Κρίμα

25 Ιαν.

Η ειρωνία στην είδηση του θανάτου του Αγγελόπουλου, είναι ότι είναι κατά κάποιο τρόπο αποτελεί απάντηση στην ερώτηση, που είναι ο πνευματικός κόσμος της χώρας σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Κρυμμένος από τα φώτα της δημοσιότητας είναι αυτός ο πνευματικός κόσμος, είτε από επιλογή είτε πεταμένος κάτω από τη χαλί γιατί δε κολάει στην αισθητική της κονσέρβας, γιατί το στάχυ που εξέχει πρέπει να κόβεται. Έτσι και ο Αγγελόπουλος, ενας άνθρωπος με συνεπή στάση μέχρι και την περίοδο της απόλυτης καταξίωσης του, ασυνεπής ως προς τη διαδρομή των «πνευματικών» της γενιάς του, που ξεπουλήσαν ιδεολογίες για μερικές συναυλίες στο Ηρώδειο.

Μας έμαθε κινηματογράφο, μας έμαθε ιστορία, μα πάνω απ’ όλα μας έμαθε μέσα από τη τέχνη και τη ζωή του, τι θα πει να ακούς. Και αυτό είναι το μόνο απαραίτητο στοιχείο της τέχνης. Να αφουγκράζεται και κατ’επέκατση να εκφράζει. Σ’ αυτό ο Αγγελόπουλος αποτελεί παράδειγμα και η λέξη «αθάνατος» ξεφεύγει από τη κοινοτυπία και αποκτά νόημα.

Κρίμα. Πραγματικά δεν μας περισσεύουν οι σημαντικοί άνθρωποι αυτές τις στιγμές.

ΥΓ: για κάποιο λόγο όταν άκουσα για το θάνατο του, χαμογέλασα. Χαμογέλασα γιατί θυμήθηκα εκείνη τη προβολή του «Θίασου» που είχαμε κάνει στο Φιλίπ, με το Μάνο και το βυτίο.  Εκείνη η προβολή για εμένα ήταν σημαντικός σταθμός. Κατάλαβα πως υπάρχουν ακόμα πολλοι άνθρωποι γύρω μας που αρνούνται να βάλουν ευατούς μέσά στο στενό κουτί που κλείνουν τις ζωές μας. Αυτός είναι ο Τεό. Ακόμα και με το θάνατο του, με έκανε να χαμογελάσω.

Advertisements

5 Σχόλια to “Κρίμα”

  1. L'Enfant de la Haute Mer Ιανουαρίου 25, 2012 στις 1:04 μμ #

    ήμουν κι εγώ εκεί…

    και η καταληκτική παράγραφος του Κώστα Γούση, μεταπτυχιακού φοιτητή στο ΑΠΘ. από την «Λέσχη»:

    « …Ύστατος φόρος τιμής στον άνθρωπο που μας έμαθε να στοχαζόμαστε και να (ανα)στοχαζόμαστε τους παρελθόντες, παρόντες και μέλλοντες καιρούς στους χρόνους που τους πρέπουν …»

  2. compasso Ιανουαρίου 25, 2012 στις 5:02 μμ #

    ήσασταν. Και έχουμε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς από τότε. Είχαμε δεσμευθεί ότι θα το συνεχίσουμε αλλά δυστυχώς μας εμπόδισε η έλλειψη χρόνου.

  3. oikodomos Ιανουαρίου 25, 2012 στις 5:12 μμ #

    Κρίμα κι άδικος ο τρόπος που έφυγε. Δεν του άξιζε. Ένας ένας λιγοστεύουν οι πραγματικά μεγάλοι και σπουδαίοι. Στερεύουμε παιδιά. Καλό του δρόμο…

  4. Κώστας Μίχος Ιανουαρίου 25, 2012 στις 10:48 μμ #

    Ανακοίνωση για το θάνατο
    του Θόδωρου Αγγελόπουλου

    Το Νέο Αριστερό Ρεύμα αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον αγαπημένο φίλο και σταθερό συμπαραστάτη των αγώνων του από τότε που ιδρύθηκε.
    Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε ξαφνικά, άδικα, αναίτια. Έφτιαχνε όμως ως την τελευταία του στιγμή εικόνες, τις εικόνες της «Άλλης θάλασσας» με θέμα της την ανεργία, τη μετανάστευση, τους κύκλους της ιστορίας και της τέχνης. Για άλλη μια φορά σταθερός στις μεγάλες πατρίδες της τέχνης του: τη μουσική, τον έρωτα και την επανάσταση. Μιας τέχνης που αντιστεκόταν στην ευκολία, που πρότεινε τα μεγάλα οράματα και βάθαινε στα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης κατάστασης.
    Διεθνώς αναγνωρισμένος και πολυβραβευμένος, αυτός ο ποιητής της εικόνας, συντρόφεψε τους αγώνες και τις αγωνίες του ελληνικού λαού στην πορεία του για μια καλύτερη κοινωνία. Παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του αριστερός σε διαρκή αναζήτηση της ιστορίας της επανάστασης και καθόρισε με την καλλιτεχνική και βαθιά ανθρωπιστική, του ματιά την καλλιτεχνική και ανθρώπινη οπτική εκατομμυρίων ανθρώπων. Εμείς θα έχουμε πολύτιμη κληρονομιά τα μεγάλα του πλάνα που κρατούν μέσα τους τον παλμό της ανθρώπινης ζωής που επιμένει να μάχεται για την αξιοπρέπειά της, να μελετά και να προκαλεί την ιστορία, να ηττάται και να επιμένει, να ερωτεύεται και να μένει μόνη, να ακούει τη μουσική που συνθέτουν οι ελπίδες και οι αγώνες της.
    Η ξαφνική του απώλεια και το έργο του επανατοποθετεί με σύγχρονους όρους , την ανάγκη συμπόρευσης των δυνάμεων της εργασίας, της προοδευτικής διανόησης και του καλλιτεχνικού κόσμου, σε μια κοινή πορεία πολιτισμικής αναγέννησης ενάντια στο σύγχρονο σκοταδισμό και την πολιτιστική απαξίωση.
    Νέο Αριστερό Ρεύμα, Αθήνα 25/1/2012

    Υ.Γ. Πριν από λίγα χρόνια, προτού ξεκινήσει τα γυρίσματα της «Σκόνης του χρόνου», σε μια συζήτηση με μαθητές τον είχαν ρωτήσει πώς θέλει να τον θυμούνται. Εκείνος χαμογελώντας απάντησε: «Το μόνο που ξέρω είναι το τι θα κρατήσω εγώ φεύγοντας. Την εικόνα των σπιτιών στα Ζαγοροχώρια καθώς τα αντίκριζα να ξεπροβάλλουν σιγά-σιγά καθώς υποχωρούσε η πρωινή ομίχλη. Και τη φωνή ενός γέροντα που τραγουδούσε: Μωρή κοντούλα λεμονιά, με τα πολλά λεμόνια, Βυσσανιώτισσα…».
    Τώρα η ομίχλη πύκνωσε, τα σπίτια στα Ζαγοροχώρια κλείστηκαν για πάντα μέσα στα μάτια του Θόδωρου. Το τραγούδι όμως συνεχίζεται. Ακούτε; «Μωρή κοντούλα λεμονιά…».

  5. kraftwerkvs Ιανουαρίου 26, 2012 στις 3:12 μμ #

    ποτέ δεν μου άρεσε ο Αγγελόπουλος κρίμα πάντως ο άνθρωπος έφυγε πρόωρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: