Όλη η εξουσία στην Κομισιόν

19 Απρ.

Αναδημοσίευση από το Αριστερό Βήμα

Σήμερα 19 Απριλίου, στις 15:00, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα εγκρίνει το πακέτο των έξι κανονισμών που συνθέτουν την νέα ‘οικονομική διακυβέρνηση’.

Πρόκειται για τον κύριο μηχανισμό συγκέντρωσης της άσκησης της οικονομικής πολιτικής των κρατών – μελών στις Βρυξέλλες, αλλά και προώθησης μια μόνιμης λιτότητας και της κατεδάφισης των κοινωνικών κατακτήσεων σε όλη την ΕΕ. Το Σύμφωνο για το Ευρώ (διακρατική συμφωνία) διέπεται από τις ίδιες αρχές αλλά είναι συμπληρωματικό μόνο στην ‘οικονομική διακυβέρνηση’ (νομοθεσία της ΕΕ).

Η συγκεντροποίηση της άσκησης οικονομικής πολιτικής στους οργανισμούς της ΕΕ είναι αίτημα των εργοδοτικών οργανώσεων (Στρογγυλή Τράπεζα των Βιομηχάνων, BusinessEurope) εδώ και μία δεκαετία[1]. Ήταν δύσκολο όμως να προχωρήσει καθώς διατάραζε πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες και είχε εκλογικό κόστος. Με βάση το ‘δόγμα του σοκ’[2], οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης εκμεταλλεύονται τον πανικό που δημιούργησαν οι ίδιες στους λαούς και τους εργαζομένους έτσι ώστε να την πλασάρουν τώρα ως ‘μονόδρομο για την εξόδο από την κρίση’.

Από πέρυσι το καλοκαίρι όταν άρχισαν οι διεργασίες στους ευρωπαϊκούς οργανισμούς για την κατάρτιση της νέας δομής της οικονομικής διακυβέρνησης[3], η συνομοσπονδία Ευρωπαίων εργοδοτών BusinessEurope έκανε καθαρό ότι επιθυμούσε να δει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) να παίζει τον κύριο ρόλο στη νέα διαδικασία και να μειώσει το χώρο για πολιτικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις εθνικές κυβερνήσεις που σχηματίζουν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο[4].

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ένα μη εκλεγμένο σώμα στο οποίο ηγείται μια διορισμένη από τις κυβερνήσεις ομάδα Επιτρόπων, ενώ το μόνιμο προσωπικό της που περιλαμβάνει γύρω στους 12,000 ανώτατους αξιωματούχους αποτελεί μια γραφειοκρατία με έντονο νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό προσανατολισμό και το κυριότερο με μια παράδοση συνδιαχείρισης των πιο σημαντικών υποθέσεων μαζί με τις εργοδοτικές οργανώσεις (πχ. οργάνωση χρηματοοικονομικών αγορών, εξωτερικό εμπόριο).

Οι νομοθετικές προτάσεις που παρουσιάστηκαν από την Επιτροπή[5] στις 29 Σεπτεμβρίου 2010 προέβλεπαν μια τρομερή ισχυροποίηση του ρόλου του οργανισμού. Μέχρι τώρα η ΕΕ είχε δικαίωμα να κάνει υποδείξεις και να επιβάλει πρόστιμα μόνο όσο αφορούσε το δημοσιονομικό έλλειμα άνω του 3%. Σύμφωνα με τους προτεινόμενους κανονισμούς, η ΕΕ θα κάνει υποδείξεις και όσο αφορά τη μείωση του δημοσίου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά και σχετικά με τις ‘μακροοικονομικές ανισορροπίες’.

Ο καθορισμός των τελευταίων είναι τόσο αυθαίρετος που δίνει στην ουσία άπειρες και εντελώς ανεξέλεγκτες εξουσίες στην Επιτροπή. Η ίδια θα καταρτίσει μία λίστα δεικτών με βάση την οποία θα κρίνει την πορεία της οικονομίας των κρατών μελών.  Η ΒusinessEurope επιμένει να μη καταρτιστεί η λίστα αυτή από το Συμβούλιο ή το  Κοινοβούλιο με βάση οποιουδήποτε είδους δημόσια συζήτηση αλλά μονομερώς από την Επιτροπή. Παρόλαυτα ήδη έχουμε παραδείγματα δεικτών κάποιοι από τους οποίους σπρώχνονται και μέσω του Συμφώνου για το Ευρώ: ευθυγράμμιση των μισθών με την ‘ανταγωνιστικότητα’ κάθε χώρας, ευθυγράμμιση των συντάξεων με το προσδόκιμο ζωής, περιορισμός ιδιωτικής υπερχρέωσης κ.α.  Το πρώτο σημαίνει βασικά μείωση των μισθών έτσι ώστε να πλησιάσουν τους μισθούς των εμπορικών ανταγωνιστών της ΕΕ στη διεθνή σκηνή (ΗΠΑ, Ινδία, Κίνα, Ρωσία κ.α.) αλλά και μια ανηλέη κούρσα προς τα κάτω ανάμεσα στις εργατικές τάξεις της Ευρώπης, που πρέπει να ανταγωνιστούν μεταξύ τους για να προσελκύσουν τους εργοδότες στη χώρα τους. Το δεύτερο ότι ανεξάρτητα από την εξέλιξη του προσδόκιμου ζωής σε κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα από τη στιγμή που ο μέσος όρος ανεβαίνει θα πρέπει όλοι να δουλεύουν περισσότερα χρόνια έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποιοι θα δουλεύουν μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Η ΒusinessEurope χαιρέτησε τις νομοθετικές προτάσεις της Επιτροπής εκφράζοντας ικανοποίηση που ‘ένας μεγάλος αριθμός των προτάσεων της συμπεριλήφθηκε’[6].  Σύμφωνα με τις νομοθετικές προτάσεις αυτές όταν οι υποδείξεις της ΕΕ σε οποιοδήποτε από τα τρία πεδία (δημοσιονομικό έλλειμα, δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ, ‘μακροοικονομικές ανισορροπίες) δεν ακολουθούνται, η Επιτροπή μπορεί να επιβάλει μεγάλα πρόστιμα (ο,1 – 0,5% του ΑΕΠ) εκτός αν αυτά μπλοκαριστούν από το 60-70% των κρατών μελών στο Συμβούλιο μέσα σε δέκα μέρες.

Η ΒusinessEurope όμως κάλεσε για ακόμα περισσότερη δύναμη στην Επιτροπή σε μια συνάντηση τους ευρωβουλευτές που ήταν υπεύθυνοι για την κατάρτιση τορυ σχεδίου θέσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλιου στις 2 Φεβρουαρίου 2011 [7].

Ευρωβουλευτές των πολιτικών ομάδων των Συντηρητικών (EPP) και των Φιλελεύθερων (ALDE) ανέλαβαν την πρόωθηση των αιτημάτων της BusinessEurope. Με δεκάδες τροπολογίες που κατέθεσαν επιχειρούν να δώσουν στην Επιτροπή τον έλεγχο όλης της διαδικασίας από την πρόληψη, στην διακήρυξη ύπαρξης ‘μακροοικονομικής ανισορροπίας’, στην τροποποίηση και έγκριση του ΄διορθωτικού  σχεδίου’ που θα καταθέτουν οι κυβερνήσεις, την αξιολόγηση του ως επιτυχημένου ή όχι και στην επιβολή κυρώσεων στη δεύτερη περίπτωση. Σύμφωνα με τις νομοθετικές προτάσεις της ίδιας της Επιτροπής το Συμβούλιο με τα κράτη – μέλη θα έπρεπε να εγκρίνει με ενισχυμένη πλειοψηφία (60-70% των κρατών μελών) όλες τις υποδείξεις πριν την επιβολή κυρώσεων. Οι ευρωβουλευτές επιχειρούν να αντιστρέψουν την κατάσταση αυτή προτείνοντας οι προτάσεις της Επιτροπής από το στάδιο της πρόληψης να θεωρούνται αποφάσεις εκτός αν σχηματιστεί στο Συμβούλιο μια ενισχυμένη πλειοψηφία εναντίον τους μέσα σε δέκα μέρες[8].

Μια τέτοια πλειοψηφία είναι πάρα πολύ δύσκολο να σχηματιστεί. Στην πράξη σημαίνει ότι η Επιτροπή θα κάνει υποδείξεις σε σχέση με τα πάντα στα κράτη μέλη: το επίπεδο των μισθών, τις δαπάνες για υγεία και παιδεία κ.ο.κ. Αίρεται έτσι μία από τις βασικές λειτουργείες των κοινοβουλίων στις αστικές δημοκρατίες που είναι η κατάρτιση του προϋπολογισμού[9]. Πίσω από το επιχείρημα της ‘αυτοματοποίησης’ των υποδείξεων ώστε να αφαιρεθεί στα μεγάλα κράτη η δυνατότητα να αποφεύγουν κυρώσεις (όπως έκαναν η Γαλλία και η Γερμανία το 2005) κρύβεται η επιθυμία να παρθεί η ευθύνη από τα χέρια των εθνικών κυβερνήσεων που πρέπει να πηγαίνουν σε εκλογές αλλά και που μπορεί  να γίνουν και στόχος απεργιών, διαδηλώσεων κλπ.

Οι σοσιαλδημοκράτες ευρώβουλευτές είναι έτοιμοι να ψηφίσουν το πακέτο αν βρεθούν συμβιβασμοί με τους συντηρητικούς και φιλελεύθερους σε θέματα διαβούλευσης με τους κοινωνικούς εταίρους κλπ. Πλην όμως οι ίδιοι εργοδότες έχουν κυρήξει επίσημα το τέλος του ‘κοινωνικού διαλόγου’ περιγράφοντας πώς τον αντιλαμβάνονται: ‘αν οι κοινωνικοί εταίροι επιθυμούν να διατηρήσουν την αυτονομία τους, πρέπει να ενεργήσουν με υπεύθυνο τρόπο. Όταν ο κοινωνικός διάλογος αδυνατεί να καταλήξει σε συμπεράσματα, τότε θα πρέπει να επεμβαίνουν οι κυβερνήσεις’. Σε ελεύθερη μετάφραση: όταν τα συνδικάτα δε δέχονται από μόνα τους μειώσεις μισθών τότε το αστικό κράτος θα τις επιβάλει[10].

Η Πορτογάλα σοσιαλδημοκράτισα ευρωβουλευτής Ελίζα Φερρέιρα υπεθεματίζει μάλιστα έχοντας καταθέσει τροπολογία για τη δυνανατότητα επιβολής προστίμων όχι μόνο στις χώρες της Ευρωζώνης – όπως προτείνεται από την Επιτροπή – αλλά και στα 27 κράτη μέλη[11].

Εντύπωση προκαλεί ότι το περισσότερο που ζητάνε οι ευρωβουλευτές για το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένας συμβουλευτικός ρόλος. Κανείς δε ζητά δικαίωμα βέτο πχ. για το Ευρωκοινοβούλιο. Έτσι το μόνο άμεσα εκλεγμένο σώμα της ΕΕ βάζει φραδιά πλατιά την υπογραφή του στην ριζική αποδυνάμωση των εθνικών κοινοβουλίων και την παραχώρηση τρομερών εξουσιών σε ένα μη εκλεγμένο διευθηντήριο, την Κομισιόν.

Οι ευρω-φεντεραλιστές διαφόρων αποχρώσεων από τους Χριστιανοδημοκράτες στους Πράσινους και το ‘Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς’ καλλιεργούσαν πάντα το μύθο της δημιουργίας μια πανευρωπαϊκής δημοκρατίας που σταδιακά θα αντικαθιστούσε (ή θα ‘συμπλήρωνε’ ή ‘ενδυνάμωνε’ όπως τους άρεσε να λένε) τις εθνικές δημοκρατίες. Τώρα – με την εξαίρεση των τελευταίων που από ότι φαίνεται θα καταψηφίσουν την οικονομική διακυβέρνηση – προσυπογράφουν μια ριζική μεταφορά εξουσιών από το εθνικό σε ένα τελείως τεχνοκρατικό επίπεδο έξω από κάθε έννοιας δημοκρατική σφαίρα (με αστικούς έστω όρους). Η διαφορά με τις μεσαιωνικές μοναρχίες θα είναι ότι η εξουσία του διευθυντηρίου της Κομισιόν δεν είναι ‘ελέω Θεού’ αλλά ‘ελέω ανταγωνιστικότητας’. Η Κομισιόν θα κυβερνά οικονομικά την Ευρώπη με γνόμωνα δηλαδή την κεροδοφορία των πολυεθνικών και στο όνομα αυτής.

Οι ‘δημοκρατικές διαδικασίες’ που εγκρίθηκαν με τη Συνθήκη της Λισαβώνας προβλέπουν μετά την έγκριση των νομοθετημάτων από την επιτροπή οικονομικών υποθέσεων του Ευρωκονοβουλίου, ένα ‘τρίλογο’ μεταξύ αυτού και του Συμβουλίου και της Κομισιόν που θα καταλήξει σε ένα τελικό συμβιβασμό  και αυτός θα εγκριθεί από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στις 8 Ιουνίου και τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 15 Ιουνίου.

Η συμβατότητα της αντίθετης ενισχυμένης πλειοψηφίας ως τρόπου λήψης αποφάσεων ακόμα και με αυτή τη νεοφιλελεύθερη Συνθήκη είναι ιδιαίτερα αμφίβολη.

Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο προχωρεί σε ένα ευρύ πραξικόπημα ενάντια σε βασικές αρχές της ίδιας της αστικής δημοκρατίας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι συντονισμό μπορεί να αντιτάξει το εργατικό κίνημα της Ευρώπης στη λαίλαπα αυτή.


[1] Member States draft national budgets and other major economic policy decisions should be discussed amongst Eurozone governments before they are adopted, and adjusted when necessary to achieve overall budgetary coherence , ERT 2002  , ‘The implications of national budgets and of major national fiscal policy measures [should be] reviewed at the level of the Union’ ERT, 2002.

[2] Όπως περιγράφεται από τη Ναόμι Κλάιν στο ομώνυμο βιβλίο της – http://www.naomiklein.org/shock-doctrine

[4] Video with Philippe De Buck, 14 June 2010 – http://www.businesseurope.eu/Content/Default.asp?PageID=652

[5] Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) έχει το μονοπώλιο της νομοθετικής πρωτοβουλίας στην ΕΕ. Οι νομοθετικές προτάσεις της πρέπει να εγκριθούν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που αποτελείται από τις εθνικές κυβερνήσεις.

[9] Το πλαίσιο κατάθεσης προσχεδίων προϋπολογισμών από τα κράτη μέλη καθορίζεται κι από το ήδη εγκεκριμένο ‘ευρωπαϊκό εξάμηνο’ ή κύκλο συντονισμού των εθνικών οικονομικών πολιτικών. http://www.consilium.europa.eu/showFocus.aspx?lang=EL&focusID=504 Ο κύκλος αυτός θα χρησιμεύσει και για τον καθορισμό χρονικών πλαισίων στις διαδικασίες ‘υπερβολικού χρέους ή μακροοινομικών ανισορροπίων’.

Advertisements

26 Σχόλια to “Όλη η εξουσία στην Κομισιόν”

  1. λαθραναγνώστης Απρίλιος 19, 2011 στις 11:02 πμ #

    Το αυγό του φιδιού έσπασε και τα πιό εφιαλτικά σενάρια γίνονται πραγματικότητα.
    Κατα τα άλλα, τα συγχαρητήρια μου για την εξαιρετική δουλειά, που θα προτιμούσα να ήταν κάτι πιό χαρούμενο, αλλά……
    Προσωπικά, ένα μόνο συμπέρασμα βγάζω.
    Όσες φωτισμένες ηγεσίες κι αν υπάρχουν, όσο τέλειες επιστημονικά θεωρίες κι αν αποδεικνύουν το «δίκιο του εργάτη», αν ο ίδιος ο λαός δεν καταλάβει ότι αυτός είναι δύναμη που κινεί τα πάντα, σωτηρία δεν υπάρχει.

  2. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 19, 2011 στις 6:47 μμ #

    Καλή προσέγγιση που δείχνει και τις βαθύτερες διεργασίες που συντελούνται στον πυρήνα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Πολλά βεβαία από αυτά όσων αφορά τα εργασιακά προβλεπόταν από την δεκαετία του 90 μέσα από την «λευκή μαύρη βίβλο» που από τότε φαινόταν το που πηγαίνει η κατάσταση με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Μπαίνουμε σε μια εποχή που την περιγράφει ο Τζακ Λόντον στην «σιδερένια φτέρνα» 60 χρόνια πριν. «Σε ελεύθερη μετάφραση: όταν τα συνδικάτα δε δέχονται από μόνα τους μειώσεις μισθών τότε το αστικό κράτος θα τις επιβάλει[10].» Μα το συνδικάτο μέταλλου στην Γερμανία αν δεν κάνω λάθος πριν κάποια χρόνια συμφώνησε σε πάγωμα των αυξήσεων και σε κάποιες περιπτώσεις και την μείωση κατά απαίτηση των γερμανών βιομηχάνων. Συνεπώς όλα αυτά δεν έρχονται από το μέλλον αλλά από την πολύ πρόσφατη πορεία .

    Στόχος τους ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙς είναι στην επόμενη φάση της δήθεν ανάπτυξης, οι εργαζόμενοι ¨να είμαστε ευχαριστημένοι¨ με εργασιακό καθεστώς και μισθούς στα επίπεδα αυτών της Κίνας και της Βουλγαρίας χωρίς δικαιώματα και συνδικαλισμό.
    Η σημερινή επίθεση καθορίζεται επομένως τόσον από τις εσωτερικές ανάγκες της αστικής κυριαρχίας στα πλαίσια της συμμετοχής της χώρας στην ζώνη του Ευρώ, όσο και από τις διεθνείς πιέσεις στα πλαίσια του γενικευμένου πολέμου των ιμπεριαλιστικών κέντρων για μεταφορά του προβλήματος και στον πυρήνα της Ε.Ε., εξασθενίζοντας έτσι την θέση του τελευταίου στον διεθνή καταμερισμό. Έτσι μπορεί να δει κανείς πιο καθαρά το γιατί όλες σχεδόν οι χώρες του νότου(Ισπανία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιταλία) και άλλες όπως Ιρλανδία, με διαφορετικά μεγέθη και προβλήματα, πιέζουν για να μεταφέρουν το πρόβλημά τους στο πυρήνα της Ε.Ε.

    Η ίδια η διαδικασία της κρίσης, κλονίζει και τους πυλώνες του συστήματος. Τα μετρα που περιγράφει το κείμενο αποβλέπουν φυσικά το σύστημα να την σκαπουλάρει όμως φαίνεται ότι ακόμα και αυτές Οι μορφές και οι διαδικασίες μέσω των οποίων αυτό εξασφάλιζε την διαιώνισή του, έχουν προ πολλού κλονισθεί. Τα πιο δυναμικά τμήματα του κεφαλαίου, βλέπουν ως αναγκαίο όρο διαιώνισης και ενίσχυσης της κυριαρχίας του, την ριζική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Το ερώτημα είναι απεναντιι σε αυτή την ολοκληρωτική επίθεση του κεφαλαίου το εργατικό κίνημα τι αντιπαραθέτεις τόσο στην Ελλάδι αλλά και στην Ευρώπη. ΘΑ επανέλθω όμως πάνω σε αυτό.

  3. Y Απρίλιος 19, 2011 στις 7:20 μμ #

    Ευχαριστώ για το σχόλιο σου Μίχο. Ωστόσο αυτό το ότι οι χώρες του νότου »πιέζουν για να μεταφέρουν το πρόβλημά τους στο πυρήνα της Ε.Ε.» δε το καταλαβαίνω.

    Το πρόβλημα είναι ήδη και στον πυρήνα αφού η κρίση είναι όλου του συστήματος. Τα ελλείματα μας δεν υπάρχουν χωρίς τα πλεονάσματα τους κλπ.

    Η ΕΕ δε πολεμάει την εργατική τάξη και στο κέντρο γιατί την πιέζει η περιφέρεια της. Αλοίμονο αν ήταν έτσι.

    Για τη Γερμανία έτσι που τα λες είναι και χειρότερα και αυτό το μοντέλο ‘κοινωνικού διαλόγου’ προσπαθούν να πλασάρουν και στους άλλους.

    Α ρε να ακούγατε τον ευρωπαίο επίτροπο κοινωνικών υποθέσεων (Ούγγρος μαρξιστής και καλά που ήταν και καλά κριτικός στην ΕΣΣΔ και τσίου μπίου) να λέει μην ανυσηχείτε για την ώρα ο κοινωνικός διάλογος δε πάει καλά, αλλά όταν σβήσουμε τα ελλείματα….

    Επίσης έτσι που το γράφεις είναι σαν οι κακοί Αμερικάνοι πάλι υποχρεώνουν το κέντρο της ΕΕ να πολεμήσει τους εργάτες του ενώ αυτό δε θέλει. Καμία επαφή με την πραγματικότητα δεν έχει αυτό φυσικά. Η ΕΕ είναι η παγκόσμια πρωτοπορία της μεσαιωνικής αντίδρασης αυτή τη στιγμή. Οι φασίστες ολιγάρχες θέλουν να τα πάρουν πίσω ΟΛΑ.

    Όσο αφορα την εργατική απάντηση εγώ ας πούμε συμμετέχω σε κάποιες επιτροπές βάσεις συνδικάτων αλλά ο δρόμος είναι πολύ μακρύς. Το πιο ριζοσπαστικό σύνθημα που σου βγάζουν οι εργάτες εδώ είναι ‘εγγυημένος ευρωπαϊκός μίνιμουμ μισθός». Το αντι-ΕΕ δε το πιάνουν εδώ, γιατί το πρόβλημα τους δεν είναι να χωριστούν με τους Γερμανούς πχ.. Η Ελλάδα και η Ισπανία είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ γι’αυτούς. Είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα αυτό.

  4. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 19, 2011 στις 7:38 μμ #

    Το τοποθετω στα πλαισια των ενδοιμπεριαλιστικων αντιθεσεων που πρεπει να τις παιρνουμε υποψην. Οτι στις ΗΠΑ αυτα εχουν γινει απο καιρο αυτο πιεζει την κατασταση για να δειμιουργηθουν προυποθεσεις για διαλυση του οποιου κοινονικου κρατους την διαλυση του συνδικαλσιστικου κινηματος κλπ. Η ΕΕ δεν ειναι » Η ΕΕ είναι η παγκόσμια πρωτοπορία της μεσαιωνικής αντίδρασης αυτή τη στιγμή. » προηγηθηκαν η ΗΠΑ και η ΚΙΝΑ. εκει δεν υπηρχαν ακομα και αυτα τα αθλια συνδικατα που υπαρχουν στην ευρωπη.

  5. a8lios Απρίλιος 19, 2011 στις 8:11 μμ #

    Εγώ είχα καταλάβει πως όλα αυτά που περιγράφεις στο άρθρο είναι το «σύμφωνο για το Ευρώ». Ταιριάζουν και οι ημερομηνίες νομίζω (Ιούνης κτλ.).
    Αν δεν είναι έτσι, ποιά είναι η διαφορά τους; (Αυτό που αναφέρεις είναι γεενικόλογο: Το Σύμφωνο για το Ευρώ (διακρατική συμφωνία) διέπεται από τις ίδιες αρχές αλλά είναι συμπληρωματικό μόνο στην ‘οικονομική διακυβέρνηση’ (νομοθεσία της ΕΕ) )

    Επίσης δε κατάλαβα, αυτό που ψηφίζεται σήμερα στην επιτροπή του ευρωκοινοβουλίου είναι το σχέδιο οικονομικής διακυβέρνησης μαζί με τις τροπολογίες που αναφέρεις, ή με χωρίς;

    Είχα σήμερα βγαίνοντας από το μετρό στο Περιστέρι μια ημίωρη συζήτηση με έναν φίλο-στέλεχος της ΚΟΕ. Αυτοί πιστεύουν μέσες άκρες πως είμαστε «υπό γερμανική κατοχή», συνεπώς πως πρέπει να κάνουμε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα κτλ.
    Στη συζήτηση ήταν πολύ χρήσιμη η σημερινή σου ανάρτηση, με την έννοια ότι δείχνει πως τα επιχειρήματα περί «κατοχής» δε μπορούν να στέκουν. Εκτός αν 27 χώρες είπαν από τον Ιούνη να βρεθούν υπό Γερμανική Κατοχή…
    Όχι, δεν είναι έτσι. Αντίθετα, οι αστικές τάξεις της Ευρώπης, ακόμα περισσότερο λόγω τηςς κρίσης που από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ριμάζει περισσότερο την Ευρώπη αυτή τη φορά, συνειδητά παραχωρούν μέρος τις ευλελιξίας που τους παρείχε η εκάστοτε εθνική νομοθεσία, με όφελος να γίνουν γρηγορότερα πιο ανταγωνιστικοί απέναντι στα υπόλοιπα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

    Σαφώς αυτό σημαίνει πως στο εσωτερικό της ΕΕ θα οφεληθούν ακόμη περισσότερο οι μεγαλύτεροι επιχειρηματικοί όμιλοι, που όλοι ξέρουμε από ποιές χώρες κυρίως προέρχονται.
    Είναι όμως κάτι που και οι υπόλοιποι είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν ΜΕ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥΣ…

  6. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 19, 2011 στις 9:05 μμ #

    ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ:
    ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΑΔΙΕΞΟΔΟ «ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ»
    ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

    της Νάντιας Βαλαβάνη

    Δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία», Παρασκευή 15.04.2011,
    με τίτλο «Για τον κοινωνικό έλεγχο του χρέους»

    Έντεκα μήνες μετά την επιβολή του Μνημόνιου και με τους όρους του μετά από κάθε «επικαιροποίηση» ακόμα χειρότερους, η βία που ασκεί στην καθημερινή ζωή των πολλών προκειμένου και η τελευταία δεκάρα που συγκεντρώνεται στη χώρα να εξάγεται για την πληρωμή του χρέους γίνεται αφόρητη. Σ΄ ένα τοπίο προϊούσας κοινωνικής ερήμωσης κλειστό στην ελπίδα πριν απ’ όλα για τους νέους, η κυβέρνηση ασκεί άτυπη μερική εσωτερική στάση πληρωμών υπέρ των δανειστών και σε βάρος του λαού. Σε αυτές τις συνθήκες μπορεί να οσφραινόμαστε ότι η αντίσταση είναι η «φυσική» κατάσταση των ανθρώπων περισσότερο από μια ζωή πεσμένη στα γόνατα. Ωστόσο, παρά τις ανεβασμένες εργατικές κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών, την εξέγερση των κατοίκων της Κερατέας και τις εκρήξεις αυτενέργειας νέων κινημάτων τύπου «Δεν πληρώνω», η πλειοψηφία των εργαζόμενων και της νεολαίας παραμένει «παγωμένη». Πέρα απ’ την κατάσταση της ίδιας της αριστεράς, που λειτουργεί ως τροχοπέδη, η στάση της εργαζόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας σηματοδοτεί κυρίως εγκλωβισμό στο μύθο του «μονόδρομου» της πολιτικής του Μνημόνιου: Με αυτόν ως σήμα-κατατεθέν, ένα σύμπαν κυβερνητικής και συστημικής προπαγάνδας επιχειρεί να συγκαλύψει το τεράστιο αδιέξοδο της εφαρμοζόμενης πολιτικής.

    Τα «ρήγματα» όμως είναι πολύ κοντά στην επιφάνεια. Περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι διψασμένοι για την «άλλη άποψη» είδαν μέσα στις πρώτες πέντε μέρες το ντοκιμαντέρ Debtocracy των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη, μελών της Πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση επιτροπής ελέγχου του χρέους (ΕΛΕ). Στη Χρεοκρατία εμφανίζεται η «άγνωστη» πραγματικότητα: Η πρόσφατη διεθνής εμπειρία από την πάλη άλλων λαών που πέτυχαν τον έλεγχο και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους τους. Η συζήτηση που έχει ξεσηκώσει μέσα στον κόσμο η (συνεχιζόμενη) προβολή μιας ταινίας που γυρίστηκε μέσα σε ένα δίμηνο αυτοχρηματοδοτούμενη από τους θεατές της με στόχο τη διανομή της χωρίς πνευματικά δικαιώματα μέσω του διαδίκτυου, αποτελεί μαρτυρία ότι ίσως ένα καινούργιο κοινωνικό φαινόμενο γεννιέται. Όχι τυχαία ο ανταποκριτής στις ΗΠΑ μεγάλου καναλιού μετέδωσε ότι «κύκλοι» του ΔΝΤ εμφανίζονται θορυβημένοι… Η Πρωτοβουλία για ΕΛΕ καλεί τις κοινωνικές συλλογικότητες το επόμενο διάστημα μέσα από δημόσιες συζητήσεις και συλλογή υπογραφών να συμβάλλουν στη δημιουργία ενός μεγάλου κινήματος για κοινωνικό έλεγχο του χρέους. Ένα τέτοιο κίνημα δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τα «μυστικά» σχέδια «αναδιάρθρωσης» του χρέους με πρωτοβουλία των δανειστών, Ε.Ε., ΔΝΤ και κυβέρνησης, που θα καταδικάσουν και τα αγέννητα εγγόνια μας.

    Όλα δείχνουν ότι μετρούμε τα τελευταία 24ωρα πριν την αναγγελία της συγκρότησης μιας ΕΛΕ «από τα κάτω», με επίκεντρο τα συνδικάτα και λαϊκές οργανώσεις, στην Ιρλανδία. Αντίστοιχες σκέψεις «τρέχουν» και στην Πορτογαλία. Η ελληνική Πρωτοβουλία για ΕΛΕ «έσκασε μύτη» στις 3-3-2011 θέτοντας στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της πάλης για την υπεράσπιση των εργαζόμενων και του λαού ως υπέρτατο συμφέρον απέναντι στα συμφέροντα των διεθνών δανειστών – «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ – σε συνδυασμό με την απαίτηση ελέγχου του απεχθούς, παράνομου και μη νομιμοποιημένου χρέους. Στις 6-7-8 Μαίου 2011 η Πρωτοβουλία για ΕΛΕ διοργανώνει στη Νομική Σχολή διεθνές συνέδριο για το χρέος. Τίτλος, «Χρέος – Ελέγχω, διεκδικώ, αρνούμαι». Στόχος, να υπάρξει μια «διακήρυξη των Αθηνών» που θα διατυπώνει το κοινό έδαφος για συντονισμό της κοινωνικής πάλης για έλεγχο και διαγραφή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του χρέους σε κάθε χώρα της περιφέρειας της Ε.Ε. Όχι ως πανάκεια, αλλά ως αποφασιστικό βήμα για απαλλαγή από τα μόνιμα Μνημόνια, που σε συνδυασμό με το Σύμφωνο για το Ευρώ θα εγκαινιάσουν ένα διαρκές καθεστώς άγριας λιτότητας ακόμα και για τους εργαζόμενους και λαούς των χωρών που τα πλεονάσματα τους, τα οποία ιδιοποιείται η οικονομική τους ελίτ, υπάρχουν χάρη στα ελλείμματα των υπόλοιπων. Για να μπορεί ξανά η εργαζόμενη πλειοψηφία της κοινωνίας να ελπίζει στο αύριο.

  7. Y Απρίλιος 19, 2011 στις 10:40 μμ #

    Μίχο, το 5 είναι νομίζω εκτός θέματος καθότι δε συζητάμε το χρέος εδώ. Επίσης θα σε παρακαλούσα να βάζεις λινκς όταν θες να παραπέμψεις σε κείμενα αλλού.

    Δεν έχει νομίζω ιδιαίτερη σημασία να κάτσουμε να βρούμε ποια αστική τάξη είναι περισσότερο φασιστική και αντιδραστική σήμερα η αμερικάνικη ή η ευρωπαϊκή (-ες). Στο κάτω – κάτω μαζί δουλεύουν. Πάντως οι ευρωπαίοι αστοί είναι οι ίδιοι αποικιοκράτες που ήταν και πριν πενήντα χρόνια (καμιά φορά κι αυτπροσώπως αν πάρουμε πχ. τον Etienne Davignon) αυτοί που δε θα δέχονταν ποτέ το γενικό δικαίωμα ψήφου αν δε το είχε αποσπάσει με τους αγώνες του το προλεταριάτο και που τώρα τους έχει ανοίξει η όρεξη να τα πάρουν όλα πίσω. Τώρα να λέμε ότι αυτό το κάνουν επειδή τους πιέζουν οι ΗΠΑ είναι τουλάχιστον συγχωροχάρτι.

    Η Κίνα είναι μια τελείως διαφορετική υπόθεση κυρίως λόγω επιπέδου ανάπτυξης και νομίζω η σύγκριση που κάνεις είναι λίγο άκυρη.

  8. Y Απρίλιος 19, 2011 στις 11:17 μμ #

    Aθλιε είχα όλη την καλή διάθεση να σου απαντήσω αναλυτικά αλλά το ίντερνετ μου πραγματικά δε συνεργάζεται.

    Να σου πω για την ώρα ότι το Σύμφωνο για το Ευρώ και το Πακέτο των έξι κανονισμών της οικονομικής διακυβέρνησης έχουν το ίδιο περιεχόμενο αλλά είναι δύο διαφορετικές διαδικασίες (αν και αλληλο-υποστηριζόμενες): το πρώτο είναι μια αλληλο-δέσμευση των κυβερνήσεων να κάνουν κάποια πράγματα. Είναι μια πολιτική συμφωνία δεν είναι νόμος όπου ο παραβάτης τιμωρείται. Οι κανονισμοί της οικνομικής διακυβέρνησης έχουν νομική ισχύ και οι χώρες που τους παραβιάζουν θα τρώνε (χοντρά) πρόστιμα.

    Μ’άυτή την έννοια είναι πολύ πιο σημαντική η οικονομική διακυβέρνηση είναι πιο σημαντική αλλά και το Σύμφωνο παίζει και λίγο το ρόλο αποπροσανατολισμού (α λα Πάγκαλος) για να συγκεντρώσει όλα τα πύρα (που δεν είναι και ομοβροντίες αλλά λέμε τώρα).

    Να πω επίσης ότι η οικονομική διακυβέρνηση έχει ονομαστεί από τον Μπαρόζο ‘σιωπηλή Επανάσταση’ γιατί δε θέλουν να πάρει κάνεις χαμπάρι τίποτα και μέχρι στιγμής το καταφέρνουν.

    Φασιστικό ήταν το κλίμα στην κοιν. επιτροπή σήμερα όπου η πρόεδρος ειρωνευόταν τους σοσιαλιστές ότι ‘δε παίρνουν τις ευθύνες τους’ καθότι οι τελευταίοι καταψήφισαν.

    Τρεις διαδηλωτές που προσπάθησαν να ανοίξουν πανώ πετάχτηκαν έξω πριν τα καταφέρουν.

    Οι τροπολογίες γίνονται πάνω στις προτάσεις κανονισμών και ανάλογα με το αν υπερψηφιστούν ή καταψηφιστούν ενσωματώνονται στον κανονισμό.

    Περισσότερα αύριο με λινκς.

  9. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 20, 2011 στις 12:12 πμ #

    Δεν ειναι ασχετο. Το εβαλα για το ΠΑΡΑΚΑΤΩ αποσπασμα γιατι νομιζω το βαζεις και σαν ζητουμενο, ΤΟ ΠΩς ΘΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΟΥΝ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΑ.

    Στόχος, να υπάρξει μια «διακήρυξη των Αθηνών» που θα διατυπώνει το κοινό έδαφος για συντονισμό της κοινωνικής πάλης για έλεγχο και διαγραφή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του χρέους σε κάθε χώρα της περιφέρειας της Ε.Ε. Όχι ως πανάκεια, αλλά ως αποφασιστικό βήμα για απαλλαγή από τα μόνιμα Μνημόνια, που σε συνδυασμό με το Σύμφωνο για το Ευρώ θα εγκαινιάσουν ένα διαρκές καθεστώς άγριας λιτότητας ακόμα και για τους εργαζόμενους και λαούς των χωρών που τα πλεονάσματα τους, τα οποία ιδιοποιείται η οικονομική τους ελίτ, υπάρχουν χάρη στα ελλείμματα των υπόλοιπων. Για να μπορεί ξανά η εργαζόμενη πλειοψηφία της κοινωνίας να ελπίζει στο αύριο.»

    Τελος παντων δεν προκειτε περι ποιας αστικη ταξης ειναι περισοτερο η λιγοτερο φασιστικη προκειτε για ενδοιμπεριαλιστικες αντιθεσεις και ο κυριαρχος καπιταλιστικος παραγοντας παραμενουν οι ΗΠΑ. Αυτη η αντικειμενικη πραγματηκοτητα φυσικα δεν δινει συγχοροχαρτι στην ευρωπη και στις επιλογες που αποκαλυπτεις ουτε παραπεμεπει στην ανοησια τησ ΚΕΑ αλλα και του ΣΥΝ για την ΙΣΧΥΡΗ ευρωπη απαντηση στον ιμπεριαλισμο των ΗΠΑ.

  10. Y Απρίλιος 20, 2011 στις 1:08 μμ #

    εκκωφαντική σιωπή στα μίντια για τη χθεσινή ψηφοφορία. η ‘σιωπηλή (αντ)επανάσταση’ συνεχίζεται.

    Άθλιε,
    Το Σύμφωνο για το Ευρώ+ είναι εδώ στο Παράρτημα Ι σελίδα 13
    http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/el/ec/120306.pdf

    Εδώ μπορείς να βρεις και στα ελληνικά τους έξι κανονισμούς που ψηφίστηκαν χθες. Σ’αυτό το στάδιο πιο εύκολο είναι να διαβαστούν οι προτάσεις της Κομισιόν, η θέση του Κοινοβουλίου όπως εγκριθηκε χθες δεν έχει δημοσιευθεί ακόμα.
    3 COM
    4 COM
    5 COM
    6 COM
    7 COM
    http://www.europarl.europa.eu/meetdocs/2009_2014/organes/econ/econ_20110419_1500.htm#

    Oι πιο σημαντικοί είναι οι δύο για τις μακρο-οικονομικές ανισορροπίες – ένας αποκλειστικά για τις ποινές (enforecement)
    (5 COM + 7 COM)

    Με βάση τους τελευταίους ένα κράτος θα τρώει πρόστιμο αν δε μειώνει τους μισθούς του όσο μειώθηκε η ανταγωνιστικότητα του.

    Νομίζω ότι η σύγχυση που μας προκαλούν είναι μεγάλο όπλο τοςυ και το να ξεκαθαρίσουμε λίγο τι γίνεται σε επίπεδο ΕΕ επιβάλεται και γιατί θα μας βοηθήσει να μορφώσουμε το κόσμο, να τον εμπνεύσουμε και να μπλοκάρουμε τα σχέδια τους.

    Θα είμαι Αθήνα τη βδομάδα μετά το Πάσχα και μπορώ να κάνω μια παρουσίαση αν μαζευτούμε καμπόσοι.

    Eξήγουμε αρκετά στα άρθρα του CEO:
    http://www.corporateeurope.org/lobbycracy/content/2011/04/next-step-europact
    http://www.corporateeurope.org/lobbycracy/content/2011/03/business-against-europe
    http://www.corporateeurope.org/lobbycracy/content/2011/01/corporate-eutopia
    (παρακαλώ μη διαβαστούν ως μαρξιστικά κείμενα, αλλά ως πηγή πληροφόρησης)

    Μίχο, ΟΚ χαίρομαι που συμφωνούμε. Καλώ είναι για μένα να συντονιστούν οι ενέργειες για έλεγχο του χρέους. Ακόμα καλύτερο θα ήταν να γίνει μια ταυτόχρονη απεργία με ένα κοινό μύνημα πχ. σε Ελλάδα – Πορτογαλία. Τις δύο χώρες που έχουν και τα ισχυρότερα ΚΚ στην Ευρώπη και τα λιγότερο οπορτουνιστικά. Στη μεν Πορτογαλία το ΚΚ ελέγχει το μεγαλύτερο εθνικό συνδικάτο CGTP στη δε Ελλάδα το ΠΑΜΕ…

  11. Red Label Απρίλιος 20, 2011 στις 2:15 μμ #

    καλό άρθρο. μια ένσταση έχω μόνο αλλά δε θα στην πω γιατί θα με βρίσεις!

    απλά διευκρίνησέ μου κάτι:ουσιαστικά η εξέλιξη είναι ότι η Κομισιόν θα καθορίσει κ θα σχεδιάζει την οικονομική πολιτική κάθε χώρας?σωστά κατάλαβα?

    αν γίνει αυτό οι κυβερνήσεις τη βγάλανε ζάχαρη.γιατί έτσι ακόμα πιο άμεσα θα προωθείται ο σχεδιασμός του κεφαλαίου από ένα όργανο μη εκλεγμένο κ αυστηρά τεχνοκρατικό αλλά θα είναι κ ένας βολικός μπαμπούλας που δήθεν θα μας λέει τι να κάνουμε κ έτσι θα αποκρύπτεται η συμφωνία των κομμάτων εξουσίας!

    περιττό είναι βέβαια να σ πω ότι διαφωνώ με το τέλος του @10.ούτε το ΚΚΕ ούτε το ΚΚΠ είναι λιγότερο οπορτουνιστικά.απλά δεν είναι καθόλου.κ φυσικά η πάλη των συνδικάτων δεν πρέπει -κατ’εμέ- να είναι αυτή!

  12. Y Απρίλιος 20, 2011 στις 2:29 μμ #

    »κ φυσικά η πάλη των συνδικάτων δεν πρέπει -κατ’εμέ- να είναι αυτή» – Ποια δηλαδή δεν πρέπει να είναι? Δε το πιασα.

    Θα χαιρόμουν ν’ακούσω την ένσταση σου αν δεν είναι πάλι καμιά διακήρυξη καθαρότητας και οπαδισμού αλλά κάτι ουσιαστικό.

    Σωστά κατάλαβες την εξέλιξη. Αλλά νομίζω ότι δεν έχεις συλλάβει τη σημαντικότητα της. Δεν είναι μια μικροαλλαγή. Είναι ένα άλμα προς μια αυταρχική ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ.

    Αυτό με τις κυβερνήσεις που τη ‘θα τη βγάλουν ζάχαρη’ είναι σωστό με μια έννοια αλλά είναι και λίγο μικροπολιτικό. Θέλω να πω ότι δε μπορεί όλα να τα μετράμε με βάση την επικοινωνιακή γραμμή του χώρου μας πόσο θα βρίσουμε το ΠΑΣΟΚ, πόσο τη ΝΔ, πόσο την ΕΕ κλπ.. Πρέπει να δούμε πέρα από αυτό στο ουσιαστικό που είναι ο ενταφιασμός της έννοιας της λαϊκής κυριαρχίας μιας βασικής έννοιας στις αστικές δημοκρατίες και το τι αυτό σημαίνει για την τακτική μας.

  13. Red Label Απρίλιος 20, 2011 στις 2:50 μμ #

    η μόνη μου ένσταση είναι ότι εκεί που λες «νεοφιλελεύθερος»:

    «αποτελεί μια γραφειοκρατία με έντονο νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό προσανατολισμό και το κυριότερο με μια παράδοση συνδιαχείρισης των πιο σημαντικών υποθέσεων μαζί με τις εργοδοτικές οργανώσεις (πχ. οργάνωση χρηματοοικονομικών αγορών, εξωτερικό εμπόριο).»

    δεν είναι μόνο φραστικό το ζήτημα!αλλά είναι πολύ επουσιώδης η ένστασή μου.

    «Αυτό με τις κυβερνήσεις που τη ‘θα τη βγάλουν ζάχαρη’ είναι σωστό με μια έννοια αλλά είναι και λίγο μικροπολιτικό. Θέλω να πω ότι δε μπορεί όλα να τα μετράμε με βάση την επικοινωνιακή γραμμή του χώρου μας πόσο θα βρίσουμε το ΠΑΣΟΚ, πόσο τη ΝΔ, πόσο την ΕΕ κλπ.. Πρέπει να δούμε πέρα από αυτό στο ουσιαστικό που είναι ο ενταφιασμός της έννοιας της λαϊκής κυριαρχίας μιας βασικής έννοιας στις αστικές δημοκρατίες και το τι αυτό σημαίνει για την τακτική μας.»

    μπορεί να φάνηκε έτσι αλλά δεν εννοούσα ακριβώς αυτό!εννοούσα ότι ο αστικός σχεδιασμός κ θα ελέγχεται καλύτερα κ πιο αυστηρά αλλά θα κρύβεται το ότι τα κόμματα αυτά συμφωνούν σε αυτή τη στρατηγική!

  14. Red Label Απρίλιος 20, 2011 στις 2:51 μμ #

    δεν είναι επικοινωνιακό δηλαδή το ζήτημα.είναι ζήτημα διαχείρισης του λαϊκού παράγοντα!

  15. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 20, 2011 στις 4:22 μμ #

    «Στις 6-7-8 Μαίου 2011 η Πρωτοβουλία για ΕΛΕ διοργανώνει στη Νομική Σχολή διεθνές συνέδριο για το χρέος. Τίτλος, «Χρέος – Ελέγχω, διεκδικώ, αρνούμαι». Στόχος, να υπάρξει μια «διακήρυξη των Αθηνών» που θα διατυπώνει το κοινό έδαφος για συντονισμό της κοινωνικής πάλης για έλεγχο και διαγραφή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του χρέους σε κάθε χώρα της περιφέρειας της Ε.Ε.»
    Αν εισαι μεχρι τοτε στην Αθηνα θα μπορουσε ενδεχομενως να κανεις καποια παρεμβαση. Για αυτο φυσικα θα πρεπει να γινει καποια συνενοηση. Νομιζω ξερεις με ποιον.

  16. plagal Απρίλιος 20, 2011 στις 5:16 μμ #

    Δις ιζ μπιγκ, δισ ιζ βερι μπιγκ.

    Μια μισοπροβοκατορικη παρατηρηση. Με το «ο ενταφιασμός της έννοιας της λαϊκής κυριαρχίας μιας βασικής έννοιας στις αστικές δημοκρατίες και το τι αυτό σημαίνει για την τακτική μας» συμφωνω απολυτα. Ουσιαστικα εχουμε να κανουμε με τη θεσμοθετηση του «δημοκρατικου ελλειματος» στην ΕΕ. Οσον αφορα την τακτικη μας, αυτο δεν βαζει μπροστα σαν πρωτο και κυριαρχο στοχο το σπασιμο αυτου του «δημοκρατικου ελλειματος», αλλα εκει, στην ΕΕ, οχι στο τοπικο/εθνικο επιπεδο(*). Σα να λεμε, αυτου του ειδους η συγκεντρωση προχωραει πολυ βαθυτερα στην κατευθυνση της ομοσπονδιοποιησης(**) αλλα με τροπο που εξοβελιζει εντελως την (οποια) δημοκρατια. Εχουμε ουσιαστικα πανευρωπαικη οικονομικη χουντα. Μηπως ειναι με αλλα λογια πλεον ζητημα επανασυλληψης της αμαρτωλης εννοιας του «αριστερου ευρωπαισμου» σε ξεκαθαρα αντικαπιταλιστικη/σοσιαλιστικη κατευθυνση, με χαρακτηριστικα αντιδικτατορικου αγωνα?

    (*) Παλη σε τοπικο/εθνικο επιπεδο θα ειχε τα χαρακτηριστικα «εθνικοαπελευθερωτικου αγωνα» με χιλιεσδυο μαοικου τυπου στρεβλωσεις. Και λεω στρεβλωσεις γιατι η Ελλας δεν ειναι πτωχη πλην τιμια αποικιοποιημενη χωρα του τριτου κοσμου, αλλα (προβληματικο, ναι, αλλα πληρες) μερος του σκληρου πυρηνα του ιμπεριαλιστικου μπλοκ.
    (**) Μια απο τις κριτικες που σηκωναν οι συντηρητικοτερες φραξιες της αστικης ταξης (λεγε με Δη Economist) ηταν οτι δεν μπορεις να εχεις νομισματικη ενωση χωρις κοινη οικονομικη πολιτικη. Ουσιαστικα αυτοδω χτιζει την κοινη οικονομικη πολιτικη.

  17. Y Απρίλιος 20, 2011 στις 11:16 μμ #

    @Μίχο
    Δε θα είμαι δυστυχώς. Το θέμα είναι ενδιαφέρον αλλά λίγο διαφορετικό από αυτό που συζητάμε εδώ.

    @Plagal
    Ευχάριστο να σε ξαναβλέπουμε εδώ μετά από τόσο καιρό.

    Για την προοπτική ενός ‘“αριστερου ευρωπαισμου” σε ξεκαθαρα αντικαπιταλιστικη/σοσιαλιστικη κατευθυνση’ πρέπει πρώτα να εξετάσουμε αν υπάρχει υλική, αντικειμενική βάση για να αναπτυχθεί. Μπορεί η εργατική τάξη σήμερα να οργωνωθεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και να διεκδικίσει την εξουσία σε αυτό?
    Σύμφωνα με την ανάλυση που θεωρώ πιο σωστή εγώ δε μπορεί λόγω διαφορών στο επίπεδο (οικ.) ανάπτυξης, αλλά και στις ιστορικές εμπειρείες και τις μορφές οργάνωσης που ενδείκνυνται για κάθε χώρα ή ομάδα χωρών.

    Και μένα μου αρέσει σαν ιδέα να κάνουμε όλοι οι λαοί μαζί ενωμένο αγώνα και στο χώρο της ΕΕ να βάλουμε τη σοσιαλιστική Ευρώπη, αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι δυνατό να νικήσουμε παντού ταυτόχρονα και θα πρέπει η Ευρώπη να ξανασκιστεί για να ξαναενωθεί.

    Και δε νομίζω ότι αυτό πρέπει να μας φρενάρει. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στο ΚΕΑ που καταλήγει στην ουσία να μας λέει να μη σταματήσουμε την τρέχουσα ομοσπονδιοποίηση και απλά να ζητήσουμε κάποια ψίχουλα περιμένοντας να γίνουμε δυνατότεροι για να αλλάξουμε το σύστημα (πώς άραγε?).

    Η αχίλειος πτέρνα όμως του συστήματος στην Ευρώπη είναι η δυσκολία του να καταφέρει αυτή την ομοσπονδιοποίηση. Θα’ναι πανεύκολο να τη σταματήσουμε αν το αποφασίσουμε.

    Το απόσμασμα του Εκόνομιστ »δεν μπορεις να εχεις νομισματικη ενωση χωρις κοινη οικονομικη πολιτικη» είναι πέρα για πέρα αληθινό. Δεν είναι συντηρητικό ιδεολόγημα. Κοινή λογική είναι. Όπως επίσης το ότι δε μπορείς να έχεις νόμισμα χωρίς κράτος (γι’αυτό και η ΕΕ είναι ήδη ένας είδος κράτους).

    Απ’ότι την αρχή το ξέραν ότι αυτή η αντίφαση θα έπρεπε να επιλυθεί. Δεν είχαν συσχετισμό όμως για να επιβάλουν άμεση ομοσπονδιοποίηση από το ’92 ή το ’99 ή το 2002. Και έτσι ξεκίνησαν από το νόμισμα. Από τότε το λέγαν όμως ότι το νόμισμα θα είναι ο μοχλός, το λιπαντικό όπως θέλετε πείτε το για τα υπόλοιπα.

    Τώρα για πανευρωπαϊκό αντιδικτατορικό αγώνα δε το βλέπω για τους εξή λόγους: το ελληνικό κράτος και μετά η ελλ. δημοκρατία κουτσή, στραβή, ταξική κλπ. ήταν το προιόν μιας επανάστασης και κάποιων κοινωνικών αγώνων. Το ίδιο και τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη και πολιτεύματα. Η ΕΟΚ – ΕΕ είναι από τα γενοφάσκια της ταξικό όργανο των μεγαλο-αστικών τάξεων έξω από το συσχετισμό στον οποίο υπόκεινταν οι τάξεις αυτές στο εθνικό επίπεδο. Μια συμμαχία τους ώστε να σπρώχνουν το συσχετισμό αυτό προς το μέρος τους σε κάθε χώρα δημιουργώντας πιέσεις από το εξωτερικό της. Εδώ και πενήντα χρόνια έχουν προχωρήσει πάρα πολύ σε αυτό. Ούτε και γι’αυτούς ήταν ευθύγραμμη πορεία και δεν είναι τυχαίο ότι το πάγωμα της ευρωπαϊκής διαδιακασίας στα τέλη 60 αρχές 70 συνέπεσε με εργατικές κατακτήσεις.

    Δεδομένου λοιπόν ότι επρόκειτο από την αρχή για ένα αποικιοκρατικό (Αλγερία έδαφος της ΕΕ όσο ήταν της Γαλλίας, από τις κύριες πολιτικές της ΕΕ σήμερα το άνοιγμα των τρίτων αγορών), και αντεργατικό πρότζεκτ (πρώτες ευρείες παρεμβάσεις της ΕΟΚ το κλείσιμο των ορυχείων στο Βέλγιο το ’70, σήμερα κήρυξη μέχρι θανάτου ανταγωνισμού προς τα κάτω) εκνευρίζομαι τα μάλα με όσους μιλάν για τον ‘εκτροχιασμό’ της ΕΕ από την αρχική της αποστολή να ενώσει τους λαούς κλπ. Αυτό δεν ήταν ποτέ στόχος. Στάχτη στα μάτια ήταν. Όσοι τον πήραν για στόχο, καλιό να καταλάβουν το λάθος τους τώρα παρά ποτέ.

    Το πραξικόπημα που αναφέρω είναι ενάντια στις εθνικές δημοκρατίες των οποίων τα χαρακτηριστική που επιδιώκει η ΕΕ να καταργήσει είναι προϊοντα των αστικών επαναστάσεων με πρώτη τη γαλλική. Δεν είναι πραξικόπημα ενάντια στις αρχές της ίδιας της ΕΕ. Η ίδια η ΕΕ ως οργανισμός ήταν πάντα ενάντια και στις αρχές της ίδιας της γαλλικής επανάστασης στην ουσία (δε προλαβαίνω να αναπτύξω). Είναι οργνανισμός σύμβολο στη στροφή της αστικής τάξης από προοδευτική σε αντιδραστική.

    Γι’αυτό λοιπόν ένας πανευρωπαϊκός αντιδικτατορικός αγώνας για να ‘αποκαταστήσουμε τη δημοκρατία στην ΕΕ’ δε νομίζω ότι έχει νόημα. Περισσότερο έχει νόημα νομίζω να δούμε πώς μπορούμε να βγάλουμε αντι-ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις και να κάνουμε σοσιαλιστικές επαναστάσεις και να οικοδομήσουμε την αλληλεγγύη σε αυτές. Ξεκίνωντας βέβαια από το βίαιο φρενάρισμα τη ‘φυγής προς τα μπρος’ των αστών.

    Τέλος, δε συμφωνώ ότι η Ελλάδα είναι μέρος του σκληρού πυρήνα της ΕΕ. Αυτός αποτελείται από τις πλήρως εκβιομηχανισμένες χώρες.

    @Αθλιε
    Συμφωνώ με την ανάλυση σου για την κρίση στην Ευρώπη και το ρόλο της Γερμανίας. Η τελευταία έχει πάντως σίγουρα εντυπωσιακά αναβαθμίσει το ρόλο της. Το »με τη θέληση τους» ή όχι για τους υπόλοιπους είναι σχετικό γιατί είναι ή αυτό ή το να μπει η εξουσία τους σε κίνδυνο.

    Έχω πάντως μια αίσθηση ότι ακόμα πιο πολύ από τη διεθνή τους ανταγωνιστικότητα τους απασχολεί – με ένα άγριο ταξικό ένστικτο επιβίωσης – η διάλυση των κακτήσεων της εργατικής τάξης στην Ευρώπη ώστε να αποσπούν μεγλαύτερο μέρος του κοινωνικού πλούτου (άσχετα με το τι γίνεται διεθνώς)

    @RedLabel
    Δε θα ήταν ακριβές να έλεγα ότι η Κομισιόν έχει καπιταλιστική ιδεολογιά με την έννοια ότι θα ήταν μια κοινοτοπία: υπάρχουν πολλές καπιταλιστικές ιδεολογίες και όλοι οι αστικοί οργανισμοί είναι φορείς τους. Η Κομισιόν όμως είναι οπαδός του Ρηγκανισμού – Θατσερισμού, της σχολής του Φρήντμαν. Της συγκεκριμένης σχολής που λέγεται νεοφιλελευθερισμός.

    Για τα κόμματα δε νομίζω ότι θα μπορούν να το κρύβουν για καιρό. Οι σοσιαλδημοκράτες επιχειρούν κάτι κωλοτούμπες αλλά δε νομίζω ότι θα τους βγουν.

  18. Y Απρίλιος 21, 2011 στις 12:56 μμ #

    Oι τροπολογίες που ενισχύουν κι άλλο την Κομισιόν υπερψηφίστηκαν έστω και στο τσακ (χωρίς τους σοσιαλδημοκράτες):
    MEPs dealt a blow to the EU’s member states by voting to considerably dilute the Council’s decision-making powers on tackling countries’ debt problems.
    http://www.euractiv.com/en/euro-finance/legislators-back-tougher-rules-police-eu-countries-debt-news-504195

    Οι σκοτεινές διαπραγματεύσεις τώρα ανάμεσα σε Κομισιόν (Όλι Ρεν) – τους εισηγητές του Κοινωνοβουλίου και την Ουγγρική προεδρεία υπό στενή επιτήρηση από τα μεγάλα κράτη θα δείξουν πόσο τελίκά θα αυξηθούν οι δινάμεις της. Σίγουρα πολύ, αλλά δε ξέρουμε ακριβώς πόσο.

    Το επίσημο ανακοινωθέν του Ευρωκοινβουλίου στα ελληνικά
    http://www.europarl.europa.eu/el/pressroom/content/20110418IPR18102/html/%CE%95%CF%85%CF%86%CF%85%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AE-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%85%CE%B2%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7

  19. Y Απρίλιος 21, 2011 στις 1:20 μμ #

    Και ο Γιούνκερ (πρωθυπουργός του Λουξεμβούγρου, μόνιμος πρόεδρος του Γιουρογκρουπ) είπε ότι από δω και μπρος οι οικονομικές αποφάσεις θα παίρνονται μυστικά και ότι είναι έτοιμος ‘να τον προσβάλουν λέγοντας τους ότι δεν είναι αρκετά δημοκράτης, αλλά θέλει να είναι σοβαρός’. – http://euobserver.com/9/32222
    Σοβαρός αντιδραστικός φασίστας.
    Εμείς θα είμαστε σοβαροί κομμουνιστές (ή αριστεροί ή ό,τι στο καλό) η θα συνεχίσουμε να θεωρούμε πιο σοβαρή την αντιπαράθεση ΚΚΕ – Ανταρσύας από το να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι μαγειρεύεται σε επίπεδο ΕΕ?

  20. plagal Απρίλιος 21, 2011 στις 8:27 μμ #

    @Y καλως σας ξαναβρηκα και ευχαριστω για την αναλυτικη σου απαντηση!

    Οσον αφορα τον «αριστερο ευρωπαισμο σε ξεκαθαρα αντικαπιταλιστικη/σοσιαλιστικη κατευθυνση», εχεις απολυτο δικιο για την πολυδιασπαση της Ευρωπαικης εργατικης ταξης και αρα για τα ορια ενος τετοιου εγχειρηματος και ταυτοχρονα η κριτικη σου στο ΚΕΑ ειναι νομιζω σωστη. Η επιφυλαξη μου ειναι στην αποτελεσματικοτητα της «περικυκλωσης των Βρυξελλων» (:P), δηλαδη: τη στιγμη που η επιθεση παρα τις αντιφασεις της ειναι εξαιρετικα συντονισμενη (δε μιλαω για συνομωσιες) και ειναι σε πανευρωπαικο επιπεδο, στο ονομα μιας «ευρωπαικης ιδεας» την οποια η Ευρωπαικη αστικη ταξη σκοτωνει συστηματικα σε καθε σημειο της που να εχει νοημα απο την οπτικη της διατηρησης οτιδηποτε αξιζει να σωθει απο τον Ευρωπαικο πολιτισμο, φοβαμαι οτι αν δεν προβαλλουμε ενα ανταγωνιστικο κεντρικο σχεδιο, μια δικη μας «ευρωπαικη ιδεα», ειμαστε χαμενοι απο χερι. Για να μιλησω με …βερεμειους ορους, ειναι σα να λεμε να παρουμε την αντισταση στα τοπικιστικα κινηματα στη Μανη και στο Μεσολογγι τη στιγμη που η ιστορια τραβαει το κεντρο εξουσιας στο παλατι του Οθωνα.

    Το ιδιο με το «αντιδικτατορικο». Ψηγματα κατι τετοιου ειδαμε με τα Wikileaks (και η αισχρη δηλωση του Junker αν μη τι αλλο δικαιωνει 100% τη γραμμη του Assange). Δεν ξερω αν αν ειναι βολονταρισμος (μαλλον ειναι), αλλα υπαρχουν διεθνιστικου χαρακτηρα κινηματα που ηδη τρεχουν, ας τα παρουμε σε αλλο επιπεδο: παμε να αντιμετωπισουμε το βασιλια στις Βερσαλιες γαμωτο. Το οτι η ΕΕ ειχε απο τη συλληψη της ταξικο χαρακτηρα δεν ειναι παραλληλο με το οτι το Βασιλειον της Γαλλιας ειχε απο τη συλληψη του ταξικο χαρακτηρα? Αντι να το σπασουμε σε ιταλικου τυπου republics πολεις-κρατη, ισα ισα παμε να καταγγειλουμε τον Λουι οτι ο ιδιος προδιδει τη Γαλλια (και chop chop!).

    Δεν ξερω, δεν εχω απαντησεις, gut feeling εχω και ξερω κιολας οτι το παραπανω διαβαζεται περισσοτερο σαν παραληρημα…

    (ΥΓ. εγραψα για τον σκληρο πυρηνα «του ιμπεριαλιστικου μπλοκ», οχι της ΕΕ αυστηρα. Ανηκωμεν εις την Δυσιν, αλλωστε…)

  21. Y Απρίλιος 22, 2011 στις 9:35 πμ #

    Tο Βασιλειον της Γαλλιας ειχε απο τη συλληψη του ταξικο χαρακτηρα αλλά ήταν ίσως προοδευτικότερο από την πρότερη κατάσταση. Gut feeling δικό μου αυτό. H EOK – EE μηχανισμός άμυνας και μετά αντεπίθεσης της αστικής τάξης στην επέλαση του εργατικού κινήματος από το Β’ Π.Π. και μετά.

    Συμφωνώ ότι πρέπει να »προβαλλουμε ενα ανταγωνιστικο κεντρικο σχεδιο και μια δικη μας “ευρωπαικη ιδεα”». Βασικά τον ευρωπαϊκό πολιτισμό της παράδοσης των επαναστάσεων και των εργατικών αγώνων σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο (συμπ. της Οκτωβριανής) και της λαϊκής κουλτούρας απέναντι στη βαθιά ρατσιστική αντίληψη των ελίτ για το τι είναι ‘Ευρώπη’.

    Αυτό όμως καθόλου δε μας υποχρεώνει να σεβαστούμε και να διατηρήσουμε τους θεσμοθετημένους οργανισμούς της ΕΕ και τα διάφορα σύνορα που αυτή θέτει.

    άρθρο που παρέλειψα να ποστάρω χθες – http://euobserver.com/9/32221

  22. a8lios Απρίλιος 26, 2011 στις 6:22 μμ #

    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=26/04/2011&id=270202

  23. βουρνούκιος Απρίλιος 28, 2011 στις 12:21 μμ #

    Ενα σχόλιο έστω και πολύ καθυστερημένα:

    Πολύ καλό άρθρο του «Υ», όχι κυρίως γιατί συμφωνώ, αλλά γιατί με πολύ απλά επιχειρήματα, αποδυκνύει το σαθρό της άπωης για «Ε.Ε. των λαών». Ειδικά αυτή η παράγραφος, συμπυκνώνει με πολύ ουσιαστικό τρόπο την πραγματικότητα της Ε.Ε.

    «…Οι ευρω-φεντεραλιστές διαφόρων αποχρώσεων από τους Χριστιανοδημοκράτες στους Πράσινους και το ‘Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς’ καλλιεργούσαν πάντα το μύθο της δημιουργίας μια πανευρωπαϊκής δημοκρατίας που σταδιακά θα αντικαθιστούσε (ή θα ‘συμπλήρωνε’ ή ‘ενδυνάμωνε’ όπως τους άρεσε να λένε) τις εθνικές δημοκρατίες. Τώρα – με την εξαίρεση των τελευταίων που από ότι φαίνεται θα καταψηφίσουν την οικονομική διακυβέρνηση – προσυπογράφουν μια ριζική μεταφορά εξουσιών από το εθνικό σε ένα τελείως τεχνοκρατικό επίπεδο έξω από κάθε έννοιας δημοκρατική σφαίρα (με αστικούς έστω όρους). Η διαφορά με τις μεσαιωνικές μοναρχίες θα είναι ότι η εξουσία του διευθυντηρίου της Κομισιόν δεν είναι ‘ελέω Θεού’ αλλά ‘ελέω ανταγωνιστικότητας’. Η Κομισιόν θα κυβερνά οικονομικά την Ευρώπη με γνόμωνα δηλαδή την κεροδοφορία των πολυεθνικών και στο όνομα αυτής….».

    Οι ευρωπαϊστές της Αριστεράς, συγχέουν παντα στο μυαλό τους, την Ευρώπη ως ΗΠΕΙΡΟ, με την ΕΕ. Και αρνούνται να δουν το αυτονόητο: Πως η Ε.Ε. είναι μεν μια μορφή ολοκλήρωσης της Ευρώπης, αλλά είναι καπιταλιστική ολοκλήρωση, που στοχεύει στην αναδειξη της Ευρώπης ως ιμπεριαλιστικό μπλοκ. Που στοχεύει -και αυτό φαίνεται σήμερα πιο καθαρά στους λαούς από ότι παλιότερα- στην διαιώνιση της εκμετάλλευσης των ευρωπαϊκών εργατικων τάξεων από τις αντίστοιχες αστικές.

    Αντίθετα, οι κομμουνιστές θα πρέπει να παλεύουν το ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ που είναι η πάλη στο εθνικό επίπεδο, να το συνδέουν με το ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ που είναι το διεθνές επίπεδο: Η εργατική εξουσία μπορεί να νικήσει σε 1 χώρα, αλλά ο σοσιαλισμός μπορεί να υπάρξει ΜΟΝΟ σε διεθνές επίπεδο!

    Ενωμενες σοσιαλιστικές πολιτειες της Ευρώπης λοιπόν, εναντια στην οποιαδήποτε μορφή καπιταλιστικής ολοκλήρωσης! Που σημαίνει έξοδος από ΕΕ και διάλυση αυτής!

  24. βουρνούκιος Απρίλιος 28, 2011 στις 12:22 μμ #

    Εννοείται πως συμφωνώ με το άρθρο! ετσι όπως το λέω στην αρχή μπορεί να παρερμηνευτεί.

  25. kseeath Μαΐου 1, 2011 στις 10:43 μμ #

    ” Χρόνια πολλά” μνημόνιο;
    «Ω! ευγενικοί μου άνθρωποι, η ζωή είναι σύντομη… Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων» Ερρίκος Η’, Σαίξπηρ

    Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τότε που, με φόντο το Καστελόριζο, ο Παπανδρέου καλούσε το ιππικό της τρόικας να συνδράμει στη σωτηρία του ελληνικού καπιταλισμού ώστε να περιοριστούν οι συστημικοί κραδασμοί από μια ενδεχόμενη χρεοκοπία του. Από την πρώτη στιγμή είχαμε θεωρήσει το μηχανισμό διάσωσης των τοκογλύφων, μηχανισμό ελεγχόμενης χρεοκοπίας και τα μέτρα λιτότητας, την πολιτική απάντηση των αστών στην κρίση. Ταυτόχρονα ήταν από τότε εμφανές (σε όποιον φυσικά ήθελε να το δει) πως η αναδιάρθρωση του χρέους είναι το επόμενο στάδιο ”σωτηρίας”. ανάγνωση του υπολοίπου »

Trackbacks/Pingbacks

  1. Η Ευρωπαικη Ενωση σκοτωνει την Ευρωπαικη Ιδεα « Black Cat ★ Red Cat - Απρίλιος 21, 2011

    […] και είχε εκλογικό κόστος. Με βάση το ‘δόγμα του σοκ’[2], οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης εκμεταλλεύονται τον […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: