Ζωή

30 Δεκ.

Περπατάω στη Φλωρεντία. Οι τουρίστες ποτάμι που κατακλύζουν τους δρομους και με γοργό βήμα τρέχουν από μνημείο σε μνημείο, από φωτογραφία σε φωτογραφία. «Το άγαλμα του Δαυίδ» λέει ο ξεναγός. «το άγαλμα θεωρείτε από τα σημαντικότερα μνημεία της ιταλικής…». Κλικ και φύγαμε. Χαζές φωτογραφίες με τις μούρες μας σε πρώτο πλάνο, γεμάτες με κάποια επίφαση ευτυχίας, σε ένα δυστυχισμένο τόπο. Σε μερικές πατρίδες που ότι τους έμεινε από την ιστορία, είναι η διαφορά της τιμής στον καπουτσίνο.

Κρίση. Η Ιταλία μαστίζεται από αυτή τη γαμημένη κρίση. Τα πάντα εδώ γύρω μου μοιάζουν γνωστά. Τα θυμάμαι, να δεν πάνε δύο χρόνια  Ίδια λόγια, ίδιες πράξεις, ίδιο μέλλον. Λαοί τόσο κοντά και τόσο μακριά. Βλέπω τα πρόσωπα τους. Προσπαθώ να διακρίνω τις δικές μου αγωνίες. Έτσι με αυτό τον αυτιστικό τρόπο που βλέπουμε τη ζωή και την διαβάζουμε. Με ένα ζευγάρι μάτια και ότι χωράει από πίσω. Δεν αναγνωρίζω τίποτα. Τι να αναγνωρίσω; Ποιες αγωνίες, ποιες σκέψεις χωράνε στο δικό μου μυαλό;

Έρωτας. Δουλειά. Μέλλον. Ζωή; Το μυαλό μου σκαλίζει ξανά αυτό το σύνθημα που είχα διαβάσει σε κάποιο τοίχο των Εξαρχείων.»Ζωή, όχι επιβίωση». Ζωή όχι επιβίωση.

Το βράδυ γυρνάω σπίτι. Ανοίγω τον υπολογιστή και κρύβομαι πίσω από μια οθόνη. Προσπαθώ να καταλάβω, να ανακαλύψω τι συμβαίνει πίσω στην Ελλάδα. Λείπω περίπου τρεις βδομάδες και η χώρα μου, μου φαίνεται ήδη ξένη. Ξέρω ότι όταν γυρίσω θα στεναχωρηθώ. Θα με πιάσει ξανά αυτή η μιζέρια. Θέλω να γυρίσω. Θέλω να μοιραστώ αυτό το συναίσθημα κι ας είναι δύσκολο. Είναι δικό μας και είναι αληθινό. Πιο αληθινό απ’ ότι η ψεύτικη ευτυχία, η ψεύτική ζωή. Πιο αληθινό από το σνομπ βλέμμα της πλατινέ ξανθιάς, με την ακριβή τσάντα και τη φτηνή καρδιά.

Στη σκέψη μου εισβάλλει βίαια η ιστορία της ξενιτιάς. Γεμίζει με το πρόσωπο του μετανάστη που αφήνει τη πατρίδα για κάποια χώρα που είχε διαβάσει μόνο στις εφημερίδες. Την αφήνει για να βρει την ευτυχία που δε μπορεί να βρει στο τόπο του. Τον σκέφτομαι να περπατά αγκομαχώντας και κουρασμένος από τη δουλειά, χιλιόμετρα, σε κάποιο σκοτείνο δρόμο στο Βέλγιο, για να πάει στο τηλέφωνο. Να μιλήσει με την οικογένεια του, να τους πει ότι είναι καλά και να μοιραστεί τη δικιά τους στεναχώρια. Αυτή τη στεναχώρια δε μπορούσε να τη μοιραστεί και το ήξερε.

Μικρά γέλια, μικρές φράσεις. Μικρά ψέμματα.

-Μην ανησυχείς, είμαστε καλά. Ο Νίκος έχει μεγαλώσει. Να τον δεις τι ψηλός που έχει γίνει. Πήρε από το πατέρα του…

Το πρωί ξεκινά ξανά για τα ορυχεία, όπως  και κάθε πρωί. Χτυπάει τη πέτρα μηχανικά και τους σκέφτεται. Ξεροκαταπίνει όπως ξεροκατάπιε και στο τηλέφωνο για να πνίξει το λυγμό.

Χαζεύω στο ιντέρνετ. Ανοίγω τον αγαπημένο μου βυτίο. Ζεστή σκέψη, άμεση έκφραση και την αλήθεια της ζωής μέσα από τις υπερβολές της μυθοπλασίας βρίσκω στα κείμενα του. Ότι χρειαζόμουν. » Δεν χρειάζονται υπερμεγέθεις στόχοι και φιλόδοξοι σκοποί. Ζούμε μαζί με αυτούς που γουστάρουμε κάθε μέρα, κάθε νύχτα, περιμένοντας να γίνει κάτι φοβερά οριακό. Περιμένοντας όμως, έχουμε ήδη ζήσει.» γράφει. Έχει δίκιο. Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει στη στάση ενός λεωφορείου, στην λαική αγορά, στο σούπερ μάρκετ. Αμακιγιάριστη και άσχημα όμορφη. Ποτέ ιδανική αλλά  πάντα όμορφη.

Το πρωί ξυπνάω. Θέλω να ξαναπάω στα ίδια μέρη που ήμουν και χτες. Με το μυαλό μου γεμάτο με όλες τις σκέψεις της προηγούμενης νύχτας. Ίσως σήμερα να αναγνωρίσω τις αγωνίες, τις δικές μου και τις δικές τους. Τα ίδια γρήγορα βήματα. Οι ίδιες γρήγορες φωτογραφίες με φόντο τα μνημεία.  Κλικ, upload, share. Δεν αναγνωρίζω και πάλι τίποτα. Δίπλα μου στέκεται ένας Σεναγαλέζος. Μου θυμίζει  αυτόν τον Έλληνα, το μετανάστη που σκεφτόμουν το προηγούμενο βράδυ να πασχίζει να ακούσει ένα νέο από την οικογένεια του. Άραγε πόσο μιλάει αυτός με την οικογένεια του; Πουλάει βραχιόλια και άλλα μπιχλιμπίδια για να ζήσει αυτός εδώ, αλλά όχι τώρα. Τώρα στέκεται παγωμένος στη μέση της πλατείας για ώρα. Χαζεύει το άγαλμα του Δαυίδ, του Μιχαήλ Άγγελου. «Είναι ρέπλικα, το αυθεντικό είναι στην accademia, εδώ πιο πάνω» του λέω και τα μάτια γουρλώνουν από χαρούμενη έκπληξη, σα να είχε ακούσει το πιο παράξενο πράμα. Να πάρω κάτι, του δείχνω με τα χέρια μου, αλλά αυτός με αγνοεί επικριτικά. Κοιτάει το άγαλμα. Βγάζω από τη τσέπη το εισιτήριο που είχα αγοράσει για την accademia, του το δίνω και φεύγω.

ΥΓ: Δε γράφω προσωπικά. Δεν μπορώ να εκφράσω εύκολα αυτά που σκέφτομαι. Έχω κουραστεί όμως να μιλάω μόνο πολιτικά και όχι ανθρώπινα. Ίσως είναι και ότι μου λείπει η πατρίδα. Ίσως είναι και αυτή η καταρραμένη έλλειψη ελληνικού αλκοόλ. Ίσως το μόνο που χρειάζομαι είναι δυο ρακές και δυο ούζα και θα συνέλθω. Ίσως.

Advertisements

6 Σχόλια to “Ζωή”

  1. Elva Δεκέμβριος 30, 2011 στις 10:07 πμ #

    »Ξέρω ότι όταν γυρίσω θα στεναχωρηθώ. Θα με πιάσει ξανά αυτή η μιζέρια. Θέλω να γυρίσω. Θέλω να μοιραστώ αυτό το συναίσθημα κι ας είναι δύσκολο. Είναι δικό μας και είναι αληθινό».
    Mε δυο, τρεις φρασεις, τα ειπες ολα, για εμας που μενουμε μακρια!
    (Μακαρι να βοηθουσαν… δυο ρακες και δυο ουζα!) 🙂

  2. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 30, 2011 στις 11:52 πμ #

    Αφιερωμένο σε όλους τους ξενιτεμένους, γνωστούς και άγνωστους φίλους, με τις καλύτερές μου ευχές για τον καινούργιο χρόνο.
    Κομπάσε, τώρα δεν είναι ώρα να κουράζεσαι να μιλάς πολιτικά!

  3. ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ Δεκέμβριος 30, 2011 στις 2:12 μμ #

    Επειδή στα διαλείμματα της ταξικής πάλης χρειάζεται και χιουμορ . δείτε εδώ
    http://taxikiantepithesi.blogspot.com/2011/12/o.html

  4. kraftwerkvs Δεκέμβριος 30, 2011 στις 10:53 μμ #

    ΠΡόοοσχωμεέεεεεεεεν

    http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/skaei-oli-i-alitheia-gia-ntokimanter

  5. Y Δεκέμβριος 31, 2011 στις 11:49 πμ #

    ίσα ρε Κομπάσε που θα μας το παίξεις και ξενιτεμένος.

  6. Κώστας Μίχος Δεκέμβριος 31, 2011 στις 1:30 μμ #

    Αφιερωμένο σε όλους όσους νιώθουν…η είναι ξενιτεμένοι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: