Πόλεμος προπαγάνδας: Προώθηση / Διαστρέβλωση / Υπεράσπιση

6 Μαρ.

άρθρο του @ψηρίς

Το άρθρο αυτό είναι γραμμένο πιο πολύ ως έναυσμα για συζήτηση πάνω στα ζητήματα που αναφέρει και όχι ως ολοκληρωμένη προσέγγιση σε κάποιο από αυτά:

Είναι φανερό σε όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις, έστω και με ένα ίχνος «αριστερής» ή «αντισυστημικής» αντίληψης, ότι το σύστημα είχε εδώ και χρόνια επιλέξει την πλήρη εξαφάνιση των δράσεων και θέσεων του ΚΚΕ, μέσα από τα ΜΜΕ, ειδικά τα τηλεοπτικά. Ιδίως τα τελευταία 4-5 χρόνια έγινε συνήθεια το φαινόμενο, να μη τηρούνται ακόμα και οι στοιχειώδες κανόνες «αστικής δεοντολογίας» και να βλέπουμε πάνελ με εκπροσώπους κομμάτων, εκλιπόντος του ΚΚΕ, για να μη αναφερθούμε σε ειδήσεις, θεματολογία, ενημερωτικές εκπομπές κλπ.. Για λόγους που δεν είναι της παρούσας και αφορούν το ζήτημα, του σε ποιο κοινό απευθύνονται τα ΜΜΕ ανά είδος (Τηλεόραση, Τύπος, Internet), διαφορετική προσέγγιση είχαμε από τον Τύπο και το ‘Ιντερνετ, όπου μπορεί να υπήρχε μια στοιχειώδης αναφορά για το κομμουνιστικό κόμμα και κίνημα, αλλά ως επί το πλείστον αυτή αφορούσε είτε κριτική/πολεμική στις θέσεις του ΚΚΕ (η στην καρικατούρα των θέσεων) ή πλήρης διαστρέβλωση/προβοκάτσια.

Τον τελευταίο καιρό, λόγω του κλονισμού των αστικών πολιτικών δυνάμεων, είναι φανερό πως το σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και για το λόγο αυτό προβαίνει σε μια προσαρμογή, κυρίως λόγω της αυξανόμενης επιρροής των αντικαπιταλιστικών θέσεων του ΚΚΕ στο λαό και της ενίσχυσης των δεσμών του με την εργατική τάξη της χώρας. Έτσι, κρίθηκε σκόπιμο, τα Μέσα να «απαντάνε» συχνότερα στις θέσεις του ΚΚΕ. Αρχικά το ρόλο αυτό τον έχουν αναλάβει με «επιτυχία» ειδικά τα 2 τελευταία χρόνια, τα internet-ικα ΜΜΕ, ήτοι sites και blogs, με υπερβολικά συχνή αντιΚΚΕ προπαγάνδα, είτε μέσω της αρθογραφίας τους ή συχνότερα μέσα από την «πολιτική σχολιασμού» και τον χειρισμό της, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το φαινόμενο της άμεσης, πλήρους και άκριτης αναπαραγωγής από δήθεν αδιαμεσολάβητα και αντιεξουσιαστικά ή αριστερά «μέσα» ειδήσεων και σχολίων που δημοσιεύονται σε κατεξοχήν «συστημικούς» ιστοτόπους.

Ο καταμερισμός αφορά και τον Τύπο, στον οποίο θα δούμε συνήθως «άρθρα γραμμής» στις Κυριακάτικες φυλλάδες, γραμμή όμως, που θα αναπαραχθεί τόσο στο ‘Ιντερνετ όσο και στην Τηλεόραση κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Ανάλογα με την έκταση που θέλουν να δοθεί, ανάλογα με την «εμπορικότητα» του θέματος και ανάλογα με το είδος της λασπολογίας ή/και της προβοκάτσιας, επιλέγεται και το αν η «είδηση» θα ανέβει βαθμίδα προώθησης. Είδαμε για παράδειγμα το ζήτημα των Αγανακτισμένων, της Β. Κορέας και της «Πατάτας» να χρησιμοποιείται άμεσα σχεδόν από την Τηλεόραση για χτύπημα των θέσεων και της υπόθεσης του ΚΚΕ. Αντίθετα, ζητήματα ‘’««ενδοκινηματικά»»’’ ή ζητήματα που δε θα τύχουν άμεσης κατανόησης από το ευρύ κοινό (20/10, Χρυσή Αυγή-Σιφωνιός, Αλ. Χαλβατζής) παραδίδονται στο χώρο της Μπλογκόσφαιρας, ενώ στα Έντυπα ΜΜΕ παραμένει το δύσκολο καθήκον να επωμιστούν το βάρος της περισπούδαστης ανάλυσης για ζητήματα που κάνουν «τζιζ» και στα οποία η ιδεολογικοπολιτική υπεροχή των Κομμουνιστών είναι συντριπτική (π.χ. απεργία Χαλυβουργίας, ρόλος Ε.Ε. και Ε.Κ.Τ., θεωρία των «άκρων», κλπ.).

Ένα από τα ζητήματα που θα μας απασχολήσει πολύ το επόμενη προεκλογικό 2μηνο (μετά ως δια μαγείας θα ψιλοκοπάσει), ως κύριο συστατικό της ουσίας της έννοιας ΑΝΑΧΩΜΑ είναι και αυτό της «ενότητας της αριστεράς», το οποίο προσφέρεται για χρήση και κατανάλωση από όλη την γκάμα των μμε.

Μια πτυχή του ευρύτατου αυτού ζητήματος που μου κέντρισε το ενδιαφέρον αυτή την εποχή είναι η «πηγή» της θελκτικότητας του προτάγματος αυτού. Έχουν παλαιότερα αναφερθεί ως κύριες «ενδόμυχες» αιτίες, ο μικροαστισμός, ιδίως ως μικροαστική ανυπομονησία και η προσμονή, ιδιαίτερα από μικροαστικά στρώματα και άλλες κοινωνικές ομάδες (ελ. επαγγελματίες, ΕΒΕ, δημ. υπάλληλοι), μιας άμεσης λύσης για την επιστροφή στο παρελθόν του…2008, ενώ σημαντική συζήτηση μπορεί να γίνει και για την καλλιέργεια της αντίληψης του «λεγκαλισμού», ιδίως ως προς το ζήτημα του «κοινοβουλευτισμού», αντίληψη που ανδρώθηκε και καθιερώθηκε ήδη από τη δεκαετία του ’50 στην «Αριστερά» στην Ελλάδα και θα χρειαστεί μεγάλη ιδεολογικοπολιτική δράση για την αποδόμησή της.

Όμως, πλούσιο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η προσέγγιση του ζητήματος σε σχέση με την αντίληψη περί της ουσίας και της φύσης του «Κράτους», μιας και συζητήσεις περί αυτού (του Κράτους) είναι δημοφιλείς στη Blogοσφαιρα τον τελευταίο καιρό). Εκεί εντοπίζουμε το εξής παράδοξο:
Από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες εκπροσωπούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κοινωνικές τάξεις/υπο-ομάδες, οι μόνες οι οποίες πραγματικά πιστεύουν και ενστερνίζονται την ισχύ της δημοκρατίας, της ισότητας και ελευθερίων μέσα στον Καπιταλισμό είναι εκείνες της ρεφορμιστικής αριστεράς. Οι μεν αστικές δυνάμεις γνωρίζουν καλά, πως οι «ατομικές ελευθερίες» και τα συλλογικά δικαιώματα είναι το φύλλο συκής της δικτατορίας του κεφαλαίου, οι φιλολαϊκοί νόμοι είναι κουρελόχαρτα, που ναι μεν κατακτήθηκαν χωρίς τη θέληση συχνά των αστών με αιματηρούς αγώνες, αλλά από την άλλη είναι πάντα υπό αίρεση, αμφισβήτηση και ακόμα συχνότερα «σε αναστολή» και καταστολή, ενώ οι ταξικές δυνάμεις γνωρίζουν την ίδια ακριβώς αλήθεια για αυτό και παλεύουν για μια κοινωνία χωρίς καπιταλιστές. Έτσι, μας απομένουν οι ρεφορμιστές ως ο μόνος χώρος που έχει πιστέψει και για αυτό αγωνίζεται για τη συμφιλίωση αστών και εργατών, πάντα φυσικά μέσα σε μια καπιταλιστική κοινωνία με αυξημένο το εύρος και την ισχύ των «φιλολαϊκών» ρυθμίσεων.

Συνεπώς οι σχέσεις ισότητας απέναντι στο Κράτος, που διαβλέπουν οι ρεφορμιστές, οδηγούν σε μια οπτική, σύμφωνα με την οποία ΟΛΟΙ οι πολίτες, έχουν με το Κράτος μια σχέση «διοικητή-διοικούμενου». Έτσι, επακόλουθα, σε περίπτωση που αλλάξει ο τιμονιέρης του Διοικητηρίου, και αναλάβει ο φιλεργάτης- αριστερός, μπορεί να καθυποτάξει και επιβληθεί στο σύνολο των διοικουμένων, άρα και στους κεφαλαιοκράτες -οι οποίοι πρωτίστως είναι διοικούμενοι και μετέπειτα πλούσιοι-κάτοχοι των μέσων παραγωγής- ρυθμίζοντας την οικονομία και την κοινωνία κατά το δοκούν.  Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στα στρώματα τα οποία επηρεάζονται βαθύτερα από τις απόψεις του ρεφορμισμού, θα βρούμε τους περισσότερους υποστηρικτές των απόψεων αυτών. Προβληματικό, όμως είναι το να μην κάνουν το αντίστοιχο τα εργατικά λαϊκά στρώματα, αναφορικά με την προώθηση της δικής τους ιδέας. Εκεί λοιπόν μπορούμε να συσχετίσουμε την αυξημένη σπουδή που δείχνουν όλα τα ΜΜΕ, ως όργανα των αστών – ιδιοκτητών τους, σχετικά με την «ενότητα της αριστεράς», που «απαιτούν οι πολίτες»…

Παρόμοια με την ως άνω αφετηρία μπορούμε ίσως να εντοπίσουμε και στο ζήτημα του «κινήματος της πατάτας», όπου η σκέψη φτάνει στο σημείο να ξεπερνάει ακόμα και την κυβερνητική αλλαγή τιμονιέρη του Κράτους, και να φτάνει στην δημιουργία παράλληλων δομών που θα συνυπάρξουν κάτω από το βλέμμα του Διοικητή, ανταγωνιστικά προς τους λοιπούς διοικούμενους κεφαλαιοκράτες.

Όλα τα παραπάνω αναφορικά με τον «καταμερισμό εργασίας» στα ΜΜΕ, σε σχέση με την αντικομμουνιστική προπαγάνδα και την καθυπόταξη και ανάσχεση της ριζοσπαστικοποίησης των μαζών μέσω τρομοκρατίας και αναχωμάτων, λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα με τη διαφαινόμενη προσαρμογή όλου του αστικού πολιτικού και νομικού εποικοδομήματος.
Το αστικό οικοδόμημα προετοιμάζεται για τη χρήση «άσπιλων», «αδίστακτων και αδέκαστων» τεχνοκρατών, οι οποίοι θα δρουν άνευ πολιτικού κόστους, ενώ είναι δεδομένοι οι σχεδιαζόμενοι περιορισμοί του «συνέρχεσθαι», που βγήκαν στην επιφάνεια μετά τους προβοκατόρικους εμπρησμούς της 12/2.

Σε αυτήν τη συγκυρία, ο πιο απρόβλεπτος για το σύστημα πολιτικός παράγοντας, το ΚΚΕ, ο μόνος που με ικανότητα επαναστατικής συνωμοτικότητας, με καρτερικότητα και ψυχραιμία, ορίζει την κίνηση των εργατικών και λαϊκών ανθρώπων που συμπορεύονται μαζί του, δεν έχει άλλη χείρα βοηθείας στη διακίνηση των θέσεων του και την υπεράσπισή τους από την πολεμική και τη διαστρέβλωση, από αυτή που θα δώσουν αυτοί ακριβώς οι συμπορευόμενοί του.

Advertisements

10 Σχόλια to “Πόλεμος προπαγάνδας: Προώθηση / Διαστρέβλωση / Υπεράσπιση”

  1. Antonxxx Μαρτίου 7, 2012 στις 1:36 πμ #

    @ψηρί

    Πολυ καλη η πρωτοβουλια σου.
    Θα γραψω αυριο.

  2. compasso Μαρτίου 7, 2012 στις 11:23 πμ #

    είναι ένα ζήτημα όμως και πως ένα κομμουνιστικό κόμμα επιλέγει να κινηθεί μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Η ανακοίνωση για τη πατάτα, που αν είναι δυνατόν συζητάμε 5 μέρες τώρα, ήταν άστοχη και άνευ αντικειμένου.

  3. compasso Μαρτίου 7, 2012 στις 2:23 μμ #

    υπερθεματίζωντας στο παραπάνω σχόλιο:
    http://www.alterthess.gr/content/anadiplonetai-i-papariga-gia-kinima-tis-patatas

    φυικά όλο αυτό δεν αθωώνει κανένα, από τη διαστρέβλωση και τη προβοκάτσια.

  4. .@ψηρίς Μαρτίου 7, 2012 στις 3:23 μμ #

    @Compasso

    Δεν έχω ακούσει τις δηλώσεις, αλλά προφανώς και έπρεπε η ανακοίνωση να είναι πιο αναλυτική και πιο συγκεκριμένη, αλλά συμφωνούμε στο ότι δεν είναι αυτό η ουσία του ζητήματος.

    Στον προβληματισμό που θέτεις παραπάνω, πιστεύω ότι η ισορροπία είναι κάτι λεπτό, αλλά πριν την αναζητήσουμε ας έχουμε ξεκάθαρο το εξής:
    Σε συνθήκες «περικύκλωσης» και οργανωμένης αντιπροπαγάνδας ελλοχεύει ο κίνδυνος ένα επαναστατικό κόμμα να αναδιπλωθεί, να λειάνει τη γραμμή του, να την στρογγυλέψει, ακόμα και να απέχει από τοποθέτηση σε κάποια δύσκολα ζητήματα.
    Πρώτα πρέπει να διασφαλιστεί άρα η συνέπεια, η αταλάντευτη στάση και η αναγκαιότητα προώθησης της διαλεκτικής ταξικής ανάλυσης και τοποθέτησης επί παντός επιστητού και μετέπειτα ο συνεπής και πρόσφορος τρόπος προώθησής της.
    Ειδικότερα, λαμβανομένων υπόψη των ελαχίστων ευκαιριών που υπάρχουν για τη διατύπωση των θέσεων σου από τα ΜΜΕ, όσο επιτακτικό είναι το να μπορείς να συμπυκνώνεις με σαφήνεια τα λεγόμενά σου, άλλο τόσο είναι το στο όνομα αυτού του περιορισμού να μην υποκύπτεις σε «στρογγυλέματα».

    υ.γ. αν θέλουμε να μιλήσουμε με «αγοραίους» – «καμπανιακούς» όρους, από τη μία πλευρά το ΚΚΕ έκλεψε παραπάνω από το χρόνο που συνήθως του αναλογεί αυτές τις μέρες… κάποιοι λένε «μαύρη διαφήμιση = διαφήμιση» κι ας μη με βρίσκουν σύμφωνο.

    υ.γ.2 ενδιαφέρον θα είχε να μας έλεγε κάποιος απόφοιτος Δημοσιογραφίας ή Επικοινωνίας κλπ. την άποψή του για σε ποιό κοινό απευθύνεται κυρίως το κάθε μέσο, γιατί έχω μια ιδέα, αλλά…

    • compasso Μαρτίου 8, 2012 στις 12:40 μμ #

      Η τοποθέτηση έχει όσο εξυπηρετεί τη στοχοθεσία του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ΚΚΕ θα έπρεπε να έχει στήσει ήδη τέτοια δίκτυα με πολιτικό πολιτκό περιεχόμενο ώστε να μην είναι ενσωματώσιμα, όπως άλλωστε έκανε με την αλληλεγγύη στους απεργούς της χαλυβουργίας. Είναι μεγάλο θέμ απως επιλέγει το ΚΚΕ να κινηθεί μέσα σε αυτέ ςτι συνθήκε που περιγράφεις και κατά τη ταπεινή μου αποψάρα πάει από τη μία «πατάτα» στην άλλη.

      Αν μιλήσουμε λοιπόν με τους αγοραίους που ανέφερες και το κίνημα (sic) της πατάτας έκλεψε πολύ περισσότερο χρόνο λόγω της ανακοίνωσης του ΚΚΕ απ’ότι θα έκλεβε αλλιώς.

  5. Y Μαρτίου 10, 2012 στις 12:19 μμ #

    Να πω κι εγώ δυο – τρεις γνώμες πάνω στο άρθρο σου @ψηρίς…

    Στο παρακάτω σου απόσπασμα νομίζω ότι γίνεται μια διαστρεβλωτική και μηδενιστική κριτική του παρελθόντος του κομμουνιστικού και ευρύτερα προοδευτικού κινήματος στη χώρα μας, που βλάπτει κάτι που μας είναι πάρα πολύ πολύτιμο: την κληρονομιά μας.
    »καλλιέργεια της αντίληψης του «λεγκαλισμού», ιδίως ως προς το ζήτημα του «κοινοβουλευτισμού», αντίληψη που ανδρώθηκε και καθιερώθηκε ήδη από τη δεκαετία του ’50 στην «Αριστερά»»
    Συναντάται ευρέως αυτή η τάση στο Κόμμα σήμερα και νομίζω ότι είναι βλαπτική (το πιάνει και ο Α. Χαλβατζής στο κείμενο του).

    Οι ατομικές ελευεθερίες και τα εργατικά δικαιώματα ακριβώς επειδή κατακτήθηκαν με το αίμα των εργατών και του λαού και ενάντια στη θέληση των αστών, χρήζουν υπεράσπισης και διεύρυνσης (και προπαγάνδιση ότι αυτή η τελευταία θα γίνει βασικά με την Επανάσταση). Δε χρήζουν περιφρόνησης και αντιμετώπισης του στυλ »ποιος νοιάζεται για τα φύλα συκής». Η απαγοήτευση μέχρι και μίσος που νιώθουν πλατιά στρώματα σήμερα για την αστική δημοκρατία, δε πρέπει να γίνεται πλατφόρμα απαξίωσης όσως έχουν κατακτηθεί στα πλαίσια της, αλλά ευκαιρία ξεδίπλωσης της ανάγκης της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (=δικτατορία του προλεταριάτου) και προσπάθεια περιγραφής των βασικών αρχών της (δημοκρατία στην παραγωγή, δημοκρατικός και συλλογικός σχεδιασμός, ανακλητότητα κλπ.)

    »δημιουργία παράλληλων δομών που θα συνυπάρξουν κάτω από το βλέμμα του Διοικητή, ανταγωνιστικά προς τους λοιπούς διοικούμενους κεφαλαιοκράτες.»
    Αυτό είναι όχι ο ορισμός αλλά σημαντικό στοιχείο της δυαδικής εξουσία και της οικοδόμησης λαϊκών θεσμών και πρέπει να στηριχτεί.

    »ο πιο απρόβλεπτος για το σύστημα πολιτικός παράγοντας, το ΚΚΕ» αυτό είναι εν δυνάμει σωστό και σίγουρα είναι το πιο καθοριστικό στοιχείο στη σημερινή περίοδο. Προς το παρόν όμως με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις (που στη συνέχεια όμως φρεναρίστηκαν) η δράση του είναι προβλέψιμη.

  6. .@ψηρίς Μαρτίου 10, 2012 στις 1:24 μμ #

    στις πρώτες παρατηρήσεις σου Υ δε διαφωνούμε.
    Οταν «επιτίθεμαι» στον λεγκαλισμό και στον κοινοβουλευτισμό
    δεν το κάνω για να λοιδορήσω ούτε την περίοδο, ούτε τους αγώνες, ούτε φυσικά τις κατακτήσεις που γίναν εφικτές.
    (μόνο να έχουμε κατά νου, ότι η παράνομη δράση του ΚΚΕ όλη την μετεμφυλιακή περίοδο ήταν καθοριστική)
    το κάνω για να στιγματίσω ότι «άφησε» μέσα σε όλα και μιά βλαβερή παρακαταθήκη σε πολλούς, αυτήν του κοινοβουλευτισμού και της πάλης ΜΟΝΟ με νόμιμα μέσα.

    Στο θέμα «παράλληλων δομών» όμως λαθεύεις, γιατί τουλάχιστον στο κείμενο αναφέρεται ως κριτική στη διακίνηση πατάτας και γενικά ως προς θεσμούς που επιχειρούν να στήσουν σοσιαλιστικές νησίδες εμπορίας μέσα στην καπιταλιστική αγορά. Δεν αναφέρομαι σε εργατικολαικούς θεσμούς ελέγχου και διοίκησης (που γενικά δεν υπάρχουν).

    υ.γ. πολύς λόγος γίνεται για τη «δυαδική εξουσία». ας έχουμε κατά νου μόνο, ότι ήταν χαρακτηριστικό μίας επαναστατικής κατάστασης και δεν αποτελεί γενικό απαράβατο κανόναν, ειδικά όταν γνωρίζουμε πως κάθε επαναστατική διαδικασία, ανά εποχή και χώρα έχει τα δικά της ανεπανάληπτα και ιδιόμορφα χαρακτηριστικά.

  7. Y Μαρτίου 10, 2012 στις 2:09 μμ #

    Mπορεί να λαθεύω. Νομίζω όμως ότι εναλλακτικά δίκτυα εμπορίας θα εμφανίζονται όλο και περισσότερο και η σωστή αντιμετώπιση τους είναι η προσπάθεια απόκτησης πολιτικών χαρακτηριστικών, η σύνδεση τους με τις μακροχόνιες απεργίες και με την σοσιαλιστική προοπιτική. Όχι η συνεχής καταδίκη τους ως ανεπαρκής.

  8. .@ψηρίς Μαρτίου 10, 2012 στις 4:31 μμ #

    ενδιαφέρουσα οπτική αναμφισβήτητα,
    αλλά με προβληματίζει (δεν ξέρω αν κι εσένα),
    το πως γίνεται την αντίληψη/θέληση αυτή να την έχουν κάποιοι πολιτικοί χώροι,
    να παρεμβαίνουν μέσες άκρες με τον τρόπο που λες,
    και το μόνο που να πετυχαίνουν (συνήθως) να είναι η ενσωμάτωσή τους από το αυθόρμητο και η «πτώση» τους στο απολίτικο επίπεδο.
    Η λαθεύω στο ότι αυτό συμβαίνει ή πάμε στο «μόνο το ΚΚ μπορεί να πετύχει το στόχο αυτό και ουδείς άλλος»,
    γιατί αλλιώς, η πόρτα ανοικτή και τα σκυλιά δεμένα.

    • Y Μαρτίου 10, 2012 στις 6:24 μμ #

      Δεν είναι το »μόνο» που πετυχαίνουν καθώς μπορεί και να λύνουν και συγκεκριμένα πρακτικά λαϊκά προβλήματα για κάποιο διάστημα.
      Γενικά πάντως ναι αν δε παρέμβει το ΚΚ ή κάποια άλλη οργανωμένη κομμουνιστική δύναμη δε μπορεί να πάρει τα χαρακτηριστικά που λέω και θα πάρει αργά η γρήγορα τα χαρακτηριστικά που λες εσύ.
      Δε βλέπω όμως το ΚΚ και ούτε καμία άλλη κομμουνιστική δύναμη να προσπαθεί να παρέμβει ουσιαστικά.
      Αντίθετα βλέπω το ΚΚ να κουνά το δάχτυλο από μακριά μη προτείνοντας πρακτική λύση παρά σε ελάχιστες περιοχές που λειτουργούν λαϊκές επιτροπές (και χωρίς να εμπλέκουν τέτοιου τύπου δρασηριότητες από όσο ξέρω).
      Επομένως χρειάζεται επαναπροσδιορισμός του ζητήματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: