Aνακοίνωση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Βρυξελλών για τις εκλογές

24 Απρ.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Ελλάδα που Αντιστέκεται – Βρυξέλλες

24 Απριλίου 2012

Εκλογές 2012:

Ψηφίζουμε στην Ελλάδα για να υπερασπιστούμε τις κοινωνικές κατακτήσεις σε όλη την Ευρώπη

Μετά από τρία χρόνια διακυβέρνησης από κυβερνήσεις στερημένες κάθε δημοκρατικής και κοινωνικής νομιμοποίησης, υπό τις διαταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ, μετά από δύο μνημόνια, καθημερινές συνταγματικές εκτροπές και μια λαίλαπα αντιλαϊκών μέτρων, που γκρεμίζουν εργατικά κεκτημένα δεκαετιών, ο ελληνικός λαός κατόρθωσε να επιβάλει τη βούλησή του, παρά τις  συντονισμένες προσπάθειες αναβολής των εκλογών με κάθε μέσο, και θα έχει επιτέλους το δικαίωμα να εκφραστεί δημοκρατικά στις σημαντικότερες ίσως εκλογές της νεότερης ιστορίας του, στις 6 Μάη.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Ελλάδα που αντιστέκεται καλεί από τις Βρυξέλλες τους Έλληνες και Ελληνίδες που διαμένουν στο Βέλγιο να μην χάσουμε αυτή την ευκαιρία να εκφράσουμε τη βούλησή μας. Να κάνουμε την οικονομική θυσία να πάμε να ψηφίσουμε. Η αποχή είναι δώρο στα κόμματα των μνημονίων και της αντιδημοκρατικής κυβέρνησης Παπαδήμου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ), αλλά και στους φασίστες  της Χρυσής Αυγής που παλεύουν για την είσοδό τους στη Βουλή.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη ζητήσει νέα μείωση των μισθών κατά 15% στην Ελλάδα. Όταν τα μνημονιακά κόμματα πουλάνε αισιοδοξία, ψεύδονται οικτρά. Όσο πιο μεγάλο είναι το ποσοστό τους, τόσο ευκολότερα θα συνεχιστεί η λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος, που έχει ήδη κοπεί στα δύο από το 2009. Όσο πιο εύκολα συνεχιστεί η εφαρμογή  των μέτρων αυτών στην Ελλάδα, τόσο πιο γρήγορα θα επεκταθούν και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ακόμα και ως εργαζόμενοι στο Βέλγιο έχουμε συμφέρον να ηττηθούν οι δυνάμεις της λιτότητας στην Ελλάδα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog της Πρωτοβουλίας Βρυξελλών

Advertisements

32 Σχόλια to “Aνακοίνωση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Βρυξελλών για τις εκλογές”

  1. Αναυδος Απρίλιος 25, 2012 στις 7:43 πμ #

    (…) στηρίζουμε καθαρά αντιμνημονιακές δυνάμεις με αντικαπιταλιστική και διεθνιστική στάση, που δεν αναπαράγουν απλά με άλλες ταμπέλες το ίδιο σαθρό πολιτικό σκηνικό (…)

    Μου φαινεται οτι η παρατεταμενη παραμονη στις Βρυξελλες θολωνει λιγο (εως πολύ) την κριση. Παει πολύ να πιστευει καποιος τον Συιριζα της σακοραφας, κουρουπλη, μητροπουλου, παπαδημουλη, κοτσακα και λοιπον μετανοημενων μαγδαληνων οτι εχει αντικαπιταλιστικη και διεθνιστικη θεση εκτός και αν το ναι στην ΕΕ ερμηνευεται σαν ο νεος προλεταριακός δειθνισμός (του κεφαλαιου). Οσο για το σαθρο σκηνικο οι πρωην βουλευτες του ΓΑΠ ειναι εξισου ενοχοι με τους νυν. Αλλα ειπαμε σε μια πρωτοβουλια ολοι οι καλοι χωρουν κι ας χρειαζεται να κανουμε τη λογικη λαστιχο

    Ελεος ΜΑΥΡΟ στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ

    • Y Απρίλιος 25, 2012 στις 8:31 πμ #

      »η παρατεταμενη παραμονη στις Βρυξελλες θολωνει λιγο (εως πολύ) την κριση» Σίγουρα. Θα έπρεπε λοιπόν ή να γυρίσουμε πίσω για να λάβουμε μέρος στις στρατιές των ανέργων ή να το βουλώσουμε. ‘Αμα μας βρεις μια δουλειά μάνατζερ σα τη δική σου, θα γυρίσουμε πίσω. Να τσεπώνουμε τα φράγκα μας και να κάνουμε αφ’υψηλού παρατηρήσεις για τον επαναστατικα καθαρό δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν οι εξαθλιωμένες μάζες.

      (προσωπικά βέβαια συμφωνώ απόλυτα ότι πρέπει να μαυριστεί και ο ΣΥΝ)

  2. Y Απρίλιος 25, 2012 στις 8:46 πμ #

    I don’t need to flaunt my national identity http://plagal.wordpress.com/2012/04/24/i-dont-need-to-flaunt-my-national-identity/

  3. .@ψηρίς Απρίλιος 25, 2012 στις 10:30 πμ #

    δηλαδή κατά του ΣΥΝ στην ελλάδα
    υπέρ του ΣΥΝ στην Γαλλία;

  4. λαθραναγνώστης Απρίλιος 25, 2012 στις 10:49 πμ #

    Απ ότι καταλαβαίνω, η «Πρωτοβουλία» έχει στα πλαίσιά της άτομα που ανήκουν σε όλα τα κόμματα της αριστεράς, όπου στην κοινή ανακοίνωση, ο καθένας μπορεί να βάλει τις διακυρήξεις του, χωρίς να έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τις διακυρήξεις του άλλου.
    Τυπικό παράδειγμα, ενδεικτικό, των προβλημάτων που προκύπτουν από την συνένωση ετερογενών τάσεων μέσα σε έναν φορέα.
    Και όταν ο φορέας έίναι μια απλή πρωτοβουλία Ελλήνων μεταναστών, δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα.
    Φαντάστείτε τι θα γινόταν άν ήταν συνεργασία κομμάτων!
    Υ.Γ
    Ο Υ, είναι γνωστό ότι δεν τα πάει καθόλου καλά με τον ΣΥΝ, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στη Γαλλία!

    • Y Απρίλιος 25, 2012 στις 12:49 μμ #

      Δεν είναι ακριβώς έτσι Λαθρά, ότι δηλ. κανείς δεν έχει δικαίωμα να αφαιρέσει τις διακυρήξεις του άλλου. Το κείμενο αυτό εκφράζει την κοινή μας σκέψη, τα πράγματα στα οποία συμφωνούμε. Όταν έγραψα ότι θα ήθελα να μαυριστεί ο ΣΥΝ εννοούσα ότι όσοι πιστεύουν στο σοσιαλισμό και κατανοούν την ανάγκη ρήξης με Ευρώ / ΕΕ δε θα έπρεπε να ψηφίσουν αυτό το κόμμα αλλά να προσανατολιστούν προς ΚΚΕ και Ανταρσύα.

      Γενικότερα, θα χαρώ με την ενίσχυση και των τριών λιστών που περιλαμβάνει η ανακοίνωση [και ειδικά αν πείσουμε όσο περισσότερους Έλληνες που μένουν εδώ να ψηφίσουν κάτι τέτοιο παρά κάτι άλλο] αν και θα ήθελα η ενίσχυση αυτή να εκφραστεί με το ΚΚΕ να διατηρεί την Τριτιά και την Ανταρσύα να διπλασιάζεται από τις περιφερειακές ωστέ να δημιουργηθούν νέες δυνατότητες για προγραμματική μετωπική σύγκλιση (με ενισχυμένο το αντιΕΕ και το αντικαπιταλιστικό)

      Αυτό τώρα που μου λέει ο ο Ψηρίς είναι χαρακτηριστικό μιας μηχανιστικής ανάλυσης των πραγμάτων: »το Αριστερό Μέτωπο στη Γαλλία είναι ότι ο ΣΥΝ στην Ελλάδα». Αν είναι έτσι θα ήθελα να μου πει ο Ψηρίς πώς εξηγεί το γεγονός ότι το αδελφό κόμμα του ΚΚΕ στο Βέλγιο, το Κόμμα Εργασίας Βελγίου (PTB) στήριξε αναφανδόν την υποψηφιότητα Μελανσόν με πρωτοσέλιδα, συνεντεύεξεις κ.α.

      Είναι εύκολο να κάθεται κανείς από μακρία και να βρίζει. Σ’αυτή τη γωνιά της Ευρώπης όμως οπού ομιλούνται τα γαλλικά, η υποψηφιότητα αυτή αναπτέρωσε το ηθικό των κομμουνιστών και άνοιξε συζητήσεις στον κόσμο. Χθες πχ. κάνοντας μια παρουσίαση σε εργαζόμενους των πόλιτικών της ΕΕ, κάναμε πλούσια συζήτηση με αφορμή και το αποτέλεσμα Μελανσόν αλλά και τις αριστερές δυνάμεις που αναμένουν ενίσχυση στην Ελλάδα και ξεκαθαρίσαμε κάποια πράγματα σχετικά με το ρόλο της ακροδεξιάς, του »κέντρου» (ΧΔ, ΣΔ κλπ.) αλλά και της ριζοσπαστικής κ κομμουνιστικής αριστεράς σε καιρούς κρίσης. Οι εργαζόμενοι ενδιαφέρονταν να μάθουν και για το PTB. H δημόσια συζήτηση, το πολιτικό επίπεδο δεν είναι το ίδιο σε όλες τις χώρες, ούτε δομείται γύρω από ίδια σημεία αναφοράς.

      Θα ήθελα επίσης να ρωτήσω τον Ψηρί αν οι πηγές πληροφόρησης του για το Αριστερό Μέτωπο στη Γαλλία περιορίζονται στο Ριζοσπάστη. Γιατί αν πηγή σου είναι οι γενικόλογες εξυπνάδες του Μάκη Παπαδόπουλου εδώ http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6813172&publDate=22/4/2012 τότε βράστα. Ο Μελανσόν στους λόγους του επιτέθηκε συνολικά στο κεφάλαιο και στον καπιταλισμό ως σύστημα ενώ πρόβαλε την εργατική τάξη ως τη δύναμη που πρέπει να ηγηθεί της ανθρωπότητας. Αμφισβήτησε ευθέως τις »θυσίες στο βωμό της ανταγωνιστικότητας» που του προσάπτει ο Μάκης, λέγοντας ότι το κεφάλαιο είναι το μόνο που πρέπει να πληρώσει. To πρόγραμμα περιλάμαβνει και την 100% εθνικοποίηση της ενέργειας υπό εργατικό έλεγχο και αλλού βασικών τομέων της οικονομίας [http://www.placeaupeuple2012.fr/wp-content/uploads/humain_dabord.pdf]. Θα ήθελα το πρόγραμμά του να είναι πιο ξεκάθαρα σοσιαλισικό αλλά πρέπει να είμαστε υπομονετικοί με τη μεταβολή συνειδήσεων και προσλήψεων της πραγματικότητας. Στο πρόγραμμα του έγινε κομμουνιστική κριτική κι από το εσωτερικό του μετώπου (http://www.lariposte.com/IMG/pdf/Tract_elections_Front_de_Gauche.pdf, http://www.lariposte.com/critique-du-programme-populaire-et,1673.html). Η Γαλλία δεν αντιμετωπίζει ακόμα την κοινωνική κατάσταση της Ελλάδας και δε θα την αντιμετώπισει ποτέ με τους ίδους όρους.

      O Μάκης λέεί ότι πρέπει να αλλάξει ο συσχετισμός ανάμεσα στα μονοπώλια και στο λαό και στη Γαλλία και στην Ελλάδα, αλλά δε μας προτείνει κανένα συγκεκριμένο δρόμο για να γίνει αυτό στη Γαλλία. Η υποψηφιότητα Μελανσόν έχει ήδη αλλάξει θετικά το συσχετισμό αν και ακόμα περιθωριακά.

      Λέει επίσης: »Το όραμα για την Ευρώπη των λαών προϋποθέτει ανατροπή στο επίπεδο της εξουσίας σε κάθε κράτος της Ευρώπης ξεχωριστά.» Βασικό σύνθημα της καμπάνιας του Μελανσόν ήταν το »Πάρτε την εξουσία».

      »Ο στόχος για την αποδέσμευση από την ΕΕ ενταγμένος σε γραμμή ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, πρέπει να αποτελέσει στόχο πάλης όλων των κρατών μελών της ΕΕ και όχι μόνο των αδύναμων κρίκων της.» Είναι τρελό να λέγεται αυτό σε ύφος διαταγής χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπόψη του την κατάσταση στον πυρήνα της ΕΕ. Το αδελφό Κόμμα Εργασίας στο Βέλγιο δε το έχει ξεκαθαρισμένο αυτό. Είναι επειδή είναι χαζοί ή τρελοί? Όχι, είναι επειδή είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο ζήτημα γιατί οι οικονομίες εδώ είναι πολύ πιο ολοκληρωμένες και »ενωμένες» μεταξύ τους. Η σχέση μεταξύ τους είναι εντελώς διαφορετική από αυτές κέντρου και περιφέρειας. Τον ιμπεριαστικό χαρακτήρα της ΕΕ είναι ευκολό να τον συμφωνήσουμε. Τα δύσκολα ξενικάνε όταν συζητάμε τη δυνατότητα και διάρκεια οικοδόμησης σοσιαλισμού στη Γαλλία ή το Βέλγιο ή την Ολλανδία μόνο. Σε κάθε περίπτωση ας το λύσει πρώτα το ΚΚΕ με τα αδερφά του κόμματα κι ας επιτεθεί μετά με αλλαλγμούς σε όποιον δε βάζει αυτό το σύνθημα.

      Επίσης, το να προτείνεται η «Αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία» ως σύνθημα για όλη την Ευρώπη είναι ανοησία. Οι κομμουνιστές πρέπει να ζημώνουν την εργατική εξουσία και τη σοσιαλιστική δημοκρατία. Όχι τη »λαϊκή εξουσία» που είναι ένας εξαιρετικά θολός όρος, το ίδιο θολός με τα φραστικά σχήματα του Μελανσόν.

      ΥΓ:Αυτό που λέει ο LEft700 (εδώ https://mygranma.wordpress.com/2012/04/18/quefair/#comments) για τα ποσοστά της αριστεράς στη Γαλλία είναι μάλλον σωστό αλλά επιφυλάσσομαι να το κοιτάξω πιο προσεκτικά.

  5. .@ψηρίς Απρίλιος 25, 2012 στις 4:09 μμ #

    είναι πραγματικά ανησυχητικό με τι ευκολία
    στο όνομα πάντα εθνικών ιδιαιτεροτήτων, παραδόσεων και άλλων τινών,
    εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερον κάθε απελευθερωτική-σοσιαλιστική προοπτική,
    με υπερβολική θα έλεγα ομοιότητα σε σχέση με τις απαρχές του ευρω-κομμουνιστικού κινήματος, όταν και θριάμβευσε η ισοπέδωση της ουσίας, της ταξικής και διαλεκτικής ανάλυσης με κατεύθυνση την ανατροπή και το σοσιαλισμό, με την υπερτίμηση-θεοποίηση των εθνικών δρόμων (αλλιώς «τρίτων δρόμων» μην ξεχνιόμαστε) βάσει ιδιαιτεροτήτων.
    Η κριτική λοιπόν σε αυτό το ξεπεσμένο, χρεωκοπημένο ολότελα πολιτικό ρεύμα, συχνά απαντιέται με την κατηγορία της δήθεν μηχανίστικης μεταφοράς και ισοπεδωτικής εξίσωσης διαφορετικών επιπέδων (λόγω ανισομετρίας) ανάπτυξης καπιταλιστικών χωρών.

    Στην πραγματικότητα ισοπέδωση φέρνουν οι οπορτουνιστές, που εκμεταλλευομένοι τα «γαλλικά» παραδείγματα ονειρεύονται ενωμένες -μίνιμουμ- αριστερές αλλαγές ως χνουδάτες ουρές της Σοσιαλδημοκρατίας και στην Ελλάδα.

    Ερχόμενος τώρα στον Υ,
    να πως θα πρεπε να σε ανησυχήσει που όλο και συχνότερα χρησιμοποιείς τις εκλογικές επιδόσεις για να στηρίξεις την πολιτική σου θέση, αδιαφορώντας πλήρως για το περιεχόμενο. Δε θα μακρηγορήσω επ’ αυτού. Απλά, είναι πανεύκολο για κάθε κομμουνιστικό κόμμα να εκτοξευτεί εκλογικά, πολύ απλά «κουτσουρεύοντας» το πρόγραμμα του, αμβλύνοντας το λόγο του, ξεπουλώντας το ρόλο και την αποστολή του.
    Από την άλλη δε σε είδα να αναρωτιέσαι πως το ΚΚΓ του 25%, έφτασε στο 1,5% του 2007…
    Απαντώντας σου θα σου πω, πως συγκρίνοντας την Γαλλική Αριστερά του ΚΕΑ, του Μάαστριχτ, της Λισαβώνας, της ΕΕ-2020, του αντικομμουνισμού της βαλτικής, των σφαγών της Γιουγκοσλάβίας και της Λιβύης, με το Βελγικο Κόμμα, νομίζω θα στεναχωρούσε πρώτιστα τους βέλγους συντρόφους, οπότε καταλαβαίνεις πως λαθροχειρείς.
    Το ΚΚΓ και οι συν’αυτώ μόνοι τους επέλεξαν την αντιμετώπιση που τους επιφυλάσσουν οι κομμουνιστές, τασσόμενοι ανοικτά και ξεδιάντροπα με το ευρωπαικό κεφάλαιο σε αντίθεση με το αμερικάνικο και ρωσικά, αποκηρρύσοντας την ταξική πάλη και τον αγώνα για σοσιαλιστική επανάσταση.

    δυστυχώς ολοκλήρωσε με μια τεράστια λαθροχειρία.
    Οκ.
    Λοιπόν, δε με νοιάζει ο τίτλος του προγράμματος του Μελανσόν, της Παπαρήγα ή του Τσίπρα. Ας λέγεται και ΨΗΡΙΣΜΟΣ.
    Το περιεχόμενο με νοιάζει. Ανοητος είναι αυτός που δε βλέπει ότι ΑΚΡΙΒΩΣ ο όρος «λαική εξουσία» μπορεί να ενώσει το πανευρωπαικό εργατικό κίνημα, γιατί δεν προυποθέτει συμφωνία για τα επιμέρους του σοσιαλισμού για τη διεθνιστική αντικαπιταλιστική δράση .
    Η λαθροχειρία είναι να προσποιείσαι πως δεν ξέρεις τι σημαίνει για το ΚΚΕ λαική εξουσία, όταν και οι πέτρες στην Ελλάδα ξέρουν για τι σύστημα παλεύει. Εργατική λαική εξουσία –δικτατορία του προλεταριάτου- είναι ο δρόμος για το ΚΚΕ, που ποτέ δεν κρύφτηκε. Δε στα αναλύω τα ξέρεις.
    Απλά ευτυχώς φρόντισες στο τέλος να παραδεχτείς έστω την «θολότητα» των προταγμάτων της Γαλλικής Αριστεράς …έστω επιχειρώντας να τσουβαλιάσεις μές την θολούρα τις θέσεις του ΚΚΕ.

    • Left G700 Απρίλιος 26, 2012 στις 4:02 μμ #

      Φίλε ψηρίς,

      Πολύ φόρα έχεις πάρει! Πρόσεξε μόνο μη κουτουλήσεις σε κάνα τοίχο! 😉

      Εννοούμε μη κουτουλήσεις σε κάνα τοίχο ολομέτωπα. Γιατί, έστω κι
      από πλαγιομετωπικές, τα καρούμπαλά σου πρέπει να τα ‘χεις! 😉

      Λες στον Υ:

      Από την άλλη δε σε είδα να αναρωτιέσαι πως το ΚΚΓ του 25%, έφτασε στο 1,5% του 2007…

      Δεν μας λες κι εμάς το εξής;

      Αφού ο λόγος που το 25% τού ΚΚΓ έγινε 1,93% το 2007 ήταν τα δεξιά λάθη του (συμφωνούμε εν μέρει), πώς εξηγείς το γεγονός ότι σχήματα που κινήθηκαν για χρόνια αριστερότερα από αυτό πάτωσαν επίσης; Αν είναι μόνο ζήτημα ύπαρξης ενός πολιτικού φορέα τής
      Αριστεράς με σωστή τακτικά και στρατηγικά γραμμή, δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό, έτσι δεν είναι; Διότι, αν το ΚΚΓ μάζεψε άρον άρον τις Κόκκινες Σημαίες, υπήρχαν άλλοι που τις ξεδίπλωναν φάτσα κάρτα. Πώς εξηγείς λοιπόν το γεγονός ότι πήραν κι αυτοί τον πούλο;

      (Να χαρείς ό,τι αγαπάς, μη μας πεις ότι αυτό έγινε διότι εκείνοι ήταν …αριστεροί οπορτουνιστές! 😉 )

      Φίλε ψηρίς, από τότε που βγήκε η άλγεβρα (κι είναι εδώ και κάτι …αιώνες!) , ένα κι ένα δεν κάνει πάντα δύο! Μπορεί να κάνει +2, μπορεί να κάνει -2, αλλά μπορεί να κάνει και …ο! (για να μη σαλτάρεις, βάζουμε στην πάντα τη θεωρία τού σπασμένου ζαριού! 😉 ).

      Τα λέμε (αλλά, ρε γμτ, με λιγότερα συνθήματα γραμμής και πιο πολύ ορίτζιναλ σκέψη! 😉 )

  6. Y Απρίλιος 25, 2012 στις 4:42 μμ #

    Ψηρί, η θέρμη με την οποία μου την πέφτεις εξηγείται από το γεγονός ότι καταλαβαίνεις λάθος αυτό που λεώ. Δε προσπάθησα να εξιδανικεύσω τη γαλλική αριστερά, ούτε να την προβάλω σα μοντέλο για την ελληνική.

    Το ΚΚ Γαλλίας έχει κάνει λάθη πολύ μεγαλύτερα από το ΚΚΕ τα τελευταία τριάντα χρόνια πρώτα και κύρια γιατί έχει σχετικοποιήσει την ταξική πάλη. Αυτή τη στιγμή όμως έχω την εντύπωση ότι ξαναγυρνά σε αυτήν και αυτό είναι που χαιρετίζω.

    Αυτό που προτάσω είναι ότι οι ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις (κομμουνιστικές και ριζοσπαστικά ρεφορμιστικές) στην Ευρώπη σήμερα πρέπει να έχουν μια μίνιμουν αλληλεγγύη. Κι αυτό το βλέπω ως πεδίο προώθησης των κομμουνιστικών θέσεων.

    Το πρόβλημα του ΚΚΓ είναι ότι έχασε το στόχο της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού (επιμένω ότι βρίσκεται σε πορεία να τον ανακτήσει). Το πρόβλημα του ΚΚΕ σήμερα είναι ότι δε συνδέει τη στρατηγική με την τακτική, δεν προτείνει κανέναν οδικό χάρτη που να πατάει στην πραγματικότητα για να φτάσουμε στην ανατροπή.

    Αν ήξερες πόσο αντισοβιετικές ήταν οι θέσεις του Κόμματος Εργασίας Βελγίου πριν το 90 και ποιες είναι τώρα για την Κίνα και τη Β. Κορέα (πάνω κάτω ότι έχουν σοσιαλισμό) θα σχετικοποιούσες περισσότερο τα πράγματα και θα συνειδοποιούσες την ανάγκη κάποιων μίνιμουμ συμφωνιών και αλλελεγγύης. Η θεωρητική συμφωνία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος βρίσκεται σε επίπεδο πολύ κάτω από τις απαιτήσεις της εποχής, και δε μπορεί να προχωρήσει με αφορισμούς και προτάσσοντας εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες όπως επανειλλημένα κάνει το ΚΚΕ. Χρειάζεται υπομονή, κατανόηση και πολύ πολύ δουλειά.

    Άσχετο: Νίκη για τις καθαρίστριες στην Ολλανδία μετά από 105 μέρες απεργίας (ενώ η κυβέρνηση της χώρας καταρρέει θέρμη της ίδιας της οικονομοικής διακυβέρνησης της ΕΕ που φανατικά υποστήριξε) http://www.uniglobalunion.org/Apps/UNINews.nsf/vwLkpByIdHome/F19DA5545A4B4ADCC12579E40054F1D6?OpenDocument

    • @ψηρίς Απρίλιος 25, 2012 στις 6:40 μμ #

      Με θέρμη «την πέφτω» πρώτον στο ευρωκομμουνιστικό ρεύμα και τους φορείς του και δεύτερον στην «μοντέρνα» τάση που επικρατεί σε ένα μεγάλο μέρος του αριστερού κόσμου, κατά βάση εκτός Ελλάδας,
      που επιδίδεται σε μια άκριτη, ακατάσχετη και αδικαιολόγητη Μελανσο-Ολαντομανία.
      Πρώτον, γνωρίζω τις παλιές αντισοβιετικές θέσεις του Κ.Ε.Β.
      Δεύτερον, πιστεύω πως το ΚΚΓ δεν έχει σχετικοποιήσει την ταξική πάλη, αλλά την έχει εγκαταλείψει-αποκηρύξει.
      Τρίτον, πολλά από τα παραπάνω τα πιστεύω και τα συμπεραίνω γιατί επιμένω να μην ξεχνάω το ΚΕΑ (κόμμα ευρ. αριστεράς), τις θέσεις και το ρόλο του, μέσα στο οποίο το ΚΚΓ πρωταγωνιστεί και σήμερα που μιλάμε (και πίστεψέ με και αύριο).
      Αν εσύ βλέπεις ουσιαστική μετατόπιση εκεί, μακάρι να λαθεύω.
      Το θέμα είναι όμως ότι,
      αρχικά ξεπερνάς το γεγονός πως αυτός έστω ο Μελανσόν, αυτό έστω το ΚΚΓ, αυτή έστω η ενωμένη Αριστερά, δε δίστασε ούτε λεπτόν, χωρίς όρους, προυποθέσεις, κριτική ή οτιδήποτε άλλο, να αποκηρύξει/εγκαταλείψει έστω κ αυτό το πρόγραμμα του, χαρίζοντας τις ψήφους τους ,πριν καλά καλά κλείσει η κάλπη του α’ γύρου, στην Σοσιαλδημοκρατία.
      Επίσης, και μπορεί σημαντικότερο (αν κ είναι συνυφασμένο), ας δούμε -και βλέπουμε- αν αναλαμβάνει αυτή η «Αριστερά» το ρόλο της οργάνωσης (από χτες κιόλας θα πρεπε) των λαικών εργατικών αγώνων για τα χειρότερα που έτσι κι αλλιώς έρχονται.

    • λαθραναγνώστης Απρίλιος 25, 2012 στις 7:33 μμ #

      Δεν ξέρω τι εννοείς με το ότι το λάθος του ΚΚΓ ήταν ότι είχε σχετικοποιήσει την ταξική πάλη, αλλά αυτό που είχε κάνει με τον ευρωκομμουνισμό, ήταν η εγκατάλειψη του λενινισμού βασικά και η «βολική», κατά το δοκούν ερμηνεία του μαρξισμού. Αυτό, αντί να το ανεβάσει και να του εξασφαλίσει συμμετοχή στη νομή της εξουσίας όπως περίμενε, το καταβαράθρωσε ατιμωτικά!
      Η ιστορία πολλές φορές είναι δίκαια και τιμωρεί!
      Αυτό που λες ότι προσπαθεί να ξαναγυρίσει στην ταξική πάλη, είναι πολύ ευχάριστο και είμαστε πολλοί που περιμένουμε τη στιγμή που η Γαλλία θα ξαναγίνει επαναστατική δύναμη στην Ευρώπη.
      Αλλά άλλο τι θέλουμε κι άλλο τι γίνεται στην πραγματικότητα και οι επιθυμίες μας δεν πρέπει να μας κάνουν να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν, ή να ωραιοποιούν την πραγματικότητα.
      Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος στη Γαλλία επιθυμεί την επανεκκίνηση της ταξικής πάλης γιατί διαισθάνεται τι έρχεται στο άμεσο μέλλον. Το ΚΚΓ όμως, μάλλον προσπάθεια δυναμικής παρέμβασης στην πολιτική σκηνή κάνει, παρά προσπάθεια επιστροφής στην ταξική πάλη.
      Λες ότι : «Το πρόβλημα του ΚΚΕ σήμερα είναι ότι δε συνδέει τη στρατηγική με την τακτική, δεν προτείνει κανέναν οδικό χάρτη που να πατάει στην πραγματικότητα για να φτάσουμε στην ανατροπή.»
      Το χαρακτηριστικό των ρεφορμιστικών ΚΚ, είναι ότι δεν θέλουν να δεχτούν σαν κανόνα το ότι οι επαναστατικές μεταβολές στην ανθρωπότητα, πάντα γίνονται πετώντας και θεωρούν ότι στην ανατροπή μπορεί να φτάσει κανείς «οδικώς». Όμως, παραβλέπουν ότι τους δρόμους, σε όλες τις εποχές, τους είχαν κλεισμένους οι κυρίαρχες τάξεις.
      Όποιος θέλει επαναστατικές ανατροπές, πρέπει να αποφασίσει να πετάει, έστω και με κίνδυνο να πέσει και να σπάσει τα μούτρα του.
      Τέλος, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς λέγοντας ότι το ΚΚΕ προτάσσει εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες. Εξήγησέ το λίγο καλύτερα.
      Το κατηγορητήριο πρέπει να είναι σαφές!!

  7. xamogelo Απρίλιος 25, 2012 στις 6:31 μμ #

    Y ειχε προκύψει ένα παρόμοιο ζήτημα παλιότερα. Δεν θυμάμαι ποιο απο τα 2 μεγάλα κόμματα ειχε πει να ψηφίζουν οι ομογενείς κτλ. Το θεωρούσα λάθος. Οσο και αν συμφωνώ οτι πρέπει πασοκ νδ λαος και χρυση αυγή να καταψηφιστούν αλλο τόσο θεωρώ λάθος να ψηφίζει κάποιος στην ελλάδα που ζει και εργάζεται σε άλλη χώρα. Αυτός που ψηφίζει πρέπει να ζει και τα αποτελέσματα των πράξεων του.

  8. Y Απρίλιος 26, 2012 στις 9:51 πμ #

    @xamogelo
    Το ζήτημα που βάζεις είναι τεράστιο και πολύ δύσκολο. Στη Δημοκρατία των Εργαζομένων, τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία που πιστεύω ότι τελικά όλοι εδώ μέσα γι’αυτή παλεύουμε (με ορίζοντα την αταξική κοινωνία) οι άνθρωποι θα πρέπει όντως να ψηφίζουν εκεί που εργάζονται. Έτσι λοιπόν οι Αλβανοί εργάτες πχ. στην Ελλάδα θα έπρεπε να ψηφίζουν στην Ελλάδα και οι Έλληνες εργαζόμενοι στο Βέλγιο να ψηφίζουν στο Βέλγιο.
    Σήμερα όμως δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Επίσης τα άτομα από τα οποία αποτελείται η Πρωτοβουλία μας αλλά και η μεγάλη πλειοψηφία των ατόμων στα οποία απευθείνεται έχουν σχετικά πρόσφατα έρθει εδώ και οι περισσότεροι για λόγους που σχετίζονται με τη μεγάλη ανεργία στην Ελλάδα. Ελάχιστοι έχουν αποφασίσει ότι θα μείνουν για πάντα εδώ. Δε νομίζω λοιπόν ότι στις παρούσες συνθήκες θα ήταν πρέπον να μη τους (μας) αναγνωρίσουμε δικαίωμα ψήφου. Η Ελλάδα είναι μία από τις πολύ λίγες χώρες που δε μπορούν οι ομοεθνείς να ψηφίσουν από το εξωτερικό χωρίς να έχω καταλήξει κατά πόσο αυτό είναι θετικό ή αρνητικό.

    @ψηρί
    Στο λόγο του μετά το τέλος του Α’ γύρου ο Μελανσόν είπε »ραντεβού όλοι την 1η Μάη κάτω από τις σημαίες των συνδικάτων μαζί με την εργατική τάξη στον αγώνα». Το αριστερό μέτωπο διατηρεί στενές σχέσεις με τη CGT στο εσωτερικό της οποίας υπάρχουν πολλές τάσεις, αλλά που αναντίρηττα δίνει σκληρές μάχες στους τόπους εργασίας με τελευταίο μαζικό παράδειγμα τις απεργίες του 2010. Σύντομα θα ακολουθήσουν κι άλλοι γύροι.
    Δε διαφωνώ για τη δυσπιστία σου στο ΚΕΑ και τα ηγετικά κλιμάκια του ΚΚΓ αλλά δε βλέπω αυτή τη στιγμή κάποιο άλλο όχημα ριζοσπαστικοποίησης από το Αριστερό Μέτωπο. Τις θέσεις που αναπτύσει η τάση La Riposte για παράδειγμα τις βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσες.
    Για το Β’ γύρο τώρα νομίζω ότι λογαριάζουμε χωρίς το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της Γαλλίας είναι προεδρικό κι εκ των πραγμάτων όλες οι πολιτικές δυνάμεις οδηγούνται στο να διαλέξουν ανάμεσα στη Σκύλα και Χάρυβδη. Το ίδιο συμβαίνει και στις ΗΠΑ και σε άλλες προεδρικές χώρες και θα πρέπει να είμαστε πιο ψύχραιμοι από το να κατακεραυνώνουμε ως πουλημένη κάθε ριζοσπαστική δύναμη που κάνει μια επιλογή. Στο περιεχόμενο της πολιτικής δε θα έχει διαφορά ο Ολλάντ. Στο επίπεδο της ιδεολογίας όμως έχει διαφορά καθώς ο Σαρκοζί σπρώχνει εδώ και χρόνια προς την αντιδραστικοποίηση. Επίσης αν βγει ο Σαρκοζί θα προχωρήσει γοργά η Συνθήκη Λιτότητας της ΕΕ, στην οποία ίσως δημιουργηθούν επιπλοκές που μπορούν να εκμεταλλευτούν τα κινήματα να βγει ο Ολλάντ.
    Η προγραμματική αναντιστοιχία γίνεται καθαρή στους ψηφοφόρους.

    @Λαθρά
    Αυτά με τις πτήσεις και τις… οδηγήσεις τα θεωρώ λίγο φτηνές ρητορίες. Η λενινιστική τακτική συνίστατο σε σύναψη πολλών επί μέρους συμμαχιών συνεχή παρέμβαση μέσα σε πολυσυλλεκτικούς πολιτικά χώρους όπως τα σοβιέτ και πρόταξη των συνθημάτων που απαντούσαν κάθε φορά στα προβλήματα του λαού και όχι μια γενικόλογη επίκληση του σοσιαλισμού ή ακόμα χειρότερα της λαϊκής εξουσίας.
    Όταν λέω για εσωτερικές σκοπιμότητες εννοώ ότι αν δεν υπήρχε στην Ελλάδα ο ΣΥΝ με την »ενωτική» ρητορεία που έχει ίσως η στάση του ΚΚΕ απέναντι στις εξελίξεις στη γαλλική αριστερά να ήταν διαφορετική.

    Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να καταδικάζουμε τον Ευρωκομμουνισμό ως ρεύμα αλλά το να νομίζουμε ότι το ΚΚΕ εκπροσωπεί σήμερα ένα ρεύμα με θεωρητικές επεξεργασίες στο ύψος των περιστάσεων και που έχει βρει στέρες απαντήσεις στα ερωτήματα της ανατροπής και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού νομίζω ότι είναι αυταπάτη. Εξ ου και η ανάγκη να είμαστε λίγο πιο διαλακτικοί και διαλεκτικοί.

    • λαθραναγνώστης Απρίλιος 26, 2012 στις 12:56 μμ #

      Όλοι οι ρεφορμιστές προβάλουν σαν επιχείρημα για τον ρεφορμισμό τους, το εφικτό και τις προσγειωμένες λύσεις που προτείνουν.
      Για τις πτήσεις και τις οδηγήσεις, εσύ με τσίγκλησες, λέγοντας για οδικούς χάρτες που να πατάνε στην πραγματικότητα. Με τέτοιες νοοτροπίες εγκλωβίζεσαι στις έτοιμες – προσαρμοσμένες στους ανήσυχους πολίτες – λύσεις που σου πουλάει το σύστημα (ή και πολλές φορές σου δίνει δωρεάν) και που, να είσαι βέβαιος, ποτέ δεν είναι βλαπτικές γι αυτό.
      Η ουσία της λενινιστικής ταχτικής, είναι να εκμεταλλεύεσαι κάθε ευκαιρία που συντελεί στην προώθηση της στρατηγικής σου. Δεν νομίζω όμως ότι χρειάζεται κανένας Λένιν να σου πεί ότι αν κάποια ευκαιρία δεν μπορείς να την εκμεταλλευτείς και κινδυνεύεις να σε εγκλωβίσει, τότε δεν είναι ευκαιρία αλλά παγίδα και την πολεμάς.
      Αυτό που λές ότι το ΚΚΕ προσαρμόζει την πολιτική του απέναντι στη Γαλλική αριστερά με βάση την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι φυσιολογικό. Αφού οι ρεφορμιστές προβάλλουν (και υποδεικνύουν και στην αστική τάξη ότι αυτή η προβολή μπορεί να φέρει σε δύσκολη θέση το ΚΚΕ), σαν πρότυπο την συμπεριφορά του ΚΚΓ, το ΚΚΕ είναι υποχρεωμένο να ασκήσει εκτενή κριτική για να διαλύσει τις όποιες ψευδαισθήσεις δημιουργούνται. Αν το ΚΚΓ ενοχλείται, τότε, στα πλαίσια του ΚΕΑ, να ζητήσει από το συντροφάκι του τον ΣΥΡΙΖΑ, να μην μεταφέρει μηχανιστικά το παράδειγμα της Γαλλικής αριστεράς στην Ελλάδα.

      • Y Απρίλιος 26, 2012 στις 1:29 μμ #

        Eγώ δεν είπα για προσγειωμένες λύσεις. ‘Εφοδος στον ουρανό πρέπει να γίνει. Αλλά για να γίνει αυτή πρέπει να πατάς γερά τα πόδια σου στο έδαφος. Αν πετάς (ήδη) στα σύννεφα καμία έφοδος δε θα γίνει, αν νομίζεις δηλαδή ότι με την προφορική επανάληψη της τελειας λύσης για σένα θα κινήθει και ο κόσμος και μάλιστα σε διάφορες χώρες.
        Γι’αυτό που λες για μηχανιστική χρήση από το ΣΥΝ έχεις δίκιο αλλά στο μηχανιστική λογική δεν απαντάς με ακόμα περισσότερη μηχανιστική λογική.
        Η ηγεσία του ΚΚΕ πάντως τώρα βλέπει μόνο παγίδες. Ευκαιρίες δε βλέπω να βλέπει.
        Επάνασταση με ξυνισμένη φάτσα, ξερολίαση και αρνητισμό δε γίνεται.

      • λαθραναγνώστης Απρίλιος 26, 2012 στις 5:19 μμ #

        Αντί για ανταπάντηση, παραθέτω τη συνέντευξη του Τσίπρα στον Κούλογλου σήμερα.
        Σε αρκετά σημεία, οι απαντήσεις του Τσίπρα είναι λέξη προς λέξη επανάληψη αυτών που είπε απαντώντας στις ερωτήσεις των πολιτών, στον ενικό του Χατζηνικολάου προχθες.
        Και γαμώ τις μνήμες!!
        ………και φατσούλα πολύ γλυκιά, όχι σαν κάτι ξινισμένες μούρες κκεδων!

        http://tvxs.gr/news/ekloges-2012-afieroma/tsipras

        Για τις προσγειωμένες λύσεις και για τους οδικούς χάρτες που γράφω, ξέχνα τα. Απαντούσα σε δύο μπλογκ ταυτόχρονα και στο edditing των απαντήσεων μάλλον μπέρδεψα τις παραγράφους. Σόρυ.

  9. Left G700 Απρίλιος 26, 2012 στις 5:23 μμ #

    Φίλε Υ,

    Πριν προλάβεις να τσεκάρεις τα νούμερα και με πιάσεις σκάρτο, 😉 να ξαναδώσω τα αθροιστικά αποτελέσματα της Αριστεράς στη Γαλλία (ΚΚΓ + ‘‘εξωκοινοβουλευτική’’ ή ‘‘άκρα Αριστερά’’) από το 1995 και μετά, διορθώνοντας δύο ανακρίβειες. (Σε παρένθεση είναι τα λάθος νούμερα που έβγαλα σε δύο περιπτώσεις χθες).

    1995: 13,96%
    2002: 13,81 (15,66%)
    2007: 7,68%
    2012: 12,81% (12,9%)

    Τα λέμε

    • Αναυδος Απρίλιος 26, 2012 στις 5:37 μμ #

      μια αξιοζηλευτη σταθεροτητα που μονο το 2007 λυγισε μπροστα στο καλος της σεγκολεν (?)

  10. Left G700 Απρίλιος 26, 2012 στις 9:11 μμ #

    Φίλε Άναυδε,

    Απάντηση (κάπως μακροσκελή, είναι αλήθεια) εδώ:

    http://leftg700.blogspot.com/2012/04/blog-post_26.html

    Και στοίχημα ότι δεν θα σου αρέσει καθόλου! 😉

    Τα λέμε

  11. Y Απρίλιος 27, 2012 στις 12:06 μμ #

    Ποιος θα το περίμενε ότι θα το έλεγε αυτό ο Αλεξάκης:
    »Τη διακυβέρνηση μπορείς να την πάρεις με την ψήφο από τις εκλογές και μέσα στο Κοινοβούλιο, αλλά την εξουσία δεν την παίρνεις έτσι εύκολα. Εξουσία δεν είναι μόνο να έχεις το υπουργικό συμβούλιο. Εξουσία είναι οι τράπεζες, εξουσία είναι το μεγάλο κεφάλαιο, είναι ο στρατός και η αστυνομία (…)».
    http://www.tovima.gr/afieromata/elections2012/article/?aid=454908
    στο καλύτερο μας το κόβουν όμως. Ξέρει κανείς τι είπε μετά?

    Πάντως άμα περιμένει να πάρει τον έλεγχο του κεφαλαίου και της αστυνομίας με στήριξη Καμμένου, μάλλον ονειρέυεται και μας πουλάει φύκια με μεταξωτές κορδέλες.

    ο Κάμμενος του πε καθαρά άμα ότι θέλει συμφωνία σε »κρίσιμα θέματα όπως το μεταναστευτικό». Εν ολίγοις θα πρέπει ο Αλεξάκης να συμφωνήσει με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

    Τα όνειρα για εθνικοποίηση των τραπεζών (ή ότι διάολο εννοεί) μάλλον θα πρέπει ο Αλέξης να τα εγκαταλείψει γιατί ο Καμμένος θέλει »διασφάλιση της υγιούς λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος με χρήματα των μετόχων και των νέων Ελλήνων και αλλοδαπών επενδυτών του».

    Γενικότερα δε θέλει οικονομία »που στηρίζεται στην πραγματική οικονομία, την υγιή Ελληνική επιχειρηματικότητα, την εξαγωγική δραστηριότητα και τις ιδιωτικές επενδύσεις.»

    Όσο για το ταξικό πρόσημο του Καμμένου, όχι απλά δε διαφωνεί με τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων αλλά θέλει και »Αποποινικοποίηση της Επιχειρηματικότητας
    Νομοθετικές ρυθμίσεις για την αποποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας και,
    ειδικότερα, της επιχειρηματικής αποτυχίας, με την προσαρμογή της ισχύουσας ποινικής
    νομοθεσίας περί εργατικών διαφορών» Κοινώς δικαστήρια που να είναι ακόμα πιο πολύ στο πλευρό των εργοδοτών. Για τους εργαζόμενους προβλέπει μόνο μια ελεημοσύνη επιδομάτων. http://anexartitoiellines.gr/files/ProgramBW.pdf

    Θα μπορούσε όμως κάποιος να πει υπάρχει ένα σημείο σύγκλισης: H »Καταγγελία Μνημονίων και Δανειακών Συμβάσεων»

    Και οι δύο όμως θα πρέπει να εξηγήσουν πώς θα συνδυάσουν το στόχο τους αυτό με το στόχο της παραμονής στο Ευρώ που επίσης προτάσουν. Σε τι θα δώσουν προτεραιότητα άμα η ΕΕ τους πει άμα τα καταγγείλετε αυτά σας βγάζουμε αμέσως από το Ευρώ?

    Ο Άλεξ έχει πει κι αυτό στο παρελθόν: αν υπήρχε μια σκέψη εξόδου από το ευρώ πριν το Μνημόνιο 2, τώρα αυτή έχει εγκαταλειφθεί εξαιτίας της νέας δανειακής σύμβασης που ψηφίστηκε, η οποία δεν επιτρέπει τη μετατροπή του χρέους σε εθνικό νόμισμα.http://www.tometopo.gr/home/news/550—–2–.html

    άρα το έχει εμμέσως αναγνωρίσει.

    Η λύσης φυσικά δεν είναι να ονειρευόμαστε »αριστερές» κυβερνήσεις στις 7 Μάη, αλλά να φτιάξουμε ένα μέτωπο με σαφές και συνεκτικό πρόγραμμα.

    • λαθραναγνώστης Απρίλιος 27, 2012 στις 1:11 μμ #

      Απόσπασμα από την προχθεσινή συνέντευξη του Τσίπρα στον Κούλογλου, στο TVXS.
      Υ, πιστεύω ότι απαντάει στην πρώτη σου ερώτηση.
      «…..Για να περάσει η εξουσία στο λαό, όπως εμείς επιθυμούμε χρειάζονται πολλά στάδια και πολλές διαδικασίες πάλης, σύγκρουσης και διεκδίκησης.»
      Η θεωρία των σταδίων????

      «Σας λέω, λοιπόν, ότι μόλις την πάρουμε την εντολή, θα παμε στη Βουλή να διεκδικήσουμε σχηματισμό κυβέρνησης και ψήφο
      εμπιστοσύνης, ζητώντας όμως ταυτόχρονα από το λαό ψήφο εμπιστοσύνης. Θα καλέσουμε το λαό μαζικά να βγει στους δρόμους. Μόνο έτσι μπορούμε να κάνουμε μία κυβέρνηση Αριστεράς. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Ξέρετε, αυτό το οποίο ζητάμε εμείς είναι νέο συνασπισμό εξουσίας. Εξουσία ξέρετε είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από τη διακυβέρνηση. Τη διακυβέρνηση μπορείς να την πάρεις με την ψήφο από τις εκλογές και μέσα στο Κοινοβούλιο, αλλά την εξουσία δεν την παίρνεις έτσι εύκολα. Εξουσία δεν είναι μονο να έχεις το υπουργικό συμβούλιο. Εξουσία είναι οι τράπεζες, εξουσία είναι το μεγάλο κεφάλαιο, είναι ο στρατός και η αστυνομία. Νομίζατε ότι την εξουσία τόσα χρόνια στην Ελλάδα την έχουν οι πρωθυπουργοί; Έχουν ένα μέρος της εξουσίας, αλλά το θέμα της εξουσίας είναι πολύ πιο πολύπλοκο. Για να περάσει η εξουσία στο λαό, όπως εμείς επιθυμούμε χρειάζονται πολλά στάδια και πολλές διαδικασίες πάλης, σύγκρουσης και διεκδίκησης.

      Γι’ αυτό εμείς έχουμε ξεκαθαρίσει ότι μία κυβέρνηση της Αριστεράς για να μπορέσει να αντέξει, πρέπει να συγκρουστεί με την εξουσία την οποία θα έχουν ακόμα στα χέρια τους οι ολιγάρχες του πλούτου, μέσα κι έξω, η διαπλοκή στην Ελλάδα, οι τραπεζίτες στην Ελλάδα. Σας δίνω πάλι παραδείγματα με το τι έγινε στη Χιλή του Αλιέντε, όταν του έκαναν απεργία επενδύσεων. Δεν του έκαναν απεργία οι εργάτες, του έκανε το κεφάλαιο και οι πολυεθνικές. Τι έγινε στη Βενεζουέλα του Τσάβες; Τα ξέρετε καλύτερα από εμένα, γιατί κι εγώ από εσάς τα έμαθα, από τα ντοκιμαντέρ σας. Αν δεν έβγαινε ο λαός στο δρόμο όταν του έκαναν το πραξικόπημα, θα ξαναρχόταν στην εξουσία ο Τσάβες; Πρέπει να καταλάβουμε ότι η δυνατότητα η Αριστερά να βρεθεί στην κυβέρνηση είναι συνυφασμένη με την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, του μαζικού κινήματος. Εμείς λοιπόν σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να ζητάμε ψήφο εξουσίας και να μη μας περνάνε για τρελούς, αλλά να μας παίρνουν στα σοβαρά, ακριβώς γιατι δύο χρόνια τώρα είχαμε το λαό στου δρόμους. Αν δεν υπήρχε αυτο θα έλεγαν όλοι «τρελάθηκε ο Τσίπρας». Όμως είχαμε το λαό στους δρόμους, κόντεψε δυο φορές να ρίξει την κυβέρνηση και τελικά την έριξε μέσα από μια πιο πλατιά, μακρόχρονη διαδικασία. Εαν λοιπόν έχουμε το λαό στους δρόμους, να διεκδικεί, να παλεύει, τότε πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Εάν το λαό τον έχουμε στον καναπέ…

      Αυτό είναι που με στεναχωρεί, ότι η πολιτική που ακολουθεί η ηγεσία του ΚΚΕ οδηγει το λαό στην κατάθλιψη και τον καναπέ. Δηλαδή τι λέει η κ. Παπαρήγα; Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν τα πράγματα. Πότε θα αλλάξουν, με ρωτάς, όταν και αν θα έρθουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Πότε, αν όχι τώρα; Τι άλλο θα πρέπει να γίνει σ’ αυτή τη χώρα και σ’ αυτή την κοινωνία, για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε με αυτοπεποίθηση να αλλάξουν τα πράγματα. Λέει ότι καμία κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα. Εντάξει, δεν λέω ότι είναι εύκολο, λέω όμως ότι αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε, διότι αν δεν προσπαθήσουμε, θα εγκλωβίσουμε τις υπόλοιπες γενιές. Τους εργαζόμενους, την εργατική τάξη κυρίως, αλλά και πολλές γενιές
      ακόμα.»
      Το παράδειγμα με τον Αλιέντε, μάλλον αντιπαράδειγμα είναι παρά παράδειγμα. Όσο για τον Τσάβες, περιμένουν να πεθάνει για να κάνουν (το κεφάλαιο) την επόμενη κίνηση ανακατάληψης.

  12. Y Απρίλιος 27, 2012 στις 2:01 μμ #

    Σε συνέντευξή του στο Βήμα, ο Τσίπρας επιβεβαίωσε τη λογική του συμμετοχής σε μια κυβέρνηση με χαλαρά κριτήρια με την οποία θέλει να δημιουργήσει στους ψηφοφόρους έναν ενθουσιασμό ο οποίος όμως έχει κοντά ποδάρια.

    Συγκεκριμένα είπε: «εάν εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε, συνεχίστε με το Μνημόνιο όλοι οι υπόλοιποι». http://www.tovima.gr/afieromata/elections2012/article/?aid=454908

    Θα μπορούσε να ελπίσει κανείς ότι θα μπορούσαν όντως να συμφωνήσουν σε ένα καλό πράγμα και να το υλοποιήσουν:

    την Καταγγελία Μνημονίων και Δανειακών Συμβάσεων.

    αμέσως όμως προκύπτει το ερώτημα: πώς τόσο ο ΣΥΝ όσο και ο Καμμένος θα συνδυάσουν το στόχο τους αυτό με το στόχο της παραμονής στο Ευρώ που επίσης προτάσουν?
    Σε τι θα δώσουν προτεραιότητα άμα η ΕΕ τους πει άμα τα καταγγείλετε αυτά σας βγάζουμε αμέσως από το Ευρώ?

    Μια καταγγελία των μνημονίων και διακοπή της δανείων σημαίνει ολική χρεοκοπία και επανακίνηση (αυτό βέβαια δε το λένε). Πρέπει φυσικά να γίνει αλλά πρέπει να συνοδευτεί από αποφασιστικά και γρήγορα μέτρα, σχετικά με τη τύχη των τραπεζών, το νόμισμα, τις καταθέσεις του κόσμου και τους μισθούς. Δε μπορεί να ταλαντεύεται κάποιος σε αυτά τα θέματα. Και η ταλάντευση θα είναι ακόμα μεγαλύτερη εάν εξαρτιόμαστε από κάποιον σα τον Καμμένο.

    Ο Καμμένος θέλει ιδιωτικές τράπεζες: »διασφάλιση της υγιούς λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος με χρήματα των μετόχων και των νέων Ελλήνων και αλλοδαπών επενδυτών του» και συνολικά ιδιωτική οικονομία: »που στηρίζεται στην πραγματική οικονομία, την υγιή Ελληνική επιχειρηματικότητα, την εξαγωγική δραστηριότητα και τις ιδιωτικές επενδύσεις.»

    Δε διαφωνεί καθόλου με τη διάλυση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Πλην όμως μια καταγγελία των δανειακών συμβάσεων δε θα είχε καμιά θετική συνέπεια αν δε γίνεται με τη λογική να υπερασπιστούμε τους εργαζόμενους. Ιδού τι λέει ο Καμμένος »Αποποινικοποίηση της Επιχειρηματικότητας – Νομοθετικές ρυθμίσεις για την αποποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας και, ειδικότερα, της επιχειρηματικής αποτυχίας, με την προσαρμογή της ισχύουσας ποινικής νομοθεσίας περί εργατικών διαφορών» Κοινώς δικαστήρια που να είναι ακόμα πιο πολύ στο πλευρό των εργοδοτών. Για τους εργαζόμενους προβλέπει μόνο μια ελεημοσύνη επιδομάτων. http://anexartitoiellines.gr/files/ProgramBW.pdf

    Για να μη πάμε και στο μόνο όρο που έβαλε καθαρά ο Καμμένος στον Τσίπρα σαν όρο: συμφωνία σε »κρίσιμα θέματα όπως το μεταναστευτικό». Εν ολίγοις θα πρέπει ο Τσίπρας να συμφωνήσει με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

    Κάποιες ενδείξεις για τη σοβαρότητα της πρότασης καταγγελίας των μνημονίων δίνουν και παλιότερες δηλώσεις του Τσίπρα http://www.tometopo.gr/home/news/550—–2–.html

    Προς έκλπηξή μου ο Τσίπρας ανέφερε αυτό που είναι όντως το διαβύβευμα: η εξουσία:
    »Τη διακυβέρνηση μπορείς να την πάρεις με την ψήφο από τις εκλογές και μέσα στο Κοινοβούλιο, αλλά την εξουσία δεν την παίρνεις έτσι εύκολα. Εξουσία δεν είναι μόνο να έχεις το υπουργικό συμβούλιο. Εξουσία είναι οι τράπεζες, εξουσία είναι το μεγάλο κεφάλαιο, είναι ο στρατός και η αστυνομία (…)».

    O στόχος όμως της δρομολόγησης της ανατροπής στο επίπεδο της (ταξικής) εξουσίας δε μπορεί να υπηρετηθεί από κυβερνητικές κατασκευές αλλά μόνο από ένα μέτωπο με σαφές και συνεκτικό πρόγραμμα.

    Από αυτή την άποψη είχαν δίκιο τρεις της Ανταρσύα (ΑΡΑΝ) που σε κείμενο τους διαπίστωναν την εξέλιξη της τακτικής του ΣΥΝ:

    » η στρατηγική αμηχανία της προηγούμενης περιόδου και η αδυναμία ιεράρχησης ενός συνεκτικού αριστερού πολιτικού λόγου, σταδιακά αντικαθίσταται (για την πλειοψηφική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ) από μια κατεύθυνση όπου αναμένει την αστική τάξη να επαναπροσδιορίσει τη στάση της σε προοδευτικότερη κατεύθυνση. Μοιάζει ως να αναμένει την όποια προοδευτική κοινωνική εξέλιξη όχι από την ριζοσπαστική δράση του λαού και της αριστεράς, αλλά μέσα από την ενδυνάμωση των αντιφάσεων της αστικής κίνησης. Κατ’ ελάχιστον είναι ανεδαφικό, το να θεώρει κάποιος ότι σε αυτήν την συγκυρία μπορεί να προστατευτεί το λαϊκό εισόδημα και η απασχόληση, να γίνει στάση πληρωμών στο ληστρικό χρέος, να ανοίξει ένας κύκλος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και να παραμένουμε ταυτόχρονα και στο ευρώ, δηλαδή σε συμφιλίωση με την κυρίαρχη αστική επιλογή.
    Συνεπώς η όποια επίκληση ενότητας και πρόταση συνεργασίας που γίνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ προς την αριστερά, φέρει ταυτόχρονα και μια συντηρητική στόχευση που μοιάζει να απευθύνεται στην αντίθετη εντελώς κατεύθυνση, εφόσον αυτή δεν περιλαμβάνει ως βασικό της στοιχείο την ανάγκη της πολιτικής και κινηματικής προετοιμασίας του λαού σε μια διαδικασία πολιτικών τομών και ρήξεων εντός της ελληνική κοινωνίας, διαδικασία αναγκαστική, εφόσον αναγκαστική είναι και σύγκρουση με την ευρωζώνη.»

    Στην απόρριψη της τακτικής αυτής συμφωνεί και ο Λαφαζάνης:
    Ερ.: Επομένως δεν θεωρείτε ότι μπορεί σε αυτές τις εκλογές να αναδειχθεί μια νέα αντιμνημονιακή και προοδευτική κυβέρνηση. Π.Λ.: Μια τέτοια υπόθεση τη θεωρώ δύσκολο να γίνει πραγματικότητα στην επερχόμενη εκλογική μάχη. Η Αριστερά δεν έχει προετοιμασθεί ιδεολογικά, πολιτικά, ενωτικά, οργανωτικά, προγραμματικά για ένα τέτοιο άλμα ούτε οι κοινωνικές προϋποθέσεις είναι έτοιμες για να στηρίξουν αγωνιστικά αυτή τη στιγμή μια προοδευτική αριστερή κυβέρνηση ανατροπής, παρόλο που σημειώνονται μεγάλες θετικές κοινωνικές διεργασίες.
    http://aristerovima.gr/details.php?id=3329

    Αντί να ονειρευόμαστε κυβερνήσεις πρέπει ν’ασχοληθούμε σοβαρά με το παρακάτω που βάζουν οι τρεις της Ανταρσύας:
    »είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός Λαϊκού μετώπου με κέντρο την αριστερά, που να μπορεί να προωθήσει άμεσα τους αναγκαίους μεταρρυθμιστικούς στόχους, της στάσης πληρωμής του χρέους, της μονομερούς διαγραφής του, (ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του), της αποδέσμευσης της χώρας από την ευρωζώνη και το ΔΝΤ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, την προστασία του λαϊκού εισοδήματος και της απασχόλησης, την προστασία των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Σήμερα είναι φανερό πλέον πως αυτό το περιεχόμενο δεν έχει μονοσήμαντα αριστερό πρόσημο, ούτε η επίτευξή του θα αποτελούσε την εγγυημένη απαρχή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Αποτελεί όμως την αναγκαία συνθήκη για την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δύναμης, την αναγκαία διαδικασία για το ξεδίπλωμα όλης της δυναμικής του λαϊκού κινήματος, την αναγκαία κοινωνική και πολιτική συνθήκη για τη ρεαλιστική ωρίμανση των προϋποθέσεων της αριστερής ηγεμονίας και της αναζήτησης μια νέας σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής.»
    http://dosepasa.wordpress.com/2012/04/25/bx849/

    το λέει και ο Λαφαζάνης σε μια συνέντευξή του:
    »ο στόχος αυτών των εκλογών είναι διπλός και αξεχώριστος: συντριβή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με την ανάδειξη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε μεγάλη συμπαραταγμένη ηγεμονική δύναμη, για να διαδραματίσει όσο το δυνατόν πιο αποφασιστικό ρόλο στις μετεκλογικές εξελίξεις!» […] Δεν υπάρχει τίποτα το χειρότερο για μια ανατρεπτική δύναμη που θέλει να αλλάξει ριζικά την κοινωνία από το να θεωρήσει ότι αυτή η αλλαγή θα είναι ένας εκλογικός περίπατος. Οι εκλογές και μόνο δεν αλλάζουν τις κοινωνίες. Μπορεί, όμως, η εκλογική μάχη, εφόσον είναι επιτυχής, να αποτελέσει ένα σταθμό και μια νέα αρχή για μεγάλους και σκληρούς πολιτικούς και ταξικούς αγώνες που θα σηματοδοτήσουν ανατροπές στην κατεύθυνση μιας νέας κυβέρνησης και μιας νέας εργατικής και λαϊκής εξουσίας με σοσιαλιστική προοπτική.»

    Νομίζω ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε για να ενισχύσουμε την προοπτική δημιουργίας ενός τέτοιου μετώπου είναι να ενισχύσουμε της Ανταρσύα παρά τις σοβαρές αδυναμίες της.

  13. Y Απρίλιος 27, 2012 στις 2:51 μμ #

    Και το μέτωπο πρέπει να οδηγήσει τελικά σε αυτό http://redflyplanet.blogspot.com/2012/04/blog-post_9490.html?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

    και μετά σ’αυτό που λέει ο Ρούσης http://www.zougla.gr/webtv/general/561406/view?mid=5&pn=1

  14. compasso Απρίλιος 27, 2012 στις 3:15 μμ #

    ρε σεις. Το άρθρο του Ψήρις θα το ανεβάσετε;

    • Y Απρίλιος 27, 2012 στις 5:40 μμ #

      σε ποιους απευθύνεσαι ακριβώς?

  15. Αναυδος Απρίλιος 27, 2012 στις 4:07 μμ #

    Η ουσία της ταξικής πάλης σήμερα στη χώρα μας όσο και παγκόσμια συμπυκνώνεται στο εξής απλό ερώτημα. Υπάρχει κάποιο ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ της εξουσίας των αφεντικών και της εξουσίας της εργατικής τάξης ?

    Σήμερα στην Ελλάδα αυτοί που ζητούν μια ενδιάμεση εξουσία, μια αριστερή κυβέρνηση κλπ δεν είναι κομμουνιστές δεν είναι η εργατική τάξη. Είναι κόμματα και οργανώσεις που εκφράζουν τη διανόηση, το μικροαστικό κεφάλαιο την εργατική αριστοκρατία και μέρος της υπαλληλικής γραφειοκρατίας του αστικού κράτους Εκπροσωπούν τα κοινωνικά εκείνα στρωματά που μετά τον Β’ΠΠ συμμάχησαν με το κεφάλαιο ενάντια στην εργατική τάξη και το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Σαν αντάλλαγμα τους δόθηκε μέρος της αποσπώμενης υπεραξίας και ελεύθερη πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό ιδιαίτερα μετά την αναρρίχηση του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση που κατήργησε όλους τους περιορισμούς που η εθνικοφροσύνη είχε επιβάλλει. Είναι τα στρώματα εκείνα που δέχτηκαν μεγάλο μέρος από τα διάφορα πακέτα της ΕΕ που ανάμεσα στα αλλά οικοδομούσαν ταξική συναίνεση (π.χ σεμινάρια, leader κλπ)

    Στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης τώρα που η υπεραξία μειώνεται το περίσσευμα για όλα αυτά τα στρωματά στραγγίζεται και παραμένει στις τσέπες του κεφαλαίου. Το κράτος συρρικνώνεται και όλοι αυτοί που πρόθυμα στήριζαν το καθεστώς πετιούνται στο δρόμο η βλέπουν τους μισθούς τους να ψαλλιδίζονται άγρια . Χάνουν το έδαφος κάτω από τα ποδιά τους. Όσοι πολιτικοί τους εκφραστές παρέμεναν στο ΠΑΣΟΚ φεύγουν πανικόβλητοι και αναζητούν καταφύγιο στον κατεξοχήν πολιτικό σχηματισμό των μικροαστών τον Συριζα

    Τι ζητούν μια αριστερή κυβέρνηση που θα τους ανακουφίσει και πιθανά να τους επιστρέψει τα χαμένα Το πρόβλημα είναι ότι η ενδιάμεση εξουσία είναι ουτοπική γιατί το κεφαλαίο δεν δίνει γιατί δεν έχει όχι γιατί δεν θέλει και γι αυτό η ενδιάμεση εξουσία είναι αντιδραστική. Πως όμως αυτοί που δεκαετίες έγλυφαν τα αφεντικά και στάθηκαν δίπλα τους σε κάθε στρατηγική επιλογή τους (Μάαστριχ, συναίνεση στα συνδικάτα, τοπική αυτοδιοίκηση, σχέδιο Αναν, ΕΕ κλπ) και εισέπρατταν τη χλεύη του εκλογικού σώματος καθηλωμένοι στο 3-4% μπορούν να κοιτάξουν λίγο προς τα πάνω. Μα υπερφαλαγγίζονταν το ΚΚΕ και σερνοντας την εργατική ταξη να βγαλει αυτή το φίδι από την τρύπα Συνεπώς αρχιζουν οι εκκλησεις για ενότητα με τον ‘σταλινικό’ ‘παλαιολιθικό’ ΚΚΕ το κόμμα της εργατικής ταξης. Μια ενότητα που σκοπό εχει να σύρει την εργατική ταξη πισω από τα στρωματα αυτά παυ αφελώς πιστευουν ότι εθνικοποιώντας καποιες τραπεζες και με ενα ευρωομόλογο μπορει η οικονομία να επανακινήσει οι καπιταλστες να βγάζουν κερδη και να περισσεψουν αποφαγια για το δικό τους τραπέζι. Η εργατική ταξη βεβαια θα παραμεινει σκλαβα στα αφεντικά

    Εσχατως προεκυψαν και από τ’ αριστερά τετοιες φωνές (ανταρσυα) που με την ελε, την πρωτοβουλία αριστερων οικονομολογων κλπ. προσπάθησαν να παιξουν το ίδιο ακριβως παιχνίδι με τον Συριζα.. Μαλιστα στο μαζικό κίνημα συνεργαζονται στενα μαζι του τοσο στα συνδικατα όσο και στην τοπικη αυτοδιοικηση. Με αλλα λογια οι υπερ-επαναστατες αποδειχτηκαν την ωρα της κρισης εξισου ρεφορμιστες με τους μικροαστούς.

    Αρα στις 6 Μαιου αλλα και μετά μια είναι η λύση

    ΨΗΦΟ στο ΚΚΕ για
    ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΜΕ ΛΑΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ και
    ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

    • luckystrike Απρίλιος 27, 2012 στις 5:32 μμ #

      Διακρινω ενα αγχος η λανθανω?

      Χαλαρωσε,θα τους περασετε…

  16. Y Απρίλιος 27, 2012 στις 5:48 μμ #

    Κάτι μαλάκες τύπου Άναυδου καλά θα κάνουν να μάθουν να διαβάζουν και να ακούνε.

    Στην ελληνική αριστερά υπάρχουν τρεις γραμμές σήμερα.
    1) του Τσίπρα για αντι-μνημονιακή κυβέρνηση
    2) της ηγεσίας του ΚΚΕ που λέει ότι μονο το Κόμμα και οι συσπειρώσεις του μπορούν να κάνουν επανάσταση και που άμα την κάνουν θα δώσουν την εξουσία σε ένα κόμμα επαναλαμβάνοντας τα λάθη του 20ου.
    3) η γραμμή του λαϊκού μετώπου που αρχίζει να βρίσκει το βηματισμό της. Που θα ξεκινήσει από τις εθνικοποίησεις και την έξοδο από το Ευρώ και θα φτάσει (λαού θέλοντος + αγωνιζόμενου) στη σοσιαλιστική δημοκρατία

    υπάρχουν υποστηρικτές της τρίτης γραμμής σε όλους τους χώρους της αριστεράς.

    ας παλεψουμε για να ενισχυθούν όλοι χώροι και το αποτέλεσμα θα μας φέρει πιο κοντά.

  17. mariori Απρίλιος 27, 2012 στις 6:35 μμ #

    http://www.gazzetta.gr/genikes-eidiseis/article/item/284312-%C2%ABgiati-einai-sto-kke-i-lesbia-kanelli%C2%BB

    σορρυ που το βάζω εδώ. Αλλά να άλλο ένα ερώτημα σε εκπρόσωπο του κκε. Έτσι κι αλλιώς μόνο τι στάση προτιμά στο σεξ κι αν είναι δείγμα ότι δε θέλει να κυβερνήσει το κκε δεν έχει υπάρξει ακόμα ως ερώτημα.

    • λαθραναγνώστης Απρίλιος 27, 2012 στις 8:12 μμ #

      Προφανώς ο Βαλιανάτος λόγω ηλικίας, βρίσκεται στην κλιμακτήριο και έχει εξάψεις.

  18. Αναυδος Απρίλιος 27, 2012 στις 8:57 μμ #

    ο συριζα ειναι συστημικο κομμα και η γραμμη τυ ανυπαρκτου λαικου μετωππυ με εθνικοποιησης και εξοδο απο το ευρω χωρις λαικη εξουσια είναι ειτε ουτοπία ειτε ρεφορμιστική

    Οποιος δε θελει να ζυμωσει χιλια σταδια κοσκινιζει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: