Βιβλίο: Υφαντόκοσμος

9 Αυγ.

Πώς διακρίνει κανείς τα “καλά” από τα “κακά” βιβλία φαντασίας; Τί είναι ένα “καλό” βιβλίο φαντασίας; Η αλήθεια είναι πως, ειδικά για το δεύτερο, δυσκολεύομαι να απαντήσω.

Εγώ μια φορά “καλό” θεωρώ ένα βιβλίο φαντασίας, όταν ο κόσμος που πλάθεται μέσα στις σελίδες του είναι άρτιος μεν, ολοκληρωμένος ως προς το τί απαιτεί από αυτόν το story για να προχωρήσει, αλλά από την άλλη ο συγγραφέας δεν πλατιάζει υπερβολικά στην περιγραφή του όποιου φανταστικού κόσμου, παραμελώντας άλλα, σημαντικότερα πράγματα.

Αυτά τα σημαντικότερα πράγματα δεν μπορεί να είναι άλλα από τις αντιστοιχήσεις με την πραγματικότητα. Συνήθως, καλώς ή κακώς, από την όποια εμπειρία έχω με τη φανταστική λογοτεχνία, δε μιλάμε για κοινωνιολογικές αντιστοιχήσεις, αλλά για φιλοσοφικές ή/και ψυχολογικές.

Επιπλέον, σημαντικότατο στοιχείο είναι η δημιουργικότητα του συγγραφέα σε σχέση με τις μορφές, τα πλάσματα του όποιου φαντασικού κόσμου, καθώς και σε σχέση με τον (διαφοροποιημένο από τους συνηθισμένους ανθρώπους) τρόπο που αυτά δρουν και συμπεριφέρονται. Το στοιχείο της φαντασίας δηλαδή.

Τέλος, προφανώς παίζει, όπως σε κάθε μυθιστόρημα, τεράστιο ρόλο η πλοκή.

Πάλι εμπειρικά μιλώντας, εγώ καταλαβαίνω πως ένα βιβλίο φαντασίας μου άρεσε όταν, μετά το διάβασμά του, για κάποιες μέρες πιάνω τον εαυτό μου να χάνεται στην πλοκή του, στο κόσμο του.

Ο υφαντόκοσμος λοιπόν μου άρεσε. Αναμφισβήτητα.

Αν εξαιρέσω ότι σε κάποια σημεία που ο Barker περιγράφει τον φανταστικό του κόσμο, αισθάνθηκα πως το παρατραβάει, δίνοντας υπερβολική πολυπλοκότητα που αδυνατείς να συγκρατήσεις και δε παίζει και ιδιαίτερο ρόλο, τις υπόλοιπες «αρετές» που αναφέρω παραπάνω το βιβλίο τις έχει.

Το story είναι το εξής: Κάποτε στη γη ζούσε ένα «έθνος» που κατείχε τα μυστικά της μαγείας. Όλων των μορφών της. Όταν κάποια στιγμή μια άγνωστη δύναμη άρχισε να το αφανίζει, το «έθνος» αυτό αποφάσισε να κρυφτεί, αυτό και όλη η μαγεία του κόσμου, μέσα σε ένα χαλί. Ανέθεσαν σε κάποιους να το φυλάνε και να το «ξεδιπλώσουν ξανά» όταν η κατάσταση γινόταν καλύτερη.

Κάποιοι, ισχυρότατοι και φρικαλέοι εξόριστοι του έθνους αυτού, σε συνεργασία με άπληστους ανθρώπους, γνωρίζουν για την ύπαρξή του χαλιού και κυνηγάνε να το καταστρέψουνε. Άλλοι, άνθρωποι απλοί μεν, με τόση λόξα όμως ώστε να πιστέψουν στη μαγεία αυτού του χαλιού, το υπερασπίζονται. Τελικά το χαλί, όλος αυτός ο κόσμος της μαγείας, ξεδιπλώνεται. Και τότε, εκείνη η άγνωστη πανίσχυρη δύναμη, από την οποία κρυβότανε το «έθνος» των μάγων, ξαναξυπνά από το λήθαργό της, ξεκινόντας μια νέα εκστρατεία που αυτή τη φορά θα αφανίσει κάθε ίχνος μαγείας πάνω στο πλανήτη.

Το πιο δυνατό σημείο του Barker κατά τη γνώμη μου είναι οι μορφές που μπάζει στα μυθιστορήματά του. Κυρίως οι «κακοί». Τα βιβλία του πάντα εκτός από φαντασίας είναι και τρόμου, γι αυτόν κυρίως το λόγο. Και τα πλάσματα αυτά που πλάθει πάντα είναι αδίστακτα και ξέρουν να εκμεταλεύονται κάθε «ανθρώπινη» αδυναμία.

Έχω διαβάσει άλλο ένα έργο του, το οποίο όμως είναι ημιτελές: Το Abarat. Συγκριτικά πρέπει να πω πως ο φανταστικός κόσμος που ο Barker πλάθει στο Abarat είναι πολύ πιο πλούσιος, ποικιλόμορφος και ενδιαφέρον (βεβαίως, το abarat μάλλον είναι το έργο της ζωής του).

Και στα 2 αυτά έργα του πάντως, επιλέγει την ίδια «εισαγωγή»: Άνθρωποι που τους βάζει να ζουν/εργάζονται σε ένα ιδιαίτερα μουντό περιβάλλον, που δεν αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια για μια «καλπάζουσα φαντασία», έρχονται μέσα από φαινομενικά τυχαία περιστατικά σε επαφή με έναν φανταστικό κόσμο. Στη πορεία, δε, ανακαλύπτουν πως τους δένουν αρκετά πράγματα με αυτόν τον νέο κόσμο που ανακαλύψανε. Δε ξέρω αν γενικώς χρησιμοποιεί αυτή τη «συνταγή». Αν ναι… μαλακία του.

Μου φάνηκε ωραίο το γεγονός πως χρησιμοποιεί για φόντο στο μυθιστόρημα το αποβιομηχανοποιημένο Liverpool και τονίζει κάποιες πτυχές αυτού.

Το βιβλίο πραγματικά …είναι έτοιμο για σενάριο σε ταινία. Και ούτε καν μία, αλλά τριλογία. Το έχει χωρίσει ο ίδιος σε 3 μέρη, και είναι ώρες ώρες εκεί που διαβάζεις σαν να τη βλέπεις μπροστά σου. Θα γινόταν μια πολύ καλή κινηματογραφική τριλογία, σίγουρα.

Όσον αφορά δε τις αντιστοιχήσεις με τον πραγματικό κόσμο, αυτές αφορούν προβληματισμούς για την απληστία, τις πιο βαθειές ενδόμιχες επιθυμίες του ανθρώπου και τί θα έδινε για να τις πραγματοποιήσει, την μοναξιά, τον πόθο, τον έρωτα και τη φιλία, την προσκόλληση σε ανούσια καθήκοντα, το πώς η πεζή καθημερινότητα έχει μια σχεδόν ακαταμάχητη ικανότητα να μας απορροφά, καθώς και διάφορα άλλα. ΟΚ, είναι κανα-δυο σημεία που τον έχασα το συλλογισμό του, αλλά και σε αυτά ευχάριστα διαβάζεις και αναρωτιέσαι (εγώ δηλαδή).

Τέλος μου φάνηκε εξαιρετικό το φινάλε του βιβλίου. Δε μιλώ για τις εντελώς τελευταίες σελίδες, αλλά για εκεί που οι ήρωές του «σώζουν τον κόσμο». Από τα καλύτερα που έχω δει σε παρόμοια βιβλία.

Advertisements

6 Σχόλια to “Βιβλίο: Υφαντόκοσμος”

  1. Manny Calavera Αύγουστος 10, 2011 στις 7:03 μμ #

    Aπο τα πολυ καλα στο ειδος του! Kudos για την παρουσιαση..(αν και το πικ του μπαρκερ για μενα ειναι τα βιβλια του αιματος, αυτο βεβαια ειναι θεμα γουστου) : ]]]
    Πανε χρονια, αλλα το θυμαμαι το βιβλιο. Ηταν σαν μια πολυ σκοτεινη εκδοχη της ατελειωτης ιστοριας τον Μ Εντε : ]]]]

    Το κυριο κριτηριο που βαζω εγω για ενα βιβλιο φαντασιας ειναι η αρτιοτητα του κοσμου που περιγραφεται. Μεχρι στιγμης δυο βιβλια εχω τοποθετησει στην κορυφη. Τον αρχοντα και το dune. Και η Ουρσουλα λε γκεν ερχεται απο κοντα.

  2. a8lios Αύγουστος 11, 2011 στις 9:25 πμ #

    Τί σημαίνει το «Kudos»? Έχει θετική έννοια ή αρνητική, πες μου αυτό έστω. 😀
    Την ατέλειωτη ιστορία μόνο σε ταινία την έχω δει. Αν και αχνά μόνο τη θυμάμαι, δε μου μοιάζουν και τρομερά. Ίσως το abarat να μου κάνει σε κάτι τέτοιο…

    Μα κι εγώ την αρτιότητα τη βάζω πολύ ψηλά, εννοείται!
    Απλά δε μου αρέσει να παρατάνε οι συγγραφείς την πλοκή και να περιγράφουν υπερβολικες λεπτομέρειες των κόσμων τους, που δε παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο στη πλοκή. Το παθαίνουν καμιά φορά αυτό. Ο Μπάρκερ μια φορά το παθαίνει πού και πού.
    Συμφωνώ και με τις 2 «άρτιες κορυφές» σου. Κάποια στιγμή, στο μεσομακροπρόθεσμο μέλλον, θαρρώ πως θα γράψω και μια πραγματεία για το DUNE.

    Απ’ την κυρά Ούρσουλα που δε ξέρω τπτ τί θα πρότεινες;

  3. Manny Calavera Αύγουστος 11, 2011 στις 11:33 πμ #

    (Kudos (from Greek κῦδος) is an English word meaning acclaim or praise for exceptional achievement.)

    Αυτα τα δυο τα ειχα διαβασει την ιδια πανω κατω περιοδο και ενθυμουμαι οτι ειχα βρει κοινα σημεια..

    Anyhooo ειμαι φαν της λεπτομερειας..αν ο συγγραφεας ειναι καλος δλδ..μ αρεσει επισης ενα βιβλιο να εχει πολλα sub-plots..η αληθεια ειναι βεβαια, οτι λιγοι το κανουν καλα αυτο (Dickens, Δουμας πατηρ κ.α)

    Θα ειχε μεγαλο ενδιαφερον ενα αφιερωμα στο Dune. Και ειδικα, μιας και ειστε red-blog, θα ειχε εξαιρετικο ενδιαφερον μια πολιτικη αναλυση (αλλα και διαλεκτικη- κατα ποσο δλδ ειναι εφικτες οι κοινωνικες δομες στο βιβλιο- πολυ αμφιβαλω, αλλα δεν αναιρει την αξια του).

    Απο κυρα Ουρσουλα-πανε επισης πολλα χρονια-το «αριστερό χέρι του σκοταδιού» θυμαμαι οτι ητο παρα πολυ καλο
    : ]]]]]]

  4. Αναυδος Αύγουστος 11, 2011 στις 7:45 μμ #

    η δικη μου προσωπικη γνωμη
    – ο υφαντοκοσμος ειναι το μονο βιβλιο του μπαρκερ που αξιζει τα υπολοιπα ειναι παραληληματα
    – ορσουλα λε γκεν ο αναρχικος των 2 κοσμων αλλα και το επος της γαιοθαλασσας
    – κορυφαιο αλλα δυσευρετο η γαλαξιακη αυτοκρατορια του ι ασιμοφ
    – αλλος μεγας ο φιλιπ ντικ

    δυστυχως τα τελευταια χρονια η επ.φαντασια στο μικρο ελληνικο συμπαν εχει αντικατασταθει από τη σκετη φαντασια που τα περισσοτερα βιβλια της ειναι αντιδραστικα σκουπιδια

  5. Y Αύγουστος 11, 2011 στις 11:36 μμ #

    άναυδε σ’άρεσε ο αναρχικός των δύο κόσμων?

    Κοιτά να δεις που μας άρεσε κάτι και των δύο! απίστευτο.

  6. celin Αύγουστος 22, 2011 στις 2:52 μμ #

    Αθλιε, πολυ καλο βιβλιο ο ΥΦΑΝΤΟΚΟΣΜΟΣ. Και ωραια κριτικη.
    Πιτσιρικας ημουν αρρωστος με τον Μπαρκερ, διαβαζα ο,τι βιβλιο του εκδιδοταν στα Ελληνικα. Και τωρα τον γουσταρω , διαβασα προσφατα ενα απο τα ABARAT του, δεν ηταν ασχημο αλλα δυστυχως απευθυνεται το βιβλιο κυριως σε εφηβικες και μικροτερες ηλικιες.
    Θεωρω τον Υφαντοκοσμο μαζι με την ΑΕΙΠΟΛΗ και το ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΘΕΑΜΑ, τα καλυτερα του
    Αν και το βιβλιο που με ειχε συγκλονισει στα 19 μου ηταν το ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, εκει τον καψουρευτηκα. Τετοιο trip δεν ειχα ξανακανει με βιβλιο.
    Εκδοθηκε πριν κανα 2 χρονια και το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑ, ειναι η πιο προσφατη εκδοση στα Ελληνικα βιβλιου του Μπαρκερ. Ενδιαφερον φαινεται που το ξεφυλλισα.
    Αλλα δυστυχως το χουμε ριξει σε βιβλια για την Οικονομια τελευταια (και τη Ψυχαναλυση) και δεν υπαρχει πολυς χρονος για Λογοτεχνια..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: