unfollow

14 Δεκ.

Έχω την άποψη και την έχω πει πολλές φορές, ότι πρέπει να στηρίζουμε κάποιες προσπάθειες που αξίζουν. Τέτοια περίπτωση ήταν και το περιοδικό post media που δυστυχώς δε συνέχισε την έκδοση του, άλλωστε ήταν εν γενεί πολύ δύσκολη η επιβίωση ενός εντύπου με θέση εναντίον των διαφημίσεων. Κάποιοι από τους συντελεστές του post media, μαζί με μερικούς ακόμα, ξεκινούν την έκδοση του περιοδικού UNFOLLOW.  Την έκδοση ενός περιοδικού  «που καταγράφει ό,τι χρειάζεται να καταγραφεί, αποκαλύπτει ό,τι χρειάζεται να αποκαλυφθεί, αναλύει ό,τι χρειάζεται να αναλυθεί, και δεν ταυτιζεται εκ προοιμίου με καμία παράταξη, καμία οπτική και καμία θέση». Δε ξέρω κατα πόσο συμφωνώ με αυτή τη θέση – δε πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος που έχει προσγειωθεί χτες στη γη ερχομενος από τον Άρη, όλοι έχουμε oπτική θέση και οφείλουμε να την υπερασπιζόμαστε- όμως σε ένα περιοδικό που υπόσχεται ότι θα εστιάσει στην δημοσιογραφία και δε θα είναι απλά ένα εναλλακτικό περιοδικό αρθρογραφίας, είναι μια θέση που δημιουργεί προαπαιτούμενα στα οποία οφείλουν οι συνάκτες να ανταπεξέλθουν. Και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι.

Αναφέρθηκα στους συντάκτες και όταν μιλάς για ένα περιοδικό όλο το «ζουμί» εκεί είναι. H συντάκτική ομάδα λοιπόν, υπόσχεται επίσης πολλά, όπως και οι αρχές του περιοδικού. Εκεί θα βρείτε ονόματα γνωστά από τη  μπλογκόσφαιρα όπως ο αγαπημένος old boy και ο καθόλου αγαπημένος, μάλλον το αντίθετο, πιτσιρίκος. Θα βρείτε χωρίς ψευδώνυμο να αρθρογραφεί ο πολύ φίλος Μάνος, από το Ποίηση στη σκάλα και η Μαρία Βελβιτσάνου, επίσης γνωστή μπλόγκερ και παραγωγός της ραδίοφουσκας. Γράφουν επίσης ο Βατικιώτης, ο Βαξεβάνης, η Κιτίδη και μερικοί ακόμα που αν πάτε στο site του περιοδικού και το σκαλίσετε θα μάθετε.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο site του περιοδικού, το οποίο μάλλον όμως δεν είναι ακόμα έτοιμο, στη σελίδα του στο facebook και στο twitter. Από σήμερα λοιπόν κυκλοφορεί στα περίπτερα. Αν νομίζετε ότι αξίζει, πήγαιντε στο περίπτερο, αγοράστε το – σήμερα είναι η πρώτη μέρα κυκλοφορίας του – και περάστε μετά από εδώ να μας πείτε και εμάς τη γνώμη σας.  Πείτε άποψη και ας μη το έχετε αγοράσει ακόμα. Μια συζήτηση για τη δημοσιογραφία και τα έντυπα στην Ελλάδα είναι πάντα καλή.   Προτείνέτε αν θέλετε και μερικά άλλα έντυπα, τα οποία αξίζουν τη προσοχή μας, ελληνικά ή και ξένα. Δυστυχώς εγώ δε βρίσκομαι Ελλάδα και θα μου το φέρουν στις 28 του Δεκέμβρη για να αποκτήσω άποψη.

Advertisements

11 Σχόλια to “unfollow”

  1. compassocap Δεκέμβριος 14, 2011 στις 3:36 μμ #

    εδώ η άποψη του τσαλαπετείνου για το unfollow
    http://tsalapetinos.blogspot.com/2011/12/unfollow.html

  2. elixat Δεκέμβριος 14, 2011 στις 7:35 μμ #

    εμένα μου άρεσει πολύ το design του περιοδικού. Απλό, λιτό και καθαρό. Ακριβώς για να εστιάζει στο κείμενο.

  3. Y Δεκέμβριος 15, 2011 στις 4:42 μμ #

    Οι συγγραφείς που αναφέρεις είναι όλοι πολύ ενδιαφέροντες (εκτός από τον Πιτσιρίκο που συκοφαντεί συστηματικά το ταξικό κίνημα κι επειδή τολμά να γράφει κάτι τέτοιες υπεροπτικές παπαρόλες »αν δεν με αγαπάς, πάλι θα πας στο περίπτερο και θα ζητήσεις το Unfollow. Επειδή αγαπάς τον εαυτό σου»).

    Εγώ έχω να προτείνω τη Λεύγα στης οποίας το τεύχος 4 που έχω το δικό μου άρθρο είναι ίσως από τα λιγότερο ενδιαφέροντα, διαφωτιστικά και εμπνευστικά. Σε πολλά από αυτά υπάρχει σοβαρή έρευνα που σπάνια βρίσκουμε στον κυρίως τύπο. http://www.levga.gr/

  4. link Δεκέμβριος 16, 2011 στις 2:29 μμ #

    Στο post του Πιτσιρίκου (http://pitsirikos.net/2011/12/%CE%AD%CF%81%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-unfollow/#more-15583) συμπυκνώνεται όλη η νοοτροπία του Unfollow και των συντακτών του: «Έχω γράψει και παλαιότερα πως, ουσιαστικά, δεν τα έχω με τον Ψυχάρη, τον Βαρδινογιάννη, τον Μπόμπολα, τον Αλαφούζο και τους υπόλοιπους εκδότες και καναλάρχες – αυτοί κάνουν τη δουλειά τους και προστατεύουν τα συμφέροντά τους. Τα έχω με εμάς που -από έλλειψη αυτοπεποίθησης, δουλοπρέπεια και ατομικισμό- δεν καταφέραμε να συνεργαστούμε και να δημιουργήσουμε τα δικά μας ανεξάρτητα ΜΜΕ.»

    Εγώ τα έχω και με τον Ψυχάρη, τον Βαρδινογιάννη, τον Μπόμπολα, τον Αλαφούζο, τους υπόλοιπους εκδότες και καναλάρχες και όλο το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο. Τα έχω επίσης με τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ και αλλού, όχι γιατί δεν καταφέρνουν να δημιουργήσουν τις δικές τους «ανεξάρτητες» επιχειρήσεις, αλλά επειδή δεν τα έχουν με τον Ψυχάρη, τον Μπόμπολα, κτλ.
    Ταξικοί αγώνες στα ΜΜΕ ή «ανεξάρτητες προοδευτικές» επιχειρήσεις εργαζομένων στα ΜΜΕ;
    Κρίμα για το granma και την ευκολία με την οποία στηρίζει διάφορα και διάφορους.

    Ένας πληροφοριακός εργάτης στα ΜΜΕ

  5. compassocap Δεκέμβριος 16, 2011 στις 3:32 μμ #

    φίλε Link , κατ’αρχην μακάρι να είχε τόση σημασία τον ποιον στηρίζει το Γκράνμα που να μπορούσε να σε στεναχωρήσει. Δεν έχει. Δεν είμαστε τόσο μεγάλοι.
    Στην ουσία τώρα. Ο πιτσιρικός που αναφέρεσαι, νομίζω γίνεται ξεκάθαρο από αυτά που γράφω ότι δε μου είναι συμπαθής. Δεν θα απολογηθώ λοιπόν.

    Από εκεί και πέρα. Δεν καταλαβαίνω που αυτά τα δύο συγκρούονται. Δεν καταλαβαίνω πως μπαίνει σαν δίλλημα δηλαδή. Διόρθωσε με αν κάνω λάθος αλλά μάλλον έχεις μερικές πληροφορίες παραπάνω από εμάς τις οποίες όμως δε μοιράζεσαι.

  6. ro_g Δεκέμβριος 16, 2011 στις 4:07 μμ #

    Σόρι που πετάγομαι, αλλά δεν είναι θέμα παραπάνω πληροφοριών, είναι θέμα ταξικής πολιτικής και στρατηγικής: προς ποια κατεύθυνση καλούνται να κινηθούν σήμερα οι εργαζόμενοι, προς τους συνεταιρισμούς και τη δημιουργία «εναλλακτικών» επιχειρήσεων για την εξασφάλιση των προς το ζην, ή προς τη σύγκρουση με τα αφεντικά τους εντός των υπαρκτών καπιταλιστικών επιχειρήσεων;

    Θα έπρεπε να είναι σαφές ότι, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο, ένα έντυπο που διακινείται εμπορικά, μάλιστα με κανονικό κύκλωμα διανομής (πρακτορεία και τα ρέστα), και αποβλέπει στην κερδοφορία του δεν συνιστά οργανωτική πρόταση για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ. Πώς να το κάνουμε, δεν είναι δυνατό να φτιάξουν όλοι οι εργαζόμενοι τις δικές τους επιχειρήσεις, τρέχα-γύρευε με τι κεφάλαια και με τι «κονέ». Αυτό θα το κάνουν μερικοί, γνωστοί και μη εξαιρετέοι, διαχωρίζοντας τον εαυτό τους από την πλέμπα των συναδέλφων τους.

    Δίλημμα όντως δεν υπάρχει με αυτή την έννοια, αφού η πλειονότητα έχει ν’ αντιμετωπίσει την κοινή μοίρα, ενώ μια εκλεκτή μειοψηφία βγαίνει με ταραταζούμ από αυτή την κοινή μοίρα και κάνει το κομμάτι της. Αλλά πώς διάολο να θεωρήσουμε τώρα ότι αυτοί οι λίγοι κι εκλεκτοί εξακολουθούν να συμμετέχουν στους αγώνες των υπόλοιπων, όταν έχουν μια δική τους επιχείρηση να τρέξουν και αναγκαστικά θα βρεθούν κάποια στιγμή απέναντι στα συμφέροντα της εργαζόμενης/άνεργης πλειονότητας; Με εναλλακτικό καπιταλισμό θα τρεφόμαστε τώρα δηλαδή; Με «νησίδες αυτοδιαχείρισης»; Ε;

  7. compassocap Δεκέμβριος 16, 2011 στις 4:53 μμ #

    καταρχήν τι σόρρυ. Ευτυχώς που πετάγεσαι.

    «Κατηγορείτε» το unfolow για ελιτισμό, υπό την έννοια αυτή όμως με τις θέσεις που βάζεις δε νομίζω ότι οι συντελεστές του θα διαφωνήσουν. Τουλάχιστον μερικοί απ’αυτούς σίγουρα θα συμφωνούν. Το πόσο βιώσιμη και κερδοφόρα θα είναι ως προσπάθεια δεν το γνωρίζω. Η προηγούμενη προσπάθεια το post media δεν άντεξε χωρίς διαφημίσεις. Αντιλαμβάνομαι την κριτικη. Αλλά δε πρότεινα κάπου να κάψουμε τη μηχανή. Το τραστ τη κάνει καλά τη δουλειά του και σκοπός είναι μια μέρα να το πάρουμε στα χέρια μας. Εγώ δεν προτείνω το unfollow ως διέξοδο.

    Ως ένα περιοδικό το οποίο αξίζει να διαβάσεις το προτείνω. Αντίστοιχα ούτε οι συντελστές του πιστεύω το προτείνουν έτσι. Και δε βρίσκω το κακό όσο και να προσπαθήσω. Δηλαδή τα εκατοντάδες έντυπα της αριστεράς επιδέχονται την ίδια κριτική; Ή ξαφνικά μόνο οι οργανωμένες δυνάμεις έχουν το δικαίωμα της εναλλακτικής ενημέρωσης;

  8. ro_g Δεκέμβριος 17, 2011 στις 4:36 μμ #

    Από τα εκατοντάδες έντυπα της Αριστεράς, μόνο τα λίγα που λειτουργούν ως επιχειρήσεις επιδέχονται την ίδια κριτική. Νομίζω ότι στα συντριπτικά περισσότερα οι συντάκτες τους δεν ζουν από αυτή τους την απασχόληση, έχουν άλλες δουλειές και δεν δηλώνουν «επαγγελματίες δημοσιογράφοι». Αν έχουν αντίτιμο, το κάνουν για να καλύψουν απλώς το κόστος τους, το οποίο βέβαια συνήθως καλύπτεται από την τσέπη των υπευθύνων τους, είτε αυτοί είναι άτομα είτε είναι συλλογικότητες, οργανώσεις ή κόμματα.

    Σήμερα πάντως νομίζω ότι το ζητούμενο από ένα έντυπο δεν μπορεί να είναι η εναλλακτική ενημέρωση. Τέτοια βρίσκεις παντού πια. Ενδιαφέροντα κείμενα υπάρχουν σε χίλιες δυο μεριές. Κάθε εκδοτικό εγχείρημα, είτε το ξέρει είτε όχι, καλείται να είναι και μια οργανωτική πρόταση, τόσο στο επίπεδο της έκδοσης όσο και στο επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού (ποιοι, πώς, τι; – και τα τρία μας ενδιαφέρουν). Και το συγκεκριμένο εγχείρημα, είτε το ξέρει είτε όχι, είναι μια οργανωτική πρόταση που μένει πολύ πίσω από τις ανάγκες και τις προσδοκίες των εργαζόμενων δημοσιογράφων.

  9. compassocap Δεκέμβριος 19, 2011 στις 12:48 πμ #

    το επιχείρρημα σου κάνει ένα συλλογιστικό άλμα. Τελικά μάλλον νομίζω ότι εσύ σκέφτεσαι ελιτίστικα. Όπως και να έχει το πως βιοπορίζεται ο καθένας φυσικά και επιδέχεται κριτική αλλά όχι αφ’υψηλού. Αν λοιπό το συγκεκριμένο έντυπο δίνει τη δυνατότητα στους συντάκτες του να εργαστούν σε ένα περιβάλλον που καταρρέει με αξιοπρέπεια, δεν βρίσκω κάτι το μεμπτό αλλά ούτε κάτι άξιο μίμησης. ΆΛλωστε πρόκειται για ένα περιοδικό που δεν έχω διαβάσει ακόμα.

    «Εκδοτικό εγχείρημα» λοιπόν άξιο μίμησης οφείλουν να είναι τα έντυπα της αριστεράς; Αλήθεια; Σε ποια κοινωνία και με ποιες σχέσεις; Ποια ενημέρωση δύνανται να καλύψουν; Με ποια μέσα;

    Κατά την άποψη μου (πάντα ταπεινή) αυταπάτες σπέρνει αυτή ακριβώς η θέση. Όχι η αναζήτηση κάποιων ανθρώπων σε αξιοπρεπή βιοπορισμό. Αν και εφόσον είναι έτσι που δε το γνωριζω.

    Με συγχωρείς για τη καθυστερημένη απάντηση αλλά τρέχω και εγώ για την εναλλακτική ενημέρωση. 🙂

  10. ro_g Δεκέμβριος 19, 2011 στις 10:11 μμ #

    Εντάξει, είναι σαφές ότι διαφωνούμε, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. «Ελιτισμός» και «αυταπάτες», πάντως, είναι ψιλοπαρεξηγήσιμες κρίσεις, ιδίως σήμερα. Να περιοριστούμε, λες, στον «αξιοπρεπή βιοπορισμό»; Και μάλιστα «σε ένα περιβάλλον που καταρρέει»; Πολύ χαμηλά μπαίνει ξαφνικά ο πήχης.

    Η πλάκα είναι ότι κι εγώ, όπως κι εκατοντάδες άλλοι, τρέχω για την εναλλακτική ενημέρωση, μόνο που συγχρόνως τρέχω για να δουλέψω κιόλας (σε χώρο προφανώς άσχετο με την ενημέρωση, εναλλακτική ή μη). Ίσως πρέπει να τον ξανασκεφτούμε αυτό τον διαχωρισμό στην ενημέρωση, του «επαγγελματία» από τον «ερασιτέχνη».

    Πολλά είπαμε όμως — επιστροφή στο τρέξιμο.

  11. compassocap Δεκέμβριος 19, 2011 στις 11:08 μμ #

    αστειεύομαι γ την εναλλακτική ενημέρωση. Μη παραξηγηθώ κιόλας. Το χόμπυ μας κάνουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: