Mήπως το ελληνικό έθνος – κράτος προσπαθεί να ξαναγεννηθεί?

15 Μάι.

του Λαθραναγνώστη.

Το παρακάτω άρθρο, σκεφτόμουνα να το στείλω στο Γράνμα εδώ και αρκετό καιρό,αλλά εν τω μεταξύ ήρθε η 9 Μάη, η γιορτή της αντιφασιστικής νίκης και προτίμησα να στείλω κάτι πιο επίκαιρο. Το άρθρο είναι ένας προσωπικός προβληματισμός και τον θέτω στην κρίση των αναγνωστών του Γράνμα.

Αρχίζω σιγά σιγά, και διαμορφώνω την άποψη ότι γινόμαστε μάρτυρες ενός ανταγωνισμού μερίδων της αστικής τάξης γύρω από το μνημόνιο και τις ευκαιρίες που εμφανίζονται. Το διακύβευμα αυτού του ανταγωνισμού είναι η νομή των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας.

Από τη μια το ΠΑΣΟΚ, πρακτορεύει τα συμφέροντα της ξένης αστικής τάξης η οποία δεν θέλει να χάσει την  Ελλάδα, όσο μικρή κι αν φαίνεται, κύρια λόγω προοπτικής χρήσης της χώρας σαν ορμητήριο του κεφαλαίου στις γύρω Βαλκανικές και στις Αραβικές χώρες. Ο στόχος τους είναι η παραμονή της χώρας στην Ε.Ε και στο ευρώ.

Από τη άλλη, η «εθνική» αστική τάξη της Ελλάδας, αυτή που αισθάνεται ότι δεν έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί πέρα από τα όρια της χώρας, φαίνεται να επιθυμεί την έξοδο  της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ.

Μετά από τόσα χρόνια παραμονής μας στον Ευρωπαϊκό σχηματισμό και αφανισμού της Ελληνικής βιομηχανίας, η ντόπια αστική τάξη καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να ανταγωνισθεί αποτελεσματικά τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια, αποδυναμώνεται οικονομικά και πολιτικά και αναπολεί  την προστασία που της έδινε το εθνικό νόμισμα και οι προστατευτικοί δασμοί. Στην προσπάθειά της αυτή, προσπαθεί να προσεταιρισθεί κι ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης, εκμεταλευόμενη τη δυσαρέσκεια που υπάρχει από τα μέτρα λόγω μνημονίου και το πάγιο αίτημα της εξόδου από την Ε.Ε. Με λίγα λόγια, παρουσιάζεται ένα πολιτικό φαινόμενο, όμοιο με αυτό που παρουσιάστηκε στις αρχές του καπιταλισμού, όταν η αστική τάξη κάθε χώρας, προσπαθούσε να φτιάξει το δικό της προστατευτικό κουκούλι, δημιουργώντας τα έθνη-κράτη.

Ταυτόχρονα  όμως και πρίν την έξοδο, θέλει να εκμεταλευτεί δύο ευκαιρίες που της δίνει η συγκυρία που διαμορφώθηκε από την υπογραφή του μνημονίου. Αφ ενός μεν να αποκομίσει (μόνο για τον εαυτό της) τα τεράστια οφέλη που θα προκύψουν από τις ιδιωτικοποιήσεις του δημόσιου τομέα, χωρίς ξένους ανταγωνιστές, πράγμα το οποίο φυσικά δεν είναι δυνατόν στα πλαίσια της Ε.Ε, αφ ετέρου δε να εκμεταλευτεί την εφαρμογή των αντεργατικών ρυθμίσεων που επιβάλονται με πρόσχημα το μνημόνιο.

Η Ν.Δ, στέκεται προβληματισμένη σχετικά με το αν τελικά την συμφέρει να αναλαβει να πρακτορεύσει τα συμφέροντα αυτής της «εθνικής» αστικής τάξης, ή να πλασαρισθεί σαν αντιπαλος του ΠΑΣΟΚ στην πρακτόρευση της ξένης αστικής τάξης.

Advertisements

20 Σχόλια to “Mήπως το ελληνικό έθνος – κράτος προσπαθεί να ξαναγεννηθεί?”

  1. Y Μαΐου 16, 2011 στις 12:11 πμ #

    Eυχαριστούμε για το άρθρο Λαθραναγνώστη και για το ενδιαφέρον θέμα.

    Νομίζω πάντως ότι τα μπλέκεις λίγο καθώς αλλού μιλάς για την ‘εθνική’ αστική τάξη ως αυτή που δε μπορεί να δράσει υπερεθνικά και αλλού για τη ντόπια αστική τάξη συλλήβδην.

    Γράφεις κάπου: »η ντόπια αστική τάξη καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να ανταγωνισθεί αποτελεσματικά τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια». Μα δεν ήθελε ποτέ να τα ανταγωνιστεί συνολικά ως τάξη. Αλλιώς θα είχε πάρει πολλαπλά προστατευτικά μέτρα για μεγάλες περιόδους.

    Από καταβολής της η ελληνική αστική τάξη είναι εξαρτημένη και εσχάτως απέκτησε και εξαρτημένες από αυτή. Ο ρόλος της στον ευρω-ενωσιακό καταμερισμό από τις αρχές του ’90 σαφώς καθορισμένος και αποδεκτός από αυτή: μεταφορικός και επικοινωνιακός κόμβος + τραπεζικό προκεχωρημένο φυλάκιο. Εν ολλίγοις να κάνει τα logistics του δυτικοευρωπαϊκού κεφαλαίου για την επέκταση του προς ανατολάς (στις πλουτοπαραγωγικές πηγές εκεί).

    Η αστική τάξη ενωμένη πήρε την απόφαση να προσδεθεί το ευρωενωσιακό άρμα κι εγώ δε θυμάμαι στις αρχές του 90 αντίσταση από κάποια μερίδα του ελληνικού κεφαλαίου (1992, δημιουργία ΕΕ και ενιαίας αγοράς).

    Εσύ μιλάς τώρα για μια »εθνική» αστική τάξη που μάλλον οψίμως ανακάλυψε ότι ο δρόμος αυτός δε τη συμφέρει. Δε μας λες όμως ποια είναι αυτή.

    Θα μπορούσες να μας την περιγράψεις? Σε ποιος κλάδους οικονομικής δραστηριότητας βρίσκεται αυτή η μερίδα της αστικής τάξης? Για ποιες επιχηρήσεις και ποιους καπιταλιστές μιλάς συγκεκριμένα? Ποιο είναι το βάρος της στην οικονομία και την κοινωνία? Ποιες είναι οι προοπτικές της να πάρει τον έλεγχο της κατάστασης?

    Εγώ δε θυμάμαι να έχω δει κάποιον Έλληνα καπιταλιστή
    πάντως να λέει ότι πρέπει η Ελλάδα να βγει από το Ευρώ.

    Εκτός αν βαφτίζουμε αλήθειες αστήρικτες προπανδιστικές αιτιάσεις του στυλ »Λαφαζανικοί και Ανταρσύα εκφράζουν μερίδες του κεφαλαίου» (σας παρακαλώ μη μπλέξετε εδώ το κεφάλαιο με τα μεσαία στρώματα για την οικονομία της κουβέντας).

    Υπάρχουν επίσης αποσπάσματα που δείχνουν μια στρεβλή κατανόηση του ιστορικού προτσές:
    »στις αρχές του καπιταλισμού, όταν η αστική τάξη κάθε χώρας, προσπαθούσε να φτιάξει το δικό της προστατευτικό κουκούλι, δημιουργώντας τα έθνη-κράτη.» Δε βγάζει νόημα η φράση αυτή καθότι καπιταλισμός χωρίς έθνη κράτη και εθνικές αστικές τάξεις δε νοείται. Δεν είναι θέμα »προστατευτικού κουκουλιού» λοιπόν.

    ΥΓ: Θα είναι λίγο δύσκολο να βρω χρόνο τις επόμενες μέρες αλλά άμα βρω θα επιχειρήσω να μαζέξω τη συζήτηση για το μεταναστευτικό και το απίστευτο ναζιστικό πογκρόμ, καθότι νομίζω ότι οφείλουμε να το συζητήσουμε σοβαρά παρά να ανταλάσσουμε τα γνωστά μπινελίκια (με αφορμή αυτή τη φορά μια πραγματικά άστοχη – για να μη πω τίποτα χειρότερο – προκήρυξη της Ανταρσύας).

  2. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Μαΐου 16, 2011 στις 8:31 πμ #

    Σε ποια προκυρηξη αναφερεσς Υ?

  3. Y Μαΐου 16, 2011 στις 8:44 πμ #

    Σόρρυ λάθος των Πρωτοβάθμιων, Μίχο, αλλά αυτό ας το συζητήσουμε στο Νewswire σε παρακαλώ.

  4. Y Μαΐου 16, 2011 στις 12:11 μμ #

    Ξαναποσταρίστηκε. Δε ξέρω αν διαβάστηκε. Αν όχι αξίζει να διαβαστεί
    http://aristerovima.gr/details.php?id=2262

  5. Y Μαΐου 16, 2011 στις 2:40 μμ #

    Ένα σχόλιο από το Νιοζγουάιρ που κολλάει στη συζήτηση:

    RedPersonality είπε
    Μαΐου 16, 2011 στο 12:07 μμ

    http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=311369&cid=6
    Ρε τον σκατιά τον Όλι Ρεν θέλει και επίσπευση των μέτρων…

    “Επιπρόσθετα, ο επίτροπος θεωρεί «απολύτως απαραίτητο» τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα να τερματίσουν τις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις για την εφαρμογή του προγράμματος. «Είναι πλάνη να πιστεύει κανείς ότι υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση στο πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων» τονίζει ο κ. Ρεν.”

    Πιέζουν τώρα τελευταία πολύ για συνέναιση από τα κόμματα γτ έχουν καταλάβει οτι μόνο του το ΠΑΣΟΚ δν μπορεί.Άρα τη θα κάνει η ΝΔ?Πως θα δώσει καθαρή συνέναιση στο μνημόνιο ενώ μέχρι τώρα το έπαιζε αντιμνημονιακή και καλά.
    Και άσε από που και ως που ο λακαμάς ανακατεύεται με το τη θα κάνουν τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα.

  6. Αναυδος Μαΐου 16, 2011 στις 4:14 μμ #

    @Φιλτατε Λαθρα

    Το θέμα που ανοίγεις είναι μεγάλο και αρκετά πολύπλοκο. Είναι μία έκφανση του σκληρού καπιταλιστικού ανταγωνισμού και στην Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ σαν αστικό κόμμα εξυπηρετεί ορισμένες ομάδες του κεφαλαίου. Ιστορικά πρόκειται για κεφάλαιο στους κλάδους των κατασκευών αλλά και των νέων τεχνολογιών όπως επίσης και στον τομέα της πίστης. Αντίθετα η ΝΔ εκφράζει περισσότερο (όχι όμως αποκλειστικά και στο διηνεκές) τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κεφαλαίου και της μεταποίησης.. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των μερίδων αυτών όσο και στο εσωτερικό τους προϋπήρχε της κρίσης.

    Από την άλλη μεριά η σημερινή οικονομική κρίση οξύνει τον ανταγωνισμό και στο εσωτερικό της χώρας όσο και με το ξένο κεφάλαιο. Ο προστατευτισμός είναι μία λύση ωστόσο σήμερα οι δεσμεύσεις της αστικής τάξης στην Ελλάδα αλλά και η θέση της στον παγκόσμιο καταμερισμό ελάχιστες πιθανότητες αφήνουν σε μία τέτοια πιθανότητα.

    Η γνώμη μου είναι ότι το πιο καθυστερημένο τμήμα του κεφαλαίου με τις σκέψεις που αναφέρεις συσπειρώνεται πίσω από το ΛΑΟΣ (ή αντίστοιχα ευρωπαικά μορφώματα) και όχι πισω από τα δύο μεγάλα κόμματα .

  7. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Μαΐου 16, 2011 στις 4:21 μμ #

    Η συναίνεση μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σε κρίσιμα ζητήματα πχ αποκρατικοποιήσεις είναι δεδομένη. Η τελευταία συνέντευξη Σαμαρά ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι στις βασικές επιλογές στηρίζει την κυβέρνηση.
    Τώρα αυτό είναι μακριά από το να υπάρξει κοινό κυβερνητικό σχήμα μόνο από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα απογειώσουν την αριστερά. Πρέπει συνεπώς να υπάρξει κάποια φόρμουλα που να συμμετέχει και ένα κομμάτι της αριστεράς για περεταίρω νομιμοποίηση. Είναι βέβαιο ότι η γλίτσα αριστερά από κουβελη ένα μικρό κομμάτι ΣΥΝ και κάποιοι οικολόγοι ίσως ανταποκριθούν στο όνομα της « διάσωσης της πατρίδας». Είναι ενδεικτικό ότι σήμερα συναντιέται ο Θεοδωράκης και ο Κασιματη με τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Μήπως κάτι τέτοιο ενδέχεται να συζητηθεί. Περα από αυτά είναι πραγματι αναγκαιο να επισημανουμε αυτό που ο Σ Μαυρουδεας τονιζει στο αρθρο του ,
    ‘’ Το μεγάλο ζήτημα όμως είναι ο κόσμος της εργασίας και η Αριστερά (και κυρίως η κομμουνιστική Αριστερά). Ο κόσμος της εργασίας πληρώνει ολοένα και ακριβότερα τους τυχοδιωκτισμούς και τις νέες «Μεγάλες Ιδέες» του ελληνικού κεφαλαίου. Πληρώνει επίσης την αυξημένη ιμπεριαλιστική κυριαρχία των ηγεμονικών κέντρων της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας. Μέχρι πριν λίγο φάνηκε να έχει σκιρτήματα αντίστασης και ίσως και ανατροπής τα οποία όμως σήμερα έχουν υπογειοποιηθεί πλήρως.

    Βασικός υπαίτιος γι’ αυτό είναι η ελληνική Αριστερά και φυσικά όχι το υποταγμένο και καθεστωτικό τμήμα της (από αυτό δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα) αλλά το τμήμα της εκείνο που επιμένει ακόμη στην κόκκινη προοπτική. Η στρατηγική και τακτική αφασία του τελευταίου, η ανυπαρξία μίας σύγχρονης λενινιστικής στρατηγικής και η υποκατάσταση της από θρησκευτικές αντιπαραθέσεις «μεσαιωνικών καλογήρων» οδηγεί στην παραίτηση και στην ήττα το εργατικό και το λαϊκό κίνημα. Εάν η κατάσταση αυτή δεν ανατραπεί τότε το μέλλον προδιαγράφεται ακόμη πιο μαύρο για τον λαό μας.’

  8. Σεχτάρ ο Τρομερός Μαΐου 16, 2011 στις 4:24 μμ #

    Λαθρά, μου θύμισες τα περσινά «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» με τον τίτλο «ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ» στο εξώφυλλο.
    Το ξεκίνημα της «κίνησης των οικονομολόγων».
    Η ευφορία της Παγκοσμιοποίησης και της «Νέας Οικονομίας» παρέσυρε πολλούς ντόπιους μικρο-κεφαλαιοκράτες, που νόμιζαν ότι υπήρχε και γι αυτούς θέση στο τραπέζι.
    Κοινώς δαγκώσανε το τυράκι. Ας θυμηθούμε την ευφορία, που υπήρχε τότε με την Ολυμπιάδα.
    [Είχα την ατυχή ιδέα το ~’87 να εισηγηθώ στον συνδικαλιστικό μου φορέα με αρνητική τοποθέτηση για τους Ολυμπιακούς του ’96 (τότε αυτούς διεκδικού»σαμε»). Ούτε ένας δε βρέθηκε τότε να μου συμπαρασταθεί από τους σημερινούς λαλίστατους για το «φιάσκο των Ο.Α». Είχαμε και δεξιούς και πασόκους και αριστερούς (εντός και εκτός εισαγωγικών…) κι απόλα. Η αστική τάξη, και όχι μόνο, είχε πλήρη εκπροσώπηση, αλλά… μόκο από κάθε πλευρά.]
    Ομως το θέμα, που βάζεις θέλει περισσότερο ψάξιμο, και δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο.
    Σίγουρα κάποιοι μικρομεσαίοι βλέποντας το τέλος τους να έρχεται κάνουν κι άλλες (αργά πια και απελπισμένες!) σκέψεις.
    Ισως αυτό να απηχεί και η υποστήριξη (σαν εναλλακτική, να «υπάρχει» στο τραπέζι) σε «στάση πληρωμών», ΕΛΕ και τα συναφή.
    Ομως είναι αμφίβολο αν μπορούν να θεωρηθούν σαν κάποια άξια λόγου οντότητα, με συνεκτικότητα και σχετικά αυτοτελή παρουσία, ώστε να θεωρηθούν «τάξη» και μάλιστα «εθνική», έστω και σε εισαγωγικά. Για να αξίζει τον κόπο να υπολογίζει το εργατικό κίνημα σε αυτούς.
    Στα ’60 είχαν υπάρξει κάποιες αντιστάσεις στην πολιτική ένταξης στην ΕΟΚ από έλληνες κεφαλαιοκράτες της χαλυβουργίας, των ορυκτών, των μηχανοκατασκευών (τότε είχαμε και τέτοια!) των τεχνικών έργων, που μυρίζονταν τι θα επακολουθήσει. Εβγαινε και ένα περιοδικό, η «Νέα Οικονομία» (καμιά σχέση με το σύγχρονο ιδεολόγημα), που εξέφραζε «εθνικοαπελευθερωτικές» οικονομικές απόψεις (επηρεασμένες και από την σταλινική σοβιετική εκβιομηχάνιση), σε αντίθεση με τον ολικά ξενόδουλο Λαμπράκη (ΔΟΛ). Δεν εκφράστηκαν ποτέ πολιτικά. Γρήγορα προσαρμόστηκαν όλοι αυτοί στην κυρίαρχη τάση, στον Ιμπεριαλισμό, κλείνοντας και τις περισσότερες παραγωγικές επιχειρήσεις.
    Στην Ελλάδα δεν υπήρχε χώρος για «εθνική αστική τάξη», ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο. Δημιουργήθηκε όμως τεχνητά και συνειδητά μια ευρεία μικροαστική τάξη, που αυτή κι αν ήταν εξαρτημένη και ξενόδουλη, ακριβώς, όπως την ήθελαν οι κατασκευαστές της! Παρά τις εκκωφαντικές κορώνες για αριστερή κατανάλωση. Και εκφράστηκε κύρια από το ΠΑΣΟΚ, αν και είναι αλήθεια ότι τις οικονομικές βάσεις της έβαλε ο Καραμανλής («σοσιαλμανία»…), προ και μετά την Χούντα.
    Το σταματάω εδώ γιατί μπορεί να γράφω ώρες με κίνδυνο να πέσω σε υποκειμενισμούς για θέματα, που δεν έχουν πολυσυζητηθεί και κακώς.
    Να προσθέσω μόνο πως στην Αριστερά, και δυστυχώς και στο ΚΚΕ, το θέμα «εκβιομηχάνιση» ήταν (και μάλλον παραμένει) εγκλωβισμένο σε ιδεολογήματα μακρυά από την «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας», γιατί οι άνθρωποι, που τάχτηκαν να μελετούν αυτά τα θέματα δεν είχαν ποτέ περάσει, ούτε έξω, από εργοστάσιο, ούτε ξέρανε που πέφτει ο Βοτανικός και που η Ελευσίνα η τα Καμίνια του Πειραιά, τι έγινε στην Καβάλα, στον Βόλο, στην Καλαμάτα, στην Πάτρα…
    Και ακόμη και σήμερα αγνοούν πως η ελληνική αστική τάξη (η, σωστότερα, η αστική τάξη στην Ελλάδα) είχε, όχι μόνο το εμπόριο της Τουρκίας αλλά ακόμη και χαλυβουργία στην Κάρυστο, πριν ιδρυθεί η νεοελληνική εθνοκρατική οντότητα το 1821 για να κατσικώνεται την «συνέχεια» του έρμου του Εθνους.
    Και ούτε διαβάζουν τουλάχιστον διαλεκτικό υλισμό, για να θυμηθούν ότι «το είναι προηγείται του ειδέναι» και, επιτέλους, ο καπιταλισμός γεννήθηκε μέσα από τη Φεουδαρχία, στα Βασίλεια και τα Πριγκηπάτα.
    Η, έστω, Ιστορία, για να μάθουν π.χ. ότι η νεοελληνική αστική τάξη υπήρχε ήδη σχηματισμένη και ισχυρότατη από τα προεπαναστατικά χρόνια του σύγχρονου νεοελληνικού Εθνους, ότι η αμερικανική αστική τάξη ίδρυσε όχι μόνο το αμερικανικό κράτος αλλά κυριολεκτικά εκ του μη όντος το σπουδαιότερο (προς το παρόν, από οικονομική, στρατιωτική και πολιτική άποψη) Εθνος της εποχής μας, ότι όλα τα σημαντικά κράτη και έθνη-κράτη της εποχής μας ιδρύθηκαν ακριβώς γιατί υπήρχαν οι αντίστοιχες αστικές τάξεις, και ακριβώς για να υποστηρίξουν καλύτερα τα συμφέροντά τους.

  9. Herr K. Μαΐου 16, 2011 στις 4:54 μμ #

    Λαθραναγνώστη, δεν ξέρω αν έχεις δίκιο, είναι όμως πολύ σημαντικό που το βάζεις από αυτήν τη σκοπια (και μάλλον η ΝΔ συντάσεται με το πασόκ)

  10. Y Μαΐου 16, 2011 στις 5:52 μμ #

    To εφοπλιστικό κεφάλαιο αμφισβητεί το μνημόνιο?

    Αμφισβήτησε μήπως την είσοδο στην ενιαία αγορά και το ενιαίο νόμισμα?

    Φυσικά και όχι.

    Είναι και αυτό κομμάτι του κεφαλαίου με κάργα ευρωενωσιακό προσανατολισμό και εξυπηρετείτε από το δικομματισμό.

    Το δε ΛΑΟΣ ούτε αυτό αμφισβητεί το μνημόνιο.

    Αρα από ό,τι φαίνεται η θεωρία της ‘εθνικής’ ή ‘εθινκά σκεπτόμενης’ ή αντι-Ευρώ αστικής τάξης στερείται βάσης.

    Ενώ συμφωνώ στο συμπέρασμα στο συγκεκριμένο ερώτημα του ποστ που δίνει ο Σεχτάρ δε μπορώ να μη χρεώσω σε μαύρη προπαγάνδα τη σύνδεση που επιχερείται μπουρδοκλώνοντας εσκεμμένα ‘μικρομεσαίους’ με μερίδες του κεφαλαίο και εμμέσως μερίδες του κεφαλαίου με την ΕΛΕ. Έστω και έτσι ως υποψία για να φυλάμε τα έρ’μα.

    Θα συμφωνήσω ώμως όπως είπα με το κεντρικό συμπέρασμα του Σεχτάρ (αν και είναι ελεεινός Σεχτάρ):
    ‘Ομως είναι αμφίβολο αν μπορούν να θεωρηθούν σαν κάποια άξια λόγου οντότητα, με συνεκτικότητα και σχετικά αυτοτελή παρουσία, ώστε να θεωρηθούν “τάξη” και μάλιστα “εθνική”, έστω και σε εισαγωγικά. Για να αξίζει τον κόπο να υπολογίζει το εργατικό κίνημα σε αυτούς.’

    Ας πολεμήσουμε τους Ευρωλελέδες ανθέλληνες αστούς μας κι ας μην προσπαθούμε να εφεύρουμε αντι-ευρωπαϊστές για να κατηγορήσουμε τον διπλανό αριστερό ότι τα ‘χει τακιμιάσει μαζί τους.

    Κάποια πολιτική έκφραση, οι μερίδες του κεφαλαίου του ’60 που αναφέρει νομίζω βρήκαν σε πολιτικούς της Ένωσης Κέντρου του ’70 όπως ο Μαύρος.

    Στην ίδια γραμμή με τον Σεχτάρ επίσης θα πω ότι τα έθνη – κράτη συμβολίζουν το πάρσιμο της εξουσίας από την αστική τάξη και σε καμία περίπτωση δεν είναι το ‘προστατευτικό κουκούλι’ τους απέναντι στο διεθνή ανταγωνισμό έστω κι αν όλες οι σοβαρές (= καθαρά ιμπεριαλιστικές) αστικές τάξεις χρησιμοποιήσαν προστατευτισμό κατά την εκβιομηχάνιση τους.

  11. sentic Μαΐου 17, 2011 στις 4:33 πμ #

    10@

    Τavarish σεχταρ θα συμφωνήσω στο μεγαλύτερο μερος του σχολιου σου αλλά θα διαφωνήσω μερικώς στο σημειο που λες οτι η αστική τάξη υπήρχε ήδη σχηματισμένη και ισχυρότατη απο τα προεπαναστατικα χρονια του σύγχρονου νεοελληνικου κρατους.
    Πρέπει να λάβουμε υπόψην μια σειρα οικονομικες,κοινωνικες και πολιτικες παραμέτρους της εποχής σε συνδιασμο και με την φύση και λειτουργια της οθωμανικης αυτοκρατοριας και δεν μπορουμε να είμαστε τόσο απόλυτοι στα συμπερασματα.Κατα την γνωμη μου και με οικονομικους ορους μπορουμε να μιλάμε για αστικά στοιχεία ή για μια ιδιομορφη αστική τάξη αν θες,οχι ομως ακριβως για οργανωμενη αστική τάξη με την μαρξιστική ωρολογια της έννοιας και τα καπιταλιστικά χαρακτηριστικά που αυτή φέρει.Θα θελα να εξηγηθω σε αυτό,αλλα δυστυχως φευγω για τρεις μερες απο το Μοντεβιδέο και δεν προλαβαινω να αναπτυξω οσα θα ήθελα να πω.
    Θα ταν ομως ειλικρινα μια πολυ ενδιαφέρουσα και διδακτική κουβέντα να γινει καποιο ποστ,που θα μπορουσες να ξεκινήσεις και εσυ ο ιδιος,και να τοποθετηθούμε ολοι πανω στο θέμα,σχετικα με την διαστρωματωση της Ελληνικής κοινωνίας τοτε, τα χαρακτηριστικά της και το πως επέδρασαν και επιρρεασαν την πορεια του αγωνα αλλά και την οικονομική και πολιτική εξέλιξη του μετεπαναστατικου κράτους.Εγω παντως με πολυ χαρα και ενδιαφέρον θα συμμετασχω αν ξεκινήσει μια τέτοια συζήτηση.

    το παρακάτω τραγουδακι με κομμάτια απο γράμματα του γιου της καλόγριας αφιερωμένο σε ολους μας!!!

  12. λαθραναγνώστης Μαΐου 17, 2011 στις 1:29 μμ #

    Όπως είπα και στην αρχή, στο άρθρο αυτό παρουσιάζω προσωπικούς μου προβληματισμούς τους οποίους θέλω να μοιραστώ μαζί με άλλους αναγνώστες, και να τους θέσω στην κρίση τους. Απ’ ότι βλέπω μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει δεύτερος συνοδοιπόρος και πρέπει να ομολογήσω ότι τα μπέρδεψα και με τα τμήματα της αστικής τάξης που χρησιμοποιώ σαν αναφορά.
    Η «εθνική» αστική τάξη που αναφέρω, δεν είναι το μεγάλο κεφάλαιο (αν και νομίζω ότι αντικειμενικά πρέπει να περιλάβει και το μεγάλο , βιομηχανικό κυρίως κεφάλαιο που έχει πληγεί), αλλά οι μικρότεροι επιχειρηματίες, και οι ιδιοκτήτες μικρών βιομηχανιών των 10-20 υπαλλήλων, που βασίζουν την επιβίωσή τους στην εσωτερική κατανάλωση, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα ανταγωνισμού των εισαγόμενων. Και νομίζω ότι τέτοιες μικρές βιομηχανίες-βιοτεχνίες υπάρχουν πολλές ακόμη, ώστε να μην θεωρούνται ευκαταφρόνητοι.
    Σίγουρα δεν είναι τάξη ξεχωριστή. Είναι όμως τμήμα της αστικής τάξης.

    Υ @ 10
    «……κι ας μην προσπαθούμε να εφεύρουμε αντι-ευρωπαϊστές για να κατηγορήσουμε τον διπλανό αριστερό ότι τα ‘χει τακιμιάσει μαζί τους.»
    Αντιευρωπαϊστές που δεν είναι αριστεροί υπάρχουν και δεν χρειάζεται να τους εφεύρουμε. Το θέμα είναι αν μπορούμε να τους χρησιμοποιήσουμε ή και να τους προσεταιριστούμε εμείς, για τους δικούς μας σκοπούς και να μην συμβεί το αντίστροφο.
    Πάντως, δεν ήταν αυτός ο σκοπός του άρθρου, αλλά μιας και το υποψιάζεσαι, η άποψή μου είναι ότι γρήγορα θα φανεί αν υπάρχει ακούσια ή εκούσια συμπαιγνία του «διπλανού αριστερού» με την αστική τάξη ή κάποιο τμήμα της τέλος πάντων.
    Για τα έθνη κράτη και την δημιουργία τους.
    Τα έθνη – κράτη, δεν συμβολίζουν απλά το πάρσιμο της εξουσίας από την αστική τάξη.
    Ειναι δημιουργήματα αυτής της τάξης, απαραίτητα για το ξεκίνημά και την ανάπτυξή της.
    Εξασφαλίζουν εργάτες σε καιρό ειρήνης, πιστούς στρατιώτες σε καιρό πολέμου, καθώς και ένα πληθος από εθνικούς νόμους και θεσμούς, που περιλαμβάνουν και τον προστατευτισμό, απαραίτητους για την δημιουργία και διαχείριση του πλούτου.
    Αυτό εννοώ λέγοντας προστατευτικό κουκούλι.

  13. κομμαντο καλοκαιρινής εντροπίας Μαΐου 17, 2011 στις 8:36 μμ #

    uiyfuyfiy

  14. λαθραναγνώστης Μαΐου 17, 2011 στις 8:41 μμ #

    🙂

  15. κομμαντο καλοκαιρινής εντροπίας Μαΐου 17, 2011 στις 8:43 μμ #

    http://www.kenef.phil.uoi.gr/dynamic/bookfull.php?Book_ID=6022&contents

  16. κομμαντο καλοκαιρινής εντροπίας Μαΐου 17, 2011 στις 8:45 μμ #

    😉
    Στο παραπάνω λινκ, πάτε στη ψηφιακή μορφή. Στην ‘εισαγωγή στην ελληνική έκδοση’, ο Κονδύλης κάνει μια πολ΄΄υ σοβαρή ανάλυση για την ελληνική αστική τάξη, διαμόρφωση εξέλιξη κτλ -Δεν είναι έτσι ακριβώς όπως τα λέει ο Σεχτάρ

  17. κομμαντο καλοκαιρινής εντροπίας Μαΐου 17, 2011 στις 8:47 μμ #

    http://raskolnikovgr.blogspot.com/2010/12/1974-1979.html

    Εδώ επίσης, δείτε τη διπλωματική εργασία του συντρόφου για την θέση και τις ταλαντεύσεις του ΣΕΒ σε σχέση με την ενταξη στην ΕΟΚ την περίοδο ’74-’79.

  18. mels Μαΐου 18, 2011 στις 11:37 πμ #

    Εκδήλωση-Συζήτηση της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 στην Αθήνα, Πολυτεχνείο (Κτίριο Γκίνη), Παρασκευή 20 Μαίου, 18.30

    Ένα χρόνο μετά τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, ένα χρόνο μετά την κατοχική οικονομική επιδρομή του τριμερούς ιμπεριαλιστικού διευθυντήριου είναι η ώρα να δούμε το «που βρισκόμαστε», να γίνει αποτίμηση της λαίλαπας, να γίνει αποτίμηση της έως τώρα λαϊκής αντίδρασης, να απαντηθούν σκληρά μα αναγκαία ερωτήματα:

    Πως είναι δυνατόν να έχουν τσαλαπατηθεί σε τόσο μικρό διάστημα, τόσες εργατικές και λαϊκές καταχτήσεις, το εργατικό εισόδημα να έχει πιεστεί στα πιο χαμηλά επίπεδα επιβίωσης (μια απώλεια τουλάχιστον 30%), η ανεργία να καλπάζει , η νέα εργατική βάρδια να αντιμετωπίζει το μέλλον ανάμεσα στις συμπληγάδες της ανεργίας που πλησιάζει για τους νέους στο 45% και την επισφαλή-εντατικοποιημένη-ελαστική-αστεία αμειβόμενη «απασχόληση», οι απόμαχοι της δουλειάς να ληστεύονται κατά δυο συντάξεις το χρόνο, οι εργασιακές σχέσεις να τσαλαπατιούνται και να καθιερώνονται «ατομικές συμβάσεις» γαλέρας χωρίς καμιά κατοχύρωση, τα σχολεία της φτωχολογιάς να συγχωνεύονται και να καταργούνται, τα δημόσια νοσοκομεία να υπολειτουργούν και να κλείνουν, η φτωχή αγροτιά και οι μικρο-αυτοαπασχολούμενοι της πόλης να καταστρέφονται, ο δημόσιος πλούτος να ξεπουλιέται στα ξένα μονοπώλια έναντι πινακίου φακής, να ετοιμάζεται κόψιμο ακόμη και του ΕΚΑΣ, να θάβεται στο άμεσο μέλλον το πιο ανεπαρκές επίδομα ανεργίας σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, να μπαίνουν στο στόχαστρο τα ψίχουλα που δίνονται στους πολύτεκνους, στους ανάπηρους στο όνομα της «κοινωνικής δικαιοσύνης», η ακρίβεια να καλπάζει παρόλη τη συρρίκνωση της λαϊκής κατανάλωσης, οι έμμεσοι λαϊκοί φόροι να αυξάνονται………………. (και οι «αναθεωρήσεις του μνημονίου», τα νέα αντεργατικά μέτρα, η τρελή κούρσα συνεχούς αύξησης του χρέους με ειδεχθέστερους κάθε φορά όρους να συνεχίζεται, η κερδοφορία των μεγαλοκαπιταλιστών «να αντέχει» και να εκμεταλλεύεται την απόσυρση των αδύνατων που καταρρέουν, όλα αυτά να μην έχουν σταματημό από μια κυβέρνηση υπηρέτη των ιμπεριαλιστών και το σύνολο των αστικών και ρεβιζιονιστικών δυνάμεων πολιτικών δυνάμεων που ανοιχτά ή υπόγεια την στηρίζουν).
    Πως είναι δυνατόν ενώ ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης και της φτωχολογιάς πόλης και χωριού ζει στην απόλυτη εξαθλίωση, όταν χιλιάδες ζουν πραγματικά κατάσταση πείνας, ενώ η απελπισία των πολλών απλώνεται, η λαϊκή αντίσταση ως τώρα να μην έχει καταφέρει να αποτρέψει ούτε ένα μέτρο αυτής της λαίλαπας, να μην έχει κερδίσει ούτε μια μικρή επιμέρους νίκη, να μην έχει «επιστρέψει» στην κυβέρνηση και στα αφεντικά της, κανένα νομοσχέδιο ή ψηφισμένο νόμο του αίσχους?

    Η μέχρι τώρα αντίσταση είναι χωρίς μπούσουλα. Η ρεβιζιονιστική αριστερά με επικεφαλής το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ, κάνει τα πάντα για να αποκοιμίσει το κίνημα, απέναντι σε μιαν ενιαία αστική τάξη που πέρα από παιχνίδια και φραστικές διαφοροποιήσεις, προασπίζει τη στρατηγική επιλογή της για ΠΑΡΑΜΟΝΗ της χώρας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και σαν κατάληξη, την με κάθε τρόπο «εξυπηρέτηση» του χρέους, απότοκου της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ και της καταλήστευσης από τους ιμπεριαλιστές και τους πνιγμένους στα σκάνδαλα- που πάντα καλύπτονται-ντόπιους πολιτικούς της εκπροσώπους.

    Η «επίσημη και ανεπίσημη» αριστερά φάνηκε πολύ «λίγη» για τόσο δύσκολες και ζόρικες εποχές. Ακόμη και τώρα δεν παραδέχεται ανοιχτά καν την ύπαρξη της χρεοκοπίας, όπως κρύβει τον απόλυτα εξαρτημένο χαραχτήρα του ελληνικού καπιταλισμού, παίζοντας το παιχνίδι των μεγαλοαστών για να παραλύσει το λαϊκό κίνημα, απέναντι σε κάτι που βιώνεται τόσο επώδυνα, έτσι που είναι εύκολο να οδηγήσει σε απραξία απελπισίας αυτόν, που όντας ήδη αδύναμος χτυπιέται τώρα από παντού. Νεολογισμοί, φτηνές αναλύσεις που υποτιμούν το βάρος και το βάθος της κατάστασης, καμία ανάλυση και καμία αναφορά στον εξαρτημένο χαραχτήρα του ελληνικού καπιταλισμού που αυτός κύρια γέννησε σε συνθήκες της γενικής κρίσης τη χρεοκοπία, τυχάρπαστες αναλύσεις για τη σημερινή ταξική διάρθρωση στην Ελλάδα και αναμάσημα παλαιοτροτσκιστικών αστειοτήτων για δήθεν «μικροιμπεριαλιστική Ελλάδα», ανυπαρξία μιας πολιτικής γραμμής ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, που θα ενοποιεί τα επιμέρους αιτήματα και αγώνες, θα πετυχαίνει την αγωνιστική συνάντηση της εργατικής τάξης, της φτωχολογιάς, των νέων, των απόμαχων της δουλειάς, των ανέργων , των μεταναστών προλετάριων. Που θα έχει ένα ορατό και ενιαίο πολιτικό «δια ταύτα», που θα ενισχύει τα επιμέρους αιτήματα και μάχες και παράλληλα θα ενισχύεται από αυτές και τη νικηφόρα έκβασή τους. Που θα ξετινάζει την ιδεολογία του τρόμου και τα ψέματα περί «μονόδρομου», αφού «η κόλαση» δεν θα έρθει από την απάντηση του κινήματος όπως διατείνονται οι αστοί πολιτευτές και ακολουθητές τους, αλλά είναι ΗΔΗ εδώ τώρα παρούσα και αυτήν πρέπει να χτυπήσουμε, στο πρόσωπο της εξαθλίωσης, της φασιστικοποίησης που τη συνοδεύει, της επιδρομής του ρατσισμού και κάθε αντιδραστικής ιδεαλιστικής δοξασίας.

    Μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ που απαιτεί και βοηθά στην ενότητα της εργατικής τάξης, κόντρα στην προδοτική πολιτική της ταξικής συνεργασίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των ρεφορμιστικών ηγεσιών όλων των συνδικαλιστικών παρατάξεων και επιπλέον τις διασπαστικές, δεξιές απεργοσπαστικές κινήσεις του ΠΑΜΕ, που μαζί με όσους «ζηλεύουν τη δόξα του», στηρίζει ανοιχτά το ευκολότερο πέρασμα των μέτρων, που άλλωστε σύμφωνα με τον πολιτικό του πάτρωνα είναι «μέτρα ρουτίνας».

    Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, απευθύνεται στην εργατική τάξη, τη φτωχή αγροτιά, τη νεολαία, τα λαϊκά στρώματα και προτείνει αυτό που μπορεί να είναι η πραγματικά ταξική στάση στις σημερινές συνθήκες:

    *

    ΕΞΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΕ-ΟΝΕ-ΕΥΡΩ
    *

    ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

    Καλούμε στη συγκέντρωση-συζήτηση ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΜΑΗ 18.30 μμ στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (ΑΙΘΟΥΣΑ ΓΚΙΝΗ) για να συζητήσουμε: Συγκεκριμένα, με εργαλείο τα πραγματικά στοιχεία, να αντιπαρατεθούμε όπου αυτό είναι αναγκαίο, να προσεγγίσουμε επώδυνα αλλά συγκεκριμένα με όπλο τον επαναστατικό μαρξισμό το «σήμερα» και τις απαιτήσεις του, για να υπάρξει «αύριο», από καλύτερες θέσεις στη ταξική πάλη, που δεν έχει «νεκρούς χρόνους» και αναμονές.

    Είναι χρέος των κομμουνιστών να προτείνουν με ευθύτητα και ευθύνη τις θέσεις τους και αυτό κάνουμε, συζητώντας με κάθε αγωνιστή που πιστεύει στην επαναστατική προοπτική.

    http://anasintaxi.blogspot.com/2011/04/20.html

  19. Y Μαΐου 18, 2011 στις 2:37 μμ #

    ‘Ήρθε η ώρα η ελληνική αστική τάξη να αποχαιρετίσει οριστικά τα όνειρα του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Κώστα Σημίτη για ισότιμη συμμετοχή στην πρώτη ταχύτητα μιας ευημερούσας Ευρώπης. Ήρθε η ώρα, η μεταλλαγμένη, μεταπρατική ελληνική ολιγαρχία των τραπεζιτών και των εφοπλιστών να συμβιβαστεί με την ιδέα μιας περιφερειακής χώρας της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, ενός «Μεξικού της Γερμανίας στη Μεσόγειο»» – http://aristerovima.gr/details.php?id=2315

    ‘αρακτηριστική είναι η γερμανο- ολλανδική πρόταση, που κερδίζει έδαφος, για τη δημιουργία διεθνούς οργανισμού εκποίησης των…ελληνικών, κρατικών επιχειρήσεων και για την εγκατάσταση κομισάριων της Ε.Ε. σε κάθε ελληνικό, οικονομικό υπουργείο’
    όπως μετεμφυλιακά και μέχρι τη δεκαετία του 60 με τους αμερικάνους. Επιβεβαιώνω την πληροφορία μέιλ που έλαβα από συνάδελφo:
    ‘Amazing news that I first read on financial journo Martin Visser’s blog:
    Dutch economics minister De Jager and some economic ministers from other Member States want to force the Greek government to privatise state owned companies and real estate.
    If it’s up to these ministers, Athens won’t be allowed to do this themselves, but an independant institution would do it on behalf of the Ggreeks!
    Visser concludes: to send an outsider to a country to enforce sell-off of state property starts looking a lot like the execution of a default.
    I now found the news in English: http://www.dutchnews.nl/news/archives/2011/05

  20. λαθραναγνώστης Μαΐου 18, 2011 στις 6:33 μμ #

    Τώρα πλάκα μας κάνει ο ΠΠ που ο Καραμανλής και ο Σημίτης, είχαν «όνειρο» την ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρώπη?
    Θλιβερά ενεργούμενα ήταν!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: