Ο νεοφιλελευθερισμός ως αντεστραμμένος εθνικισμός

28 Δεκ.

Ο αφορισμός  #317 του Καρλ Κράους, αυτού του ανυπέρβλητα πικρόχολου αποστάτη της αυστριακής αστικής τάξης, έχει ως εξής: «Το απεχθές με τον σωβινισμό δεν είναι τόσο η αντιπάθεια για τα άλλα έθνη όσο η αγάπη για το δικό μας.» Αν κάποιος διαλεκτικός τύχαινε να σκοντάψει πάνω σ’ αυτή τη διατύπωση θα ένιωθε την ανάγκη να συμπληρώσει το εξής: «Το απεχθές με τον αντιεθνικισμό δεν είναι τόσο η αντιπάθεια για το δικό μας έθνος όσο η αγάπη για τα άλλα

Η αλήθεια αυτής της συμπληρωματικής διατύπωσης, σύμφωνα με την οποία ο αντιεθνικισμός ως τέτοιος, ως κυρίαρχο και αυτοτελές πολιτικό πρόταγμα, είναι στην πραγματικότητα εθνικισμός αλλά για λογαριασμό άλλων εθνών, πιστοποιείται εύκολα. Ο εφευρέτης του αντιεθνικισμού ως βασικού ιδεολογικού όπλου του οικονομικού φιλελευθερισμού στην Ελλάδα, ο Νίκος Δήμου (ένα είδος επαρχιακού κακεκτύπου της υπερβατικής και πολιτικά ριψοκίνδυνης χολερικότητας του Κράους), τάραξε τα νερά της πρώιμης μεταπολίτευσης με το Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας (1975), εμφανιζόμενος ως κάποιου είδους αντίδοτο στον υφέρποντα ως και φρενήρη εθνικισμό της κυρίαρχης κουλτούρας, τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς. Σήμερα, γράφει τραγελαφικούς επαίνους για την πριγκιπική herrenvolk του Ντουμπάι, χώρα ωμών φυλετικών διακρίσεων και γκετοποίησης των μεταναστών εργατών (κατά σύμπτωση, μια απ’ τις πρώτες αναρτήσεις του συγχωρεμένου Radical Desire αφορούσε αυτήν ακριβώς την κατάσταση ταξικο-εθνοτικής γκετοποίησης, παραπέμποντας στο βασικό άρθρο του Mike Davisγια το θέμα).Ο Δήμου βέβαια, όντας κατά τι σοβαρότερος απ’ τις ορδές αντιγραφέων του στο διαδίκτυο (ως κακέκτυπο του Κράους έχει τουλάχιστο το προνόμιο να είναι το στην Ελλάδα original κακέκτυπο), αναγκάζεται, σε έτερο κείμενό του, να παραδεχτεί τα εξής, συμμορφωνόμενος εν μέρει με την στοιχειώδη πραγματικότητα:

Οι ντόπιοι (ελάχιστη μειοψηφία, γύρω στο 10%) που είναι σχεδον όλοι κρατικοί υπάλληλοι με υψηλές αποδοχές (πριν από μια εβδομάδα ο Εμίρης τις διπλασίασε!) και μεγάλες παροχές. Τα ξένα στελέχη μεγάλων εταιριών και οι ξένοι επιχειρηματίες, που επίσης απολαμβάνουν ένα υψηλό επίπεδο ζωής – και οι αόρατοι. Οι αόρατοι έχτισαν την πόλη δουλεύοντας σκληρά για ένα μικρό μεροκάματο σε συνθηκες σκλαβιάς. Τους στρατολόγησαν δουλέμποροι με υποσχέσεις κι όταν έφτασαν εδώ ήδη χρωστούσαν τα ναύλα τους. Τους πήραν το διαβατήριο και τους υποχρέωσαν να εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες. Τους αποκάλεσα «αόρατους» γιατί δεν τους βλέπει κανείς. Είτε δουλεύουν στα γιαπιά, είτε ζουν σε στρατόπεδα έξω από την πόλη, στα οποία τους μεταφέρουν κλειστά λεωφορεία.
Αλλά η ιδεολογία είναι ιδεολογία, και έτσι, αμέσως μετά συμπληρώνει:

Αυτό, κατα τη γνώμη μου, αμαυρώνει αλλά δεν ακυρώνει εντελώς το επίτευγμα του Ντουμπάι. Και σε μας ήρθαν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες με την ίδια μέθοδο (δουλέμποροι, διαβατήρια, εκμετάλλευση) αλλά δεν χτίστηκε τίποτα… Δεν αρκεί να έχεις δούλους για να ορθώσεις τις πυραμίδες ή την Ακρόπολη.

Νομίζω ότι δεν είναι ανακριβές, βάζοντας δίπλα-δίπλα τη Δυστυχία τού να είσαι Έλληνας με τα δύο αυτά άρθρα για το Ντουμπάι, να προβεί κανείς στην εξής διαλεκτική μορφοποίηση του ιδεολογικού στίγματος του «αντι-εθνικισμού» του Δήμου: Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας συνίσταται στο ότι δεν είσαι πρίγκιψ ή έστω ανώτερος δημόσιος λειτουργός του Ντουμπάι· είναι όχι ο ρατσισμός σου, αλλά η αδυναμία του ρατσισμού σου να αποδώσει επαρκή οικονομικά οφέλη· είναι όχι ο εθνικισμός σου, αλλά το γεγονός ότι είναι εθνικισμός υπέρ της λάθος χώρας.

Σε άλλο ιστολόγιο της τάξης των εξ επαγγέλματος «αντιεθνικιστών» νεοφιλελευθέρων, ο ιστολόγος αυτοπεριγράφεται ως «self-hating Greek», ‘Ελλην που μισεί τον εαυτό του, ή αλλιώς,  ιδεολογικό παιδί της Δυστυχίας του να είσαι Έλληνας. Η αυτοπεριγραφή έχει όμως και ένα επιπρόσθετο ενδιαφέρον: πρώτον, επειδή παραπέμπει σε μια κατασκευή που ανήκει σε έναν άλλο εθνικισμό· «self-hating Jews» αποκαλούν τους Εβραίους που ασκούν κριτική στην πολιτική του Ισραήλ (πχ  Νόαμ Τσόμσκι, Νόρμαν Φίνκελσταϊν, κα) οι υπέρμαχοι του σιωνιστικού εθνικισμού. Δεύτερον, επειδή κρίνοντας απ’ τα γραπτά των «αντι-εθνικιστών» νεοφιλελευθέρων (οι λόγοι για τα εισαγωγικά είναι, ελπίζω, ήδη ευκρινείς), το «Έλληνας που μισεί τον εαυτό του» μεταφράζεται πρακτικά –και ξεκάθαρα– σε «Έλληνας που μισεί τους άλλους Έλληνες»: η συντριπτική πλειοψηφία των σχολίων των «αντι-εθνικιστών» νεοφιλελευθέρων και των κειμένων τους περιέχει μία ή περισσότερες αναφορές στον τεμπέλη, διεφθαρμένο, μαμόθρεφτο, άχρηστο, ψεύτη, απατεώνα, ατάλαντο, αντιγραφέα, μιμητή, υπεκφεύγοντα, κουτοπόνηρο Έλληνα — αναφορές που πληθαίνουν σε ευθεία αναλογία με την δυσκολία εύρεσης ορθολογικών αντεπιχειρημάτων σε ό,τι αφορά τις καταστροφικές συνέπειες της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Και φυσικά, ο ορυμαγδός αυτός ταμπελών μίσους και απαξίας συνοδεύεται από κάθε είδους λατρευτικά, λυρικά, αισθαντικά σχόλια για την ανωτερότητα οποιουδήποτε άλλου: των Ιρλανδών, των Ισπανών, των Πορτογάλων, και ούτω κάθε εξής.

Ο πειρασμός της εφαρμογής κάποιου είδους ψυχαναλυτικού μοντέλου με πυρήνα την καταστολή και εκτόπιση στον άλλο της αυτο-απέχθειας είναι μεγάλος, αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να αποφευχθεί, στον βαθμό τουλάχιστον που συσκοτίζει μια άλλη, εξίσου ψυχαναλυτικά σημαίνουσα διάσταση: οι προτάσεις των «αντιεθνικιστών» νεοφιλελευθέρων –και εννοώ τόσο τον ισοπεδωτικό ανθελληνισμό τους όσο και την εξίσου ισοπεδωτική ξενολατρεία τους– απευθύνονται σε έναν υπόρρητο ή αδήλωτο «μεγάλο Άλλο.» Ο «αντιεθνικιστής» νεοφιλελεύθερος γράφει μεν απευθυνόμενος ως επί το πλείστον σε Έλληνες –όλως παραδόξως– γράφει όμως ωσάν ο πραγματικός του αναγνώστης να είναι ο μεγάλος ‘Αλλος του παγκόσμιου κεφαλαίου, που θα αναγνωρίσει σ’ αυτόν την οικεία καμπούρα του πιστού λακέ και υπηρέτη, και θα του εμπιστευτεί τα κλειδιά του υποστατικού — θα τον αναγάγει δηλαδή σε νεοαποικιακό babu, επιστάτη του κατώτερου υπηρετικού προσωπικού της επικερδώς υποτιμημένης μπανανίας.Στο σημείο όμως αυτό, ο διαλεκτικός στοχαστής θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα ακόμα θεμελιακό κοινό σημείο ανάμεσα στον πιο λυσσαλέο εθνικιστή και τον πιο αποφασισμένο νεοφιλελεύθερο «αντι-εθνικιστή»: η από κοινού τους ιδεολογική επένδυση στο έθνος (σ’ αυτό το έθνος για τον εθνικιστή, σε οποιοδήποτε άλλο τυχαίνει να είναι οικονομικά ισχυρότερο για τον «αντιεθνικιστή») είναι επίσης μια από κοινού δήλωση της πρόθεσης καταστολής της κατηγορίας της τάξης: για τον εθνικιστή το έθνος είναι η μεταφυσική υπέρβαση των ταξικών ανταγωνισμών, για τον νεοφιλελεύθερο «αντι-εθνικιστή» είναι ο μεταφυσικός ορίζοντας της ανεπίδεκτης κατωτερότητας των υποτελών, τους οποίους δηλώνει αδιαλείπτως την επιθυμία του να μανατζάρει για λογαριασμό κάποιου άλλου έθνους. Αυτή η διπλή καταστολή της τάξης στα πλαίσια της βατραχομυομαχίας εθνικιστών και «αντι-εθνικιστών» μας προσφέρει βέβαια, σε αρνητική μορφή, και την επίλυση της ψευδο-αντίφασης των θέσεών τους: ο ταξικός λόγος δεν είναι ούτε εθνικιστικός ούτε αντι-εθνικιστικός, και για αυτόν τον λόγο αποτελεί την πραγματική υπερκέραση του ψευδούς αδιεξόδου που καθυπαγορεύουν οι δύο πόλοι.

Για μας, η εργατική τάξη δεν έχει πατρίδα επειδή ήδη δεν έχει πατρίδα για κανέναν εργοδότη: κάθε άνθρωπος που εργάζεται και έχει εμπειρία της εργασίας σήμερα το γνωρίζει πως είναι απλώς μισθωτή εργασία, είτε ο ίδιος είτε κάποιος που προέρχεται από άλλη χώρα, είτε στα μάτια «ομοεθνούς» είτε σ’ αυτά «αλλοεθνούς» εργοδότη· για μας όμως επίσης, η εργατική τάξη οργανώνεται και διεκδικεί αναγκαστικά τοπικά, στα πλαίσια συνεπώς –και αναπόφευκτα– ενός έθνους-κράτους, απευθυνόμενη σε μια εθνική νομοθεσία, εθνικές συλλογικές συμβάσεις, εθνικό Σύνταγμα, εθνική κυβέρνηση, αναδεικνύοντας φυσικά τον επικαθορισμό τους από τον υπερεθνικό χαρακτήρα των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων και όχι αναζητώντας μια ούτως ή άλλως ανύπαρκτη καθαρότητα.

Για μας, είναι το ίδιο ξεκάθαρο ότι κανείς σοσιαλισμός δεν μπορεί να ριζώσει σε μία χώρα όσο είναι και ότι για να ριζώσει ο σοσιαλισμός πρέπει πρώτα να καταφέρει να ριζώσει σε μία χώρα, χωρίς να περιμένει την δευτέρα παρουσία που ονειρεύεται ο ψευδής ρεαλισμός και ανέξοδος διεθνισμός της «ευρω-αριστεράς».

Για μας, η παρωδία αντίθεσης ανάμεσα σε κάτι που ονομάζεται εθνικισμός και κάτι που ονομάζεται «αντι-εθνικισμός» είναι απλώς ένα ακόμα μέσο συσκότισης του δρόμου προς τον μαρξισμό και προς τον κομμουνιστικό μετασχηματισμό.

Για μας, ο δρόμος αυτός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο δρόμος προς την κατάργηση του ανταγωνισμού των τάξεων μέσα σε κάθε έθνος ως συνώνυμης της κατάργησης του ανταγωνισμού των εθνών: είναι, για αυτόν τον λόγο ο δρόμος των εφιαλτών τόσο των νεοφιλελεύθερων λακέδων του κεφαλαίου, για τους οποίους ο ανταγωνισμός των τάξεων είναι ο κινητήριος πυρήνας της παγκόσμιας οικονομίας όσο και των αντιδραστικών εθνικιστών που υπηρετούν εξίσου δουλοπρεπώς το κεφάλαιο, και για τους οποίους ο ανταγωνισμός των εθνών είναι η προϋπόθεση ενίσχυσης και νομιμοποίησης των αρπακτικών της «ντόπιας» αστικής τάξης, με τους λογαριασμούς στην Ελβετία και τα κότερα υπό παναμέζικη σημαία, με τα αμερικάνικα ιδιωτικά σχολεία για τα παιδιά και το γερμανικό αυτοκίνητο.

Advertisements

29 Σχόλια to “Ο νεοφιλελευθερισμός ως αντεστραμμένος εθνικισμός”

  1. lascapigliata Δεκέμβριος 29, 2011 στις 1:23 πμ #

    Καιρό ήθελα να γράψω κάτι παρόμοιο, αλλά δεν θα τα κατάφερνα τόσο ωραία 😉 Μας τα έχουν πρήξει οι νεοφιλελεύθεροι με τα ηθικοπλαστικά τους μηνύματα για τις «αδυναμίες της φυλής» μας.

  2. AgamemnonSt Δεκέμβριος 29, 2011 στις 1:53 πμ #

    Το «Για μας» των τελευταίων παραγράφων που αναφέρεται; Ευχαριστώ!

  3. okochos Δεκέμβριος 29, 2011 στις 2:00 πμ #

    Εξαιρετικότατο! Μια διορθωσούλα μόνο: Στην πέμπτη παράγραφο απ’ το τέλος «(σ’ αυτό το έθνος για τον αντιεθνικιστή, σε οποιοδήποτε άλλο τυχαίνει να είναι οικονομικά ισχυρότερο για τον αντιεθνικιστή)» το πρώτο θαρρώ αναφέρεται στον εθνικιστή.

  4. Lenin Reloaded Δεκέμβριος 29, 2011 στις 2:15 πμ #

    @Lascapigliata: Ευχαριστώ, να σαι καλά.
    @ AgamemnonSt: Στους κομμουνιστές αναφέρεται, ή ακριβέστερα, σ’ αυτό που ο γράφων θεωρεί ως κομμουνιστική θέση.
    @Okochos: Διπλά ευχαριστώ, έχεις δίκαιο για το τυπογραφικό, θα διορθωθεί.

  5. Αναυδος Δεκέμβριος 29, 2011 στις 10:19 πμ #

    Πολύ ωραιό κείμενο

    Να προσθέσω ότι η ‘αντι-εθνικιστική’ ιδεολογία (στην ουσία η bonne pour l’ orient ιδεολογική μάσκα του ιμπεριαλισμού) χρησιμοποιεί κατά κόρον επιχειρήματα και τη γλώσσα των μαρξιστών ιστορικών για να αντιπαρατεθεί στον εθνικισμό. Αυτό της δίνει τη δυνατότητα να διεισδύει με ευκολία σε ‘αριστερά’ ακροατήρια όπως αποδεικνύει τόσο η ιστορία με το βιβλίο της Ρεπουση όσο και με την υποστήριξη του σχεδίου Αναν από τον Συν/συριζα

  6. omadeon Δεκέμβριος 29, 2011 στις 6:13 μμ #

    Πολύ καλό κείμενο. Ομως με προβληματίζει κάτι… (έστω και φαινομενικά ή εσκεμμένα) αντιφατικό που λέτε στο τέλος:

    Για μας, είναι το ίδιο ξεκάθαρο ότι κανείς σοσιαλισμός δεν μπορεί να ριζώσει σε μία χώρα όσο είναι και ότι για να ριζώσει ο σοσιαλισμός πρέπει πρώτα να καταφέρει να ριζώσει σε μία χώρα, χωρίς να περιμένει την δευτέρα παρουσία που ονειρεύεται ο ψευδής ρεαλισμός και ανέξοδος διεθνισμός της “ευρω-αριστεράς”.

    Λογικά, επιφανειακά τουλάχιστον… ξέρετε καλά ότι είναι αντίφαση.
    Διαλεκτικά ή συνθετικά όμως… θα μπορούσατε να πείτε δυο λόγια για να το αναπτύξετε περισσότερο?

    Εξ ορισμού πάντως κάτι… δεν πάει καλά εδώ, ιδίως με τον τρόπο που ερμηνεύουν τις δύο θέσεις διάφοροι άλλοι.

    Αν δεν απατώμαι το δόγμα του «σοσιαλισμού σε μία χώρα» είναι… κλόπυράϊτ του Στάλιν.
    Ανήκει σε μία εποχή εντελώς διαφορετική και δεν έχω βρει κάτι που να το τεκμηριώνει σήμερα. Ισως λόγω άγνοιας
    Ακόμη πιο ανησυχητικά, ΚΑΙ το αντίθετο αυτού του δόγματος έγινε μια «ετερόνομη» αντίθεση κατά του σταλινικού δόγματοις, εξίσου σαθρή.

    Να σας πω κάτι? Εμένα δεν μου φεύγει από το μυαλό ότι όλα αυτά καταντάνε ξεπερασμένες σοφιστείες και άσχετες με την εποχή μας μπούρδες.

    ΑΝ ΘΕΛΕΙ μια χώρα, δηλαδή ο λαός της, να αυτονομηθεί απέναντι στο διεθνές σύστημα και επίσης στους ντόπιους εκμεταλλευτές, μπορεί να το κάνει. Δεν είναι εύκολο, ναι.
    Απαιτεί και μια συνειδητότητα στο λαό που συνήθως έχει υπονομευτεί ιδεολογικά, κλπ. Αλλά… ούτε απομονωμένη Βόρειος Κορέα θα γίνει, απαραίτητα, ούτε ανελεύθερη ή πάμπτωχη χώρα.
    Νομίζω ότι… αν τα καταφέρει, ίσως (αντίθετα) να γίνει και διεθνής φάρος παγκόσμιας αλλαγής. Μήπως σας… πρόλαβα ή σας κατανοώ? 🙂

  7. Lenin Reloaded Δεκέμβριος 29, 2011 στις 6:29 μμ #

    Αυτό το οποίο είναι αντιφατικό είναι να αρκείται κανείς στο τσιτάτο ότι «δεν μπορείς να έχεις σοσιαλισμό σε μια χώρα.» Διότι αυτό προϋποθέτει κάτι εξ ορισμού αδύνατο: ότι δήθεν θα κατέβει απ’ τους ουρανούς ο σοσιαλισμός και θα πάμε στον διεθνισμό κατευθείαν. Απ’ το 0 στο 100 δηλαδή.

    Αυτά δεν γίνονται, και το γνωρίζουν καλά όσοι παίζουν κουτοπόνηρα παιχνίδια με την ιδέα.

    Ο σοσιαλισμός σε μια χώρα υφίσταται αναγκαστικές στρεβλώσεις, λόγω εξωγενών παραγόντων που με τη σειρά τους πυροδοτούν εσωτερικούς. Αλλά και έτσι ακόμα, είναι αδύνατο να πεις ότι η «μία χώρα», πχ η Κούβα δεν είναι κατά τι σοσιαλιστικότερη ως προς τις αρχές της οικονομίας και της κοινωνίας της από ότι, ξανά πχ το Ελλαδιστάν, που δεν του κάνει ο σοσιαλισμός σε μια χώρα και θέλει σοσιαλισμό εξ ουρανών παγκοσμίως.

    Η μη στρεβλή ανάπτυξη του σοσιαλισμού ΦΥΣΙΚΑ και προϋποθέτει την σταδιακή του κυριαρχία παντού. Μόνο έτσι θα μπει τέλος στον ιμπεριαλισμό. Μόνο έτσι θα αποφεύγονται οι 583 πόσες είναι απόπειρες δολοφονίας κατά των Κάστρο. Και μόνο έτσι θα μπει πραγματικό τέλος στη θηλειά στον λαιμό που επιβάλλει ο διεθνής οικονομικός ανταγωνισμός.

    Αλλά αυτό είναι τρομακτικά δύσκολο.

    Η εναλλακτική είναι να κάνουμε όλοι το χαζό και να λέμε «εμείς θέλαμε σοσιαλισμό, αλλά επειδή ο σοσιαλισμός σε ΜΙΑ χώρα θα είναι στρεβλός, προτιμούμε τον σοσιαλισμό σε ΚΑΜΙΑ.’

  8. Lenin Reloaded Δεκέμβριος 29, 2011 στις 6:34 μμ #

    Ή αλλιώς «εμείς για σοσιαλισμό το πάμε, αλλά επειδή απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μας προκύψει παγκόσμιος με τη μία, προτιμάμε τελικά τον καπιταλισμό, που είναι ήδη παγκόσμιος.»

    Ωραία «σοσιαλιστική» λογική.

  9. Xanadu Δεκέμβριος 29, 2011 στις 7:21 μμ #

    βασικα, ειναι κλασικη τακτικη του εν λογω «αρθρογραφου», σε ολα τα «κειμενα» του θα δεις να ξεκινουν προτασεις οπως «παγκοσμιο μοναδικο φαινομενο οι καταληψεις στην ελλαδα», «μια ιδιαιτεροτητα που υπαρχει μονο στους ελληνες/στην ελλαδα», κτλ

  10. omadeon Δεκέμβριος 29, 2011 στις 7:43 μμ #

    @Xanadu @Lenin_Reloaded

    Ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα, γιατί νομίζω ότι κατάλαβα πιο καθαρά ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα.

    Στα σχόλια 7, 8 η ερώτησή μου απαντήθηκε πλήρως και υποδειγματικά.
    Καταδείχτηκε ότι η διαίσθηση περί «σοφιστείας» ήταν σωστή, λαϊκή και ημιμαθής (ίσως) αλλά δεν έχει σημασία πια, αυτό…

    Δεν έχω καταφέρει να μάθω ακόμη ΤΙ στο καλό είναι ο… λενινισμός, αλλά αν αυτός είναι ο στοχασμός των λενινιστών, έχει υποτιμηθεί εγκληματικά.

    Καλή σας χρονιά.

  11. omadeon Ιανουαρίου 2, 2012 στις 3:09 μμ #

    Είδα το “Ονειρο Ενός Ηλίθιου” (διασκευή Ντοστογιέφσκι από Δασκαλοπούλου) στο θέατρο χθες. Μιλάμε για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΤΙ πράμα ήταν αυτό? Πήγαινε δες το (αν και μάλλον τόχεις δει). Σε δύο ώρες αυτό το έργο αποστειρώνει ρατσισμούς και θεραπεύει καημούς.

    ΔΥΟ τόνοι μπουρδολογίας βιβλίων και άρθρων για το ρατσισμό ΔΕΝ αξίζουν όσο αυτό.

    Α, ναι… και μετά από αυτό… δηλώνω ηλιθιος ΚΑΙ Εγώ.

  12. Y Ιανουαρίου 8, 2012 στις 2:25 μμ #

    Να πω κι εγώ τη μαλακία μου αφού αξιώθηκα να διαβάσω το κείμενο.

    Συμφωνώ με την απόρριψη και αηδία που βγάζει το άρθρο προς αυτούς που το παίζουν ότι θέλουν σοσιαλισμό γενικά αλλά σε κοροϊδεύουν αν τον θέλεις »αύριο» ή »μόνο εδώ». Νομίζω ότι το είδος αυτό των υποκριτών ευδοκιμεί ιδιαίτερα ανάμεσα στα μεσήλικα μικροαστικά (και… πρών κομμουνιστικά) στρώματα στην Ελλάδα. Η πιο χυδαία έκφραση τους είναι ο Ψαριανός που είπε στο Unfollow:
    »Εγώ συμφωνώ με τη δημοκρατία, ας είναι και αστικού τύπου μέχρι να καταρρεύσει ο καπιταλισμός. Μακάρι να τον γκρεμίσουμε και να φτιάξουμε μια άλλη κοινωνία σοσιαλιστική, αλλά ως τότε πρέπει λειτουργήσει στην Ελλάδα μια ευρωπαϊκού τύπου δημοκρατία»
    Αυτό μεταφράζεται σ’αυτό που λέει ο RL:
    »Η εναλλακτική είναι να κάνουμε όλοι το χαζό και να λέμε “εμείς θέλαμε σοσιαλισμό, αλλά επειδή ο σοσιαλισμός σε ΜΙΑ χώρα θα είναι στρεβλός, προτιμούμε τον σοσιαλισμό σε ΚΑΜΙΑ.’’
    Αυτό και τα υπόλοιπα που λένε ο Ψαριανός, αλλά και κάποιοι πρώην αριστεροί οπαδοί του Θεοδωράκη ή του Καζάκη (εθνικιστές αυτοί και όχι αντεθνικιστές όπως ο Ψαριανός) ή και ο Τσίπρας και πολλοί της δεξιάς πτέρυγας του ΣΥΝ είναι απλή – αγνή υποκρισία και φαρισαϊσμός που θα έλεγε και ο Λένιν.

    Εμείς πρέπει να παλεύουμε μόνο για το σοσιαλισμό. Για την οικοδόμηση των λαϊκών φορέων που θα γίνουν πυλώνες του.

    Τα πράγματα είναι πολύ πιο λεπτά και δύσκολα όσο αφορά το παρακάτω:
    »Για μας, είναι το ίδιο ξεκάθαρο ότι κανείς σοσιαλισμός δεν μπορεί να ριζώσει σε μία χώρα όσο είναι και ότι για να ριζώσει ο σοσιαλισμός πρέπει πρώτα να καταφέρει να ριζώσει σε μία χώρα,»

    Η παραπάνω φράση έχει εσωτερική αντίφαση. Αν είναι ξεκάθαρο ότι »δεν μπορεί να ριζώσει σε μια χώρα» τότε πώς »πρέπει πρώτα να καταφέρει να ριζώσει σε μία χώρα»?

    Καταρχάς να πούμε ότι σε μεγάλο βαθμό τα πράγματα εξαρτώνται κι από το για ποια χώρα μιλάμε και ποιος είναι ο βαθμός οικονομικής της ολοκλήρωσης.

    Δεύτερον ας πάρουμε σα δεδομένο ότι ο σοσιαλισμός δε μπορεί να ολοκληρώσει την ιστορική του αποστολή (οικοδόμηση σοσιαλιστικών σχέσεων, απονέκρωση του κράτους) σε μια χώρα, αλλά σε πολλές αν όχι παγκόσμια.

    Το πρόβλημα μετατίθεται λοιπόν στο ποια είναι η στιγμή αφετηρίας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και ποιες είναι οι προϋποθέσεις της.

    Σίγουρα δε πρέπει »να αρκείται κανείς στο τσιτάτο ότι “δεν μπορείς να έχεις σοσιαλισμό σε μια χώρα.” Διότι αυτό προϋποθέτει κάτι εξ ορισμού αδύνατο: ότι δήθεν θα κατέβει απ’ τους ουρανούς ο σοσιαλισμός και θα πάμε στον διεθνισμό κατευθείαν. Απ’ το 0 στο 100 δηλαδή. »»

    Ξεκάθαρος πολιτικός στόχος πρέπει να είναι το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Το σπάσιμο του »αδύναμου κρίκου» του καπιταλισμού ωστέ ν’αρχίσει αυτή διαδικασία. (σήμερα στην Ευρώπη είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους ότι ο αδύναμος κρίκος είναι η Ελλάδα)

    Δε πρέπει όμως κανείς να αυταπάται κι ότι μπορεί να αρχίσει σοσιαλιστική οικοδόμηση σε οποιαδήποτε χώρα οποιαδήποτε στιγμή. Ότι το πέρασμα στην οικοδόμηση αυτή θα είναι μια »μεγάλη στιγμή» βασισμένη σε ένα διάταγμα ή κάτι τέτοιο.

    Η ιστορική εμπειρεία ακόμα και στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης μετά το 1945 μας δείχνει ότι τέτοια στιγμή ακριβώς δεν υπήρξε. Εξ ου και ονομάστηκαν λαϊκές δημοκρατίες, όρος που οι κλασσικοί καταπολεμούσαν.

    Σίγουρα η »Κούβα είναι κατά τι σοσιαλιστικότερη ως προς τις αρχές της οικονομίας και της κοινωνίας της από ότι, πχ το Ελλαδιστάν». Σήμερα όμως υποχρεώνεται στη δική της Περεστρόικα για λόγους που προκύπτουν κυρίως από τη διεθνή κατάσταση.

    Η οικοδόμηση μπορεί να ξενικήσει και να προχωρήσει μόνο στο βαθμό που κάνει βήματα και διεθνώς.

    Στην Ευρώπη της ΕΕ, οι προϋποθέσεις διεθνοποίησης είναι εξαιρετικά πρόσφορες λόγω της οικονομικής ολοκλήρωσης και οι πιθανότητες μοναχικής οικοδόμησης περιορισμένες για τον ίδο λόγο.

    Θέση μου – όπως έχω ξαναγράψει – είναι το μεταβατικό πρόγραμμα από το Μέτωπο μέχρι την αρχή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης διάρκεια στην οποία υπάρχουν δυνατότητες διεθνοποίησης.

    —-
    άσχετο: δε καταλαβαίνω τι εννοείς »δρόμο προς τον μαρξισμό». Ο μαρξισμός είναι επιστημονική μέθοδος. Οπότε δεν υπάρχει δρόμος προς αυτόν.

  13. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 8, 2012 στις 2:58 μμ #

    Ευχαριστώ για το σχόλιο Y. Σωστή ασφαλώς η επισήμανσή σου ότι ο μαρξισμός είναι μέθοδος, έλα όμως που ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της «αριστεράς» εδώ και πολλά χρόνια έχει χάσει το δρόμο προς την μέθοδο αυτή. Και προφανώς χωρίς τον μαρξισμό ως μέθοδο είναι αδιανόητος ο σοσιαλισμός ως κοινωνική οργάνωση.

    Αυτό ήθελα να εκφράσω.

  14. Y Ιανουαρίου 9, 2012 στις 3:18 μμ #

    @LR, τα υπόλοιπα που λέω πώς σου φαίνονται?

  15. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 9, 2012 στις 3:51 μμ #

    Επειδή σχολιάστηκε η φράση μου περί σοσιαλισμού σε μια χώρα και νωρίτερα, και απάντησα νωρίτερα, είπα να μην επικεντρωθώ περαιτέρω σ’ αυτό, αλλά τώρα που μεταφράζω το τελευταίο κείμενο του Λένιν ίσως να μπορώ να προσθέσω κάτι παραπάνω (εννοείται ότι δεν σχολίασα την συμφωνία σου με τις θέσεις μου, καθώς περιττεύει να πω ότι συμφωνώ με όσα συμφωνείς μαζί μου):

    Αξίζει πραγματικά να διαβάσει κανείς αυτό το κείμενο (το «Καλύτερα λιγότερα, αλλά καλύτερα» του Λένιν) προσεκτικά. Θα διαπιστώσει οπωσδήποτε πως ο Λένιν δεν έχει καμία απολύτως αυταπάτη ότι έχει πετύχει η ΕΣΣΔ το 1924 όχι πέρασμα στον κομμουνισμό αλλά ούτε καν αναπτυγμένο σοσιαλισμό. Παραθέτω: «Όμως η εμπειρία των πρώτων πέντε ετών έχει γεμίσει τα μυαλά μας με καχυποψία και σκεπτικισμό. Οι ποιότητες αυτές επιβεβαιώνονται ασυναίσθητα όταν, για παράδειγμα, ακούμε τον κόσμο να μιλάει υπερβολικά πολύ και με μεγάλη ελαφρότητα για την «προλεταριακή» κουλτούρα. Κατ’ αρχάς, θα έπρεπε να είμαστε ικανοποιημένοι με μια πραγματικά αστική κουλτούρα. Κατ’ αρχάς, θα έπρεπε να είμαστε ικανοποιημένοι με την απαλλαγή μας από τα χονδροειδή είδη προ-αστικής κουλτούρας, για παράδειγμα, της γραφειοκρατικής κουλτούρας ή της κουλτούρας των δουλοπάροικων, κλπ.»

    Και μιλούμε για την κατά την κρίση μου δημιουργικότερη και ενδοξότερη περίοδο της ιστορίας της.

    Πρέπει λοιπόν να έχουμε μεγάλη, απέραντη σχεδόν ταπεινότητα απέναντι στο μέγεθος της δυσκολίας της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

    ΟΜΩΣ. Όλα όσα γράφει ο Λένιν τα γράφει έχοντας πρώτα κάνει το παν για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη ΔΙΚΗ του χώρα. Η ταπεινότητα δεν εξυπακούει παθητικότητα και αναμονή των «παγκόσμια ώριμων συνθηκών» που δεν έρχονται ποτέ, κι αυτό το γνωρίζει καλά κάθε λενινιστής. ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙΣ, χωρίς να έχεις όμως κανένα απολύτως εχέγγυο ότι και να καταφέρεις να καταλάβεις την εξουσία θα καταφέρεις να προχωρήσεις τον μετασχηματισμό αρκετά μακριά.

    Κι όμως. Αυτά τα ελάχιστα που θεωρεί ότι έκανε ο Λένιν στα πέντε χρόνια από το 1917 ως το 1923, αυτά με τα οποία ο ίδιος είναι τόσο ολοκληρωτικά ανικανοποίητος, τι ελπίδα και τη δύναμη διατήρησαν για την ανθρωπότητα!! Με όλα όσα απολύτως καταστροφικά έγιναν την δεκαετία του 30 και κατά τον Β’ παγκόσμιο, το πείραμα άντεξε μέχρι το 1989! Δεν είναι λίγο αυτό. Η ενέργεια, ο ενθουιασμός που απελευθερώνει μια επιτυχημένη επανάσταση με κομμουνιστική στόχευση είναι τεράστια μεγέθη. Ακόμα και όταν δεν καταφέρνει να εξαπλωθεί, με δεδομένη τη λυσσαλέα εχθρότητα των αντιπάλων της, εκτός και εντός μιας χώρας.

  16. Y Ιανουαρίου 9, 2012 στις 5:28 μμ #

    εγώ αυτά που λες τα ερμηνεύω ωςεξής:
    άρπαξε την εξουσία μόνος ή αν δε μπορείς με συμμάχους (Μέτωπο) ακόμα κι αν τίποτα δεν εγγυάται ότι μπορείς ν’αρχίσεις σοσιαλιστική οικοδόμηση.

    Άρχισε ένα πρόγραμμα προς τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

    Άρπαξε αν μπορείς εκλογικά την κοινοβουλευτική εξουσία και χρησιμοποιήσε τη για να ισχυροποιήσεις τις λαϊκές επιτροπές που θα την αντικαταστήσουν.

    Χτίσε τις λαϊκές επιτροπές τώρα, κάθε μέρα.

  17. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 9, 2012 στις 5:34 μμ #

    Προτείνω την μελέτη του τρίτομου «Η μπολσεβικική επανάσταση» του E.H Carr για μια ρεαλιστική αποτύπωση των εμπλεκόμενων διαδικασιών.

  18. Y Ιανουαρίου 9, 2012 στις 6:19 μμ #

    Μέχρι να διαβάσουμε το τρίτομο σύντροφε θα ‘χει καεί το πελεκούδι. Πες μας καλύτερα αν είσαι υπέρ ή κατά του μεταβατικού προγράμματος.

    Κι εδώ μια παρουσίαση για το πώς οι μπολεσβίκοι δε δημιούργησαν τα Σοβιέτ αλλά αυτά δημιουργήθηκαν χωρίς την πρωτοβουλία κάποιας πολιτικής οργάνωσης και πώς οι μπολσεβίκοι (ο Λένιν βασικά) αντιλήφθηκαν τη σημασία τους και τα στήριξαν.
    http://www.marxist.com/audio-erik-demeester-soviets-councils-workers-power.htm

    Κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει και τώρα στην Ελλάδα με τις κάθε λογιώ επιτροπές.

  19. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 9, 2012 στις 6:24 μμ #

    Οι όροι με τους οποίους «αρπάζεις» την εξουσία σημαδεύουν λιγότερο ή περισσότερο (ανάλογα με τις ικανότητές σου – δεν είναι όλοι Λένιν – να διαχειρίζεσαι τις καταστάσεις διαμορφώνοντας ακαριαία κατάλληλες ταχτικές ) την παραπέρα πορεία σου σαν κατόχου πλέον της εξουσίας.
    Δεν νομίζω ότι ένα επαναστατικό κόμμα μπορεί να αρπάξει την εξουσία όπως – όπως, διότι μ αυτόν τον τρόπο εγκλωβίζεται σε καταστάσεις διαφορετικές από το στόχο του και τελικά ενσωματώνεται.
    Η αλεπού, πέφτει με τα τέσσερα στην παγίδα.
    Τουλάχιστον, με αυτούς που σε ακολουθούν πρέπει να έχεις ξεκάθαρες θέσεις σχετικά με τους στόχους σου και με τα πιθανά εμπόδια και παρεκκλίσεις.

  20. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 9, 2012 στις 6:30 μμ #

    @Y: Είμαι υπέρ κάθε πολιτικής πρακτικής στην οποία ξεκάθαρη ηγεμονία έχει το εργατικό κίνημα και η κομμουνιστική ιδεολογία. Όποια μορφή κι αν έχει αυτή η πρακτική: από διαδηλώσεις και απεργίες μέχρι απαλλοτριώσεις εργοστασίων και βιοτεχνιών, τοπικά συμβούλια, κλπ.

    Είμαι κατά των καιροσκοπικών συμβιβασμών με «πατριώτες» και «σοσιαλδημοκράτες» της κακιάς ώρας που θα αναζητούν επ άπειρο τον κεϋνσιανισμό λάιτ.

  21. Y Ιανουαρίου 9, 2012 στις 8:45 μμ #

    Πισεύεις δηλαδή ότι οι απαλλοτριώσεις εργοστασίων πρέπει να γίνουν κι ενόσω την εξουσία έχουν οι αστοί και μέσα στον καπιταλισμό?

    Οι απεργίες, καταλήψεις χώρων εργασίας κλπ. είναι αθέμιτο να συνδυαστούν με εκλογικό μέτωπο και νίκη του? Ή οι εκλογές απορρίπτονται για λόγο ότι δεν είναι πρακτική στην οποία ξεκάθαρη ηγεμονία έχει το εργατικό κίνημα?

    Ο Λένιν έκανε λάθος που συμμάχησε πρόσκαιρα με τους Εσέρους της κακιάς ώρας?

    Το μεταβατικό πρόγραμμα απορρίπτεται γιατί δεν είναι πρακτική στην οποία ξεκάθαρη ηγεμονία έχει το εργατικό κίνημα?

  22. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 9, 2012 στις 9:00 μμ #

    Θα μπορούσες να μου διευκρινίσεις σε ποια συμμαχία Λένιν με Εσσέρους αναφέρεσαι;

    Απαλλοτριώσεις εργοστασίων γίνονται όπως γνωρίζεις από τους ίδιους τους εργάτες και εντός μη σοσιαλιστικού κρατικού πλαισίου.

    Δεν πιστεύω στην εξύψωση των εκλογών σε αυτοσκοπό ΧΩΡΙΣ ταυτόχρονη οργάνωση και ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, ούτε στα «μέτωπα» με κάθε καρυδιάς καρύδι, και νομίζω ότι η πρόσφατη εμπειρία πληθωριστικής παραγωγής μετώπων και ταχύτατης απαξίας τους θα έπρεπε να διδάξει ότι ΠΡΩΤΑ κερδίζεις την εμπιστοσύνη του λαού στο δρόμο, κάτι το οποίο πάρα πολλοί φορείς και πρόσωπα γνωρίζουν ότι δεν έχουν καμία πιθανότητα να κάνουν.

  23. Y Ιανουαρίου 10, 2012 στις 12:46 πμ #

    »Δεν πιστεύω στην εξύψωση των εκλογών σε αυτοσκοπό ΧΩΡΙΣ ταυτόχρονη οργάνωση και ανάπτυξη του εργατικού κινήματος»
    είδες κανέναν εδώ γύρω να πιστεύει σάυτό ή ορμάς στους ανεμόμυλους? Νομίζω ότι διευκρίνισα που πρέπει να γίνει βασικά η οικοδόμηση του κινήματος.
    Για το μεταβατικό πρόγραμμα βέβαια ούτε κουβέντα. Γαργάρα.

    Μήπως τελικά το »όχι στα μέτωπα με κάθε καρυδιάς καρύδι» σημαίνει στην πραγματικότητα »όχι στα μέτωπα τελεία»? Και μετά είναι εύκολο να λέμε ότι όλοι είνα καρυδιάς καρύδια?

  24. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 10, 2012 στις 1:21 πμ #

    Γαργάρα;! Για ποιο πράγμα; Έχεις κάποιο μεταβατικό πρόγραμμα; Εκπροσωπείς κάποιον που έχει πρόγραμμα μετάβασης στον σοσιαλισμό;

    Αν είναι να το ρίξουμε στις «γαργάρες», δεν θα μού απαντήσεις για τον Λένιν και τους Εσσέρους που συνεργάστηκαν;

    Μέτωπα, άλλο τίποτα: ΜΑΑ, ΕΠΑΜ, κι εγώ δεν ξέρω ποιο άλλο. Σ’ αρέσουν; Ανήκεις σ’ αυτά; Ή είναι κάποιο μέτωπο το οποίο είναι μέτωπο-που-έρχεται;

  25. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 10, 2012 στις 2:15 πμ #

    Ωπ, προέκυψε και ΕΛΔΑ: «Τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού μετώπου με την ονομασία «Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση» ανακοίνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης.»

    http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4686149

    • λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 10, 2012 στις 8:19 πμ #

      Το έχω ήδη βάλει στο Newswire, με το σχόλιο «this year’s model»
      Το βασικό πρόβλημα του Θεοδωράκη, είναι ότι θέλει πάντα να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Και αφού την επικαιρότητα δεν μπορούν πλέον να του την εξασφαλίσουν οι πραγματικές προοδευτικές δυνάμεις, την αναζητά στις συναναστροφές του με τους διάφορους επίσημους παράγοντες.
      Κρίμα!!

      • Αναυδος Ιανουαρίου 10, 2012 στις 8:50 πμ #

        δηλαδή Σπιθα τέλος !!!
        κια ολα τα συνονοματα site και blog τι θα απογινουν τωρα ?

      • λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 10, 2012 στις 9:38 πμ #

        Στο «junk yard» της ιστορίας!
        Όπως όλα τα παρωχημένα μοντέλα που φτιάχτηκαν άρον άρον για την περιστασιακή κάληψη κάποιων αναγκών του συστήματος.

  26. Lenin Reloaded Ιανουαρίου 10, 2012 στις 11:17 πμ #

    Έχει πολλά «βασικά προβλήματα» ο Θεοδωράκης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: