Βιβλίο: Το αόρατο φως

24 Ιολ.

Δε ξέρω τί μπορεί να πρόσφερε σε άλλους το μπλόγκ του Αλέκου Χαλβατζή, σε μένα μια φορά πρόσφερε, χάρη σε ένα πόστ του, αυτό το βιβλιαράκι, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα.

Σοβιετικά διηγήματα επιστημονικής φαντασίας λοιπόν.

7, για την ακρίβεια.

«Ο καλλιτέχνης», του Βιαστεσλαβ Ριμπακόφ.

«Η τελευταία ιστορία για την τηλεπάθεια», του Ρομάν Ποντόλνι.

«Γεννημένος για να πετά», του Ντμίτρι Μπιλένκι.

«Ο ανθρωπίσκος», του Ιλιά Βαρσάβσκι.

«Καταφύγιο», του Μπορίς Ρουντένκο.

«Το αόρατο φως», του Αλεξάντερ Μπελιάγεφ.

«Το κορίτσι του χιονιού», του Κυρίλ Μπουλιτσιόφ.

Και εγώ πρέπει να πω ότι ξεχώρησα τα ίδια 2 διηγήματα που αναφέρει και ο Α.Χ. στο πόστ του, όπου τα έχει μάλιστα περιλάβει ολόκληρα.

Το πρώτο, «ο καλλιτέχνης», μάλλον πρέπει να θεωρηθεί και το πιο «στρατευμένο» της συλλογής. Στρατευμένο βαθύτερα όμως, ιδεολογικά.

Γενικότερα αυτό που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των διηγημάτων αυτών είναι μια βαθιά ευαισθησία, ένας «ανθρωπισμός» που βρίσκεται κρυμμένος,

στο «γεννημένος για να πετά» στον ηλεκτρονικό εγκέφαλο ενός παλιού διαστημόπλιου, που προσπαθεί να πετάξει έχοντας κρατήσει επίτηδες, παρακούοντας τις εντολές των δημιουργών του, κάποια καύσιμα στη μπάντα,

στο «ο ανθρωπίσκος» σε ένα νοήμον ρομπότ το σκάει από τον δημιουργό του και προσπαθεί να φτιάξει ένα ρομπότ το ίδιο,

στο «το κορίτσι του χιονιού» στον εξ αρχής καταδικασμένο έρωτα ανάμεσα σε δύο όντα διαφορετικών κόσμων, με ωραίο φινάλε.

Ναι, άφησα 2 διηγήματα απ’ έξω.

Το «καταφύγιο» δε μου άρεσε. Ήταν μια απλή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας χωρίς κάποιο ιδιαίτερο περιεχόμενο, ένα από τα κλασικά σενάρια που βλέπουμε σε χολιγουντιανές ταινίες. Θύμιζε λίγο «children of men», «the book of eli», «mad max» κτλ…

«Το αόρατο φώς» από την άλλη κάτι πήγαινε να πει, αλλά δε μου άρεσε πώς στη πορεία του διηγήματος ο συγγραφέας εξέλιξε την ιστορία.

Ήταν η πρώτη φορά που διάβαζα ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ επιστημονικής φαντασίας, οπότε δε θα μπω σε διαδικασία να συγκρίνω με έργα δυτικοευρωπαϊκά & αμερικάνικα του είδους. Πολύ μικρό το δείγμα από τη μία μεριά, ανύπαρκτο από την άλλη (λέει βέβαια στο δικό του ποστ ο Α.Χ. κάποια πράγματα).

Κάτι πάντως που πιθανόν είναι χαρακτηριστικό της σοβιετικής επιστημονικής φαντασίας είναι το διάστημα, τα ταξίδια σε αυτό, η επαφή με άλλους πλανήτες και τους κατοίκους τους, καθώς και πρωτότυπες-τραβηγμένες εφαρμογές της τεχνολογίας πάνω σε ανθρώπους…

Αξίζει πάντως σαφέστατα το βιβλιαράκι. 100 σελίδες είναι, στη διάρκεια ενός ταξιδιού μιας καλοκαιρινής εκδρομής το έχετε διαβάσει.

3 Ευρώ στη Σύγχρονη Εποχή, στη βιβλιοθήκη μου για όποιον θέλει να του το δανείσω.

Υ.Γ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ξεχώρισα και τα «Γεννημένος για να πετά» και «Το κορίτσι του χιονιού».

Advertisements

8 Σχόλια to “Βιβλίο: Το αόρατο φως”

  1. Κώστας Μίχος Ιουλίου 24, 2011 στις 5:09 μμ #

    πρόσθεσε και το «17 Στιγμές τις άνοιξης»

    Είναι πραγματικό αριστούργημα στην κατηγορία του. Καταπληκτική πλοκή Αν και δεν θα το λέγαμε αστυνομικό.

  2. Taliban Ιουλίου 24, 2011 στις 6:06 μμ #

    @ ΑΘΛΙΟΣ

    καλοσώρισες στο ΦΑΝ ΚΛΑΜΠ της S.F. (Science Fiction), ένα σπουδαίο είδος λογοτεχνίας που πολύ έχει πολεμηθεί κυρίως απο λατινογενείς κριτικούς καθόσον κυρίαρχα ανήκει στην αγγλοσαξωνική παράδοση με επιρροές από τον γερμανικό ρομαντισμό και τους γοτθικούς μύθους.
    Το βιβλίο που αναφέρεσαι δεν το έχω, αλλά αναφέρω άλλα 2 της ίδιας σειράς της Σύγχρονης Εποχής.
    Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ &
    Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΚΥΚΝΟΣ + ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ (σοβιετικά διηγήματα Ε.Φ.)
    επίσης
    ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ Ε.Φ. (εκδόσεις Κάκτος)

    Χαρά στο κουράγιο του Χαλβατζή να πληκτρολογήσει τα 2 διηγήματα πλην όμως δεν τα βρήκα και τόσο σπουδαία.
    Το μεν πρώτο είναι μια απλοική κριτική του ρεύματος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, μεταφερμένη στις κοινωνίες των νεολιθικών ανθρώπων.
    Αλήθεια ποιόν θυμίζει ο αρχηγός της φυλής ?
    Και σε κάθε περίπτωση αυτήν την κακομοίρα την αρκούδα γιατί τόσο ταμάχι να την σκοτώσουν ?
    Το δε δεύτερο ανούσια παραβολή κοινωνικής συμπεριφοράς.
    Αν σε κάθε περίπτωση το είδος σε αγγίζει, στρέψε το ενδιαφέρον σε Άγγλους και Αμερικάνους συγγραφείς που υπάρχουν πάμπολλοι κορυφαίοι.
    Χωρίς ιδιαίτερο λόγο προτείνω για ανάγνωση το ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ της Ούρσουλα Λε Γκέν, αγαπημένης μου συγγραφέως.

    Καλή ανάγνωση !

  3. Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 24, 2011 στις 6:57 μμ #

    Για σοβιετική ΕΦ, προτείνω ανεπιφύλακτα κι αυτό:
    Αδελφοί Στρουγκάτσκι, Πικ νικ δίπλα στο δρόμο. Πρώτη ύλη για το «Στάλκερ» του Ταρκόφσκι.

  4. Μέλιτον Καντάρια Ιουλίου 24, 2011 στις 7:03 μμ #

    Τι μου θυμησατε…

    Με συγγραφεα Γιούλιαν Σεμιόνοφ “Διατάσσεσαι να επιζήσεις”

    και η επεκταση του σε δευτερο τομο με το ονομα:

    «Το ΤΑΣΣ εξουσιοδοτείται να δηλώσει»

    Απο τη δραση των σοβιετικων αλλα και του ιμπεριαλισμου σε Λατινικη Αμερικη και Αφρικη.

  5. Manny Calavera Ιουλίου 25, 2011 στις 1:16 μμ #

    !!!!!!

    Δεν γνώριζα ότι επρόκειτο περί sci-fi-ως! Υπάρχει στην πατρική βιβλιοθήκη, διότι απ ότι φαίνεται ο πατέρας Calavera αγόραζε ο,τι έβλεπε στα ράφια της Σ. Εποχής!
    (Δεν εξηγείτε αλλέως-ο σεβάσμιος μπαμπάς έχει τόση σχέση με το sci-fi, όση ο σ/φος Μάο με τον αφρό ξυρίσματος!)

  6. regimientocinqo Ιουλίου 25, 2011 στις 1:52 μμ #

    Το «17 στιγμές της άνοιξης» έγινε και τηλεοπτικό σίριαλ.
    Το έδειχνε και στον 902 – και πέρα από τα..»δικά μας» ήταν καθηλωτικό.

    υ.Γ. Δεν έτυχε να το πάρω το συγκεκριμένο, πάντως η επ.φαντασία συνήθως είναι σαβούρα κατά τη γνώμη μου

  7. Μαύρο πρόβατο Ιουλίου 29, 2011 στις 4:50 μμ #

    Ειλικρινά δε μου φαίνονται καθόλου σπουδαία. Πολύ πιο ενδιαφέρων ο Στανισλαβ Λεμ (πχ Κυβεριάδα – είχε βγει από τον Κάκτο – και
    Σολάρις – νομίζω ξαναβγήκε εκδ. Ποταμός). Για τους λάτρεις του είδους, συστήνω επίσης ανεπιφύλακτα Τζ. Μπάλαρντ (πχ Η πλημμύρα, εκδ. Αίολος; )
    Τέλος για το καλοκαίρι, αν θέλετε κάτι ελαφρό σε αστυνομικοκατασκοπικό, αναζητείστε τον «Ταγματάρχη» από τις εκδ. Πύλη. Η γραφή είναι μέτρια, αλλά η ιδέα της πλοκής πολύ πολύ ενδιαφέρουσα 😉

Trackbacks/Pingbacks

  1. Βιβλίο: Πικ-νικ δίπλα στο δρόμο « Γκράνμα - Αύγουστος 22, 2011

    […] το σχόλιο του “δύτη των νιπτήρων” στο ποστ για το βιβλίο διηγημάτων σοβιετικής […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: