Καλώς ήρθατε στο 1848!

20 Ιον.

Καλώς ορίσατε στο σωτήριο έτος του Κυρίου 1848!

Γιατί; Θα εξηγηθώ.

1η αφορμή για ετούτο το ποστ στάθηκε η αγορά και ανάγνωση του βιβλίου «Κείμενα για την οικονομία και την πολιτική» που εξέδωσσε η Σύγχρονη Εποχή προ Μηνών. Πρόκειται για μια συλλογή επίκαιρων -κατά τον εκδότη- κειμένων του Friedrich Engels.

Το πρώτο εξ’ αυτών έχει τίτλο: Ανασκόπηση (Μάης-Οκτώβρης 1850). Πρόκειται για μια έρευνα επί των οικονομικών εξελίξεων της δεκαετίας του 1840. Αυτές οι οικονομικές εξελίξεις, κατά τους Μάρξ-Ενγκελς, αποτελούσαν την βάση πάνω στην οποία εξελίχθηκαν οι μεγάλες επαναστάσεις του 1848 (το οποίο έτος είχε περάσει στην τότε εποχή με την ονομασία «Άνοιξη των λαών της Ευρώπης»).

Η όλη διαδικασία της Κρίσης, όπως περιγράφεται σε αυτό το κείμενο, μου φάνηκε φοβερά όμοια με ό,τι ζήσαμε κι εμείς τα τελευταία χρόνια.

Η Κρίση που περιγράφει ο Ένγκελς ξεκίνησε μέσω επενδυτικών «φουσκών» στις ΗΠΑ, στον τομέα των σιδηροδρόμων. Όταν «έσκασε» μεταφέρθηκε στις τράπεζες, με τις μεγαλύτερες της εποχής να βρίσκονται στη Μεγάλη Βρετανία. Από αυτές πέρασε έπειτα στην «πραγματική οικονομία», άμεσα σε αυτή της Μεγάλης Βρετανίας και με διαφορά φάσης στην «πραγματική οικονομία» όλης της ηπειρωτικής Ευρώπης.

Το εντυπωσιακότερο ίσως όμως είναι το παρακάτω απόσπασμα, όπου ο Ένγκελς κάνει μια κλασική μαρξιστική 😀 ανάλυση:

Αποστομωτική απάντηση σε όσους μιλούσαν περί καζινοκαπιταλισμού, «golden boys» κ.ά., τζογαδόρων και λαμογιών που τα φάγανε, 160 και βάλε χρόνια πριν…

2η αφορμή ήταν οι παρατηρήσεις ( 1 , 2 ) που έκανα περνώντας διάφορες μέρες από το Σύνταγμα και παρακολουθώντας την Λαϊκή Συνέλευση Συντάγματος.

3η αφορμή στάθηκε το διάβασμα στο blog του radical desire του άρθρου Η πείρα του 1848-1851, από το δεύτερο κεφάλαιο του «κράτος και επανάσταση» του Λένιν. Εκεί ξεχωρίζω το παρακάτω απόσπασμα:

… «Τέλος, η κοινοβουλευτική δημοκρατία στην πάλη της ενάντια στην επανάσταση βρέθηκε στην ανάγκη, μαζί με τα καταπιεστικά μέτρα, να ενισχύσει τους πόρους και το συγκεντρωτισμό της κυβερνητικής εξουσίας. Όλες οι ανατροπές τελειοποιούσαν αυτή τη μηχανή αντί να την τσακίσουν» (η υπογράμμιση είναι δι κή μας). «Τα κόμματα, που αγωνίζονταν διαδοχικά για την εξουσία, θεωρούσαν την απόχτηση αυτού του τεράστιου κρατικού οικοδομήματος σαν την κυριότερη λεία του νικητή» («Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», σελ. 98 – 99, 4η έκδ., Αμβούργο, 1907).
Με τον περίφημο αυτό συλλογισμό ο μαρξισμός κάνει ένα τεράστιο βήμα προς τα μπρος σε σύγκριση με το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Εκεί το ζήτημα του κράτους τίθεται ακόμα άκρως αφηρημένα, με τις πιο γενικές έννοιες και εκφράσεις. Εδώ το ζήτημα τίθεται συγκεκριμένα, και το συμπέρασμα που βγαίνει είναι εξαιρετικά ακριβολογημένο, καθορισμένο, πραχτικά χειροπιαστό: όλες οι προηγούμενες επαναστάσεις τελειοποιούσαν την κρατική, μηχανή, ενώ πρέπει να σπάσει, να τσακιστεί.

Όλα αυτά με έκαναν το Σαββατοκύριακο που ανέβηκα στα πατρικά εδάφη να ξαναπιάσω και να διαβάσω το έργο το Μάρξ «Η 18η μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη». Εκεί λοιπόν ξεχώρισα το απόσπασμα:

Αυτή ήταν η 4η αφορμή.

5η και τελευταία που αναφέρω στάθηκε η κουβέντα στα πάτρια εδάφη με τον πολύ καλό μου φίλο Μήτσο. Ο Μήτσος σπουδαγμένος, με πανεπιστημιακό πτυχίο, συνομίλικος, μικροαστός και από καταγωγή και από τωρινή θέση, προοδευτικός άνθρωπος με την ευρεία έννοια, επέμενε πως η κρίση που βιώνει η χώρα είναι πρωτίστως πολιτική και έπειτα οικονομική. Μισεί το τωρινό πολιτικό σύστημα. Είχε ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και στήριζε με ελπίδες τον ΓΑΠ, με το σκεπτικό πως αυτός θα κατάφερνε βαθειές εκσυγχρονιστικές αλλαγές σε αυτό (το πολιτικό σύστημα), πως θα ανέτρεπε όλη αυτή τη μπόχα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ της μεταπολίτευσης, πως θα ήταν η αφορμή, η μεταβατική περίοδος για να πάμε σε ένα πολιτικό σύστημα αμεσοδημοκρατικό, συμμετοχικό, που θα σου έδινε όρεξη να ασχοληθείς με αυτό, γιατί έτσι θα ήξερες πως μπορείς να βελτιώσεις την κατάσταση της χώρας. Ονειρευόταν και μια αλλαγή της Ε.Ε. σε παρόμοια κατεύθυνση.

Ο Μήτσος λοιπόν καιγόταν να μάθει για τους αγανακτησμένους. (Προφανώς) απογοητευμένος από τον ΓΑΠ, θεωρούσε πως αυτοί ως κίνημα μπορούν να οδηγήσουν σε μια τέτοια τομή τη χώρα. Στο τέλος της μεταπολίτευσης, σε μια δημοκρατία που θα ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο της λέξης.

Τέρμα οι εισαγωγές.

Ας δούμε επιτέλους, τί ακριβώς συνέβη το 1848 στη Γαλλία;

Μέχρι και το 1848 στη Γαλλία υπήρχε βασιλευόμενη αστική δημοκρατία, με περιορισμένα εκλογικά και πολιτικά δικαιώματα. Το 1848, λόγω της καπιταλιστικής κρίσης που αγκαλιάζει τη χώρα, δημιουργείται επαναστατική κατάσταση. Το φλεβάρη του 1848 ξεσπά επανάσταση την οποία στηρίζουν όλα τα κόμματα και όλες οι τάξεις. Στόχος τους; Συγκρότηση εθνοσυνέλευσης που θα δημιουργήσει ένα νέο Σύνταγμα εξ’ αρχής. Αυτό θα προβλέπει δικαίωμα ψήφου για όλους, θα προβλέπει το δικαίωμα όλων στην εργασία κ.ά.

Η επανάσταση νικά. Σχηματίζεται κυβέρνηση από όλα τα κόμματα, από όλες τις τάξεις, με σκοπό να οδηγήσει σε συντακτική εθνοσυνέλευση. Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, διαφαίνεται πως οι υπόλοιποι «σύμμαχοι» ενώνονται ενάντια στην εργατική τάξη και την πολιτική της έκφραση, τους σοσιαλδημοκράτες. Οι «κοινές θέσεις» ερμηνεύονται εναντίον της εργατικής τάξης, οι εκπρόσωποί της παραμερίζονται όλο και περισσότερο.

Η εργατική τάξη τελικά αντιδρά ένοπλα, προσπαθώντας να διαλύσει τη συντακτική συνέλευση και να πάρει αυτή την εξουσία τον Ιούνη του 1848. Τέσσερις μέρες, από τις 23 έως τις 26 Ιούνη, γίνονται λυσσασμένες οδομαχίες. Από το ένα μέρος πολεμούσαν 40-45 χιλιάδες εργάτες, και από το άλλο τα κυβερνητικά στρατεύματα, η κινητή φρουρά και σώματα της εθνοφρουράς, που η συνολική τους δύναμη έφτανε τις 250.000 άνδρες. Η εργατική τάξη αποτυγχάνει. Απέναντι στο ενωμένο «κόμμα της τάξεως» δεν είχε ελπίδες.

Τί ακολουθεί; Άμεσα, αυτό που περιγράφεται από τον Μάρξ στο αφιέρωμα του Ριζοσπάστη της Κυριακής 19/6/2011 στον Γαλλικό Ιούνη του 1848:

Κανένας δεν είχε αγωνιστεί στις μέρες του Ιούνη για τη σωτηρία της ιδιοκτησίας και για την αποκατάσταση της πίστης πιο φανατικά από τους Παρισινούς μικροαστούς – τους καφετζήδες, τους εστιάτορες, τους ταβερνιάρηδες, τους μικρεμπόρους, πραματευτάδες, επαγγελματίες κ.λπ. Το μαγαζί ανασκουμπώθηκε και βάδισε ενάντια στο οδόφραγμα για ν’ αποκαταστήσει την κυκλοφορία που οδηγεί από το δρόμο στο μαγαζί. Πίσω όμως από το οδόφραγμα στέκονταν οι πελάτες κι οι οφειλέτες, μπρος του οι πιστωτές του μαγαζιού. Κι όταν τα οδοφράγματα γκρεμίστηκαν και οι εργάτες συντρίφτηκαν, κι όταν οι μαγαζάτορες, μεθυσμένοι από τη νίκη, έτρεξαν πίσω στα μαγαζιά τους, βρήκαν την είσοδο φραγμένη από ένα σωτήρα της ιδιοκτησίας, έναν επίσημο πράκτορα της πίστης, που τους παρουσίαζε τις απειλητικές επιστολές: ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο! ληξιπρόθεσμο νοίκι! ληξιπρόθεσμη τραβηχτική! χρεοκοπημένο μαγαζί! χρεοκοπημένος μαγαζάτορας!
Διάσωση της ιδιοκτησίας! Ομως το σπίτι όπου κατοικούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Το μαγαζί που φυλάγανε δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Τα εμπορεύματα που πουλούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Ούτε το μαγαζί τους, ούτε το πιάτο όπου τρώγανε, ούτε το κρεβάτι όπου κοιμούνταν ανήκαν πια σ’ αυτούς. Απ’ αυτούς ακριβώς έμπαινε ζήτημα να σωθεί αυτή η ιδιοκτησία προς όφελος του ιδιοκτήτη που τους είχε νοικιάσει το σπίτι, του τραπεζίτη που τους είχε προεξοφλήσει το γραμμάτιο, του κεφαλαιούχου που τους είχε δανείσει μετρητά χρήματα, του εργοστασιάρχη που είχε εμπιστευθεί σ’ αυτούς τους λιανοπωλητές εμπορεύματα για πούληση, προς όφελος του μεγαλέμπορα που είχε δώσει επί πιστώσει τις πρώτες ύλες σ’ αυτούς τους επαγγελματίες. Αποκατάσταση της πίστης!Μα η ξαναδυναμωμένη πίστη αποδείχτηκε ένας ζωηρός και γεμάτος ζήλο θεός, ακριβώς γιατί έδιωξε από τους τέσσερις τοίχους του τον αναξιόχρεο οφειλέτη μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του, παραδίνοντας την εικονική ιδιοκτησία του στο κεφάλαιο και ρίχνοντας τον ίδιο στη φυλακή για χρέη, στη φυλακή που ξαναϋψώθηκε απειλητικά πάνω από τα πτώματα των εξεγερμένων του Ιούνη.
Οι μικροαστοί είδαν με τρόμο ότι τσακίζοντας τους εργάτες παραδώσανε τους εαυτούς τους χωρίς αντίσταση στα χέρια των πιστωτών τους. Η χρεοκοπία τους, που από το Φλεβάρη και ύστερα κέρδιζε χρόνο και που είχε φαινομενικά αγνοηθεί, κηρύχτηκε ανοιχτά ύστερα από τον Ιούνη.
Η ονομαστική ιδιοκτησία τους είχε αφεθεί απείραχτη τόσο καιρό, όσο χρειαζόταν για να τους οδηγήσουν στο πεδίο της μάχης, εν ονόματι της ιδιοκτησίας. Τώρα που είχε ξεκαθαριστεί ο μεγάλος λογαριασμός με το προλεταριάτο, μπορούσε να ξαναξεκαθαριστεί κι ο μικρός λογαριασμός με τον μπακάλη. Στο Παρίσι, το συνολικό ποσό των γραμματίων που εκκρεμούσε η πληρωμή τους ήταν πάνω από 21 εκατομμύρια φράγκα, στις επαρχίες πάνω από 11 εκατομμύρια. Οι ιδιοκτήτες άνω των 7.000 εμπορικών επιχειρήσεων του Παρισιού δεν είχαν πληρώσει το νοίκι τους από το Φλεβάρη.

Μακροπρόθεσμα, αυτό που αναφέρεται στο (4). «Το κόμμα της τάξεως», που ήταν ο ενιαίος συνασπισμός όλων των πολιτικών εκφάνσεων και τάσεων της εποχής ενάντια στην εργατική τάξη και τους σοσιαλδημοκράτες, σταδιακά ξεφορτώνεται ένα ένα τα πιο δημοκρατικά κομμάτια του. Η εθνοσυνέλευση γίνεται μήνα με το μήνα συντηρητικότερη, η «δημοκρατία» βασίζεται συνεχώς και μόνο στο στρατό, τον οποίο αγκαρεύει για να «κανονίζει» όσους «την απειλούν», ώσπου ο ίδιος ο στρατός δεν έχει πλέον κανέναν λόγο να μην έχει αυτός ΚΑΙ την πολιτική εξουσία. Και έτσι καταλήγουμε από μια «προοδευτική» επανάσταση το 1848 σε ένα πραξικόπημα το 1851.

Όμορφα.

Τί σημαίνουν όμως όλα αυτά για το σήμερα;

Ας εξετάσουμε λίγο καλύτερα, πού οφείλονταν η τραγωδία της εργατικής τάξης στη Γαλλία το 1848;

Τί μας λέει ο Μάρξ στο (4);

Η γαλλική επανάσταση είχε μια ανοδική γραμμή, γιατί καθένα από τα «κόμματα» στηρίζεται σε ένα προοδευτικότερο. Έτσι, μόλις το καθένα οδηγήσει την επανάσταση αρκετά μακριά, παραμερίζεται από τον τολμηρότερο (και ριζοσπαστικότερο) σύμμαχο που ακολουθεί.

Αντίθετα, στην επανάσταση του 1848, κατά Μάρξ, «το προλεταριακό κόμμα εμφανίζεται σαν ένα εξάρτημα του μικροαστικού δημοκρατικού κόμματος».(Α)

Αυτή είναι η αιτία, η ρίζα της αποτυχίας της επανάστασης του 1848.

Η μία.

Για την δεύτερη μας μιλά ο Λένιν (παραπέμποντας και στον Μάρξ) στο (3):

 «οι επαναστάσεις τελειοποιούσαν την κρατική μηχανή, ενώ πρέπει να σπάσει, να τσακιστεί». (Β)

Ας έρθουμε τώρα στα δικά μας.

Έχουμε ένα κίνημα που αναπτύσσεται, για το οποίο γίνονται καθημερινά άπειρες κουβέντες. Το κίνημα των «αγανακτισμένων». Έχουμε επίσης αρκετές συζητήσεις γύρω από το τί πρέπει να κάνει «η αριστερά» σε σχέση με το κίνημα αυτό. Έχουμε, τέλος, διάφορες εκφάνσεις της «αριστεράς» να κατηγορούν το μαζικότερο και, κρίνοντας από τις ταξικές μάχες που έχει δώσει το τελευταίο 20μηνο, μαχητικότερο κομμάτι της, το ΠΑΜΕ με πυρήνα του το ΚΚΕ, όσον αφορά τη στάση αυτών απέναντι στο «νέο κίνημα».

Ας δούμε λοιπόν, κατάματα, τί ζητάει, εν γένει, το «κίνημα των αγανακτησμένων»;

Όσοι έχουμε περάσει από εκεί το ξέρουμε πολύ καλά. Για τους υπόλοιπους, οι δημοσκοπήσεις του Βήματος και της Public Issue το επιβεβαιώνουν.

1) Είναι ένα κίνημα που στηρίζεται από όλες τις τάξεις. Από όλο το πολιτικό φάσμα. Συμμετέχει από τον κολλητό του αφεντικού μου, μόνιμου κατοίκου Εκάλης που κανονικά δε κατεβαίνει κάτω από Κηφισιά, μέχρι τον άνεργο του Περάματος. Στηρίζεται από τον τέως Βασιλιά μέχρι και από την Αντιεξουσιαστική Κίνηση.

2) Η πλειοψηφία του κόσμου, πέραν της αγανάκτησης για την οικονομική τους κατάσταση που χειροτερεύει και της άρνησης να παρθούν περισσότερα εισπρακτικά μέτρα, κάθε άλλο παρά είναι έξω από τη λογική πως «πρέπει να κάνουμε θυσίες για να βγούμε από την κρίση, γιατί όλοι εμείς και η νοοτροπία μας μας φτάσαμε εδώ». Αυτή είναι η κυρίαρχη λογική θα έλεγα.

3) Κυριαρχεί επίσης το ιδεολόγημα πως πρόκειται για έναν «εθνοαπελευθερωτικό αγώνα».

4) Απαιτούν «άμεση, πραγματική δημοκρατία», με αρκετές ομάδες τις πάνω πλατείας να μιλούν για συνταγματική εθνοσυνέλευση, αρκετούς ακαδημαϊκούς αυτό να συγκεκριμμενοποιούν περαιτέρω, καθώς και την κάτω πλατεία να διοργανώνει ημερίδες περί «άμεσης δημοκρατίας» τύπου αρχαίας Αθήνας (και πολλά άλλα φυσικά).

5) Απορρίπτονται οι κινηματικές δομές που ουσιαστικά έχουν εκπορεύσει από το οργανωμένο ταξικό εργατικό κίνημα. Προτάσσονται οι «ανοιχτές» Γενικές Συνελεύσεις, δίχως απαρτίες ή ό,τιδήποτε άλλο, οι «ανοιχτές» θεματικές επιτροπές κτλ.

Νομίζω πως δεν θα πέσει κανένας από τα σύννεφα αν χαρακτηρίσω ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ αυτό το κίνημα, βάσει των παραπάνω, μικροαστικό (το εξήγησαν κι άλλοι πολύ καλά άλλωστε).

Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι αυτό. Το ενδιαφέρον είναι τί στάση πρέπει να κρατήσουν/κρατούν απέναντι σε αυτό το κίνημα οι δυνάμεις που, όπως δηλώνουν οι ίδιες, επιδιώκουν μέσα από την κρίση την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Οι «σοσιαλδημοκράτες» της εποχής μας δηλαδή.

Ας δούμε κάποιες περιπτώσεις:

[update 22/6/2011: Έχουμε το μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ Τάσσο Παππά να αρθρογραφεί στην Αυγή για έναν «Οδικό Χάρτη Δημοκρατίας«, την εφαρμογή του οποίου θα επιβάλει το κίνημα των «αγανακτισμένων».]

Έχουμε λόγου χάρη ακόμη και συγκεκριμένη «Πρόταση ριζικής αναθεώρησης του Συντάγματος με σκοπό την Άμεση και Πραγματική/Ουσιαστική Δημοκρατία» που διατυπώθηκε από συνταγματολόγο του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουμε χτεσινό (19/6) άρθρο από τον πνευματικό ηγέτη της ΚΟΕ, τον κ. Ρούντι Ρινάλντι, όπου αναφέρει:

«Η εν γένει Αριστερά βρίσκεται σε σχέση «αχταρμά» και σε διάκριση με το κίνημα της πλατείας. Το κίνημα συγκροτείται σε μια ορισμένη σχέση με την Αριστερά όπου την περιλαμβάνει λίγο, αλλά αυτή τελεί πάντα σε ανταγωνισμό ιδεών, οραμάτων, πρακτικών και αντιλήψεων με αυτό. Θέλει να υπογραμμίσει την ιδιαιτερότητά της με γενικόλογο και χοντροκομμένο τρόπο. Για παράδειγμα, σχεδόν όλα τα κόμματα και συσπειρώσεις της Αριστεράς (μέχρι και η Αναρχία) συμπίπτουν στο σύνθημα «Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» κ.λπ., ενώ ομάδες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διακρίθηκαν στην τελευταία συγκέντρωση με το σύνθημα «Τέρμα πια με τις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες» (-δικιά μου σημείωση- νομίζω είναι περιττό να αναφέρουμε από ποιό κομμάτι της αριστεράς προήλθαν ακόμη και αυτά τα συνθήματα…). Κι αυτά μπροστά στο Σύνταγμα, τη Βουλή, όταν όλος ο λαός ενώνονταν στο σύνθημα «Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από δω»… Στο εξής πρέπει να καταλάβει η Αριστερά ότι είναι υποχρεωμένη να λειτουργήσει υπό συνθήκες λαϊκού κινήματος, ως Αριστερά του λαϊκού κινήματος και να πάψει να ταυτίζει τον εαυτό της με το λαϊκό κίνημα ή να νομίζει ότι μονοπωλεί την αντίσταση και την πάλη. Για να λειτουργήσει κανείς ως Αριστερά, θα έπρεπε πρωτίστως να δηλώσει μέρος του μαζικού κινήματος, οργανικό στοιχείο του και να λεπτύνει, να φινίρει τους ιδεολογικούς διαχωρισμούς απέναντι στο κίνημα, τα όρια της ιδεολογικής αυτονομίας της

Κάλεσμα λοιπόν για πλήρη ομογενοποίηση της αριστεράς με τους «αγανακτισμένους» από την Κομμουνιστική -μη το ξεχνάμε- Οργάνωση Ελλάδας.

Έχουμε, τέλος, και την περίπτωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μπορεί να μην έχει πέσει, από άποψη διακηρύξεων, ακόμα τόσο βαθιά σε αυτό το κίνημα όσο οι παραπάνω, αλλά κινείται σαφέστατα, ειδικά μπροστά στην τελευταία απεργία, προς αυτή την κατεύθυνση (ή αν θέλετε δέστε το άρθρο του Π. Παπακωνσταντίνου και τα σημεία περί «τέλους της μεταπολίτευσης», ή την εξέλιξη -που δε διαψεύστηκε- σε ΕΛΜΕ της Αθήνας).

Δεν έχουν τόσο σημασία οι λεπτομέρειες στα παραπάνω. Σημασία έχει να σκεφτούμε, σε γενικές γραμμές, αν ισχύει η παρατήρηση (Α) του Μάρξ όσον αφορά αυτές τις οργανώσεις/κόμματα, όσον αφορά την παρουσία της εργατικής τάξης μέσα στο κίνημα των «αγανακτισμένων».

Πιστεύω κάθε άνθρωπος που θέλει να σκέφτεται αντικειμενικά/με καθαρό μυαλό, καταλαβαίνει πως ο θείος Κάρολος είναι σαν να μιλάει για τους αγανακτισμένους του σήμερα, όταν λέει πως «το προλεταριακό κόμμα εμφανίζεται σαν ένα εξάρτημα του μικροαστικού δημοκρατικού κόμματος» (όπου κόμμα βάλτε κίνημα)!

Ας σκεφτούμε τώρα για μια στιγμή και το ΚΚΕ να προσχωρεί σε αυτό το κίνημα. Ας σκεφτούμε και το ΠΑΜΕ, που όπως έδειξε η απεργία της Τετάρτης συνεχίζει να κινητοποιεί όσο κόσμο αγανακτισμένοι και λοιπές συνδικαλιστικές δυνάμεις μαζί, να «λεπταίνει τα ιδεολογικά του όρια» απένταντι στο μικροαστικό κίνημα των αγανακτισμένων.

Αναμφισβήτητα, το κίνημα αυτό πιθανότατα θα νικούσε.

Πιθανότατα άμεσα θα κατακτούσε τους μικροαστικούς στόχους του.

Επιτρέψτε μου ένα ερώτημα όμως:

Μετά, τί άλλο θα έμενε;

Τί άλλο θα έμενε σε ένα κίνημα, που οι στόχοι του εκφράζουν μια συμμαχία όλων των τάξεων, όλων των πολιτικών χώρων;

Θα σας πω τί.

Ό,τι απέμεινε και στο κίνημα το 1848. Η υποχώρηση. Η άμεση και συνεχής υποχώρηση.

Η υποβάθμιση, εφ’ όσον είμαστε ακόμη εντός των ορίων της αστικής εξουσίας -που ποτέ δεν αμφισβητήθηκε-, των πιο ριζοσπαστικών φωνών και αιτημάτων.

Η συσπείρωση των δυνάμεων εκείνων, που νιώθουν ταξικά να απειλούνται από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία, η οποία θα ξεκινήσει 1000 φορές πρωτού η ριζοσπαστική πτέρυγα το πάρει χαμπάρι, έτσι όπως θα χαίρεται για την κοινή νίκη όλων.

Το αλύπητο ξέσκισμα κάθε προσπάθεια των ριζοσπαστικών στοιχείων να ηγεμονεύσουν σε αυτή τη συμμαχία.

Ας δούμε επιπλέον και τις τελευταίες εξελίξεις, υπό το πρίσμα των παραπάνω; Εγώ λέω να τις δούμε!

Οι αγανακτισμένοι ζητούν δημοψηφίσματα, εκδημοκρατισμό, τέρμα σε «βουλευτικά προνόμια», διαφάνεια, ισονομία, νέο σύνταγμα.

Ο πρωθυπουργός τους το προσφέρει απλόχερα!

Δεν είναι μόνο ζήτημα εντυπώσεων. Καταλάβετέ το. Είναι ζήτημα ουσίας!

Ο ΓΑΠ ξέρει πολύ καλά τί κάνει!!!

Διαβάστε τον Ιουλιάνοφ Ίλιτς στο (Β).

α) Η κρατική μηχανή είναι όργανο καταπίεσης, όσο ζούμε στον καπιταλισμό όργανο ΔΙΚΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ, και η βελτίωσή, η «τελειοποίησή του» το βελτιώνει ΩΣ ΤΕΤΟΙΟ. Επομένως, τουλάχιστον σε περίοδο κρίσης, σε περίοδο κοντά σε μια επαναστατική κατάσταση, το να υποστηρίζεις/υιοθετείς θέσεις για τη βελτίωση-«τελειοποίησή» του, είναι αυτοκτονικό. Άρα, κάθε μέτρο που θα περιλαμβάνει ένα δημοψήφισμα για «θεσμικη θωράκιση της δημοκρατίας» θα γυρίσει άμεσα μπούμερνγκ στο εργατικό κίνημα, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον του και, όσον αφορά πολιτικές δυνάνεις, θα χρησιμοποιηθεί κύρια ενάντια στο ΚΚΕ.

β) Ο ΓΑΠ προσφέρει μια «νίκη» στο κίνημα των «αγανακτισμένων». Νίκη που προήλθε από ένα φιλήσυχο κίνημα που περνά τον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ του στις πλατείες. Ταυτόχρονα, όπου κάνει την εμφάνισή του το οργανωμένο ταξικό εργατικό κίνημα, έχουμε μπάχαλα, ταραχές, προβλήματα. Ναι, η «νέα μορφή κινήματος» πλασάρεται δίχως φόβο στη συνείδηση του λαού.

γ) Όποιος εναντιωθεί έπειτα στα αποτελέσματά του θα εναντιώνεται στην ΑΜΕΣΗ θέληση «του κυρίαρχου λαού» και θα τσακίζεται αναλόγως. Επιπλέον, όσοι το ψήφισαν θα συσπειρωθούν γύρω από αυτόν που θα πάει να το εφαρμόσει, κόντρα στους παραβάτες. Το «ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ» θα είναι γεγονός.

Φυσικά, αυτό είναι ένα σενάριο, υπάρχουν κι άλλα. Κι εγώ το παραπάνω δεν το είχα στο μυαλό μου σαν κυρίαρχο, ακόμα δεν είμαι σίγουρος πως το έχω.

Ακόμα πιστεύω πως οι «αγανακτισμένοι» μπορούν να πετύχουν πολύ μεγαλύτερες/εντυπωσιακότερες ανατροπές από αυτό το δημοψήφισμα.

Αλλά η ουσία παραμένει η ίδια, για κάθε επαναστάτη.

Ευθυγράμμιση με το κίνημα αυτό σημαίνει μελλοντική καταδίκη του σκοπού μας.

Αντίθετα, στόχος πρέπει να είναι το άλλο σενάριο του θείου Κάρολου. Το σενάριο της γαλλικής επανάστασης, το σενάριο ενός κινήματος, μιας επανάστασης με συνεχή ανοδική γραμμή. Ένα σενάριο σαν το παλιό, καλό κρασί.

Πώς εξασφαλίζεται όμως αυτό το σενάριο στη σημερινή πραγματικότητα;

Εξασφαλίζεται, καλώντας τους μικροαστούς να συμμετέχουν στο κίνημα ΩΣ ΣΥΜΜΑΧΟΙ (και όχι ως πρωτοπορία) του εργατικού κινήματος, να πείθονται ΑΥΤΟΙ από την ΔΙΚΙΑ ΤΟΥ ιδεολογία, να ταιριάζουν ΑΥΤΟΙ στις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ μορφές οργάνωσης, όχι το αντίθετο.

Και πρακτικά, ως προς το σημερινό κίνημα των αγανακτισμένων;

Εξασφαλίζεται πρώτα απ’ όλα με ένα ενιαίο ιδεολογικοπολιτικά και αποφασισμένο ως προς το σκοπό του ταξικό εργατικό κίνημα.

Εξασφαλίζεται έπειτα με την ολόπλευρη, καλά επεξεργασμένη, χτυπητή/αποδεικτική, κατανοητή, όχι γενικόλογη, ούτε αφ’ υψηλού κριτική απέναντι στο κίνημα των αγανακτισμένων.

Στο βαθμό που η κριτική μας δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, σε αυτό το βαθμό δε θα πετυχαίνει και το σκοπό της.

Από την άλλη, όσοι αυτή την διαστεβλώνουν, προσπαθώντας να δείξουν πως είμαστε απέναντι σε αυτό το κίνημα, προσφέρουν πολύ άσχημες υπηρεσίες στο εργατικό κίνημα. Ας προβληματιστούνε, ας προβληματιστούνε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, για ποιό λόγο ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ προσπαθούν να κάνουν και τα ΜΜΕ και όλες οι αστικές δυνάμεις.

Εξασφαλίζεται, τέλος, με την δημοκρατικότατη αντιμετώπιση, με το πλήρες δικαίωμα κριτικής και αντιπαράθεσης, καθενός, ατόμου ή οργανωμένης ομάδας, που αποφασίζει συνειδητά να συστρατευθεί με το ταξικό εργατικό κίνημα.

Όχι, δεν είμαστε απέναντι από αυτό το κίνημα που υπάρχει στις πλατείες της χώρας. Δε θα μπορούσαμε να είμαστε.

Το αποδεικνύουμε καθημερινά όταν συνομιλούμε μαζί του, το αποδεικνύουμε όταν κινητοποιούμαστε και συνεχώς συναντιόμαστε, με δική μας πρωτοβουλία, μαζί του. Αντικειμενικά, με την ευρεία έννοια, είμαστε μέρη του ίδιου κινήματος.

Είμαστε όμως εκείνοι που σε κάθε του βήμα του επισημαίνουμε τα στραβά του.

Είμαστε εκείνοι που συνεχώς του επισημαίνουμε ποιά είναι τα όριά του, όσο βαδίζει μόνο, χωρίς να ακουμπάει στο ταξικό εργατικό κίνημα.

Είμαστε εκείνοι που καθημερινά του αποκαλύπτουμε ποιοί πάνε να το χρησιμοποιήσουνε και ΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ (βλέπε απόσπασμα από το Ριζοσπάστη).

Είμαστε εκείνοι που όχι απλά μπορούμε, αλλά έχουμε υποχρέωση, έχουμε σαν ιστορική μας αποστολή, να συνεχίσουμε από εκεί που αυτό θα σταματήσει.

Γι αυτό υπάρχουμε.

Μέχρι τη νίκη!

Advertisements

85 Σχόλια to “Καλώς ήρθατε στο 1848!”

  1. a8lios Ιουνίου 20, 2011 στις 9:35 μμ #

    Πρέπει να πω ότι, καθώς έγραφα το κείμενο, μου πέρασε από το μυαλό πως το ελληνικό 1944-1945 είναι παρόμοια περίπτωση με το γαλλικό 1848. Εντελώς άλλες αφετηρίες βέβαια. Υπάρχει βάση λέτε;

  2. Y Ιουνίου 20, 2011 στις 9:57 μμ #

    A ρε Άθλιε! Κι εγώ δεν έκανα ποστ για τα Βρυξελλιώτικα γιατί θεώρησα ότι υπάρχει σιωπηλή συμφωνία (συνομωσία πυρήνων της σιωπής) ν’αφήσουμε το προηγούμενο ποστ μέχρι να θάψουμε το μεσοπρόθεσμο.

    Δε πειράζει όμως ενδιαφέρον φαίνεται!

    (βαλ’του ένα κόφτη ρε αδερφέ, όλα σου τα ποστ εγώ τα βρακώνω)

  3. Red Label Ιουνίου 20, 2011 στις 10:22 μμ #

    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!μόνο αυτό έχω να πω!!!!

  4. bookhunter Ιουνίου 20, 2011 στις 10:32 μμ #

    Άθλιε, εξαιρετικό, από την ίδια συλλογή διάβασε οπωσδήποτε το γράμμα στον Conrad Schmidt στη σελιδα 71, πραγματικά είναι εκπληκτικές οι διαπιστώσεις και οι εξηγήσεις εκεί. Σε σημεία ξαναπροσεγγίζετε το θέμα του χρήματος ως ανεξάρτητης κίνησης. Θα το παρουσίασω σύντομα σε γλόμπιγκ και red fly planet… Εξαιρετική δουλειά και πάλι…

  5. Prop- Agit Ιουνίου 20, 2011 στις 10:37 μμ #

    μαλάκα είμαι στη μέση του κειμένου ακόμα και έχω αρρωστήσει να σχολιάσω!!!!
    Απίστευτο!

  6. a8lios Ιουνίου 20, 2011 στις 10:44 μμ #

    @Bookhunter
    Το διάβασα όλο το βιβλίο ρε. Σκεφτόμουν να το κάνω παρουσίαση, αλλά τελικά δεν…
    Μου άρεσε πολύ το μεγάλο άρθρο περί προστατευτισμού vs. ελεύθερου εμπορίου και «εμείς» με ποιό είμαστε.


    Αυτό με τον κόφτη δε το ‘πιασα.

  7. Nas Ιουνίου 20, 2011 στις 10:46 μμ #

    Αθλιε γράφεις «κατηγορούν το μαζικότερο και, κρίνοντας από τις ταξικές μάχες που έχει δώσει το τελευταίο 20μηνο, μαχητικότερο κομμάτι της, το ΠΑΜΕ με πυρήνα του το ΚΚΕ, όσον αφορά τη στάση αυτών απέναντι στο “νέο κίνημα”.».

    Μπορείς να μου πεις σε ποιες μάχες αναφέρεσαι?

  8. Prop- Agit Ιουνίου 20, 2011 στις 11:08 μμ #

    Πρωτοπορία σημαίνει να μπορείς να ανασύρεις απο τον αναγνώστη σου κάποια ενστικτωδώς βγαλμένα συμπεράσματα που δυστυχώς ο ίδιος δε μπορεί να διατυπώσει με λέξεις και τελικά να τις βλέπει γραμμένες στο χαρτί ή στην οθόνη αναλυτικότατα, ξεδιαλύνοντας παράλληλα κάθε σύννεφο αμφιβολίας στη σκέψη του ότι αυτά ήθελε να διατυπώσει εξ’αρχής ο ίδιος αλλά δεν είχε αυτή τη γνώση.

    Μπράβο ρε, είναι ίσως ό,τι πιο εμβριθές έχω διαβάσει τελευταία.

    Στην κριτική μου τα πολλά λινκ που χρησιμοποίησες που μπορεί να απωθήσουν ένα «βολεψάκια» αναγνώστη που βαριέται να τα ανοίξει και να διαβάσει. Επίσης αυτό δε βοηθά στην εκτύπωση του άρθρου που για μένα ήταν πρώτη σκέψη με το που το διάβασα.

    (ΥΓ διόρθωσε προς το τέλος (καμιά 50αριά σειρές) αυτό το «Ιουλιάνοφ» γιατί μου χτύπησε στο μάτι).

    @Νας χαβαλέ μας κάνεις??

  9. Nas Ιουνίου 20, 2011 στις 11:40 μμ #

    Οχι δεν κάνω καθόλου χαβαλέ. Θέλω να δω σε ποιες μάχες αναφέρεται ο άθλιος.

  10. Taliban Ιουνίου 20, 2011 στις 11:44 μμ #

    Νομίζω πως ο ΑΘΛΙΟΣ εξηγήθηκε με ΚΑΘΟΛΟΥ άθλιο τρόπο στο post.
    Εμένα μου θύμισε τον Ενζολωρά από τους «ΑΘΛΙΟΥΣ».

  11. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιουνίου 21, 2011 στις 12:19 πμ #

    Το Ιουλιάνοφ να μείνει ως σημειολογία που παραπέμπει στα νέα Ιουλιανά.
    Με τον κόφτη ο Υ εννοεί μάλλον να κόψεις το κείμενο κάπου στη μέση και να λέει μετά διαβάστε τη συνέχεια.

    Και τώρα που καλωσήλθατε στο 1848, ας γράψει κάποιος και το νέο κομμουνιστικό μανιφέστο επαναθεμελιωμένο. Δίδυμο καζάκης-λαπαβίτσας ας πούμε. Πέρα από την πλάκα όμως, ένα κομμάτι του χώρου κάπου εκεί βρίσκεται. Στον ουτοπικό σοσιαλισμό και τη συμμαχία με τον μπακούνιν.

    Σαν έκτη αφορμή θα μπορούσε να σταθεί και το σημείο 2 από εδώ: http://radicaldesire.blogspot.com/2011/06/was-ist.html
    Άντε και καλή κομμούνα.

  12. plagal Ιουνίου 21, 2011 στις 1:19 πμ #

    Οι Αγανακτιστας ομως εχουν την παραμυθα με το μερος τους: «αμεση δημοκρατια» και «εθνικη αξιοπρεπεια», ακομα και αν αυτο σημαινει (που σημαινει δηλαδη) οτι αφηνουμε ανεγγιχτες τις καπιταλιστικες δομες και αρα οτι ζημια ηταν να μας κανει η χρεωκοπια+Μνημονιο την τρωμε χωρις μνημονιο, με δραχμουλα. Σου λεει, ψωμι, ελια και Κωτσο βασιλια ρε παιδι μου, εχει το φαντασιακο, πουλαει οραμα.

    Εμεις (με την ευρεια εννοια, ω συντροφοι σταλινια 😛 εμεις που θελουμε το πραμα να μην παει ενα βημα μπροστα με κοστος δυο βηματα πισω) ποια «παραμυθα» εχουμε? Τι οραμα πουλαμε? Τη «λαικη οικονομια» και το ΑΑΔουΜου-πως-το-λενε?

  13. alchimistis Ιουνίου 21, 2011 στις 1:28 πμ #

    Αγαπάω τα κείμενα που καταλήγουν είτε συναισθηματικά είτε ξεσηκωτικά. Για αυτό υπάρχουμε λοιπόν!!!!

  14. AlexD Ιουνίου 21, 2011 στις 1:29 πμ #

    Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ανάρτηση στη μπλογκόσφαιρα τους τελευταίους μήνες. Περί της ταύτισης της αριστεράς (ή συγκεκριμένα του ΚΚΕ, και των μετωπικών σχημάτων ΠΑΜΕ, ΜΑΣ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΟΓΕ) εν γένει με το Λαϊκό κίνημα του Ρινάλντι, έχω ακούσει κι εγώ την κατηγόρια -είτε εκ δεξιών του Πατρός (οι όποιοι συνειρμοί δεκτοί) είτε εξ αριστερών- ότι π.χ «το ΚΚΕ ταυτίζει τον εαυτό του με το κίνημα γενικά», γι αυτό κι όταν βλέπει άλλους να ξεσηκώνονται και να μαζεύονται κλπ. «ζηλεύει» και τέτοια.
    Υπάρχει κι εξής, ταξικότατη κατά την άποψή μου, ανάγνωση: ότι το ΚΚΕ με την τεράστια επιρροή που έχει γενικά στο μαζικό κίνημα, το κύρος του που υπερβαίνει το εκλογικό του ποσοστό, την μαζεμένη αγωνιστική πείρα τόσα χρόνια με τα όποια λάθη κι αστοχίες, την πιο ουσιαστική παρουσία στον πιο νευραλγικό τομέα της καπιταλιστικής κοινωνίας – εκεί όπου καταργείται στην πράξη κάθε έννοια δημοκρατίας, τους χώρους δουλειάς, ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να μιλάει εκ μέρους του μαζικού κινήματος χωρίς φυσικά να αρνείται το δικαίωμα αυτό και στους άλλους.
    Εγώ πάντως ουδέποτε θεώρησα ως μαζικό κίνημα, ή λαϊκό κίνημα, ή μέτωπο, ή «ενωμένη αριστερά» ή ότι άλλο αφηρημένο κινηματικό-πολιτικό concept ως μια τεράστια συγκέντρωση ανθρώπων σε ένα συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, ή ως μια πολιτική συμμαχία προϊόν πολιτικής συμφωνίας τύπου «κοινού πορίσματος», αλλά ούτε ως ένα απλό άθροισμα συγκεντρώσεων, κομμάτων, κινημάτων, μετώπων, διαβόλων, τριβόλων.
    Το ότι κομμουνιστής κάνει τέτοια ψύχραιμη και ιστορικά τεκμηριωμένη προσέγγιση, νομίζω δικαιώνει τον παραπάνω ισχυρισμό.

  15. plagal Ιουνίου 21, 2011 στις 1:34 πμ #

    Και να πω κι αλλη μια αποψαρα, λιιιγο λιγοτερο μπλαζε. Εσεις ρε παιδι μου τα βλεπετε απο μεσα, δεν μπορειτε και αλλιως, ο οριζοντας σας ειναι (απολυτως λογικα) οι αμεσες εκφανσεις της ταξικης παλης στα Ελλαδιτικα πλαισια οπως τις βλεπετε γυρω σας, οπως σας χτυπανε οι αμεσες συνεπειες καθημερινα στο κεφαλι.

    Αποδω που καθομαι, που δεν εχω καθαρη εικονα για το τι γινεται στην Αθηνα, για το ποιος λεει τι και για το τι τρεχει, αυτο που βλεπω ειναι αυτο που μου λεει το BBC, το οποιο δεν μου περιγραφει τους Αγανακτιστας σαν ειρηνικη διαδηλωση, δεν κανει τεμεναδες στο ακομματιστο και τα λοιπα αλαφουζικα. Ισα ισα, ο Μπιμπισης, με τη σοφια του καλου ιμπεριαλιστη, μου τραβαει παραλληλες με την Λατινικη Αμερικη. Και μου λεει κιολας οτι η Ελλαδα του 2011 ειναι η Lehman Brothers του 2008.

    Η μεγαλη σημασια των επαναστασεων ποτε δεν αφορα τους αμεσα ενδιαφερομενους. Το σημαντικο πολιτικα (λεωγω) ειναι πώς το καταλαβαινουν οι υπολοιποι. Σε φαση ρε παιδι μου, η σημασια του Δεκεμβρη δεν ειναι το τι εγινε στο ΕΜΠ, αλλα το οτι εγιναν μπαχαλα συμπαραστασης στην κωμοπολη εξω απο το Σηατλ. Η σημασια της Γαλλικης Επαναστασης τελικα ηταν πολυ πιο μεγαλη για το τι εγινε στην Αιτη παρα για το τι εγινε στη Γαλλια (ποιος τη χεζει και τη Γαλλια?), η σημασια της Κουβανικης Επαναστασης ηταν στην Αγκολα και παει λεγοντας.

    Και λεω, ρε λες? Λες να ριξουν οι Αγανακτιστας την κυβερνηση, να ανεβει ο Σαμαρας να φανει οτι ειναι απ’τα ιδια, να ανεβει ο Βγενοπουλος, να παρει ποδι και να καταληξουμε με κανα Μοραλες που φοβαται ο Μπιμπισης? Οχι οτι ο Μοραλες ειναι να πουμε η Επανασταση, αλλα ειναι σημαντικο βημα κιαυτο, ε?

    Αλλα παλι εγω εχω την πολυτελεια, εσεις τα τρωτε στη μαπα, τι να πω.

  16. a8lios Ιουνίου 21, 2011 στις 8:08 πμ #

    Προς το παρόν διόρθωσα τον Ιουλιάνοφ -μα τί σκεφτόμουν, την άδεια;-, αλλά τον ποστοκόφτη δε τον βρίσκω.

    Απαντήσεις σε σχόλια αργότερα ή το απόγευμα.

  17. a8lios Ιουνίου 21, 2011 στις 8:23 πμ #

    Επίσης να επισημάνω πως ο Ριζοσπάστης σήμερα κυκλοφορεί με κεντρικό τίτλο:
    «Ο λαός να τσακίσει το αστικό πολιτικό σύστημα»
    Tον άκουσαν τον …Ιουλιάνοφ.

  18. gogos Ιουνίου 21, 2011 στις 9:46 πμ #

    Πολυ καλος. Το στελνω οπου μπορω.

  19. bookhunter Ιουνίου 21, 2011 στις 10:10 πμ #

    Άθλιος στο 6- είναι εκπληκτική η συλλογή, έχω όλο το υλικό εκείνης της εποχής του ένγκελς στα αγγλικά αξίζει νομίζω να διαβαστεί. Έχεις δίκιο για αυτό περί προστατευτισμού, επίης μου άρεσε και αυτό που π[ροσεγγίζει την εργατική αριστοκρατία, ίσως ανοίγει δρόμους να δούμε το ζήτημα σήμερα (θυμάμαι και ένα άρθρο του Μάκη Παπαδόπουλου σε μια ΚΟΜΜΕΠ, που μάλλον θέλει ξανακοίταγμα).

    Πάντως περί Ρινάλντι, νομίζω ότι είναι κλασικός «κραμπινάτος» Δεξιός οπορτουνισμός, αυτή η διάχυση στις μάζες. Να μην υπάρχει δηλαδή το «απ’έξω», αλφαβήτα του μαρξισμού δηλαδή, που όμως πάντα οι του συναφιού κατάφερναν να διαστρεβλώνουν. Μου αρέσει που λέγανε ότι θα μπουν στο ΣΥΡΙΖΑ, για να τον τραβήξουν αριστερά (εδώ γελάμε)…

    Στο σημερινό ρίζο, υπάρχει και ένα άρθρο σχετικά με τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα που αξίζει να διαβαστεί για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της επίθεσης. http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=21/6/2011&id=13586&pageNo=11&direction=1 Την καλημέρα μου!

  20. Ονειρμός Ιουνίου 21, 2011 στις 2:10 μμ #

    Το ερώτημα που βασανίζει, δεν είναι αν οι αγανακτίστας θα φέρουν »επανάσταση», αλλά αν θα ήταν καλύτερα να τους αφήσουμε στα δόντια των γνωστών-αγνώστων.
    Το ΚΚΕ καλό θα ήταν να αρχίσει να παράγει και λίγο μαρξισμό στο σήμερα. Πέρασαν δεκάδες χρόνια μαρξιστικής σκέψης και οι αναφορές παραμένουν σε αποσπάσματα Μαρξ, Ενγκελς, Λενιν. Απαραίτητα βάση μεν, μονομερής μαρξισμός δε. Το ΚΚΕ είναι το καλύτερο από τα υπάρχοντα. Αλλά αυτό δεν το κάνει ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΟ για να είναι επαναστατικός φορέας. Το ΚΚΕ δεν αναπτύσσει τον μαρξισμό όπως θα όφειλε. Εφόσον συγκεντρώνει δυνάμεις της εργατικής τάξης, τις πιο πλατιές, για αυτό και η κριτική εναντίον του σε αυτό το θέμα πρέπει να ειναι η πιο αμείλικτη. Και δεν ζητάω καμιά »ενότητα της αριστεράς». Ζητάω πχ μια μελέτη της διαλεκτικής που δεν είναι απλά και μόνο ό,τι έχουν πει οι κλασικοί. Ζητάω άνοιγμα μετώπων Ιδεών. Ζητάω λιγότερη συνθηματολογία και περισσότερη ενασχόληση με την θεωρία. Η καταγγελία περί διανοουμενισμού είναι αστικής φύσεως. Το ΚΚ πρέπει να έχει θεωρία. Ποιό φιλοσοφικό υπόβαθρο έχουν οι αρχές του ΚΚΕ?Τον διαλεκτικό υλισμό?Ναι αλλά η διαλεκτική της Φύσης του Ενγκελς πχ είναι ελαττωματική σε πολλά σημεια και αυτό εχει αποδειχθεί. Παρόλα αυτά, ουδεμία κριτική διάθεση στις σχετικές αναφορές.
    Και επιτέλους, ας μην βλογούν τα γένια τους τόσο πολύ κάποιοι. Αντίπαλος δεν είναι απλά ο »οπορτουνισμός». Όσο δεν παίρνει με το μέρος του την εργατική τάξη, τόσο κάθε ΚΚ ηττάται, δεν κερδίζει.

  21. Αντώνης Ιουνίου 21, 2011 στις 2:32 μμ #

    Που είναι ακριβώς «λειψή» η διαλεκτική της φύσης Ονειρμέ; Και από ποιόν έχει αποδειχτεί;

  22. κομμαντο λαϊκομετωπικής εντροπιας Ιουνίου 21, 2011 στις 2:40 μμ #

    «Είμαστε εκείνοι που όχι απλά μπορούμε, αλλά έχουμε υποχρέωση, έχουμε σαν ιστορική μας αποστολή, να συνεχίσουμε από εκεί που αυτό θα σταματήσει.»

    χαχαχα! Τί λε ρε σοβαρά?
    Θα κάνουμε εμείς όλο το δρόμο και μετά θαρθεί το ΚΚΕ να συνεχίσει!! Ε ρε γλέντια!

    Όλο το ποστ είναι ένας αδέξιος ιστορικός αναγωγισμός που προσπαθεί να δικαιολογήσει τη στάση του ΚΚΕ.

    Όχι Άθλιε, το κίνημα των αγανακτισμένων δεν είναι το μικροαστικό δημοκρατικό κόμμα του 1848.
    Δεν θα μπορούσε να είναι.

    Φτωχοί και αποκλεισμένοι άνθρωποι είναι η πλειοψηφία τους. Και επειδή ακριβώς είναι φτωχοί και αποκλεισμένοι στη πλειοψηφία τους έχουν αυτή τη στάση με τα κόμματα και τα συνδικάτα. Γιατί το αυθόρμητο και επιφανειακά σκεπτόμενο λαϊκό αισθητήριο λέει πώς αυτοί στα κόμματα και οι μεγαλοσυνδικαλιστές «έχουν άκρες», «μια ζωή τη βόλευαν» κτλ κτλ. Το ότι παίρνει και την Αριστερά η μπάλα θα πρέπει να την προβληματίσει. Αν, μη τί άλλο, τα εκατομμύρια από την κρατική χρηματοδότηση δεν τα αρνήθηκε ποτέ ούτε το ΚΚΕ ούτε ο ΣΥΝ.

    Η ταξική σύνθεση των αγανακτισμένων δεν είναι μικροαστική. Είναι φτωχοί, άνεργοι,και αποκομμένοι για χρόνια από οποιαδήποτε κέντρα αποφάσεων.
    Η πολιτική τους κατεύθυνση είναι διακύβευμα και θα κριθεί στο δρόμο και στους χώρους δουλειάς.

    Οι ιστορικοί αναγωγισμοί προσφέρουν παραμυθία και ασφάλεια. Το δύσκολο είναι να βρείς μια γραμμή πορείας στο σήμερα.

    Ξανα μανα μια σοβαρή οπτική για τη συγκυρια:

    http://ilesxi.wordpress.com/2011/06/19/%CE%BF-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%AE%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%BA/#more-1155

  23. βουρνούκιος Ιουνίου 21, 2011 στις 2:50 μμ #

    Ο άθλιος συλλαμβάνει αρκετά καλά τη φύση του κινήματος αυτού!

    Ομως το κίνημα αυτό δεν λέει μόνο αυτά. λεει και πολλά άλλα για ανατροπή του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου, της κυβέρνησης.

    Λεέι πολλά ακόμα για την οσμώση/σύνδεσή του με το ταξικό εργατικό κίνημα (πχ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ).

    Απο κει και πέρα: Ναι το κίνημα αυτό δεν έχει κομμουνιστικό προσανατολισμό. Αυτός είναι ο ρόλος της πρωτοπορείας. Να συμβάλλει στο να παέι προς αυτή την κατεύθυνση καθε λαϊκό μαζικό κίνημα. Να κατανοήσει ο λαός (εργατική τάξη, μικροαστοί, νεολαία) πως μόνο με την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, και την σύνδεσή της με το καθεστώς της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας και τη νέα κομμουνιστική προοπτική, θα δοθεί τέλος στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στις απατες, στις φουσκες, που είναι σύμφυτα όλα αυτά με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τον καπιταλισμό εν γένει.

    Για να τα κάνεις όλα αυτά πρέπει να σε δει δίπλα του αυτός οαγωνιζόμενος λαός που ξυπνά τώρα, με πολλές μικροαστικές ακόμα αυταπάτες κλπ. Να σε δει δίπλα του να συνδιαμορφώνει μαζί σου, ακόμα και αν λέει πολές φορές παπαριές.

    Αυτός είναι ο στόχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  24. βουρνούκιος Ιουνίου 21, 2011 στις 2:57 μμ #

    ΚΑΙ πάντα συναγωνιστές να λαμβάνετε ενημέρωση κατευθείαν από την πηγή. Το κίνημα αυτό σαφώς κα ιδεν είνα ιενιαίο. Υπάρει η ακροδεξιά -εντελώς μειοψηφική- πτέρυγα (η οποία έχει ηττηθεί και σε αυτό έχει συμβάλλει τα μέγιστα ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ), υπάρχει η αριστερή του πτέρυγα, η αναρχική/αντιεξουσιαστική και τέλος πολύ χύμα κόσμος.

    Εμείς ως ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ έουμε ως στόχο -σε αντίθεση πχ με τον συριζα και την ΚΟΕ- να συμβα΄λλουμε στην παραπέρα πολιτκοποίησή του με αντι-ΕΕ προσανατολσιμό, με παρα πέρα οργάνωση της άμεσης δημοκρατίας (στην κατεύθυνση της εργατικής δημοκρατίας). Και όσο το καταφέουμε!!

    Ηδη την Παρασκευή καλέι με απόφασή της η ΛΣΣ τις συνοικιακές λαϊκές συνελέυσεις, να στείλουν ΑΝΤΙΠΡΟΣΏΠΟΥΣ τους για ένα πρώτο παναθηναϊκό μάζεμα των λαϊκών συνελέυσεων.

    Ηδη η ΛΣΣ αποφάσισε την διεξαγωγή συζήτησης για το σύμφωνο του ευρώ.

    Εμείς συμμετέχουμε οργανικά σε αυτό το αντιφατικό κίνημα! Με τις αδυναμίες μας, έχοντας πιάσει όμως σωστά εκτιμώ τον παλμό του κόσμου. Το ΚΚΕ; Οχι κατ εμε.

  25. a8lios Ιουνίου 21, 2011 στις 3:08 μμ #

    @Nas
    «Μπορείς να μου πεις σε ποιες μάχες (ταξικές που έδωσε το ΠΑΜΕ) αναφέρεσαι?»

    Το ΠΑΜΕ συνέβαλε όσο κανένα άλλο κομμάτι του εργατικού κινήματος στην ανάπτυξή του το τελευταίο 20 μηνο γιατί:

    1. Ήταν το μόνο κομμάτι που κάλεσε (και υλοποίησε σχεδόν μόνο του) σε ξεσηκωμό από την αρχή της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Συνέβαλλε έτσι στο να μην δοθεί περίοδο χάριτος στη κυβέρνηση.
    2. Κατοχύρωσε πλέον μια και καλή πως «και να μην θέλει η ΓΣΕΕ και οι ξεπουλημένες ηγεσίες, απεργία θα γίνει». Αυτό έγινε με αλλεπάλληλες απεργιακές κινητοποιήσεις που οργάνωσε μόνο του, χωρίς τη ΓΣΕΕ. Σταθμοί σε αυτό ήταν η 17/12/2009 και η 48ωρη πέρσι την άνοιξη.
    3. Ήταν αυτό το κομμάτι του κινήματος που πρώτο καλλιέργησε την ανυπακοή των εργαζομένων (και ευρύτερων στρωμάτων) απέναντι στις δικαστικές αποφάσεις που βγάζαν παράνομες απεργίες, απέναντι στο ιδεολόγημα πως «καθήστε για λίγο ήσυχοι να φτιάξουμε κάποια πράγματα, ώστε να μην έρθουν τα χειρότερα». Η αντίδραση που υπήρχε πριν 1 χρόνο απέναντί του δεν ήταν τυχαία. Επίσης δεν υπήρξε αυτή η αντίδραση επειδή φοβόντουσαν στενά το ΠΑΜΕ. Φοβόντουσαν ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ σε μια σειρά ομάδες και στρώματα. Και αυτή φάνηκε πολύ γρήγορα.
    4. Το ΚΚΕ κυρίως, αλλά και το ΠΑΜΕ σε σημαντικό βαθμό, έχουν κάνει τους τελευταίους 20 μήνες σημαντική δουλειά, δουλειά υποδομής και ουσίας, ως προς το τί απαιτούν από τα μέλη τους και αντιστρόφως στο τί θεωρούν αυτά σαν καθήκοντά τους. Με θυσίες βεβαίως, όχι λίγες. Αλλά σήμερα η τεράστια πλειοψηφία των μελών του ΚΚΕ, όπως και αρκετά μέλη του ΠΑΜΕ, έχουν(με) δώσει επανειλλημένως μάχες κόντρα στην εργοδοσία τους (μας), χωρίς καμία επίσημη συνδικαλιστική κάλυψη. Όχι μόνο αυτό, αλλά καλούν και άλλους, πετυχαίνοντάς το πολλές φορές, να τους ακολουθήσουν. Αυτό, το πλήρες ξεπέρασμα του φόβου απέναντι στην εργοδοσία και στο τί μπορεί να ακολουθήσει της ανυπακοής, (α) εμπνέει και (β) θα φανεί τρομερά σημαντικό στο μέλλον.
    5. Σημαντικά κομμάτια του δυναμικού του κόμματος και του ΠΑΜΕ αρχίζουν πλέον να θεωρούν ως μια «αυτονόητη διαδικασία» πως σε όποιο εργασιακό χώρο βρεθούν, δε θα προσπαθήσουν απλά να γράψουν συναδέλφους σε σωματεία, αλλά θα προσπαθήσουν να χτύσουν δομές που να πατάνε στην παραγωγική μονάδα, λ.χ. σωματειακές επιτροπές, οι οποίες θα έχουν τη δική τους αυτόνομη/πολύπλευρη δραστηριότητα.
    6. Είναι το μόνο ταξικά προσανατολισμένο κομμάτι στο εργατικό κίνημα που αύξησε το τελευταίο 20μηνο σημαντικά τον διεθνή του συντονισμό. Ίσως είναι και το μόνο με τέτοιες δυνατότητες, αλλά και πάλι. Δεν είναι μόνο το συνέδριο της ΠΣΟ που έγινε στην Αθήνα. Είναι πρωτίστως αυτό βέβαια. Είναι όμως και μια σειρά προσπάθειες, τόσο ανα κλάδους, όσο και κεντρικά, για ευρωπαϊκούς και ευρύτερους συντονισμούς, με τους οποίους δείχνει να βοηθάει να ξεφρακάρουν δυνάμεις και σε άλλες χώρες προς ταξική κατεύθυνση.
    7. (και τελευταίο) έχει αλλάξει σημαντικά, έχει συγκεκριμενοποιηθεί το τί εννοούμε «ανατροπή των συσχετισμών στο εργατικό κίνημα και πως δουλεύουμε γι αυτή», πράγμα που παλαιότερα θεωρούνταν από αρκετούς πως είναι απλά/κυρίως το να γίνουμε πλειοψηφία. Σταθμός σε αυτό ήταν βέβαια οι αποφάσεις του ΚΚΕ στην «Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για τη δουλειά του ΚΚΕ στην Εργατική Τάξη και στο Συνδικαλιστικό Κίνημα»

    ΟΚ, δεν είναι όλα τα παραπάνω δράσεις/μάχες του ΠΑΜΕ, θεωρώ όμως το σύνολο αυτών σαν συμβολή μας στο εργατικό κίνημα το τελευταίο 20μηνο.
    Μέσα στα παραπάνω θα εντωπίσεις και τις δράσεις θαρρώ.

  26. a8lios Ιουνίου 21, 2011 στις 3:19 μμ #

    Τα παραπάνω (25) ένα προς ένα βέβαια έχουν και την άλλη όψη, πως ο λαός έχει πολλαπλάσιες απαιτήσεις από εμάς σε σχέση με άλλα κομμάτια του εργ.κινήματος και πως σε σχέση με αυτές τις απαιτήσεις είμαστε αρκετά πίσω.
    Όσα έγραψα δεν ήταν για να το προσπεράσω αυτό.
    Ήταν γιατί αντικειμενικά έχουν γίνει σημαντικά βήματα σε αυτούς τους τομείς.

  27. erodotos Ιουνίου 21, 2011 στις 3:39 μμ #

    Εύγε και πάλι εύγε! Αν μη τι άλλο, η τελευταία περίοδος έδωσε την αφορμή, αποτέλεσε το έδαφος για ένα γόνιμο διάλογο και προβληματισμό, για μια ένταση των ζυμώσεων στα πλαίσια του εργατικού-λαϊκού κινήματος, που εμπεριέχει τον σπόρο να επιφέρει πραγματικά μια ποσοτική αλλά και ποιοτική άνοδό του!

    Δεν ξέρω αν ζούμε μέρες 1848, αλλά σίγουρα απο μας εξαρτάται -και από τους χιλιάδες άλλους που θα μπουν στον αγώνα- να γράψουμε και μεις μια σελίδα στην ιστορία του κινήματος…

    Καλή συνέχεια!

    http://www.erodotos.wordpress.com

  28. Stergios Ιουνίου 21, 2011 στις 4:07 μμ #

    Πολύ καλή ανάρτηση,
    συνέχισε να ενοχλείς κάποιους άθλιους της πολιτικής σκέψης και πράξης
    Κάποιοι νομίζουν ότι πολιτικός μικροαστός είναι ο ταξικά μικροαστός όπως κάποιοι νόμιζαν ότι βασιλικοί είναι μόνο τα παιδιά του… βασιλιά. Έτσι δεν μπορούν να καταλάβουν μια μικροαστική θέση που μπορεί να εκφράζεται και από άστεγο. Μαύρα μεσάνυχτα…

    Η θεωρία της ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ κατάληψης της πλατείας

    Κάποιοι άλλοι λένε να πάει το ΠΑΜΕ στη πλατεία να τη καταλάβει ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ τηρώντας ευλαβικά τους κανόνες της!
    Η θεωρία της εκ των έσω κατάληψης μιας εξουσίας, ενός οργανισμού, μιας μάζας με τους όρους τους δικούς τους, είναι πολύ παλιά και η τελευταία έκδοση για την Αριστερά ήταν ο Ευρωκομουνισμός και το εγχείρημά του δεν κατέληξε όχι απλά σε αποτυχία αλλά σε κατάληψη των ευρωκομμουνιστικών κομμάτων από την αστική τάξη, δηλ. μετατροπή στο αντίθετο τους! Τα ΚΚ Γαλλιας, Ιταλίας, Ισπανίας κ.α. σήμερα είναι κόμματα εξαφανισμένα μέσα σε αστικά ρεύματα και ιδεολογικά αδιέξοδα.

    Στις πλατείες η Αριστερά είναι παρούσα. Χιλιάδες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ του Μετώπου του Αλαβάνου ,της ΚΟΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων αριστερών οργανώσεων είναι εκεί με τη προβιά του «ακομμάτιστου» με σκοπό να μεταλλάξουν τη πλατεία προς τα αριστερά. Το αποτέλεσμα είναι να μεταλλαχθούν αυτοί χάνοντας κυριολεκτικά τη ταυτότητά τους και τον μπούσουλα.

    Δεν είναι δυνατόν να ερμηνευτεί πως αλλιώς περνάνε αποφάσεις ακριβώς αντίθετες ο από κάθε αριστερή πολιτική θέση.

    Με κρυμμένη την ιδιότητα!
    Είναι πραγματικά λυπηρή η συμμετοχή των αριστερών αυτών χωρίς ταυτότητα, χωρίς οργάνωση, με κρυμμένη την ιδιότητα και την ιδεολογία τους ως αντάλλαγμα της συμμετοχής τους στο «πείραμα» της Άμεσης Δημοκρατίας όπως την επέβαλε η αστική τάξη με τους μηχανισμούς της. Κρύβουν τις ιδιότητές τους, αλλοιώνουν το λόγο τους, αποδέχονται την πρωτοκαθεδρία του αυθόρμητου έναντι του συνειδητού και πολλοί από αυτούς αρνούμενοι τον εαυτό τους κτίζουν θεωρίες για νέα δημοκρατικά όργανα όπως η «αμεσοδημοκρατία» που γεννάει η «πλατεία» λες και πρόκειται για παρθενογένεση νέων Σοβιέτ!

    Αντί να απαιτήσουν με όσα μέσα έχουν τη κατάργηση του πλαισίου απαγορεύσεων της Λ.Σ. πλειοδοτούν με θεωρίες και πράξεις απαρνούμενοι τον εαυτό τους!

    Πρόκειται για τη χειρότερη προσβολή στη ιστορία της Αριστεράς.
    Η τελευταία παράγραφος του Κομμουνιστικού Μανιφέστου είναι διδακτική γι αυτούς που κάνουν θεωρίες υποταγής στους κανόνες της πλατείας:
    «Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος».

    Να και η αντίθεση λαού Αριστεράς!

    Ρ.Ρινάλντι
    (…) Το κίνημα αυτό φέρει βαθιά πολιτικοποίηση και μάλιστα σε αντίθεση με τη ρηχή αντιμνημονιακή στάση της Αριστεράς και των συνδικάτων. Φωνάζει να φύγουν όλοι, δεν γίνεται να ελευθερωθεί η κοινωνία αν δεν ελευθερωθεί από αυτούς. Να αλλάξει η Ελλάδα. Αιτήματα βαθιά απελευθερωτικά.»

    Άντε βγάλε άκρη!

  29. βουρνούκιος Ιουνίου 21, 2011 στις 4:08 μμ #

    Αναρτώ και την τελευταία ανακοίνωση του ΝΑΡ για να έχετε ενημέρωση κατευθείαν από την πηγή του ΤΙ λέμε και ΤΙ κάνουμε καταρχήν ως ΝΑΡ και παραπέρα ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

    (…) Αυτές τις μέρες ζούμε τα πιο παρακμιακά φαινόμενα του σάπιου πολιτικού προσωπικού του παρηκμασμένου καπιταλισμού που όλα τα πουλά και όλα τα αγοράζει! Το εργατικό κίνημα, ο μαχόμενος λαός των πλατειών, η ανυπότακτη νεολαία δεν έχουν καμιά δουλειά με τα σχέδια τους! Αντίθετα!
    Η μαχητική συνάντηση και συνένωση των «πλατειών» με τα εργατικά συλλαλητήρια και τις απεργίες, της οποίας ένα πρώτο σημαντικό βήμα ζήσαμε στις 15/6, πανικοβάλλουν την κυβέρνηση, το κεφάλαιο και την τρόικα. Σε αυτόν το δρόμο να βαδίσουμε πιο μαζικά και αποφασιστικά τις επόμενες ημέρες με κήρυξη νέας πανεργατικής απεργίας, με απεργιακό μπλακ άουτ σε χώρους δουλειάς και κλάδους, με ταυτόχρονη κατάληψη των πλατειών και δρόμων της χώρας, με εξέγερση λαού και νεολαίας ενάντια στην τυραννία κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ.

    Σε αυτό το στόχο οφείλει να συμβάλλει κάθε αγωνιστική δύναμη και όλη η Αριστερά, με την αναγκαία ανατρεπτική κοινή της δράση. Για τη δημιουργία ανεξάρτητων λαϊκών – εργατικών συνελεύσεων και οργάνων πάλης και επιβολής των διεκδικήσεων του λαού και της νεολαίας σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά. Για τον αγωνιστικό συντονισμό όλων των συνελεύσεων, των σωματείων και των πρωτοβουλιών βάσης. Για την προώθηση ενός προγράμματος αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης. Για την «Βουλή των κάτω», την πραγματική Δημοκρατία των εργαζομένων και του λαού!
    Η Αριστερά πρέπει να δώσει την μάχη για την κλιμάκωση των αγώνων τώρα και όχι να αναζητά κοινοβουλευτική λύση με εκλογές. Οι εκλογές, το αστικό κοινοβούλιο, δεν μπορούν να δώσουν φιλολαϊκή διέξοδο από την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση. Η απάντηση βρίσκεται σε ένα μαζικό, ταξικά ανασυγκροτημένο, ανερχόμενο πολιτικά εργατικό και λαϊκό κίνημα ανατροπής, που γεννιέται, δυναμώνει και μπορεί να παίρνει μορφή στα σημερινά πεδία της ταξικής πάλης! Γι αυτό το κίνημα το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ρίξουν όλο τους το βάρος.
    Αυτό το κίνημα μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του ενάντια στις κυβερνήσεις των μνημονίων.
    Ανεξάρτητη αγωνιστική λαϊκή ενότητα και όχι εθνική, «πατριωτική» και «οικουμενική» συναίνεση στην τρόικα, στην κυρίαρχη πολιτική και στο σάπιο πολιτικό τους σύστημα!
    Παλλαϊκές συγκεντρώσεις, πανεργατικές απεργίες και συλλαλητήρια, κλιμάκωση των αγώνων και όχι αναμονή κοινοβουλευτικών λύσεων, για:

    – Να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και το Σύμφωνο για το ευρώ! Κατάργηση και όχι «επαναδιαπραγμάτευση» των Μνημονίων. Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων.
    – Παύση πληρωμών-διαγραφή του χιλιοπληρωμένου τοκογλυφικού χρέους!
    – Έξω απ’ το ευρώ, την ΕΕ και το ΔΝΤ και όχι αυταπάτες για φιλολαϊκές λύσεις εντός τους.
    – Φέρτε πίσω τα κλεμμένα, δραστική ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων. Αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές.
    – Γενναία αύξηση της φορολογίας του μεγάλου κεφαλαίου και όχι μείωσή του, όπως λέει η ΝΔ. Δραστική μείωση των φόρων για τα λαϊκά στρώματα, τους εργάτες, τους νέους και τους ανέργους. Σταθερή δουλειά για όλους. Απαγόρευση των απολύσεων.
    – Καμιά ιδιωτικοποίηση – κανένα ξεπούλημα. Δημόσιες όλες οι κοινωφελείς υπηρεσίες. Δωρεάν υγεία, παιδεία, ασφάλιση.
    – Κρατικοποίηση των τραπεζών, με εργατικό έλεγχο.
    – Κατάργηση της ενίσχυσης με εκατομμύρια ευρώ των κομμάτων. Κατάργηση των βουλευτικών προνομίων!

    Οι «κλέφτες» της ζωής και των δικαιωμάτων μας «στο σκαμνί» και τα κλεμμένα («νόμιμα» και «παράνομα») πίσω στους εργαζόμενους – παραγωγούς του πλούτου! Σε αυτό τον αγώνα, ανοίγει ο δρόμος για την αναγκαία συνολική απάντηση στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της κρίσης και της υπερεκμετάλλευσης, για την εργατική εξουσία και τη διεθνιστική κομμουνιστική απελευθέρωση!

    Η επίθεση του κεφαλαίου μπορεί να σαρωθεί. Το εργατικό κίνημα μπορεί ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

    Ο μαχόμενος Λαός μπορεί να στείλει στα αζήτητα της Ιστορίας τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, την τρόικα και όλο το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.
    Αυτός ο μικρός Λαός, ο Μέγας, ο μόνος που δικαιούται να είναι ο αρχηγός στις λαϊκές εξεγέρσεις!

    Γραφείο Τύπου του ΝΑΡ

  30. Αναυδος Ιουνίου 21, 2011 στις 4:09 μμ #

    Kommando

    Συνεχισε στο δρόμο του Παγκαλου

  31. Red Ghost Ιουνίου 21, 2011 στις 4:23 μμ #

    Εξαιρετικό το άρθρο του Άθλιου!
    Μερικές παρατηρήσεις, όσο πιο συνοπτικά γίνεται:

    1) Είναι εντυπωσιακό: από το 1848 έχει περάσει ενάμισος αιώνας και ακόμα τα κείμενα των Μάρξ και Ενγκελς έχουν να μας διδάξουν τόσα πολλά για το κίνημα του σήμερα.

    2) Γιατί η Βουλή δέχεται τόσα «πυρά» από «αγανακτισμένους» και παπαγαλάκια; Στην αστική δημοκρατία που έχουμε υπάρχει η υποτιθέμενη «διάκριση των εξουσιών» σε δικαστική, νομοθετική και εκτελέστική. Η δικαστική εξουσία δεν εκλέγεται, αλλά διορίζεται. Η εκτελεστική εξουσία ανήκει σε ποσοστό 100% στο πρώτο κόμμα, το οποίο είναι πάντα (φυσικά) αστικό. Η μόνη εξουσία στην οποία ακούγεται η φωνή και της αντιπολίτευσης, ακόμα και του ΚΚΕ, είναι η νομοθετική, δηλαδή η Βουλή! Γιατί λοιπόν να «φταίνε και οι 300» της Βουλής, τη στιγμή που είναι οι μόνοι στους οποίους υπάρχει και η αντίθετη άποψη και δεν φταίνε αντίστοιχα οι δικαστές και οι μισθοί τους; Γιατί δεν ζήτησαν οι «αγανακτισμένοι» πραγματική δημοκρατία στα δικαστήρια, μείωση των προνομίων/ μισθών των δικαστών, λαϊκό έλεγχο; Αντίστοιχα και στην εκτελεστική εξουσία δεν υπάρχει καμία πίεση σε συμβούλους υπουργών και γενικούς γραμματείς υπουργείων. Μόνο στους υπουργούς υπάρχει και αυτό γιατί έχουν ΚΑΙ βουλευτική ιδιότητα. Αντίθετα οι εξωκοινοβουλευικοί υπουργοί θεωρούνται τεχνοκράτες και είναι επίσης υπεράνω κριτικής.
    Καλλιεργείται εδώ και πολύ καιρό αυτή η εχθρότητα απέναντι στη νομοθετική εξουσία. Είναι τυχαίο πως ο ΓΑΠ και οι υποστηρικτές του θα προτιμούσαν μια «δημοκρατία» αμερικάνικου τύπου με Πρόεδρο, συμβούλους, οβάλ γραφείο και εκμηδενισμένο κοινοβουλευτικό έλεγχο;

    3) Δεν είναι μόνο μικροαστοί στην πλατεία (αν και φίλοι μου ΕΒΕ που δεν κατέβαιναν ποτέ πουθενά είναι τώρα στην πάνω πλατεία με τις γαλανόλευκες στην πλάτη). Είναι και τμήματα της εργατικής αριστοκρατίας που χάνουν τη βολή τους. Είναι και κουρελιασμένα εργατικά στρώματα που τους έχει καταπιεί η μακροχρόνια ανεργία.
    Λέει ο Κομμάντο: «Φτωχοί και αποκλεισμένοι άνθρωποι είναι η πλειοψηφία τους.» Ε, τι θα ήταν, βιομήχανοι; Όμως γιατί αυτό σημαίνει ότι: «το κίνημα των αγανακτισμένων δεν είναι το μικροαστικό δημοκρατικό κόμμα του 1848»; Το 1848 εκτός από τους μικροαστούς που έδιναν τον τόνο υπήρχαν και όλα τα άλλα στρώματα. Ο Άθλιος έχει δίκιο στην αναγωγή που κάνει, υπάρχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά στις δυο ιστορικές περιόδους.

    4) Είχαν οι «αγανακτισμένοι» ως τώρα την παραμικρή παρέμβαση στους χώρους εργασίας; Δυσκόλεψαν έστω για ένα δευτερόλεπτο τη ζωή του κάθε Αλαφούζου, Βαρδινογιάννη, Λάτση κ.λ.π.; Ζήτησαν από τον εργοδότη τους μεγαλύτερο μισθό; Έκαναν απεργία; (ρητορική ερώτηση) Μήπως χτυπάνε το «σαμάρι» (βουλευτές ΝΔ/ ΠΑΣΟΚ που ως τώρα ψήφιζαν) για να μην χτυπάνε το «γάϊδαρο» (τα αφεντικά τους), ο οποίος όταν θυμώνει, κλωτσάει άσχημα;

  32. Red Label Ιουνίου 21, 2011 στις 4:30 μμ #

    νομίζω ότι το πιο ωραίο από τα τελευταία ποστ παίρνει κ πάλι λοξό δρόμο!πάλι αρχίζουμε το τι κάνει το ΝΑΡ κ το ΚΚΕ στις πλατείες!εγώ Αθλιε απήλαυσα το ποστ αλλά θεωρώ ότι ο προβληματισμός που έθεσες δεν ε΄ίναι αυτός που συζητάνε κάποιοι για να αυτοδικαιωθούν!άλλωστε δε με νοιάζει αυτό!

    το κίνημα της πλατείας κ η στάση όλων μας αναγκάζει να βγάλουμε νέα συμπεράσματα!πιο ταξικά ολοκληρωμένα!κ ένα από αυτά είναι για μένα το γεγονός ότι στις επαρχίες όπου ο έλεγχος από τις αστικές-μικροαστικές αντιλήψεις σε συνδυασμό με τη λειψή αγωνιστική πείρα έχει φέρει τον άκρατο-σε πολλές περιπτώσεις φασισμό του τύπου:δε θα πάει κανείς να ψηφίσει κόπου βρίσκουμε συνδικαλιστή θα τον δέρνουμε,όπου βρούμε βουλευτή θα τον κοπανάμε,δεν θα απεργήσει κανείς γιατί αυτό είναι σαμποτάζ για τη χώρα κ μεις θέλουμε ανάπτυξη κ όλο κάτι τέτοια!

    κ τα παραπάνω τα λέω όχι για να «τονίσω τις αδυναμίες» κάποιου αλλά για να δείξω ότι είναι κίνημα με μικροαστικές αντιλήψεις αντιλήψεις κ απόψεις στο οποίο όχι απλά δεν πρέπει να υποτάσσεται ο Κομμουνιστής αλλά αντιθέτως να έρχεται σε επαφή μαζί του κ να το τροφοδοτεί με την ιδέα της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης,της ταξικής πάλης,του πολιτικοποιημένου αγώνα κτλ κτλ!αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι μια μέρα οι «αγανακτισμένοι» θα ξυπνήσουν κ θα πουν «τώρα με το ΚΚΕ για Λαϊκή εξουσία-οικονομία!αλλά θα έχουν μπει οι πρώτες βάσεις για να μην απογοητευτούν όταν μαζευτεί αυτό το κίνημα κ να ξαναβγούν στο δρόμο υιοθετώντας καλύτερα συνθήματα κ απόψεις!

  33. AlexD Ιουνίου 21, 2011 στις 5:03 μμ #

    ‘Νταξει παιδιά, ορισμένοι υπέρ του δέοντος προσπαθείτε να προσδώσετε ιδεολογική ανεπάρκεια στο ΚΚΕ. Είναι η αντίθετη όψη της δεξιάς κριτικής περί προσκόλλησης του ΚΚΕ στην «ιδεολογική καθαρότητα». Το ΚΚΕ κάνει συγκεκριμένη θεωρητική δουλειά επί του ζητήματος της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού (απόφαση 18ου για το Σοσιαλισμό) δουλειά η οποία είναι προϊόν πλατειάς επεξεργασίας, με σημαντική συμμετοχή μελών του κόμματος. Για το αν έχουν ελλείψεις θεωρητικά έργα των κλασσικών δεν νομίζω ότι ακυρώνεται η ισχύς τους και σήμερα (δεν θα μπορούσαν να μείνουν στάσιμα), κι ούτε νομίζω ότι η ανάρτηση είναι γενικά αναγωγιστική, ότι μηχανιστικά συνταιριάζει μια κατάσταση του χτες στο σήμερα.
    Λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα στοιχεία της κοινωνίας, της εποχής, του επιπέδου ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά και την λίγο-πολύ αμετάβλητη ταξική σύνθεση των ευρωπαϊκών κρατών της Ευρώπης απ τα μέσα του 19ου αιώνα, νομίζω ότι σ’ αυτή τη φάση της πάλης των τάξεων, η ανάλυση του σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό ακριβής.

  34. a8lios Ιουνίου 21, 2011 στις 5:30 μμ #

    @Red Label
    Έχεις δίκιο. Δε θα αφήσω το ποστ να ξεχειλώσει, σε καμία περίπτωση. Εις γνώσιν και των υπολοίπων.

    @Κομμάντο
    Ξεκαβάλησε λίγο το καλάμι άνθρωπε.
    Δεν υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας, είναι σαφές.
    Εγώ δε διεκδίκησα τίποτα δάφνες ιστορικού. 5 σκέψεις εκθέτω που μου ήρθαν τελευταία. Σε άλλους θα αρέσουν, σε άλλους πάλι όχι.
    Αλλά η δική σου υπεροψία από τί δικαιολογείται τάχα;

    Τέλος, και το Φλεβάρη το 1848 την επανάσταση κυρίως οι εργάτες την έκαναν, δεν είναι επομένως εκεί το ζήτημα.
    Αλλά είπα πως δεν υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας, οπότε σταματώ να επικοινωνώ.

    @Σ/φος Πλαγκάλ (όσο είσαι μακριά μπορούμε να λέμε και τέτοια 😀 )
    Κοίτα να δεις, και ο Μαρξ λ.χ. στην «18η μπρυμαίρ» επαινεί όσα έγιναν το 1848 στην Γαλλία, με την έννοια πως από τον Ιούνη του 1848 και μετά έγινε απολύτως σαφές πως η ουσία των επαναστάσεων είναι ταξική και όχι «εκδημοκρατιστική».
    Σαφώς, ό,τι κι αν συμβαίνει και όπου κι αν καταλήξουμε, όταν μιλάμε για ένα λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, που υπέστη μια φοβερή ήττα με την ανατροπή του σοσιαλισμού (εδώ είναι που τσινάς;), θα είναι κέρδος.
    Από κάθε άποψη.
    Όσο όμως το πράγμα κινείται, έχουμε υποχρέωση να κανουμε το παν για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό.
    Γιατί καλύτερο από το να βγάζεις συμπεράσματα από μια χαμένη ευκαιρία, είναι το να τα βγάζεις έχοντας πάρει την εξουσία.

    Ναι, η δικιά μας παραμύθα είναι αυτή του τσακίσματος του τωρινού κράτους, ένα πανεθνικό σώμα αποτελούμενο από εργαζόμενους αντιπροσώπους, οι οποίοι θα εκλέγονται και θα ανακαλούνται από την παραγωγική μονάδα στην οποία ανήκουν. Αυτή θα ελέγχει και τις αποφάσεις των «πάνω».
    Δε σε καλύπτει; Κανένα πρόβλημα!
    Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι.
    Δεν είπαμε πως θα τα χαλάσουμε με κάποιον λόγω διαφωνίας στη μορφή της εξουσίας που θα υπάρχει.
    Γι αυτό υπάρχει ο όρος λαϊκή εξουσία, για να χορέσει κάθε παραμυθάς.
    Είπαμε όμως πως ναι, στη δικιά μας εξουσία δε χωράνε όλοι. Το «λαϊκή» είναι σαφώς προσδιορισμένο και κάποιοι δε χωρούν σε αυτό.
    Όπως είναι και το τί οικονομία θα υπάρχει (εθνικοποίηση–>κοινωνικοποίηση βασικών/συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής με κοινωνικό έλεγχο, πανεθνικός κεντρικός σχεδιασμός, (κατά το δυνατόν) αυτοδύναμη ανάπτυξη, εξωτερική οικονομική πολιτική στη βάση σχέσεων αμοιβαίου οφέλους) και πως μια τέτοια δε χωρά σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις.
    Δώσε κλώτσο να γυρίσει…

  35. faros Ιουνίου 21, 2011 στις 5:32 μμ #

    Ας μου επιτραπεί και σε μένα να υπογραμμίσω πόσο εξαιρετικό άρθρο έγραψες !

    Και … τα λες όλα …

  36. λαθραναγνώστης Ιουνίου 21, 2011 στις 6:01 μμ #

    Ρε Άθλιε, προσπαθώ να γράψω κανα σχόλιο, αλλά δεν βρίσκω τι να πώ. Τα έχεις γράψει ήδη όλα.
    Αφού δε έκανες και τον Φάρο να γράψει στο Γκράνμα……τι να πω.
    Συγχαρητήρια!!
    Προσωπικά, μιλώντας με συνάδελφους και γνωστούς που θεωρούν ότι τους εκφράζει η πλατεία, έχω καταλήξει, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των αγανακτισμένων όχι μόνο δεν επιθυμεί αλλαγή του υπάρχοντος οικονομικού καθεστώτος, αλλά είναι και εχθρική σε κάθε τέτοια σκέψη . Αυτό που βασικά επιθυμούν είναι η επιστροφή στα προ της κρίσης.
    Πολύ ευχαρίστως θα αποδέχονταν να επαναλήφθεί μια κατάσταση σαν αυτή του Α Παπανδρέου το 81, παρ ότι με βάση τις δικές τους αναλύσεις, η ασυδοσία εκείνης της περιόδου, είναι μέρος του σημερινού προβλήματος.
    Δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι ο καπιταλισμός σαν σύστημα βρίσκεται πλέον σε φάση κατά την οποία μόνο θα παίρνει από τον εργαζόμενο και θα δίνει τίποτα.
    Η εμπέδωση απο αυτόν τον κόσμο αυτής της πραγματικότητας, είναι από τα δυσκολότερα σημεία του έργου που καλείται να κάνει το ΚΚΕ.

    Υ.Γ Βλέπω ότι οι διακυρήξεις ορισμένων συναγωνιστών, αρχίζουν και διαμορφώνονται στο πνεύμα του επικείμενου δημοψηφίσματος.
    Υπάρχει όμως και ο …….ξενοδόχος!

  37. Y Ιουνίου 21, 2011 στις 6:07 μμ #

    Aθλιόμουτρο.

    Τα μάτια μου έκλεισαν χτες πριν προλάβω να τελειώσω το άρθρο και ούτε τώρα έχω χρόνο να το τελειώσω.
    Μόλις τελείωσα όμως από την εξαμηνιαία συνάντηση της δουλειάς μου (για τους καινούριους http://www.corporateeurope.org/) όπου είχα αναλάβει να ξεκινήσω κάνοντας μια εισήγηση για το χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης.
    Ξεκίνησα διαβάζοντας το απόσπασμα των Μαρξ – ‘Ενγκελς που παρέθεσες.
    Η συνάντηση πήγε τέλειας και η οργάνωση αποφάσισε να βοηθήσει στην κατανόηση των λόγων που κινήματα σε διάφορες χώρες προτείνουν την έξοδο από ΟΝΕ ή/και ΕΕ.

    Με τη βοήθεια του Θεού…

  38. βουρνούκιος Ιουνίου 21, 2011 στις 6:43 μμ #

    Μερικές σκέψεις:

    1. Η σχεση «μέσα» σε ένα κίνημα και «εξω» απο ένα κίνημα. Καταρχάς έτσι που το παρουσιάζει ο άθλιος, φαίνεται σαν η διαφορά να είναι πολύ πολυ λεπτη!

    Δίοτι και το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλη η Αριστερά, προφανώς και κάνουν τη δουλειά τους και εκτός κινήματος! Ετσι, εξακολουθούν να χαράζουν τη γραμμή τους, να βγάζουν τα έντυπά τους, να προσπαθούν να εντάξουν μέλη κλπ.

    Απο την αναποδη, με τη λογική του άθλιου πάλι, όλοι είναι εντός κινήματος! Διότι λέει ό αθλιος πως η όλη δουλειά του παμε/κκε ενίσχυσε τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά των εργαζομένων, κομματι των οποίων με τα στραβά τους είναι και οι πλατείες, οπότε και το κκε μέσα είναι.

    Τρίτο χαρακτηριστικό της τοποθέτησης του άθλιου είναι πως το κκε είναι μέσα μεν, αλλά κριτικάρει σκληρα τα αρνητικά χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος προκειμένου αυτό να αποκτήσει ταξικά χαρακτηριστικά.

    πάνω κάτω έτσι αναλύω την τοποθέτηση του άθλιου.

    Για να δούμε τώρα αυτές τις λεπτές αποχρώσεις οπού οδηγούν σε μια χοντρή διαφορά!!

    1. Μεσα σε ένα κίνημα ΓΕΝΙΚΑ δεν σημαίνει τπτ. Μέσα σε ένα κίνημα ΕΙΔΙΚΑ αποκομμένο δλδ από την γενικότερη κίνηση πάλι δεν σημαίνει τπτ. Ο Αθλιος παραγνωρίζει αυτή τη διαφορά, κα ιρίχνει το βάρος στο «ΓΕΝΙΚΑ». Ετσι όμως δεν ερμηνεύει και πολλά.

    ΓΕΝΙΚΑ είμαστε όλοι μέσα στο ΓΕΝΙΚΟ λαϊκό/εργατικό κίνημα. Το ΠΩΣ όμως συνδέεει την ΓΕΝΙΚΗ, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ κλπ συμμετχή σου στο κίνημα με ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ όπως τα σημερινά, ΕΚΕΙ βρίσκεται το…ζουμί!!

    Το να λές λοιπόν ΓΕΝΙΚΑ «εμεις συμβάλλαμε στο να διαμορφωθούν οι όροι» κλπ ΔΕΝ σημαίνει κα ιπολλά έαν αυτό δεν δενεται με τα ιδιαίτερα αυτοτελή καθήκοντα της συγκυρίας.

    Εδώ ακριβώς βρίσκονται και τα όρια της γραμμής του ΚΚΕ. Και στο εργατικό κα ιστο νεολαιϊστικο και τώρα ΓΕΝΙΚΑ στο ευρύτερο λαϊκό κίνημα!!!

    Διότι πέρα από την ΓΕΝΙΚΗ σου παρέμβαση, ΥΠΆΡΧΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ κατάσταση: Αυτή που διαμορφώνεται στις πλατείες, οπου σε υποχρεώνει να δεις τα πράγματα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ!.

    Και εδώ 2 γραμμές της αριστεράς είναι λάθος:

    1. Η γραμμή της ΚΟΕ, ριζα, συν κλπ η οποία ΔΕΝ οξύνει την πάλη για το περιεχόμενο του κινήματος αυτού (παρότι είνα ιοργανικά μέσα σε αυτό)

    και

    2, Η γραμμή του ΚΚΕ όπου στην καλύτερη περίπτωση βγαίνει με την ερμηνεία του άθλιου (δλδ είμαστε ΓΕΝΙΚΑ μέσα στο κίνημα αυτό, κα ιπαλέυουμε να το ταξικοποιήσουμε) ΜΗ θελοντας ωστόσο και συσκοτίζοντας τις αιτίες οπού το κκε δεν συμμετέχει οργανικά σε αυτό το κίνημα, ΕΝΩ αντίθετα στη χειρότερη περίπτωση έχουμε τη νερμηνεία πολλών ΚΚΕδων εδώ μέσα αλλά καιέξω στην κοινωνία, όπου το κίνημα αυτό ανοιχτά το βρίζουν, το χλευάζουν κλπ.

    Εκτιμώ πως η γραμμή του ΝΑΡ όπως αναπτύσσεται στις αποφάσεις του για αυτή τη νπερίοδο είναι πιο ολοκληρωμένη από τις γραμμές άλλων κομματων της Αριστεράς.

    Θα συμφωνήσω με τη ναναλυση των αντιφατικών στοιχείων αυτου του κινήματος, ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ/ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΑΥΤΟ και όχι από τη σκοπιά του «απεξω, καταγγέλλω τα αρνητικά του και παλέυω για να το αλλάξω», διότι πολύ απλά απ’έξω από ένα κίνημα σημαίνει και άρνηση δυνατότητας παραπέρα βαθυτερου επηρεασμού.

    Τέλος για το τι εννοώ «οργανική συμμετοχη», εννοώ συμμετοή με κόσμο στις επιτροπές της ΛΣΣ, συμμετοχή με κόσμο στις συνελεύσεις ανα την ελλαδα, κλπ

  39. βουρνούκιος Ιουνίου 21, 2011 στις 6:52 μμ #

    αλλωστε μην ξεχνάμε πως η σχεση ΓΕΝΙΚΟΥ με το ειδικό και τούμπαλιν και πως αυτή η σχεση εξυπηρετεί το χ επαναστατικό πολιτκό σχεδιο , είνα ιη πεμπτουσία της σκέψης του Λένιν και κατ εμέ το βασικό που πρέπει να κρατήσουμε.

    Ετσι πχ, αισθανομαστε μεν δικαιωμένοι οπού διαχρονικά ο καθείς τα λέει σωστά (εναντια στον καπιταλισμό, υπερ του κομμουνισμού κλπ) έχουμε την συνειδησή μας καθαρή, όμως ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ -τυφλωμένοι απο αυτό το γενικό- πως μια-μια οι ιστορικές ευκαιρίες περνούν κα ιοι κομμουνιστές αποδυκνύονται ΑΝΙΚΑΝΟΙ να τις εκμεταλλευτούν.

    Ετσι πχ, μπορείς κάλλιστα να θεωρείς πως ΓΕΝΙΚΑ είταν μέσα στο κίνημα του ’68 το ΚΚΓ, ΓΕΝΙΚΑ είταν μέσα στην επανασταση των γαρυφάλλων το ΚΚΠορτογαλίας, ΓΕΝΙΚΑ είναι παντού οι κομμουνιστές, ΕΙΔΙΚΑ όμως, στο να αρπάξουν τη συγκυρία απο τα μαλλιά και ΣΥΝΟΛΙΚΑ να οδηγήσουν το λαϊκό κίνημα σε άλλες εξελίξεις, ε, σε αυτό το καθήκον τα ΚΚ πήραν 0 (πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων)….

  40. Αναυδος Ιουνίου 21, 2011 στις 8:05 μμ #

    Βουρνουκιε

    Δεν γνωρίζεις την ιστορία των κομμουνιστών

    Οπου μπορούσαν οι κομμουνιστές άρπαξαν την ευκαιρία
    Ρωσια
    Μογγολια
    Ανατολικη Ευρωπη
    Κινα
    Βιετναμ
    Νικαραγουα,
    Κουβα
    Αφγανιστάν
    Ν. Υεμένη
    Καμποτζη
    Λαος
    Αγκολα
    Μοζαμβικη
    Αιθιοπία

    Επεσαν μαχόμενοι σε
    Ινδονησια
    Σαλβαδορ
    Γραναδα
    Χιλη
    Ισπανια
    Ελλαδα
    Γερμανια
    Ουγγαρια
    Φιλανδια

  41. Red Label Ιουνίου 21, 2011 στις 8:06 μμ #

    εντάξει Βουρνου έθεσες έναν προβληματισμό!με τον οποίο διαφωνώ εγώ σε πολλά!αλλά δε θα σταθώ!μήπως μπορείς να μου απαντήσεις για το αν είναι σωστή η γραμμή σας που λέει :είμαστε αλλά υποκύπτοντας-κ όχι αλλάζοντας-στη συνείδηση των μικροαστικών κ διάφορων φασιστικών στοιχείων? τόσο καιρό στις πλατείες δεν έχει επέλθει ούτε μια αλλαγή στις συνειδήσεις αυτές κ ας παρεμβαίνετε εσείς «χωρίς τα πανό κ τα συνθήματα σας». γιατί δεν υπάρχει περαιτέρω πολιτικοποίηση?γιατί ακόμα επικρατεί το ουστ?το έξω τα κόμματα έξω τα συνδικάτα?γιατί συζητούνται στη ΛΣΣ μονίμως τα ίδια κ τα ίδια?

    δεν πιστεύω λοιπόν ότι είναι οργανωτικό ζήτημα!είναι μόνο κ μόνο πολιτικό!γιατί όλον αυτό τον καιρό παρατηρείται μια τελματώδης κατάσταση-παρά την παρέμβασή σας-κατά την οποία συμμετέχουν όλο κ λιγότεροι!

  42. Σεχτάρ ο Τρομερός Ιουνίου 21, 2011 στις 8:45 μμ #

    Αναυδε, (40) και στο Σουδάν την είχαμε ετοιμάσει καλά την δουλειά (εποχή ~’85) αλλά δυστυχώς πέσαμε πάνω στην καταστρόϊκα.
    ————————
    Αθλιε, συγχαρητήρια κι από μένα, κρίμα, που λόγω χρόνου, δεν μπορώ να συμβάλλω πιο ουσιαστικά (τσαντίζοντας τους διάφορους χ, Υ, z!)
    Στον αέρα μόνο, να παρατηρήσω, πως από τον δικό μου κύκλο γνωστών, κάποιοι, που πήγαν στην πλατεία καθόλου σχέση δεν έχουν με εργάτες.
    Μια φίλη μου, καθηγήτρια, ψιλοεπιρροή πολιτικά, αρκετά συνεπής συνδικαλιστικά, πήγε την πρώτη μέρα, είδε….. και δεν ξαναπάτησε. Οι υπόλοιποι είναι είτε επιχειρηματίες-επαγγελματίες είτε παιδιά τους. Εργάτες κανένας. Σημειωτέον, λόγω δουλειάς, γνωρίζω πολλούς εργάτες. Μάλιστα κάποιοι εργάτες, όταν έθιξα το θέμα, τους είπαν «πλατειάκηδες» τους …θαμώνες της πλατείας, χωρίς να είναι ΚΚΕ.
    Μακάρι, να είναι ζωντανό το ποστ όταν βρώ χρόνο…
    Δυνατά!

  43. Nas Ιουνίου 21, 2011 στις 9:31 μμ #

    Απαντώ στον Αθλιο, για τις ταξικές μάχες που έχει δώσει το Παμε.
    Λες
    «1. Ήταν το μόνο κομμάτι που κάλεσε (και υλοποίησε σχεδόν μόνο του) σε ξεσηκωμό από την αρχή της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Συνέβαλλε έτσι στο να μην δοθεί περίοδο χάριτος στη κυβέρνηση.»

    Για το πρώτο κάνεις λάθος. Όσον αφορά το κάλεσμα σε παραπέμπω στο εξώφυλλο της Κόντρας αμέσως μετά της εκλογές.
    http://www.eksegersi.gr/index.php?issue_number=&issue_number1=571&x=10&y=7
    Προφανώς οι δυνατότητες για διάδοση του καλέσματος δεν έχουν σχέση με αυτές του Πάμε, αλλά η σωστή τακτική υπάρχει.

    «2. Κατοχύρωσε πλέον μια και καλή πως “και να μην θέλει η ΓΣΕΕ και οι ξεπουλημένες ηγεσίες, απεργία θα γίνει”. Αυτό έγινε με αλλεπάλληλες απεργιακές κινητοποιήσεις που οργάνωσε μόνο του, χωρίς τη ΓΣΕΕ. Σταθμοί σε αυτό ήταν η 17/12/2009 και η 48ωρη πέρσι την άνοιξη.»

    Εδώ μου φαίνεται πως δεν θες να δεις την πραγματικότητα. Το Πάμε κάλεσε μόνο του 2-3 απεργίες, και επειδή η συμμετοχή ήταν μικρή δεν ξανακάλεσε. Από τότε «πιέζει» προς αυτή την κατεύθυνση τις ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ.

    3)Η ανυπακοή καλλιεργείται χρόνια τώρα, δεν την ανακάλυψε ξαφνικά το ΠΑΜΕ…

    4-5-6-7) Σε αυτά δεν έχω απάντηση αυτή τη στιγμή. Θα ρωτήσω συντρόφους και φίλους για πληροφορίες. Αλλά σε κάθε περίπτωση είναι καθημερινές μικρές μάχες, δεν είναι ταξικές μάχες που καθοδήγησε το πάμε.

    Και πάμε παρακάτω.

    Τους τελευταίους μήνες 2 πολύ μεγάλοι ταξικοί αγώνες δόθηκαν, με διάρκεια και προοπτική νίκης. Ο ένας είναι ο αγώνας στα ΜΜΜ, που τραβήχτηκε κυρίως από το σωματείο των οδηγών της ΕΘΕΛ. Ο άλλος είναι η απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών.

    Και στους δύο αυτούς αγώνες, που τελικά ηττήθηκαν, η Κόντρα, μία μικρή οργάνωση, έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Αντίθετα το Πάμε-ΚΚΕ και στους δύο αγώνες έπαιξε ρόλο υπονομευτικό.

    Στον αγώνα της ΕΘΕΛ, κατεβάζοντας στην αρχή κοινές προτάσεις με ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, βοήθησε στο να πάει «σιγά-σιγά» ο αγώνας, και έδωσε χρόνο τόσο στην Πάσκε όσο και στην κυβέρνηση να διαχειριστεί την οργή των οδηγών κατά του νομοσχεδίου.

    Δες τα παρακάτω λινκς
    http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=9689&cat_id=22&pos=2&issue_id=280

    http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=9741&cat_id=22&pos=2&issue_id=281

    Στο αγώνα της απεργίας πείνας, εκτός από την αποχή από τον αγώνα, στην αρχή άφησε εκτεθειμένους τους μετανάστες στην επίθεση των δημοσιογράφων κάνοντας λόγω για προβοκατόρικη χρήση του χώρου της νομικής. Ύστερα σύρθηκε πίσω από την απεργία πείνας στηρίζοντας το αίτημα τους γιατί απλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Και πράγματι ήταν λάθος η χρήση του χώρου την νομικής, αλλά και μόνο που κάνατε κεντρικό ζήτημα τον χώρο που διεξάγεται ο αγώνας και όχι την στήριξη του αγώνα, βοηθήσατε τα κανάλια να χτυπήσουν την απεργία πατώντας στο ζήτημα της «κατάληψης» του χώρου. Αργότερα ήρθε και η καταστολή από τους μπάτσους που απέτυχε. Το πάμε και η κνε δεν ήταν έξω από τη νομική να διαδηλώσουν κατά της καταστολής.

    Άρα για ποιους ταξικούς αγώνες μιλάμε, όταν εκτός από αυτά που έγραψα παραπάνω, το Παμε υπονόμευσε με την τακτική δύο μεγάλους ταξικούς αγώνες?

  44. a8lios Ιουνίου 21, 2011 στις 10:52 μμ #

    Προκειμένου να μην περιστραφεί στα σχόλια αυτού του ποστ η συζήτηση γύρω από όσα θέτει ο Nas στο σχόλιο 43, όποιος θέλει να κουβεντιάσει πάνω σε αυτό το ζήτημα παρακαλείται να μεταβεί στο Newswire, συγκεκριμένα εδώ:
    https://mygranma.wordpress.com/newswire/#comment-19695

  45. Wassi Ιουνίου 21, 2011 στις 11:36 μμ #

    Ο Μήτσος δεν έχει master.

  46. Prop- Agit Ιουνίου 22, 2011 στις 1:47 πμ #

    Ρε την κόντρα!

  47. unicorn Ιουνίου 22, 2011 στις 7:35 πμ #

    Άθλιε, εύγε. Έγραψες ένα από τα πιο συγκροτημένα κείμενα που αναρτήθηκαν στο Γκράνμα.

  48. a8lios Ιουνίου 22, 2011 στις 9:01 πμ #

    To έβαλα και στο αρχικό ποστ σαν update:
    Άρθρο του Τάσσου Παππά, μέλους της ΚΠΕ του ΣΥΝ, στην Αυγή για έναν «Οδικό Χάρτη Δημοκρατίας» που πρέπει να επιδιώξουν/επιβάλλουν οι «αγανακτισμενοι»:
    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=623664

  49. Y Ιουνίου 22, 2011 στις 10:08 πμ #

    @39
    To KK Πoρτογαλίας δε συμμετείχε στο Κίνημα των Γαρυφάλλων???? Άλλο και τούτο!!!

    @Λαθρά, έχω την αίσθηση ότι για άλλη μια φορά έχεις μια ελαφρά διαφωνία με τη γραμμή του ΚΚΕ. Θεμιτό? Θεμιτότατο. Αλλά ντάξει έχω επίσης την αίσθηση ότι τη βλέπεις πολύ αφ’υψηλού την πλατεία.

    @αναυδε, για την Καμπότζη αναφέρεσαι στον Πολ Ποτ που »άρπαξε την ευκαιρία»?

    Πάντως Άθλιε και υπόλοιποι σύντροφοι οργανωμένοι στο ΚΚΕ κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνετε και κάποια κριτική στους αριστεριστές συνοδοιπόρους σας τύπου Σεχτάρ που σε αντίθεση με τη γραμμή του κόμματος είναι ξεκάθαρα απέναντι στο κίνημα των πλατειών.

  50. Y Ιουνίου 22, 2011 στις 10:40 πμ #

    Να πούμε πάντως Πλαγκάλ ότι ο δημοσιογράφος που μας έχει προκαλέσει θαυμασμό για το τι γράφει το ΒΒC τελευταία δεν είναι παρά ένας γερο-τρότσκας.

  51. λαθραναγνώστης Ιουνίου 22, 2011 στις 10:53 πμ #

    Υ @ 49,
    Ο.Κ, έτσι όπως διατυπώνεις τη διαπίστωσή σου, τη δέχομαι απόλυτα. Πες μου όμως, που βλέπεις την διαφωνία μου με τη γραμμή του ΚΚΕ.
    Η πρόθεσή μου, δεν είναι να βλέπω αφ υψηλού την πλατεία αλλά να συμβάλω με την άποψή μου στην προσπάθεια να χαρτογράφησης αυτού του κόσμου.

    Τέλος, θα το θεωρούσα τιμή μου να ασχοληθούν μαζί μου οι οργανωμένοι σύντροφοι του ΚΚΕ για να μου κάνουν κριτική και να διρθώσω όπου κάνω λάθος.

  52. Red Ghost Ιουνίου 22, 2011 στις 10:54 πμ #

    @Υ 49

    Κοίτα, ο Βουρνούκιος ξεκίνησε χαλαρά, π.χ.: «Το ΚΚΕ δεν συμμετείχε στην Κερατέα».

    Άρα, ποτέ δε συνέβη αυτό:

    Μετά ανέβασε ταχύτητα: «Το KK Πoρτογαλίας δε συμμετείχε στο Κίνημα των Γαρυφάλλων».

    Μετά, το επόμενο θα είναι: «Το ΚΚΕ δεν συμμετείχε στο ΕΑΜ».

    Το τελικό θα είναι: «Το ΚΚΕ δεν συμμετέχει πουθενά, κάθεται στον καναπέ δίπλα στο τζάκι».

  53. Αντώνης Ιουνίου 22, 2011 στις 11:09 πμ #

    Το ΚΚ Πορτογαλίας ΗΤΑΝ η επανάσταση των γαρυφάλλων. (Υπερβολή; Ίσως αλλά μου έχουν πέσει τα μαλλιά!!!)

    Το ΚΚ Γαλλίας συμμετείχε κανονικότατα στο Μάη του 68. Μπορεί όχι στα οδοφράγματα και τον πετροπόλεμο αλλά για δες πχ αυτό:

    http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=5/8/2003&id=3779&pageNo=8&direction=1

  54. Red Ghost Ιουνίου 22, 2011 στις 11:11 πμ #

    Κατά το Βουρνούκιο δε συνέβη ούτε αυτό εδώ:

    Σιγά που θα ασχολιόταν το ΠΑΜΕ με το πρόβλημα των σκουπιδιών! Όλη μέρα κάθεται και λιάζεται!

  55. a8lios Ιουνίου 22, 2011 στις 11:23 πμ #

    RedGhost, Αντώνη,
    φιρί φιρί το πάτε να ανοίξετε διάλογο με το Βουρνού για τη Κερατέα, τις ιστορικές παρουσίες των ΚΚ και να με κάνετε να σας κόψω, και εσάς και αυτόν.
    Προειδοποιώ.
    Αντώνη, ξανακοίτα το λινκ που έβαλες. Εκτός αν ο Κατσιανάκος ήταν στο ΚΚ Γαλλίας το Μάη του 68 ή η κηδεία του έγινε ανάμεσα σε οδοφράγματα και πετροπολέμους του Παρισιού 😀 .

  56. Μέλιτον Καντάρια Ιουνίου 22, 2011 στις 11:36 πμ #

    Ρε μαστορια μην ανοιγετε παλι την ΚΚΕδολογια μεσα στο post του A8liou.
    Μαθαμε που μαθαμε οτι το ΚΚΕ δεν ειναι πουθενα μεσα στο λαικο κινημα μην το ξεχειλωσουμε παλι γιατι εχουμε και την 48ωρη απεργια.

  57. Μέλιτον Καντάρια Ιουνίου 22, 2011 στις 11:40 πμ #

    A8lie ο Κατσιανακος ηταν συνδικαλιστικος στελεχος του ΚΚΕ στην Γαλλια και απλα η παραπομπη του Αντωνη ηταν για αυτο το σημειο:
    «…Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 αν και ήδη έχει οικογένεια στην Ελλάδα υποχρεώνεται να καταφύγει σαν μετανάστης στη βιομηχανία της Γαλλίας…
    Το 1967 λίγο μετά την απριλιανή χούντα γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στο Παρίσι όπου ζει και εργάζεται.
    Σαν πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Εργαζομένων στη Γαλλία και συνδικαλιστικό στέλεχος της CGT στην αυτοκινητοβιομηχανία παίρνει μέρος στην εξέγερση του Μάη του 68 στη Γαλλία..
    εργαζόταν ως βιομηχανικός εργάτης στο Παρίσι. Πήρε μέρος στην εξέγερση του Μάη του 1968 ως συνδικαλιστής της Σε-Ζε-Τε στην εταιρία «Σιτροέν..»

  58. βουρνούκιος Ιουνίου 22, 2011 στις 11:45 πμ #

    Ελα όμως που δεν είπα αυτό!

    Ρε σεις να διαβ’αζετε πιο προσεχτικά τα σχόλια.

    Αυτό που λέω είναι πως το να συμμετέχεις ΓΕΝΙΚΑ σε έναν αγώνα χωρίς την συνειδητοποίηση του ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ χαρακτήρα του, χωρίς να προβάλλεις συγκεκριμένες ΑΙΧΜΕΣ, τότε και που συμμετέχεις, δεν μπορείς να συμβάλλεις στο να πάει παραπέρα!

    Με αυτή τη λογική ανεφερα τον Μαη του ’68 όπου το ΚΚΓ συμμετείχε γενικά, όμως σταθηκε παντελώς ανίκανο να συλλαβει τον ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ χαρακτήρα του κινήματος και δένοντάς τον με τον στρατηγικό του στόχο να πυροδότήσει ευρύτερες εξελίξεις. Αφήστε δε, που υποτάχθηκε στον ντε γκολ κα ιστο εκλογικό πανυγήρι που έβγαλε νικητη φυσικά την αλεπου τον ντε γκολ (παρόλο που φαίνονταν τελειωμένος)

    Με τη νίδια λογική ανεφερα την επανασταση των γαρυφάλλων όπου πάλι το ΚΚ Πορτ. συμμετείχε ΓΕΝΙΚΑ, τι να το κάνεις όμως, από τη στιγμή που και αυτό φάνηκε ανίκανο να συμβάλλει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της πορτογαλίας, και πήγαν σε εκλογε΄ς όπου, σαρώθηκαν από τον Μ Σοάρες των …σοσιαληστών;;;;;

    Με την ίδια ακριβώς λογική αναφερομαι και στο ΚΚΕ για τα τελευταία χρόνια. Συμμετείχε ΓΕΝΙΚΑ στην κερατέα, (μακριά βέβαια από τα μπλοκα των συντονιστικής επιτοπής των κατοίκων), και μακριά από τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης στην κερατέα. Και τώρα στο κίνημα των πλατείων. Αλλά χωρίς αιχμές, χωρίς να μπορεί να εκμεταλλευτεί καμμία ευκαιρία προκειμένου να συμβάλλει, στο να πάνε τα πράγματα παραπέρα. Χωρίς τακτική εν τέλει. Γιατί το να λές «εγώ διαχρονικά παλεύω» χωρίς συγκεκριμένες αιχμες, τότε διαχρονικά θα αποτυγχάνεις!!

    Θελω να πω εν κατακλείδι -κάτι που το ανεφερα και πιο πάνω- πως το βασικό που πρέπει να κρατήσουμε απο΄τον Λενιν είναι ακριβώς αυτό: Την συνδεση του ΓΕΝΙΚΟΥ με το ειδικό, πράγμα που σημαίνει συγκεκριμένες αιχμές για συγκεκριμένη περίοδο που οξύνουν τις αντιφάσεις του συσ΄τηματος και συμβάλουν παραπέρα στην συνειδητοποίηση του υποκειμένου και στην πυροδότηση εξελίξεων.

    Τέλος, ένα σχόλιο για τα κινήματα που παρέθεσε ο αναυδος πιο πάνω: αναυδε, η ανατολική ευρώπη εξαιρείται διότι εκεί ΔΕΝ εκμεταλλευτηκαν τα ντόπια ΚΚ καμιά ευκαιρία! εκεί απλά μπήκε ο κόκκινος στρατός και τα ανεβασε στην εξουσία. Καμμία επανασταση ή κάτι άλλο δεν έγινε.

    Επίσης τα κινηματα στη νλατινική αμερική τα οποία πηραν την εξουσία ΔΕΝ ήταν κομμουνιστικα! Τα εκεί ΚΚ (πχ Κουβα, Βολιβία κλπ) σνόμπαραν τα επαναστατικα κινήματα, τα κατείγγειλαν, διαχωρίστηκαν από αυτά. Και μόνο αφού είχε καταληφθεί η εξουσία από κάποια από αυτά τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (πχ Κούβα, Νικαράγουα) τότε ξύπνησαν καΙ τα ΚΚ

  59. Y Ιουνίου 22, 2011 στις 12:19 μμ #

    Όχι Βουρνού το PCP δε συμμετείχε »γενικά» στα Γαρύφαλλα. Είχε μυστική οργάνωση στο στρατό, σαμπόταρε τον αποικιακό πόλεμο, στο τέλος έβγαλε τα άρματα στο δρόμο και ανέτρεψε μια 50χρονη δικτατορία ιδρυτικό μέλος τους ΝΑΤΟ. Μη τα ισοπεδώνουμε όλα γαμώ τον κουφιοκέφαλο αγανακτισμένο αριστερο-οπορτουνισμό μου.

  60. a8lios Ιουνίου 22, 2011 στις 12:23 μμ #

    Έβαλα λινκ προς το άρθρο σε μια σειρά από άλλες ιστοσελίδες.
    Ο «εξαποδώ» σχολιάζει λοιπόν στη δικιά του:
    http://eksapodo.wordpress.com/2011/06/15/584/#comment-3952

  61. βουρνούκιος Ιουνίου 22, 2011 στις 12:58 μμ #

    ναι υ, ομως παρέδωσε στον σοάρες κανονικότατα…

    αυτό λέω. τώρα θα θελα μερικά στοιχεία εάν ξέρεις για τον οτέλιο ντε καρβάλιο και αυτή την οργάνωση!!

  62. Μέλιτον Καντάρια Ιουνίου 22, 2011 στις 1:07 μμ #

    Παρακληση ρε Υ να του απαντησεις τουλαχιστον στο newswire.
    Ρε Βουρνουκιε αι παενε σε κανα αλλο post γιατι το μαμησες παλι που θες να μαθεις για τον Σοαρες.

  63. regimientocinqo Ιουνίου 22, 2011 στις 1:15 μμ #

    Βουρνούκιε σοβαρέψου,
    ΠΟΙΟΣ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΣΟΑΡΕΣ?
    Έχεις εικόνα έστω και γενική από την εποχή εκείνη? από τα γεγονότα? Από το γεγονός ότι ο Σοάρες κατήγγειλε την 25.4 ως «κομμουνιστικό» πραξικόπημα?
    Αλήθεια τί έλεγαν τότε οι νεοαριστεροί – όπως ηταν εκείνα τα χρόνια ο Μπαρόζο? Έτυχε να μάθεις?

  64. erodotos Ιουνίου 22, 2011 στις 5:38 μμ #

    Βίντεο: η διαμετρικά αντίθετη στάση των άρχουσων ΜΜΕ απέναντι στις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ και των “αγανακτισμένων” – ζητήματα πάλης

    http://erodotos.wordpress.com/2011/06/22/pame-aganaktismenoi-mme/

    Δείτε πως “‘έβλεπαν” και σχολίαζαν όλα αυτά τα χρόνια τις κινητοποιήσεις του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος και του ΚΚΕ, κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (κανάλια και εφημερίδες), πολιτικά κόμματα, ΓΣΕΕ, κλπ. Και αντίστοιχα πως “υποδέχτηκαν” και “αγκάλιασαν” τους “αγανακτισμένους” στις πλατείες, σε μια προσπάθεια να ενσωματώσουν και να κατευθύνουν μια πραγματική αγανάκτιση ενός κόσμου,για όλα αυτά που τους συμβαίνουν (και για τα οποία ωστόσο κάποιοι τους είχαν προειδοποιήσει και κατά των οποίων αγωνίζονταν με συνέπεια όλο το προηγούμενο διάστημα)…

    Δείτε επίσης ποια υπήρξε η στάση του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ απέναντι στους “αγανακτισμένους”, αλλά και ποια ζητήματα πάλης θέτουν σε πρώτη γραμμή…

    Ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο πραγματικά, αξίζει να το δείτε, πέρα από ιδεολογικοπολιτικές προτιμήσεις και αντιλήψεις…

  65. alchimistis Ιουνίου 22, 2011 στις 6:30 μμ #

  66. Left G700 Ιουνίου 22, 2011 στις 6:32 μμ #

    Φίλε A8lios,

    Κατέφυγες που κατέφυγες στους κλασικούς, χάθηκε ο κόσμος να ρίξεις μια ματιά και στην 11η θέση;

    XI. Οι φιλόσοφοι έχουν απλώς εξηγήσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους, αυτό που έχει σημασία είναι να τον αλλάξουμε.

    Από εδώ δεν είναι δύσκολο να φτάσει κανείς στο:

    Οι αριστεροί έχουν απλώς εξηγήσει τους Αγανακτισμένους με διάφορους τρόπους, αυτό που έχει σημασία είναι να τους αλλάξουμε.

    Τα λέμε 😉

  67. Red Label Ιουνίου 22, 2011 στις 7:25 μμ #

    πραγματικά παιδιά τα ΜΜΕ κ τα αστικά κόμματα έχουν δείξει μι αξιοζήλευτη ευελιξία απέναντι στην πλατεία!από από ατελείωτο γλείψιμο κ χάιδεμα κ υπερπροβολή κ από την άλλη «το πεζοδρόμιο δεν είναι πάντα καλό πράμα»!

    θεωρώ ότι η ΝΔ έχει κάνει για τον εαυτό της την καλύτερη διαχείριση.κ στέλνει ΔΑΠιτες να φωνάζουν γηπεδικά συνθήματα στην πάνω μεριά κ από την άλλη είναι σαν να τους λέει «καλά φωνάζετε ενάντια σε ΠΑΣΟΚ-μνημόνιο,γιαυτό ψηφίστε ΝΔ»

    το ζήτημα είναι όμως ότι πρέπει αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να συναντηθούν με τις ριζοσπαστικές απόψεις!κ αυτό για να μην απογοητευτούν κ μπουν σπίτι τους για άλλα 40 χρόνια!

  68. a8lios Ιουνίου 22, 2011 στις 9:14 μμ #

    @Βουρνού, Εξαποδώ, ΛεφτΤζι700
    Βουρνού, χαίρομαι κατ’ αρχήν που σε βλέπω να αναλύεις ψύχραιμα και να επιχειρηματολογείς. Δεν ήταν έτσι τα πράγματα το τελευταίο καιρό.
    Πράγματι, έτσι που το θέτω τα όρια ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω» από το «κίνημα των αγανακτισμένων» είναι πολύ λεπτό.
    Ναι, ως προς τη μορφή της παρέμβασής σου οι διαχωρισμοί είναι πολύ λεπτοί και ευμετάβλητοι.

    Να πώ και το άλλο, εκ πρώτης όψεως άσχετο.
    Πολύ Παλιότερα, όταν είχαμε μια έντονη αντιπαράθεση περί πατριωτισμού ήθελα να το πώ (τελικά το είχα αφήσει).
    Διαβάζοντας τότε το «Ο φασισμός» του Δημητρώφ, που ήταν εισήγηση σε συνέδριο της 3ης διεθνούς αν δεν κάνω λάθος, μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση πως, για τις χώρες όπου έχει πάρει την εξουσία ο φασισμός/ναζισμός, οι κομμουνιστές καλούνταν να εξετάσουν ακόμη και την παρέμβαση ΜΕΣΑ στις φασιστικές λέσχες κτλ.

    Θέλω να πώ, η μορφή της παρέμβασης που επιλέγεις είναι ζήτημα συγκυριών και συσχετισμών στο κίνημα.

    Εγώ σε κανένα από τα παλιότερα σχόλιά μου, ούτε σε αυτό, απέρριψα από θέση αρχής κάποια από τις μορφές παρέμβασης που επιλέγουν άλλες δυνάμεις στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων.
    Απέρριψα και απορρίπτω το περιεχόμενο των παρεμβάσεών τους. Που αυτό γενικά καθορίζει και το πώς ΕΙΔΙΚΑ εκφράζεται η παρέμβασή τους.
    Προσπάθησα να δείξω πως το περιεχόμενο των παρεμβάσεών τους όλο και περισσότερο προσεγγίζει αυτό που κατά μέσο όρο εκφράζει ιδεολογικά/πολιτικά το όλο «κίνημα των αγανακτισμένων».
    (όλοι στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων λ.χ. φυλλάδια πάμε και μοιράζουμε (φαινομενικά ίδια μορφή), αλλά για κάποιο λόγο τα του ΠΑΜΕ περιέχουν κριτική και τα της ΚΟΕ π.χ. είναι (α)με ψευδώνυμο και (β)φτάνουν ως το ΟΥΣΤ-Just do it…(διαφορετικό περιεχόμενο))

    Εσύ Βουρνούκιε πιστεύεις πως ο πολιτικός σου φορέας δεν έχει πέσει σε αυτή τη λούμπα.
    Τί να σου πώ, εμένα όσα έχω δει άλλα μου λένε, αλλά μακάρι να δικαιωθείς και να βγώ ψεύτης.

    Ως προς το περιεχόμενο λοιπόν, έχει τεράστια σημασία το να αναλύεις σωστά τί εκφράζει και ποιά όρια έχει αυτό το κίνημα.
    Και κατά βάθος Βουρνούκιε, ΕΚΕΙ είναι που διαφωνούμε.
    Δεν είναι τυχαίο ρε παιδιά πως δεν κάνετε κριτική απέναντι σε τόσες και τόσες αποφάσεις, πρακτικές, μορφές οργάνωσης, τρόπους λήψεις αποφάσεων που «παίζουν» στις πλατείες, πως τις καταπίνετε και ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΟΣΑΣΤΕ σε αυτές.

    Με άλλα λόγια τζι700, σαφώς και το ζήτημα είναι «να αλλάξουμε τους αγανακτισμένους», αλλά αυτό προϋποθέτει πως:
    1) Εκτιμάς πως υπάρχει λόγος αυτοί να αλλάξουνε
    2) Έχεις ξεκαθαρίσει προς τα πού θες να τους αλλάξεις
    3) Καταλαβαίνεις πως πέρα από το ρητό που αναφέρεις ισχύει και το άλλο παραφρασμένο:
    «τους αγανακτισμένους εμείς να φέρουμε στα μέτρα μας, πριν να μας φέρουν εκείνοι στα δικά τους»

  69. Left G700 Ιουνίου 23, 2011 στις 12:38 πμ #

    Φίλε A8lios,

    Απαντούμε στα πόιντς σου ένα προς ένα:

    1) Ε τώρα! Για όνομα! Το ότι δεν είμαστε μέλη τού ΚΚΕ σημαίνει πως είμαστε ούφα; 😉

    2) Αυτό είναι λίγο δύσκολο να το αποφασίσει κανείς μια και είναι διαλεκτικά δεμένο με το γενικό επίπεδο αυτού του πολύμορφου, ετερόκλητου και, σε σημαντικό βαθμό, χέσε μέσα Πολυχρόνη κόσμου. Επομένως πρέπει να τεντώσεις το σχοινί μέχρι λίγο πριν το σημείο θραύσεως!

    3) Προσυπογράφουμε. Με μια διευκρίνιση (που ελπίζουμε ότι είναι περιττή και δεν κομίζουμε γλαύκα): να τους φέρουμε στα μέτρα μας, όχι όμως σέρνοντάς τους από τα μαλλιά! 😉

    Τα λέμε

  70. Left G700 Ιουνίου 23, 2011 στις 12:41 πμ #

    ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ:

    Όταν λέμε στο 2 πως «αυτό είναι λίγο δύσκολο να το αποφασίσει κανείς» δεν εννοούμε βέβαια την κατεύθυνση της αλλαγής.

    Τα λέμε

  71. AlexD Ιουνίου 23, 2011 στις 1:09 πμ #

    Περί της θέσης 11, αγαπητέ g700 θά´ταν βλακωδες να διαφωνήσει κάποιος μ´αυτο. Η ζωή παντοτε έχει την τάση να είναι κομμάτι πολυπλοκοτερη και η στοχευμένη παρέμβαση ενός πολιτικού χώρου πρέπει να συνυπολογίσει πολλά πράγματα, δεδομένης και της στάσης του συστήματος απέναντι στον κάθε φορέα που θέλει να παρέμβει· εγώ πχ δεν θα συμφωνουσα ποτέ ως κομμουνιστής ν´ ανακατευτω στα πλήθη χωρίς ταυτότητα, παρά μόνο με πιασαρικα συνθήματα. Απ την άλλη, αποδείξαμε ( παρά τα μπινελικια που ριξαμε) ότι σεβαστηκαμε – εν τελει – την «ακομματικοτητα» της πλατείας. Κοντοσταθηκαμε οργανωμένα ως μπλοκ σιμα στην πλατεία (15/6), μπήκαμε οργανωμένα, μοιρασαμε υλικό του ΠΑΜΕ, πιάσαμε κουβέντα τις προηγούμενες μέρες (όχι σαν μπλοκ με πανό). Δεν νομίζω ότι υπήρχε κάτι άλλο να κάνουμε σ´ αυτές τις συνθήκες.

  72. a8lios Ιουνίου 23, 2011 στις 7:54 πμ #

    Και ένα σχετικό με το τελευταίο μου σχόλιο άρθρο από το «Αριστερά και Πολιτική»
    http://aristeripolitiki.blogspot.com/2011/06/blog-post_22.html

  73. a8lios Ιουνίου 23, 2011 στις 8:58 πμ #

    Εκδήλωση της «κάτω πλατείας» με θέμα «ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΔΏ ΤΙ? Ανιχνεύοντας εναλλακτικές σε ένα κόσμο που καταρρέει». Νομίζω από τους ομιλητές και τις ιδιότητές τους φαίνεται και για ποιού τύπου «εναλλακτικές» μιλάμε:
    http://real-democracy.gr/announcement/meta-apo-edo-ti-anixneyontas-enallaktikes-s-ena-kosmo-poy-katarreei-syneleysi-laikis-di

  74. compassocap Ιουνίου 23, 2011 στις 9:06 πμ #

    μια σημαντική διαφορά στην εποχή που αναφέρεται ο άθλιος είναι ότι αυτή η περίοδος είναι πριν τη Παρισινή Κομμούνα. Μάλιστα είναι αυτή που οδήγησε σε αυτή. Φυσικά αυτό δε το αναφέρω ως ιστορική παρατήρηση αλλά ως παράγοντα «αξιολόγησης» των κινημάτων. Εν ολίγοις βλέπω πολύ έντονο το μικροαστικό στοιχείο και εκεί που φωλιάζει ο μικροαστισμός (ειδικά όταν οι μάζες έχουν την εμπειρία) φωλιάζει και το φίδι. Προτρέπω λοιπόν τους συντρόφους που πέρνουν μέρος στο «πανηγυράκι» (με συγχωρείτε αλλά αυτή είναι άποψη βασισμένη στην εμπειρία μου κ μόνο) να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί μη μας γυρίσει μπούμερανγκ και τρέχουμε και δε φτάνουμε. Προτείνω και σε εμάς τους υπόλοιπους που δε παίρνουμε μέρος να εξαντλήσουμε τα περιθώρια παρέμβασης

  75. λαθραναγνώστης Ιουνίου 23, 2011 στις 9:56 πμ #

    Κομπάσο @ 75,
    εννοείς «ειδικά όταν οι μάζες ΔΕΝ έχουν την εμπειρία», ή κάνω λάθος?
    Πάντως, μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι ο μικροαστισμός είναι πρώιμος φασισμός ή φύτρα του φασισμού. Συμμερίζομαι απόλυτα την ανησυχία σου.

  76. Red Label Ιουνίου 23, 2011 στις 10:03 πμ #

    κ όχι μόνο φασισμός!εγώ προσθέτω κ συμπληρώνω κ άλλη πλευρά!

    εγώ παιδιά σκέφτομαι κ το άλλο!αν αυτό το κίνημα ξεφουσκώσει κ΄ποια στιγμή,που ήδη τραβάει ζόρια, αυτοί οι άνθρωποι θα έχουν μεγάλη απογοήτευση αν δεν έχουμε παρέμβει ισχυρά εμείς!θα νομίζουν ότι είχαν κάνει εξέγερση κ δεν πέτυχε!θα συναντήσουμε πιθανόν το ίδιο κλίμα όπως μετά το Δεκέμβρη του 2008.με τη διαφορά ότι τώρα δεν έχουν γίνει αυτά τρομερά προβοκατόρικα επεισόδια!
    απλά ελπίζω αυτοί οι μικροαστοί-με μικροαστική συνείδηση- να μη μπουν στα σπίτια τους για άλλα 30 χρόνια!

  77. compassocap Ιουνίου 23, 2011 στις 10:08 πμ #

    λάθρα όχι εννοώ ότι έχουν την εμπειρία αλλά μάλλον δε το θέτω καλά. Στην ιστορία του κινήματος υπάρχει η πρότερη εμπειρία, έστω και αν τη συγκεκριμένη χρόνική στιγμή αυτή δεν είναι κτήμα των μαζών. Αυτή λοιπόν θέτει πιο εκβιαστικά τα διλλήματα. Και αν τότε δεν υπήρχε η εναλλακτική τώρα είναι γνωστή θέλουν δε θέλουν να το πιστέψουν. Η εμπειρία φυσικά δεν αφορά μόνο το κόσμο αλλά και τους εξουσιάζοντες. Δηλαδή ή αυτό το κίνημα θα σταματήσει σε κάποιο σημείο να έχει την επιλογή του απολτίκ και χαλαρού. Ή θα γίνει ταξικό (ίσως και να εξανγκαστεί προς αυτή τη κατευθυνση) ή υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να σπάσει το αυγό.

  78. Red Ghost Ιουνίου 23, 2011 στις 11:09 πμ #

    Τι μπορούμε να παρατηρήσουμε σαν διαφορά, ανάμεσα στο κίνημα του 1848 και στο σήμερα;

    Η τακτική του κινήματος το 1848 έμοιαζε περισσότερο με πολεμική επιχείρηση σε πυκνά κατοικημένη περιοχή. Δηλαδή είχε σαν στόχο τον έλεγχο όλο και μεγαλύτερων τμημάτων της πόλης με οδοφράγματα, κατάληψη σημαντικών κυβερνητικών κτιρίων, μοίρασμα πόρων από τα κατακτηθέντα αποθέματα στα λαϊκά στρώματα που τα είχαν ανάγκη, σταδιακή αύξηση των δυνάμεων με ένταξη νέων τμημάτων του πληθυσμού κ.λ.π. Με συνολική κατάληψη του εδάφους και των μέσων παραγωγής των πόλεων το κίνημα επιδίωκε να αποκτήσει και τον έλεγχο της εξουσίας.

    Στο σημερινό κίνημα, βάζω και την εμπειρία από τις ευρωπαϊκές χώρες, δεν υπάρχει ανάλογη τακτική. Ο χώρος ελέγχου του κινήματος ελάχιστα διαφοροποιείται από μέρα σε μέρα. Η κατάληψη πλατειών δεν προσφέρει τον έλεγχο μέσων παραγωγής στο κίνημα. Αυτό που εξελίσσεται (σε μικρό βαθμό) είναι η προσφορά εθελοντικής εργασίας, στις πλατείες, και οι συμβολικές/ επικοινωνιακές ενέργειες. Από ένα χρονικό σημείο και μετά δεν παρατηρείται κλιμάκωση σε οποιονδήποτε τομέα. Επίσης δεν κερδίζονται νέοι τρόποι επικοινωνίας με τον λαό. Παραμένουν οι αρχικοί: ιντερνετ και ΜΜΕ, από τα οποία τα τελευταία είναι απολύτως ελεγχόμενα από την αστική τάξη.

    Άρα, αν το σημερινό κίνημα μένει στάσιμο, πώς θα μπορέσει να φέρει αποτελέσματα τέτοια ώστε να μην απογοητευτεί ο κόσμος και να μείνουν υποθήκες για το μέλλον;

  79. laiko stroma Ιουνίου 23, 2011 στις 10:27 μμ #

    αργοπορημένο αλλά σχετικό και α… Κομμάντιστο (if you know what i mean, σχόλιο 22)

    «Σοβαρή οπτική» το αυτοβαυκαλιζόμενο λιβανιστήρι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ(ς);

  80. Red Label Ιουνίου 24, 2011 στις 12:01 πμ #

    η απεργία πρέπει να είναι ένας παλλαϊκός σεισμός!είναι ευνόητο αυτό για τον κάθε έναν!
    κ ποιος είναι ο προβληματισμός μου σε σχέση με αυτό το κίνημα!

    πως αυτοί οι άνθρωποι που είναι στο δρόμο μέρες τώρα κ συζητάν τα ίδια κ τα ίδια χωρίς να προχωράει πολιτικά πουθενά η συζήτηση κ τα πολιτικά επίδικα μπορούν να απεργήσουν όντας διαπαιδαγωγημένοι με το ανώδυνο κ δεν έχουν μπει στη λογική των θυσιών για τον αγώνα?όταν κανείς δεν θέλει να τους το πει αυτό!εκτός από τους εξορμητές του ΚΚΕ!

    κ είναι επίσης ευνόητο ότι πολιτικά κ κινηματικά θα αποδυναμωθούν αν η εικόνα τους είναι ίδια με την 15η Ιούνη!

    το ζήτημα είναι πως μέσα στους χώρους δουλειάς όπου εντείνεται η πολιτική δουλεία θα εντοπιστούν αρκετοί από αυτούς κ θα ενθαρρυνθούν να απεργήσουν κ ίσως το κάνουν!

    είναι ένα καθαρά μικροαστικό κίνημα κ έχεις σαφείς παραλληλισμούς κ αντιστοιχίες με το 1848 με τη συσσωρευμένη εμπειρία να βαραίνει κ να γέρνει την πλάστιγκα με το μέρος του εργατικού κινήματος κ της τάξης του!αλλά αυτό μένει να φανεί κ σε πρακτικό αντίκτυπο γιατί το πιο δύσκολο καθήκον είναι αυτό!να τεθεί επικεφαλής η εργατική τάξη!

  81. a8lios Ιουνίου 24, 2011 στις 12:08 πμ #

    @Wassi
    Εντάξει, θα το διορθώσω.

  82. Prop- Agit Ιουνίου 24, 2011 στις 12:16 πμ #

    Μια παρατήρηση πάνω στη λογική που εισάγει το άρθρο, έστω και με αρκετή καθυστέρηση, αφού μου πήρε αρκετό καιρό να το αφομοιώσω!
    Η απολιτκοποίηση που εισάγεται στην πλατεία με την παράλληλη «ποινικοποίηση» της συλλογικής, κομματικής, ενταγμένης σε κάποιο φορέα σκέψης- κίνησης, με την παράλληλη σίγαση κάθε παραγωγικής αντιπαράθεσης, δεν χωράει κριτικής μόνο απο μαρξιστικής σκοπιάς.
    Το παράδειγμα αυτό μπάζει τόσο πολύ που θα μπορούσε να του γίνει κριτική ακόμα και από αστικοφιλελεύθερη σκοπιά.

    Ειδικά το παράδειγμα που αναφέρεις στο άρθρο με το απόσπασμα του Μαρξ από την Μπρυμαίρ είναι χαρακτηριστικό.

    Εκεί ειδικά που αναφέρεται ως παράδειγμα η Γαλλική αστική επανάσταση του 1789 και η εκεί δράση των ΚΟΜΜΑΤΩΝ των «γιρονδίνων», και στη συνέχεια των «ορεινών και γιακωβίνων» η εν λόγω απολιτικοποίηση του Συντάγματος, ξεβρακώνεται ολότελα!

    Η ύπαρξη κομμάτων και λεσχών, η συλλογική έκφρασή τους μέσα από εγκαθιδρυμένες ΔΟΜΕΣ δεν είναι κατάκτηση που ανακάλυψε το επαναστατημένο προλεταριάτο, αλλά παιδί του ίδιου του αστικού διαφωτισμού. Δομές βέβαια που βοήθησαν στο να υπάρχει ζύμωση και αντιπαράθεση και να κερδίζεται το πολυπληθές προλεταριάτο μέσω αυτών ώστε να εγκαθιδρύεται η αστική εξουσία των κομμάτων αυτών της αστικής τάξης. Μια και το προλεταριάτο εκείνης της εποχής, που πρωτοπόρα δύναμη στην Ευρώπη είναι η αστική τάξη, μόνο έτσι εργαλειακά μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, αφού δεν υπήρχαν ακόμα οι υλικές συνθήκες για να αναπτυχθεί αμιγώς προλεταριακό κίνημα, κόμμα και θεωρία!

    Αντίστοιχα η ΜΗ στέρεα δομημένη σε πολιτικά μορφώματα και δομές άναρχη αντιπαράθεση δεν είναι χαρακτηριστικό καμιάς προλεταριακής εξεγερτικής ή επαναστατικής κατάστασης που έχει ιστορικά διαμορφωθεί στο δυτικό κόσμο. Η πολιτιστική και πολιτική κληρονομιά της Ευρώπης ειδικά δεν επιτρέπει τέτοιες άστοχες κινηματικές μορφές.
    Το γεγονός δε της επιλογής της Γαλλίας από το Μαρξ δικαιολογείτο από τον ίδιο στο έργο του ο «Γαλλικός Εμφύλιος» από το γεγονός ότι «στη Γαλλία διατυπώνονταν πάντοτε με τον πιο κατηγορηματικό και κάθετο τρόπο ιστορικά η ταξική πάλη παρά σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης».
    Γι’αυτό το λόγο μελέτησε ο ίδιος τόσο ενδελεχώς και την επανάσταση του 1848 στο έργο του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» και αυτή του 1871 (την γνωστή μας κομμούνα του Παρισιού) στο έργο «Γαλλικός Εμφύλιος» και για τον ίδιο λόγο δρουν υποδειγματικά ως παράδειγμα οι ταξικοί αγώνες σε αυτή τη χώρα το 19ο αιώνα και όχι επειδή οι ΚΚΕδες βάλθηκαν να ξεθάψουν κείμενα του παρελθόντος για να δικαιολογήσουν τη γραμμή τους.

    ΕΚΕΙ που οι πολιτικές θέσεις των κομμάτων θάβονται κάτω από την ισχυρή κρατική καταστολή ή δεν αναδεικνύονται πλέρια και στην ολότητά τους λόγω χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και ταξικής σύνθεσης αλλά και των ίδιων των παραγωγικών συνθηκών, ΕΚΕΙ που η αντιπαράθεση παραμένει στεγνή, ΕΚΕΙ που το προλεταριάτο παραμένει ορφανό από κόμμα και συνδικάτα, ΕΚΕΙ η αντίδραση θεριεύει και βάζει στον τορβά κάθε κίνηση των μαζών.
    Και το ΕΚΕΙ σύντροφοι δεν είναι αφηρημένο και γενικό, και αφορά όλες τις χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου που έφυγαν μεν από το δόκανο του ιμπεριαλισμού όμως δεν κατόρθωσαν λόγω εγγενών δυσκολιών να ξεπεράσουν τις ίδιες τις αντιφάσεις τους.

    Διαλέγουμε λοιπόν και παίρνουμε μοντέλο δόμησης ή αποδόμησης..

  83. Red Ghost Ιουνίου 24, 2011 στις 9:26 πμ #

    @ Prop 83

    «Η ύπαρξη κομμάτων και λεσχών, η συλλογική έκφρασή τους μέσα από εγκαθιδρυμένες ΔΟΜΕΣ δεν είναι κατάκτηση που ανακάλυψε το επαναστατημένο προλεταριάτο, αλλά παιδί του ίδιου του αστικού διαφωτισμού.»

    Ο σημερινός καπιταλισμός που σαπίζει καταστρέφει δομές και λειτουργίες που ο νεαρός, προοδευτικός καπιταλισμός δημιούργησε:
    Τα κόμματα απαξιώνονται και αποδεκατίζονται, μετατρεπόμενα σε επιτελεία επαγγελματιών.
    Τα κινήματα μετατρέπονται σε ΜΚΟ, οι οποίες λειτουργούν σαν εταιρίες.
    Τα πανεπιστήμια χάνουν την αυτονομία τους και γίνονται απλά εργοστάσια παραγωγής πτυχίων.
    Τότε υπήρχε το κίνημα των εγκυκλοπαιδιστών. Τώρα η γνώση δεν εκλαϊκεύεται και καλλιεργείται η αποβλάκωση του λαού.
    Η ποιότητα της δημόσιας συζήτησης πέφτει.
    Η τέχνη βρίσκεται σε τέλμα, αδυνατεί να εκφράσει τις ανάγκες του σήμερα.

    Όλα αυτά είναι συμπτώματα ενός καπιταλισμού που σαπίζει, αλλά ταυτόχρονα εμποδίζει αποτελεσματικά να γεννηθεί το καινούριο.

  84. prop-agit Ιουνίου 24, 2011 στις 11:36 πμ #

    Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που λες φαντασμα!
    Σαφώς και ο άλλοτε προοδευτικός καπιταλισμός, πλέον είναι ένας γέρος που τρώει τις σάρκες του. Και σαφώς τις καλύτερες παραδόσεις του τις εξέλιξε στο απόλυτο το προλεταριάτο τον 20ο αι. ενώ αυτός τις εκφυλίζει γιατί είναι πλέον δύναμη μη πρωτοπόρα, δύναμη συντήρησης.
    Θέλησα απλώς να δείξω πόσο θεμελιώδεις αρχές και παραδόσεις αναθεωρούνται με τα ιδεολογικά προτάγματα που κυριαρχούν αυτή τη στιγμη σε μεγάλο βαθμό στις πλατείες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: