Η «επανάσταση μέσα στο μυαλό»

8 Ιαν.
Η αριστερή κουλτούρα της δεκαετίας του 1960 κληροδότησε στις επόμενες γενιές ένα σοβαρό μεταφραστικό λάθος. Το λάθος αυτό συνίσταται στην ιδέα της «επανάστασης μέσα στο μυαλό.»
Δεν υπάρχει τίποτε κακό σ’ αυτή καθαυτή την ιδέα, εφόσον πρώτα έχει επιτευχθεί με συλλογικό τρόπο η επανάσταση έξω απ’ το μυαλό, στην αντικειμενική πραγματικότητα:  «επανάσταση μέσα στο μυαλό» ήταν αυτό που ζήτησε ο Λένιν στα τελευταία του κείμενα όταν έκανε λόγο για την ανάγκη ραγδαίας ανάπτυξης της «κουλτούρας» και «παιδείας» των σοσιαλιστών, την οποία και έκρινε αυστηρότατα, ως εντελώς ανεπαρκή για τα πραγματικά καθήκοντα του σοσιαλισμού. Ήταν επίσης αυτό που ζήτησε ο Μάο, με την Πολιτισμική Επανάσταση. Με την λεπτομέρεια όμως ότι είχαν πρώτα ξοδέψει δεκαετίες της ζωής τους εργαζόμενοι ασταμάτητα –και με τελική επιτυχία!– για την επανάσταση έξω απ’ το μυαλό.
Η δυτικοευρωπαϊκή νεολαία, που δεν είχε ιδέα για το πώς να πετύχει την υλικά απτή επανάσταση που είναι αναγκαίο να προηγηθεί της «επανάστασης μέσα στο μυαλό», δεν είχε και την παραμικρή εμπειρία των δυσκολιών και της σκληρότητας της εμπειρίας της επανάστασης έξω απ’ το μυαλό. Μετέφρασε λοιπόν τη συνθηματολογία της Πολιτισμικής Επανάστασης, της οποίας έτυχε να είναι σύγχρονη, στα δικά της πολύ στενότερα και πολιτικά οπισθοδρομικά πλαίσια, αφήνοντας έξω τα καθήκοντα της επανάστασης ως συνολικά ανατρεπτικής παρέμβασης στη θεσμική πραγματικότητα και κρατώντας μόνο ένα ατομικοποιημένο πρόταγμα εγκεφαλικής «φώτισης», το οποίο ανέμειξε με αρκετές δόσεις ελευθεριακού ατομικισμού και new age δοξασιών.
Η κυρίαρχη αριστερή κουλτούρα του ύστερου καπιταλισμού στη Δύση (δηλαδή, η «αριστερή» έκφραση της κουλτούρας του ύστερου καπιταλισμού) είναι μια εκφυλισμένη εκδοχή της εκφυλισμένης εκδοχής της επανάστασης που διέδωσαν τα δυτικά ύστερα 60.
Αν σε προηγούμενες δεκαετίες η κουλτούρα αυτή ήταν απλώς αντιληπτή ως εύπεπτα ανώδυνη (και για αυτό αρκετά δημοφιλής), οι συνέπειές της υπό το κράτος των τωρινών περιστάσεων είναι τραγικές: καθώς η φτώχεια και η ανέχεια εντείνονται σε τέτοιο βαθμό που όλοι, ακόμα και οι πιο προνομιούχοι, βρίσκονται ευθέως αντιμέτωποι με το θέαμα συνανθρώπων τους πεταμένων στο δρόμο, να ζητιανεύουν, να τρώνε από τα σκουπίδια, να κλέβουν μόνο και μόνο για να έχουν κάτι να φάνε, να μένουν χωρίς στοιχειώδη υγειονομική κάλυψη και περίθαλψη, η κοινωνία μας ξόδεψε πολύτιμο πολιτικό χρόνο αναζητώντας, μάταια φυσικά και χωρίς καμία λογική, το ανέξοδο όνειρο της «επανάστασης μέσα στο μυαλό», της χειραφέτησης που πιστοποιεί το εγώ για το εγώ, της απόσυρσης, ουσιαστικά, από το τραύμα της πραγματικής ζωής προς κάθε λογής φαντασιώσεις εγκεφαλικής και ψυχικής παντοδυναμίας.
Ήρθε ο καιρός να θαφτεί τελεσίδικα αυτό το μείγμα δυτικής έπαρσης και ατομικιστικής φενάκης: καμία επανάσταση δεν μπορεί να γίνει «στο μυαλό» αν δεν γίνει επίσης έξω από αυτό, στο απέραντα αδρανές και δυσκίνητο πεδίο της πραγματικότητας που τρώει τέτοιου είδους εφηβικές φαντασιώσεις για πρωϊνό. Μόνο αυτοί που έχουν αναμετρηθεί αρκετά με την πραγματικότητα για να σφυρηλατήσουν την συλλογικότητα που κάνει εφικτή την επανάσταση έξω απ’ το μυαλό μπορούν να είναι αυθεντικοί δικαιούχοι μιας δεύτερης επανάστασης, που θα αφορά τις πιο βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και έξεις που κληροδότησαν δεκαετίες ζωής στην καπιταλιστική κοινωνία.
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που οι εργάτες, και όχι οι διανοούμενοι, είναι η τάξη που προηγείται έμπρακτα στην αντίληψη ιδεολογικών και οργανωτικών καθηκόντων στην παρούσα φάση, που έχει τον πρώτο λόγο, και την οποία ο ταξικά σκεπτόμενος διανοούμενος γνωρίζει πως πρέπει να ακολουθεί, μαθαίνοντας από αυτή αντί να περιορίζεται στο να τής κάνει άχρηστα μαθήματα. Επειδή ο εργάτης δεν ζει «στο μυαλό» αλλά στην αδήριτη πραγματικότητα, ξέρει πολύ καλύτερα από τον διανοούμενο πώς να πει το αναγκαίο, και πώς να ξεχωρίσει το αναγκαίο. Ξέρει πολύ καλύτερα πώς να διυλήσει, απ’ το ατέρμονο πεδίο της πληροφορίας στο οποίο ο διανοούμενος συνηθίζει να χάνεται, αυτό που είναι απαραίτητο να διαδοθεί και να εμπαιδωθεί.
Για αυτό και δεν υπάρχει διανόηση που να είναι ανίκανη να μάθει από την εργατική τάξη. Η διανόηση που αγνοεί την εργατική τάξη δεν είναι διανόηση, γιατί δεν είναι ικανή ανακλαστικής σκέψης, δηλαδή κριτικής σκέψης – και δεν υπάρχει σκέψη που δεν είναι κριτική. Η σημερινή «διανόηση» είναι, στην συντριπτική της πλειοψηφία, διανόηση που μπέρδεψε τον ναρκισσιστικό αυτοματισμό που τής εξασφάλισαν δεκαετίες σχετικής ευμάρειας και απομάκρυνσης από τα λαϊκά στρώματα με τη σκέψη. Είναι μια μη διανόηση, ανίκανη να καταλάβει ότι είναι πια ουρά και όχι πρωτοπορία της κοινωνίας, για τον απλούστατο λόγο ότι οι ιδέες που διακόμισε εδώ και δεκαετίες ανήκουν στον μεγάλο σωρό διακοσμητικών σκουπιδιών που συσσωρεύει καθημερινά ως προστατευτικό οδόφραγμα η άρχουσα, μεγαλοαστική τάξη.
Η άσκηση πολιτικής πρωτοπορίας δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα, ούτε εξασφαλίζεται από σπουδές και πτυχία. Για να ηγηθείς με τρόπο αποτελεσματικό και χρήσιμο για τους άλλους πρέπει πρώτα να μαθαίνεις. Και για να μαθαίνεις, πρέπει πρώτα να είσαι αρκετά ταπεινός απέναντι στο ποιός μπορεί να είναι ο δικός σου δάσκαλος και ποιό το περιεχόμενο των μαθημάτων που χρειάζεσαι.
Advertisements

11 Σχόλια to “Η «επανάσταση μέσα στο μυαλό»”

  1. Στέργιος Ιανουαρίου 8, 2012 στις 11:41 μμ #

    Πολύ καλό άρθρο!

    Ορισμένα αποσπάσματα δεν μπορώ να μη τα επαναλάβω.

    «Ήρθε ο καιρός να θαφτεί τελεσίδικα αυτό το μείγμα δυτικής έπαρσης και ατομικιστικής φενάκης: καμία επανάσταση δεν μπορεί να γίνει “στο μυαλό” αν δεν γίνει επίσης έξω από αυτό»

    «Μόνο αυτοί που έχουν αναμετρηθεί αρκετά με την πραγματικότητα για να σφυρηλατήσουν την συλλογικότητα που κάνει εφικτή την επανάσταση έξω απ’ το μυαλό μπορούν να είναι αυθεντικοί δικαιούχοι μιας δεύτερης επανάστασης, που θα αφορά τις πιο βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και έξεις που κληροδότησαν δεκαετίες ζωής στην καπιταλιστική κοινωνία».

    «Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που οι εργάτες, και όχι οι διανοούμενοι, είναι η τάξη που προηγείται έμπρακτα…»

    ****
    Το πόσο σημαντικό είναι να αναγνωρίσεις ότι το «είναι» προηγείται από το «πνεύμα» δεν λέγεται. Όλος ο μικροαστισμός παράγεται από αυτή την ιδεαλιστική αδυναμία. Αν όμως το αναγνωρίσει ο μικροαστός και ο διανοούμενος πρέπει να ακυρώσει τη φιλοδοξία του να είναι αυτός ο «ηγέτης». Τέτοια παραδοχή απαιτεί τεράστια συνειδησιακά άλματα με πρώτο την αναγνώριση ότι το κινούν δηλαδή ο εργάτης και η ταξική πάλη του προηγείται της σκέψης του ή καλύτερα διαμορφώνει τη σκέψη του. Το να υπηρετείς μια φαινομενικά «κατώτερη» ράτσα ανθρώπων όπως η εργατική τάξη είναι ό,τι οδυνηρότερο για ένα πνευματικά καλλιεργημένο μικροαστό, έναν καθηγητή, που αδυνατεί να δει τι κινεί την κοινωνία προς τα μπρος για να το προσκυνήσει και να το υπηρετήσει.
    Στη ζωή μου αντάμωσα άπειρους ανθρώπους με αυτή τη νοοτροπία. Και αριστερούς! Αντί να ταυτίζονται με την εργατική τάξη ήθελαν να τη ταυτίσουν με τον εαυτό τους!

    Η πείρα όμως έδειξε ότι μπορεί το πρώτο κινούν να είναι το «είναι» της εργατικής τάξης αλλά το επόμενο βήμα είναι το βήμα της συνείδησης. Αυτά δεν αποκόβονται, δεν ξεχωρίζονται είναι μια αλληλοτροφοδοτούμενη διαδικασία πράξης και σκέψης, ενέργειας και ιδέας, διαφορετικά το νήμα της διαλεκτικής εξέλιξης θα κοπεί.

    Εμείς στο ελληνικό κίνημα είχαμε πάντα μια απίστευτα ισχυρή παρακαταθήκη ικανή να αντισταθεί στα μικροαστικά επαναστατικά ρεύματα της «Αριστεράς» περί επανάστασης του μυαλού και των ιδεών, τόσο από τη ματωμένη ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος όσο και από τα «Πέτρινα Πανεπιστήμια» που έστηνε η Αριστερά όπου βρισκόταν, σε φυλακές εξορίες, σωματεία, οργανώσεις κλπ. Ήταν ένα σχολείο που πέρασα κι εγώ και είμαι ευγνώμων στους δασκάλους της φυλακής και της εξορίας. Έχω ξεχάσει πριν πόσες δεκαετίες διδάχτηκα ότι το «είναι» προηγείται του «πνεύματος».

  2. nomadicuniversality Ιανουαρίου 9, 2012 στις 11:42 πμ #

    Αυτά τα «μικροαστικά επαναστατικά ρεύματα της «Αριστεράς» περί επανάστασης του μυαλού και των ιδεών», ποια ακριβώς είναι; Τα έχετε δει κάπου; Μπορείτε να δώσετε κάποιο συγκεκριμένο παράδειγμα;
    Διότι, εξ όσων γνωρίζω τουλάχιστον εγώ, στα ελληνικά ακόμη και η έκφραση «επανάσταση του μυαλού» είναι σχεδόν άγνωστη, σπανίως χρησιμοποιείται.

  3. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 9, 2012 στις 12:33 μμ #

    Στέργιο, μια διόρθωση: Δεν είναι η θέση μου ότι το «είναι» προηγείται του «πνεύματος.» Δε υποστηρίζω έναν χονδροειδή υλισμό. Η θέση μου είναι πως υπάρχει ένα πνεύμα που αναπτύσσεται εμμενώς απ’ το είναι και ένα πνεύμα που αναζητά την κυριαρχία πάνω στο είναι, που το απαρνείται και που θεωρεί τον εαυτό του εξωγενές σ’ αυτό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο διανοούμενος που κατανοεί την εμμένεια του πνεύματος στο είναι ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ διανοούμενος, δεν αποκηρύσσει τη σκέψη για χάρη της πράξης, ενώ αυτός που θεωρεί το πνεύμα εξωγενές από τις υλικές συνθήκες της ζωής καταλήγει να εμφανίζεται όλο και πιο κενός από σκέψη.

    Δες αν θέλεις την μετάφραση του (δύσκολου) κειμένου Κουβελάκη για τον Λένιν και την ανάγνωσή του στον Χέγκελ, όπου αυτό το ζήτημα παρουσιάζεται πολύ πιο αναλυτικά.

  4. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 9, 2012 στις 1:53 μμ #

    @nomadicuniversality: Μια προκαταρκτική ερώτηση: Επειδή την προηγούμενη φορά που μού απευθύνατε ερώτηση στο Lenin Reloaded είπατε ότι δεν γνωρίζετε ότι είμαι ο συγγραφέας του Radical Desire, και ότι αν το γνωρίζατε δεν θα μπαίνατε τον κόπο να κάνετε συζήτησή μαζί μου, αλλάξατε άποψη ή μπερδευτήκατε εκ νέου για το σε ποιού κείμενο σχολιάζετε;

  5. nomadicuniversality Ιανουαρίου 9, 2012 στις 5:08 μμ #

    Το δεύτερο.
    Αυτό που βλέπει ο αναγνώστης όταν έρχεται σε επαφή με το κείμενο αυτό, είναι η επικεφαλίδα «Granma». Καθώς δεν υπάρχει κάποια υπογραφή, ευλόγως υποθέτει κανείς -ή τουλάχιστον υπέθεσα εγώ- ότι αποτελεί άποψη του/ της/ των … «Granma». Είναι αλήθεια ότι κάτω κάτω αναφέρεται ένας συντάκτης, αλλά η αναφορά αυτή γίνεται σε όχι ιδιαίτερα εμφανές σημείο, και προσωπικά την πρόσεξα αφού είχα βάλει το σχόλιο.
    Με την ευκαιρία που πήρα το λόγο, ας μου επιτραπεί να επισημάνω και εγώ με τη σειρά μου ένα -όχι ιδιαίτερα σοβαρό πάντως- μεταφραστικό λάθος. Ο αγγλισμός «τα δυτικά ύστερα 60» δεν στέκει καλά στα ελληνικά. Θα ήταν προτιμότερο κάτι σαν «το τέλος της δεκαετίας του 60 στη Δύση». Εάν πάλι θέλουμε οπωσδήποτε να χρησιμοποιήσουμε την έννοια των sixties, θα μπορούσαμε να το βάλουμε ολογράφως έτσι, ή στο ελληνικό αλφάβητο. Διότι η γραφή «τα 60» στα ελληνικά δεν οδηγούν τον αναγνώστη να διαβάσει «τα σίξτις».

  6. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 9, 2012 στις 5:32 μμ #

    Είναι σωστή και νόμιμη η μεταφραστική παρατήρηση. Θα έπρεπε να λέει «στο ύστερο κομμάτι της δεκαετίας του 60.»

    Προφανώς αποδεσμεύομαι από περαιτέρω διάλογο, για το οποίο και είμαι ευγνώμων.

  7. αμπελοφιλόσοφος Ιανουαρίου 10, 2012 στις 7:10 πμ #

    Αν γραφόντουσαν όλα αυτά στη δεκαετία του ’70 θα είχαν ένα κάποιο νόημα, αλλά τώρα, μετά από την διάψευση αυτής της λογικής αναρωτιέμαι πώς μπορεί κανείς να τα γράφει αψήφιστα. Ακόμα και η αναφορά στους Λένιν και Μάο είναι για μένα προβληματική, καθώς και οι δύο ηγήθηκαν επιτυχημένων δε, «δημοκρατικών» δε επαναστάσεων, απέναντι στον τσαρισμό ο ένας και απέναντι στον ξένο ιμπεριαλισμό ο άλλος. Δυστυχώς για το πέρασμα στον (όποιο) σοσιαλισμό δεν ξέρω αν έχουν πολλά να μας διδάξουν.

    Το ενδιαφέρον όμως είναι το άλλο -όπως θα παρατηρούσε ο Αντόρνο: Όποιος επικαλείται την ταξικότητα ενάντια στην διανόηση, την αξία της πρακτικής εφαρμογής απέναντι στην αφηρημένη σκέψη, της ύλης απέναντι στο πνεύμα, όποιος πιστεύει ότι πρώτα αλλάζει ο κόσμος και μετά το άτομο, από μόνος του επιτελεί έναν ρόλο διανοητικό που τον διαχωρίζει από την απλή εκτελεστική εργασία. Άρα προσπαθεί άθελά του να εμποδίσει και άλλους να περάσουν από μια διαδικασία από την οποίο ο ίδιος πέρασε, προς όφελος μια κάποιας ταξικής συλλογικότητας, που θεωρεί ότι είναι αντιθετική με την «επανάσταση μέσα στο μυαλό». Αν αυτό θα μπορούσε να είναι γοητευτικό σε μια εποχή που η μετάβαση σε μια κοινωνία ισότητας φαινόταν εφικτή, σήμερα που μπορούμε να συνάγουμε ότι κάθε μία απόπειρα του αντικαπιταλιστικού κινήματος έσπασε τα μούτρα της απέναντι στον καπιταλισμό, δεν θα έπρεπε να ήμασταν πιο προσεκτικοί;

  8. Alone Ιανουαρίου 11, 2012 στις 2:51 μμ #

    Το δημοφιλέστατο «αν θέλεις ν’αλλάξεις τον κόσμο, άλλαξε πρώτα τον εαυτό σου», των προχωρημένων sixties, είναι αλήθεια ότι άσκησε επιρροή σε μεγάλες μάζες
    νεολαίας. Νεολαίας οι οποία ήθελε ν’αλλάξει τον κόσμο, ν’ανατρέψει τα θεμέλια της κοινωνίας. Αυτής της καπιταλιστικής κοινωνίας, μέσα στην οποία ζούσε, και στην οποία κυριαρχούσε η εκμετάλλευση και η απάτη. Οι μεταπολεμικές δεκαετίες όμως ήταν δεκαετίες ανοικοδόμησης, δημιουργίας, ανάπτυξης, για όλο τον δυτικό κόσμο, με «ευκαιρίες» για τους πολλούς, οι οποίοι οικοδόμησαν με σκληρή δουλειά τις κατεστραμμένες πόλεις της Δ.Ευρώπης, ανέπτυξαν την οικονομία της, με αντάλλαγμα μια ειρηνική ζωή, μετρημένη, στερημένη αλλά γεμάτη ελπίδα για τους απογόνους που μεγάλωναν, μορφώνονταν, και ονειρεύονταν στην πλειοψηφία τους λαμπρό μέλλον σε μια… άλλη κοινωνία. Εδώ έρχεται η αναμέτρηση με την πραγματικότητα, που δεν είναι απλά δύσκολη, αλλά για πολλούς φαντάζει τρομερή. Κι’αφου δεν έχουν το θάρρος ν’αναμετρηθούν μαζί της, αναμετρώνται με τον εαυτό τους. Και αλλάζουν… συμπεριφορές. Αντιδρούν στον καθωσπρεπισμό, υιοθετούν αντισυμβατικά μοντέλα, κι’ολο αυτό το βαφτίζουν …επανάσταση. Γνωρίζοντας την «λαμπρή» εξέλιξη των διάσημων αυτής της γενιάς, αλλά και της μεγάλης μάζας που υπηρέτησε τις αντιδραστικές πολιτικές που σάρωσαν τον δυτικό (και όχι μόνο) κόσμο, από το τέλος της δεκαετίας του ’70, πιστεύω ότι η εκφυλισμένη έκφραση της κουλτούρας του δυτικού καπιταλισμού, συνέβαλε τα μέγιστα στην αντεπαναστατική παλινόρθωση.

  9. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 11, 2012 στις 5:50 μμ #

    «όποιος πιστεύει ότι πρώτα αλλάζει ο κόσμος και μετά το άτομο»

    Διευκρίνισα επαρκέστατα (στην απάντησή μου προς Στέργιο) ότι δεν υπάρχει τέτοια αντίληψη στο κείμενό μου, όπως δεν υπάρχει και στον ώριμο Λένιν. Η αλλαγή του νου βρίσκεται σε διαλεκτική ενότητα με την αλλαγή του κόσμου. Παρέπεμψα επίσης στην αναλυτική εξήγηση του γιατί αυτή η ιδέα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του Λένιν (Κουβελάκης, «Ο Λένιν ως αναγνώστης του Χέγκελ»).

    Όσο για τον Adorno, που είναι βέβαια διαλεκτικός στοχαστής, με έμφαση στο «διαλεκτικός», να σας θυμήσω, σε αντιπαραβολή με την ιδέα της «επανάστασης μέσα στο μυαλό» το κάτωθι δικό του απόσπασμα:

    Pseudo-activity is generally the attempt to rescue enclaves of immediacy in the midst of a thoroughly mediated and rigidified society. Such attempts are rationalized by saying that the small change is one step in the long path toward the transformation of the whole. The disastrous model of pseudo-activity is the “do-it-yourself.” . . . The do-it-yourself approach in politics is not completely of the same caliber [as the quasi-rational purpose of inspiring in the unfree individuals, paralyzed in their spontaneity, the assurance that everything depends on them]. The society that impenetrably confronts people is nonetheless these very people. The trust in the limited action of small groups recalls the spontaneity that withers beneath the encrusted totality and without which this totality cannot become something different. The administered world has the tendency to strangle all spontaneity, or at least to channel it into pseudo-activities. At least this does not function as smoothly as the agents of the administered world would hope. However, spontaneity should not be absolutized, just as little as it should be split off from the objective situation or idolized the way the administered world itself is. (Adorno, “Resignation,” Critical Models, 291–292)

    Τώρα, για το ποιος γράφει «αψήφιστα’, θα αποφασίσουν οι τρίτοι.

  10. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 11, 2012 στις 6:01 μμ #

    Δεν ξέρω αν χρειάζεται να θυμήσω πώς υποδέχτηκαν τον Αντόρνο οι φορείς της «επανάστασης μέσα στο μυαλό του 68″:

    » During the winter semester of 1968-9 Adorno was on sabbatical leave from the university and thus able to dedicate himself to the completion of his book of aesthetics. For the summer semester Adorno planned a lecture course entitled «An Introduction to Dialectical Thinking,» as well as a seminar on the dialectics of subject and object. But at the first lecture Adorno’s attempt to open up the lecture and invite questions whenever they arose degenerated into a disruption from which he quickly fled: after a student wrote on the blackboard «If Adorno is left in peace, capitalism will never cease,» three women students approached the lectern, bared their breasts and scattered flower petals over his head. Yet Adorno continued to resist blanket condemnations of the protest movement which would have only strengthened the reactionary thesis according to which political irrationalism was the result of Adorno’s teaching. After further disruptions to his lectures, Adorno canceled the lectures for the rest of the seminar, continuing only with his philosophy seminar. In the summer of 1969, weary from these activities, Adorno returned once again to Zermatt, Switzerland, at the foot of Matterhorn to restore his strength. On August 6 he died of a heart attack.»

  11. Μαρξιστική Σκέψη Ιανουαρίου 16, 2012 στις 10:59 πμ #

    Μαρξιστική Σκέψη τόμος 4
    Ιανουάριος-Μάρτιος 2012, σελ. 416, 13€
    Δελτίο Τύπου

    Κυκλοφόρησε ο τόμος 4 της Μαρξιστικής Σκέψης. Ο τόμος περιλαμβάνει δυο σημαντικά αφιερώματα, στην περιβαλλοντική κρίση και το γερμανό φιλόσοφο Χέγκελ.
    Με αφορμή τη διεξαγόμενη αρχές Δεκέμβρη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή στο Ντάρμπαν, δίνεται μια σφαιρική εικόνα της κατάστασης, των επιπτώσεων και των προοπτικών σχετικά με το κλίμα. Περιλαμβάνονται κείμενα των Ου. Τσάβες (ομιλία στην Κοπεγχάγη 2009), Ν. Μπάσεϊ (Ντάρμπαν), Λ. Φλέναντι (καπιταλισμός και περιβαλλοντική κρίση), Μ. Ζέρβα (Φουκουσίμα), Κόσμος Χωρίς Πολέμους & Βία (πυρηνική ενέργεια), Γ. Τόλιου (διατροφική κρίση), Δ. Αναστασιάδη (βιοποικιλότητα), Ι. Άνγκους & Σ. Μπάτλερ (υπερπληθυσμός), Κ. Σκορδούλη και Τζ. Μπ. Φόστερ (μαρξισμός και οικολογία), καθώς και μια σύνοψη των πορισμάτων της Αναφοράς της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή του 2007.
    Η συμπλήρωση το Νοέμβριο 180 χρόνων από το θάνατο του Χέγκελ δίνει την αφορμή για μια αναφορά στη σκέψη του μεγάλου στοχαστή και την επίδρασή του στη γένεση του μαρξισμού. Ο αναγνώστης θα βρει δυο κλασικές μελέτες των Πλεχάνοφ και Λούκατς και κείμενα των Σ. Σέγιερς, Α. Μπλούντεν, Α. Φάνγκμαν και Χ. Κεφαλή.
    Ξεχωριστή θέση στον τόμο κατέχει η συνέντευξη της Σοφίας Σακοράφα για την πολιτική κατάσταση και τις προοπτικές της Αριστεράς. Ακόμη, περιέχονται αναλύσεις για τα κινήματα, τις διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις, πολιτικά και κοινωνικά θέματα, κ.ά., ενώ από αυτό το τεύχος καθιερώνεται ένα αναλυτικό Δελτίο Κοινωνικών Εξελίξεων με τη συνεργασία της «Επιτροπής Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ».
    Τα περιεχόμενα του τόμου συμπληρώνουν μια ιστορική μελέτη του Τζ. Ρίντελ για την Κλάρα Τσέτκιν, δυο αναφορές στην τέχνη (Μάικλ Τζάκσον και Χαριτίνη Ξύδη) και βιβλιοκριτικές.
    Σημειώνουμε τέλος ότι από τη νέα χρονιά η Μαρξιστική Σκέψη γίνεται 3μηνιαία, σε μια προσπάθεια καλύτερης και εγγύτερης επαφής με τις εξελίξεις και την επικαιρότητα.

    http://www.marxistikiskepsi.gr/index.php/el/4ostomos/110-marxistikiskepsi4ostomos

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: