Ο λογικός πυρήνας

27 Φεβ.
Κάτω από τη σκόνη και τον ορυμαγδό των καθημερινών κομματικών προστριβών και των προσωπικών αντεγκλήσεων, κάτω από τα πάθη και τα σκληρά λόγια, κάτω από την επιμονή της διαίρεσης παρά τις αφηρημένες εκκλήσεις για ενότητα, κρύβεται ακέραιος και ανέπαφος ο λογικός πυρήνας που έφερε και πάλι στην επιφάνεια της συνειδητής αντίληψης της ιστορίας το χάος της μετάβασης.

Ο λογικός αυτός πυρήνας, το πραγματικό επίδικο των ανταγωνισμών μέσα στη λεγόμενη «αριστερά», δεν είναι ούτε το «ευρώ ή δραχμή», ούτε το «Ελλάδα ή Ευρώπη», ούτε κανένα αφηρημένο και υπεκφεύγον «εμείς ή αυτοί».

Ο λογικός πυρήνας αφορά την εκ νέου ανάγκη απόφασης απέναντι στο ερώτημα: είναι ή όχι εφικτό για την εργατική τάξη να επιστρέψει στο προσκήνιο της ιστορίας, να αποτελέσει «κοσμοϊστορική» τάξη, να ηγηθεί της διαδικασίας του κοινωνικού μετασχηματισμού;

Αυτοί που το πιστεύουν απορρίπτουν κάθε λογική πρώιμων «συμμαχιών» που είναι εξ ορισμού συμβόλαια υποταγής της εργατικής τάξης στην ιδεολογία και τις πολιτικές και διαρθρωτικές προτεραιότητες μιας «αναμορφωμένης» αστικής τάξης που θα έχει απεμπολήσει τις «ακρότητες»· υποταγής επίσης στο κράτος ως τελικό ορίζοντα της κοινωνικής ύπαρξης, που απλώς «εξευμενίζεται» από τις κοινωνικές πιέσεις και γίνεται ξανά «έλλογο» και προστατευτικό απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία.

Αυτοί που δεν το πιστεύουν, δηλαδή αυτοί που πιστεύουν ότι η «εργατική τάξη» ανήκει στο μαυσωλείο της ιστορίας και έχει τελεσίδικα ξεπεραστεί από αυτή, αναζητούν με κάθε τρόπο ακριβώς αυτές τις συμμαχίες που οι πρώτοι απορρίπτουν, εργάζονται για να πετύχουν «συναρθρώσεις» μεταξύ της εργατικής τάξης και των αστικών στρωμάτων, βλέπουν την αυτονόμηση του εργατικού αγώνα και των εργατικών αιτημάτων με όρους αυτοκαταστροφής, προσπαθούν να περισώσουν μια ενότητα που θα προστατεύσει αφενός την «διευρυμένου» χαρακτήρα αστική ηγεμονία και αφετέρου το κράτος και την πολιτικο-οικονομική «ομαλότητα» που απειλείται.

Οι πρώτοι πιστεύουν ότι η «τάξη καθαυτή» μπορεί υπό συνθήκες συνολικής οικονομικής κρίσης να ξαναδιεκδικήσει το δικαίωμα να γίνει επίσης «τάξη για τον εαυτό της.»

Οι δεύτεροι πιστεύουν ότι είναι οριστικά ανέφικτο να ξαναγίνει η εργατική τάξη «τάξη για τον εαυτό της». Πιστεύουν ότι το καλύτερο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι μια συμφέρουσα για την ίδια συμμαχία με τμήματα της μοναδικής τάξης που έχει απομείνει ως ιστορικός δράστης — της αστικής, με όλες της τις φαινομενικά ατέρμονες εσωτερικές διαφοροποιήσεις και αποχρώσεις.

Αυτός, και κανένας άλλος, είναι ο πραγματικός λόγος της «διαίρεσης της αριστεράς.» Κι επειδή είναι έλλογος λόγος διαίρεσης, επειδή δηλαδή δεν αφορά προσωπικά καπρίτσια, πείσματα, παρεξηγήσεις, κλπ, αλλά μια πραγματικά χασματική αντίληψη της ίδιας της ιστορίας ως διαδικασίας –για τους πρώτους η ιστορία δεν είναι μια γραμμική ευθεία όπου είναι αδύνατη η επανάληψη, για τους δεύτερους είναι— το καθήκον της έλλογης σκέψης είναι να τον ταυτοποιήσει και όχι να τον συγκαλύψει, και κατόπιν, αφού τον έχει αναδείξει και επισημάνει τη σημασία του, να πάρει θέση με τη μία ή την άλλη πλευρά της διαίρεσης.

Κάτω απ’ τον θόρυβο της καθημερινής τριβής και των συγκρούσεων, η λογική της ιστορίας εκδηλώνει τη θέλησή της να πραγματωθεί στη συνείδηση των ανθρώπων, να βρει τους δράστες και τους φορείς των συγκρούσεων μέσα απ’ τις οποίες θα εκδιπλώσει το νόημά της — το οποίο ξεφεύγει από όλους ανεξαιρέτως, αναπόφευκτα και δομικά. Δρούμε ιστορικά στον βαθμό που δρούμε ανθρώπινα. Δρούμε ανθρώπινα στον βαθμό που μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τα διακυβεύματα της δράσης μας (γιατί αλλιώς θα δρούσαμε σαν ζώα), δρούμε ανθρώπινα στον βαθμό που είμαστε τυφλοί για αυτά τα διακυβεύματα (γιατί αλλιώς θα δρούσαμε σαν Θεοί). Η ιστορική ή ανθρώπινη δράση (οι όροι είναι στην πραγματικότητα συνώνυμοι, γιατί μόνο για τους ανθρώπους έχει νόημα η «ιστορία», που είναι άνευ νοήματος για τα ζώα και τους Θεούς) είναι το αποτέλεσμα μιας αναπόδραστης διαλεκτικής της τυφλότητας και της ενόρασης.

Κι αυτός είναι ένας θεμελιώδης λόγος, ο πιο θεμελιώδης λόγος, για τον οποίο δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει «επιστημονικός» σοσιαλισμός. Η λογική, που δεν είναι το ίδιο πράγμα με κάποια εξιδανικευμένα παντοδύναμη «επιστήμη», γνωρίζει πως είναι λογική, γνωρίζει τον εαυτό της ως λογική, επειδή γνωρίζει επίσης και τα όριά της, την τυφλότητα την οποία κουβαλά αναπόδραστα· κι επειδή, ταυτόχρονα, δεν εγκαταλείπεται σ’ αυτή την τυφλότητα, επειδή μάχεται αιώνια ενάντια στην τυφλότητά της, και επειδή μέσα απ’ τον ηρωισμό αυτής της μάχης εξασφαλίζει ό,τι μπορεί να λογιστεί ως «γνώση» για την ανθρωπότητα.

Advertisements

8 Σχόλια to “Ο λογικός πυρήνας”

    • Lenin Reloaded Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 1:44 μμ #

      Καταπληκτικό! Το who is who του «αριστερού» οπορτουνισμού έως και τσαρλατανισμού: Π.Π, Κάουτσκι, Λακλάου/Μουφ, Πουλαντζάς, Νέγκρι, Τρόντι, Μηλιός!!!

      Θησαυρός! Έχεις κι άλλα τέτοια που διαβάζεις;

  1. Taliban Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 11:24 μμ #

    Ακούστε τον κύριο Χάγιο, που μας παρέπεμψε ο προηγούμενος σχολιαστής, τι έλεγε μετά τις Δημοτικές εκλογές του 2010.
    Ειδικά στο 3 : 40 και κρίνετε μετά τα επιχειρήματά του.

  2. Κώστας Μίχος Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 9:05 μμ #

    Μην απαντατε με τοσο ολοφανερο κομπλεξ κυριε καθηγητα. Αν αντι για κραυγες και γρυλισματα, απαντουσατε και καπως επι της ουσιας θα το εκτιμουσαν πιστευω εστω και οι ελαχιστοι που κανουμε τον κοπο να σχολιασουμε καποιο απο τα κειμενα σας.

    • Lenin Reloaded Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 9:40 μμ #

      Comic relief,

      Δυστυχώς έχουμε και σοβαρότερες ενασχολήσεις από την εξοχότητά σου και θα σε αφήσουμε να τρολάρεις σόλο.

    • Taliban Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 10:19 μμ #

      για τον εκλεκτό του κυρίου Χάγιου πρωθυπουργό της Ουγγαρίας έχετε να σχολιάσετε τίποτε κύριε Κώστα Μίχο ?
      Και επ’ ευκαιρία γιατί τον Lenin Reloaded τον αποκαλείται καθηγητή ?
      Δεν μου φαίνεσθαι για μαθητής του.

  3. Κώστας Μίχος Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 9:57 μμ #

    Οτι πειτε κ Καθηγητα. Θα περημενουμε οπως «η ξερη γη το νερό της βροχης» τΟν νεο σας μονολογο.

  4. Y Μαρτίου 1, 2012 στις 10:06 πμ #

    H εργατική τάξη είναι κοινωνική πλειοψηφία ή σχεδόν.
    Για να γίνει τάξη για τον εαυτό της χρειάζεται και συμμαχίες (κυρίως βέβαια χρειάζεται τη δική της οργάνωση και χειραφέτηση αλλά οι διαδικασίες μπορεί να είναι παράλληλες).
    Στην κατάσταση που είμαστε όπου η άρχουσα τάξη κυριαρχεί χωρίς να ηγεμονεύει, οι συμμαχίες δε νομίζω ότι πρέπει ex post να χαρακτηρίζονται πρώιμες.
    Δείτε την de facto συμμαχία γύρω από τους χαλυβουργούς σαν ένα πρόπλασμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: