάρολος Ιουλίου 15, 2012 στις 1:56 πμ #

        @λαθραναγνώστη
        Δεν είμαι σίγουρος, αλλά, έχω την εντύπωση ότι το σωστό είναι : «слава Cталину». Έτσι, όπως το έγραψες, στη γενική, σημαίνει «η δόξα του Στάλιν», ενώ μάλλον πρέπει να μπει στη δοτική για να σημαίνει «δόξα στο Στάλιν». Τι λες;

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 15, 2012 στις 12:13 μμ #

        Κάρολε, έχει δίκιο. «слава Cталину» είναι και όχι «слава Cталина».
        Έτσι πειράζω τη Νάντια, μια Ουκρανή θεούσα που βοηθάει τη θεία μου.
        Της λέω: Δεν θα λες слава богу αλλά слава Cталину!
        Κι εκείνη παθαίνει αμόκ 😀 😀 😀

  18. βουρνούκιος Ιουλίου 13, 2012 στις 12:34 μμ #

    βρε red ΤΙ παπάντζα είναι αυτή που πετάς;; Ο Παπαδημούλης είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ!!

    • RedPersonality Ιουλίου 13, 2012 στις 12:47 μμ #

      Δεν κατάλαβαίνω τη θες να πεις με αυτό…
      Μάλλον δεν με κατάλαβες.
      Εγώ λέω πως επιτέλους έκανε σοβαρή κριτική η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο ΣΥΡΙΖΑ…
      Είναι μια αρχή.

  19. βουρνούκιος Ιουλίου 13, 2012 στις 12:40 μμ #

    tsecho, σκέψου έστω και έλαχιστα διαλεκτικά. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τον λαό το ’70 γιατί ήταν ανίκανο το ΚΚΕ να το κάνει!

    Ημαρτον πια, μην ψάχνεις να φορτώσεις σε άλλους τη δική σου ανικανότητα! Τότε το ΚΚΕ τον ήπιε από τον αστό Παπανδρέου, το ’90 τον ήπιε από την κατάρρευση του ανύπαρκτου, σήμερα τον πίνει από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ’60 η ΕΔΑ τον ήπιε από την Ενωση Κέντρου και πάει λέγοντας!

    Νισαφι, πιά! Οσο το ΚΚΕ (μέλη και ηγεσία) θεωρεί πως δεν φταίει η δική του ανικανότητα να εκφράσει την εργατική τάξη κα ιτο λαό, όσο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρεί πως δεν φταίει η δική της ανικανότητα να εκφράσει την εργατικη τάξη και το λαό, ΤΟΣΟ ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΑΛΛΟΙ!

    Και ο κόσμος ψήφισε Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) και πάλι καλά, διότι την επόμενη φορά έτσι όπως πάμε θα μας βγει ακροδεξιό φασούλι του 15% από την κάλπη και τοτε οι ανίκανες ηγεσίες μας (ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ) θα λένε πάλι πως φταίει το χ ανάχωμα, ο χ διεθνής παράγοντας ο χατζηπετρής.

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 13, 2012 στις 12:54 μμ #

      Βουρνούκιε, πρέπει να καταλάβεις ότι υπάρχουν, αντικειμενικοί και υποκειμενικοί παράμετροι για τους οποίιους καθυστερεί η ριζοσπαστικοποίξση της εργατικής τάξης. Ελέγχεις τις υποκειμενικές παραμέτρους. Ο έλεγχος των αντικειμενικώς, είναι απείρως πιο δύσκολος και αργός και μάλλον εκείνες ελέγχουν εσένα και σε διαμορφώνουν τελικά, όπως στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ.
      Στην παρούσα φάση, για να»εκφράσεις» σε μεγάλη έκταση την εργατική τάξη και τον λαό γενικότερα, πρέπει να φερθείς πολιτικά όπως περίπου ο ΣΥΡΙΖΑ, ή το ΠΑΣΟΚ παλαιότερα. Αλλά τότε, θα είσαι «τζούφιος»!

  20. βουρνούκιος Ιουλίου 13, 2012 στις 12:51 μμ #

    Ok, red, όντως δεν σε κατάλαβα τι ήθελες να πείς, και ΣΥΓΝΩΜΗ για την έκφραση.

  21. βουρνούκιος Ιουλίου 13, 2012 στις 1:04 μμ #

    ΛΑΘΡΑ, με αυτήτην λογική απλά περιγράφεις αλλά δεν εξηγείς.

    Δεν εξηγείς ΓΙΑΤΙ η κομμουνιστική αριστερά στην Ελλάδα είναι από το ’74 θα πω και μετά, ΑΝΙΚΑΝΗ να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός ηγεμονικού κοινωνικοπολιτικού μπλοκ εξουσίας.

    Ξέρουμε πλέον όλοι πως όποιο κόμμα θέλει να βρει μια δικαιολογία, θα τη βρει. τον δρόμο για τον σοσιαλισμό όμως δεν θα τον βρει εάν ψάχνει μια ζωή δικαιολογίες.

    Και η κομμουνιστική αριστερά, μια ζωή δικαιολογίες ψάχνει.

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 13, 2012 στις 1:20 μμ #

      Διότι ο καπιταλισμός αφιέρωνε ‘ενα μέρος της αποσπούμενης απο τους εργαζόμενους υπεραξίας σε παροχές και μισθούς προς τους ίδιους.
      Ένα οικονομικο-κοινονικό feed-back δηλαδή, με σκοπό την εξασφάλιση της σταθερότητας του συστήματος και της μεγιστοποίησης της απόδοσής του.
      Και αυτό γινόταν, τόσο για τον φόβο του υπαρκτού, όσο και γιατί αντικειμενικά υπήρχε τεράστια υπεραξία.
      Κατ αυτόν τον τρόπο, η εργατική τάξη «πηγε στον Παράδεισο» για μερικά χρόνια και διαμόρφωσε αντίστοιχη συνείδηση και νοοτροπία.
      Τώρα που ούτε ο φόβος του υπαρκτού υπάρχει, αλλά και λόγω υπερσυσσώρευσης, η υπεραξία έχει περιορισθεί, ο παράδεισος κατέρρευσε. Η προσαρμογή ‘ομως της συνείδησης της εργατικής τάξης, καθυστερεί να γίνει. Και η αστική προπαγάνδα και μεθοδολογία προσπαθούν να καθυστερήσει όσο το δυνατόν πιο πολύ.

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 13, 2012 στις 1:34 μμ #

      Εξαιρετικό σχετικό άρθρο του Μπογιό, στον «Ρ»
      http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6945188

  22. βουρνούκιος Ιουλίου 13, 2012 στις 2:52 μμ #

    ΛΑΘΡΆ αυτό που γράφεις, θεωρητικά είναι σωστό. Στην πράξη όμως έχει διπλή ανάγνωση: Η πρώτη αναγνωση λέει πως το κόμμα που εκτιμά έτσι τα πράγματα, είναι έτοιμο να ανταποκριθεί στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, ν αδιορθώσει ανοιχτά και ριζικά τα λάθη της προηγούμενης περιόδου και έτσι, να αποκτήσει μια μάχιμη, καλύτερη και αποτελεσματικότερη γραμμή, με ΟΡΑΤΑ αποτελέσματα.

    Η δεύτερη ανάγνωση λέει, πως αυτή η θεωρητικά σωστή αντίληψη που ανέφερες, χρησιμοποιείται από τα κόμματα, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ. Ετσι, τα φορτώνουν όλα στις αντικειμενικές ή στις υποκειμενικές συνθήκες, κα ιτα ίδια επιφυλλάσουν για τον εαυτό και τη γραμμή τους ΤΕΛΙΚΑ, τον ρόλο του θεατή που παρατηρεί.

    ΑΥΤΟ κάνει η κομμουνιστική Αριστερά!

    Πρόσεξε: Τα μέλη κολλούν χιλιάδες αφίσες, και μοιράζουν χιλιάδες προκυρήξεις παντού! Τα μέλη προσπαθούν όπως μπορούν και καταλαβαίνουν στα συνδικάτα και τις γειτονιές.

    Δεν εννοώ τέτιον θεατή.

    Η κομμουνιστική Αριστερά ΕΙΝΑΙ θεατής παρόλη την δράση της ΔΙΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ να ξεπεράσει τον κινηματισμό και τον σεχταρισμό της στις διάφορες παραλλαγές τους.

    ΑΡΝΕΙΤΑΙ να βάλει ένα φιλόδοξο πολιτικά πρόγραμμα και στόχο και βάσει αυτού να πραγματοποιήσει πολιτικές συμμαχίες.

    Αρνείται να οικοδομήσει πλατύτερες κινήσεις στη γειτονιά και τον κλάδο όπου θα τη φέρνουν σε όσμωση με πολύ περισσότερο κόσμο ΚΑΙ ΜΕ ΤΙς ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ του.

    Για όλα αυτά, η κομμουνιστική Αριστερά είναι θεατής των εξελίξεων και των συσχετισμών ΤΕΛΙΚΑ.

  23. IA Ιουλίου 13, 2012 στις 5:27 μμ #

    Βουρνουκιε
    Εσυ που ανηκεις σε μια σεκτα που επι μια 20ετια δεν εχει ξεπερασει του 20-30χιλ ψηφους δεν εχεις καταλαβει οτι το ειναι καθοριζει τη συνειδηση και οχι το αναποδο. Η καπιταλιστικγ ιδεολογια ειναι κυριαρχη οχι γιατι το ΚΚΕ δε μπορει ή κανει λαθη αλλά γιατι ολοι ειμαστε δουλοι στην υπηρεσια των αφεντικών παμε στα σχολεια των αφετνικών βλεπουμε την τηλεοραση και τις φυλλαδες των αφεντικών τη θρησκεια των αφεντικών την μουσικη και τον πολιτισμό των αφεντικών κλπ κλπ κλπ. Ολα αυτα ειναι αντικειμενικά
    Με αλλα λογια η κομμουνιστικη ιδεα και η επανασταση θα γινουν απο μια μειοψηφεια ενω απλως η πλειοψηφια θα σταθει ουδετερη (ή θα τα εχει χαμενα)

    Ο ιδεαλισμός σου πραγματικά σοκαρει

  24. τακης Ιουλίου 13, 2012 στις 6:59 μμ #

    το νούμερο που λέει το Μπιτσάκη παλιόγρια ξέρει την ιστορία του ;έχει διαβασει κανα βιβλίο του η μελετάει μόνο τις παπαριέσ του Γόντικα;

    • luckystrike Ιουλίου 13, 2012 στις 7:44 μμ #

      Για να ειμαστε ακριβεις,σκατογρια τον ειπε…

      Πολυ ζορικος θα ειναι κι αυτος,ασε μην τον λες νουμερο,μπορει να τσαντιστει…

      • ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 14, 2012 στις 12:47 πμ #

        δεν παθαίνω τίποτα αγαπητέ Λακιστραϊκ.για τον πολύ απλό λόγο ότι έκανα βαρύ χαρακτηρισμό κ είναι αναμενόμενες οι αντιδράσεις………..

        όσο για την ουσία,δεν έχει κ τόση σημασία οι αγώνες που ΕΙΧΕ κάνει ο καθένας αλλά το τι υποστηρίζει τούτη την κρίσιμη ώρα.κατ’ εμέ στην ταξική πάλη δεν υπάρχουν ιερές αγελάδες.ο Μπιτσάκης κάποτε ήταν ένας πολύ σημαντικός επιστήμονας αλλά αυτά που είχε να δώσει δεν έγιναν ευρέως γνωστά γιατί δεν φρόντισε να τα μεταδώσει σωστά στην κοινωνία.δεν τα εκλαίκευσε κ έτσι για πολλούς «αδαείς» είναι παντελώς άγνωστα αν κ τους αφορούν.ιδεολογικά κ πολιτικά έχει τελείως εκπέσει εδώ και καιρό κ ειδικά από τότε που προσπάθησε ανεπιτυχώς να αντιπαρατεθεί με τη δικτατορία του προλεταριάτου θεμελιώνοντας την εργατική δημοκρατία στην οποία το κατασταλτικό μέρος της εργατικής εξουσίας απουσιάζει πλήρως κ στηρίζεται στα πρότυπα του αστικού πολιτικού συστήματος πέρα από κάθε εργατική και ταξική κουλτούρα.

        έχει κάνει αγώνες πάρα πολλούς.αλλά το ζήτημα δεν είναι να είσαι αγωνιστής αλλά να είσαι εφόρου ζωής με τον σοσιαλισμό κομμουνισμό.είναι πολύ δύσκολο κ γω που το λέω μπορεί να μην αντέξω.αλλά για μένα εκείκρίνεται ο αγωνιστής.γιατί με αυτή την έννοια οι Σοσιαλδημοκράτες στην Ισπανία είχανε σηκώσει τα όπλα.κ όμως παλεύανε για καπιταλισμό κ συνεργασία των τάξεων……

        κ ο σημίτης επίσης έβαζε βόμβες στη χούντα.

        τώρα για τον Γόντικα που γράφτηκε εγώ ξέρω ότι μέχρι στιγμής κρατάει την ιδεολογία του κ γράφει πολύ αξιόλογα άρθρα κατά καιρούς τα οποία όμως είναι για όποιον αντέχει……..

  25. luckystrike Ιουλίου 14, 2012 στις 2:33 πμ #

    Mε μενα παντως εισαι ευγενεστατος,δε μπορω να πω…

    Παρ’ολ’αυτα αμα κατσεις να διαβασεις τι εγραψες τωρα για εναν ανθρωπο που πριν 5 ποσταρισματα τον ελεγες σκατογρια,θα παραξενευτεις…

    Και στην τελικη ρε φιλε,ποιος εισαι εσυ που βγαινεις στα μπλογκ και τα φορουμ και κραζεις ετσι τον καθενα?φανταζεσαι να ελεγα εγω (η οποιοσδηποτε αλλος) καθε φορα την παπαρηγα φακλανα και τον μαιλη σαψαλο?Λιγο μετρο στην τελικη καλο ειναι,λες και θα μπει ο μπιτσακης στο γκρανμα να δει τι γραφουν για παρτη του…

  26. Kώστας Μίχος Ιουλίου 14, 2012 στις 10:56 πμ #

    Η επιβεβαίωση των όσων γραφεί ο Υ. Να τα προγραμματικά μέτωπα.

    «Στη χθεσινή του συνεδρίαση, το Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ αποφάσισε κατά πλειοψηφία να καλέσει τα κόμματα της Βουλής να υιοθετήσουν την πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την κατάργηση των μνημονίων καθώς και κάθε άλλη προταση νόμου που καταργεί νομοθετικές ρυθμισεις που προβλέπονται στα μνημόνια το μεσοπρόθεσμο πλαισίο δημοσιονομικής στρατηγικής, τους εφαρμοστικούς νόμους και τις δανειακές συμβάσεις.

    Η Πρόταση υπερψηφίστηκε από την Αυτόνομη Παρέμβαση, το ΠΑΜΕ τις Αριστερές Συσπειρώσεις και μεμονωμένα μέλη της ΠΑΣΚΕ.

    Την απόφαση αρνήθηκαν να ψηφίσουν ηγετικά στελέχη της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ.»

    • Y Ιουλίου 14, 2012 στις 4:33 μμ #

      Forza Companeros.
      Άντε να βγει κι από την Ανταρσύα ανακοίνωση στήριξης της πρότασης αυτής.

      • RedPersonality Ιουλίου 14, 2012 στις 6:25 μμ #

        Κι όλο περιμένω…

        αχαχα:):)

  27. Κάρολος Ιουλίου 15, 2012 στις 12:17 μμ #

    Να κάνω μια αξιολόγηση του ΚΚΕ από μαρξιστική, ταξική σκοπιά;
    Το ΚΚΕ κοινωνικά εκφράζει τους μικρούς και μεσαίους αστούς, αυτούς που το ίδιο χαρακτηρίζει «μικρομεσαίους». Πολιτικά, υπερασπίζει παντού και πάντα τα συμφέροντα αυτών των «μικρομεσαίων», δηλαδή, τα συμφέροντα του μικρού και μεσαίου κεφαλαίου απέναντι στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.Αυτό τον «αντικαπιταλιστικό» αγώνα διεξάγει το ΚΚΕ.
    Η περιβόητη «λαϊκή εξουσία» (μέχρι πρόσφατα «λαϊκή-εργατική» και εσχάτως «εργατική-λαϊκή») είναι, τυπικά, μια ταξική συνεργασία μικροαστών-εργατών και, ουσιαστικά, μια προσπάθεια να γίνει η εργατική τάξη νεροκουβαλητής των «μικρομεσαίων» στην πάλη τους ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο.
    Από την άλλη μεριά, μια και η εξέλιξη του καπιταλισμού απαλλοτριώνει αναπόφευκτα τα μικρομεσαία στρώματα και τα προλεταριοποιεί (κάτι που δέχεται «θεωρητικά» το ΚΚΕ), η υποστήριξη των συμφερόντων των μικρομεσαίων καταλήγει στην άρνηση της εξέλιξης του καπιταλισμού και της οποιασδήποτε ανάπτυξής του. Έτσι το ΚΚΕ καταλήγει να είναι ένα καθαρά αντιδραστικό κόμμα, αντίθετο σε κάθε βήμα, έστω και το παραμικρό, ανάπτυξης, καταλήγει να υποστηρίζει τη στασιμότητα και τη μιζέρια, ζητάει από τον καπιταλισμό να κάνει βήμα σημειωτόν, είναι αντίθετο σε οποιαδήποτε ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων κι ας κόπτεται (στα λόγια πάντα) για το αντίθετο.
    Τι σημαίνουν στη πράξη όλα αυτά; Μια και οι μαρξιστές από την εξέλιξη του καπιταλισμού περιμένουν τη δημιουργία των αντικειμενικών προϋποθέσεων για την ανατροπή του, αυτός που είναι υπέρ της στασιμότητας και αντίθετος στην εξέλιξη, αντικειμενικά είναι υπέρ της διαιώνισης του καπιταλισμού.

  28. βουρνούκιος Ιουλίου 15, 2012 στις 12:45 μμ #

    Και ο ΣΥΡΙΖΑ είπε, πως αν κατεβάσει την πρόταση νόμου κατά του μνημονίου το ΚΚΕ στην ολομέλεια της ΒΓουλής θα την ψηφίσει.

    Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να τη στηρίξει.

    ΝΑ λοιπόν πως μπορεί η Αριστερα (ΣΥΡΙΖΑ/ΚΚΕ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ΕΑΝ ξεπερασει είτε τις αυταπάτες για την ΕΕ και τους αστικούς θεσμούς (ΣΥΡΙΖΑ), είτε τον εμπειρισμό/σεχταρισμό/κινηματισμό της (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΣΕΙ ΤΙς ΒΑΣΕΙς ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ πολιτικών δυνάμεων με καρσιά το μεταβατικό πρόγραμμα, ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του μετώπου αυτού!

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 15, 2012 στις 1:17 μμ #

      Εγώ πάντως είμαι περίεργος πότε θα τη κάνει τη κωλοτούμπα.
      Θα το υπερψηφίσει τώρα οπότε θα του πιστωθεί και θα κάνει τη κωλοτούμπα όταν (αν) βγει κυβέρνηση ή θα το καταψηφίσει από τώρα για να μην έχει καθόλου υποχρεώσεις?
      Τι θα πούν άραγε οι σύμβουλοι εξ εσπερίας, το ΚΕΑ? Θα ανεχθούν το ρεμπελιό και το κακό παράδειγμα?
      Στη θέση τους πάντως, εγώ θα το ψήφιζα τώρα.

      • Y Ιουλίου 15, 2012 στις 5:18 μμ #

        1) Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τώρα το ισχυρότερο κόμμα μέσα στο ΚΕΑ και δεν τίθεται ζήτημα να λάβει εντολές.

        2) Γιατί θα είναι ρεμπελιό να προς το ΚΕΑ να ψηφίσει την πρόταση του ΚΚΕ?

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 16, 2012 στις 8:36 πμ #

        Υ,
        Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί μεν να είναι αυτή τη στιγμή το ισχυρότερο κόμμα μέσα στο ΚΕΑ, αλλά αυτό συμβαίνει διότι τηρεί τη συγκεκριμμένη γραμμή- φίλο ΕΕ και φιλο ευρώ. Είναι ενσωματωμένος.

        Ρεμπελιό θα είναι, διότι η υπερψήφιση ενός τέτοιου νομοσχεδίου στην Ελληνική βουλή, θα αποτελέσει κακό προηγούμενο για τις υπόλοιπες χώρες. Πόσο μάλλον όταν κατεβαίνει από ένα κομμουνιστικό κόμμα σαν το ΚΚΕ. Το ΚΕΑ σίγουρα δεν επιθυμεί ρήξη με τις δομές της ΕΕ και σίγουρα δεν θέλει να την φέρει (την ΕΕ) σε δύσκολη θέση.

      • Y Ιουλίου 16, 2012 στις 8:53 πμ #

        To ν/σ δε θα υπερψηφιστεί γιατί η εσωτερική τρόικα θα το καταψηφίσει.

        Γιατί η υπερψήφιση του από το ΣΥΡΙΖΑ θα σήμαινε ρήξη με τις δομές της ΕΕ?

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 16, 2012 στις 9:07 πμ #

        @Υ,
        Ναι..εννοούσα υπερψήφισή του από τον ΣΥΡΙΖΑ.
        Οι δομές της ΕΕ, προορίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα ρεφορμιστικά κόμματα, για αντικαταστάτες των φθαρμένων σοσιαλδημοκρατικών. Ένα από τα βασικά μυνήματα που πρέπει να εκπέμπουν αυτά τα κόμματα, είναι τήρηση των δεσμεύσεων και των κανόνων λειτουργίας του υπάρχοντος καθεστώτος. Η υπερψήφιση ενός νομοσχεδίου που ακυρώνει μονομερώς τις δεσμεύσεις της Ελλάδας, είναι ρήξη με τις δομές της ΕΕ.

      • Y Ιουλίου 16, 2012 στις 10:22 πμ #

        Aφού είναι έτσι τότε γιατί δε κάνουμε ένα μεγάλο μέτωπο με βασικό στόχο τη μονομερή κατάργηση αυτών των δεσμέυσεων που θα μας φέρει πρακτικά και αντικειμενικά σε ρήξη με την ΕΕ?

        Άμα το υπερψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ανοίγονται ενδιαφέρουσες προοπτικές εάν όχι, ας κανονίσει την πορεία του το αριστερό ρεύμα του.

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 16, 2012 στις 10:34 πμ #

        Όντως, η υπερψήφιση του νομοσχεδίου, μπορεί να προκαλέσει ρήξη με την ΕΕ. Και λέω μπορεί, γιατί ένα μόνο γεγονός, όπως αυτό της υπερψήφισης, δεν είναι ικανό να προκαλέσει ρήξη. Μπορεί να είναι κι ένας πολιτικός ελιγμός (όπως είπα και χθες και προκάλεσα την μήνη του Βουρνού)
        Επίσης, η όποια ρήξη πρέπει να συνεχιστεί και να εξελιχθεί σε αποδέσμευση.
        Και η αποδέσμευση, για να μην γίνει απλά καπιταλισμός εκτός ΕΕ, πρέπει να γίνει με εργατική /λαϊκή εξουσία.

  29. Κάρολος Ιουλίου 15, 2012 στις 2:00 μμ #

    λαθραναγνώστη,
    για την Ουκρανή θεούσα, θα σου πρότεινα να της δώσει να διαβάσει το άρθρο του Λένιν «СОЦИАЛИЗМ И РЕЛИГИЯ». Βρίσκεται σε ηλεκτρονική μορφή στα ρωσικά στην έκδοση «Полное собрание сочинений В.И.Ленина» (αυτό βάζεις στο ψαχτήρι της γκουγκλ), στο 12ο τόμο, σελίδες 141-147. Ελπίζω να πεισθεί.

  30. βουρνούκιος Ιουλίου 15, 2012 στις 5:36 μμ #

    λαθράκο, θες μπαγασάκο με το ζόρι, μονά ζυγά υπέρ του κκε!

    Εάν ΔΕΝ ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ την πρόταση νόμου του κκε (και μην τρελαίνεσαι λαθρούλη μ, μια απλή πρόταση νόμου είναι, που το ίδιο το κκε λέει πως ΔΕΝ ρίχνουν τα μνημόνια), θα βγεις και συ και το κκε και θα μουγκρίζετε με κραυγές του στυλ «σας τα λέγαμε είναι δεξιοί οπορτουνισταί και συστημικοι»!!!!!!

    Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε πως εάν (γιατί μέχρι τώρα το κκε ΔΕΝ έχει καταθέσει στην ολομέλεια της βουλής την πρότασή του) το κκε φέρει την πρότασή του στην ολομέλεια της βουλής, ΘΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΕΙ, εσύ λαθράκο μ, με γραφειοκρατικό και μπακαλίστικο τρόπο σκεπτόμενος, λες «την ψηφίζει ΤΩΡΑ την προταση ο ΣΥΡΙΖΑ για να μην εκτεθεί και αργότερα μόλις βγει κυβερνηση, τα μαζεύει».

    Βρε λαθρά μου, γιατί τότες την κάνει την έρμη την πρόταση το κκε;

    Αφού ούτως ή άλλως με νομοσχεδια δεν πέφτει το μνημόνιο, και αφού ούτως ή άλλως ο συριζα είναι νάμπερ ουάν καταχθόνια πολιτική δύναμη που θα ψηφίσει τώρα για να κάνει κολοτούμπα αργότερα, ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ ΤΟ ΚΚΕ ΜΕ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΑΔΙΕΞΟΔΗ ΠΡΟΤΑΣΗ;;;

    Και με κάνεις και μένα μεσημεριάτικα να μιλώ για τα αυτονόητα;;

    Πες μου βρε λαθρά, ΓΙΑΤΙ;;;

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 15, 2012 στις 8:30 μμ #

      Βουρνούκιε,
      Προσπαθώ να είμαι ρεάλιστής και παίρνω υπ όψιν μου τα δεδομένα που τίθενται αναμφισβήτητα μπροστά μου.
      Με νομοσχέδια, όντως δεν πέφτουν τα μνημόνια.
      Πέφτουν όμως οι μάσκες!

  31. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 15, 2012 στις 7:56 μμ #

    Βουρνούκιε έχεις γίνει ο ναμπερ ουαν απολογητής του ΣΥΡΙΖΑ…………

    το ΚΚΕ πολύ καλά έκανε για λόγους αποκάλυψης κ έφερε αυτον τον νόμο τον οποίον τον κατέθεσε κ ήταν δέσμευσή του από τις 10 Μάη…….

    ο ΣΥΡΙΑ από την άλλη κ να τον ψηφίσει θα είναι για να κάνει επικοινωνία εις βάρος του ΚΚΕ από τη μια κ να δείξει το φιλολαϊκό του προφίλ…..επίσης η ψήφος έιναι κ λίγο ανέξοδη γιατί ξέρει ότι οι 179 κυβερνητικοί θα ψηφίσουν κατά…..οπότε άσε το παζάρι Συριζακο

    • Y Ιουλίου 16, 2012 στις 9:04 πμ #

      Ο Βούρνουκιος ούτε »συριζάκος» είναι ούτε παζάρι κάνει. Εσύ ψευδοαριστερέ αυτά που μας λες είναι ουρανομηκείς ανοησίες.

      • ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 16, 2012 στις 10:44 πμ #

        καλά όπως νομίζεις δε σου χαλάω χατήρι….άλλωστε θέλω να τα έχω καλά με την ηγεσία του μπλογκ(joke)

        αλλά σοβαρομιλώντας έχεις κανένα επιχείρημα να μου ανατρέψεις αυτά που έγραψα;

  32. Y Ιουλίου 16, 2012 στις 10:26 πμ #

    εν τω μεταξύ ο Σταθάκης είπε σε ελβετική εφημερίδα (το είδα στο facebook του Στ. Κουβελάκη, η μετάφραση δική του):
    » Οι Ελληνες ενδέχεται να κατέβουν στους δρόμους. Εμείς στο Συριζα, θα δώσουμε τη μάχη με την αντιπολίτευση που θα ασκήσουμε στη βουλή, χωρίς να καλέσουμε τον κόσμο να κατέβει στο δρόμο… Θέλουμε να κάνουμε μια έμμεση εθνικοποίηση των τραπεζών. Δεν πρόκειται ακριβώς για εθνικοποίηση, απλά ενιαία εποπτεία του συστήματος…Εαν κερδίζαμε δεν θα ακυρώναμε το Μνημόνιο αλλά θα το επαναδιαπραγματευόμαστε πλήρως.»
    http://www.latribune.fr/actualites/economie/union-europeenne/20120629trib000706497/-syriza-est-favorable-a-une-union-bancaire-en-europe-.html

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 16, 2012 στις 10:46 πμ #

      Οι ενδείξεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει κωλοτούμπα και μάλιστα άτεχνη και μας κοροϊδεύει μπροστά στα ίδια μας τα μάτια, έχουν γίνει πλέον αποδείξεις. Το να συζητάμε ακόμα τον «αριστερό» του χαρακτήρα, το θεωρώ χαμένο κόπο. Ίσως να κάνω και λάθος, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει το διπλάρωμα του Ελλ. λαού για λογαριασμό της αστικής τάξης.
      Τον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσα να του δώσω έναν χαρακτηρισμό από την εποχή της ΕΔΑ, όταν ήθελαν να διαχωρίσουν κάποιον από τη δεξιά, αλλά του πήγαινε και πολύ να τον πουν αριστερό: «Δημοκρατικός»

  33. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 11:33 πμ #

    ναι, όντως πε΄φτουν οι μάσκες. Πέφτουν όμως για όλους οι μάσκες λαθρά. ΚΑΙ για τον συριζα με την σοσιαλδημοκρατιή στροφή του, ΚΑΙ για το κκε που απλά είναι πλέον ΑΝΙΚΑΝΟ για τη χάραξη μιας στοιχειώδους μετωπικής αποτελεσματικής γραμμής (και το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΥΠΕΥΘΥΝΟ για την συντριβή του) και για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η οποία λες και φοβήθηκε την ίδια τη δυναμική του προγράμματός της και έχει αναδιπλωθεί εδώ και μερικούς μήνες ΕΝΤΕΛΩΣ (αυτή η αναδίπλωση έφερε την συντριβή και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τπτ άλλο).

    ΝΑ ΜΗΝ κανουν ουσιαστικο μέτωπο ΚΑΙ με τον ρεφορμισμό!

    ΝΑ ΜΗΝ παλεψουν για λαικούς πολυκομματικούς θεσμούς!

    ΝΑ ΜΗΝ θέσουν ως άμεσο ζήτημα το μέτωπο και την ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ αυτού!

    ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΟΥΝ ουσιαστικό μεταβατικό πρόγραμμα επιστημονικά επεξεργασμένο!

    Να συνεχίσουν λοιπόν ΕΤΣΙ κκε και ανταρσυα! Για να εξαφανιστούν σε μερικά χρονάκια, με ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΥΠΕΥΘΥΝΟ τις πλειοψηφίες των ηγεσιών τους και την αντίληψη αυτών.

    Τπτ άλλο. Ολα τα άλλα είναι δικαιολογίες.

  34. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 11:38 πμ #

    Κα ιη μέγιστη ξεφτίλα και απόδειξη της λοβοτομής είναι όντως ψευτοαριστερός!!!

    Λέει παπαριές που δεν τις στηρίζει, ΔΕΝ μπορεί να τις στηρίξει!

    ΔΕΝ ψηφίζει ο ΣΥΡΙΖΑ;; Αποκαλύπτεται!! ΨΗΦΙΖΕΙ ο συριζα;;; Παίζει παιχνιδάκια!

    Ω καϋμένη διαλεκτική, είσαι άπιαστο όνειρο για παιδάκια τύπου «ψευτοαριστερού» που νομίζουν τρομάρα τους πως κάνουν και πολιτική!

    Βρε όρθιε μεταφυσικέ ψευτοαριστερέ, δεν έχεις κουκούτσι μυαλό να καταλάβεις πως ο συριζα αν ψηφίσει το σχέδιο νόμου του κκε, έχει ρίξει 1000000000000 γκόλ στο κκε και το έριξε κατευθείαν στο 3%;;;

    Διότι απλά, με την υπερψήφιση (και ΜΑΚΑΡΙ !!!!) του ΣΥΡΙΖΑ χάνεται για τον απλό πολύ λαό η όποια δικαιολογία/φερετζές του κκε, για την ΑΡΝΗΣΗ του μετώπου;;;;;

    Και μακάρι να χαθεί και η όποια δικαιολογία για το ΚΚΕ!!!!!!! κΑ ΙΝΑ ΜΠΟΥΝ ΟΙ ΒΆΣΕΙς ΓΙΑ ΤΟ ΜΈΤΩΠΟ!!!!

    • RedPersonality Ιουλίου 16, 2012 στις 12:00 μμ #

      Μα εσύ μόνο σου λες για την δογματική επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ για την παραμονή στην Ε.Ε.Αλλά πιστεύεις οτι μεταφυσικά θα αλλάξουν τελείως τη γραμμή τους και θα έρθουν σε ρήξη με τις στρατηγικές επιλογές της Ε.Ε?Και μη μου πεις για την πίεση απο τη βάση και βλακείες γτ φαντάζομαι υπάρχει και τώρα αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ πάει όλο και πιο δεξιά.Παρόλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στριμωχτεί και πιστέυω η οποιαδήποτε κίνηση του θα έχει το κόστος της.Απλώς θα ζυγίσει και διαλέξει το μικρότερο κακό.Αλλά την στρατηγική του δεν θα την αλλάξει άσχετα με το τι αυταπάτες έχεις εσύ…

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 16, 2012 στις 12:15 μμ #

      Ώπα!!
      Στάχτη και μπούρμπερη να γίνουν και η ΑΝΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ για την πάρτη του ΣΥΡΙΖΑ!!!
      Ώπα και μια ζεϊμπεκιά!

      • RedPersonality Ιουλίου 16, 2012 στις 12:25 μμ #

        Πραγματικά είναι απίστευτο.Όταν μιλάει για το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ τα ισοπεδώνει όλα και βλέπει ολόκληρα κόμματα(δλδ. τα στελέχη και μέλη τους) σαν ανίκανους σε αντίθεση με τον πολύ έξυπνο ευατό του που τα έχει καταλάβει όλα.Και όταν μιλάει για το ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει 1000+1 τρόπους για να τον δικαιολογήσει.Δεν θεωρώ οτι έγινε Συριζαίος αλλά οτι είναι αντιδραστικός.

  35. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 11:40 πμ #

    χμ, λες τελικά ΝΑ ΜΗΝ την κατεβάσει την πρόταση νόμου το ΚΚΕ;; ΕΚεί θα πέσει τρελό γέλιο και θα κρεμαστούν κουδούνια!!!

    • ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 16, 2012 στις 12:15 μμ #

      τώρα αυτό που λες που κολλάει…….την έχει καταθέσει ήδη άνθρωπε μου……….

      ναι ακριβώς το ίδιο λέω με σένα στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ υπερψηφίσει το νομοσχέδιο……..θα το κάνει ακριβώς για επικοινωνιακούς λόγους γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ξαφνικά δεν είδε την ΕΕ ως εχθρό κ δεν πρόκειται να αλλάξει τη σοσιαλδημοκρατική στρατηγική υπέρ του κεφαλαίου που έχει………

      εσύ όμως όπως σε βλέπω είσαι έτοιμος για στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ……

  36. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 12:43 μμ #

    ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΕ, άσε τις προφητείες για το μέλλον, γιατί δεν τόχεις!

    το κκε, ΔΕΝ έχει καταθέσει στην ολομέλεια της βουλής την πρόταση νόμου ακόμα.. Τεστάρισέ το!

  37. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 12:45 μμ #

    εγώ όμως ΔΕΝ λέω πως θα το υπερψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ για επικοινωνιακούς λόγους! Εγώ λέω πως η υπερψήφιση από τν ΣΥΡΙΖΑ και η αποδοχή απ΄οτην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ανοίγουν τον δρόμο για έναν σοβαρό ίσότιμο δημόσια διάλογο για το πρόγραμμα και τη συγκρότηση του μετώπου.

  38. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 1:17 μμ #

    ούτε αυταπάτες έχω, ούτε τπτ. Εσύ δεν γνωρίζεις γρυ από το πως να κάνεις εργατική πολιτική, δυστυχώς. Σαφώς και το λαϊκό κίνημα, ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ. Και θα τα κάνει!

    Θα βρει το δρόμο του για το μέτωπο πολιτικών δυνάμεων με καρδιά το μεταβατικό πρόγραμμα και την κυβέρνηση αυτού!

    Θα βρει το δρόμο του για την οικοδόμηση λαϊκών πολυκομματικών θεσμών!

    ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ το ΚΚΕ!!!!

  39. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 16, 2012 στις 1:22 μμ #

    http://www2.rizospastis.gr/adjacent.do?publDate=12/7/2012&id=14119&direction=1

  40. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 1:59 μμ #

    ψευτοαριστερέ, περιμένουμε λοιπόν με αγωνία τη συζήτηση στη βουλή για την πρόταση νόμου του κκε (πότε ξεκινά;;;;) και την βραδιά με την ψηφοφορία επί της πρότασης!!

    ανάρτησε ημερομηνία κατά την οποία θα ξεκινήσει στη βουλή η συζήτηση για την πρόταση νόμου του κκε!

  41. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 16, 2012 στις 2:22 μμ #

    Βουρνούκιε μην είσαι μικροαστικά ανυπόμονος….το νομοσχέδιο κατατέθηκε…..το πότε θα συζητηθεί δεν εξαρτάται από το ΚΚΕ,,,,πάντως λογικά θα είναι το 2ο γιατί έχει κατατεθεί κάτι ακόμα σε σχέση με άλλο ζήτημα.ή από τον ΣΥΡΙΖΑ ή από τον Καμμένο….εσύ πάντως έκανες σπέκουλα λέγοντας ότι δεν το κατέθεσε……..άσε τα σάπια

  42. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 2:41 μμ #

    εμ, δεν έκανα σπέκουλα αδερφέ. Και μακάρι να διαψευστώ

  43. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 2:44 μμ #

    Ο Δ. Βίτσας για την πρόταση νόμου του ΚΚΕ

    Η Κ.Ο. του Κ.Κ.Ε. κατέθεσε πρόταση νόμου κατάργησης του μνημονίου και των εξ αυτών νόμων.

    Αν επιλέξει να τη φέρει στην ολομέλεια βεβαίως θα τη στηρίξουμε διατυπώνοντας τις δικές μας θέσεις, διορθώσεις και τροπολογίες. Ελπίζουμε να το κάνει, ωστε να μην φανεί πως πρόκειται για επικοινωνιακή πίεση προς το ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Αν η ηγεσία του θεωρεί οτι μπορεί να πιέσει επ’αυτού είναι σαν να πιέζει τον αέρα. Σε κάθε περίπτωση χαιρετίζουμε και καλοδεχόμαστε το γεγονός πως αντελήφθη το κεντροβαρικό ρόλο της μνημονιακής πολιτικής στη συγκυρία και στη κρίση, κατι που δεν κάνει ούτε στη τελευταία απόφαση της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.

    http://konserbokoyti.blogspot.gr/2012/07/blog-post_7885.html

  44. βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 2:46 μμ #

    Εάν ισχύουν οι δηλώσεις βίτσα (Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012 έγιναν) τότες ισχύει το εξής: Το κκε έφερε στη Βουλή την πρόταση νόμου, αλλά ακομα δεν τη κατέθεσε στην ολομέλεια προς συζήτηση.

    • chris Ιουλίου 16, 2012 στις 11:41 μμ #

      τέτοια καούρα για τον έρμο τον Σύριζα
      και την τρεχάλα που χει πάθει με αυτό το έρμο το ν/σ του ΚΚΕ
      είναι πραγματικά διασκεδαστική.ι
      ιδίως όταν προέρχεται από μέλη του ΝΑΡ.
      μην ανησυχείτε «σύντροφοι»,
      ήδη ετοιμάζονται οι θεωρητικούρες και οι μπουρδολογίες
      για να σας δώσουν γραμμή τι θα λέτε όταν καταψηφίσει ο λατρεμένος Σύριζα το νομοσχέδιο…
      http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4738549

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 17, 2012 στις 7:22 πμ #

      Βουρνούκιε, το ΚΚΕ θα καταθέσει την πρόταση του για συζήτηση, όποτε αυτό κρίνει ότι είναι η καταλληλότερη στιγμή, ωστε να μεγιστοποιήσει την επίδρασή της στην κοινή γνώμη.
      Η «συζήτηση» το ζύμωμα και τα ξεσκεπάασματα, με αφορμή την πρόταση που γίνονται εκτός διαδικασιών βουλής, έχουν πολύ μεγάλη σημασία.
      Το να ξεσκεπάζεις οπορτουνίστικα κόμματα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι όχι μόνο θεμιτό, αλλά και υποχρέωση ενός κομμουνιστικού κόμματος. Είπαμε. Πέφτουν οι μάσκες και αυτό πρέπει να το δει ο λαός, σε όλη του την έκταση!

  45. Y Ιουλίου 17, 2012 στις 12:12 πμ #

    Η επίθεση που γίνεται στο Βουρνούκιο είναι χυδαία και χωρίς επιχειρήματα.
    Ο Βουρνούκιος έχει δίκιο.

    • Κάποιος Ιουλίου 17, 2012 στις 1:57 πμ #

      Από τον τρόπο και μόνο που απαντάς φαίνεται ότι ούτε και εσύ δεν μπορείς να τον δικαιολογήσεις για τις παπαριές του:

      βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 11:40 πμ
      χμ, λες τελικά ΝΑ ΜΗΝ την κατεβάσει την πρόταση νόμου το ΚΚΕ;; ΕΚεί θα πέσει τρελό γέλιο και θα κρεμαστούν κουδούνια!!!

      Και 3 ώρες μετά…

      βουρνούκιος Ιουλίου 16, 2012 στις 2:46 μμ
      Εάν ισχύουν οι δηλώσεις βίτσα (Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012 έγιναν) τότες ισχύει το εξής: Το κκε έφερε στη Βουλή την πρόταση νόμου, αλλά ακομα δεν τη κατέθεσε στην ολομέλεια προς συζήτηση.

      Σε απλά νέα Ελληνικά, Γκαιμπελίστικα ψέματα που θυμίζουν το παλιό καλό ΠΑΣΟΚ που όλοι γνωρίσαμε και κωλοτούμπες που θυμίζουν τον άλλο χώρο, αυτόν της κυβερνώσας «αριστεράς». Αφομοίωση;;;

      Τελικά, αν χυδαίοι είναι αυτοί που του απαντάνε, απλά οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα και το περιεχόμενό τους…

  46. βουρνούκιος Ιουλίου 17, 2012 στις 12:59 πμ #

    δεν έχω καμμία καούρα για το συριζα. Οπως δεν έχω καμμία καούρα και για το κκε, ή την ανταρσυα.

    Εχω καούρα, που βλέπω τις εξελίξεις να τρέχουν, και την αριστερά στις 3 εκδοχές της, να πολεμά και να χτυπά τον αέρα (επί της ουσίας και παρά της ηρωϊκές προσπάθειες των μελών).

    – Η προγραμματική συγκρότηση αργεί απελπιστικά. Λόγια, λόγια από την ανταρσυα και πρακτικά ΤΙΠΟΤΑ! Τόσους διανοούμενους έχει, ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ (με τη θετική έννοια του όρου). Και επειδή γνωρίζω πως πολλά στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαβάζουν γκρανμα, αυτό μόνο: ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΤΕ!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ πάλι μνημόνιο θα χουμε…… οπότε, έχουμε καιρό! Αλλωστε ΤΙ διάολο: το χρέος μας είναι ΑΠΕΡΓΙΕΣ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ και τελεία……

    – Επίσης αυτή η έρμη η δημοκρατική συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αποφασιστικό ρόλο στις τοπικές και κλαδικές για πότε πάει;; θα γίνει στη δεκαετία που διανύουμε, ή να μην περιμένουμε και ελπίζουμε τζάμπα;;

    Το δε κκε, είναι τόσο σκατόψυχο, και πλέον η ηγεσία του έχει πάθει γεροντική άνοια, που νόμιζε η φουκαριάρα πως με μια πρόταση νόμου θα….εξέθετε το συριζα….

    Διπλό φάουλ για το κκε: α. η κολοτούμπα ΗΔΗ ανήκει στο κκε το οποίο διατυμπανίζει μουγκρίζοντας εδώ και 2+ χρόνια, πως «το μνημόνιο δεν πέφτει με νομοσχέδια», μια αντίληψη μόνο κατά το ήμισυ σωστή (διατί σύντροφοι η άρνηση του λαού μέσω αγώνων για συνέχιση του μνημονίου, θα επικυρωθεί ΚΑΙ δια νόμου, απο μια κυβέρνηση που θα τα καταργήσει όλα αυτά έτσι;;;).

    β. Εφερε που έφερε στη βουλή (χωρίς ακόμα να την έχει καταθέσει στην ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ για συζήτηση, γιατί άραγε;;;) λοιπόν πρόταση νόμου κατάργησης του μνημονίου (πολύ σωστή κίνηση για να εξηγούμαι, αλλά όχι σύμφωνη με τη μέχρι τώρα αντίληψή του), κάνει και το β φάουλ: Την φέρνει με στόχο ΠΑΝΩ ΑΠ’ΟΛΑ ΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ!!! Δλδ ξεφτιλίζει την πρόταση νόμου του, σε μια κίνηση ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΎ χαρακτήρα!!!!

    Γιατί αν δεν έχει αυτον τον επικοινωνιακό στόχο το ΚΚΕ, είτε ΔΕΝ θα έφερνε πρόταση νόμου αφού διαφωνεί με αυτή την τακτική, είτε -εφόσον έκανε αυτοκριτική πράγμα θετικό- ΘΑ ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ, καλώντας από τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ να τη στηρίξει! Ετσι όμως ΝΤΕ ΦΑΚΤΟ δίνει μήνυμα το κκε στην κοινωνία, πως ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΙΟ ΣΤΕΝΗ ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ, εφόσον ψηφίζουν απο΄κοινού με τον συριζα ένα νομοσχέδιο πρωτης γραμμής!!

    Είναι αυτός ο στόχος λοιπόν αποδεκτός από το κκε; Δλδ ΘΕΛΕΙ το κκε να ψηφίσει ο συριζα έστω με τις δικές του διαφοροποιήσεις αυτή την πρόταση νόμου, έτσι ώστε να ανοίξει μια δημόσια ουσιαστική συζήτηση με στόχο τη συγκρότηση αυτού του έρμου του μετώπου;; Ζητά το κκε από την ανταρσυα μια ανάλογη στήριξη και τη συμμετοχή ΟΛΩΝ σε αυτή τη δημόσια ισοτιμη συζήτηση;;

    Η τελικά θέλει να εκθέσει απλά τον συριζα, στόχος που είναι και σκατόψυχος αλλά και ΔΕΝ έχει κανένα νόημα μιας και ο συριζα θα το ψηφίσει (με τις δικές του προφανώς διαφοροποιήσεις);;

    Οι επόμενες μέρες θα …δείξουν!

    Κοντολογίς, δεν πάμε καλά και δεν φταίει ο συριζα για την ανεπάρκειά μας. Η χρόνια νοοτροπία του περιθωρίου, έχει κάνει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ φοβική και εξαιρετι΄κα άτολμη: Και στη θεωρία και στην πράξη. Η χρόνια γραφειοκρατικοποίηση του κκε, το έχει εκφυλίσει σε έναν εμπειρίστικο γραφειοκρατικό μηχανισμό, φοβικό και με κύριο στόχο την απλή αναπαραγωγή του, που και αυτή πλέον μπαίνει σε αμφισβήτηση, χωρίς να πολυνοιάζεται ο λαός.

    Με αυτές τις αντιλήψεις να ηγεμονεύουν στις οργανώσεις μας, η κομμουνιστική αριστερά με τις σημερινές μορφές της, έχει ημερομηνία λήξης και το χειρότερο -εδώ είμαστε- χωρίς να πολυνοιαστεί ο λαός….

  47. βουρνούκιος Ιουλίου 17, 2012 στις 1:05 πμ #

    από την άλλη ο συριζα δέσμιος του ευρωκομμουνιστικού παρελθόντος του, έχει εμμονή με την ΕΕ. Βαθιά μέσα του πιστεύει πως μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Είανι τόσο βαθιά αυτή η εμμονή/αυταπάτη όπως είναι και η ανάλογη αυταπάτη του κκε ότι αποτελεί το 1 και μοναδικό κόμμα της εργατικής τάξης. Τοοοοσο βαθιά…

    Η αυταπάτη αυτή του συριζα είναι και η αχίλλειος φτέρνα του: Ή θα την υπερασπιστεί και ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ θα σοσιαλδημοκρατικοποιηθεί, ή θα έρθει σε ΡΗΞΗ με αυτή με ανυπολόγιστα θετικές συνέπειες για το λαό μας.

    ΑΥΤΟ είναι το επίδικο για τον συριζα. Και επειδή μεγάλο κομματι του λαού έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε αυτό το ΠΟΛΥΤΑΣΙΚΟ μέτωπο (για καλό το λέω), η διαπάλη που γίνεται ήδη εντός του, και θα οξυνθεί περισσότερο θα κρίνει τελικά και την πορεία του: Δεν έχει κριθεί ακόμα.

  48. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 17, 2012 στις 8:19 πμ #

    «Η προγραμματική συγκρότηση αργεί απελπιστικά. Λόγια, λόγια από την ανταρσυα και πρακτικά ΤΙΠΟΤΑ!»
    σιγά μη γίνει αμέσως ρε συ.εδώ στο ΝΑΡ που είστε ακόμα πιο λίγοι εν μπορείτε τόσο καιρό να κάνετε ένα συνέδριο,οπότε κάνε τα δικά σας πρώτα κ μετά θα έρθει κ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ…………

    αν και η συγκρότηση για την οποία μιλάς είναι κάποιοι στενοί όμιλοι ο οποίοι θα διαμορφώσουν ένα νοσηρό κλίμα φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές.επίσης θα κουβαλάει όλα τα ελαττώματα των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δηλαδή τη γκρούπα τη χαλάρωση κ την άσκηση της πολιτικής με όρους ψυχολογίας.επίσης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα επιχειρήσει να συσπειρωθεί στη βάση κάποιων παπαγάλων ιντερνετικών κ μη ότι το ΚΚΕ έχει πρόβλημα….

    όσο για τα άλλα δεν μπορεί τα μέλη της εκάστοτε οργάνωσης να κάνουν ηρωικές προσπάθειες αλλά η ηγεσία τους είναι σκατά.γιατί πολύ απλά τα μέλη τις εκλέγουν,ακόμα κ σε αυτό το χάος που διακατέχει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ πριν την οριστική μορφοποίηση.

    το νομοσχέδιο του ΚΚΕ έχει ήδη κατατεθεί στη βουλή άρα κ την ολομέλεια.κ θα το δεις όταν θα γίνει η συζήτηση τι θα λένε οι σύντροφοί σου του ΣΥΡΙΖΑ…..ο Σκουρλέτης δήλωσε το πρωί απέναντι στον Παφίλη ότι θα ψηφίσουν τους εφαρμοστικούς κ όχι το κομμάτι της δανειακής σύμβασης.άρα δεν είναι κατά του μνημονίου.είναι υπέρ του φτιασιδώματος του μνημονίου.γιατί το να λες ότι μνημόνιο κ σύμβαση είναι ξεχωριστά είανι κοροϊδία για το λαό.
    το νομοσχέδιο κατατέθηκε για λόγους ουσίας κ αποκάλυψης.κ του ΣΥΝ κ του Καμμένου. που είχαν βγει στα κεραμίδια..επίσης αγαπητέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλά δέσμιος του ευρωκομμουνισμού του.έχει στηρίξει ότι πιο αντιλαϊκό υπάρχει στην ΕΕ.εργασιακές σχέσεις,Μάαστριχτ,τοπικά σύμφωνα απασχόλησης,65ωρο κ ότι άλλο γουστάρεις……τεσπα.επειδή βλέπω ότι ακόμα κ την αυταπάτη σου πας να δικαιολογήσεις είσαι άξιος της μοίρας σου για το πως θα καταλήξεις…………

  49. @ψηρίς Ιουλίου 17, 2012 στις 10:45 πμ #

    είπε ο «Υ»:
    «Η επίθεση που γίνεται στο Βουρνούκιο είναι χυδαία και χωρίς επιχειρήματα.
    Ο Βουρνούκιος έχει δίκιο.»

    είπε ο «Βουρνούκιος»:
    «Το δε κκε, είναι τόσο σκατόψυχο, και πλέον η ηγεσία του έχει πάθει γεροντική άνοια…
    …χμ, λες τελικά ΝΑ ΜΗΝ την κατεβάσει την πρόταση νόμου το ΚΚΕ;; ΕΚεί θα πέσει τρελό γέλιο και θα κρεμαστούν κουδούνια!!!»

    Πρώτον,
    Η συζήτηση κάτω από ένα πολιτικό κείμενο και η όποια πολιτική τοποθέτηση του «Υ» αυτοακυρώνονται, όταν στην πραγματικότητα, μετά από αναλύσεις, έρχεται ο «Υ» να συμπορευτεί με τον ερωτευμένο με τον Τσίπρα Βουρνούκιο,
    ο οποίος συκοφαντεί, λοιδωρεί, ειρωνεύεται, ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΕΙ, με τρόπο που μόνο η πασόκικη -άρτι μετακομίσασα- τεχνογνωσία του Σύριζα το καταφέρνει.

    Δεύτερον,
    όπως είπε και ένας φίλος παραπάνω,
    ας καθαρίσουν στην Ανταρσύα το χώρο τους από όλους τους παλαιο- και νεο-ερωτευμένους με τον Τσίπρα και με τις καρέκλες,
    γιατί μόνο έτσι θα υπάρξει συμβολή στο εργατικό κίνημα.

    Τρίτον,
    επαναλαμβάνω,
    ενώ υπάρχουν ανακοινώσεις και αναλύσεις της Ανταρσύα σε θετική κατεύθυνση,
    στην πράξη (πλην μερικών εξαιρέσεων) οι ηγετικές φυσιογνωμίες και ένα μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού και της βάσης, δε μπορούν να κρύψουν το μεγάλο έρωτα με τη Σοσιαλδημοκρατία με τίποτα, όπως και την ήδη υπάρχουσα και εντεινόμενη συμπόρευση.

    Τα κουδούνια έχουν κρεμαστεί ήδη,
    μόνον που αυτοί που που τα φοράνε,
    μάλλον τα έχουν περάσει για στολίδια…

  50. Y Ιουλίου 17, 2012 στις 11:57 πμ #

    Με αυτά τα μυαλά του ψηρί, του κάποιου, του ψευδοαριστερού έχει φτάσει το κομμουνιστικό κίνημα στα χάλια του. Δεν είχα χρόνο προς το παρόν να απαντήσω καλύτερα αλλά στηρίζω αυτά που λέει ο Βουρνούκιος.

    • RedPersonality Ιουλίου 17, 2012 στις 12:12 μμ #

      «αλλά στηρίζω αυτά που λέει ο Βουρνούκιος»
      E και;Τη μας νοιάζει;

    • @ψηρίς Ιουλίου 17, 2012 στις 2:22 μμ #

      μακάρι «Y» τα δικά μου τα μυαλά,
      να είχαν τη δύναμη να επηρεάζουν τη σκέψη και την πράξη πολλών άλλων
      στο λεγόμενο κίνημα,
      τότε θα ήμουν πολύ αυστηρότερος με τον εαυτό μου,
      από όσο προσπαθώ να είμαι.
      Σε αντίθεση με μένα, άλλα «μυαλά του κομμουνιστικού κινήματος»
      έχουν στασίδια σε Ελευθεροτυπίες, στην Καθημερινή, στο Έθνος και σε διάφορα πάνελ,
      άλλα εκδίδουν βιβλία και περιοδικά και όχι το δικό μου.
      Άλλοι αποκτούν βήμα ως υποψήφιοι βουλευτές και όχι η χάρη μου.
      Άλλοι επίσης δηλώνουν μέλη συγκεκριμένων κομμάτων, τα οποία ανοικτά καταγγέλουν και στηρίζουν αντίπαλα κόμματα δημόσια, και όχι το δικό μου μυαλό.

      Το μερίδιο που μου αναλογεί στη δράση του κινήματος, το αναλαμβάνω ακέραιο.
      Ας αναλάβουν και οι παραπάνω το δικό τους. (ζήσε Μάη μου)

      Τώρα, ότι στηρίζεις αυτά που λέει ο Βουρνούκιος, για συγκυβέρνηση Σύριζα, Ανταρσύα, ΚΚΕ (τη Δημάρ δεν ξέρω αν την θέλει),
      για σκατοψυχιές,
      για το ποιός θα κάθεται που στην Βουλή,
      για το αν το ΚΚΕ κατέθεσε ή όχι το ν/σ στη Βουλή κλπ κλπ κλπ
      δε με ρίχνει από τα σύννεφα.

      Γενικά ποτέ μου δεν εκτίμησα ανθρώπους που αντί να βγουν θαρρετά και τίμια να πούνε πως θέλουν να μετοικήσουν σε άλλη πολιτική στέγη, που τους εκφράζει καλύτερα (αυτούς, τον συμβιβασμό και τον ρεφορμισμό τους)
      διατηρούν την παλιά τους ταμπέλα, ταλαιπωρώντας τους ίδιους τους συντρόφους τους και εμάς, προσπαθώντας να μεταλλάξουν το κόμμα τους, μονάχα επειδή οι ίδιοι μεταλλάχτηκαν, αλλοιώνοντας ακόμα και τη γραμμή του ανοικτά και δημόσια.
      Ο Σύριζα έχει μεγάλη αγκαλιά,
      τεράστια για ακρίβεια.
      Ακόμα δεν έχει κριθεί αν ξεπουλήθηκε στους αστούς.
      Θα χρειαστεί μια 50άρα χρόνια.
      Ούτε στο Πασόκ κρίθηκε ακόμα, τώρα που το σκέφτομαι.
      Υπάρχει και κει η Αριστερή Πρωτοβουλία του Παναγιωτακόπουλου, που δίνει μάχες, και σίγουρα χρειάζεται ένα χεράκι.

      Τελικά το μίσος για το ΚΚΕ, δεν είναι τίποτε άλλο, από μίσος απέναντι σε αυτόν που πεισματικά και σπαστικά για κάποιους επιμένει να μένει αταλάντευτο, με αποτέλεσμα να αποκαλύπτει συνεχώς την ξετσιπωσιά των συμβιβασμένων.

      • Y Ιουλίου 17, 2012 στις 5:33 μμ #

        Ρε άντε πήγαινε να σε δει κανάς ψυχίατρος κι εσύ και η ηγεσία του ΚΚΕ. Εσείς ταλαιπωρείτε το κίνημα με τις ψυχικές παθήσεις σας.

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 18, 2012 στις 7:26 πμ #

        «Γενικά ποτέ μου δεν εκτίμησα ανθρώπους που αντί να βγουν θαρρετά και τίμια να πούνε πως θέλουν να μετοικήσουν σε άλλη πολιτική στέγη, που τους εκφράζει καλύτερα (αυτούς, τον συμβιβασμό και τον ρεφορμισμό τους)
        διατηρούν την παλιά τους ταμπέλα,……..»

        Σόρρυ για την παρέμβασή μου, αλλά θεωρώ ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ο Υ δεν ανήκει στην παραπάνω περίπτωση.

    • Κάποιος Ιουλίου 17, 2012 στις 3:49 μμ #

      Ρε παληκάρι, όταν μετά από χρόνια αποφασίζεις να ενταχθείς κάπου δεν είναι απαραίτητο να πάρεις διαζύγιο από την κοινή λογική και την σοβαρή αντιπαράθεση. Ούτε μας λές γιατί συμφωνείς με τον απίθανο από πάνω, ούτε απαντάς στο θέμα των ελεεινών χαρακτηρισμών που αυτός χρησιμοποίησε. όσο για τις κωλοτούμπες δεν έχω λόγο να ξαναγράψω. Είναι όλα καθαρά, για όποιον θέλει να παρακολουθήσει το τι λέει ο καθένας μας, και δεν διαβάζει με τα μάτια ανοιχτά και το μυαλό κλειστό…

      Άιντε και καλό δρόμο…

      • Κάποιος Ιουλίου 17, 2012 στις 3:51 μμ #

        Το σχόλιο είναι για τον Υ προφανώς

      • @.ψηρίς Ιουλίου 18, 2012 στις 1:17 πμ #

        ψυχιατρεία, παθήσεις…
        σε λίγο θα απειληθούμε και με …γκούλαγκ!
        νταξει φίλος μην σκας.
        εγώ διέφθειρα την κομμουνιστική αριστερά…
        ούτε ο Π.Π., ούτε ο Δελαστίκ, ούτε ο Μπιτσάκης, ούτε οι Δραγασάκηδες, ούτε οι Βουρνούκιοι.

        @,ψηρίς

        υ.γ. αυτόν τον ψυχοπαθή τον Κομπάσσο να μαζέψεις μόνο, γιατί γράφει κάτι παρανοικές ψυχοπαθείς ασυναρτησίες στην άλλη ανάρτηση…

  51. Κάρολος Ιουλίου 17, 2012 στις 12:44 μμ #

    Έλληνες χριστιανομάχοι
    και πολύθεοι, στερνολείψανα
    διαλεχτά και μετρημένα
    και του Ναζωραίου εσείς πιστοί,
    πλήθια από το ράσο οδηγημένα,
    κράχτε, φωτοκαύτε κι αφορίστε,
    όλοι ειδωλολάτρες είστε!
    (Κωστής Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου)

    Πολιτική μετάφραση : ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ, Μ-Λ, Τροτσκιστές και η υπόλοιπη «αριστερά» είναι διάφορα μικροαστικά κόμματα, που όλα μιλάνε για σοσιαλισμό (μερικά και για κομμουνισμό,) χωρίς να έχουν καμιά σχέση ούτε με τον ένα ούτε με τον άλλο. Όλοι αυτοί παλεύουν για να γίνει νόμος όχι «το δίκιο του εργάτη», αλλά το «δίκιο» του δημόσιου υπάλληλου και του μικροαστού. Το μόνο που μπορεί κανείς να πει βλέποντας να σκυλοτρώγονται για τα κομματάκια τους, ή τα γκρουπούσκουλά του, ςείναι : Ειρήνη υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!

  52. ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ Ιουλίου 17, 2012 στις 12:52 μμ #

    «Με αυτά τα μυαλά του ψηρί, του κάποιου, του ψευδοαριστερού έχει φτάσει το κομμουνιστικό κίνημα στα χάλια του. »

    καλά εδώ εσύ προσπαθείς να μας πείσεις ότι χωρίς εκτός ευρώ αλλά με την αστική τάξη εξουσιάζουσα θα ήμασταν καλύτερα κ μιλάς για τα μυαλά τα δικά μας.στηρίζεις το Βουρνούκο γτ έχεις το Συνασπισμό μέσα σου κ συ κ δεν ξεριζώνεται εύκολα.επίσης που ξέρεις εσύ από το εξωτερικό κ κρίνεις τη δράση του ΚΚΕ κ του κάθε ΚΚΕ κ το στηρίζεις η δεν το στηρίζεις?

  53. IA Ιουλίου 17, 2012 στις 2:40 μμ #

    Ουτε κι εγω περιμενα η θλιψη των ανταρσυων να τους μετατρεψει σε γενιτσαρους
    Ο Ντ’ Αλεμα θα ‘δικαιωθει’ στην Ελλαδα της κρισης

  54. βουρνούκιος Ιουλίου 17, 2012 στις 3:21 μμ #

    οι κκεδες (τουλάχιστον η επίσημη γραμμή που εκφράζεται εδώ μέσα), είναι πέρα για πέρα ανίκανοι, να εκφράσουν πλέον το οτιδήποτε χειραφετητικό αφορά την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα.

    Δεν μπορούν να κάνουν μια σοβαρή συζήτηση, πόσο μάλλον να συμβάλλουν στη σωτηρία και τη χειραφέτηση του λαού μας!

    Εύγε παιδιά, βρίστε όσο θέλετε, πέιτε όσα ψέμματα θέλετε, και ακόμα περισσότερα!

    Ο πάτος σας περιμένει!!!!!

  55. βουρνούκιος Ιουλίου 17, 2012 στις 3:45 μμ #

    ψηρίς, με τα δικά σου μυαλά αν κάποιος έβγαζε κανα βιβλίο, θα έκανε μόνο για να τυλίγει σουβλάκια.

    Σόρρυ κιόλας αλλά η σκ΄λεψη σου είναι παπατζίδικη και μπακάλικη. Για αυτά θα έκανε το βιβλίο που τυχόν θα έβγαζες! Για τίποτα άλλο όμως, μη χαίρεσαι….

    Τι να σου πρωτοπω;;;;

    – Οποιος βάζει θέμα μετώπου πολιτικών δυνάμεων, είναι ρεφορμιστής. Αλλωστε για σένα, το κκε και δυστυχώς και κομμάτια της ανταρσυα, μέτωπο σημαίνει «ελάτε υπό τη δική μου διεύθυνση και κουμάντο». Μπράβο ψηρίς…και θες να βγάλεις και βιβλία για να λές αυτές τις μπούρδες…

    – Οποιος βάζει θέμα κυβέρνησης είναι εξ ορισμού ρεφορμιστή. Το ακουσαμε και αυτό. Δεν έχει για σένα και για άλλους παπαφιόγκους σαν και σένα, καμμία σημασία το πρόγραμμα, ο στόχος, το λαϊκό κίνημα, σημασία έχει ΠΩΣ ΟΛΕς ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΕΣ….

    – Αμ το πρόγραμμα; το πρόγραμμα πια, έχει γίνει σαν το παιχνίδι του παπά: εδώ πρόγραμμα, εκεί πρόγραμμα ΠΟΥ είναι το πρόγραμμα; ΠΟΙΟ είναι το πρόγραμμα; Και τελικά ΥΛΟΠΟΙΕΙΤΑΙ το έρμο το πρόγραμμα;

    Μέτωπο έλεγε το 15ο συνέδριο του κκε, με ψηφισμένο πρόγραμμα; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ χρόνια μετά, το ΑΑΔΜ, και το πρόγραμμά του; Ελα ψηρίς που θες να βγάλεις και βιβλία, απάντησε σε αυτό και βλέπουμε!!!

    Μέτωπο λέει το ΝΑΡ 20 χρόνια τώρα! Που είναι αυτο το έρμο το μέτωπο;; Μια καλή κίνηση έγινε με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και έχει μείνει στάσιμη, μετέωρη και ανολοκλήρωτη σε όλα τα επίπεδα: προγραμματικό, οργανωτικό, συμμαχιών κλπ.

    Στο μεταξύ ο καπιταλισμός επιτίθεται διαρκώς, αλλάζει, διαμορφώνει το νέο τοπίο, κα ιο ψηρίς μας, ψηρίζει τους κομμουνιστές σαν άλλος ιεροεξεταστής μην τυχόν και βρεθούν ένοχοι…ρεφορμισμού..

    ασε ρε ψηρίς την νοοτροπία σου -και δυστυχώς και πολλών άλλων- την έχουν πάρει χαμπάρι πολλοί! Κάθεσαι, καταγγέλεις τους άλλους για ρεφορμισμό, εσύ όμως αποδεικνύεσαι πλέον διαχρονικά ΑΝΙΚΑΝΟΣ ως πολιτική αντίληψη (είτε λέγεσαι ΚΚΕ είτε ορτιδήποτε άλλο) να αλλάξεις τους συσχετισμούς.

    Πάρε λοιπόν το λιβανιστήρι και αυτολιβανίσου, γιατί ΑΥΤΟ έχεις ανάγκη και τίποτα άλλο. Η ταξική πάλη κα ιη αλλαγή των συσχετισμών, σου παέι πολύ,…..

    • Molotov Ιουλίου 17, 2012 στις 5:20 μμ #

      Ρε @ψηρις
      διάβασε ρε κανα βιβλίο!
      Αυτά που έχει διαβάσει ο ‘Βουρνούκιος’ το λένε καθαρα: αν θες να είσαι πραγματικός επαναστάτης ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις μέτωπο με τους αντεπαναστάτες με σκοπό να κρατικοποιήσετε τις τράπεζες, να επαναδιαπραγματευτείτε το χρέος και το μνημόνιο και να συμμαχήσετε με τις ‘χώρες του Νότου’ για να εκδοθούν ευρω-ομόλογα.

      Ο Λένιν τα είχε πει καθαρά όλα αυτά, απορώ γιατί δεν τα εχεις διαβάσει ψηρίς.

      Ο Βουρνούκιος που έχει μελετήσει βαθιά τον μαρξισμό ίσως να σου κάνει και σένα μερικά μαθήματα. Πρέπει να κάνει βέβαια και στους συντρόφους του, γιατί απ ότι φαίνεται και αυτοί σε ένα βαθμό δεν έχουν κατανοήσει βαθιά την διαλεκτική, που αναπόδραστα οδηγεί σε μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ (και με την ΔΗΜΑΡ γιατί όχι ρε Βουρνούκιε? τι σεχταρισμός είναι αυτός!).

      Θα έχεις πολλή δουλειά απ ότι φαίνεται Βουρνούκιε. Άντε να βάλεις μυαλό σ ένα σωρό κοπρίτες που δεν λένε να καταλάβουν ότι η σοσιαλδημοκρατία μπορεί να είναι και προοδευτική δύναμη που οφείλουμε να συμμαχήσουμε μαζί της.

      Αλλά έτσι είναι: οι πρωτοπόροι διανοητές ανά τους αιώνες έχουν αναλάβει το βαρύ καθήκον να διδάξουν και εμάς τους ‘αδιάβαστους’…

      • Molotov Ιουλίου 17, 2012 στις 5:25 μμ #

        http://leninreloaded.blogspot.co.uk/2012/07/blog-post_1645.html

        Και άλλος υποψήφιος να λάβει διαπαιδαγώγηση απ τον Βουρνούκιο…

        http://vathikokkino.com/2012/07/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%B5-%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CF%87%CF%81%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86/

        Κι άλλοι…

        Μα καλά ανεπίδεκτοι και αυτοι:

        http://vathikokkino.com/2012/07/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80-%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%B1%CF%81-2/

        Μάλλον και η ΠΕ του ΝΑΡ θα έπρεπε να πάρει τα μαθήματά της απ τον Βουρνούκιο. Να κανονίσουμε ένα αχτίφ….

      • Κάρολος Ιουλίου 17, 2012 στις 7:22 μμ #

        Δεν ξέρω αν ο Βουρνούκιος διαβάζει Λένιν και τι καταλαβαίνει από αυτά που διαβάζει, αλλά, σίγουρα μερικοί άλλοι δε διαβάζουν.
        Ας πούμε ο Λένιν έγραφε το 1905, στις περίφημες «Δυο ταχτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση» :
        «1) Το προλεταριάτο πρέπει να οδηγήσει ως το τέλος τη δημοκρατική επανάσταση, παίρνοντας μαζί του τη μάζα της αγροτιάς, για να τσακίσει με τη βία την αντίσταση της απολυταρχίας και να παραλύσει την αστάθεια της αστικής τάξης.
        2) Το προλεταριάτο πρέπει να κάνει τη σοσιαλιστική επανάσταση, παίρνοντας μαζί του τη μάζα των μισοπρολεταριακών στοιχείων του πληθυσμού, για να συντρίψει με τη βία την αντίσταση της αστικής τάξης και να παραλύσει την αστάθεια της αγροτιάς και των μικροαστών».
        Από αυτά φαίνεται πολύ καθαρά ότι η Ελλάδα βρίσκεται στη φάση (1), κατά το ΚΚΕ, μια και μιλάει για «λαϊκή εξουσία», ή για «λαϊκή-εργατική εξουσία», ή ακόμα για «εργατική-λαϊκή εξουσία», δηλαδή για συνεργασία εργατών και μικρομεσαίων, που θα οδηγήσει, τελικά, στο σοσιαλισμό.
        Τότε, όμως, βρισκόμαστε σε στάδιο «δημοκρατικής» επανάστασης, δηλαδή, το περιεχόμενο της επανάστασης αυτής είναι αστικό-δημοκρατικό, η αστική τάξη δεν είναι ο στόχος της επανάστασης, η αστική τάξη έχει κοινό εχθρό με την εργατική, γι’ αυτό και ο Λένιν ζητάει μόνο να «παραλύσει την αστάθεια» της αστικής τάξης και όχι να την ανατρέψει (γιατί πρώτα-πρώτα δε βρίσκεται στην εξουσία).
        Παραδείγματα τέτοιων «δημοκρατικών» επαναστάσεων είχαμε το 1905 και το Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία, κατά της απολυταρχίας, το 1949 στην Κίνα, κατά της φεουδαρχίας και του γιαπωνέζικου ιμπεριαλισμού, το 1941-44 στην Ελλάδα, κατά των ναζιστοφασιστών κατακτητών, και τον καιρό της χούντας, κατά της δικτατορίας. Το ίδιο ισχύει για όλες τις αντιαποικιακές επαναστάσεις στον τρίτο κόσμο, ενάντια στην αποικιακή σκλαβιά.
        Τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει προφανώς στη σημερινή Ελλάδα. Η αστική τάξη έχει την εξουσία, αυτή η τάξη πρέπει να ανατραπεί, δεν έχουμε ούτε δικτατορία, ούτε ξένους κατακτητές να διώξουμε. Άρα, η επανάσταση είναι σοσιαλιστική. Όσο για τη μικροαστική τάξη, ισχύει γι΄αυτή, ότι ισχύει για τη (μεγαλο)αστική τάξη στη δημοκρατική επανάσταση : «παράλυση της αστάθειας της αγροτιάς και των μικροαστών».
        Το ΚΚΕ, όμως, τους μικροαστούς και τους αγρότες τους καλεί να συμμαχήσουν με τους εργάτες για να κατακτήσουν μαζί και να μοιραστούν την πολιτική εξουσία!
        Μα, στην αστική κοινωνία, οι μικρομεσαίοι σε σύγκριση με το μεγάλο κεφάλαιο είναι τάξη αντιδραστική και γι’ αυτό το προλεταριάτο δεν μπορεί ποτέ να συμμαχήσει μαζί τους ενάντια στη μεγαλοαστική τάξη, γιατί αυτή η συμμαχία θα ήταν μια καθαρή οπισθοδρόμηση σχετικά με το καπιταλιστικό στάδιο.
        Η μόνη συμμαχία που μπορεί να γίνει, είναι όταν (σε εποχές μεγάλης κρίσης) οι μικροαστοί βλέπουν το αναπόφευκτο της εξαφάνισής τους σαν τάξη και το κατρακύλισμά τους στις γραμμές του προλεταριάτου και, όπως γράφει το Μανιφέστο, «τότε δεν υπερασπίζουν τα σημερινά, αλλά, τα μελλοντικά τους συμφέροντα, εγκαταλείπουν τη δική τους άποψη, για να πάνε με την άποψη του προλεταριάτου».

      • Molotov Ιουλίου 17, 2012 στις 10:37 μμ #

        @’Κάρολε’

        Πραγματικά ήθελα να διαβάσω το σχόλιό σου μέχρι το τέλος όμως δεν άντεξα μολις έφτασα στο:

        ‘Τότε, όμως, βρισκόμαστε σε στάδιο “δημοκρατικής” επανάστασης, δηλαδή, το περιεχόμενο της επανάστασης αυτής είναι αστικό-δημοκρατικό, η αστική τάξη δεν είναι ο στόχος της επανάστασης’

        σταματησα γιατί δεν έχει κανένα νόημα να συνομιλείς με ανθρώπους που λένε τόσο ασόβαρα πράγματα.

        Είναι ίσως το πιο θεμελιώδες χαρακτηριστικό του Προγράμματος του ΚΚΕ ότι μιλά για σοσιαλιστική επανάσταση που οδηγεί στην δικτατορία του προλεταριάτου (που για το ΚΚΕ ταυτίζεται με τον όρο λαϊκή εξουσία και δεν αποτελεί αυτή κάποιο ενδιάμεσο στάδιο). Με το να αναφέρεις για δημοκρατικές επαναστάσεις και άλλα κουραφέξαλα δείχνεις είτε ότι το Προγραμμα του ΚΚΕ σου είναι εντελώς άγνωστο άρα πήγες να μας κάνεις απο καθ’ έδρας κήρυγμα ενώ είσαι τελείως αδιάβαστος, είτε διαστρεβλώνεις συνειδητά το Πρόγραμμα του ΚΚΕ και άρα δεν έχει κανένα νόημα η οποιαδήποτε κουβέντα με άτομα τέτοιας προαίρεσης.

        Η περίπτωση η δική σου όσο και του Βουρνούκιου δείχνουν ότι καμιά εποικοδομητική συζήτηση δεν μπορεί να γίνει με άτομα που πρώτιστο μέλημα τους είναι να διαδίδουν κάθε είδους σαχλαμάρες μόνο και μόνο για να πλήξουν το ΚΚΕ.

  56. βουρνούκιος Ιουλίου 17, 2012 στις 5:47 μμ #

    molotov, εσύ δεν χρειάζεσαι ακτίφ, είσαι ΑΙΩΝΙΟΣ μεγάλε και τα γνωρίζεις όλα!

  57. βουρνούκιος Ιουλίου 17, 2012 στις 5:48 μμ #

    μολοτοφάκο μ, καμιά απαντησούλα σχετικά με το ΑΑΔΜ και το πρόγραμμα του κκε, μπορείς να μας δώσεις, ή είσαι απασχολημένος με το να ατενίζεις το σοσιαλιστικό μέλλον καθισμένος αναπαυτικά στην πολυθρόνα σου;;;

    • Molotov Ιουλίου 17, 2012 στις 7:00 μμ #

      Είμαι απασχολημένος βασικά. Αλλα αν θές μπορείς να μπεις στο σάιτ του ΚΚΕ να το διαβάσεις Βουρνουκιε.

      Μετα θα μπορείς να μας ενημερώσεις και μας που λέει στο Προγραμμα ότι πρέπει να κάνουμε μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ…

      Δεν μας σχολιασες όμως την απόφαση του κόμματος ´σού´ για τις εκλογές. Είπαμε μάλλον χρειάζεται και η ΠΕ του ΝΑΡ μια διαφωτιση για τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ.

      Εγώ θα επιμένω σε κάτι που έγραψα στο newswire: δεν έχουν κανένα λόγο οι κομμουνιστές που παραμένουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ να υπομενουν την παρουσία στον χώρο τους κραγμενων ρεφορμιστων. Ένα ξεκαθάρισμα των γραμμών τους μπορει να επιταχύνει διεργασίες συντονισμού και διαλόγου με τις υπόλοιπες δυνάμεις της ελληνικής εργαζόμενης κοινωνίας που εξακολουθούν να αντιστέκονται και να παραμένουν συνεπείς στα ιδανικά του μαρξισμου.

  58. δημητρης Ιουλίου 18, 2012 στις 2:41 πμ #

    σταματηστε να ασχολειστε με το βουρνουκιο, ειναι ο αδωνης της ΄΄αριστερας΄΄

  59. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 11:27 πμ #

    μολοτοφάκο μ, καμμία απάντηση έτσι;; γαργάρα οι ερωτήσεις και μπάλα στην εξεδρα οι απαντήσεις σου!!!

    οσο για τον δημητράκη, μόνο κατι τέτιες μπούρδες μπορεί να λέει….

    • Molotov Ιουλίου 18, 2012 στις 12:51 μμ #

      Σου απάντησα. Μπες στο σάιτ του ΚΚΕ, διάβασε το Προγραμμα και έλα να μας εξηγήσεις που λέει ότι πρέπει να συμμαχησουμε με τον ΣΥΡΙΖΑ.

  60. βουρνούκιος Ιουλίου 18, 2012 στις 1:41 μμ #

    ΑΝ ΑΥΤΟ είναι απάντηση μολοτοφούλη μ, τότες έχεις θέμα με τις έννοιες…

  61. Κάρολος Ιουλίου 18, 2012 στις 6:11 μμ #

    @drugitiz
    1) Ακόμα πιο βαθιά γίνεται η εμπλοκή της Ελλάδας στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, με την ενεργό συμμετοχή σε ΝΑΤΟική άσκηση που γίνεται το διάστημα 1 – 12 Νοέμβρη 2011 στη Λιθουανία, στοχεύοντας ανοιχτά τη Ρωσία και τα συστήματα αντιβαλλιστικής – αντιαεροπορικής άμυνας που έχει εγκαταστήσει στο θύλακα της Αν. Πρωσίας (Καλίνινγκραντ – ρωσικό έδαφος που περιβάλλεται από τη Λιθουανία και την Πολωνία). («Ρ», 13/10/2011)
    2) Η Φινλανδία, που στα χρόνια της ύπαρξης της ΕΣΣΔ δεν είχε ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, έχει τα τελευταία χρόνια ενταχθεί στο λεγόμενο «Συνεταιρισμό για την ειρήνη», που έχει συγκροτήσει το ΝΑΤΟ, ενώ όλο και πιο ανοιχτά μπαίνει το ζήτημα της πλήρους ένταξής της σ’ αυτόν τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό, παρά την αντίθεση της πλειοψηφίας των πολιτών, όπως καταγράφεται σε σχετικές δημοσκοπήσεις. («Ρ», 27/6/2012)
    3) Σχέσεις με ΗΠΑ – ΝΑΤΟ
    Στο άρθρο του ο Β. Πούτιν ευθέως κατηγορεί τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, πως καταλαβαίνουν ιδιόμορφα την έννοια της ασφάλειας, πως έχουν καταληφθεί από την ιδέα να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους το απόλυτο άτρωτο.

    Τους προειδοποιεί πως «η ασφάλεια στον κόσμο μπορεί να εξασφαλιστεί μόνον από κοινού με τη Ρωσία, κι όχι επιδιώκοντας να την «σπρώξουν» παραπίσω, να αδυνατίσουν τις γεωπολιτικές θέσεις της και να χτυπήσουν την αμυντική της ικανότητα».

    Ιδιαίτερα σημειώνει τα σχέδια επέκτασης του ΝΑΤΟ και το αμερικάνο-νατοϊκό σχέδιο για τη δημιουργία συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη, που όπως δηλώνει «προκαλεί τις νόμιμες ρωσικές ανησυχίες». («Ρ», 4/3/2012)
    4) Ανησυχία για τη ΝΑΤΟική περικύκλωση
    Οπως δήλωσε ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενοπλων Δυνάμεων της Ρωσίας, Νικολάι Μακάροφ, εξετάζονται τα απαντητικά μέτρα που θα λάβει η Ρωσία σε περίπτωση που στις βόρειες θάλασσες, καθώς και στη Μαύρη Θάλασσα εγκατασταθούν πολεμικά πλοία των ΗΠΑ, εξοπλισμένα με τα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας «Aegis». («Ρ», 15/2/2012)
    Πάντως, κυρίως είχα υπόψη μου τη στάση του ΚΚΕ στον πόλεμο της Τσετσενίας και της Γεωργίας.

    • drugitiz Ιουλίου 19, 2012 στις 9:15 μμ #

      Ωραία τα αποσπάσματα αλλά εγώ δε βλέπω πουθενά στηριξη της Ρωσσίας σε αυτά. Δε ξέρω τι μπορεί να προκαλεί η πιθανή έλλειψη φαρμάκων σου, αλλά αυτά που πόσταρες δεν στοιχειοθετούν τίποτα σχετικό.Γενικά το να είσαι αντιΝΑΤΟ δεν είναι το να είσαι φιλοΠούτιν.

      Αντιθέτως:

      ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
      «Παρών» στον ανταγωνισμό στην περιοχή
      http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6919350&textCriteriaClause=%2B%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D

      ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΑΜΑΡΑ – ΠΟΥΤΙΝ
      Συζήτηση για μπίζνες με ρώσικα μονοπώλια
      http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6660811&textCriteriaClause=%2B%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D

      Και για να μη το κουράζουμε, τσέκαρε εδώ:
      «Εχοντας αναλάβει τα προεδρικά αξιώματα, ο Πούτιν καπηλευόμενος τα πατριωτικά αισθήματα του ρωσικού λαού υποστήριξε πως πάνω από οτιδήποτε βάζει «τα συμφέροντα της πατρίδας, την ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών», πως η χώρα «εισέρχεται σε μια νέα φάση εθνικής ανάπτυξης και πως χρειάζεται η «δημιουργία της νέας οικονομίας». Πρόσθεσε πως η χώρα θα πρέπει να γίνει «ηγετικός και ελκυστικός πόλος σε όλη την Ευρασία», επιδιώκοντας την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου της, αξιοποιώντας, παράλληλα, καλύτερα τις παλιές και νέες «λυκοσυμμαχίες». Την ίδια στιγμή ο λαός ρίχνεται ολοένα και περισσότερο στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην ανέχεια, εξαπλώνεται η ανεργία, ενώ καταργούνται τα όποια επιτεύγματα και κατακτήσεις είχαν απομείνει από το σοσιαλισμό.»
      http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6846712textCriteriaClause=%2B%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D

      • Κάρολος Ιουλίου 21, 2012 στις 5:13 μμ #

        @drugitiz
        Σίγουρα, «το να είσαι αντιΝΑΤΟ δεν είναι το να είσαι φιλοΠούτιν». Μόνο, που όταν είσαι αντιϊμπεριαλιστής και μιλάς για δύο ιμπεριαλιστικές χώρες και μάλιστα για 2 υπερδυνάμεις, που ανταγωνίζονται στον παγκόσμιο στίβο και που μπορεί ο ανταγωνισμός τους να ανάψει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, πρέπει να τις καταγγέλλεις και τις δύο σαν επιθετικές και σαν απειλή για την ειρήνη. Ο «Ρ» δεν το κάνει αυτό. Στα κείμενα που σου έδωσα δείχνει την επιθετικότητα μόνο των Αμερικάνων, ενώ η Ρωσία φαίνεται σα να αμύνεται. Από την άλλη μεριά, προβάλλονται (δήθεν ειδησεογραφικά) οι απόψεις των Ρώσων και όχι των Αμερικάνων.
        Ας δούμε, όμως, τα παραδείγματα που έφερα και τα οποία δε θεώρησες ότι «στοιχειοθετούν» υποστήριξη της Ρωσίας από το ΚΚΕ.
        Στο πρώτο παράδειγμα, ενώ ο «Ρ» μιλάει στην αρχή για «ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις», στη συνέχεια, η απειλή είναι η άσκηση του ΝΑΤΟ στη Λιθουανία, που «στοχεύει» την άμυνα του καημένου του Καλίνινγκραντ και του οποίου τα οπλικά συστήματα δεν απειλούν την Πολωνία και τη Λιθουανία, αφού είναι αμυντικά! Αυτό λέγεται μονόπλευρος αντιϊμπεριαλισμός.
        Στο δεύτερο παράδειγμα, κατηγορείται η Φιλανδία, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Αγία Πετρούπολη, και πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν υποδουλωμένη στον τσάρο, ότι φλερτάρει με το ΝΑΤΟ, ενώ, φαντάζομαι δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τη φιλειρηνική Ρωσία του Πούτιν.
        Στο τρίτο παράδειγμα, προβάλλονται οι θέσεις του Πούτιν, που «κατηγορεί» ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, που θέλουν να «χτυπήσουν την αμυντική ικανότητα» της Ρωσίας και υιοθετούνται οι «νόμιμες ανησυχίες» της Ρωσίας από τη «δημιουργία συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη».
        Στο τέταρτο παράδειγμα, πάλι η απειλή είναι οι ΗΠΑ, που με περισσό θράσος στέλνουν τα πολεμικά τους πλοία (που μάλιστα είναι και εξοπλισμένα με συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας!) στις βόρειες θάλασσες καθώς και στη Μαύρη Θάλασσα, που , φαίνεται, πρέπει να είναι αποκλειστικά τσιφλίκια των Ρώσων.
        Εσύ, όμως, βλέπεις ότι το αντίθετο συμβαίνει και φέρνεις κείμενα που νομίζεις ότι στηρίζουν την άποψή σου.
        Πρώτα-πρώτα, μια και μου ζήτησες να σου δώσω «ΜΙΑ περίπτωση που το ΚΚΕ στήριξε τον ιμπεριαλισμό της Ρωσσίας», το «αντίθετο» θα ήταν να μου φέρεις περιπτώσεις (έστω και ΜΙΑ), που να χτύπησε το ΚΚΕ τη Ρωσία σαν ιμπεριαλιστικό κράτος και όχι σαν καπιταλιστικό, ή διεφθαρμένο.
        Στο πρώτο παράδειγμα που φέρνεις, με τίτλο «ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ», από τις 20 γραμμές του, οι 2 «χτυπάνε» και αρκετά ήπια το ρωσικό ιμπεριαλισμό με τα εξής λόγια : «η ρωσική αστική τάξη θέλει και θα διεκδικήσει σημαντικό μερίδιο του πλούτου της περιοχής από τις άλλες ανταγωνίστριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις» και οι υπόλοιπες μας δίνουν τις απόψεις του Αμπάς για την αδιαλλαξία του Ισραήλ στην «ειρηνευτική διαδικασία», καθώς και τη σώφρονα στάση του Πούτιν που συνιστά το διάλογο, για μια κοινά αποδεκτή λύση. Συνιστά μάλιστα στον Αμπάς να αποφύγει τις μονόπλευρες κινήσεις. Επιπλέον μαθαίνουμε ότι «Πριν αναχωρήσει από τη Βηθλεέμ ο Πούτιν εγκαινίασε ένα νέο ρωσικό πολιτιστικό κέντρο».
        Τι να πω; Αυτό το κείμενο ήταν καταπέλτης κατά του ρώσικου ιμπεριαλισμού!
        Το δεύτερο κείμενο δεν έχει καμιά αιχμή κατά της Ρωσίας ή του Πούτιν για ιμπεριαλισμό, ίσα-ίσα, μιλάει για «προοπτικές της ενεργειακής συνεργασίας Ελλάδας – Ρωσίας, καθώς και το ρωσικό ενδιαφέρον για διαγωνισμούς ιδιωτικοποιήσεων, ιδιαίτερα σε σημαντικές υποδομές, όπως λιμάνια, αεροδρόμια, πιθανώς και σιδηροδρόμους».
        Δηλαδή, κατηγορείται η Ρωσία ότι έχει οικονομική συνεργασία με καπιταλιστικές χώρες, ή ότι κάνει «μπίζνες», πράγμα καθόλου απαράδεκτο ακόμα και για σοσιαλιστικές χώρες; Εκείνο που θα ήταν «αντίθετο» μ’ αυτό που υποστηρίζω (ότι δηλαδή το ΚΚΕ πάντα παίρνει το μέρος της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας) θα ήταν να μου βρεις κάποιο κείμενο του «Ρ» που να κατηγορεί τη Ρωσία για ιμπεριαλιστικά σχέδια, ή βλέψεις, όπως θα μπορούσε να πει κανείς, στην προκείμενη περίπτωση, για προσπάθεια μονομερούς ενεργειακής εξάρτησης της Ελλάδας από τη Ρωσία, για να μπορεί να την εκβιάζει στο μέλλον. Αλλά, κάτι τέτοιο ούτε περνάει από το μυαλό του ΚΚΕ να το κάνει.
        Το τρίτο σου παράδειγμα, πάλι δε μιλάει για ιμπεριαλισμό, αλλά, κατηγορεί τον Πούτιν ότι είναι πατριδοκάπηλος και πως το καθεστώς του είναι απαίσιο. Μα, τα ίδια λέει το ΚΚΕ για όλα τα καπιταλιστικά καθεστώτα και φυσικά δεν μπορεί να αρνηθεί πως η σημερινή Ρωσία είναι καπιταλιστικό κράτος. Το πρόβλημα είναι αν είναι ιμπεριαλιστικό, οπότε θα έπρεπε να το καταδικάζει, όπως καταδικάζει και τους Αμερικάνους ή τους Ευρωπαίους.
        Το πιο χαρακτηριστικό σημείο για τη στάση του ΚΚΕ στο θέμα που συζητάμε, είναι το τι έγινε, ή, μάλλον τι δεν έγινε όταν ο Πούτιν επισκέφθηκε την Αθήνα στις 6-9/12/2001. Ενώ όταν είχε έρθει ο Κλίντον το Σύνταγμα είχε μεταβληθεί σε πεδίο μάχης (και πολύ σωστά), όταν ήρθε ο Πούτιν δεν έγινε ούτε μια συγκέντρωση για τα μάτια του κόσμου. Αντίθετα γίνονταν εκδηλώσεις κατά των ΗΠΑ και της ΕΕ, λες και αυτών οι πρόεδροι επισκέπτονταν την Αθήνα.
        Το αποκορύφωμα, όμως, της υποκρισίας ήταν ο Ριζοσπάστης. Και τις 4 ημέρες κυκλοφορούσε με 40 σελίδες, συνολικά 160 σελίδες. Στις 160 αυτές σελίδες τα δημοσιεύματα για την επίσκεψη Πούτιν πιάνουν περίπου 170 γραμμές, δηλαδή, περίπου μιάμιση σελίδα!!! Αυτό είναι σύμφωνο με τη γραμμή του «Ρ», που την πρώτη ημέρα, στις 6/12 έγραψε : «Παγερά αδιάφορος, στην καλύτερη περίπτωση, είναι ο ελληνικός λαός για τη σημερινή επίσκεψη του Βλ. Πούτιν». Έτσι είναι : όταν έρχεται ο εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, γίνονται μάχες στο κέντρο της Αθήνας με μπροστάρη το ΚΚΕ. Όταν έρχεται ο εκπρόσωπος του ρώσικου ιμπεριαλισμού, το ΚΚΕ παγώνει και αδιαφορεί.
        Και τι έγραφαν αυτές οι 170 γραμμές;
        Την πρώτη μέρα, στο πιο αιχμηρό σχόλιο με τίτλο «Πίσω στην εποχή του τσαρισμού», μαθαίνουμε ότι η ρωσική αστική τάξη «θέλει να επεκτείνει τις “μπίζνες” της»! και ότι «Ο Ρώσος πρόεδρος δεν κομίζει βέβαια ούτε ελπίδες για ειρήνη και ασφάλεια στην περιοχή. Αντίθετα, αναδείχτηκε πρωταγωνιστής στην «αντιτρομοκρατική συμμαχία» της νέας τάξης ενάντια σε λαούς και κινήματα που αντιστέκονται. Επιδιώκει διακαώς να μπει και επίσημα στη συμμαχία των δολοφόνων, το ΝΑΤΟ», δηλαδή, τον κατηγορεί για φιλοαμερικανισμό!
        Τη δεύτερη ημέρα, κάτω από τον πομπώδη τίτλο «Ο Πούτιν στην Ελλάδα για την προώθηση των συμφερόντων του ρωσικού κεφαλαίου» μαθαίνουμε τα εξής φοβερά και τρομερά : «Ακολουθώντας (ο Πούτιν) κατά γράμμα το παράδειγμα των ηγετών των ισχυρών χωρών, προσπαθεί και αυτός να ανοίξει δρόμο και να δημιουργήσει προσβάσεις στις δυτικές αγορές για τις εταιρίες της χώρας του», «Αθήνα και Μόσχα, κατά τη χτεσινή πρώτη μέρα της επίσκεψης του Ρώσου Προέδρου υπέγραψαν έξι συμφωνίες, από τις οποίες αυτή των καυσίμων και της ενέργειας θεωρείται «εξαιρετικά σημαντική». Ακόμα «Εκτός από αυτή τη συμφωνία, οι δύο πλευρές υπέγραψαν συμφωνίες για τη συνεργασία στους τομείς της ναυτιλίας και των αερομεταφορών», «Ο Ρώσος Πρόεδρος, πάντως, δε «μάσησε» τα λόγια του όταν με τον πιο επίσημο τρόπο, μιλώντας μπροστά στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ζήτησε ίση μεταχείριση για τις ρωσικές πολεμικές βιομηχανίες».
        Ακολουθούν τα εθιμοτυπικά της επίσκεψης Πούτιν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο, όπου μαθαίνουμε και τα εξής εποικοδομητικά : «Αποδεχόμενος την «Πολιτεία» του Πλάτωνα, που του χάρισε ο κ. Στεφανόπουλος, ο Βλ. Πούτιν παρατήρησε ότι η θεωρεία του Πλάτωνα για την πραγματική φιλία μπορεί να ισχύσει και για τις διμερείς σχέσεις, σήμερα που τα γεωπολιτικά συμφέροντα αρχίζουν και παίζουν το ρόλο που πρέπει να παίζουν» και «Ο κ. Στεφανόπουλος πρόσθεσε ότι η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ είναι εξασφαλισμένη, και ευχαρίστησε τον Βλ. Πούτιν για την εποικοδομητική παρουσία της Ρωσίας στο Κυπριακό πρόβλημα».
        Ακολουθεί η επίσκεψη του κ. Πούτιν στη Βουλή, όπου του «απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο της Βουλής και μετά από σύντομους χαιρετισμούς ξεναγήθηκε στην έκθεση για τα «180 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση».
        Κατά τα άλλα, σε όλη την Ελλάδα γίνονταν ή αναγγέλλονταν συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες ενάντια όχι στη Ρωσία και τον Πούτιν, αλλά κατά των ΗΠΑ και της ΕΕ, δηλαδή κατά του ιμπεριαλισμού και του πολέμου!!!
        Μερικά παραδείγματα :
        ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

        Ολονύχτια διαμαρτυρία ενάντια στη «νέα τάξη πραγμάτων»
        Πραγματοποιείται το βράδυ της Πέμπτης, 13 Δεκέμβρη, από τις 5.00 το απόγευμα, στον πεζόδρομο Αριστοτέλους – Μητροπόλεως («Ρ», 6/12/2001)
        Αντιπολεμικές εκδηλώσεις
        Νέες αντιπολεμικές εκδηλώσεις και συσκέψεις διοργανώνουν επιτροπές ειρήνης και μαζικοί φορείς.
        – H Αντιπολεμική Επιτροπή 2ου Διαμερίσματος Πειραιά διοργανώνει, μαζί με άλλους φορείς, στα πλαίσια της αντιπολεμικής επιτροπής του Κεντρικού Πειραιά, συγκέντρωση – συζήτηση στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά, την Κυριακή 9 του Δεκέμβρη και ώρα 6.30 μ.μ. Θα μιλήσουν η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη και ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος. («Ρ», 7/12/2001)
        ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΚΕ – GUE / NGL
        Αύριο η ημερίδα για τα κοινωνικά δικαιώματα
        Στο ξενοδοχείο «Τιτάνια» με συμμετοχή πανεπιστημιακών, νομικών και δημοσιογράφων από την Ελλάδα και το εξωτερικό
        Με θέμα «Κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες – Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης» αρχίζουν αύριο, Σάββατο, στις 11 το πρωί, στο ξενοδοχείο «Τιτάνια», οι εργασίες της ημερίδας που διοργανώνουν η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με την ομάδα της Ενωτικής Αριστεράς (GUE/NGL). Η ημερίδα συνιστά μια σημαντική παρέμβαση σε ένα επίκαιρο και βαρύνουσας σημασίας ζήτημα, στα κοινωνικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, που με το πρόσχημα της λήψης μέτρων για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας περιστέλλονται δραματικά τόσο στην ΕΕ όσο και στις ΗΠΑ. («Ρ», 7/12/2001)

        ΑΓΡΙΝΙΟ
        Συζήτηση για το αντιπολεμικό κίνημα
        Στη συγκρότηση αντιπολεμικής επιτροπής προχώρησαν το Εργατικό Κέντρο Αγρινίου και η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Αιτωλοακαρνανίας. Μία πρώτη ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία της επιτροπής είναι και η εκδήλωση που διοργανώνουν την Κυριακή 9 του Δεκέμβρη, στις 10.30 το πρωί, στο κτίριο του ΕΚ Αγρινίου, με θέμα: «Διεθνείς εξελίξεις και αντιπολεμικό κίνημα». Ομιλητές θα είναι ο Γιάννης Διακογιάννης, δημοσιογράφος στα «ΝΕΑ», ο Γιώργος Κεντρότης, καθηγητής του Ιονίου Πανεπιστημίου και ο Μιχάλης Σοφικίτης, ταξίαρχος ε.α. («Ρ», 7/12/2001)

        «Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και γενικά ο ευρωαμερικανικός ιμπεριαλισμός, εξοπλίζονται για να αντιμετωπίσουν τα κινήματα που η ίδια η πολιτική τους θα προκαλέσει». («Ρ», 8/12/2001, «Στήνουν ευρω-ιδιώνυμο», σελ. 5)
        ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΚΕ – GUE / NGL
        Σήμερα η ημερίδα για τα κοινωνικά δικαιώματα
        Αρχίζει σήμερα, Σάββατο, στις 11 το πρωί, στο ξενοδοχείο «Τιτάνια» η ημερίδα της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ και της Ομάδας της Ενωτικής Αριστεράς (GUE/NGL), με θέμα: «Κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες – Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης». («Ρ», 8/12/2001)

        ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΟΗΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ
        Οι Αμερικανοί το ξανάκαναν!
        ΓΕΝΕΥΗ.–
        Στον αέρα τίναξε -για μία ακόμη φορά- η διπλωματική αντιπροσωπεία των ΗΠΑ τις προσπάθειες της διεθνούς διάσκεψης για την ενίσχυση της Συνθήκης Ελέγχου Βιολογικών Οπλων του ’72, οι εργασίες της οποίας είχαν ξεκινήσει πριν περίπου ένα μήνα και πλησίαζαν στην ολοκλήρωσή τους με την ψήφιση πρωτοκόλλου ενίσχυσής της, το 80% του οποίου είχε εγκριθεί έως προχτές βράδυ! («Ρ», 8/12/2001)

        Και να και τα συλλαλητήρια!!!
        ΑΘΗΝΑ
        Ολοι στα Προπύλαια την Πέμπτη, 13 Δεκέμβρη
        Στις 6.30 μ.μ. η συγκέντρωση και στη συνέχεια η πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία
        Κλιμακώνουμε τη δράση μας. Δυναμώνουμε τον αγώνα μας. Καταδικάζουμε τον πόλεμο και τη συμμετοχή της Ελλάδας σ’ αυτόν, δίνουμε μάχη για να ανατρέψουμε στην πράξη την τρομοκρατική επιχείρηση που εξαπολύει η ΕΕ κατά των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών…
        Με κεντρικά συνθήματα τα παραπάνω και κυρίως με διάθεση για συντονισμένη πάλη, ο λαός της Αττικής στις 13 του Δεκέμβρη στις 6.30 μ.μ. με το συλλαλητήριο στα Προπύλαια και την πορεία στην αμερικανική πρεσβεία, θα στείλει το δικό του ηχηρό μήνυμα στα κέντρα των ισχυρών.
        Η παλλαϊκή αυτή κινητοποίηση, θα είναι η λαϊκή απάντηση στη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ.
        («Ρ», 9/12/2001)

        Να μην είμαστε όμως μονόπλευροι! Την τελευταία ημέρα της παραμονής του κ. Πούτιν στην Αθήμα, ο γνωστός κ. Μπογιόπουλος, που ξέρει πολύ καλά τον καπιταλισμό, ανέλαβε να κάνει σκόνη το Ρώσο πρόεδρο.
        Με ένα μακροσκελές δημοσίευμα στο «Ρ» (το πιο εκτενές από όλα τα άλλα) με τίτλο «Ο κ. Πούτιν και η Ρωσία “του”» αφού τον κατηγορήσει ότι είναι «σύμμαχος του Μπους στην επιβολή της παγκόσμιας χούντας, που έχει βαφτιστεί “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας”», και «συνδαιτυμόνας της G-8, που το τελευταίο της “λαμπρό κατόρθωμα” ήταν οι δολοφονίες και οι επιθέσεις κατά διαδηλωτών στη Γένοβα», μας αποκαλύπτει ότι στη Ρωσία του Πούτιν, αλλά και στις άλλες χώρες του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού» βασιλεύει η φτώχεια, η διαφθορά και το έγκλημα.
        Έτσι πετυχαίνει μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια : από τη μια, δείχνει την αντίθεση του «κόμματος της εργατιάς» σε έναν απαίσιο καπιταλιστή, αποφεύγοντας να τον ονομάσει έστω και μια φορά «ιμπεριαλιστή» (αυτόν και τη χώρα του) – έτσι για να ικανοποιηθούν οι οπαδοί του ΚΚΕ, έστω και φραστικά – και από την άλλη, με περισσή αδιαντροπιά ονομάζει σοσιαλισμό τον «υπαρκτό», που δεν άφησε πέτρα πάνω στην πέτρα από το σοσιαλισμό του Λένιν-Στάλιν (του τελευταίου είχαν απαγορευτεί ακόμα και τα Άπαντα στη «Σοβιετική» Ένωση) και από την εποχή του Μπρέζνιεφ είχε γίνει απροκάλυπτα ιμπεριαλιστική δύναμη (Τσεχοσλαβακία 1968, Αφγανιστάν 1979-1989).

        Μέχρι και η τέχνη επιστρατεύτηκε, όχι για να χτυπηθεί ο Πούτιν και η Ρωσία, αλλά, για να υμνηθεί. Διαβάζουμε στη στήλη «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ» του Ριζοσπάστη και με φωτογραφία από την έξοχη ταινία του Γκριγκόρι Κόζιντσεφ «Άμλετ»:
        «Αρωμα» κινηματογράφου από τη Ρωσία

        Στιγμές μαγείας από το «βαρύ πυροβολικό» του παγκόσμιου κινηματογράφου, δηλαδή το σοβιετικό και ρωσικό κινηματογράφο, θα απολαύσουν οι Ελληνες από 8-13/12 στην «Αθηναϊδα» (Καστοριάς 34-36, Βοτανικός), με το αφιέρωμα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος στις παραγωγές των ιστορικών στούντιο του Λένινγκραντ, «Λένφιλμ».
        Υ.Γ. Αυτό για τα «φάρμακά μου», τι το ήθελες; Το να διαφωνεί κανένας μαζί σου δε σημαίνει αυτομάτως ότι είναι και εχθρός. Άσε που και τους εχθρούς πρέπει να τους αντιμεωπίζουμε με επιχειρήματα και όχι με βρισιές. Φιλικά.

  62. Κάρολος Ιουλίου 18, 2012 στις 6:14 μμ #

    @molotov
    Πρώτα-πρώτα, να πω ότι κακώς δε διάβασες το σχόλιό μου «μέχρι το τέλος», γιατί ίσως θα χρειαστεί να επαναλάβω μερικά πράγματα και η επανάληψη μπορεί να είναι η μητέρα της μάθησης, αλλά, για πολλούς είναι κουραστική.
    Δεύτερο, όταν έγραψα ότι το ΚΚΕ «μιλάει για “λαϊκή εξουσία”, ή για “λαϊκή-εργατική εξουσία”, ή ακόμα για “εργατική-λαϊκή εξουσία”, δηλαδή για συνεργασία εργατών και μικρομεσαίων, που θα οδηγήσει, τελικά, στο σοσιαλισμό» είχα υπόψη μου την καθημερινή προπαγάνδα και δράση του ΚΚΕ και όχι τόσο το πρόγραμμά του. Τα προγράμματα είναι πασίγνωστο ότι πολλές φορές γράφονται για να γράφονται και να μην εφαρμόζονται. Εκείνο που έχει σημασία δεν είναι το πρόγραμμα, αλλά, η πράξη του κόμματος, αν δηλαδή η θεωρία έχει καμιά σχέση με την πράξη.
    Μια, όμως, και με εγκαλείς με βάση το πρόγραμμα του ΚΚΕ και μάλιστα με απαξιωτικές εκφράσεις ως «τελείως αδιάβαστο» και «συνειδητό διαστρεβλωτή», ως ένα από τα άτομα που «πρώτιστο μέλημα τους είναι να διαδίδουν κάθε είδους σαχλαμάρες μόνο και μόνο για να πλήξουν το ΚΚΕ», θα σου απαντήσω με βάση το πρόγραμμα του ΚΚΕ.
    Μια τελευταία παρατήρηση : εγώ γράφω ότι «μερικοί άλλοι δε διαβάζουν» το Λένιν, εσύ με κατηγορείς ως «αδιάβαστο», γιατί δε διάβασα το πρόγραμμα του ΚΚΕ. Αυτό θυμίζει το «κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες». Ας είναι.
    Τι λέει, λοιπόν, το πρόγραμμα του ΚΚΕ για το θέμα που συζητάμε; Διαβάζουμε στο κεφάλαιο «Ο χαρακτήρας της επανάστασης» :
    «Στην εποχή μας, εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, η πάλη των τάξεων κατευθύνεται στη λύση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας. Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική». Καθαρές κουβέντες. Είμαι σχεδόν έτοιμος να αναγνωρίσω το σφάλμα μου, αλλά, ας δούμε και παρακάτω. Μια και η επανάσταση είναι τύπου Β, δηλαδή, σοσιαλιστική και όχι αστικοδημοκρατική όπως έγραψα εγώ, ποιες είναι οι τάξεις που θα την πραγματοποιήσουν, κατά το Λένιν; «Το προλεταριάτο και η μάζα των μισοπρολεταριακών στοιχείων του πληθυσμού». Τι λέει το πρόγραμμα γι’ αυτό;
    Διαβάζουμε, αμέσως παρακάτω : «Κινητήριες δυνάμεις της σοσιαλιστικής επανάστασης θα είναι η εργατική τάξη ως ηγετική δύναμη, οι μισοπρολετάριοι, η φτωχή αγροτιά και τα πιο καταπιεσμένα λαϊκά μικροαστικά στρώματα της πόλης». Διαπιστώνουμε μια ξαφνική «διεύρυνση» : έχουν προστεθεί οι «φτωχοί αγρότες» και «τα πιο καταπιεσμένα μικροαστικά στρώματα της πόλης» (αυτά τα δεύτερα μάλιστα χαρακτηρίζονται και ως «λαϊκά», για να θυμίσουν στο Μολότοφ ότι άλλο πράγμα η «λαϊκή» εξουσία και άλλο η «προλεταριακή» εξουσία = δικτατορία του προλεταριάτου).
    Το ερώτημα είναι : γιατί ο Λένιν είχε τόσο «στενή» αντίληψη για τις «κινητήριες δυνάμεις» της σοσιαλιστικής επανάστασης; Δεν υπήρχαν στη Ρωσία φτωχοί αγρότες και καταπιεσμένα «λαϊκά» μικροαστικά στρώματα; Ένα από τα δύο : ή ο Λένιν ήταν σεχταριστής, είτε η ηγεσία του ΚΚΕ είναι ρεβιζιονιστική. Ο Λένιν γράφει όχι για συμμαχία με τα στρώματα αυτά, αλλά, για «παράλυση της αγροτιάς και των μικροαστών».
    Αλλά, επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, μια και άρχισε η «διεύρυνση», το πρόγραμμα συνεχίζει παρακάτω : «Το ΚΚΕ επιδιώκει να πείσει και άλλα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων ότι τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους δεν υπηρετούνται με τη διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Ότι πρέπει να σταθούν στο πλευρό των δυνάμεων που παλεύουν για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό». Αλήθεια, ποια είναι αυτά τα «μακροπρόθεσμα συμφέροντα» των μεσαίων στρωμάτων; Δεν είναι καπιταλιστικά, εκμεταλλευτικά συμφέροντα; Και πώς μπορείς να τα συμβιβάσεις με τα συμφέροντα των εργατών, ώστε να δούμε το περίεργο φαινόμενο : αστούς (έστω και «μεσαίους») να «στέκονται στο πλευρό των δυνάμεων που παλεύουν για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό».
    Θα μπορούσες να μου αντιτείνεις ότι το πρόγραμμα αναφέρεται στην περίπτωση που προβλέπεται και στο Μανιφέστο, δηλαδή, την περίπτωση που οι μεσαίες τάξεις μπορεί να «είναι επαναστατικές», δηλαδή όταν το «επικείμενο πέρασμά τους στο προλεταριάτο» τις επαναστατικοποιεί. Τότε, όμως, όπως λέει κατηγορηματικά το Μανιφέστο, «εγκαταλείπουν τη δικιά τους άποψη για να πάνε με την άποψη του προλεταριάτου». Τότε, δεν πρόκειται για καπιταλιστικά συμφέροντα, αλλά, για προλεταριακά. Με την ίδια λογική, θα έπρεπε η «διεύρυνση» να φτάσει και στα ανώτερα στρώματα της αστικής τάξης και να τους εξηγηθεί ότι τα «μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους δεν υπηρετούνται με τη διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος» μια και, όπως γράφει χαρακτηριστικά το Μανιφέστο, «με την πρόοδο της βιομηχανίας, ολόκληρα συστατικά μέρη της κυρίαρχης τάξης κατρακυλούν στο προλεταριάτο, ή, τουλάχιστον, βλέπουν να απειλούνται οι όροι της ζωής τους».
    Κι έτσι κατάφερε το πρόγραμμα να παντρέψει εργατικά και μικροαστικά συμφέροντα και νομίζει ότι έχει πια το δικαίωμα να μιλάει για «εργατικό λαϊκό κίνημα» και για το ότι «Σε κάθε φάση πρέπει να επιλέγεται η πολιτική που ανεβάζει τη μαχητικότητα της εργατικής τάξης, των λαϊκών δυνάμεων και οδηγεί στην επίλυση του προβλήματος της εξουσίας».
    Αν, όμως, στο πρόγραμμα γίνονται αυτές οι λαθροχειρίες, για να θεμελιωθεί ο γάμος εργατικής τάξης και μικροαστών, αν στο πρόγραμμα μιλάει το ΚΚΕ για τα «μακροπρόθεσμα συμφέροντα» των «μεσαίων στρωμάτων», στην πρακτική εφαρμογή του προγράμματος, στην καθημερινή πολιτική του κόμματος έχουμε υποστήριξη των «βραχυπρόθεσμων συμφερόντων» των «μικρομεσαίων» καπιταλιστών, δηλαδή, των ξεκάθαρα καπιταλιστικών τους συμφερόντων, χωρίς κανένα φτιασίδωμα, ή υπονοούμενα περί της σύμπτωσής τους με τα προλεταριακά συμφέροντα, όπως γίνεται για τα «μακροπρόθεσμα».
    Ας δούμε το πράγμα από πιο κοντά.
    Οι μικροί και οι μεσαίοι αστοί διεξάγουν ένα διμέτωπο αγώνα : βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους και (κυρίως) με το μεγάλο κεφάλαιο και από την άλλη βρίσκονται σε πόλεμο με την εργατική τάξη, όπως όλοι οι καπιταλιστές.
    Για τους κομμουνιστές είναι ξεκάθαρο ότι τουλάχιστον στη δεύτερη περίπτωση, η θέση τους είναι ενάντια στους «μικρομεσαίους». Είναι, όμως, αυτή και η θέση του ΚΚΕ; Ή, μάλλον, καλύτερα, μπορεί να είναι το ΚΚΕ αποφασιστικά στο πλευρό των εργατών στον πόλεμό τους ενάντια στους «μικρομεσαίους»; Όταν στην πράξη το ΚΚΕ αποκαλεί τους μικρομεσαίους «συμμάχους» και τους καλεί να αγωνιστούν μαζί για τη «λαϊκή εξουσία» και τη «λαϊκή οικονομία», δεν είναι «προδοσία» να καλεί συγχρόνως τους εργάτες να παλεύουν ενάντιά τους; Βέβαια, το ΚΚΕ δεν το κάνει αυτό. Τα πυρά του ΚΚΕ στρέφονται ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο και στα «μονοπώλια».
    Κι εδώ ερχόμαστε στον ανταγωνισμό μικρού και μεγάλου κεφαλαίου.
    Τι θέση πρέπει να πάρει ο κομμουνιστής στη διαμάχη μικρού και μεγάλου κεφαλαίου; Θα είναι υπέρ του μικρού, θα είναι υπέρ του μεγάλου, ή θα κρατάει ουδέτερη στάση;
    Το Μανιφέστο το λέει ξεκάθαρα. «Από όλες τις τάξεις, που τούτη τη στιγμή βρίσκονται αντιμέτωπες με την αστική τάξη, μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική. Οι άλλες τάξεις χάνονται κι εξαφανίζονται από τη μεγάλη βιομηχανία, ενώ το προλεταριάτο είναι το πιο χαρακτηριστικό προϊόν της.
    Οι μεσαίες τάξεις, ο μικρός βιομήχανος, ο μικρέμπορας, ο βιοτέχνης, ο αγρότης, όλοι αυτοί καταπολεμούν την αστική τάξη για να διατηρήσουν την ύπαρξή τους σα μεσαίες τάξεις και να σωθούν από τον αφανισμό. Δεν είναι, λοιπόν, επαναστατικές, αλλά συντηρητικές. Κάτι παραπάνω, είναι αντιδραστικές, γιατί ζητούν να στρέψουν προς τα πίσω τον τροχό της ιστορίας».
    Όσο για την ίδια την αστική τάξη, ο Μαρξ, στην «Κριτική του προγράμματος της Γκότα», γράφει για την πρώτη παράγραφο της παραπάνω περικοπής του Μανιφέστου: «Η αστική τάξη παίρνεται εδώ σαν επαναστατική τάξη – σα φορέας της μεγάλης βιομηχανίας – απέναντι στους φεουδάρχες και τις μεσαίες τάξεις, που είναι δημιουργήματα απαρχαιωμένων τρόπων παραγωγής. Δεν αποτελούν λοιπόν μαζί με την αστική τάξη μονάχα μια αντιδραστική μάζα» (όπως έγραφε το πρόγραμμα της Γκότα).
    Από όλα αυτά βγαίνει ξεκάθαρα ότι ο κομμουνιστής στη διαμάχη μεγάλου και μικρού κεφαλαίου είναι υπέρ του μεγάλου, είναι υπέρ της μεγάλης παραγωγής και ενάντια στη μικρή, είναι υπέρ της ανάπτυξης του καπιταλισμού, παρόλο που αυτή συνεπάγεται το «ξεκλήρισμα» των μικρομεσαίων στρωμάτων.
    Τι κάνει στην πράξη το ΚΚΕ; Είναι πάντα στο πλευρό των «μικρομεσαίων» ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο και αυτό το βαφτίζει «αντικαπιταλιστική πάλη», ή, πάλη κατά των μονοπωλίων. Σίγουρα, είναι πάλη κατά του καπιταλισμού και των μονοπωλίων, αλλά, πάλη των αντιδραστικών τάξεων, των δυνάμεων του παρελθόντος, για το σταμάτημα της εξέλιξης του καπιταλισμού, για τη διαιώνισή του, σε μορφή που να βολεύει τις μεσαίες αντιδραστικές τάξεις, είναι πάλη κατά του καπιταλισμού από τα δεξιά. Όταν το ΚΚΕ καλεί σε «αντικαπιταλιστική πάλη» και συμμαχία «λαϊκή» με τα μικρομεσαία στρώματα, καλεί τους εργάτες να βοηθήσουν τα μικρά αφεντικά στην αντιδραστική πάλη τους ενάντια στα μεγάλα αφεντικά, καλεί τους εργάτες να γίνουν νεροκουβαλητές των μικρομεσαίων για τα «βραχυπρόθεσμα» συμφέροντά τους.
    Μένει ακόμα να εξετάσουμε και μια ιδιαίτερη ομάδα «μικρομεσαίων», τους αποκαλούμενους «αυτοαπασχολούμενους». Εδώ ανήκουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες των πόλεων και οι αγρότες που δεν εκμεταλλεύονται ξένη εργατική δύναμη. Εδώ δεν έχουμε καθαρή ταξική αντίθεση, γιατί δεν υπάρχει σχέση εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Η αντίθεση όλων αυτών με τους εργάτες εκδηλώνεται στο γεγονός ότι αυτοί, αν και δεν εκμεταλλεύονται εργάτες στην παραγωγή, τους εκμεταλλεύονται σαν πουλητές των προϊόντων τους, ή των υπηρεσιών τους. Κι εδώ τα συμφέροντα του εργάτη σαν αγοραστή είναι διαμετρικά αντίθετα με τα συμφέροντα των «αυτοαπασχολούμενων». Όσο πιο ακριβά καταφέρει να πουλήσει ο «αυτοαπασχολούμενος», τόσο πιο πολύ ζημιώνει ο εργάτης. Αυτό εκφράζεται παραστατικά, πάλι στο Μανιφέστο : «Όταν συμπληρωθεί η εκμετάλλευση του εργάτη από τον εργοστασιάρχη ως το σημείο εκείνο που ο εργάτης να έχει εισπράξει το μισθό του σε χρήμα, τότε πέφτουν πάνω του άλλες μερίδες της αστικής τάξης : ο σπιτονοικοκύρης, ο μπακάλης, ο ενεχυροδανειστής, κλπ.».
    Και οι εκπλήξεις συνεχίζονται : εκεί που νομίζαμε ότι έχουμε ξεμπερδέψει, τουλάχιστον προσωρινά, με το αστικοδημοκρατικό στάδιο, να το πάλι! Όχι, όμως, σα στάδιο, αλλά σαν «πάλη». Διαβάζουμε στο πρόγραμμα του ΚΚΕ : «Η αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή δημοκρατική γραμμή πάλης συμβάλλει στη συσπείρωση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, στην αντίσταση, και υπεράσπιση των συμφερόντων του από την επιθετικότητα του μεγάλου κεφαλαίου».
    Δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούμε ξανά με το ίδιο θέμα. Αρκεί να σημειώσω ξανά ότι η «επιθετικότητα του μεγάλου κεφαλαίου», για τον κομμουνιστή, έχει άλλο νόημα (και άλλη αντιμετώπιση) όταν αφορά την εργατική τάξη και άλλη όταν αφορά τους μικρομεσαίους.
    Θα ήθελα, όμως, να προβληματιστείς πάνω σε δύο αποσπάσματα του Λένιν.
    Το ένα αφορά την «αντιϊμπεριαλιστική πάλη» : «ούτε ένας μαρξιστής δε θα ξεχάσει ότι ο καπιταλισμός είναι προοδευτικός σε σχέση με τη φεουδαρχία και ο ιμπεριαλισμός σε σχέση με τον προμονοπωλιακό καπιταλισμό». (Λένιν, Σχετικά με τη γελοιογραφία του μαρξισμού, Αύγουστος-Οκτώβρης 1916).
    Το άλλο αφορά τα μονοπώλια : «Οι μαρξιστές δεν υποστηρίζουν κανένα αντιδραστικό μέτρο, όπως της απαγόρευσης των τραστ, των περιορισμών στο εμπόριο κλπ». (Γράμμα του Λένιν στον Γκόρκι, 3/1/1911). Παρατήρησε ότι ο Λένιν χαρακτηρίζει την απαγόρευση των τραστ (πρόγονοι των μονοπωλίων) σαν αντιδραστικό μέτρο.
    Και για να μη μας μείνει καμιά αμφιβολία σχετικά με το ότι το δημοκρατικό και «αντί» κατασκεύασμα είναι στάδιο και όχι απλώς μια «γραμμή πάλης» μερικές σειρές πιο κάτω έχουμε και την αναγγελία ενός Μετώπου : «Το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο πάλης εκφράζει αντικειμενικά μια ευρύτερη κοινωνική βάση» και εκφράζει τα (αλληλοσυγκρουόμενα) συμφέροντα πολλών και διαφόρων :«της εργατικής τάξης, της εργαζόμενης αγροτιάς, των μεσαίων στρωμάτων της πόλης, των κοινωνικών κινημάτων που αγωνίζονται για τα δημοκρατικά δικαιώματα, για την απόκρουση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων σε βάρος των λαών και της ειρήνης. Συσπειρώνει τους εργαζομένους στον τομέα του πολιτισμού και της επιστήμης, που αντιστέκονται στην υποκουλτούρα, στην εμπορευματοποίηση και στη χειραγώγηση». Μάλιστα. Κουτσοί και στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Από τα καπιταλιστικά συμφέροντα των μικρομεσαίων αφεντικών, στους αντιδραστικούς αρνητές του καπιταλισμού (κόντρα στην εμπορευματοποίηση) μέχρι την εναντίωση στους «κακούς» ιμπεριαλιστές (γιατί αν δεν το ξέρεις υπάρχουν και καλοί) και στην υπεράσπιση της ειρήνης (κι αυτή μονόπλευρη, μια και απειλείται μόνο από τους «κακούς»).
    Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το «κόμμα της εργατικής τάξης», ούτε θεωρητικά, ούτε (κυρίως) πρακτικά δεν είναι κόμμα αυτής της τάξης.
    Υ.Γ. Με συγχωρείς για το μάκρος του σεντονιού, αλλά, το πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι πραγματικό περιβόλι.

  63. μπουμπη Ιουλίου 18, 2012 στις 10:09 μμ #

    @ Κάρολε,

    Ξέχασες όμως να μας πεις ότι ο ίδιος ο Λένιν είχε επισημάνει» πώς όποιος περιμένει μια «καθαρή «κοινωνική επανάσταση δεν θα την δεί ποτέ του».Ξέρεις τι σημαίνει αυτομάτως αυτό? Ότι η σοσιαλιστική επανάσταση θα γίνει αφενός με ηγέτιδα δύναμη την εργατική τάξη αλλά και με την συμμετοχή των αγροτών ,αυτοαπασχολούμενων και λοιπών μικροαστικών στρωμμάτων αλλά και διανοούμενων.

    Θέλεις αποδείξεις απο την ιστορία?
    Δεν έχεις παρά να διαβάσεις το κλασσικότατο βιβλίο του του Τζών Ρίντ «οι 120 μέρες που άλλαξαν τον κόσμο» που αναφέρεται στην επανάσταση του 1917.Προς το τέλος του βιβλίου γίνεται αναφορά στο 12 Αγροτικό Συνέδριο στο οποίο οι Μπολσεβίκοι συμμάχησαν με τους Αριστερούς Σοσιαλοεπαναστάτες ή Αριστερούς Έσερους(αποδεχόμενοι το προγραμμά τους για αναδασμό της γής απο τους φεδουάρχες στους ακτήμονες αγρότες και ΟΧΙ ΤΗΝ ΚΟΛΕΚΤΙΒΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΠΑΓΙΑ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ,περιέργο?????!!).Το συνέδριο αυτό σήμανε και την οριστική επικράτηση της επανάστασης,αφού κερδίζοντας οι μπολσεβίκοι τους αγρότες που αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία στη Ρωσία,πήραν και με το μέρος και το μεγαλύτερο τμήμα των μικροαστικών στρωμμάτων στις πόλεις. Και σημείωσε ότι η επανάσταση του 1917 έγινε σε μια χώρα με ελάχιστη βιομηχανία(κυρίως στο ευρωπαϊκό κομμάτι της χώρας) και κατεξοχήν αγροτική οικονομία………..

    Φυσικά η ταξική πάλη δεν σταματά με την νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης αλλά συνεχίζεται και στην σοσιαλστική οικοδόμηση .Δηλαδή κατα την οικοδόμηση του σοσιαλισμού η εργατική τάξη θα συγκρουστεί απο ένα σημείο και μετά(νομοτελειακά) με κοινωνικά στρώμματα που μέχρι τότε είχε συμμαχήσει μαζί τους για να πραγματοποιηθεί η επανάσταση.

    • Κάρολος Ιουλίου 19, 2012 στις 12:02 μμ #

      @μπουμπη
      Τη φράση αυτή του Λένιν την ξέρω, αλλά, σίγουρα, το νόημά της δεν είναι (και «αυτομάτως» μάλιστα) ότι θα συνασπιστεί, για τη σοσιαλιστική επανάσταση, η εργατική τάξη με τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και τα λοιπά μικροαστικά στρώματα. Αυτό είναι ένα πολύ τολμηρό συμπέρασμα, γιατί προϋποθέτει τη σύμπτωση των συμφερόντων των εκμεταλλευτών με των εκμεταλλευομένων, ή των πωλητών με των αγοραστών, όπως έγραψα και στο προηγούμενο σχόλιό μου – πράγμα μάλλον αδύνατο.
      Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε είπε ο Λένιν αυτή τη φράση. Αν το θυμάσαι εσύ, πες το για να δούμε
      συγκεκριμένα σε ποιες συνθήκες ειπώθηκε.
      Πάντως για το θέμα που συζητάμε – ποιες τάξεις και στρώματα θα πραγματοποιήσουν τη σοσιαλιστική επανάσταση – νομίζω ότι ο Λένιν ήταν αρκετά σαφής : προλεταριάτο και μισοπρολεταριακά στοιχεία. Κι αυτό δεν ήταν μια απλή κουβέντα, αλλά, το συμπέρασμα και η κατάληξη μιας μελέτης 80 σελίδων.
      Μιλάς για «αποδείξεις από την ιστορία».
      Αναφέρεσαι στην επανάσταση του Οκτώβρη του 1917. Την επανάσταση αυτή την έκαναν καθαρά οι εργάτες και οι στρατιώτες με την καθοδήγηση του κόμματος της εργατικής τάξης. Οι αγρότες δεν είχαν καμιά ανάμειξη.
      Το Αγροτικό Συνέδριο έγινε μετά την κατάληψη της εξουσίας. Αν ξαναδιαβάσεις το 12ο κεφάλαιο του βιβλίου του Τζον Ριντ, θα δεις ότι στην αρχή οι αγρότες δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν το Λένιν, η δε «συμμαχία» με τους αριστερούς εσέρους πέρασε από 40 κύματα για να γίνει. Στην αρχή, οι αριστεροί εσέροι ζητούσαν να γίνει κυβέρνηση από όλα τα σοσιαλιστικά κόμματα (δηλαδή και τους δεξιούς εσέρους και τους μενσεβίκους), να αποκλειστούν ο Λένιν και ο Τρότσκι από αυτήν και να διαλυθεί η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή, αυτή δηλαδή, που είχε οργανώσει την εξέγερση. Το ότι τελικά «σύρθηκαν» στις θέσεις των μπολσεβίκων, μάλλον οφείλεται στο ότι όλη την ύπαιθρο την όργωναν οι απεσταλμένοι της κυβέρνησης, που εξηγούσαν στους αγρότες το διάταγμα για τη γη, που παρέδινε τη διαχείριση της γης στις εκλεγμένες επιτροπές των αγροτών.
      Η κολεκτιβοποίηση της γης δεν ήταν καθόλου πάγια θέση των μπολσεβίκων. Στα «υλικά για την αναθεώρηση του προγράμματος του κόμματος», γραμμένο από το Λένιν τον Απρίλη-Μάη του 1917, διαβάζουμε :
      Το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Ρωσίας, επιδιώκοντας την εξάλειψη των υπολειμμάτων της δουλοπαροικίας που πιέζουν βαριά και άμεσα τους αγρότες και για την ελεύθερη ανάπτυξη της ταξικής πάλης στο χωριό, ζητάει :
      1.Την άμεση και ολοκληρωτική δήμευση όλης της τσιφλικάδικης γης στη Ρωσία (καθώς και της γης της αυτοκρατορικής οικογένειας, της εκκλησίας, κλπ., κλπ.).
      2. Τάσσεται υπέρ της άμεσης μεταβίβασης όλης της γης στα χέρια της αγροτιάς…
      3. Ζητάει την εθνικοποίηση όλων των γαιών της χώρας. Η εθνικοποίηση … μεταβιβάζει το δικαίωμα της διάθεσης της γης στα χέρια των τοπικών δημοκρατικών οργάνων.
      …………
      5. Συνιστά στους προλετάριους και τους μισοπρολετάριους του χωριού να επιδιώκουν τη δημιουργία από κάθε τσιφλίκι ενός αρκετά μεγάλου υποδειγματικού νοικοκυριού που να διευθύνεται για λογαριασμό της κοινωνίας από τα Σοβιέτ των βουλευτών των εργατών γης, με την καθοδήγηση γεωπόνων και με τη χρησιμοποίηση των καλύτερων τεχνικών μέσων.

      Όσο για αυτά που λες για «αναδασμό της γης από τους φεουδάρχες» αφενός δεν είναι σωστά, αφετέρου δεν έγιναν στο Αγροτικό Συνέδριο , αλλά, στο 2ο Συνέδριο των Εργατών και Στρατιωτών Βουλευτών, που είχε γίνει ένα μήνα πριν. Μάλιστα, ο Τζον Ριντ αναφέρει ότι στο Συνέδριο των Εργατών και Στρατιωτών ο Λένιν είπε : «(Οι εσέροι) μας κατηγορούν ότι τους κλέψαμε το αγροτικό πρόγραμμα… Λοιπόν, τι να κάνουμε; Αν είναι έτσι το πράγμα, δεν έχουμε παρά να τους ευχαριστήσουμε. Από την πλευρά μας αυτό είναι αρκετό…».
      Γράφεις ότι, κερδίζοντας τους αγρότες, πήραν με το μέρος τους και το μεγαλύτερο μέρος των μικροαστικών στρωμάτων στις πόλεις. Δεν ξέρω σε ποιες πηγές το βασίζεις αυτό, γιατί δεν απορρέει «αυτομάτως» από το ότι κέρδισαν τους αγρότες. Οι αγρότες κερδήθηκαν γιατί πήραν τη γη οι επιτροπές τους. Για τους μικροαστούς των πόλεων, δεν ξέρω ποιο ήταν το κίνητρο για να πάνε με τους μπολσεβίκους.
      Από την άλλη μεριά, στο ίδιο το βιβλίο του Τζον Ριντ βλέπουμε τη στάση των μικροαστικών στρωμάτων των δημοσίων υπαλλήλων και ιδιωτικών υπαλλήλων (τράπεζες, τηλεφωνείο, τηλεγραφείο, επισιτισμός, σιδηροδρομικοί), που αντέδρασαν με απεργίες στη σοβιετική κυβέρνηση και την απεγνωσμένη πάλη που έκαναν οι συνειδητοί εργάτες για να αντιμετωπίσουν το σαμποτάζ των υπαλλήλων και της διανόησης.
      Κάτι τελευταίο :
      Είναι σωστό ότι μετά την κατάληψη της εξουσίας, μερικοί «σύμμαχοι» θα γίνουν εχθροί. Όχι, όμως, όσοι συνεργάστηκαν με την εργατική τάξη για τη σοσιαλιστική επανάσταση, όσοι είχαν σα στόχο τη σοσιαλιστική μετατροπή της κοινωνίας, όσων τα συμφέροντα ικανοποιούνταν με τη σοσιαλιστική αλλαγή. Αυτό είναι και λογικά αντιφατικό. Θα γίνουν εχθροί όσοι ανήκουν στα μικροαστικά στρώματα και απλώς ανέχθηκαν την κατάληψη της εξουσίας από τους εργάτες, «παρέλυσε η αστάθειά τους», κατά το Λένιν, γιατί υπολόγιζαν σε κάποιο όφελος. Οι αγρότες στη Ρωσία περίμεναν από τους μπολσεβίκους να πάρουν τη γη, όπως και την πήραν. Μετά, αφού πήραν τη γη, οι δρόμοι τους χώρισαν και όσοι δεν πείστηκαν να ακολουθήσουν τους εργάτες στη σοσιαλιστική μετατροπή της γεωργίας, μετατράπηκαν στους χειρότερους εχθρούς της σοβιετικής εξουσίας. («Οι μικροϊδιοκτήτες είναι οι αντίπαλοί μας. Το μικροϊδιοκτητικό στοιχείο είναι ο πιο επικίνδυνος εχθρός μας», «τα μικροαστικά αναρχικά στοιχεία, που στη διάρκεια της επανάστασης εκδηλώθηκαν επανειλημμένα σαν ο πιο επικίνδυνος εχθρός της δικτατορίας του προλεταριάτου», «οι μικροαστικές οικονομικές συνθήκες και το μικροαστικό στοιχείο είναι ο κύριος εχθρός του σοσιαλισμού στη χώρα μας», αλλεπάλληλες δηλώσεις του Λένιν στο διάστημα 1918-1921, τόμος 43ος Απάντων, έκδοση Σύγχρονη Εποχή).
      Στην Ελλάδα, όμως, σήμερα δεν υπάρχουν ούτε φεουδαρχικά υπολείμματα, ούτε γη τσιφλικάδων να δοθεί σε αγρότες. Επομένως η «συμμαχία» με τους αγρότες, που μας λέει το ΚΚΕ δεν έχει καμιά βάση και η «υποστήριξη» των αγροτών από μέρους της εργατικής τάξης έχει μόνο την αντιδραστική έννοια της υποστήριξης της μικρής παραγωγής και του μικρού κεφαλαίου απέναντι στη μεγάλη, μηχανοποιημένη παραγωγή και το μεγάλο κεφάλαιο, έχει την έννοια της υποστήριξης της καθυστέρησης στη γεωργία, της υποστήριξης της κατάτμησης των γεωργικών κλήρων και της εναντίωσης στη συγκέντρωση του κεφαλαίου και τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας σε ορθολογική βάση, την αποτροπή της δημιουργίας «μεγάλων υποδειγματικών νοικοκυριών», που θα «διευθύνονται για λογαριασμό της κοινωνίας από τα Σοβιέτ των βουλευτών των εργατών γης, με την καθοδήγηση γεωπόνων και με τη χρησιμοποίηση των καλύτερων τεχνικών μέσων». Αυτά που λέει ο Λένιν θα μπορούσαν να γίνουν ήδη στον καπιταλισμό, ώστε όταν πάρει το προλεταριάτο την εξουσία, να μπορεί από τη μια μέρα στην άλλη, απαλλοτριώνοντας τους ιδιοκτήτες τους, να τα μετατρέψει αμέσως σε πρότυπα κρατικά, σοσιαλιστικά αγροκτήματα, δηλαδή, όχι απλά σε κολχόζ (μεικτό τύπο κρατικού και ιδιωτικού αγροκτήματος), αλλά, σε σοβχόζ (αμιγή τύπο σοσιαλιστικού νοικοκυριού).
      Καλά είναι τα ιστορικά παραδείγματα, αλλά, αν ξέρουμε να τα μελετάμε, να τα αξιολογούμε και, κυρίως, να κάνουμε τις αναλογίες με τις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε κάθε φορά.

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 19, 2012 στις 3:59 μμ #

        Δηλαδή Κάρολε, αν δεν καταλαβαίνω λάθος, υποστηρίζεις ότι οι κομμουνιστές πρέπει να ευνοήσουν την συγκεντροποίηση της γης στα χέρια λίγων μεγαλοϊδιοκτητών, για να είναι πιο εύκολη η μετέπειτα απαλλοτρίωσή της από την εργατική εξουσία.
        Με αυτή τη λογική, θα πρέπει να ευνοήσουν και τη συγκεντροποίηση κάθε μορφής κεφαλαίου,βιομηχανικού, εμπορικού……

  64. βουρνούκιος Ιουλίου 19, 2012 στις 2:27 μμ #

    Ενώ γενικά στην ανάλυσή του ο κάρολος έχει δίκιο, θέλω να τον ρωτήσω 2 σημεία να απαντήσει:

    – Οταν λες κάρολε πως οι κομμουνιστές «…Κι εδώ ερχόμαστε στον ανταγωνισμό μικρού και μεγάλου κεφαλαίου.
    Τι θέση πρέπει να πάρει ο κομμουνιστής στη διαμάχη μικρού και μεγάλου κεφαλαίου; Θα είναι υπέρ του μικρού, θα είναι υπέρ του μεγάλου, ή θα κρατάει ουδέτερη στάση;». τι ακριβώς εννοείς;;

    Πχ, εννοείς πως πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και στην ανάλυση για να είμαστε μέσα, πως η μεγάλη ιδιοκτησία θα σαρώσει τη μικρή και αυτό είναι αναπόφευκτο στον καπιταλισμό, Ή πως εμείς πρέπει να παλεύουμε για αυτό;

    Αν εννοείς το α, θα συμφωνήσω μαζί σου, αν εννοείς πως εμείς πρέπει να χαιρόμαστε που κλείνει ο χ μικρός αγρότης ή μαγαζάτορας, δεν θα συμφωνήσω, διότι αφενός φτωχαίνει κόσμος (και δεν είναι καθόλου αμελητέα η ανθρωπιστική διασταση του μαρξισμού), αφετέρου δεν είναι καθόλου βέβαιο πως η ενδυνάμωση της μεγάλης ιδιοκτησίας θα οδηγήσει και στο σοσιαλισμό. Απλά ναι, κάνει πιο εύκολο το περασμα σε αυτόν ΜΕΤΑ την επανάσταση. Ομως τπτ άλλο.

    Επίσης να πω, πως έγιναν επαναστάσεις με κορμό την αγροτιά και πετυχημένες μάλιστα (Κούβα, Βιετνάμ, Κίνα κλπ). Συνεπώς, ΝΑΙ εδώ είναι ευρωπη και είμαστε το 2012, ομως ΜΗΝ απορρίπτουμε τον ρόλο της αγροτιάς και των μικροαστών. Πρέπει σαφώς να τους κερδίσουμε ΕΜΕΙΣ. Και μπορούμε να το κάνουμε, ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ!

    Ναι, στη συμμαχία εργαζομένων, μικροαγροτών, εργατών γης, μικροαστών σε κοινωνικό ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ!!!

    Το θέμα είναι, το πρόγραμμα αυτής!

    • Κάρολος Ιουλίου 22, 2012 στις 1:41 μμ #

      @βουρνούκιο
      1) Φυσικά, πρέπει να ξέρουμε τη θεωρία, δηλαδή, το αναπόφευκτο της συντριβής της μικρής παραγωγής από τη μεγάλη και του μικρού κεφαλαίου από το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτά ανήκουν στην αλφαβήτα του μαρξισμού και τα ξέρει ακόμα και το ΚΚΕ.
      Το αν «παλεύουμε γι’ αυτό», είναι ένα θέμα.
      Πρώτα-πρώτα, δεν ανήκει σ’ εμάς να «παλέψουμε» γι’ αυτό. Παλεύουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι μικρομεσαίοι με τους μεγάλους κεφαλαιούχους. Πώς παλεύουν; Βασικά, με τους νόμους της αγοράς, της προσφοράς και της ζήτησης και του ανταγωνισμού. Αυτοί είναι οι νόμιμοι τρόποι, οι κανόνες του οικονομικού πολέμου. Υπάρχουν, βέβαια και οι μη νόμιμοι τρόποι, υπάρχει ο αθέμιτος ανταγωνισμός, διάφορα κόλπα που κρύβονται κάτω από το πέπλο της προσφοράς και της ζήτησης, μέχρι και οι καθαρά εγκληματικοί τρόποι (ανατίναξη της επιχείρησης του αντιπάλου, πολύ διαδεδομένη κάποτε στην Αμερική).
      Ποια πρέπει να είναι η δική μας στάση : ξέρουμε ότι η εξέλιξη του αφανισμού των μικρομεσαίων, αφενός είναι αναπόφευκτη, αφετέρου είναι μια κοινωνική πρόοδος και αντικειμενικά βοηθάει στο στόχο της εργατικής τάξης για την ανατροπή του καπιταλισμού. Από εδώ απορρέει όχι τόσο τι πρέπει να κάνουμε, όσο τι δεν πρέπει να κάνουμε. Δεν πρέπει να βοηθάμε στην αναχαίτιση της εξέλιξης, γιατί τότε είμαστε και ουτοπιστές και αντιδραστικοί (βγάζουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια).
      Αυτό ακριβώς έλεγε ο Λένιν όταν ήταν κατά της απαγόρευσης των τραστ, ή των περιορισμών στο εμπόριο, μέτρα που θα ωφελούσαν το μικρό κεφάλαιο και θα του εξασφάλιζαν την επιβίωσή του για κάποιο διάστημα. Το μοναδικό κριτήριο για την υποστήριξη ή όχι ενός μέτρου και το χαρακτηρισμό του ή όχι ως αντιδραστικού, ήταν αν αναπτύσσει ή όχι τις παραγωγικές δυνάμεις
      Απέναντι στους μικροαστούς πρέπει να είμαστε ειλικρινείς : δεν μπορούμε να σας υποστηρίξουμε γιατί η πάλη σας κατά του μεγάλου κεφαλαίου είναι πάλη αντιδραστική. Όταν θα βεβαιωθείτε ότι στον καπιταλισμό είσαστε χαμένοι, τότε θα έρθετε σ’ εμάς. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για σας, όσο διατηρείται ο καπιταλισμός, είναι να ζητήσουμε στον ανταγωνισμό που σας κάνουν οι μεγάλοι κεφαλαιοκράτες να μη χρησιμοποιούνται «άνομα μέσα». Όπως γράφει ο Ένγκελς στο «Το αγροτικό ζήτημα στη Γαλλία και στη Γερμανία» : «Μπορούμε ακόμα να ταχθούμε με την άποψη ότι η πάλη των κεφαλαιοκρατών και των μεγαλοτσιφλικάδων ενάντια στους μικροχωρικούς πρέπει να διεξάγεται… με όσο το δυνατό λιγότερα άνομα μέσα και ότι πρέπει να εμποδίζεται όσο το δυνατό η άμεση ληστεία και απάτη, που γίνονται πολύ συχνά. Αυτό θα το πετύχουμε μόνο σαν εξαίρεση. Στον ανεπτυγμένο κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής κανένας δεν ξέρει πού σταματά η τιμιότητα και πού αρχίζει η απάτη».
      Από την άλλη μεριά, θα υπάρξουν περιπτώσεις όπου θα χρειαστεί να δράσουμε ενεργητικά υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Ξέρω πόσο παράξενα ακούγεται αυτό, πόσο παράφωνα ηχεί στ’ αυτιά ενός αριστερού. Θα φέρω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα : στην ελληνική Βουλή κατατέθηκε κάποτε ένα νομοσχέδιο για να απαγορευτεί στα σούπερ μάρκετ να πουλάνε καλλυντικά. Τι στάση έπρεπε να τηρήσουν οι βουλευτές της αριστεράς; Προφανώς να το καταψηφίσουν. Αν ψηφιζόταν, θα ήταν ένα μέτρο που θα στρέβλωνε τον ανταγωνισμό και θα καθυστερούσε την εξέλιξη του καπιταλισμού. Το πιο συμφέρον για την εργατική τάξη είναι να λειτουργούν όσο το δυνατό πιο ανόθευτοι οι νόμοι του καπιταλισμού.
      2) Φυσικά, σαν άνθρωποι, δε χαιρόμαστε «που κλείνει ο χ αγρότης ή μαγαζάτορας», άλλο, όμως, αυτό και άλλο να τον υποστηρίξουμε στον αγώνα του, έναν αγώνα ουτοπικό και αντιδραστικό. Και πώς να τον υποστηρίξουμε; Η ρίζα της αδυναμίας του είναι ότι το κεφάλαιό του είναι μικρό. Τι πρέπει να κάνουμε; Να του αυξήσουμε το κεφάλαιο, δίνοντάς του χρήματα; Μα, αν μπορούσαμε να τον κάνουμε μεγαλοκεφαλαιούχο, θα έπρεπε, σα γνήσιοι υποστηρικτές των μικροκεφαλαιούχων, από την άλλη μέρα, να του κηρύξουμε τον πόλεμο!
      Το μόνο που μένει, είναι να τον υποστηρίξουμε ηθικά και πολιτικά. Αυτό προϋποθέτει, από τη μια, να ακολουθούμε αντιδραστική πολιτική, από την άλλη (κι αυτό είναι το σπουδαιότερο ίσως) να του λέμε ψέματα, ότι δηλαδή, μπορεί να σωθεί και να διαιωνίσει την ύπαρξή του σαν αγρότης ή μαγαζάτορας μέσα στον καπιταλισμό. Κάτι τέτοιο έκαναν στη Γαλλία οι «σοσιαλιστές της μαρξιστικής τάσης» (κατά τον Ένγκελς), το 1892, όταν ψήφισαν το αγροτικό τους πρόγραμμα. Για την Εισαγωγή στο πρόγραμμα αυτό, γράφει ο Ένγκελς, στο πιο πάνω έργο του : [Εν πάσει περιπτώσει, φτάσαμε κιόλας στο σημείο όπου η Εισαγωγή μπορεί να δηλώνει ξεκάθαρα ότι υποχρέωση του σοσιαλισμού και μάλιστα επιτακτική του υποχρέωση είναι να «διαφυλάξει τη μικρή ιδιοκτησία των αγροτών που καλλιεργούν μόνοι τους το κομματάκι γης που έχουν, από τους φόρους, τον τοκογλύφο και τις επεμβάσεις των μεγαλιτσιφλικάδων, που ξαναπαρουσιάστηκαν». Η Εισαγωγή αναθέτει έτσι στο σοσιαλισμό την επιτακτική υποχρέωση να πραγματοποιήσει κάτι που στην προηγούμενη παράγραφο το είχε κηρύξει αδύνατο. Του αναθέτει «να διαφυλάξει» τη μικρή ιδιοκτησία του αγρότη, παρά το γεγονός ότι το ίδιο λέει πως η ιδιοκτησία αυτή είναι «μοιραία καταδικασμένη να εξαφανιστεί». Τι άλλο είναι οι φόροι, ο τοκογλύφος και οι μεγαλοτσιφλικάδες που ξαναπαρουσιάστηκαν, εκτός από τα όργανα με τα οποία η κεφαλαιοκρατική παραγωγή πραγματοποιεί τον αναπόφευκτο αυτόν αφανισμό;]
      Όσο για την ανθρωπιστική διάσταση του μαρξισμού έχεις απόλυτο δίκιο. Ο μαρξιστικός ουμανισμός είναι σκάλες ανώτερος από τον αστικό και το μικροαστικό ανθρωπισμό. Στον Πρόλογο της πρώτης έκδοσης του Κεφαλαίου ο Μαρξ δίνει το νόημα του ανθρωπισμού αυτού. Γράφει : «Λίγα λόγια για να αποφευχθούν ενδεχόμενες παρεξηγήσεις. Τις μορφές του κεφαλαιοκράτη και του τσιφλικά δεν τις ζωγραφίζω καθόλου με ρόδινα χρώματα. Εδώ πρόκειται όμως μονάχα για τα πρόσωπα, εφόσον αποτελούν την προσωποποίηση οικονομικών κατηγοριών, που είναι φορείς καθορισμένων ταξικών σχέσεων ή συμφερόντων. Η δική μου η άποψη, που αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη των οικονομικών κοινωνικών σχηματισμών σα φυσικοϊστορική διαδικασία (προτσές), μπορεί λιγότερο από κάθε άλλη άποψη, να καθιστά υπεύθυνα τα ξεχωριστά άτομα για σχέσεις, των οποίων σχέσεων αυτά τα ίδια άτομα αποτελούν προϊόντα, όσο και αν μπορούν να υψωθούν, υποκειμενικά, πάνω από αυτές».
      Το θέμα είναι, όμως, να κάνεις συγκρίσεις και να αποφεύγεις το μεγαλύτερο κακό. Ο Λένιν, απαντώντας σε όσους έλεγαν ότι ο εμφύλιος πόλεμος προκαλεί «ποταμούς αίματος», έγραφε στο «Η ρωσική επανάσταση και ο εμφύλιος πόλεμος» : «Όταν γίνεται πόλεμος, κύριοι Μιλιουκόφ, Ποτρέσοφ, Πλεχάνοφ, να είστε πιο επιφυλαχτικοί στην επιχειρηματολογία σας ενάντια στους “ποταμούς αίματος” του εμφύλιου πολέμου, γιατί οι στρατιώτες έχουν δει ωκεανούς αίματος».
      Στη δική μας περίπτωση, θα πρέπει να πούμε ότι τα βάσανα των μικρομεσαίων που χάνουν την περιουσία τους δεν είναι τίποτα μπροστά στη φρίκη του ίδιου του καπιταλισμού, που θα πρέπει να διαιωνιστεί, κατά την άποψή τους. Γιατί όλοι αυτοί δε θέλουν την ανατροπή του καπιταλισμού, αλλά, τη διατήρησή του σε τέτοια καθυστερημένη μορφή που να τους επιτρέπει να διατηρήσουν την κοινωνική τους ύπαρξη.
      Θα φέρω ακόμα ένα παράδειγμα για να δεις πως όσο σκληρό και ανάλγητο αν φαίνεται κάτι, όταν το εξετάσεις μεμονωμένα, δικαιολογείται όταν το δεις σφαιρικά.
      Μια αρχή, που ίσως δεν είναι καλά γνωστή στους αριστερούς είναι η αρχή ότι όλα τα επιμέρους ζητήματα πρέπει να εξετάζονται από τη γενικότερη άποψη, ότι πρέπει να είναι συμβατά με την απελευθέρωση του παγκόσμιου προλεταριάτου. Και πάντα το μερικό πρέπει να υποτάσσεται στο γενικό. Αυτό ισχύει και για το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, για τα εθνικά κινήματα ανεξαρτησίας, για τους αντιαποικιακούς αγώνες. Για τους μικροαστούς φαίνεται τερατώδες το ότι οι κομμουνιστές, οι ηγέτες της εργατικής τάξης, ενώ γενικά είναι υπέρ της ελευθερίας των λαών, μπορούν να υποτάσσουν το εθνικό ζήτημα στο ταξικό και μερικές φορές να μη βοηθούν ένα κίνημα εθνικής ανεξαρτησίας, ή κι άλλοτε να το καταδικάζουν φανερά (κι άλλοτε πάλι να το επιδοκιμάζουν υπό όρους).
      Σκέψου ακόμα κάτι πολύ απλό : όταν ένας στρατηγός σχεδιάζει μια μάχη. Ξέρει ότι στη μάχη θα σκοτωθούν στατιστικά 20% των στρατιωτών. Ξέρει ότι όταν διατάζει ένα τμήμα του στρατού του να κάνει μια επίθεση, ότι στους 100 στρατιώτες που θα την πραγματοποιήσουν, οι 20 θα μείνουν στο πεδίο της μάχης. Κι όμως τους στέλνει. Γιατί ξέρει επίσης ότι αν δεν το κάνει, ο εχθρός θα τον πάρει φαλάγγι και τότε οι απώλειες θα είναι πολύ μεγαλύτερες.
      Ακόμα κι όταν καταδικάζεις έναν αντεπαναστάτη σε θάνατο δεν το κάνεις γιατί σου αρέσει ο φόνος, αλλά, γιατί αν δεν το κάνεις, θα σφαχτούν πολύ περισσότεροι άνθρωποι.
      Ο επαναστάτης πρέπει να είναι φοβερά τσιγκούνης όταν πρόκειται ν’ αποφασίσει για τη ανθρώπινη ζωή, πρέπει κάθε του πράξη να προκύπτει από μια αδήριτη αναγκαιότητα. Γι’ αυτό και η Ελένη Καζαντζάκη έγραφε στο οδοιπορικό της με το Νίκο Καζαντζάκη στην Κίνα, το 1957 : «Και μη νομίζετε ότι ο Μα Λιαγκ Λιεν είναι μια εξαίρεση. Ο Μάο έχει πολλές φορές συχωρέσει κι όλοι ομολογούν όπως κάνει μεγάλη οικονομία στις ανθρώπινες ζωές» (Μα Λιγκ Λιεν : δι΄σημος ηθοποιός τη Όπερας του Πεκίνου, που είχε συνεργαστεί με τον Τσαγκ Και Σεκ και τους γιαπωνέζους. Μετά τη νίκη της επανάστασης, κατέφυγε στο Χονγκ Κονγκ και γύρισε στην Κίνα, όταν ο Μάο του υποσχέθηκε ότι δε θα τον πείραζε κανένας).
      3) Σίγουρα, η ανάπτυξη του καπιταλισμού και η «ενδυνάμωση της μεγάλης ιδιοκτησίας», δηλαδή, η συγκέντρωση του κεφαλαίου, όχι μόνο κάνει «πιο εύκολο το πέρασμα στο σοσιαλισμό μετά την επανάσταση», αλλά, είναι απαραίτητος όρος γι’ αυτό το πέρασμα. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όποια χώρα μη αναπτυγμένου καπιταλισμού πήραν οι κομμουνιστές την εξουσία, χρειάστηκε να τον αναπτύξουν οι ίδιοι, φυσικά, κάτω από όρους και με έλεγχο από την κρατική εξουσία, πάντως, όμως, να αναπτύξουν τις παραγωγικές δυνάμεις, που δεν είχε προλάβει να αναπτύξει ο ίδιος ο καπιταλισμός. Και για την ανάπτυξη αυτή, αφενός πλήρωσε ακριβά το προλεταριάτο, αφετέρου δημιουργήθηκαν οι λεγόμενες «μεταβατικές κοινωνίες», που περπατούσαν σε τεντωμένο σκοινί, έτοιμες στο παραμικρό στραβοπάτημα να πέσουν στο λάκκο με τα λιοντάρια του καπιταλισμού. Δεν είναι καθόλου τυχαία η εξέλιξη και στη Ρωσία και στην Κίνα, όπου με το θάνατο των Στάλιν και Μάο άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της επιστροφής στον καπιταλισμό. Στην Κίνα μάλιστα, που ήταν πολύ πιο ανώριμες οι συνθήκες για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό, λόγω της φοβερά μεγαλύτερης καθυστέρησης και παρόλο που οι ηγέτες της είχαν μελετήσει την πείρα της Σοβιετικής Ένωσης και το πώς ηττήθηκε η εργατική τάξη μετά το θάνατο του Στάλιν και την προδοσία του 20ού Συνεδρίου, η επάνοδος στον καπιταλισμό έγινε με αστραπιαία ταχύτητα, αφήνοντας κατάπληκτους τους πάντες και ιδίως αυτούς, που σαν υλιστές και μαρξιστές δεν έπρεπε να δοκιμάσουν την παραμικρή έκπληξη, δηλαδή, τους κομμουνιστές.
      Τώρα, το αν η «ενδυνάμωση της μεγάλης ιδιοκτησίας» θα «οδηγήσει και στο σοσιαλισμό».
      Η «ενδυνάμωση» αυτή δημιουργεί τις αντικειμενικές προϋποθέσεις για το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Όλη η εξέλιξη της καπιταλιστικής κοινωνίας, με την κολοσσιαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και το λυσσαλέο ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστών, οδηγεί στις αλλεπάλληλες κρίσεις υπερπαραγωγής, από τη μια και στο μονοπώλιο από την άλλη. Στις κρίσεις υπερπαραγωγής φαίνεται καθαρά ότι ο καπιταλισμός δημιούργησε τόσο τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις που δεν μπορεί, πλέον, να τις ελέγξει. Φαίνεται καθαρά ότι η αστική τάξη είναι ανίκανη να διευθύνει, πια, την οικονομία. Από την άλλη, το μονοπώλιο είναι η ομολογία πως η αναρχία της παραγωγής, πρωταρχικός όρος της οικονομικής ελευθερίας είναι πια ξεπερασμένη, πως αν θέλει να επιβιώσει η κοινωνία πρέπει η αναρχία αυτή να αντικατασταθεί από το σχεδιασμό. Μα, ο σχεδιασμός είναι η βασική αρχή της σοσιαλιστικής οικονομίας. Γι’ αυτό και ο Ένγκελς, στην «Εξέλιξη του σοσιαλισμού από την ουτοπία στην επιστήμη » λέει πως «Στα τραστ, ο ελεύθερος ανταγωνισμός μετατρέπεται σε μονοπώλιο και η ασχεδίαστη παραγωγή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας συνθηκολογεί μπροστά στη σχεδιασμένη παραγωγή της επερχόμενης σοσιαλιστικής κοινωνίας» (συγνώμη για την επανάληψη). Και συνεχίζει :
      «Αν οι κρίσεις αποκαλύπτουν την ανικανότητα της αστικής τάξης να εξακολουθήσει να διαχειρίζεται τις σύγχρονες παραγωγικές δυνάμεις, η μετατροπή των μεγάλων οργανισμών παραγωγής και διανομής σε μετοχικές εταιρίες, τραστ και κρατική ιδιοκτησία αποδεικνύει ότι η αστική τάξη δεν είναι καθόλου απαραίτητη για τη δουλειά αυτή. Όλες οι κοινωνικές λειτουργίες του καπιταλιστή γίνονται τώρα από μισθωτούς υπαλλήλους. Ο καπιταλιστής δεν έχει πια καμιά κοινωνική δράση, εκτός από το να τσεπώνει τα εισοδήματα, να κόβει κουπόνια και να τζογάρει στο χρηματιστήριο, όπου οι διάφοροι καπιταλιστές ληστεύουν ο ένας τα κεφάλαια του άλλου. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, που άρχισε εκτοπίζοντας πρώτα τους εργάτες, εκτοπίζει τώρα τους καπιταλιστές και, όπως τους εργάτες, τους ξαποστέλνει στον πλεονάζοντα πληθυσμό, αν δεν και δεν τους στέλνει από την πρώτη κι όλας στιγμή στον εφεδρικό βιομηχανικό στρατό.
      Μα ούτε η μετατροπή σε μετοχικές εταιρίες και τραστ, ούτε η μετατροπή σε κρατική ιδιοκτησία αφαιρεί το χαρακτήρα του κεφαλαίου από τις παραγωγικές δυνάμεις. Αυτό είναι φανερό για τις μετοχικές εταιρίες και τα τραστ. Και το σύγχρονο κράτος είναι κι αυτό απλά μια οργάνωση που δημιούργησε η αστική τάξη για να διατηρεί τους γενικούς εξωτερικούς όρους του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής απέναντι σε κάθε είδους υπερβασίες, τόσο από τη μεριά των εργατών, όσο και από τη μεριά των ξεχωριστών καπιταλιστών. Το σύγχρονο Κράτος, οποιαδήποτε και αν είναι η μορφή του, ουσιαστικά είναι ένας καπιταλιστικός μηχανισμός, ένα κράτος των καπιταλιστών, ο ιδεατός συλλογικός καπιταλιστής. Όσο περισσότερες παραγωγικές δυνάμεις αναλαμβάνει στην ιδιοκτησία του, τόσο περισσότερο γίνεται πραγματικά συλλογικός καπιταλιστής, τόσο περισσότερους πολίτες εκμεταλλεύεται.
      Οι εργάτες εξακολουθούν να είναι εργάτες, προλετάριοι. Οι καπιταλιστικές σχέσεις δεν παύουν να υπάρχουν, αντίθετα εξωθούνται στα όρια. Όταν όμως φτάσουν εκεί, αντιστρέφονται. Η ιδιοκτησία του Κράτους στις παραγωγικές δυνάμεις δεν αποτελεί λύση της σύγκρουσης, ωστόσο περιέχει το τυπικό μέσο, το κλειδί για τη λύση».
      4) Σίγουρα, έχεις δίκιο στο ότι «έγιναν επαναστάσεις με κορμό την αγροτιά και πετυχημένες μάλιστα (Κούβα, Βιετνάμ, Κίνα κλπ)». Μην ξεχνάς, όμως, ότι αυτές ήταν αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις, όσο κι αν επικεφαλής τους βρίσκονταν κομμουνιστικά κόμματα. Ήταν επαναστάσεις όχι σοσιαλιστικές, αλλά, αντιφεουδαρχικές, αντιϊμπεριαλιστικές, εθνικοαπελευθερωτικές. Σ’ αυτές τις επαναστάσεις, επαναστάσεις του πρώτου τύπου, σύμφωνα με την κατάταξη του Λένιν, οι «κινητήριες δυνάμεις» είναι το προλεταριάτο και η αγροτιά σα σύνολο. Όταν, όμως, μιλάμε για σοσιαλιστική επανάσταση, από την «αγροτιά» μετέχουν μόνο οι εργάτες γης και τα μισοπρολεταριακά στοιχεία του χωριού, ενώ για την υπόλοιπη αγροτιά η τακτική του προλεταριάτου συνίσταται στο να επιδιώκει να «παραλύσει την αστάθειά» της. Κι αυτό είναι αυτονόητο, γιατί δεν μπορεί να είναι σύμμαχος του προλεταριάτου σε μια επανάσταση που σκοπό έχει να καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ο ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής, είτε εκμεταλλεύεται εργάτες, είτε είναι «αυτοαπασχολούμενος» αγρότης.
      Πέρα από την καλή πρόθεση να συγκεντρώσουμε όσο το δυνατό μεγαλύτερες δυνάμεις για τη σοσιαλιστική επανάσταση, πρέπει να εξετάζουμε αντικειμενικά ποιες δυνάμεις μπορούν να συγκεντρωθούν. Κι αυτό θα μας το πει η ανάλυση των συμφερόντων των διαφόρων τάξεων, για να δούμε ποια μπορούν να «συμμαχήσουν» με τα συμφέροντα του προλεταριάτου. Αλλιώς, οι «συμμαχίες» του προλεταριάτου, είτε θα στέκονται στον αέρα, είτε θα αποτελούν συγκαλυμμένη προδοσία των συμφερόντων του και εξυπηρέτηση άλλων ταξικών συμφερόντων. Κι έτσι αντί να τους «κερδίσουμε ΕΜΕΙΣ» μας κερδίζουν αυτοί και το χειρότερο με τη δική μας βοήθεια!
      Τότε, όμως, αναγκαζόμαστε να θυμηθούμε ότι «ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».
      Η συμμαχία σε ταξικό και μετά σε πολιτικό επίπεδο, καθώς και το πρόγραμμα της συμμαχίας, πρέπει να αρχίζει με την ανάλυση των διαφόρων τάξεων και των συμφερόντων τους. Αλλιώς καταλήγει σε λυκοσυμμαχία.

  65. Κάρολος Ιουλίου 20, 2012 στις 4:28 πμ #

    @λαθραναγνώστη
    αν μιλάμε με όρους οικονομίας, οι κομμουνιστές, όπως και κάθε άλλος, δεν μπορούν να «ευνοήσουν» τη συγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια, γιατί αυτό είναι μια αντικειμενική εξέλιξη, που συντελείται ανεξάρτητα από τη θέληση των ανθρώπων και τις προσπάθειές τους να την «ευνοήσουν», ή να την εμποδίσουν. Ο Μαρξ γράφει στον Πρόλογο της πρώτης έκδοσης του Κεφαλαίου : «Η δική μου άποψη που αντιλαμβάνεται την εξέλιξη των οικονομικών συγκροτήσεων της κοινωνίας σα διαδικασία φυσικής ιστορίας….» (πρόσεξε : «φυσικής ιστορίας», δηλαδή, σα να μελετάει ένα φαινόμενο της Φυσικής).
    Η άποψη του Μαρξ είναι απόλυτα αντικειμενική και γι’ αυτό και οι διαπιστώσεις του είναι κατηγορηματικές και τόσο μοιραίες για την τύχη του καπιταλισμού. Για τον καπιταλισμό ισχύει το καβαφικό «δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό», ακριβώς επειδή η εξέλιξή του είναι αντικειμενική, επειδή αυτή η εξέλιξη οφείλεται στους εσωτερικούς νόμους του ίδιου του καπιταλισμού, που δεν μπορεί κανείς να τους καταργήσει χωρίς να καταργήσει και τον καπιταλισμό. Γι’ αυτό και στο Μανιφέστο δηλώνεται κατηγορηματικά : «Πριν απ’ όλα η αστική τάξη παράγει τους νεκροθάφτες της. Η πτώση της και η νίκη του προλεταριάτου είναι το ίδιο αναπόφευκτα». Γι’ αυτό και στο γράμμα του Μαρξ προς τον Βαϊντεμάγιερ υπάρχει η δήλωση «Ότι καινούργιο έκανα εγώ ήταν να αποδείξω : … 2) ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά (πρόσεξε το «αναγκαστικά») στη δικτατορία του προλεταριάτου…».
    Έτσι, λοιπόν, η συγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια συντελείται αναγκαστικά, από τους ίδιους τους νόμους του καπιταλισμού. Φυσικά, όταν αυτοί οι νόμοι λειτουργούν ανεμπόδιστα και χωρίς στρεβλώσεις. «Αλλά, από εδώ, παιδιά, αρχίζει άλλη ιστορία, άλλο κεφάλαιο», που λέει και ο Μούτσης. Εδώ επεμβαίνουν οι μικροαστοί διανοούμενοι, που φυσικά θα υποστηρίξουν την αναξιοπαθούσα τάξη τους, που κινδυνεύει από την εξέλιξη του καπιταλισμού. Όσο κι αν τους αποδεικνύει κανείς ότι η καταστροφή των μικροαστών, όσο διατηρείται ο καπιταλισμός, είναι αναπόφευκτη, αυτοί μυαλό δε βάζουν. Θα επιμένουν να υποστηρίζουν τους μικροαστούς, που κι αυτοί θα επιμένουν να διατηρήσουν την κοινωνική τους θέση, ντε και καλά.
    «Τι είπες; ρωτούν το Μαρξ οι μικροαστοί (καθώς και οι μεσαίοι αστοί), η μοίρα μας είναι να αφανιστούμε, να προλεταριοποιηθούμε; Κι αυτό οφείλεται στην εξέλιξη του καπιταλισμού και είναι κάτι αναπόφευκτο; Ε, λοιπόν, εμείς δεν τη θέλουμε αυτή την εξέλιξη και θα κάνουμε ότι μπορούμε για να την εμποδίσουμε! Τι είπες; Ότι η ανεμπόδιστη και χωρίς στρεβλώσεις λειτουργία των νόμων του καπιταλισμού συνεπάγεται τον αφανισμό μας; Ε, τότε, οι ιδεολογικοί και πολιτικοί μας εκπρόσωποι θα ζητήσουν να μπουν εμπόδια στη λειτουργία των φονικών αυτών νόμων, θα απαιτήσουν τη στρέβλωση των νόμων της αγοράς. Κι αυτό θα το παρουσιάσουμε και σα θεάρεστο έργο, θα το παρουσιάσουμε στο λαό, δηλαδή, στον εαυτό μας (στην τάξη μας) και σε όποιον άλλον τσιμπήσει, σε όποιον θέλει την πτώση του καπιταλισμού, σαν «αντικαπιταλιστική δράση», σαν αριστερή δράση, που πρέπει να τύχει της επιδοκιμασίας κάθε προοδευτικού ανθρώπου.
    Αυτό δε γίνεται εδώ και πολλά-πολλά χρόνια στην Ελλάδα; Με πόσο μίσος εκφράζονται για τις «αγορές» οι αριστεροί μας! Αυτοί οι πούροι «αντικαπιταλιστές» μόλις ακούσουν να μιλάει κανένας για τη στρέβλωση των νόμων της αγοράς στο νεοελληνικό τσίρκο είναι έτοιμοι να τον στιγματίσουν σαν απολογητή του καπιταλισμού. Με τι ιερή αγανάκτηση μιλάνε οι οπαδοί του ΚΚΕ για τα μονοπώλια! Ο Λένιν, όμως, δεν ήθελε να απαγορευτούν τα τραστ, το θεωρούσε αντιδραστικό μέτρο, διαβεβαίωνε ότι ο ιμπεριαλισμός (μονοπωλιακός καπιταλισμός) είναι προοδευτικός σε σχέση με τον προμονοπωλιακό καπιταλισμό.
    Δηλαδή, εφόσον η εξέλιξη του καπιταλισμού είναι αντικειμενική και νομοτελειακή, όποιος θέλει να την εμποδίσει είναι συγχρόνως αντιδραστικός και ουτοπιστής.
    Από την άλλη μεριά, ενώ οι κομμουνιστές δεν εύχονται την καταστροφή των μικρομεσαίων, αναγνωρίζουν ότι η συγκέντρωση του κεφαλαίου και της γης είναι νόμος της καπιταλιστικής οικονομίας και αυτή η συγκέντρωση οδηγεί στην πτώση του καπιταλισμού. Αντί, λοιπόν, να περιορίζονται σε αναθέματα κατά της εξέλιξης, ή να προσπαθούν δονκιχωτικά να την αναχαιτίσουν, πράγμα που δεν ανατρέπει τον καπιταλισμό, αντίθετα τον διαιωνίζει σε καθυστερημένη μορφή, αναπτύσσουν την ταξική πάλη της εργατικής τάξης για την ανατροπή του καπιταλισμού και καλούν τους μικροαστούς να «εγκαταλείψουν τη δική τους άποψη και να πάνε με την άποψη του προλεταριάτου», να εγκαταλείψουν την πάλη για τα δικά τους συμφέροντα και να παλέψουν για τη σοσιαλιστική κοινωνία. Φυσικά, αυτό μόνο κατά εξαίρεση μπορεί να γίνει και μόνο σε εποχές μεγάλης κρίσης, όταν το «κατρακύλισμά» τους στο προλεταριάτο είναι «επικείμενο», που δεν μπορούμε κατά κανένα τρόπο να τους θεωρήσουμε «σύμμαχους» του προλεταριάτου στη σοσιαλιστική επανάσταση, γι’ αυτό και ο Λένιν μιλάει όχι για συμμαχία μαζί τους, αλλά, για «παράλυση της αστάθειάς» τους.
    Ναι, λαθραναγνώστη, «μ’ αυτή τη λογική» ακριβώς, οι κομμουνιστές «ευνοούν» και τη συγκέντρωση «κάθε μορφής κεφαλαίου».
    Εκείνο που φταίει και μας κάνει να βλέπουμε το ίδιο πράγμα διαφορετικά είναι ο αντιδιαλεκτικός τρόπος σκέψης, που σαν «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μας τα ‘παν με το πρώτο μας το γάλα». Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε μονόπλευρα, να βλέπουμε μόνο την καλή ή την κακή πλευρά και να μην μπορούμε να κατανοήσουμε ότι κάτι μπορεί να είναι και καλό και κακό, καλό από μια πλευρά, κακό από μια άλλη. Όλη, όμως, η πρόοδος στις ταξικές κοινωνίες βασίζεται στο κακό. Εδικά στην καπιταλιστική κοινωνία, η γιγάντια πρόοδος που έφερε η αστική τάξη σε όλους τους τομείς βασίστηκε στα πιο ταπεινά πάθη του ανθρώπου : στη φιλαργυρία, στην επιβολή στους άλλους με τη βία, στον ατομικισμό, κλπ., κλπ. Η τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αυτή η δημιουργία των αντικειμενικών προϋποθέσεων για την επίτευξη της αταξικής κοινωνίας, του μεγαλύτερου και ομορφότερου ονείρου της ανθρωπότητας, είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού, της προσπάθειας να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου, είναι αποτέλεσμα του πολέμου όλων εναντίον όλων, είναι αποτέλεσμα του πιο χυδαίου κυνηγητού του κέρδους, που δε διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα.
    Θα τελειώσω με 2 παραδείγματα από το έργο του Ένγκελς «Η εξέλιξη του σοσιαλισμού από την ουτοπία στην επιστήμη», που δείχνουν πώς ο μεγάλος στοχαστής χειριζόταν τη διαλεκτική :
    «Η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αναρχίας της παραγωγής μετατρέπει τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων όλο και περισσότερο σε προλετάριους και οι μάζες των προλετάριων, με τη σειρά τους, θα βάλουν τέρμα στην αναρχία της παραγωγής». «Στα τραστ, ο ελεύθερος ανταγωνισμός μετατρέπεται σε μονοπώλιο και η ασχεδίαστη παραγωγή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας συνθηκολογεί μπροστά στη σχεδιασμένη παραγωγή της επερχόμενης σοσιαλιστικής κοινωνίας ». «Αυτό γίνεται, βέβαια, στην αρχή για να ωφεληθούν και να κερδίζουν οι κεφαλαιοκράτες. Εδώ όμως η εκμετάλλευση γίνεται τόσο χειροπιαστή, που πρέπει τελικά να πέσει. Κανένας λαός δε θα δεχόταν για πολύ καιρό μια παραγωγή που τη διευθύνουν τα τραστ, δε θα δεχόταν μια τόσο απροκάλυπτη εκμετάλλευση του συνόλου της κοινωνίας από μια σπείρα που ζει από το κόψιμο κουπονιών (εννοεί τα μερίσματα)».

    • kraftwerk Ιουλίου 22, 2012 στις 4:43 μμ #

      καλές όλες οι ρήσεις των θεωρητικών,αλλά η πολιτική σου πρόταση ποιά είναι;

    • λαθραναγνώστης Ιουλίου 22, 2012 στις 5:46 μμ #

      Κάρολε, Ανεξάρτητα αν θεωρητικά έχεις δίκιο, εν τούτοις, το κομμουνιστικό κόμμα, δεν μπορεί να γυρίσει την πλάτη σε μια μερίδα της κοινωνίας που αφανίζεται.
      Παλεύει μαζί με τους μικροαστούς για προσωρινή ανάσχεση της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου και επιβίωση τους και ταυτόχρονα, αξιοποιώντας την συμπαράταξη μαζί τους, τους πλησιάζει και τους διδάσκει ότι η τάση συγκεντροποίησης του κεφαλαίου και ο αφανισμός των μεσαίων στρωμάτων είναι φαινόμενο σύμφυτο με την λειτουργία και την εξέλιξη του καπιταλισμού.
      Είναι η πάλη καθεαυτή ενάντια στα εγγενή φαινόμενα του καπιταλισμού που αποδεικνύει στη πράξη τα όρια αυτού του συστήματος και συμβάλει στη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών. Το κομμουνιστικό κόμμα, πρέπει να οδηγεί τα διάφορα κοινωνικά στρώματα σε μάχες ενάντια στις νομοτέλειες του καπιταλισμού, ώστε αυτά να αντιλαμβάνονται στην πράξη ότι χωρίς αλλαγή συστήματος οι όποιες κατακτήσεις είναι προσωρινές και επισφαλείς.

      • Κάρολος Ιουλίου 22, 2012 στις 9:40 μμ #

        Λαθραναγνώστη, παραδέχεσαι ότι θεωρητικά τα πράγματα έχουν όπως τα εκθέτω (όχι εγώ αλλά οι κλασικοί του μαρξισμού), «εντούτοις» βρίσκεις ότι το ΚΚΕ «δεν μπορεί να γυρίσει την πλάτη σε μια μερίδα της κοινωνίας που αφανίζεται».
        Πρώτα-πρώτα, αυτό για ένα κόμμα δείχνει, αν όχι τίποτα άλλο, ασυνέπεια ή έλλειψη αρχών. Μα, ένα κόμμα που άλλα λέει στη θεωρία και άλλα κάνει στην πράξη, ή, ένα κόμμα που δεν έχει αρχές, δεν αξίζει να λέγεται κομμουνιστικό.
        Όσο για το «δεν μπορεί», ο Λένιν έλεγε «μη λες δεν μπορώ, λέγε δε θέλω». Δηλαδή, γιατί «δεν μπορεί»; Για τα ψηφαλάκια; Μα, αυτό είναι πολιτικαντισμός και λαϊκισμός του χειρότερου είδους! Εξάλλου, το ΚΚΕ διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι το τελευταίο που το ενδιαφέρει είναι οι ψήφοι, μπροστά στην ιδεολογική καθαρότητα και την ταξική συνέπεια.
        Μένει, πια, η καθαρά «ανθρωπιστική» πλευρά, η μικροαστική φιλανθρωπική άποψη για την αναξιοπαθούσα μικρομεσαία τάξη, που αφανίζεται. Μα, κάθε τάξη που αφανίζεται αξίζει τότε τη λύπησή μας και πρώτη-πρώτη η αστική, η μεγαλοαστική τάξη, την οποία όλα τα αριστερά κόμματα κατακεραυνώνουν από το πρωί ως το βράδυ και ορκίζονται να την ανατρέψουν, να την ξεκάνουν, να τη συντρίψουν, να την εξαφανίσουν από το πρόσωπο της γης.
        Θα μου πεις, ίσως, ότι οι μεγαλοαστοί είναι άξιοι της τύχης τους, γιατί είναι εκμεταλλευτές. Τότε, όμως, ξεφεύγουμε από το επιχείρημα ότι το ΚΚΕ «δεν μπορεί» να μην τους υποστηρίξει απλώς και μόνο επειδή είναι μια μερίδα της κοινωνίας που αφανίζεται.
        «Μερίδες της κοινωνίας που αφανίζονται» υπήρχαν και υπάρχουν πάρα πολλές : αφανίστηκαν οι παγοπώλες, οι πλανόδιοι γαλατάδες και γιαουρτάδες, οι γυρολόγοι, οι πραματευτάδες, οι σουβλατζήδες, οι μανάβηδες με τα κάρα και τα γαϊδουράκια (μερικοί γύφτοι μόνο γυρνάνε με τα Ντάτσουν), οι αμαξάδες με τα άλογα, κλπ., κλπ. Κατά μεγάλο μέρος επίσης αφανίστηκαν οι συνοικιακοί μπακάληδες, μανάβηδες και χασάπηδες. Αν ήταν τα κομμουνιστικά κόμματα να υπερασπίζονται όλες τις «μερίδες» που αφανίζονται, θα ήταν τα τέλεια κόμμα της αντίδρασης, θα ήταν τα κόμματα που θα εκπροσωπούσαν όχι τους εργάτες αλλά όλη την καθυστέρηση του παρελθόντος, όλα εκείνα τα βαρίδια που εμποδίζουν την κοινωνική εξέλιξη και την ταξική πάλη για το σοσιαλισμό.
        Φυσικά, όλες οι ξεπερασμένες τάξεις, όλα τα απομεινάρια του παρελθόντος τείνουν να παρουσιάσουν την αντίθεσή τους με την αστική τάξη σαν προοδευτική. Γι’ αυτό και το Μανιφέστο διακρίνει πολλά είδη σοσιαλισμών : 1) Ο αντιδραστικός σοσιαλισμός, όπου περιλαμβάνεται ο φεουδαρχικός και ο μικροαστικός σοσιαλισμός, 2) ο συντηρητικός ή αστικός σοσιαλισμός και 3) ο κριτικός, ουτοπικός σοσιαλισμός. Πρόσεξε : τον αστικό σοσιαλισμό τον ονομάζει συντηρητικό, ενώ το μικροαστικό, αντιδραστικό και τον κατατάσσει μαζί με το φεουδαρχικό.
        Τι κάνει, λοιπόν, το ΚΚΕ; Αντί να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις του καπιταλισμού (που οξύνονται όσο αναπτύσσεται ο καπιταλισμός και όσο περισσότερο συγκεντρώνεται το κεφάλαιο, με την εξέλιξη, σε λίγα χέρια) και να οργανώνει την εργατική τάξη για να τον ανατρέψει, φτιάνει συμμαχίες με τις «μερίδες που αφανίζονται» και προσπαθεί μαζί τους σαν ηγέτης τους να καταφέρει μια « προσωρινή ανάσχεση της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου», δηλαδή, μια αντιδραστική συμμαχία, που αντί να υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, υπηρετεί τα συμφέροντα των μικροαστών και των άλλων αναξιοπαθούντων της κοινωνικής εξέλιξης. Μα, η «συγκεντροποίηση του κεφαλαίου» συμφέρει στο προλεταριάτο, γιατί αφενός αναπτύσσει τη μεγάλη βιομηχανία και έτσι φτιάνει το συγκεντρωμένο πανίσχυρο βιομηχανικό προλεταριάτο και αφετέρου, ακριβώς με την προλεταριοποίηση των μικρομεσαίων καθαρίζει το έδαφος για την τελική ταξική αναμέτρηση : από τη μια οι τεράστιες μάζες των προλετάριων, που δε θα έχουν να χάσουν «παρά μόνο τις αλυσίδες τους» και από την άλλη μια φούχτα παράσιτα «μια μικρή σπείρα που θα ζει από το κόψιμο κουπονιών». Άρα, η «ανάσχεση της συγκεντροποίησης» (πάλι καλά που είναι μόνο «προσωρινή») είναι πράξη αντίθετη με τα συμφέροντα του προλεταριάτου και η συμμαχία με τους μικροαστούς με στόχο την «ανάσχεση» είναι συμμαχία που στρέφεται ενάντια στο προλεταριάτο.
        Τα ίδια ισχύουν και για τους αγρότες. Οι μικρομεσαίοι αγρότες είναι τάξη αντιδραστική και τα συμφέροντά τους είναι αντίθετα με του προλεταριάτου. Ο Λένιν μιλάει απερίφραστα : «Ο Μάσλοφ δεν καταλαβαίνει πως η υποστήριξη του βιοτέχνη, δηλ. της μικρής ιδιοκτησίας στη βιομηχανία, δεν μπορεί ποτέ να είναι υπόθεση των σοσιαλδημοκρατών, γιατί είναι δράση απόλυτα και κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις αντιδραστική.
        Ενώ η υποστήριξη της μικρής ιδιοκτησίας στη γεωργία μπορεί να είναι υποχρέωση των μαρξιστών και πρέπει να είναι πάντα, όταν το μικρό αστικό νοικοκυριό είναι από οικονομική άποψη προοδευτικό σε σύγκριση με το μεγάλο φεουδαρχικό νοικοκυριό. Ο Μαρξ ποτέ δεν υποστήριξε τη μικρή βιομηχανία απέναντι στη μεγάλη, μα ο Μαρξ υποστήριζε στην 5η δεκαετία του περασμένου αιώνα σε σχέση με την Αμερική και το 1848 σε σχέση με τη Γερμανία το μικρό αγροτικό νοικοκυριό, τους αγρότες ενάντια στα φεουδαρχικά λατιφούντια (οι υπογραμμίσεις δικές μου). {Από το άρθρο του Λένιν «Μερικές παρατηρήσεις απ΄αφορμή την απάντηση του Π. Μάσλοφ», Οχτώβρης-Νοέμβρης 1908}.
        Τι να συμπληρώσει κανείς; Για τους μικροαστούς των πόλεων ο Λένιν είναι κατηγορηματικός. Για τους αγρότες, η υποστήριξη αφορά μόνο τα φεουδαρχικά νοικοκυριά και όχι την πάλη τους ενάντια στην αστική τάξη του χωριού, αυτούς που το ΚΚΕ ονομάζει «μεγαλοτσιφλικάδες», για να εξαπατήσει το λαό ότι πρόκειται για φεουδαρχικά νοικοκυριά, άρα πρέπει να υποστηριχτούν οι «κολίγοι».
        Το ΚΚΕ, όμως, «αξιοποιώντας τη συμπαράταξη» με τους μικροαστούς, θα τους διδάξει ότι ο αφανισμός τους είναι «φαινόμενο σύμφυτο με τη λειτουργία και την εξέλιξη του καπιταλισμού» (αυτό αντικαθιστά το ότι ο αφανισμός τους είναι αναπόφευκτος) και ότι πρέπει να παλέψουν για μια έστω και προσωρινή «ανάσχεση». Κι έτσι, χάρη σε μια πράξη αντιδραστική, θα καταφέρει να τους «πλησιάσει» και να τους «ριζοσπαστικοποιήσει». Δηλαδή, θα τους πει να «εγκαταλείψουν τη δική τους άποψη, για να πάνε με την άποψη του προλεταριάτου»; Θα τους πει να εγκαταλείψουν την αστική άποψη και να ταχθούν κατά της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής; Μα, οι άνθρωποι θέλουν να διαιωνιστεί ο καπιταλισμός, αλλά, ανεξέλικτος, για να μην αφανιστούν! Φαντάσου, τώρα, το κόμμα της εργατικής τάξης, να πηγαίνει σε μια τάξη που είναι υπέρ του καπιταλισμού και να τους «διδάσκει» ότι ο αφανισμός τους είναι «σύμφυτο φαινόμενο» με την εξέλιξη του καπιταλισμού και να τους βοηθάει στην «προσωρινή ανάσχεση» της εξέλιξης αυτής! Και συγχρόνως να τους «διδάσκει» ότι παρ’ όλες τις «προσωρινές ανασχέσεις», ο καπιταλισμός θα εξελιχθεί και θα τους αφανίσει. Τελικά, εκείνο που καταλαβαίνει ο μικρομεσαίος δεν είναι οι θεωρία, αλλά, η πράξη του ΚΚΕ, η σύμπραξή του στο θεάρεστο έργο της «ανάσχεσης». Αλήθεια, πόσα χρόνια μπορούν να κρατήσουν οι «προσωρινές» ανασχέσεις της κοινωνικής εξέλιξης; Στην Κίνα, πάντως, η φεουδαρχία κράτησε 3.000 χρόνια. Και στην Ελλάδα, η υποανάπτυξη και η «ανάσχεση» της εξέλιξης του καπιταλισμού καλά κρατεί.
        Λες : «Το κομμουνιστικό κόμμα, πρέπει να οδηγεί τα διάφορα κοινωνικά στρώματα σε μάχες ενάντια στις νομοτέλειες του καπιταλισμού». Πολύ σωστά, αλλά, για να φανούν ξεκάθαρα οι νομοτέλειες του καπιταλισμού, πρέπει ο καπιταλισμός να καθαριστεί από τις προσμίξεις του παρελθόντος, από τις προκαπιταλιστικές σκουριές. Πώς να φανεί η αντίθεση κεφάλαιου-εργασίας σε μια κοινωνία που κατακλύζεται από μικροπαραγωγούς, με ασήμαντες μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, με ένα κάρο κλειστά επαγγέλματα και το κυριότερο με «αριστερά» κόμματα και οργανώσεις που επιμένουν να χτυπάνε την ιδιωτική πρωτοβουλία και να ζητάνε να αναλάβει τα πάντα το «εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσόν» ελληνικό κράτος, που θα τρέφει κοπάδια ολόκληρα ρουσφετολογικά διορισμένων παρασίτων; Πώς θα φανούν οι περιβόητες «νομοτέλειες» του καπιταλισμού όταν δεν αφήνεται ο καπιταλισμός να λειτουργήσει, όταν στο άκουσμα της λέξης «αγορά» κάθε βέρος «αριστερός» βγάζει καντήλες και ζητάει να επέμβει το κράτος αμέσως για να στρεβλώσει τους νόμους της αγοράς;
        Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Μπογιόπουλου, αλλά, αν αφορά την Ελλάδα, μάλλον θα έπρεπε να έχει τίτλο «Δεν είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε».
        Ας αφήσουμε τα αστεία. Το να μιλάει κανένας στη σημερινή καθυστερημένη και χρεοκοπημένη Ελλάδα, όχι για «προσωρινή ανάσχεση», αλλά, έστω και για ένα λεπτό ανάσχεσης της εξέλιξης του καπιταλισμού, είναι παρανοϊκό.

      • λαθραναγνώστης Ιουλίου 23, 2012 στις 7:13 πμ #

        Κάρολε, Κάθε φορά, μου απαντάς μ έναν καταιγισμό από τσιτάτα των κλασσικών, χωρίς όμως να κάνεις κάποια πολιτική πρόταση, που λέι και ο Κραφτ παραπάνω.
        Οι μικροαστική τάξη στην Ελλάδα, τείνει να είναι πολυπλυθέστερη και από την εργατική και ο φόβος είναι ότι η καταστροφή της, δεν θα ενισχύσει την συνειδητή εργατική τάξη, αλλά το λούμπεν προλεταριάτο. Τι θα τους κάνεις όλους αυτούς?
        Στη γωνία, τους περιμένουν οι φασίστες με «προγράμματα» και υποσχέσεις πολύ πιο εύπεπτα από αυτά των κομμουνιστών και κομένα κι ραμένα για τα λούμπεν στοιχεία.
        Αν το ΚΚΕ δεν τους πλησιάσει από τωρα, όχι μόνο δεν θα παραμείνουν αργότερα ουδέτεροι (ποσο μάλλον σύμμαχοί μας), αλλά θα γίνουν απόπ τους χειρότερους εχθρούς.
        Πρόταση λοιπόν που να αντιμετωπίζει τα παραπάνω προβλήματα, υπάρχει?

  66. χλατς Ιουλίου 23, 2012 στις 12:07 μμ #

    Κάρολε τι γνώμη έχει η ΟΑΚΚΕ για τον Πολ-Ποτ;

    • Κάρολος Ιουλίου 23, 2012 στις 11:00 μμ #

      Ότι γνώμη είχε ο Όμηρος για το Δημήτριο το Μυροβλήτη.

      • Y Ιουλίου 23, 2012 στις 11:11 μμ #

        H »μικροαστική τάξη στην Ελλάδα, τείνει να είναι πολυπλυθέστερη και από την εργατική». Τεράστιο λάθος. Διάβασε τις αναλύσεις του Κάππου για το ΚΜΕ στις αρχές του 90.

        Αν υποψιαστώ ότι συζητάτε τόσο καιρό με ΟΑΚΚΕίτη….

  67. Κάρολος Ιουλίου 24, 2012 στις 2:40 πμ #

    @λαθραναγνώστη
    Λαθραναγνώστη, σου απαντάω με τα τσιτάτα των κλασικών, πρώτο, γιατί τα εκθέτουν πολύ πιο σωστά και ολοκληρωμένα από όσο θα μπορούσα να τα εκθέσω εγώ, δεύτερο για να δείξω ότι δεν είναι αυθαίρετες απόψεις δικές μου και τρίτο (και κυριότερο) γιατί έχω την άποψη ότι η θεωρία του μαρξισμού έχει χιλιοδιαστρεβλωθεί, έχει καταντήσει περίγελος και κλοτσοσκούφι, αν δεν έχει ενταφιασθεί βαθιά-βαθιά στο χώμα.
    Ας μην ξεχνάμε τα λόγια του Λένιν : «Χωρίς επαναστατική θεωρία, δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα». Από την άλλη μεριά, τι ήταν εκείνο που κρατούσε, κατά το Μαρξ, το εγγλέζικο εργατικό κίνημα υποταγμένο στην αστική τάξη, «παρά την καταπληκτική οργάνωση των συνδικάτων»; Η αντιπάθεια των Άγγλων για τη θεωρία!
    Στην Ελλάδα, που ίσως ποτέ η αριστερά δε φημιζόταν για την επίδοσή της στη θεωρία, εδώ και μισό αιώνα, το διαζύγιο με το μαρξισμό έχει επισημοποιηθεί. Μετά το 20ο και το 22ο Συνέδριο, ο ρεβιζιονισμός έγινε το ιδεολογικό βάθρο της επίσημης αριστεράς. Βέβαια, στα λόγια υπήρξε και ο αντίλογος, υπήρξαν οι λεγόμενοι μαρξιστές-λενινιστές, οι «μουλούδες», που, υποτίθεται ότι συνέχισαν την παράδοση (ποια παράδοση; την ελληνική;) και ακολουθώντας τη γραμμή της Κίνας, υπερασπίζονταν το μαρξισμό. Μα, δεν μπορείς να υπερασπίσεις κάτι που αγνοείς! Καλές προθέσεις, όπως πάντα, υπήρχαν, μόνο που δεν αρκούν μόνο οι προθέσεις. Εν πάσει περιπτώσει, τουλάχιστον μετά τη μεταπολίτευση του 1974, οι μουλούδες απέδειξαν ότι όχι μόνο δεν είχαν καμιά σχέση με το μαρξισμό-λενινισμό, αλλά, τον εχθρεύονταν και φανερά. Σε κάποια σύσκεψη στελεχών του ΚΚΕ(μ-λ) όταν τόλμησε κάποιος να αναφερθεί στο «Τι να κάνουμε» του Λένιν, εισέπραξε τη χλευαστική παρατήρηση του πάνσοφου καθοδηγητή : Καλά, που το θυμήθηκες αυτό, μετά από 80 χρόνια;
    Οι περιβόητοι μαρξιστές-λενινιστές είχαν καθαρά μικροαστική-αναρχική ιδεολογία.
    Μου ζητάς «πολιτική πρόταση». Δεν είμαι ούτε πολιτικός, ούτε, πολύ περισσότερο, πολιτικάντης. Δεν παριστάνω το μάγο, που έχει στο τσεπάκι του τη λύση του πολιτικού προβλήματος. Τη λύση αυτή θα τη δώσει μόνο μια συλλογικότητα, ένα κόμμα, μια οργάνωση ατόμων αρκετά καλά καταρτισμένων μαρξιστών, με πολύ καλή γνώση της μαρξιστικής οικονομίας και που θα έχει μελετήσει ιδιαίτερα την ελληνική οικονομία. Η γνώση της μαρξιστικής οικονομίας είναι ιδιαίτερα απαραίτητη, γιατί η Ελλάδα έχει κατακλυστεί, λόγω της κρίσης, του χρέους και της κρίσης χρέους από ωκεανούς «λύσεων» και χείμαρρους οικονομικών αναλύσεων, που ανάθεμα, αν μία έστω από αυτές τις λύσεις και αναλύσεις μπορούν να σταθούν σε κριτική από τη μεριά της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας. Οι έλληνες πολίτες άγονται και φέρονται από αστούς και μικροαστούς οικονομολόγους, που φυσικά σπούδασαν οικονομία και μαρξισμό στα αστικά πανεπιστήμια και για τους οποίους έχει εφαρμογή η λαϊκή ρήση «κουκιά έφαγες, κουκιά μαρτυράς». Όσο για το θεματοφύλακα του μαρξισμού, το έρμο το ΚΚΕ, αυτό όχι μόνο έχει αναδειχθεί σε προφέσορα του αναθεωρητισμού και νεκροθάφτη του μαρξισμού, αλλά, είναι και μπροστάρης σε κάθε αντιδραστικό κίνημα και υποστηρικτής κάθε καθυστέρησης και μεσαιωνισμού στην ελληνική κοινωνία.
    Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, με εργατικό κίνημα ανύπαρκτο, ή σχεδόν, με κυρίαρχη ιδεολογία στους αριστερούς το ρεβιζιονισμό, με την επαναστατική θεωρία να απαξιώνεται από την τεράστια πλειοψηφία των επαναστατών και με «μαχητική πρωτοπορία» το πιο αντιδραστικό κομμάτι της «αριστεράς», το ΚΚΕ, τι «πολιτική πρόταση» να διατυπώσει κανείς; Θυμάμαι τα λόγια του Μπρεχτ : «Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που : αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο, δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει, θα χαθούμε».
    Βρισκόμαστε λίγο πριν από το μηδέν.
    Ο Λένιν, το 1899, όταν η οργάνωση που ονειρευόταν ήταν ακόμα στα σπάργανα, όταν παρόλο που είχε ιδρυθεί το κόμμα ένα χρόνο πριν, οι σοσιαλδημοκράτες δρούσαν ακόμα σε σκόρπιους μαρξιστικούς κύκλους, έγραφε στο άρθρο του «Το άμεσο καθήκον μας» :
    «τα λόγια του Λίμπκνεχτ, βετεράνου της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας θα χρησιμεύουν σαν το σύνθημα των δραστηριοτήτων μας : μελέτη, προπαγάνδιση, οργάνωση (Studieren, propagandieren, organisieren)».
    Πρώτα έβαζε τη μελέτη και μετά την προπαγάνδιση και σαν αποτέλεσμα την οργάνωση.
    Η μικροαστική τάξη δεν «τείνει» να γίνει πολυπληθέστερη από την εργατική, είναι πολύ πιο μεγάλη από την εργατική. Το ποιος θα την κερδίσει τη στιγμή της προλεταριοποίησής της και αν θα λουμπενοποιηθεί δε νομίζω ότι υπαγορεύει το να γίνουμε όλοι υποστηρικτές της για να μη χάσει την κοινωνική της θέση. Γυρνάμε συνέχεια στο ίδιο : πώς θα εμποδιστεί η κοινωνική εξέλιξη, πώς οι μικροαστοί θα μείνουν μικροαστοί. Δεν πάει να λέει η θεωρία και να το επαληθεύει η πράξη ότι η καταστροφή της τάξης αυτής είναι αναπόφευκτη, εμείς θα βρούμε χίλιες πεντακόσιες αιτιολογίες για να ζητήσουμε να αποφευχθεί το αναπόφευκτο!
    Μου λες γιατί αναφέρω συνέχεια τους κλασικούς του μαρξισμού. Μα, απλούστατα, γιατί όλα όσα συζητάμε έχουν συζητηθεί και επιλυθεί εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Δε γίνεται να ανακαλύπτουμε συνέχεια την πυρίτιδα!
    Η κατάσταση αντικειμενικά είναι εξαιρετική. Η κρίση ταρακουνάει συθέμελα την ελληνική κοινωνία. Όσοι θέλουν την ανατροπή του καπιταλισμού έπρεπε να έχουν γιορτή. Αλλά, βλέπεις, τώρα που η θάλασσα έγινε γιαούρτι, εμείς δεν έχουμε κουτάλι. Είναι η περίπτωση που έλεγε ο Λένιν «Δώσμου μια επαναστατική οργάνωση και θα κινήσω τη Γη!».
    Για τον κίνδυνο να κερδίσουν τους μικροαστούς οι φασίστες επειδή έχουν πιο «εύπεπτα» προγράμματα, δε βλέπω κανένα άλλο γιατρικό από τη δική μας προπαγάνδα, που θα αποδεικνύει ότι ο αφανισμός τους στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι μοιραίος. Αλλά, πώς να πείσουμε τους άλλους, όταν δεν έχουμε πεισθεί εμείς οι ίδιοι;
    Όσο κι αν σε βρίσκει αντίθετο, θα παραθέσω ένα τσιτάτο από το ίδιο έργο του Ένγκελς «Το αγροτικό ζήτημα στη Γαλλία και τη Γερμανία» : «Ξεκινούν (οι γάλλοι μαρξιστές) όπως φαίνεται από την προσπάθεια να κερδίσουν το μικροαγρότη από την μια μέρα στην άλλη και, αν είναι δυνατό, ακόμα και για τις προσεχείς γενικές εκλογές. Αυτό μπορούν να ελπίζουν ότι θα το καταφέρουν μόνο με πολύ τολμηρές γενικές υποσχέσεις που για να τις υπερασπίσουν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν ακόμα πιο τολμηρούς θεωρητικούς συλλογισμούς. Αν κοιτάξει τώρα κανείς τα πράγματα από πιο κοντά θα δει ότι οι γενικές υποσχέσεις αντιφάσκουν μεταξύ τους (όπως η υπόσχεση ότι θέλουν να διατηρήσουν μια κατάσταση που οι ίδιοι κηρύχνουν ότι είναι μοιραία καταδικασμένη να εξαφανιστεί) και ότι τα ξεχωριστά μέτρα, είτε είναι ατελέσφορα (νόμος ενάντια στην τοκογλυφία), είτε είναι γενικές εργατικές διεκδικήσεις, είτε διεκδικήσεις που ευνοούν και τη μεγάλη γαιοκτησία, είτε τέλος διεκδικήσεις, που η βαρύτητά τους για τα συμφέροντα του μικροχωρικού δεν είναι καθόλου σημαντική… Ας το πούμε παστρικά : Με τις προλήψεις που πηγάζουν από όλη την οικονομική τους κατάσταση, τη διαπαιδαγώγηση και τον απομονωμένο τρόπο της ζωής τους και που υποδαυλίζονται από τον αστικό τύπο και τους μεγαλοτσιφλικάδες, δεν μπορούμε να κερδίσουμε τη μάζα των μικροχωρικών από τη μια μέρα στην άλλη, παρά μόνο όταν τους υποσχεθούμε κάτι που εμείς οι ίδιοι ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να το κρατήσουμε. Πρέπει ακριβώς να τους υποσχεθούμε ότι θα προστατεύσουμε την ιδιοκτησία τους όχι μόνο από όλες τις επιτιθέμενες οικονομικές δυνάμεις και μέσα σε όλες τις καταστάσεις, αλλά και ότι θα απαλλάξουμε την ιδιοκτησία τους από τα βάρη που τώρα κιόλας την πιέζουν :πρέπει να τους υποσχεθούμε ότι θα μετατρέψουμε τον ενοικιαστή γης σε ελεύθερο ιδιοκτήτη, ότι θα πληρώσουμε τα χρέη του ιδιοκτήτη που τον πνίγει η υποθήκη. Αν μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό, θα βρισκόμασταν πάλι εκεί από όπου αναπτύσσεται ξανά με αναγκαιότητα η σημερινή κατάσταση. Δε θα απελευθερώναμε τον αγρότη, θα αναβάλλαμε μονάχα για λίγο τον αφανισμό του.
    Δεν είναι όμως συμφέρον μας να κερδίσουμε τον αγρότη από τη μια μέρα στην άλλη, έτσι που όταν δεν μπορέσουμε να κρατήσουμε την υπόσχεσή μας, να μας εγκαταλείψει πάλι από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν μπορούμε τον αγρότη που απαιτεί από μας να διαιωνίσουμε τη μικροαγροτική ιδιοκτησία του, να τον χρειαστούμε σα μέλος του κόμματος, ακριβώς όπως και το χειροτέχνη μάστορα, που θέλει να διαιωνίσει την ύπαρξή του σα μάστορας. Αυτοί οι άνθρωποι ανήκουν στους αντισημίτες. Ας πάνε σ’ αυτούς, ας πάρουν από αυτούς την υπόσχεση ότι θα τους σώσουν το μικρό νοικοκυριό τους. Όταν θα έχουν μάθει εκεί τι κρύβουν οι φανταχτερές αυτές φράσεις και ποιους σκοπούς παίζουν τα βιολιά, που γεμίζουν το αντισημιτικό στερέωμα, τότες θα κατανοούν σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, ότι εμείς που υποσχόμαστε λιγότερα και που γυρεύουμε τη σωτηρία σε μια ολότελα διαφορετική κατεύθυνση, είμαστε ωστόσο οι πιο σίγουροι άνθρωποι».
    Και συνεχίζει παρακάτω : «Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτά δεν μπορούσαμε να προσφέρουμε χειρότερη υπηρεσία όχι μόνο στο κόμμα, αλλά και στον ίδιο το μικροχωρικό, από το να δίνουμε υποσχέσεις, που προκαλούν έστω και την παραμικρή εντύπωση ότι εμείς αποβλέπουμε στη μόνιμη διατήρηση της μικρής γαιοκτησίας. Αυτό θα σήμαινε ότι φράζουμε άμεσα το δρόμο για την απελευθέρωσή τους και κατεβάζουμε το κόμμα στο επίπεδο του θορυβώδικου αντισημιτισμού. Αντίθετα. Υποχρέωση του κόμματος είναι να εξηγά ξανά και ξανά στους αγρότες ότι δεν υπάρχει απολύτως καμιά σωτηρία από την κατάστασή του, όσο θα κυριαρχεί ο καπιταλισμός, ότι είναι απολύτως αδύνατο να διατηρήσουν την ιδιοκτησία τους στο μικρό κλήρο τους σαν τέτοια, ότι είναι απολύτως βέβαιο όπως η μεγάλη κεφαλαιοκρατική παραγωγή θα περάσει πάνω από το ανίσχυρο απαρχαιωμένο μικρονοικοκυριό τους όπως περνά ένα τρένο πάνω από ένα χειραμάξι. Αν το κάνουμε αυτό ενεργούμε στο πνεύμα της αναπότρεπτης οικονομικής εξέλιξης, που με τη σειρά της θα κάνει τα λόγια μας κατανοητά στους μικρούς αγρότες».
    Όσο για το ΚΚΕ : το ΚΚΕ όλα αυτά που αντιγράφω από τους κλασικούς, τα ξέρει απέξω και ανακατωτά. Ξέρει πολύ καλά ότι δεν μπορεί κανείς να προστατέψει τους μικροαστούς από τον αφανισμό. Γιατί το κάνει; Για τον ίδιο λόγο που το έκαναν στην εποχή του Ένγκελς οι αντισημίτες και στη σύγχρονη εποχή οι φασίστες και οι χρυσαυγίτες. Ο λόγος είναι η αχαλίνωτη δημαγωγία και ο ασύστολος λαϊκισμός, με στόχο την εξαπάτηση των μαζών. Αν περιμένεις την αλλαγή από το ΚΚΕ, όταν θα γίνει, θα δοκιμάσεις πολύ οδυνηρή έκπληξη.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Τώρα είναι η ώρα για προγραμματικό μέτωπο, εργατικούς αγώνες, αντιφασιστική δράση « η Λέσχη - Ιουλίου 9, 2012

    […] από mygranma Δυστυχώς η γιαγιά της εικόνας αποτελεί περήφανη […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: