Πρωτοβάθμιος και δευτεροβάθμιος συντονισμός με το ΠΑΜΕ!

5 Ιαν.

μπλόκο στους εργατοπατέρες

Η χρονιά ανοίγει και λέω να βγάλω κάποιες  πολεμικές πολιτικές σκέψεις μου απο τη ναφθαλίνη, διακινδυνεύοντας να ανοίξω ασκούς αιόλου στο καράβι του γκράνμα. 😛 😛 😛

Ας τα πάρουμε πολύ χοντρικά.

Το τελευταίο συνέδριο 34ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ αποφάσισε με χίλιες νοθείες και μεθοδεύσεις αυτό:

http://news.ert.gr/el/ellada/politiki/34580-34o-synedrio-gsee-proti-dynami-i-paske

Από τα μέσα της δεκαετίας του 80 κι έπειτα κυρίαρχη δύναμη στο συνδικαλισμό είναι η παράταξη του ΠΑΣΟΚ, η ΠΑΣΚΕ, στο θεάρεστο έργο της συνεπικουρείται εδώ και πολλά χρόνια από τη ΔΑΚΕ. Μαζί ξεπουλάνε δικαιώματα, συμμετέχουν σε στημένους κοινωνικούς διαλόγους, παίρνουν υπέρογκους μισθούς εργατοπατέρων.Σε αυτή την κατάσταση το συνεπές ταξικό εργατικό κίνημα απαντά με τη δημιουργία του ΠΑΜΕ ως τέκνου της ανάγκης κι ώριμου τέκνου της οργής κατά του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Τι δυνάμεις όμως απαρτίζουν το ΠΑΜΕ?
Μιλάμε για ομοιοεπαγγελματικές και κλαδικές ομοσπονδίες, (Οικοδόμοι, τύπου χάρτου, φαρμάκου, εμποροϋπαλλήλων) σειρά εργατικών κέντρων της επαρχίας, με πολυπληθέστερο παράδειγμα κινητοποίησης μιας μεγάλης πόλης, της Λάρισας.
Επίσης στο ΠΑΜΕ συμμετέχουν και επιχειρησιακά σωματεία που κατά καιρούς κινητοποιούνται σε ταξική τροχιά (Πχ καζίνο Πάρνηθας, η Πάλκο παλιότερα).
Το ΠΑΜΕ έχει εκλεγμένη εκτελεστική γραμματεία από πανελλαδικό συνέδριο, καθώς και κατά τόπους γραμματείες ανά κλάδο. Περισσότερα εδώ http://www.pamehellas.gr/content_fullstory.php?pg=1&lang=1
Για όποιον δεν έχει παρωπίδες, η εργατική τάξη του ιδιωτικού τομέα που κινητοποιείται αυτή τη στιγμή στη χώρα βρίσκεται και δρα κατα συντριπτική πλειοψηφία στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Η ίδια η σύνθεση των συγκεντρώσεων αυτό δείχνει καθαρά. Πλήθος επιχειρησιακών σωματείων έχουν αναγνωρίσει την αναγκαιότητα της ταξικής συσπείρωσης με αγώνες να αναπτύσσονται σε χώρους όπως ο Κατσέλης ή τα Λίντλ τα Πράκτικερ και πολλοί άλλοι χώροι δουλειάς σε όλη τη χώρα.

Η ταξική και πολιτική αναφορά του ΠΑΜΕ είναι σαφώς το ΚΚΕ, το ρίζωμα του οποίου στην εργατική τάξη είναι ιστορικό και βαθύ και κολαούζο δε θέλει, αλλά και μια ματιά στην ποσοστιαία ανάλυση των εκλογικών του αποτελεσμάτων στις τελευταίες εκλογές και τη ραγδαία του αύξηση σε εργατικές, λαϊκές γειτονιές πείθει και τους κολαούζους (τύπου Άδωνι, Πάγκαλου κλπ.).

Είναι λοιπόν:
Μια προσπάθεια να ξεπεραστεί η μαυρίλα της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος μέσα από το ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ των ταξικών δυνάμεων σε όλη την Ελλάδα. Είναι ένα πολιτικοκοινωνικό μέτωπο, ένα ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σωματείων με σκοπό την ανατροπή της σημερινής μαυρίλας.
Στόχος του, η ανάπτυξη αγωνιστικής πρωτοπόρας δράσης για τη χειραφέτηση πλατιών λαϊκών δυνάμεων. Αποκορύφωμα της μέχρι τώρα δράσης αυτού του φορέα ήταν και είναι ο συνεχιζόμενος, διαρκής απεργιακός αγώνας από τον περσινό Δεκέμβρη του 2009. Νέο χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα, η κήρυξη πανελλαδικών απεργιών μέσα σε συνθήκες που όλα τα πλακώνει η φοβέρα και τα σκιάζει η σκλαβιά από τις ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα που αυτό ελέγχει. Μιλάμε πλέον για απεργιακούς αγώνες που όχι μόνο δεν έχουν την κάλυψη της ΓΣΕΕ, αλλά παίρνουν ως παράσημο την ίδια την καταδίκη από τη ΓΣΕΕ ως διασπαστικές απεργίες (sic!).

Και τώρα στο ζουμί του άρθρου που δεν αφορά στην παρουσίαση του τι είναι και τι δεν είναι το ΠΑΜΕ. Πέραν των επιχειρηματιών και των κομμάτων τους αυτή η ταξική αναφορά φαίνεται να «ενοχλεί» και άλλους «φίλους του λαού» που σπεύδουν πάνω στη σύγχυση της κρισιακής φάσης του ελληνικού καπιταλισμού να το μιμηθούν.. Ή μήπως να το υπερφαλαγγίσουν??

Δείξε μου το ζωτικό σου πολιτικό χώρο να σου πω ποιος είσαι.

Κακά τα ψέματα το «Lebensraum» («ζωτικός χώρος») της “ευρύτερης αριστεράς” κοινοβουλευτικής και μη δεν είναι η εργατική τάξη, οι δυνάμεις τους συγκεντρώνονται σε κλάδους μη εργατικούς (μικροαστικούς), επιστημονικής μισθωτής εργασίας, δημοσιοϋπαλληλίας και ευρύτερου δημοσίου τομέα (πρώην ΔΕΚΟ). Δεν είναι τυχαία η δύναμη των «Παρεμβάσεων» στις ΕΛΜΕ ούτε η κολεγιά τους με δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ εκεί, ούτε τυχαία η δύναμη αυτών των χώρων σε επιμελητήρια, ΤΕΕ, Οικονομικό, (τα οποία επ’ουδενί δεν παίζουν το ρόλο των συνδικάτων και δεν εκπροσωπούν τις ανάγκες των κλάδων). Τυχαία σαφώς δεν είναι και η δύναμη του ΣΥΝ σε δικηγορικούς συλλόγους ανά την Ελλάδα (πχ ΔΣ Θεσσαλονίκης) αλλά και σε Ιατρικούς Συλλόγους, στην ΑΔΕΔΥ και στη ΓΣΕΒΕ.

Ο χώρος δε της εξωκοινοβουλευτικής όσμωσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει επίσης προνομιακή κοινωνική σχέση με φοιτητικές δυνάμεις και αποφοίτους ορισμένων ΑΕΙ, κυρίως των πιο «προνομιακών» Πολυτεχνεία, Ιατρικές κλπ. Παράλληλα στο τζόγο της γενιάς των 700 ευρώ και του πολιτικού καπελώματος φοιτητικών εξάρσεων και κινημάτων έχει μπει δυνατά και ο ΣΥΡΙΖΑ με τη γλειψιματική και το λαϊκισμό να δίνουν και να παίρνουν από καιρό Αλαβάνου μέχρι σήμερα. Το τζογάρισμα αυτό ομολογημένα δεν είναι τυχαίο. Πατάει στην ανάγκη αυτών των χώρων να βρουν μια αναφορικότητα σε νέους επιστήμονες από τα μεσαία στρώματα σε προλεταριοποιούμενους μικροαστούς και λοιπά μεσοστρώματα της εργατικής τάξης (βλ. εργατικής αριστοκρατία). Στα στρώματα δλδ που αποτελούν την κοινωνική τους βάση.

Αυτές λοιπόν οι δυνάμεις διάλεξαν ένα νέο δρόμο. Το δρόμο της συγκρότησης του λεγόμενου Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Ο «συντονισμός» αυτός έχει τη δική του ιστορία…

Στο πετσί μας οι νεότεροι τον ζήσαμε στις σχολές γύρω στο 2006 όταν το αποδιοργανωμένο φοιτητικό κίνημα έψαχνε νέες μορφές έκφρασης και τη δημιουργία υποτυπωδών δομών. Έτσι η εξωκοινοβουλευτική ΕΑΑΚ θέλησε να μεταφέρει εντός του φοιτητικού κινήματος τη δική της λογική περί του τι είναι κίνημα και δομή κινήματος στο αποδιοργανωμένο φοιτητικό, στην ίδια μπάντα και ο ΣΥΡΙΖΑ και συχνά και η ίδια η ΠΑΣΠ. Στο παιχνίδι αυτό έπαιξε και η ΚΝΕ καλοπροαίρετα, για μικρό χρονικό διάστημα, με τελείως άλλες αφορμήσεις και στοχεύσεις και σίγουρα όχι χωρίς κόστος…

Αγώνας λοιπόν γι’αυτές τις δυνάμεις ήταν η μορφή. Η κατάληψη υπέρ πάντων, μιλούσαμε για συντονισμό καταλήψεων, σα να λέμε συντονισμός κινηματικών μορφών και όχι κινήματος. Όπου δε μιλούσαμε για συντονισμό καταλήψεων μιλούσαμε για συντονισμό γενικών συνελεύσεων, αλλά χωρίς εκλεγμένους αντιπροσώπους από την κάθε συνέλευση αφού κάτι τέτοιο καπελώνει ατομικότητες (τρέμετε καταστασιακοί) άσχετα αν το μεγάλο καπέλωμα ήταν αλλού… Αποτέλεσμα να μην εκφράζεται ποτέ ο συσχετισμός δυνάμεων εντός του συντονιστικού οργάνου, να μην αποκτώνται ποτέ σταθερές δομές και βάση για να χτίσουμε κάτι που θα υπερνικά τα όρια ενός κινήματος κατά ενός αντιλαϊκού νομοσχεδίου. Το λόγο έπαιρναν μόνο οι εκπρόσωποι των παρατάξεων που εν μέσω γιούχα των αντιπαλων στελεχών μιλούσαν προς «ώτα μη ακουόντων».
Το ίδιο το συντονιστικό «λειτουργούσε» στη βάση της ομοφωνίας (όλως τυχαίως εσωοργανωτική αρχή της ίδιας της ΕΑΑΚ και της αναρχίας), κάτι που απέκλειε κάθε είδους παραγωγική αντιπαράθεση εντός του «συντονιστικού», ενώ οφελούσε σε μεγάλο βαθμό την κοπτοραπτική σε επιτροπές πλαισίου, όπου οι «πλατφόρμερς» στελεχάρες κατέληγαν στην απόφαση του συντονιστικού και στον ορισμό ημέρας νέας κινητοποίησης.
Όλο δε αυτό το σκηνικό επενδυόταν με κορώνες από Αλαβάνους και αριστερούς συνδικαλιστάδες περι ακαθοδήγητου, ακηδεμόνευτου και νέου υποκειμένου με μόνη προφανή αιτία να μην καθοδηγηθεί και κηδεμονευτεί από το «παμπάλαιο υποκείμενο», τους «κηδεμόνες» αυτών των παιδιών, την εργατική τάξη και το κόμμα της.
Έτσι είχαμε αντίφαση εν τοις όροις, το ίδιο το μέσο που χρησιμοποιούσε το φοιτητικό κίνημα για να ξεπεράσει τον εαυτό του, έτρωγε σα φίδι που τρώει την ουρά του, τα ίδια του τα σπλάχνα και δημιουργούσε μια χειρότερη παραταξιακή θηλιά στον εαυτό του.
Μετράμε λοιπόν: αποδιοργάνωση, κυριαρχία της παραταξιοποίησης, αδυναμία ουσιαστικού συντονισμού σε επίπεδο πανελλαδικής συγκρότησης, απλή καταμέτρηση δυνάμεων με μικρή πρόσκαιρη αύξηση, πέρασμα νομοσχεδίων από το παράθυρο=> απογοήτευση στον κόσμο για τη χαμένη ευκαιρία => ιδεολογική επικράτηση της ΠΑΣΠ.
Η εξαγωγή συμπερασμάτων έγινε από τις δυνάμεις της ΚΝΕ και σταδιακά οδήγησαν στη γέννηση του ΜΑΣ, αλλά (ούτε) αυτό δεν είναι το θέμα μας στην παρούσα.

Και το θέμα μας είναι η διαφαινόμενη..

..Εξαγωγή της φοιτητικής αυτής εκτόνωσης σε κινηματικές δομές του εργατικού κινήματος. Οι πιο πάνω δυνάμεις κάτω από αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο προσπαθούν σήμερα να μεταφέρουν αυτό το χρεοκοπημένο μοντέλο και στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Η ανάγκη μεταφράζεται σε φιλοτιμία και ο παρών πολιτικός και κοινωνικός συσχετισμός σε ευαγγέλιο στην επιλογή μέσου πάλης και τρόπου δόμησης του εργατικού κινήματος.

  • Τι κάναμε πρόσφατα και “πέτυχε”? => συντονιστικά ΑΕΙ, ε ας κάνουμε το ίδιο και με πρωτοβάθμια σωματεία.
  • Γιατί πρωτοβάθμια? => γιατί πολύ απλά δεν έχουμε δευτεροβάθμια, αλλά θα πούμε ότι μόνο στον πρώτο βαθμό αποτυπώνεται η άμεση δημοκρατία.
  • Πως θα επενδύσουμε αυτή μας την αδυναμία ιδεολογικά? => θα πούμε πως ο μοναδικός διαμορφωμένος ταξικός πόλος που ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΙ πλατιά την εργατική τάξη σε 1ο και 2ο βαθμό, το ΠΑΜΕ είναι καθοδηγούμενος από το ΚΚΕ και πρέπει να είμαστε ακηδεμόνευτοι παρόλο που στις δικές μας συγκεντρώσεις κατεβαίνουμε με κομματικές σημαίες και πανό. Ο δευτεροβάθμιος συνδικαλισμός είναι a priori εκφυλισμένος και γραφειοκρατικός. Εμφανίζεται στο όνομα της απόρριψης του εργατοπατερισμού η φετιχοποίηση κάθε θεσμού αντιπροσώπευσης. Και η απάντηση είναι δοσμένη και δανεισμένη από την Αντιεξουσιαστική Κίνηση εδώ και χρόνια. «Ούτε ΠΑΜΕ, ούτε ΓΣΕΕ».

Η διολίσθηση σε αριστερίστικα επιχειρήματα περί αμόλυντου επιχειρησιακού συνδικαλισμού αντιπαραθετικά με τον κλαδικό, ομοιοεπαγγελματικό, διανθίζεται με επιχειρηματολογία για τον εργοστασιακό συνδικαλισμό της δεκαετίας του 80, χωρίς να εξετάζονται οι ιστορικές συνθήκες που γέννησαν τον τελευταίο (άνοδος του κινήματος, άλλοι συσχετισμοί), αλλά και τα χρήσιμα διδάγματα από την κατάληξή του.

Σε αυτή τη λογική ανάπτυξης του κινήματος ο ταξικός πόλος οφείλει να κρούσει κόκκινο συναγερμό, όχι απλώς γιατί αποτελεί ένα αριστερίστικο παιδιάρισμα και καπρίτσιο, αλλά επιπλέον γιατί ξεκάθαρα το σύστημα ποδηγετεί μια τέτοιου είδους ανάπτυξη του κινήματος. Οι εξελίξεις στο χώρο του εργατικού δικαίου και η αντιλαϊκή νομοθεσία που προώθησε η κυβέρνηση στα εργασιακά είναι το αμάχητο τεκμήριο αυτής της κατευθυντήριας γραμμής.
Η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων κατά κλάδο και επάγγελμα, η πρόκριση της επιχειρησιακής και εν τέλει της ατομικής διαπραγμάτευσης (πρόσφατο παράδειγμα η Νεογάλ στη Δράμα) δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα ύψη των μισθών. Με αυτό τον τρόπο, προωθείται παράλληλα και μια νέα αρχιτεκτονική στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα που στόχο έχει να πληγούν και τα ίδια τα κλαδικά σωματεία και οι ομοσπονδίες. Έτσι πχ πρακτικές όπως αυτή του σωματείου της WIND που αρνείται να μπει στο ταξικό κλαδικό σωματείο της ΣΕΤΗΠ δείχνουν την τακτική και στρατηγική αποχαύνωση που σπέρνει αυτή η πολιτική στην πράξη.

Αν ο συνδικαλισμός κατά τον Λένιν είναι το πρωτοβάθμιο σχολείο του της ταξικής πάλης, καταλήγουμε στο να μην αναγνωρίζουμε ούτε καν την ίδια την αλφαβήτα αυτού του σχολείου, με κίνδυνο να παραμένουμε αιώνιοι μαθητές της πρώτης τάξης του δημοτικού.

Βλέπουμε λοιπόν σε αυτούς τους χώρους μια ιδεολογική νίκη της αναρχίας και του αριστερισμού. Το αξιοπερίεργο είναι βέβαια ότι η ιδεολογική αυτή κηδεμονία μπαίνει στην ημερήσια διάταξη του κινήματος διανθισμένη με δεξιές πρακτικές. Έτσι το ξέκομμα από την ηγεσία της ΓΣΕΕ και τις κοινές συγκεντρώσεις μεταφράζεται σε συγκεντρώσεις στο μουσείο 50 μέτρα δίπλα από αυτή της ΓΣΕΕ, η απαίτηση για όξυνση του αγώνα πέρσι την άνοιξη εκφράστηκε με αποχή (ή 3ωρη στάση εργασίας) από τη 48ωρη απεργία που κήρυξε το ΠΑΜΕ στις 21-22 Απρίλη. Η κραυγές για ανυπακοή μετατρέπονται σε μη συμμετοχή ουσιαστικά έστω και ως αλληλεγγύη στους αγώνες που η πρωτοπορία του κινήματος χαράζει όπως έγινε πρόσφατα στο λιμάνι με τους ναυτεργάτες.

Κι όσο στην πράξη δεν γεφυρώνεται το χάσμα από τη θεωρία, στην ίδια τη θεωρία οι πολιτικές ακροβασίες και οι διαρκείς ελιγμοί συνεχίζονται. Οι αριστεροί το ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΤΑΡΤΕΣ ξεκίνησαν να μας μιλάνε για τη χαλάρωση ή κατάργηση του συμφώνου σταθερότητας, όσο η κρίση έσφιγγε πηγαίναμε και πιο αριστερά με έξοδο από την ΟΝΕ, μετά μας έφταιξε το ΔΝΤ και πλέον φωνές φέρονται να αμφισβητούν και την ίδια την ΕΕ.

Χωρίς καμία αμφιβολία μιλάμε αν όχι για δούρειο ίππο, σίγουρα για μια πλέρια αφερεγγυότητα που οφείλει να αποκρουστεί. Οι διαλυτικές αυτές αντιλήψεις για το κίνημα πρέπει να ξεπεραστούν άμεσα. Και αντικειμενικά υπάρχει δυσκολία να περάσουν στους εργαζόμενους.
Και αυτό γιατί:

  • Και πιο σοβαρές δομές υπάρχουν.
  • Kαι η εμπειρία δεν κρατάει μόνο στα 4 χρόνια φοίτησης (όπως στα ΑΕΙ), αλλά είναι συσσωρευμένη και πατάει σε πραγματικές ανάγκες ώστε να γίνεται φύλλο και φτερό.
  • Kαι ηλικιακά μιλάμε για ανθρώπους που έχουν εμπειρία.
  • Kαι ταξικά για ανθρώπους που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας και δεν είναι ετερόφωτοι.
  • Kαι τέλος και κυρίως γιατί εδώ υπάρχει το  ΠΑΜΕ, που επιτελεί ήδη το σκοπό που δήθεν απαντάει αυτή η προβλιματική!

Το ΠΑΜΕ είναι ο βασικά αναγνωρίσιμος φορέας αντίστασης στα μάτια των εργατών και σε αυτόν στρέφουν τα μάτια τους στα δύσκολα. Το φορέα αυτόν τον ξέρουν όχι γιατί έχει κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού και συγκολλήσεις, αλλά γιατί τον βλέπουν στο πλευρό τους κάθε πρωί στις εξορμήσεις όταν αλλάζουν οι βάρδιες. Η συσπείρωση και ο συντονισμός σε αυτό το φορέα οφείλει να γίνει γιατί στην κρίση δεν ψυχανεμιζόταν πώς να επικαιροποιήσει το πρόγραμμά του για να μην τον πάρουν σβάρνα οι εξελίξεις και φανεί δεξιός, αλλά εμπλούτιζε με νέα στοιχεία το διεκδικητικό του πλαίσιο που οι ίδιες οι συνθήκες το έκαναν υπέρ- επίκαιρο. Στο ΠΑΜΕ λοιπόν κάθε καλοπροαίρετος να στρέψει την προσοχή του, γιατί ξέρει να συντονίζει, να περιφρουρεί, να νικάει.

Υ.Γ. Το δημοσιεύω με ρίσκο, παρόλο που είναι μια περίοδος δύσκολη για να παρακολουθήσω επισταμένα τη συζήτηση που παίζει να ανοίξει γύρω από το κείμενο. Lenin bless you!

Advertisements

156 Σχόλια to “Πρωτοβάθμιος και δευτεροβάθμιος συντονισμός με το ΠΑΜΕ!”

  1. a8lios Ιανουαρίου 5, 2011 στις 1:46 μμ #

    Ωραίος τίτλος! 😀 (δε προλαβαίνω να το διαβάσω τώρα)

  2. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 5, 2011 στις 2:19 μμ #

    Τριτοβάθμιος;

    Προπ-Αγκιτάτορα το πρόβλημα σε τέτοιες συζητήσεις συνήθως είναι ότι ελάχιστοι παίρνουν υπόψιν τι ακριβώς γράφεις και δρουν με εξαρτημένα αντανακλαστικά επί του θέματος. Το ‘χε δοκιμάσει μια φορά ένας σ/φος σε μια παρέα που ήταν ανάμεικτη με εντειχισμένους κι εκτός των τειχών μαζί. Κι αντί να λέει κάτι για να ανοίξει συζήτηση, πετούσε απλώς λέξεις: δεκέμβρης, παμε, εφεε. Σαν καμπανάκια που έκανα γκονγκ κι άρχιζε ο γύρος στο ρινγκ της ταξικής πάλης (μέχρι τον επόμενο).

    Η κριτική στο συντονισμό πιάνει σωστές πτυχές και θα μπορούσε να πιάνει κι άλλες. Εμπειρία από το σμτ και το ενιαίο αντι-παμε πλαίσιο, από το βιβλίου-χάρτου και την πολιτική δουλειά π κάνουν εκεί οι αναρχικοί (ο παύλος/βουρνούκιος/αριστερός τα ζει κι από μέσα), τη σύγκλιση σε επίπεδο αιτημάτων και πολιτικής πρότασης για την κρίση με τον συν, την πρακτική στις πορείες, τη στάση προς τα μπάχαλα, την τακτική του ενιαίου μετώπου με τη βάση της γσεε και πολλά άλλα.
    Αλλά πρέπει να πηγαίνει και παραπέρα. Θεωρείς ότι υπάρχουν θετικές διεργασίες σε αυτό τον χώρο; Ή έστω αγωνιζόμενα κομμάτια που τα θέλεις δυνητικά μαζί σου; Τι τακτική ακολουθείς απέναντι σε αυτά;

    Κι ένας δεύτερος προβληματισμός για τα αποκρυσταλλώματα των φοιτητικών κινητοποιήσεων του 06-07 (αν και δεν είναι το θέμα μας στην παρούσα).
    Δεν ήταν δίδαγμα πχ ότι πρέπει να έχουμε τακτική ευελιξία -ανάλογα με τη συγκεκριμένη κατάσταση- κι ότι στην παρούσα φάση έπρεπε να κάνουμε εξ αρχής ότι κάναμε τον ιούνη, έχοντας ως βάση το όχι (στην αναθεώρηση και το νόμο πλαίσιο) που θα αναδείκνυε τον ένοχο (νδ-πασοκ-εε) αντί να βάλουμε όλη την πρότασή μας για ενιαία ανώτατη (που αντί να μπαίνει προαπαιτούμενο θα αναδεικνυόταν στην πορεία των γεγονότων);
    Δεν ήταν επίσης δίδαγμα ότι χρειαζόταν μια μορφή συντονισμού των γενικών συνελεύσεων με αιρετούς κι ανακλητούς αντιπροσώπους; Το οποίο στα λόγια το δέχονταν κι άλλοι, αλλά στην πράξη κανείς δεν το προώθησε, μετά το μάρτη του 07.
    Δεν παίρνω θέση, προβληματισμούς θέτω.

  3. erodotos Ιανουαρίου 5, 2011 στις 2:30 μμ #

    πολύ καλή τροφή για σκέψη!
    ομολογουμένως είχε παρατηρηθεί μια τάση προσέγγισης (ή μάλλον καλύτερα συμπάθειας) προς το ΠΑΜΕ ορισμένων χώρων στην εξωκοινωβουλευτική αριστερά (δεν μ’αρέσει ο όρος, αλλά χάριν συντομίας), αλλά και στους αναρχικούς, ιδιαίτερα μετά τις μαχητικές κινήσεις-παρεμβάσεις του ΠΑΜΕ στις απεργίες π.χ. των ναυτεργατών όλη την προηγούμενη περίοδο..
    Θα είχε όμως ενδιαφέρον να μας πουν και οι ίδιοι στους οποίους αναφέρεσαι (ΑΝΑΡΣΥΑ, κ.α.) πως βλέπουν το σκεπτικό που παραθέτεις εδώ…

    http://www.erodotos.wordpress.com

  4. Ηλίας από τον Μελιγαλά Ιανουαρίου 5, 2011 στις 2:39 μμ #

    Propagitor,
    Πολύ επίκαιρο. Θα το διαβάσω πιο προσεκτικά.
    Ετσι στον αέρα: Είναι περίεργο, που με «πρωτοβάθμια» θα γίνουν οι «επιχειρησιακές συμβάσεις», αρχίζοντας, καληώρα, με το «πρωτοβάθμιο» της ΝΕΟΓΑΛ;
    Χε, χε, χε!!!

  5. propagitor Ιανουαρίου 5, 2011 στις 3:02 μμ #

    Danke Herr A8lie!

    @Μπρεζ
    Όταν γίνει τριτοβάθμιος ο συντονισμός, νομίζω πλέον οτι συντάγματα των δυτικών αχτιδικών οργανώσεων του κόμματος ήδη θα ολμοβολούν κοντά στο Μαξίμου.

    Σωστά με συμπληρώνεις. Η ΚΕ του μπλοκ σου άλλωστε έχει εμπνεύσει κάποιους προβληματισμούς μου για την ιδεολογική ηγεμονία της αναρχίας σε αυτούς τους χώρους.
    Κυρίως ήθελα να σταθώ στο ζήτημα που έβαλα σε μαύρα γράμματα στο κείμενο. Πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η θεώρηση για το κίνημα και πόσο βολεύει αυτή η διάσπαση την αστική τάξη. Δε γίνεται το ΠΑΣΟΚ να νομοθετεί κατά των συλλογικών κλαδικών διαπραγματεύσεων και υπέρ των επιχειρησιακών, και εσύ να προτείνεις επιχειρησιακό συνδικαλισμό, αντιπαραθετικά δε στον κλαδικό. (Αν δεν είναι προβοκάτσια είναι διαστροφή).

    Δεν είναι δυνατόν να μιλάνε κάποιοι για «νέα ΕΑΜ» χωρίς να ενδυναμώνουν τον βασικό πόλο συσπείρωσης και συγκέντρωσης της Εργατικής Τάξης, το ΠΑΜΕ. Όποιος ψάχνει για «νεα ΕΑΜ και ΕΛΑΣ» ας κοιτάξει λίγο γύρω του γιατί κάποιοι έχουν πάρει ήδη τα όπλα στα βουνά, αλλιώς θα ιδρύσει «νέο ΕΚΚΑ».

    Ξέρω επίσης ότι άνετα θα μπαχαλέψει και εδώ το πράγμα ειδικά μετά από αυτό το σχόλιο μπορεί να πάει και στο Βελουχιώτη το πράγμα.

    Στο πρώτο ερωτημά σου απαντώ πως ναι θεωρώ οτι υπάρχουν αγωνιστές κι εκεί και οτι γίνονται διεργασίες και σε αυτούς τους χώρους. (Εγώ τις ζω και στο στενό μου κύκλο αυτές και παρεμβαίνω σε αυτές 🙂 με θετικά αποτελέσματα).

    Στο ερώτημα για το μαηούνη δεν προλαβαίνω να απαντήσω επισταμένα (αν και δεν είναι αυτό το θέμα μας 😛 ). Χοντρικά σου λέω ότι δε θεωρώ απόλυτα σωστή τελικά ούτε την προ Ιούνη ούτε τη μετά Ιούνη στάση μας.

  6. RED LEBEL Ιανουαρίου 5, 2011 στις 3:42 μμ #

    παρα πολυ καλο αρθρο!μπραβο ΠΡΟΠ!

    ειναι η ουσια της αντιπαραθεσης με το ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ(αληθεια υπαρχει ακομα αυτο το μεγαλο μετωπο?τιο ενωτικο ρευμα του 18%?βεβαια στα συνδικατα τοκ στις σχολες τον περνουσαν ακομα κ τα ακυρα!χαχα!) κ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

    ο οπορτουνισμος φανηκε πιο αναγλυφα μεσα στην κριση τι ειναι. εγκαλεσαν το ΚΚΕ κ το ΠΑΜΕ για δεν ασχολουνται με το χρεος κ γιατι αποκαλυψαν απο την πρωτη ωρα οτι τα ελλειμματα κ τα χρεη εχουν δημιουργηθει απο την πολιτικη του κεφαλαιου κ οτι η συζητηση περι χρεους γινεται για να απαξιωθει οσο πιο λιγο κ οσο πιο αργα κ βασανιστικα κεφαλαιο γινεται.
    που κατεληξαν?να καλουν τους εργαζομενους να ζητ6ησουν απο την κυβερνηση να διαγραψει το χρεος κ αλλα τετοια.δηλαδη στην ουσια λενε το εξης κ ο Λαπαβιτσας το ειπε πολυ ωραια κ ωμα.πρωτα θα λυσεις την κριση(αραγε τελικα ποιανου ειναι αυτη η κριση κ γιατι να τη λυσει ο εργτης,ο εκπαιδευτικος….?) προτινοντας ενα μεταβατικο προγραμμα ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ το οποιο σε καπιταλιστικες σχεσεις παραγωγης θα εχει δημοσιες τραπεζες με κοινωνικο-εργατικο-δημοσιο ελεγχο!καραμπινατη Σοσιαλδημοκρατια.μετα αφου λυσεις την κριση ΘΑ πας για τηναλλη κοινωνια.δηλαδη ας γινει λιγο πκαλυτερος ο καπιταλισμος να μπορουμε να τον πολεμησουμε πιο ευκολα κ μετα αν ειναι τον ανατρεπουμε κιολας…..

    τι λεει το ΠΑΜΕ στον εργατη?δεν δημιουργησες τα χρεη κ θελουν να στα φορτωσουν.αν διαγραφει το χρεος θα παρθουν κ αλλα ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΑ μετρα σε βαρος σου προκειμενου να μην ξαναεμφανιστει ελλειμα κ χρεος που δημιουργειται για τι το κρατος ταιζει με χρημα που εχεις δουελεψει εσυ την πλουτοκρατια. γιαυτο σημερα συσπειρωσου με τα αλλα λαικα στρωματα,κανε απεργιες εστω κ χωρις την καλυωη του σωματειου σου κ απαιτησε τον πλουτο που παραγεις χωρις μαγικα ραβδια.ταξικος αγωνας κ τοτε θα εχεις κ κτατκτησεις αλλα ομως τα προβληματα σου δε θα λυθουν.γιαυτο μεσα απο την κριση ξεπηδαει αμεσως το ζητημα της αλλης εξουσιας κ οικονομιας που ειναι φταγμενη απο σενα για σενα κ ολο το λαο!εκι θα βρουν λυση ολα σου τα προβληματα κ τα νεα προβληματα που θα υπαρχουν θα τα λυνεις με κεντρικο σχεδιασμο κτλ κτλ…..!αλλα ΤΩΡΑ ειναι η ωρα της ανατροπης κ της λαικης οικονομιας.πισω απο αυτη την παλη υπαρχει η ενσωματωση κ η ομφαλοσκοπηση εντος καπιταλιστικου συστηματος.

  7. propagitor Ιανουαρίου 5, 2011 στις 3:45 μμ #

    Μια μικρή παρατήρηση που μου επισήμανε φίλος. Από παραδρομή αναφέρω τον ομοιοεπαγγελματικό συνδικαλισμό, πλαϊ στον κλαδικό.
    Δεν είναι καθόλου ίδιοι ποιοτικά.

    Ο ένας κλαδικός, διευρύνει σαφώς τον ορίζοντα ενός εργαζομένου να δει οτι ανήκει σε μια τάξη και να βγάλει συμπεράσματα πλαϊ σε άλλους εργαζομένους με σαφώς καλύτερες προοπτικές και μαζικότητα.
    Βοηθάει σε αυτό που ο Μαρξ αναφέρει ως «συνειδητοποίηση της τάξης καθεαυτής και μετατροπής της σε τάξη ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ».

    Ο άλλος ομοιοεπαγγελματικός συχνά ενισχύει το συντεχνιασμό και το κλείσιμο στο στενό συνδικαλιάρικο συμφέρον.

  8. Y Ιανουαρίου 5, 2011 στις 11:08 μμ #

    Φχαριστούμε Prop. Θα σχολιάσω αύριο. Προς το παρόν: μήπως εκεί που λες ‘αμάχητο τεκμήριο’ θες να πεις ‘ακαταμάχητο’?

    Επίσης, διόρθωσε το ‘προβλιματική’ στο τελευταίο μπούλετ πόιντ.

  9. kollaps Ιανουαρίου 5, 2011 στις 11:12 μμ #

    Οι μηχανικοί που συσπειρώνονται στο ΣΜΤ είναι «εργατική αριστοκρατία»; Και τότε γιατί συμμετέχει και το ΠΑΜΕ; Και άσε μας ρε απολίθωμα που είναι «εξαρτημένα αντανακλαστικά» η κριτική του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέναντι στο ΚΚΕ. Ενώ τα 2684 πανομοιότυπα λογύδρια και ανακοινώσεις από οργανώσεις ΚΝΕ/συνδικάτα ΠΑΜΕ/μέλη κόμματος έχουν πλουραλισμό επιχειρημάτων στην κριτική προς το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Μόνο στο άρθρο του propagitor, στο πρώτο κομμάτι του κειμένου, μια στις δυο φράσεις είναι copy-paste από άρθρα σε Ριζοσπάστη και ΚΟΜΕΠ, τόσο που σκέφτομαι να τις βάλω ολόκληρες στο search του Ρίζου και να δω τι θα μου βγάλει. Ντάξει ρε παιδί μου, να το καταλάβω οτι πράγματι πιστεύεις οτι είμαστε πράκτορες της αστικής τάξης, «πες το με τα δικά σου λόγια» τουλάχιστον που μας λέγαν και παλιά.. Και διαστάυρωσε το κιόλας με καναν άνθρωπο εκτός κόμματος, γιατί το να λες οτι «υποστηρίζουμε τον επιχειρησιακό συνδικαλισμό αντιπαραθετικά με τον κλαδικό» είναι καραμπινάτη διαστρέβλωση.

    Συνεχίστε να τα λέτε μόνοι σας, ούτε ο Y δεν καταδέχεται να απαντήσει ;P

  10. mariori Ιανουαρίου 6, 2011 στις 12:06 πμ #

    Στο ΣΜΤ καταρχάς δε συμμετέχουν μόνο μηχανικοί. Και ήταν κέρδος το ότι έγινε επειδή έβαλε και κόσμο με μπλοκάκι και άλλους εκτός των φοβερών μηχανικών που είχαν συνηθίσει να παλεύουν μόνο συντεχνιακά. (Και επίσης ήρθε σε αντιπαράθεση με άλλα καταπληκτικά σωματεία που οι φίλοι της ΑΡΑΝ έχουν δύναμη και έχουν εντυπωσιακές θέσεις).Γι αυτό άλλωστε για πολλά χρόνια δε συμμετείχε κανείς άλλος πλην ΝΑΡ και ΚΚΕ. Και τώρα που ήρθαν και οι υπόλοιποι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΣΥΡΙΖΑ, που πριν το κατήγγειλαν, έχουμε φοβερές κουβέντες για το ότι δεν πρεπει να ξεχνάμε και το ΤΕΕ και ακόμα και απο εκεί μπορούμε να παλέψουμε ή ότι πρέπει να πηγαίνουμε με τη ΓΣΕΕ γιατί οι εργαζόμενοι είναι εκεί. Βέβαια αυτοί που τα λένε (και δεν εννοώ το ΝΑΡ γενικά) στο τέλος στα πλαίσια της ενότητας ψηφίζουν αριστερή πρωτοβουλία πάντα ενάντια στο διασπαστικό ΠΑΜΕ. Και τα πλαίσια ακολούθησαν την πορεία που περιγράφονται στο post+ το να πέσει η κυβέρνηση βέβαια.
    Και έρχεται και η 48ωρη πέρσι και βάζουν 28ωρη απεργία (24+4)οι ίδιοι που ένα μήνα πριν ζητούσαν κλιμάκωση.
    Δεν είναι ακριβώς εντός θέματος αλλά ας πω κι εγώ τον πόνο μου για το σωματείο. 🙂

  11. mariori Ιανουαρίου 6, 2011 στις 12:19 πμ #

    Α και επίσης έχει γίνει επανειλημμένως πρόταση στην πλειοψηφία του ΣΜΤ μέσα στις συνελεύσεις να συμμετέχει στις πορείες του ΠΑΜΕ με τα συνθήματα του βεβαίως.

  12. RED LEBEL Ιανουαρίου 6, 2011 στις 12:40 πμ #

    »Α και επίσης έχει γίνει επανειλημμένως πρόταση στην πλειοψηφία του ΣΜΤ μέσα στις συνελεύσεις να συμμετέχει στις πορείες του ΠΑΜΕ με τα συνθήματα του βεβαίως.»

    Μαριορι δεν το ηξερα κ αευτυχως που το λες….!ειναι ενδιαφερον στοιχειο.βαλε κ αλλες πλευρες απο το ΣΜΤ γιατι εδω δεν ξερουμε οι πιο πολλοι.να δουμε κστην πραξη ορισμενα πραματα.

    »Η κριτική στο συντονισμό πιάνει σωστές πτυχές και θα μπορούσε να πιάνει κι άλλες. Εμπειρία από το σμτ και το ενιαίο αντι-παμε πλαίσιο, από το βιβλίου-χάρτου και την πολιτική δουλειά π κάνουν εκεί οι αναρχικοί (ο παύλος/βουρνούκιος/αριστερός τα ζει κι από μέσα), τη σύγκλιση σε επίπεδο αιτημάτων και πολιτικής πρότασης για την κρίση με τον συν, την πρακτική στις πορείες, τη στάση προς τα μπάχαλα, την τακτική του ενιαίου μετώπου με τη βάση της γσεε και πολλά άλλα.»

    Απολιθωμα πες κ καποια παραπανω πραματα περι των σωματειων αυτων.με παραδειγματα κ τετοια για να διαφωτιστουμε καλυτερα.

    για το 9: σε ενδιαφερει να εισαι πλουραλιστης?δεν ξερω τι σημαινει αυτο συγκλεκριμενα!ενα σωματειο εχει προσανατολισμο.η ειναι με την εργατικη ταξη η οχι!πολλα μαζι αποκλειεται να ειναι.επεισης το αρθρο του ΠΡΟΠ ειναι πολυ καλο γιατι θιγει την ουσια της αντιπαραθεσης με την οπορτουνιστικη λογικη οχι σε θεωρητικο αλλα οπως αυτη αποκρυσταλλωνεται στο πεδιο της πρακτικης,της ταξικης παλης.

  13. mariori Ιανουαρίου 6, 2011 στις 12:41 πμ #

    Και το ΠΑΜΕ ή η ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ή η ΕΣΑΚ συμμετέχουν και στο ΤΕΕ και στο οικονομικό επιμελητήριο και παντού. Αυτό δε σημαίνει ότι θεωρεί ότι αυτά τα όργανα εξυπηρετούν τα εργατικά συμφέροντα. Αλλά παντού πρέπει να παρεμβαίνεις γενικά.

  14. RED LEBEL Ιανουαρίου 6, 2011 στις 12:43 πμ #

    επισης πως ερμυνευται απο σας που ειστε με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ εδω μεσα το γεγονος οτι υπαρχουν πρωτοβαθμια σωματεια που ΔΕΝ ειναι γραμμενα κ ερχονται σε αντιπαραθεση με το κλαδικο τους?η την υπαρξη Σωματειου Βιβλιο’υ’παλληλων ξεχωριστο απο τους εμπορο’υ’παλληλους?αυτο εν ειναι διασπαση της εργατικης ταξης κ κατακερματισμος?

  15. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 6, 2011 στις 2:36 πμ #

    Κολάπς εγώ ανέφερα τα εξαρτημένα αντανακλαστικά για όλη την παρέα και για συγκεκριμένο είδος παρεΐστικης κριτικής, μόλις ακούγεται μια ατάκα, του εαυτού μου συμπεριαλαμβανομένου. Εννοώντας περίπου αυτό που έκανες με την απάντησή σου. Κατά τα άλλα υπάρχει και σοβαρή κριτική, αν θέλεις να απαντήσεις. Αλλιώς άσε να τα λέμε μεταξύ μας. Από αύριο θα έχουμε και Υ/λαβαπίτσα/μπαμπινιώτη. Αν θεωρείς πάντως ότι το κείμενο του αγκιτάτορα είναι αντιγραφή-επικόλληση, δεν πας πουθενά έτσι.

    Για το σμτ δεν κατάλαβα σε ποιον ακριβώς απαντάς. Εγώ είπα ότι υπάρχει ένα ενιαίο πλαίσιο με τους πλην λακεδαιμονίων και τους λακεδαιμόνιους από την άλλη. Δε νομίζω ότι αμφισβητείται αυτό.

  16. kontoxontros Ιανουαρίου 6, 2011 στις 3:19 πμ #

    Λοιπόν καταρχήν να πω πως χαίρομαι που επιτέλους διαβάζω ένα άρθρο με συγκροτημένη κριτική και δεν μιλάει για εκοφίτες ή για κηδεμονία από αστικά κέντρα όπως είναι και η επίσημη γραμμή του πολιτικού γραφείου΄(είσαι εκτός γραμμής).

    Σχετικά με την ταξική σύνθεση, η συζήτηση είχε διεξαχθεί στο παρελθόν και από το μπλογκ του σφυροδρέπανου και είχε τεθεί η ερώτηση για τα υψηλά ποσοστά του ΚΚΕ στους φοιτητές τα οποία για παράδειγμα διαχρονικά είναι πολύ μεγαλύτερα από ότι στις πανελλαδικές εκλογικές αναμετρήσεις.

    Τώρα στο θέμα του φοιτητικού που απασχολεί τον propagitor αλλά επιλέγει να μην το αναλύσει.
    Η συζήτηση για αιρετούς ανακλητούς έχει γίνει και μπαίνει διαρκώς ως θέμα από την συγκυρία.
    Είναι ένα ζήτημα όπου σχεδόν όλες οι συνιστώσες του κινήματος έχουν κάνει την αυτοκριτική τους και με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο μιλούν για την ύπαρξη δομής με αιρετούς και ανακλητούς.
    Από εκεί και πέρα είναι αντικειμενικά δύσκολο να γίνει μία τέτοια υπέρβαση τόσο λόγω των τάσεων φετιχοποίησης της αμεσοδημοκρατίας αλλά κυρίως επειδή κάτι παρόμοιο βασιζόμενο σε γενικές συνελεύσεις και μέσα σε κινηματικές διαδικασίες δεν έχει εφαρμοστεί στο άμεσο παρελθόν σε έναν χώρο όπως το πανεπιστήμιο.
    (Όποιος έχει παραδείγματα στο μυαλό του τόσο από το φοιτητικό όσο και από άλλους χώρους, ας τα αναφέρει γιατί το θέμα είναι κομβικό)

    Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα αποτιμήσεις ότι το 06-07, δεν ήταν κίνημα και ότι συνέβαλε στην συντηρητικοποίηση του κόσμου όπως έκανε η ΚΝΕ μέσα από το τελευταίο συνέδριο. Μα ούτε βέβαια πως ένα άλλο κίνημα και υπέρβαση των αντιφάσεών του προηγούμενου είναι αδύνατη στο σήμερα.

    Εν τέλει φαίνεται πως η ΚΝΕ εξαντλήθηκε σε μία εξωτερική εν πολλοίς αξιολόγηση χωρίς να αναμετρηθεί σοβαρά με τις αντιφάσεις που προέκυψαν από τα κινήματα του 06-07 και επέλεξε να δημιουργήσει το ΜΑΣ βάζοντας το μάλιστα αντιπαραθετικά με τις Γ.Σ. που διεξάγονται στις πιο πολλές σχολές, και αυτό είναι γεγονός.

    Για το θέμα μη συμμετοχής της Ανταρσια στο λιμάνι, μπορώ να πω ότι δεν ήμουν μπροστά αλλά το θέμα προωθήθηκε τόσο από τις εφημερίδες του «χώρου» όσο και από τα σχήματα των ΕΑΑΚ στις σχολές.
    Από εκεί και πέρα το πόσο μπορείς να συμμετάσχεις σε τέτοιους αγώνες εξαρτάται και από τις δυνατότητές σου.
    Ως παράδειγμα στήριξης του αγώνα των ναυτεργατών στο λιμάνι από τον χώρο των ΕΑΑΚ μπορούμε να πάρουμε την στήριξη που έδωσε το σχήμα των ΕΑΑΚ του ΤΕΙ Πειραιά, αλλά δεν φαίνεται να θες πραγματικά να δεις αν στηρίξαμε ή όχι…

    Για την απεργία στις 21-22 Απρίλη το Βιβλίου χάρτου τι από τα 2 έκανε αποχή ή τρίωρη στάση?
    Εσύ στην τρίωρη στάση προφανώς αναφέρεσαι στο σωματείο καθηγητών στα φροντιστήρια Αθήνας όπου τώρα στήνεται, έχει ελάχιστα μέλη ακόμα και έκρινε πως δεν του έβγαινε να καλέσει απεργία.
    Παρομοίως με συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης το ΚΚΕ μπορεί να κρίνει σε πανελλαδικές απεργίες ότι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις πρέπει να προφυλάξει εργαζόμενους που είναι υπό απόλυση και δεν θα έχει κάποιο αντίκρισμα το να απεργήσουν, αλλά δεν θα το χρησιμοποιήσω ώστε να αποδείξω με λογικά άλματα κάτι που θέλω έτσι και αλλιώς να πω σχετικά με το ΠΑΜΕ…

    Αντίθετα εάν είναι να πάμε το θέμα στην μη στηριξη αγώνων της εργατικής τάξης, εγώ ακόμα περιμένω μία πειστική απάντηση γιατί το ΠΑΜΕ δεν στήριξε τον αγώνα του Μπανκε με πιο εξόφθαλμο σημείο την μη στήριξη στην συναγωνίστρια της ΟΚΔΕ μέλος του ΔΣ όταν έφαγε την μήνυση απτον εργοδότη.

    Επιπλέον στο θέμα στης ΕΕ, εγώ γνωρίζω ότι από τις βασικές αρχές της ΑΝΤΑΡΣΙΑ ήταν και είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ και φυσικά η διάλυσή της.

    Αντίθετα από ότι είχα ακούσει και από την συνέντευξη του Μαργαρίτη στο γκράνμα, το ΚΚΕ μιλάει για διάλυση της ΕΕ και όχι για άμεση αντικαπιταλιστική αποδέσμευση.
    Με ένα παρόμοιο επιχείρημα το ΚΚΕ (δλδ ότι μιλάει για διάλυση και όχι για αποδέσμευση) κατηγορεί και καλά κάνει τον Συνασπισμό στο θέμα του ΝΑΤΟ ως ρεφορμιστές

    Αυτά συναγωνιστή propagitor και ελπίζω να απαντήσεις.

  17. mariori Ιανουαρίου 6, 2011 στις 11:32 πμ #

    Αν και δεν είμαι ο prop να σου πω ότι 3ωρη στάση την 1η μέρα έβαλε και το ΣΜΤ. Το βιβλίο χάρτου έβαλε μια 3ωρη τη δεύτερη μέρα.
    Στο λιμάνι η συζήτηση και εδώ μέσα είναι πρόσφατη με ατάκες από «αντάρτες» (προσωπική άποψη θα πεις) πέρι τσουτσουνίσματος αυτών που πήγαινα από το ΠΑΜΕ για στήριξη και μετά φυσικά κριτική γιατί έληξε η απεργία.
    Και για την αποδέσμευση από την ΕΕ υπάρχει πρόσφατο άρθρο του Μ. Παπαδόπουλου με το χαρακτηριστικό τίτλο «ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΜΕ ΛΑΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ».
    Για τη στήριξη αγώνων ή συγκεκριμένων προσώπων μπορώ να σου φέρω πολλά παραδείγματα και από την άλλη πλευρά.
    Αυτά τα ολίγα.

  18. RedPersonality Ιανουαρίου 6, 2011 στις 11:34 πμ #

    Για το θέμα αποδέσμευσης από την ΕΕ με ένα απλό search στο Ριζο και τσα!
    http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6001290&textCriteriaClause=%2B%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%94%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%95%CE%A5%CE%A3%CE%97+%2B%CE%91%CE%A0%CE%9F+%2B%CE%A4%CE%97%CE%9D+%2B%CE%95%CE%95

  19. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 6, 2011 στις 11:50 πμ #

    Εντάξει, άλλον ρωτάς, αλλά παίρνω το θάρρος επειδή σε ξέρω.
    Καταρχήν χαίρομαι που διαβάζω κάτι δικό σου/σας που δε μιλά για προβοκάτσιες και δε βλέπει σχέδιο και πανικό ενάντια στην άνοδο του χώρου σου που στοχοποιείται από το κκε κτλ.

    Θα ήταν καλύτερα βέβαια να έλειπαν μερικές λαθροχειρίες και μικρές νοθείες (αλλά τι νόημα θα ‘χε το όνειρο). Τη συνέντευξη στο μαργαρίτη πχ την είχα πάρει εγώ και θυμάμαι πολύ καλά πώς πήγε. Είπε για αποδέσμευση και τον ρώτησα στο καπάκι «και διάλυση;» γιατί ήμουν σίγουρος ότι κάποιος δικός σου θα έλεγε ότι δεν το είπε. Σε βάθος χρόνου και διάλυση μου λέει. Πού να το φανταστώ ότι κι από την ανάποδη πάλι ρεφόρμας βγαίνει.
    Άσε βέβαια που κι εσύ ξέρεις ότι τις θέσεις του κκε γι’ αυτό το θέμα μπορείς να τις βρεις σε ένα σωρό κομματικά κείμενα κι είναι καθαρές. Γιατί αν είναι να πιάσω κι εγώ άρθρα από εδώ κι από εκεί (πχ από το πριν που αγοράζεις σταθερά) και μιλάνε για ρήξη σκέτη, ή ανάγουν σε κριτήριο πολιτικής συνέπειας τις θέσεις για το ευρώ σκέτο και δυσκολεύονται να διαχωριστούν από την κοε και τον αλαβάνο, μπορώ να βγάλω κι εγώ ό,τι συμπεράσματα θέλω.

    Από λογοτεχνικής άποψης με σαγήνευσαν οι εναλλαγές με την απρόσωπη σύνταξη που κάνεις. Η κνε το 06-07 (που δεν το έζησες, αλλά τέλος πάντων) επέλξε, έκανε κτλ. Αλλά γενικά κι αόριστα τάσεις φετιχοποίησης της αμεσοδημοκρατίας και δε θα μάθουμε ποτέ από ποιον.
    Αλλά πιο πολύ εντυπωσιάστηκα σε αυτά που λες περί στήριξης. Πιστεύεις σοβαρά δηλ ότι ο χώρος σου σήκωσε το θέμα στο μέτρο των δυνάμεών του; Όπως σήκωσε πχ το θέμα με το μπανκέ; Σε ποιον τα λες αυτά ρε γαμώτο; Ποιον προσπαθείς να πείσεις; Τον εαυτό σου; Το σχήμα σου; Το αμφιθέατρο; Ποιον;
    Κι αντί να βάλεις γενικά ένα θέμα, γιατί ο καθένας σηκώνει τα ‘δικά’ του (που με το μπανκέ δεν είναι τόσο απλό όσο θες να το βλέπεις) πουλάς τρέλα επί της ουσίας, μπας και τσιμεντάρεις τις αμφιβολίες σου.
    Και παρά το κατεβατό, καταφέρνεις να μην αγγίξεις την ουσία, γιατί έμεινες σε αυτά. Σε πείθει η κριτική για το κομματικό/σεχταριστικό παμε; Γιατί ο συντονισμός δεν έρχεται σε κοινή πορεία με το παμε (έστω με διαφορετικές θέσεις και προσυγκέντρωση, όπως κάνει τώρα με τη γσεε); Γιατί ο χώρος σου έχει μετωπικό εκλογικό σχήμα, χωρίς να έχει καν βασική συμφωνία στο συνδικαλιστικό, όπου δε συμμετέχουν όλες οι συνιστώσες στο συντονισμό; Γιατί υπάρχει τέτοια ανοχή στα μπάχαλα;

    Αυτά συναγωνιστή κοντόχοντρε κι ελπίζω να απαντήσεις. Στον εαυτό σου πρωτίστως.

  20. RED LABEL Ιανουαρίου 6, 2011 στις 12:15 μμ #

    »Επιπλέον στο θέμα στης ΕΕ, εγώ γνωρίζω ότι από τις βασικές αρχές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν και είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ και φυσικά η διάλυσή της.»

    η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βαζει σαν αμεσοκινηματικο την αποδεσμευση την εξοδο απο ευρω-ΕΕ δηλαδη δεν εχει θεμα με τις σχεσης παραγωγης η »αντικαπιταλιστικη αριστερα»των »επαναστασεων της νεας εποχης». αλλωστε θεωρει το ΕΥΡΩ κ την ΟΝΕ σαν μηχανισμο οτι κανουν τη ζημια κ λεει παλι για δραχμη κτετοια!κ οχι ποιος θα κατεχει το νομισμα,προς οφελος ποιου θα διαχειριζεται αυτο το νομισμα.

    οσο για τα φοιτητικα μην το αναλυσουμε εδω.το ΜΑΣ ανοιξε εναν πολυ σπουδαιο δρομο γιαυτο κ ενοχλει την αστικη ταξη που το χαρακτηριζει »παιδια με κοντα παντελονακια στους καταπελτες», αλλα ενοχλει κ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που εχει βγει πιο δεξια απο το ΣΥΡΙΖΑκ κανει κριτικη στο ΜΑΣ οτι στενευει τη γραμμη σου να βαζεις τον προσανατολισμο για αλλη κοινωνια.περα απο τα κλασικα οπορτουνιστικα περι κομματικου καπελου κτλ κτλ κτλ.
    οι γενικες συνελευσεις οταν ειναι πραγματικες συμμετεχουν τα παιδια του ΜΑΣ.αλλα γιατι να συμμετεχουν σε μια συνελευση 50-60 ατομων σε μια σχολη 1000δων φοιτητων?η γιατι να συμμετεχουν οταν στη συνελευση πετανε τα φρικια αυγα,κρανη κ τετοια?η γιατι να συμμετεχουν οταν τα ΕΑΑΚ βαζουν συνελευση τη μερα που το ΜΑΣ εχει εξαγγειλει πορεια με μαθητες κτλ κτλ κτλ?ασε κ γω φοιτητης ημουνα κ την ξερω την ΕΑΑΚ που το 2006-7 εμπαινε στα συντονιστικα για να βριζει το ΚΚΕ κ την ΠΚΣ επειδη δεν εχουν τη λεξη καταληψη στο πλαισιο τους.η διαπαλη που αναπτυχθηκε τοτε με αιρετους κ ανακλητους(ΚΝΕ) η ορισμενους(ΕΑΑΚ) ηταν χαρακτηριστικη της δομης που θελουν να εχουν οι »κινηματικες αναλμπες» της ΕΑΑΚ.

    ας παμε κ σε κατι πιο αξιολογο!τι δουλια κανουν αυτη τη στιγμη τα »πρωτοβαθμια σωματεια»?1)διασπανε την εργατικη ταξη αναμεσα σε αυτους που ανηκουν σταπρωτοβαθμια κ σε αυτους που ειναι με τη »γραφειοκρατια» που ειναι απο 2ο βαθμο κ πανω.2)ειναι ο ορισμος του κομπρεμι μεταξυ ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ ΣΥΡΙΖΑ απεναντι φυσικα στο ενοχλητικο ΠΑΜΕ που καθοδηγειται απο το Κομμα της εργατιας το ΚΚΕ.αλλα το πιο ουσιαστικο ειναι οτι στις 21-22 απριλη εδρασαν σαν εργοδοτικος-κυβερνητικος συνδικαλισμος με το να ΜΗΝ ΑΠΕΡΓΗΣΟΥΝ.φυσικα ΑΝΤΑΡΣΥοι που δεν ανηκουν στα σωματεια αυτ αλλα ειναι σε χωρους που ειναι δυσκολα να απεργησεις δεν απεργουν οπως οι κομμουνιστες.κ οσο για το ΣΕΦΚ δε νομιζω να ειναι κ το πιο εγκυρο σωματειο για να γραφτει καποιος εκπαιδευτικος στον ιδιωτικο τομεα.μαλλον ο <> αγγιζει πιο πλατυες μαζες κ εξυπηρετει τα συμφαιροντα του….

    αλλα απαντα κ συ ΠΡΟΠ.

  21. propagitor Ιανουαρίου 6, 2011 στις 2:48 μμ #

    @ Y το αμάχητο τεκμήριο είναι σωστό (νομική ορολογία για τεκμήρια που ένα δικαστήριο δέχεται αυταπόδεικτα). Για το άλλο θα τσεκάρω πως κάνεις edit το κείμενο γιατί είμαι νουμπάς που λένε και οι νεότεροι.

    @ όλους. Έχουν πέσει δουλίτσες και δεν έχω πολύ χρόνο να απαντάω όσο αναλυτικά θα ήθελα. Σίγουρα πάντως μια κουβέντα μπορεί να προχωράει και χωρίς τον εισηγητή. Θα προσπαθήσω όσο μπορώ να συμμετέχω.

    @ κολάπς χαίρομαι που με βγάζεις εντός γραμμής γιατί ο κοντοχοντρος λέει άλλα. Πηγές μου ο μπρέζνιεφ η κομέπ κι ο Γόντικας. 😛
    Ασφαλίτες δε σας βλέπω, όσο κι αν με τσάντισαν τα τελευταία σκηνικά (πλιζ μην πάει εκεί η κουβέντα θα χαρακωθώ). Αλλά σε παρακαλώ «συνεργάτη μου πιστέ» 😀 μου εξηγείς αφού διαστρεβλώνω γιατί πχ η Wind δεν μπαίνει στο ΣΕΤΗΠ ή οι βιβλιουπάλληλοι στο Εμποροϋπαλλήλων?

    @ Κοντόχοντρε.
    Για τα ειδικότερα που έθεσες νομίζω σου απάντησαν η μαριορή και ο μπρεζ χωρίς φερετζέ.

    Στα φοιτητικά τώρα ο λέμπελ κάνει μια πρώτη προσέγγιση.
    Δεν θέλω τόσο να επεκταθώ στο ΦΚ γιατί δεν είναι σκοπός του κειμένου να αναδείξω τις αντιφάσεις του ΦΚ, όσο να μιλήσω για την επιλεκτική υϊοθέτηση των χειρότερων κινηματικών χαρακτηριστικών του από αυτούς τους χώρους και την μηχανιστική εξαγωγή του στο εργατικό κίνημα.
    Για να μην υπεκφύγω πάμε ουσία τώρα.
    Καθόλου δε λέω ότι το 06-07 δεν ήταν κίνημα. Και δεν οδήγησε μόνο σε συντηρητικοποίηση. Είχε βαθιές ρίζες στην προπαγάνδα που γινόταν χρόνια στα ΑΕΙ-ΤΕΙ για το τι είναι η Μπολώνια που έρχεται. Ξεκίνησε με καλούς οιωνούς αλλά κατέληξε στο να μην αλλάξει συσχετισμούς και να μην αποφέρει πολλά στο κίνημα, πέρα απο μια εμπειρία που οφείλουμε να μην επαναλάβουμε ως προς τα οργανωτικά της χαρακτηριστικά.
    Πέραν των οργανωτικών βέβαια φτωχότατα ήταν και τα πολιτικά χαρακτηριστικά κατ’εμέ.
    Η αντιπαράθεση συχνά αναλωνόταν στο κατάληψη ή όχι, σύγκρουση ή όχι, καταδίκη των μπάτσων και του Πολύδωρα. Η ΚΝΕ μιλούσε και τότε κόντρα σε αυτά τα φαινόμενα, αλλά με το να συμπλέει με τους υπολοίπους στο «αντι-ΔΑΠ μέτωπο» στα κοινά πλαίσια η φωνή της χανόταν.
    Ακόμα και αυτά τα «ενάντια σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ» που έλεγαν τα ψηφίσματα όπως λέει μπρέζνιεφ σε ένα μικρό κομμάτι του κόσμου γίναν βίωμα. Οι περισσότεροι τα ψήφιζαν σα το σκυλί του Παβλόφ χωρίς να συνειδητοποιούν τι παίζει. Δεν είναι τυχαίο οτι η ΠΑΣΠαρα τα ψήφιζε αυτά αέρα, φτιάχνοντας παράλληλα αριστερό προσωπείο στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό το τελευταίο ειδικά ακόμη το πληρώνουμε στις σχολές.
    Πέσαμε σε μια λούμπα που δε διαχειριζόμασταν και η ΠΑΣΠ έκανε πάρτι.

    Ως προς την αυτοκριτική περί αιρετών και ανακλητών, με χαροποιεί. Όμως την ίδια αυτοκριτική θυμάμαι και τη νεολαία ΣΥΝ να την έχει κάνει και μάλιστα σε άρθρο της ΕΝΕΔΡΑΣ, αλλά το φλεβάρη-μάρτη πάλι να κάνει άλλα απο όσα κριτίκαρε. Θεωρώ οτι η αυτοκριτική σας παίρνει πολλές φορές πολύ νερό και δεν είναι φερέγγυα. Ο λόγος είναι προφανής και αφορά στο απίστευτα φιλελεύθερο οργανωτικό σας μοντέλο που προσπαθεί να βάλει 500 καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Και «πλουραλισμός» και ομοφωνία και μη στενοχωρήσουμε τους συναγωνιστές. Πχ αυτοκριτικά βλέπει η ΑΡΑΝ τη θέση σας για την ΕΦΕΕ. Ε ΚΑΙ??? Χέστηκε η φοράδα στ’αλώνι. Πως αυτό μεταφράζεται σε πράξη??

    Με το ΜΑΣ τέλος πιστεύω ότι η ΚΝΕ μεταφράζει την αυτοκριτική της σε πράξη.
    Τις ΓΣ δε τις βλέπουμε αντιπαραθετικά, όμως δε συμμετέχουμε στον εκφυλισμό τους. Δίνει παραδείγματα και ο ρεντ λέμπελ. Ο βασικός εχθρός για μένα στο ΦΚ είναι ο εκφυλισμός και η παραταξιοποίηση και το ΜΑΣ απ’έξω βλέποντάς το, προς τα εκεί βαράει σφυριές.

  22. βουρνούκιος Ιανουαρίου 6, 2011 στις 2:55 μμ #

    Κατ’ αρχήν καλή αγωνιστική χρονιά σε όλους τους συντρόφους εδώ μέσα!

    Είνα πολλά τα ζητήματα που ανοίγει το άρθρο του propagitor, για αυτό και θα προσπαθήσω να απαντήσω μεστά, σχηματοποιώντας κιόλας μερικά πράγματα..

    1. Το ΠΑΜΕ σαφως και συσπειρώνει ένα μεγάλο κομμάτι της αγωνιζόμενης εργατικής τάξης του ιδιωτικού τομέα. Επ’ αυτού καμμία αντίρρηση. Το Εργατικό Μέτωπο που συσπειρώνει ευρύτερες πολιτικοσυνδικαλιστικές δυνάμεις που πρόσκεινται σε κόμματα ή/και πολιτικά μέτωπα της Αριστεράς μπορεί να είναι μόνο προϊόν ευρύτερων πολιτικών συγκλίσεων στην κατεύθυνση της ανατρεπτικής κοινής δράσης. Τι σημαίνει αυτό;

    ΤΟ Εργατικό Μέτωπο (που σήμερα δεν υπάρχει) στους χώρους δουλειάς δεν μπορεί να θέτει ως προαπαιτούμενο την ηγεμονία -και ειδικά την οργανωτική- ενός κόμματος (όπως κανει το ΚΚΕ με το ΠΑΜΕ). Δεν μπορεί επίσης εκ των προτέρων να αποκλείει πολιτκόσυνδικαλιστικές δυνάμεις (πχ Αυτόνομη Παρέμβαση ή δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ), επειδή ο χ κομματικός φορέας διαφωνεί με αυτές τις δυνάμεις. ΤΟ Εργατικό Μέτωπο επιδιώκει την συπείρωση ευρύτερων πολιτικόσυνδικαλιστικών δυνάμεων πάνω σε ένα πρόγραμμα, απευθύνει πρόσκληση σε όλες τις αγωνιστικές/ταξικές δυνάμεις του υπάρχοντος συνδικαλιστικού κινήματος για δημόσια συζήτηση, και είναι ευθύνη μ ε τ ά , των όποιων δυνάμεων να δεχτούν ή να απορρίψουν (αναλαμβάνοντας και το κόστος) τη συγκεκριμένη προταση/απεύθυνση.

    Τέτια πρόταση απο το ΚΚΕ ή το ΠΑΜΕ σήμερα δεν υπάρχει. Υπάρχει πρόταση/απεύθυνση σε αγωνιστές μεμονωμένα, αλλά πρόταση/απεύθυνση στις πολιτικοσυνδικαλισιτκές δυνάμεις δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ως τα τώρα. Υπάρχει η ανάλογη πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των πολιτκοσυνδικαλιστικών κινήσεων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα που εντός τους δρα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εξου και ο σχηματισμός του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ, που κινείται σε ταξική αγωνιστική κατεύθυνση.

    2. Για το φοιτητικο κίνημα, επιμένω πως η τακτική της ΚΝΕ με το ΜΑΣ είναι βαθια λαθεμένη και καταστροφική καταρχήν για την ίδια. Ο λόγος που είναι βαθιά λαθεμένη, είναι πως δημιουργησε το ΜΑΣ αντιπαραθετικά ως προς το ανώτατο όργανο των φοιτητών και των σπουδαστών, την Γ.Σ. του συλλογου. Στο φοιτητικό κίνημα δεν χρειαζεται κανενός είδους ΜΑΣ. Αυτό που χρειάζεται είναι η ενδυνάμωση της λογικής και της πρακτικής του συντονιστικού ΓΣ. και καταληψεων. Και εδώ έχει ευθύνη και η ΕΑΑΚ γιατί έχει υποτιμήσει αυτήν ακριβώς τη δυναμική.

    3. Πιο συνολικά θα μπορούσα να πώ τα εξής: ΤΟ Εργατικό Μέτωπο είναι ανάγκη των καιρών. Θα χτιστεί μεσα από την ανοιχτή συμφωνία αλλά και σκληρή διαπάλη ιδεών και αντιλήψεων μέσα στην συνδικαλιστική -και την ευρύτερα πολιτική/κοινωνική- Αριστερά. Ο πήχης της συγκρότησης του δεν περιλαμβάνει μόνο τα «αμυντικά» αιτήματα (πχ να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι, αλλά την πληρώνουν ήδη!), ή κάπποια πιο «επιθετικά», πάει αντικειμενικά παραπέρα! Αφορά συνολικά την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού/συνδικαλιστικού κινήματος! Αφορά τον χαρακτηρα των σωματείων (κλαδικά, όλες οι ειδικότητες και οι εργασιακές σχέσεις μέσα, έλληνες και μετανάστες μαζί), αφορά την λειτουργία των σωματείων (αποφασιστικός ρόλος στις συχνές Γ.Σ. με καθαρά συντονιστικο/διεκπαιρεωτικό τον ρόλο του ΔΣ και ισότιμη συμμετοχή των εργαζομένων ανεξαρτήτως φυλής, πολιτικής/κομματικής αντίληψης/ένταξης), αφορά τέλος τη δομή του ίδιου του συνδικαλιστικού κινήματος (πχ υπάρχει λόγος για ξεχωριστές ομοσπονδίες του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα;;).

    Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να προσανατολιστούμε και αυτά θα κρίνουν την ποιότητα και τις συμμαχίες.

  23. βουρνούκιος Ιανουαρίου 6, 2011 στις 6:08 μμ #

    Ενα σχόλιο ακόμα: Η αλήθεια είναι πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα προγραμματικά κείμενά της, μιλάει από την αρχή, για ρήξη/ανατροπή της ΕΕ του ιμπεριαλισμού και της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Λέμε συγκεκριμένα πως»…δεν υπάρχει ΕΕ των λαών και των εργαζομένων. Η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, μόνο ανατρέπεται…».

    Ταυτόχρονα, συνδυάζουμε τους γενικούς στόχους με τους ειδικούς μέσω της αντίληψης του μεταβατικού πολιτικού προγράμματος. Αυτά τα γράφω, όχι ντε και καλά για να συμφωνήσουμε, αλλά γιατί αυτή είναι η αλήθεια γύρω από τη φυσιογνωμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Από την άλλη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν παύει να έχει στο εσωτερικό της, μεγάλες αποκλίσεις γύρω απο τη γραμμή της για το εργατικό κίνημα. Από τη μια ΝΑΡ, ΑΡΑΝ,Κ. ΑΝ., ΟΚΔΕ που έχουν την αντίληψη της ανάγκης για ταξική ανασυγκρότηση του ε.κ. (και καρπός αυτής της προσπάθειας με βαση τη λογική που ανέπτυξα στο προηγούμενο άρθρο είναι ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ) και από την άλλη το ΣΕΚ του οποίου κυριο χαρακτηριστικό δεν είναι η φιλο-ΓΣΕΕ σταση, αλλά ο δομικός ακτιβισμός και μια εμπειρίστικη ανάλυση που βλέπει τη λύση μόνο στους αγώνες ΓΕΝΙΚΑ. Χωρίς πολιτικό σχέδιο, προγραμμα κλπ. Και φαίνεται περίτρανα από τη διαπίστωση πως 20 χρόνια τώρα, επαναλαμβάνει μονότονα το μότο «απεργίες-καταλήψεις-διαδηλώσεις». Και ξανά-μανά το ίδιο! Ετσι, χωρίς σχεδιο, χωρίς τπτ!! Συν το γεγονός πως η ήττα του ΣΕΚ εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γύρω από το εργατικό αποδυκνύεται από τα κείμενα/αποφάσεις που μιλάνε για «ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του ε.κ., σε μορφή και περιεχόμενο». Τέσπα, κοντός ψαλμός για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μια και σε λίγους μήνες πρεπει να πραγματοποιήσει την 1η πανελλαδική Συνδιάσκεψη της με εκλεγμένους αντιπροσώπους από τις τκ, η οποία θα ψηφίσει απόφαση και θα εκέξει νεο Κ.Σ. Ίδωμεν…

  24. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 6, 2011 στις 7:49 μμ #

    Βουρνούκιε, για την πολιτική δουλειά στο βιβλίου-χάρτου τι λες;

  25. βουρνούκιος Ιανουαρίου 6, 2011 στις 8:43 μμ #

    δρέπανε, παραθέτω μερικά στοιχεία και μια άποψη:

    Το σωματείο βιβλίου/χάρτου αττικης είναι ένα πρωτοβάθμιο/κλαδικό σωματείο με όλες τις ειδικότητες, τις εργασιακές σχέσεις και τις φυλές μέσα. Εχει μια συνδικαλιστική πυκνότητα γύρω στο 16% (3.500 βιβλιοϋπάλληλοι στην Αττική, γύρω στους 500 βιβλιοϋπάλληλους είναι μέλη).

    Πολιτικά, στο σωματείο δρουν: Η κλαδική ΟΒ βιβλιοϋπαλλήλων του ΝΑΡ, οι δυνάμεις της Ε.Σ.Ε. (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ενωση – αναρχοσυνδικαλιστές) και ένα μικρό τμήμα των αναρχικών (όσοι λίγοι από τον «βιβλιοφρικάριο» αναγνωρίζουν την ανάγκη του συνδικαλισμού). Στις εκλογές κατεβάζει ενιαίο ψηφοδέλτιο (χωρίς παρατάξεις/σχήματα). Η ΓΣ του σωματείου συγκαλείται περίπου μια φορά το δίμηνο με αξιοπρεπή για τα δεδομένα, μαζικότητα. Το ΔΣ έχει εναν πιο διεκπραιωτικό ρόλο (σύγκλιση ΓΣ, υπογραφή κλαδικής σύμβασης, κήρυξη στάσεων εργασίας κλπ).

    Επί των κατευθύνσεων και της πολιτικής του: Το σωματείο συμμετέχει στον ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ από την αρχή. Οι σχέσεις με την ΕΣΕ είναι συντροφικές και συναγωνιστικές, γιατί και εκείνοι αναγνωρίζουν την σημασία του ταξικού συνδικαλισμού, των άμεσων αποτελεσμάτων (πχ είναι υπέρμαχοι μιας σειράς διεκδικήσεων όπως σύμβαση, μεροκάματα, αργίες, απολύσεις κλπ), όπως και την ανάγκη του διακλαδικού συντονισμου και του πανεργατικού αγώνα). Υπάρχει μια αντιπαλότητα με τους αναρχικούς του χώρου, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους, δεν συμμετέχουν στη ζωή του σωματείου, και πολλοί δεν είναι καν μέλη του (για να μην αδικώ, υπάρχουν και αναρχικοί που συμμετέχουν και αγωνίζονται).

    Μέχρι τώρα, αυτή είναι η κατάσταση. Γενικά, πρόκειται για ένα ταξικό σωματείο με γείωση στον χώρο του…

  26. mariori Ιανουαρίου 6, 2011 στις 9:50 μμ #

    Τι διαφορά έχουν οι βιβλιουπάλληλοι με τους άλλους εμπορουπαλλήλους? Πρέπει να γίνει και σωματείο εργαζομένων σε καταστήματα ένδυσης πχ?

  27. propagitor Ιανουαρίου 6, 2011 στις 9:55 μμ #

    @ Βουρνούκιος
    Ξεκινάω απο αυτό που συμφωνούμε την ανάγκη αναδιοργάνωσης του εργατικού κινήματος. Με του μετανάστες στο μέτωπο, κοινές συνομοσπονδίες κλπ κλπ.
    Κοινή η διαπίστωση.
    Για να δούμε και την πράξη.
    Μιλάς για κλαδική αναδιάρθρωση ενώ οι πράξεις σας στους λίγους εργατικούς φορείς που ελέγχετε, έρχονται σε αντιπαράθεση με τα κλαδικά τους σωματεία και δεν ενσωματώνονται υπό τον φόβο της διάχυσης δυνάμεων σε χώρους που δυνάμεις προερχόμενες απο το ΚΚΕ ελέγχουν. (Παραταξιοποίηση και περιχαράκωση το λέω εγώ).

    Μιλάς για εργατικό μέτωπο (κοινωνικό κριτήριο) και κριτικάρεις το ΠΑΜΕ (κοινωνικό-πολιτικό μέτωπο) για παραταξιακή λογική, επειδή δε δέχεται συγκεκριμένες παρατάξεις. Πιστώνεις κομματικοποίηση δλδ σε αυτούς που δεν δέχονται εντός τους πολιτικές παρατάξεις όπως το δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ και η Α.Παρέμβαση? (Κι αυτό παραταξιοποίηση το λέω).

    Βασικότατος λόγος που βαλτώνει η κουβέντα μεταξύ των «χώρων μας» όταν ξεκινάει αυτού του είδους η κουβέντα είναι το γεγονός ότι αδυνατείτε ως χώρος να απαρνηθείτε τον κομματοκεντρικά χτισμένο συνδικαλισμό που εξασκείτε.
    Και επαναλαμβάνω. Στο ΠΑΜΕ δεν συμμετέχει καμία παράταξη του ΚΚΕ. Ούτε η ΔΑΣ, ούτε η ΕΣΑΚ, ούτε η Πανεπιστημονική, ούτε η Αγωνιστική Συμπαράταξη δικηγόρων ούτε, ούτε, ούτε.
    Συμμετέχουν συνδικάτα, σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα. Δε συζητάμε με όρους κορυφών άρα.

    Η πρόσκληση που λες, απο πλευράς ΠΑΜΕ, ΥΠΑΡΧΕΙ και δεν απευθύνεται σε μεμονωμένα άτομα όυτε σε μικρές παρέες ατόμων και αγωνιστών, ούτε σε παρατάξεις αλλά συνολικά σε δομές του συνδικαλιστικού κινήματος.
    Καλούμε σε συμπόρευση ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ συνδικάτο, σωματείο, θέλει να παλέψει σε ταξική τροχιά, ΠΑΣΚίτικο ΔΑΚίτικο, Συνασπισμένο να λάβει μέρος στο ίδιο μετερίζι με μας. Πρώτα στο δρόμο και μετά και στα όργανα του ΠΑΜΕ.

    Με αυτή του την πρόταση το ΠΑΜΕ έχει κομίσει πρώτο κάτι το καινοφανές, που συγκροτεί πολύ διακριτά το αντίπαλο ταξικό δέος στις συμβιβασμένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ κ ΑΔΕΔΥ. Το καινοφανές μιας ενότητας χωρίς προαπαιτούμενα και κομματικές παραταξιακές ταυτότητες.
    Αντίθετα το κάλεσμα Σεκιτών συνδικαλιστών προς τους δικούς σας ΝΑΡίτες που είναι ανοιχτοί και στην ΑΠ και στο Δικτυο του ΣΥΡΙΖΑ, εμάς δε μας αφορά γιατί είναι κάτι που έχει ξαναγίνει και αποτύχει, μια συγκόλληση κορυφών.

    Τέλος στο ζήτημα των συνελεύσεων και των ΔΣ που θα έχουν μονο συντονιστικό διεκπεραιωτικό ρόλο βλέπω πάλι ψήγματα αυτού που περιγράφω στο άρθρο. Τα ΔΣ έχουν και ρόλο σχεδίου στα πλαίσια των εξουσιών που τους δίνουν οι συνελεύσεις τους. Εκτός κι αν γίνεται πχ να διεκπεραιωθούν μια σειρά καταλήψεων υπουργείων αγωνιστικών δράσεων μόνο με αποφάσεις ΓΣ. Το ίδιο ισχύει και με τις ανάγκες που παρουσιάζονται στην καθημερινή πάλη που πρακτικά δεν μπορούν να καλυφθούν απο ΓΣ.

    Τέλος ως προς τα φοιτητικά πως εξηγείς το γεγονός ότι η ΕΑΑΚ δεν πάτησε στην τόσο θετική και πετυχημένη δυναμική των καταλήψεων του 06-07 ??
    Αν επιτρέπεται με μετρήσιμους όρους, τι οργανωτικά κέρδη σας απέφερε αυτό το κίνημα ??
    (Έχω τις απαντήσεις αλλά θέλω να ακούσω και σένα).

  28. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 6, 2011 στις 10:00 μμ #

    Ρε συ, εγώ δεν είπα ότι δεν έχει γείωση και αγωνιστική, συνδικαλιστική δράση. Έχει καταφέρει να πάρει πίσω κι απολύσεις, δεν το αμφισβητώ αυτό.

    Αλλά πολιτική δουλειά δε γίνεται. Που είναι πάνω-κάτω συνώνυμο με το ότι οι αναρχικοί κάνουν την καλύτερη πολιτική δουλειά εκεί μέσα.

  29. Μέλιτον Καντάρια Ιανουαρίου 6, 2011 στις 10:28 μμ #

    Επιτελους μια κουβεντα με θεμα (και οχι μονο) το εργατικο συνδικαλιστικο κινημα στη χωρα μας.

    Λεω επιτελους γιατι σε αυτο το επιπεδο διαπαλης ξεκαθαριζει πιο ευκολα και ευγλωττα η ηρα απο το ΄σταρι. Αναφερομαι οπως ανετα καταλαβαινει κανεις για την διαπαλη μεταξυ των δυο βασικων ρευματων μεσα στο συνδικαλιστικο κινημα και την αβαντα που δινει (ηθελημενα ή οχι αδιαφορο στην ταξικη παλη) το εκ διαθλασεως παιδι της ρεφορμιστικης τασης που εκφραζεται συντεταγμενα και οργανωτικα μεσα απο τις αριστεριστικες ή αναρχοσυνδικαλιστικες δυναμεις.

    Τα δυο βασικα κομματια που αντιπαλευονται μεσα στο εργατικο κινημα φυσικα δεν θα μπορουσα παρα να ειναι αντανακλαση της οικονομικης βασης και των ρευματων-αντιληψεων που χρησιμοποιουνται για την ερμηνεια των οικονομικων φαινομενων.

    Η καθημερινη ομως πρακτικη μεσα στα εργοστασια-γραφεια-γκισεδες-ορυχεια-σχολεια-πανεπιστημια-λιμανια κτλ, για τον εργατη φευγει απο τα «συννεφακια» της κουλτουριζε αναλυσης καποιων ευρυμαθων αστων οικονομολογων αντε και μερικων μαρξιζοντων ζηλωτων. Αποτελει πιο ξαστερο και αδιαμφισβητητο ταξικο κριτηριο η δραση και η πρακτικη μεσα στους χωρους δουλειας, η αντιπαραθεση με τα τσιρακια και με τα αφεντικα τα ιδια, η σταση που κραταμε ο καθενας την μερα της απεργιας και με ποιο πλαισιο αγωνα ή ενσωματωσης τελικα συντασσομαστε.
    -Ειναι αδιαψευστος παραγοντας κριτηριου πια η ιδια η ζωη, για το ποιος τελικα ειναι στο πλευρο της εργατικης ταξης.
    -Αδιαψευστος παραγοντας για το ποιος προσπαθει να ισορροπησει(ανεξαρτητως προθεσεων, αλλωστε ειπαμε πως για την ταξικη παλη αυτο ειναι αδιαφορο) στο ονομα του οτι πρεπει να τα εχουμε καλα με ολους ή στο ονομα της «τρισκληρης» ταξικοτατης και υπερκομμουνιστικοτατης παλης, αλλα τελικα να θυμαται την επιστρατευση κομματιων της εργατικης ταξης την εβδομη μερα της απεργιας τους (με τις οποιες αδιαφορες παλι δικαιολογιες μπορει να ακουστηκαν) ή πια ανοιχτα και ξαστερα να προδωσει τα συμφεροντα της ταξης οπως γινεται με τις συνδικαλιστικες πλειοψηφιες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ομοιως οπως συμβαινει και σε πληθος δευτεροβαθμιων οργανωσεων του συνδικαλισικου κινηματος.

    Πρωτο λοιπον κριτηριο δεν μπορει να ειναι αν καποιος χωρος ηγεμονευει μεσα στις μαζες των εργατων αλλα αν η πολιτικη του θεση ή αντιπαραθεση ειναι σε ταξικη κατευθυνση υπερασπισης των εργατικων και κατ΄επεκταση λαικων δικαιωματων. Αλλωστε τί «λαχταριστη» αντιφαση ειναι αυτη, να γλειφουμε το ΠΑΜΕ οτι εχει την πρωτοκαθεδρια και «συσπειρώνει ένα μεγάλο κομμάτι της αγωνιζόμενης εργατικής τάξης του ιδιωτικού τομέα» και απο την αλλη να μυξοκλαιμε μικρομεγαλιστικα μιλωντας περι κηδεμονιας και ηγεμονισμων μεσα στην εργατικη ταξη. Τι μια οτι την εχουμε μεγαλη και γαμιεστε ολοι και την αλλη οτι στο εργατικο μετωπο πρεπει να παιζουν ολοι χωρις ηγεμονισμους και αλλα παρομοια. Κλασσικος μικροαστισμος…

    Για να επανερθω ομως, η θεση ταξικης υπερασπισης των εργατικων δικαιωματων και οχι μιας απλης οικονομιστικης παλης με καποια προσκαιρα αποτελεσματα προυποθετει να εχει ξεκαθαρο πως σε αυτην τη χρονικη συγκυρια τα συμφεροντα της εργατικης ταξης δεν μπορουν να υπηρετηθουν απο τις ρεφορμιστικες ηγεσιες των εργατοπατερων σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και ειναι αναγκαια η ρηξη και το κοψιμο του ομφαλιου λωρου με αυτες. Τωρα να ακροβατεις και να παλινδρομεις μεταξυ ταξικου και ρεφορμιστικου ρευματος καθιμενος μεσα στη μεση παριστανοντας τον σωτηρα της ΓΣΕΕ και τον τιμωρο του ΠΑΜΕ (ακομα και χωροταξικα) ειναι στην καλυτερη οπορτουνισμος και επαναστατικος τυχωδιωκτισμος στην χειροτερη και στις κρισιμες ωρες ταξικη προδοσια και ανοιχτη προβοκατσια. Ναι, ψευτο-συντροφοι του ρεφορμισμου και αβανταδοροι των ξεπουλημενων εργατοπατερων της ΓΣΕΕ, ο βερμπαλισμος και το θολωμα των νερων, εκει οδηγει. Περιμενω πως θα εξελιχθει η κατασταση μεχρι την ανοιξη με τον γκρουποσυντονισμο, ειμαι σιγουρος για τα διαμαντια που θα εχουν προκυψει γιατι για τα παρελθοντα εχουν αρκετα ειπωθει ηδη:Λιμανι, Intrakom, Wind, Ιδιωτικοι Υπαλληλοι Αθηνας, HOL, Ζωνη Περαματος, Σωματειο Δημου Νικαιας, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ και πολλα αλλα….

    Δευτερο κριτηριο ειναι η θεση σου απεναντι στην καινουργια προσπαθεια που γεννηθηκε μεσα στο εργατικο κινημα σαν συνεχεια της δρασης του ταξικου κινηματος που θα συσπειρωνει ευρυτερες εργατικες δυναμεις που δεν χωρανε μεσα στα ασφυκτικα πλαισια των υποταγμενων εργατοπατερων απο την μια, ειτε των αφελων αγωνιστων που στο ονομα της ταξικης συναινεσης ομως παρασυρονται τελικα στη στρουγκα της υποταγης των ορεξεων της καθε κυβερνησης και των αφεντικων-κεφαλαιoκρατων. Μιλαμε φυσικα για την δραση-πρακτικη-προοπτικη που δοθηκε μεσα από την ιδρυση του ΠΑΜΕ και που αποτελει ειτε το θελουμε ειτε οχι, τον ταξικο πολο συσπειρωσης και παλης χιλιαδων εργαζομενων, εκατονταδων σωματειων και δεκαδων ομοσπονδιων-εργατικων κεντρων. Δεν μπορει φυσικα σε καποιον να επιβληθεις μονο μεσα απο την ισχυη που σου δινει η πληθηκοτητα ενος τετοιου πολου στο εργατικο κινημα αλλα μεσα απο τις θεσεις, τα πλαισια δρασης, την καθημερινη πρακτικη και δραση μεσα στους χωρους δουλειας. Δεν ειναι τυχαιο οτι το ΠΑΜΕ σαν συσπειρωση σωματειων και εργατικων ομοσπονδιων εχει μισητους ταξικους εχθρους και φανατικους ταξικους φιλους. Μην μιλησουμε για τις μαχες για την υπερασπιση των κλαδικων συμβασεων και για το μεροκαματο, την ανακληση απολυσεων και κατοχυρωση εργατικων κατακτησεων μεσα στους χωρους δουλειας παντα φυσικα με το αντιστοιχο αντιτιμο, τις θυσιες των συναγωνιστων ακομα τελικα και τις απειλες ή τις προσπαθειες εξαγορας. Αποκαλυπτεται ομως καθημερινα οτι η δραση πανελλαδικα του ΠΑΜΕ αποτελει κριτηριο τοποθετησης απεναντι στα μεγαλα προβλημα των εργατουπαλληλων της χωρας, ειτε το θελουμε ειτε οχι και προσπαθουμε να βγαλουμε λαδι αντιΚΚΕ απωθημενα σε σημεια τοσο εξωφθαλμα που ωρες-ωρες καποιοι να συμπορευονται με το ΣΚΑΙ και το MEGA και την αμεσος επομενη ωρα να σου κανουν κριτικη γιατι εληξε μια απεργια.No mercy. Δεν υπαρχει σκοπος να πλεχτει εδω η ελεγεια προς την δραση του ταξικου συνδικαλιστικου ρευματος, αλλωστε το ΠΑΜΕ δεν δρα με θεους και νεραιδες αλλα με ανθρωπους που εχουν ομως συμφωνησει σε ενα κοινο πλαισιο αγωνα που κινειται σε κατευθυνση που δεν σπερνει αυταπατες, υπερασπιζεται την εργατικη ταξη και δρα στην πορεια της ευρυτερης συσπειρωσης εργατικων μαζων χωρις να τσαλαβουτα δεξια και αριστερα. Απο οτι φαινεται και παρα τις αδυναμιες του, τα καταφερνει αρκετα καλα, παρα τους προπαγανδιστικους μηχανισμους, τα τσιρακια μεσα στους χωρους δουλειας, τη δραση του ρεφορμισμου, τους εκβιασμους και την δραση των απανταχου υπερεπαναστατων με την κινηση πιρουετας που τους χαρακτηριζει στις δυσκολες στιγμες.

    Σταματαω εδω για αρχη και ηθελα να πω πως το αρθρο του propagitor ειναι αρκετα καλο για να αρχισουμε να αναλωνομαστε παλι με το τι εκανε το ΚΚΕ στην Βαρκιζα και αλλα τετοια εξυπνα.Ωραιος propagitor!

  30. βουρνούκιος Ιανουαρίου 6, 2011 στις 10:42 μμ #

    Προπαγκίτορ: Εχεις απλά, άδικο! Στο ΠΑΜΕ συμμετέχει η ΕΣΑΚ. Και το ΠΑΜΕ καθοδηγείται από το ΚΚΕ. Είναι ψέμματα αυτά; Το ΠΑΜΕ δεν είναι γενικά και αόριστα σωματεία και ομοσπονδίες! Είναι σωματεία και ομοσπονδίες που στο σχεδόν 100% (αυτων που συμμετέχουν εννοώ) ελέγχόνται από το ΚΚΕ! Αυτή είναι η κομματικοποίηση που αναφέρω! ΌΛες οι επεξεργασίες του ΠΑΜΕ, η φυσιογνωμία του, οι πρωτοβουλίες του καθορίζονται κατευθείαν από το ΚΚΕ. Αυτή είναι η αλήθεια! Αντίθετα, η σωστή αντίληψη για το χτίσιμο ενός ουσιαστικού και όχι τυπικού πανεργατικού αγωνιστικού μετώπου, είναι η λογική της ανατρεπτικής κοινής δράσης, με καταρχήν απεύθυνση σε ΟΛΕΣ τις αγωνιστικές ταξικές δυνάμεις, για συνδιαμόρφωση του πλαισίου και της τακτικής.

    Και σαφώς, το θέμα είναι πως η κομματικοκεντρική λογιή που μας χρεώνεις, δεν ισχύει! Δεν αρνούμαστε την ανάγκη της πολιτικής προτωπορίας, αρνούμαστε, την σχέση ιδιοκτησίας μεταξύ ενός κόμματος και του πανεργατικού αγωνιστικού μετώπου που χρειαζεται να δημιουργηθεί! Εάν πχ ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ πάρει απόφαση που το ΝΑΡ να διαφωνεί, έουμε δυο δρόμους: Ή μένουμε και παλευουμε την άποψή μας, ή εάν η διαφωνία αφορά ζητήματα αρχών κα ισυνεχίζουμε να μειοψηφούμε, απλά αποχωρούμε!

    Συνεπώς, αυτή η αρχή πρέπει να είναι μια από τις αρχες συγκρότησης ενός πραγματικού πανεργατικού αγωνιστικού μετώπου! Επίσης μια 2η αρχή είναι πως οι αποφάσεις του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ για τη φυσιογνωμία του παίρνονται από τις πανελλαδικές συσκέψεις που πραγματοποιεί! Εκεί χτίζεται η σχέση μεταξύ των διαφόρων ρευματων της αριστεράς που συμμετέχουν σε αυτόν. Τα σωματεία που συμμετέχουν, συγκαλούν πριν απο τα πανελλαδικά σωματα ΓΣ με τις οποίες ή συνεχίζουν να συμμετέχουν ή εάν παρθεί κάποια άλλη απόφαση, αποχωρούν.

  31. βουρνούκιος Ιανουαρίου 6, 2011 στις 10:52 μμ #

    Από την άλλη, απλά δεν μας ενδιαφέρει να προσωρήσουμε στο ΠΑΜΕ. Δεν είναι αυτή η λογική μας για το εργατικό κίνημα. Δεν θέλουμε να συμμετέχουμε κάπου, που να μην έχουμε λόγο στο πολιτικό πλαίσιο συγκρότησης, και στις πρωτοβουλίες που θα λαμβάνονται. Και μέλιτον, όταν λέω την αλήθεια, δεν είναι για να γλύψω κανένα ΠΑΜΕ. Ή για να στο πω πιο καθαρά: Ναι, έχει κόσμο το ΠΑΜΕ, αλλά τα ζητήματα αρχών που θέτω, τα υπερασπίζομαι. Για αυτό τον λόγο και δεν πρόκειται να προσχωρήσουμε κάπου, που όπως είπα, δεν θα χουμε λόγο, δεν θα συνδιαμορφώνουμε δεν, δεν.

    Μπορούμε όμως να προχωρήσουμε σε κοινή δράση.

    Τωρα για την ΕΑΑΚ, η οριακή άνοδός της (όπως και η συνεχιζόμενη οριακή πτώση της ΚΝΕ) εκφράζει την δυσκολία αλλαγής των συσχετισμών γενικά στην κοινωνία. Οι αιτίες πολλές και θα επανέλθω!

  32. βουρνούκιος Ιανουαρίου 6, 2011 στις 10:57 μμ #

    Η κομματικοκεντρική αντίληψη για το εργατικό κίνημα, είναι πρωτίστως αντίληψη ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ του εργατικού κινηματος, από ένα χ κόμμα. Αυτήν αρνούμαστε και όχι τις συγκλίσεις μεταξύ των συνδικαλιστικών ρευματων της αριστεράς μέσα στο κίνημα.

    Πχ: Απορρίπτω την κεντιρκή αντίληψη του ΚΚΕ για μια σειρά ζητήματα. Αυτό δεν με εμποδίζει, να παλεύω στα σωματεία για κοινή δράση μαζί του. Το ίδιο και με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. απορρίπτω κεντρικά στοιχεία της φυσιογνωμίας του, θεωρώντας τον ένα συνοθύλευμα σσοσιαλδημοκρατικών και αριστερών απόψεων. Αυτό δεν με εμποδίζει όμως να συμμαχώ μαζί του στον ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ. Βαδ’ιζουμε χώρια αλλά χτυπάμε μαζί. ΚΑι αυτό ισχύει για όλους μας!

  33. propagitor Ιανουαρίου 7, 2011 στις 2:47 πμ #

    Όχι είσαι, όχι δεν είμαι, όχι είσαι, όχι δεν είμαι.
    Το λοιπόν επειδή αυτός είναι ο πυρήνας της διαφωνίας μας και το βασικό σας επιχείρημα εναντίον μας, πάμε να το δούμε στην πράξη πάλι (δεν παίζει να πειστώ η να πειστείς αλλά να φανεί ποιός είναι πιο κοντά στην αλήθεια).
    Κανείς δε λέει οτι τα συνδικάτα αυτά ως τώρα έχουν έναν προσανατολισμό.
    Πάμε πρώτα στα δύσκολα. Το συνδικάτο οικοδόμων. Κλασική περίπτωση «κάστρου» της παράταξης που προέρχεται εκ του ΚΚΕ. Συμμετέχει ως συνδικάτο ή ως παράταξη στις πορείες του ΠΑΜΕ??
    Αν στους οικοδόμους τα 80% που χτυπάει η παράταξη, κάνουν δύσκολο το να γίνει κατανοητό αυτό που λέω πάμε σε ένα άλλο παράδειγμα.
    Το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, το Ε.Κ. Λαυρίου είναι και αυτά 100% ελεγχόμενα απο το ΚΚΕ??

    Η διαμόρφωση του πλαισίου του κάθε κλάδου και γραμματείας του ΠΑΜΕ γίνεται σαφώς απο τα κάτω και εξίσου σαφώς και τα μέλη του ΚΚΕ εισηγούνται κι αυτά τη δική τους πρόταση η οποία συζητείται και εμπλουτίζεται. Είναι ζήτημα συσχετισμού. Αντίστοιχα νομίζω συμβαίνει και στους φορείς που συσπειρώνεστε εσείς. Δεν είναι αυτό όμως που σας χρεώνει τον κομματοκεντρισμό, αλλά όσα έχω αναφέρει προηγούμενα.
    Δεν είναι τόσο οι πορείες με κομματικά σημαιάκια, οσο είναι η επιδίωξη ενότητας πρώτα με τους πολιτικούς φορείς και έπειτα σε κοινωνικό επίπεδο. Και μάλιστα με συγκεκριμένους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς φορείς. Μιλάμε για μια όσμωση συνδικάτων που ελέγχονται απο την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ εκεί που η συσπείρωση και η ίδια η λογική επιτάσσει έστω και αναγκαστική συμπόρευση με το ΠΑΜΕ πχ WIND με τη ΣΕΤΗΠ το παραμύθι αλλάζει.

    Έχουμε τη δικαίωση της μετωπικής κριτικής που εδώ και 10 χρόνια ασκεί το ΠΑΜΕ στις ξεπουλημένες ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος και πάνω στον πανικό ο ντούρος κομμουνιστικός χώρος της εξωκοινοβουλευτικής θυμήθηκε ότι πρέπει να συμπορευτεί με τους χρόνιους κολαούζους της ΓΣΕΕ, την Αυτόνομη Παρέμβαση??
    Και αντί να ενδυναμώσει το χώρο που με συνέπεια κράτησε το λάβαρο των ξεχωριστών πορειών βγαίνει και χαράσσει τρίτους δρόμους (50 μέτρα πιο κάτω στο μουσείο) λέγοντας διασπαστές όσους συσπειρώνουν συντριπτικά τον περισσότερο κόσμο της εργατικής τάξης του ιδιωτικού τομέα, δλδ του πιο δραματικά πληττόμενου κομματιού της..

    Όντως ιδιοκτησίες δεν υπάρχουν, γραμμές όμως συγκρούονται.
    Και ναι βαδίζουμε χώρια, χτυπάμε μαζί, όσο δεν τρως όμως από τις σάρκες μου μπερδεύοντας τζάμπα τους εργάτες.

    Για τα φοιτητικά τα λέμε όταν επανέλθεις.

  34. Αντώνης Ιανουαρίου 7, 2011 στις 11:10 πμ #

    @ Βουρνούκιος (στο πρώτο σχόλιο)

    Ξεκινάω με προοίμιο: Από τη ντούρα μαρξιστική διαλεκτική διαλέγω το τρίπτυχο: η ταξική πάλη διεξάγεται σε τρία επίπεδα: στο οικονομικό, στο πολιτικό, στο ιδεολογικό. Υπό αυτό το πρίσμα πάμε…

    1. Ξεκινάω στο οικονομικό επίπεδο. Συνεργασία με την Α.Π. και το Δίκτυο συνδικαλιστών; Τους προσφέρετε κολυμπύθρα να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους! Είναι δυνατόν; Ξεχνάμε τη συμμετοχή και συνδιαμόρφωση με τη ΓΣΕΕ των πλαισίων της προηγούμενης δεκαετίας; Τη συμμετοχή στους κοινωνικούς διαλόγους; Το ΚΟΙΝΟ ψηφοδέλτιο με ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ σε μια σειρά σωματεία και ομοσπονδίες (ΕΚ Πρέβεζας, ΕΚ Κέρκυρας, ΕΚ Λέσβου, παλαιότερα ΕΚ Πειραιά, Ομοσπονδία Επισιτισμού-Τουρισμού, Ομοσπονδία Φαρμάκου, Ομοσπονδία Ιδιωτικών Κλινικών-ΟΣΝΙΕ, Ομοσπονδία Κλωστοϋφαντουργών,αναρήθμιτα άλλα πρωτοβάθμια σωματεία συμπεριλαμβανομένου και αυτού που δρώ εγώ); Αλλά δε σας νοιάζουν αυτά. Εσείς θέλετε συντονισμό. Και μετά λέτε ότι το ΣΕΚ λέει μόνο αγώνας και ότι εσείς θέλετε «που έχουν την αντίληψη της ανάγκης για ταξική ανασυγκρότηση του ε.κ». Είναι αυτό ταξική ανασυγκρότηση;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    2. Πάμε στο πολιτικό. Θα επανέλθω στο βιλίου-χάρτου στο ιδεολογικό κομμάτι. Πάμε όμως αλλού. Το πρόβλημά σας είναι ακριβώς εδώ: Λες: «πολιτικά μέτωπα της Αριστεράς μπορεί να είναι μόνο προϊόν ευρύτερων πολιτικών συγκλίσεων στην κατεύθυνση της ανατρεπτικής κοινής δράσης». Αυτό λοιπόν εδώ σε απλά ελληνικά πάει να πει τακτική «ενότητας στο πρόβλημα». Σε πιο απλά ελληνικά πάει να πεί «Ελάτε να πούμε τώρα κατά του νόμου και να συμφωνήσουμε σε αυτό και να δράσουμε μόνο και τα άλλα περί κοινωνικοποίησης και σοσιαλισμού τα λέει το ΚΚΕ για να περιχαρακώνει τις δυνάμεις του». Που σημαίνει αυτό ακριβώς: Ότι κάνετε συνδικαλιστική δουλειά βάσης τηρουμένων των δυνάμεών σας, αλλά πολιτική δουλειά γιοκ! Ή μάλλον να το πούμε και αλλιώς: Η πολιτική σας δουλειά ξεκινάει και τελειώνει στις ανακοινώσεις του ΝΑΡ/Ανταρσυα και η δράση σας στα συνδικάτα είναι μόνο στο πεδίο της οικονομικής πάλης. Γι άυτό ενώ ορανωτικά πλειοψηφείτε σε μερικά πρωτοβάθμια, ακόμα και εκεί οι πρακτικές σας ειναι περισσότερο αναρχοσυνδικαλιστικές παρά κάτι άλλο.

    3. Στο ιδεολογικό κομμάτι. Ενιαία έκφραση οργανωτική της ε.τ. . ΟΚ. Κλαδικά έναντι επιχειρησιακών. ΟΚ. Όχι παραταξιακός φραξιονισμός. ΟΚ. Όχι πολυδιάσπαση της ε.τ. ΟΚ. ΓΙα πάμε τώρα: Στο περιβόητο σωματείο βιβλίου-χάρτου, η εργατική τάξη που συσπειρώνεται εκεί, έχει κάποια ιδαίτερη διαστρωμάτωση και πρέπει οικονομικά να οργανώνεται χώρια από τους υπόλοιπους εργάτες του εμπορίου; Το σωματείο μισθωτών τεχνικών είναι κλαδικό; το σωματείο των υπαλλήλων στα καταστήματα του αεροδρομίου είναι και αυτό διαστρωματωμένο ή απλά ο σύλλογος εμποροϋπαλλήλων είναι του επάρατου ΚΚΕ και τελικά αυτό βαρύνει; Το γεγονός ότι το συντριπτικό κομμάτι των ά/βάθμιων σωματείων που συσπειρώνονται στο συντονισμό προέρχονται από στρώματα της δημοσιοϋπαλληλίας (καθηγητές/δάσκαλοι), των μισθωτών επιστημόνων (μηχανικοί/γιατροί) και ότι ο προσανατολισμός σας δε φαίνεται να αλλάζει προς την κατεύθυνση του βιομηχανικού και εργατοϋπαλληλικού κομματιού της ε.τ έχει κάποια ιδεολογική αφετηρία; Το στήσιμο σωματείων όπως ελαστικά απασχολούμενων καθηγητών (?), ή των αδιόριστων εκπαιδευτικών ποιό ακριβώς κομμάτι της ε.τ. πάνε να συσπειρώσουν; ποιά είναι τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους έναντι των άλλων καθηγητών;
    Τέλος για το κερασάκι: Όταν λες ότι ΝΑΡ/ΑΡΑΝ/ΚΟΜ.ΑΝ συμφωνούν, εννοείς ότι συμφωνούν σε ΟΛΑ όσα έγραψες πριν;

    Υ.Γ.
    Για τη σύμπραξη δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με Πασκίτες και εργοδοτικούς στη Ν/Ε Ζώνη θα απολογηθεί κανείς ή είναι και αυτό στα πλαίσια της…κοινής δράσης των δυνάμεων της αριστεράς;;;;;

  35. RED LABEL Ιανουαρίου 7, 2011 στις 3:41 μμ #

    Αντωνη να γραφεις πιο συχνα!

    στα ποιο παλια χρονια οι εξωκοινοβουλευτικοι εκαναν την εντελως »δεξια» κριτικη στο ΠΑΜΕ γιατι δηθεν πηγαινε χωρια απο τον κοσμο κ οτι διασπα το εργαρτικο κινημα με τις χωριστες συγκεντρωσεις.απλα οι συγκεντρωσεις της ΓΣΕΕ ηταν πιο μεγαλες κ οπως ΠΑΝΤΑ οι οπορτουνιστες δρουν με ΒΑΣΗ τους συσετισμους κ τα λενε οπως τους βολευει.τωρα λενε οτι το ΠΑΜΕ ειναι σεχταριστικο γιατι βαζει προσανατολισμο στο κινμα τη λαικη οικονομια-εξουσια.δηλαδη θα πρεπει να παλψουμε για να παρουμε μεροκαματο 2 ευρω παραπανω κ για το ποσο θα χασουμε διαγραφοντας το χρεος.

    αληθεια πως γινεται να ενωθει ενας που ειναι με την ΕΕ κ ενας που δεν ειναι?για κομματα κ πολιτικες-συνδικαλιστικες δυναμεις μιλαω.

    ο Ελευθερος Τυπος εγραψε οτι ο αντιπροεδρος της ομοσπονδιας Ιδιωτικων Υπαλληλων(Συνασπισμος) υπεγραψε ΣΣΕ κατωτερη απο την ΕΓΣΣΕ για εργαζομενους σε τηλεφωνικα κεντρα που δεν ειχαν πρωτοβαθμια κ δευτεροβαθμια εκπροσωπηση.
    ας το ελεγξουμε να δουμε τι γινεται….

  36. Αναυδος Ιανουαρίου 7, 2011 στις 4:40 μμ #

    Το συντονιστικό των α’βαθμιων αντικειμενικά είναι μία κίνηση εχθρική ως προς το ΠΑΜΕ. Νομίζει κανείς στα σοβαρά ότι υπάρχει σήμερα περιθώριο να αναπτύσσονται παράλληλα και το ΠΑΜΕ και τα α’βάθμια ;
    Περα από τις μεγαλοστομίες περί ενότητας από τη στιγμή που η ανταρσυα πιστεύει ότι το ΠΑΜΕ δεν είναι αρκούντως ταξικό θα υπονομεύει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης του. Η εργατική τάξη δεν μπορεί να έχει πολλά συμφέροντα και συνεπώς πολλούς εκπροσώπους συνεπώς η σύγκρουση είναι δεδομένη.

  37. Red Ghost Ιανουαρίου 7, 2011 στις 5:54 μμ #

    Ας δούμε πως περιγράφει το ίδιο το ΠΑΜΕ τα χαρακτηριστικά του:

    «Στο ΠΑΜΕ συμμετέχουν κλαδικές Ομοσπονδίες εργατών, υπαλλήλων και συνταξιούχων, Εργατικά Κέντρα, πρωτοβάθμια Σωματεία, εκλεγμένα συνδικαλιστικά στελέχη, Επιτροπές Αγώνα εργατοϋπαλλήλων και Συντονιστικές Επιτροπές.

    Ιδρύθηκε στις 3 Απρίλη 1999, από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με τη συμμετοχή 230 πρωτοβάθμιων Σωματείων, 18 κλαδικών και περιφερειακών οργανώσεων και 2.500 εκλεγμένων συνδικαλιστών.

    Από το 1999 ως το 2008 έχει πραγματοποιήσει τρεις (3) Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις.

    Το ΠΑΜΕ, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα, διαφύλαξε τον χαρακτήρα του σαν ένα ενιαίο, ταξικό συνδικαλιστικό μέτωπο, που συνενώνει αγωνιστές με διαφορετικές αφετηρίες, με διαφορετικές ιδεολογίες και πολιτικές διαδρομές.»

    http://www.pamehellas.gr/content_fullstory.php?pg=1&lang=1

    Επομένως το ΠΑΜΕ δεν είναι η συνένωση των διαφόρων παρατάξεων οποιονδήποτε κομμάτων, δεν είναι όργανο κόμματος ή κομμάτων και δεν καθοδηγείται από κόμμα ή κόμματα.

    Οποιοδήποτε σωματείο, εργατικό κέντρο, ομοσπονδία, επιτροπή ή εκλεγμένος συνδικαλιστής αποδέχεται τις αρχές του μπορεί να συμμετάσχει.

  38. RED LEBEL Ιανουαρίου 7, 2011 στις 7:12 μμ #

    νομιζω πως το ΠΑΜΕ ηταν τομη στο εργατικο κινημα,εβαλε πολλα πραγματα στη θεση τους τα οποια σημερα μας φαινονται δδεδομενα ομως πριν 10 χρονια δεν ηταν.κ η καλυτερη συμβολη του για μενα ειναι οτι επιμενει στο να κοπει ο ομφαλιος λωρος απο τη ΓΣΣΕ κ την ΑΔΕΔΥ οι οποιοι συνδιαμορφωνουν την λαιλαπα που ζουμε!κ καλυτερο παραδειγμα δεν υπαρχει απο τις επειχηρησιακες ΣΣΕ που υπογραφουν τα στελεχη τους παντου.

    επιπροσθετως η διαπαλη με τον οπορτουνισμο αφορα το ιδιο το εργατικο κινημα κ σε αυτο το ΠΑΜΕ εχει δωσει διαπιστευτηρια οχι μονο αποκαλυπτοντας διαφορες αντεργατικες πραξεις που κανουν κατα καιρους οι οπορτουνιστες αλλα δινοντας βαρος στην ιδεολογικη διαπαλη μαζι τους.

    γιαυτο απο κει περναγανε στην Ομονια το 1999 μεχρι το 2004 κ λεγανε οτι ειναι 10 γραφικοι κομμουνιστες μακρυα απο το λαο σημερα το ΣΥΝΤΑΓΜΑ αποδεικνυεται μικρο για να μας χωρεσει.για η πολιτικη δουλια σημαινει εκτος των αλλων σημαινει οτι ακομα κ ο πιο αντιδραστικος η απειρος πολιτικα εργατης,εργαζομενος να λεει οτι το ΠΑΜΕ ειναι το μονο που ειναι στο πλαι του κ παλευει για αυτον.το ζητημα ειναι πως θα γινει κ οιδιος μερος του αγωνα κ σε αυτο πρεπει να κανουμε ολοι μας που εχουμε δει ολα αυτα τα αποτελεσματα αυτα τα χρονια πολυ δουλια!

    κ σε σχεση με τον ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ Α’βαθμιων θελει ξεσκεπασμα του ρολου τους στο εξης κυριο ζητημα:γιατι ειναντια στην ενοτητα με βαση τα ταξικα συμφεροντα των εργαζομενων κ τι ενοτητα υπαρχει εκει μεσα.που φυσικα αυτα τα δυο ειναι αποροι της πολιτικης τους γραμμης που εν τελει καταληγει να εξυγειαινει τον καπιταλισμο απλα φωναζουν με πολυ αριστερα λογια.

  39. βουρνούκιος Ιανουαρίου 7, 2011 στις 9:58 μμ #

    Πολύ καλή η συζήτηση και εμπλουτίζει όλους μας.

    1. Για τη τακτική συμμαχιών. Είναι εντελώς λάθος, να βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο και να ζητάμε πιστοποιθητικά αριστεροφροσύνης, αντίς να θέτουμε διλλήματα και προϋποθέσεις κοινής δράσης!!!

    Ναι, δεν πρόκειται να απορρίψουμε την ανατρεπτική κοιή δράση με τον ΣΥ/ΣΥΡΙΖΑ, επειδή η Α. Π. συμμετείχε στο προεδρείο της ΓΣΕΕ. Μην ξεχνάμε, πως το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ έχει παραιτηθεί ΜΟΝΟ από το προεδρείο, ενώ στο Γ.Σ. της ΓΣΕΕ συμετέχει κανονικά! Και μην ξεχνάμε, πως μέχρι το ’94 εάν θυμάμαι καλά, συνυπέγραφε μαζί με την ΠΑΣΚΕ (ως ΕΣΑΚ) πολλές αποφάσεις!!

    Η λογική μας ως ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ -σε αντίθεση με τη λογική του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ- θέτει όρους και προϋποθέσεις (περιεχόμενο δλδ) πάνω στις οποίες καλούμε όλη την συνδικαλιστική Αριστερά σε ανατρεπτική κοινή δράση! Το ΚΚΕ δεν το θέλει αυτό. Ούτε και προτάσσει κάποιο πολιτικό πλαίσιο για ανατρεπτική κοινή δράση προς όλη την συνδικαλιστι΄κη Αριστερά. Αυτή είναι η αλήθεια.

    Επίσης το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέλουν να χτίσουν προϋποθέσεις για το μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων με στόχο την αντικαπιταλιστική/σοσιαλισιτκή επανάσταση και την εργατική εξουσία/δημοκρατία! Και αυτό δεν μπορεί να γίνει εάν ο ένας σου «βρωμάει» και ο άλλος σου «μυρίζει». Εχουμε επίσης την πολιτικη αντίληψη, πως κάνουμε την απεύθυνση με συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο, και όποιος τα «στρίψει», θα χρεωθεί αυτός και όχι εμείς τις συνέπειες του οπορτουνισμού του.

    2. Στο ΠΑΜΕ τα συνδικάτα συμμετέχουν μεν ως συνδικάτα, αλλά επιμένω πως οι αποφάσεις λαμβάνονται στην ΚΕ του ΚΚΕ και περνάν δια μέσου απλά της πλειοψηφίας της ΕΣΑΚ στα ΔΣ σωματείων και ομοσπονδιών. ΚΑι πάνω απο όλα θέλω να τονίσω το εξής: ΤΟ ΠΑΜΕ όντως δεν χτίστηκε πάνω σε μια συμφνωία παραταξεων (αν και συμμετείχαν σε αυτό συνδικαλιστές της Κ.ΑΝ. και του ΔΗΚΚΙ οι οποίοι στην μεγάλη τους πλειοψηφία αποχώρησαν από αυτό. Οι μόνοι μη ΚΚΕ συνδικαλιστές που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ σήμερα είναι της ομοσπονδίας εμφιαλωμένων ποτών). Το ΠΑΜΕ χτίστηκε πάνω στην μοναδικότητα της ΕΣΑΚ μέσα σε αυτό. Γύρω από την ΕΣΑΚ χτίστηκε το ΠΑΜΕ. Δεν αποτελει συνεπώς κοινωνικό μέτωπο, διότι χτίστηκε και σήμερα αποτελειται κατά πολύ μεγάλο ποσοστό από μέλη και φίλους του ΚΚΕ (προφανώς δεν αναφερομαι διόλου στις πορείες οι οποίες δεν αποτελουν δείκτη πολιτικής συσπείρωσης, παρά στιγμιαία και φευγαλέα). Το ΠΑΜΕ είναι ένα κομματικό μόρφωμα και τίποτα παραπάνω από αυτό.

    3. Ενότητα λοιπόν της εργατιής τάξης με βάση τα ταξικά της συμφέροντα! ΤΙ σημαίνει αυτό;;

    Σημαίνει πάνω απόλα, όχι «να ξεσκεπάζεις» που λέει και ο φίλος απο πάνω, αλλά να συσπειρώνεις με βάση ένα πολιτικό πρόγραμμα το οποίο θα οξύνει την ταξκή πάλη, θα συμβάλλει στην αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των εργατών, θα προετοιμάζει την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την εργατική εξουσία δημοκρατία. Και σε αυτό το πρόγραμμα χωρούν πολλοί πρώην οπορτουνιστές (διότι πολύ απλά αυτοί είναι και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού και της τάξης!), οι οποίοι θα πειθονται απο την ίδια τη ζωή πως οι κομμουνιστές του ΝΑΡ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν δίκιο.

    Αυτό πρέπει να κάνει και το ΚΚΕ.

  40. βουρνούκιος Ιανουαρίου 7, 2011 στις 11:03 μμ #

    Για τη σχέση οικονομικού/πολιτικού αγώνα:

    Με ποια κριτήρια διαμορφώτεναι η κριτική στο ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ περί περιορισμού στον «οικονομικο αγώνα» στα συνδικάτα όπου παρεμβαίνουμε; Εάν παρακολουθήσει κανείς από κοντά τη συδικαλιστική δουλειά του ΝΑΡ πχ, θα δεί πως συνδέουμε την πάλη για τα οικονομικά αιτήματα, με τις γενικότερες πολιτικές επιλογές του κεφαλαίου, της κυβέρησης και της ΕΕ. Το πρόβλημα για τον ταξικό συνδικαλισμό δεν βρίσκεται κυρίως εδώ. ΤΟ πρόβλημα βρίσκεται στο ότι ο συνδικαλισμός γενικά -και ο ταξικός που μας ενδιαφέρει- ΔΕΝ μπορεί μέχρι στιγμής να πείσει τους εργαζόμενους πως αποτελεί δύναμη ανατροπής της επίθεσης και υπεράσπισης των ταξικών συμφερόντων.

    Πιο απλά, ο ταξικός συνδικαλισμός πρέπει καταρχήν να πείσει τους εργαζόμενους πως είναι χρήσιμος για τα άμεσα -και τα μακροπρόθεσμα- συμφέροντά του. Και αυτό δεν το έχουμε καταφέρει ως τα τώρα, κανεις μας! Όυτε το ΠΑΜΕ, ούτε ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ… Αυτή είναι η αλήθεια.

    Για το βιλίου/χάρτου, αρκεί να πω, πως το κλαδικό αυτό σωματείο υπάρχει από τις αρχές του ’80 τουλάχιστον. Το ’89 έπεσε σε αδράνεια και το ’91 επαναενεργοποιήθηκε. ΤΟ 2004 δε, υπέγραψε για πρώτη φορά κλαδική σύμβαση (την οποία την υπογράφει αδιαλλείπτως μέχρι σήμερα με αξιοπρεπείς για τα δεδομένα όρους) για όλκους τους εργαζόμενους και όλες τις ειδικότητες του κλάδου.

    Γενικά, για τον κλαδικό συνδικαλισμό, να πω τα εξής ως κατάθεση ενημερωσης και γνώμης: Το μέλλον ρίσκεται στα επιχειρησιακά και -ειδικά- στα κλαδικά σωματεία, διότι ενοποιούν την τάξη (όλες οι ειδικότητες, οι εργασιακές σχέσεις, οι φυλές σε ένα σωματείο του κλάδου), σε αντίθεση με τα ομοιοεπαγγελματικά.

    Εδώ όμως η ίδια η ζωή αναδυκύει αντιφάσεις! Πχ όντως το ΣΜΤ θα γίνει ουσιαστικά κλαδικό εάν εξελιχθεί σε κλαδικό κατασκευών με όλες τις ειδικότητες του κλαδου μέσα (μηχανικοί, λογιστές, οικοδόμοι κλπ). Τη ίδια αντιφαση όμως ατιμετωπίζει και το ΚΚΕ/ΠΑΜΕ!

    Το σωματείο λογιστών Αθήνας (ΕΕΛΠ), η Ομοσποδία λογιστών Ελλάδας (Π.Ο.Λ.), ιστορικά σωματεία που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ είναι κλαδικά; Οχι βέβαια! Είναι καθαρά ομοιοεπαγγελματικά! Ή από την άλλη, οι λογιστές των κατασκευαστικών εταιρειών γράφονται στο συνδικάτο οικοδόμων (που δεν είναι κλαδικό τελικά αλλά ομοιοεπαγγελματικό και αυτό) ή μήπως γράφονται στο ομοιοεπαγγελματικό των λογισ΄των; ΚΑι βέβαια γράφονται στο δεύτερο!

    Συνεπώς, η αντίφαση καιτο χάσμα ανάμεσα στην αντίληψη για το κλαδικό που έχει και το ΝΑΡ και το ΚΚΕ και στην πράξη τους καθημερινά υπαρχει, και αφορά και το ΝΑΡ και το ΚΚΕ…

  41. Αναυδος Ιανουαρίου 8, 2011 στις 11:56 πμ #

    @βουρνουκιε λες
    ‘.. δεν πρόκειται να απορρίψουμε την ανατρεπτική κοιή δράση με τον ΣΥ/ΣΥΡΙΖΑ,..’
    ο θεος (?) σας φύλαξε και το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση και οχι αντιπολιτευση εκει να δεις μετωπο που θα ειχατε ανακαλύψει.

    Οταν παιρνεις σφουγγαρι και σβήνεις εσυ πρώτος την προδοτική σταση του ΣΥΝ/Συριζα στο συνδικαλιστικό κινημα από το 1990 και μετα, όταν δεν αναρωτιέσαι για τους λόγους που τμήμα του στρέφεται προς την ανταρσυα (ή και το αντιστροφο) τότε απλως επιβεβαιώνεται το ΚΚΕ που σας χαρακτηρίζει σοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα. Με άλλα λόγια αν δεν ταιρίαζατε(πολιτικα και ταξικα) δεν θα συμπεθεριάζατε

    Η αναζήτηση συμμάχων χωρις αρχες περα απο αδυναμια είναι και τυχοδιωκτισμός.

  42. RED LABEL Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:10 μμ #

    εχει δικιο ο αναυδος!δηλαδη εγω δεν μπορω να καταλαβω!που τεμνοντσι κ που ενονωνται δυο πολιτικες δυναμεις(ασχετως το τι κανει ο κοσμος τους) που λεκτικα ο ενας πχ απορριπτει την ΕΕ κ ο αλλος λεει οτι μονο απο μεσα αλλαζει η ΕΕ κ βαζει αριστερο μεταρρυθμισμο….
    τον κοσμο οφειλεις να τον ενωνεις οχι με βαση το που αισθανεται οτι ανηκει πολιτικσ αλλα με βαση την ταξικη του θεση.πρεπει οι αριστεροι,οι προοδευτικοι που ειναι στο ΣΥΡΙΖΑ κ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καταλβουν οτι ο δρομος που ακολουθουν στο κινημα ειναι εντος συστηματος κ το μονο που κανει ειναι να εκτονωνει κ να επανεντασσει κοσμο στην κυριαρχη λογικη.

    δε με νοιαζει τι ψηφιζει ο εργατης για να τον γραψω στο σωματειο.θα τον γραψω γιατι πρεπει να καταλαβει οτι η εργατικη ταξη παραγει πλουτο κ πρεπει να εχει δικαιωματα που αυτα της τα αφαιρει η αστικη ταξη κ οι πολιτικοι της εκπρωσωποι.γιαυτο πρεπει να ειναι ταξη για τον εαυτο της κ να μην εχει την αυταπατη οτι κ το κεφαλαιο κ ο εργατης γινεται να ειναι ευχαριστημενη.αφου καταλαβει αυτα πρεπει να μπει σε τροχεια κ να καταλαβει οτι αυτος ο πλουτος πουυ αραγει κ της τον κλεβουν πρεπει να τον καρπωθει κ αυτο θα γινει μονο αν καταλαβει τα μεσα παραγωγης κ τα κοινωνικοποιησει.

    με αλλαλογια πολιτικοποιηση του κινηματος σημαινει το κατα ποσο η συνειδηση του εργαζομενου βαθαινει τοσο ωστε να καταλαβει οτι πρεπει να παρει την εξουσια.κ οχι στο κατα ποσο ο πολιτικος του φορεας ασκει κριτικη στην κυβερνηση κ συνδεει την πολιτικη της συνολικα με το κεφαλαιο.

  43. βουρνούκιος Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:16 μμ #

    Αναυδε, η πολιτική συμμαχιών για τους κομμουνιστές δεν έχει να κάνει με «επιθεωρητές της αστυνομίας». Ο πρώτιστος στόχος των κομμουνιστών του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι να «ξεσκεπάζουν», να «ξεμπροστιάζουν», τους «προδότες». ΤΟ πρώτο και μέγιστο καθήκον μας είναι να διαμορφωσουμε το συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα, περιεχόμενο πάλης και τους στόχους/αιτήματα που απορρέουν από αυτό, προκειμένου να συμβάλλουμε στην οικοδόμηση του Μετώπου Πολιτικών και Κοινωνικών δυνάμεων με βάση το οποίο θα οξυνθεί πολιτικά η ταξική πάλη, θα αλλάξουν οι συσχετισμοί, θα οδηγηθούμε στην επανάσταση και στην εργατκή εξουσία/δημοκρατία.

    Σε αυτό το μέτωπο (που σήμερα απλά προπλάσματα του είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ, οι περιφερειακές/δημοτικες κινήσεις πολης, η ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ) χωρούν πάρα πολλοι πρώην οπορτουνιστές (και δεν με ενδιαφέρει καν τι έκαναν παλιά, τους ασκώ κριτική, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει είναι τι κάνουν τώρα, και τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν στο μέλλον). Και χωρούν παρα πολλοί πρώην οπορτουνιστές, οι οποίοι θα πειθονται από την ίδια την εμπειρία τους πως οι κομμουνιστές έχουν δίκιο. Αλλωστε η τεράστια πλειοψηφία του λαού και της εργατικής τάξης, αποτελειται απο οπορτουνιστές….

    Οπότε, εννοείται πως με ενδιαφέρει η κοινή ανατρεπτική δράση πάνω σε αρχές, τόσο με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όσο και με το ΚΚΕ. Εάν μια πολιτιή δύναμη τα «στρίψει», αυτή χρεώνεται τις επιλογές της όχι εγώ.

    Επιμένω, αυτό πρέπει να κάνει και το ΚΚΕ και δυστυχώς δεν το κάνει.

  44. βουρνούκιος Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:20 μμ #

    Επίσης άναυδε το ΠΑΣΟΚ ήταν αντιπολίτευση για 5-6 χρόνια, και τα ίδια λέγαμε και τότε, για αυτό το αστόκομμα, την ΠΑΣΚΕ, τις αντεργατικές πολιτικές του, τα ταξικά συμφέροντα των αστών που εκπροσωπεί.

  45. mariori Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:30 μμ #

    Έχει σχέση ο λαός με τα όποια κόμματα? Μπορεί να χαρακτηριστεί γενικά η εργατική τάξη οπορτουνιστική? Μην κάνουμε και άλματα για να δικαιολογήσουμε το κάθε τι.Ο ΣΥΝ ας πούμε που τώρα λέει για ευρωομόλογο (πάλι καλά που δε μαζεύει υπογραφές με το ΓΑΠ) τι μπορεί να προσφέρει? Που λέει ότι το να βγούμε από την ΕΕ δε θα προσφέρει σε τίποτα (Τσίπρας στο ΚΕΑ)? Που είναι ακόμα στο προεδρείο της ΑΔΕΔΥ και έφυγε από τη ΓΣΕΕ μαζί με τη ΔΑΚΕ (ούτε λίγο πιο πριν για τα προσχήματα) αλλά ακόμα και τώρα ουσιαστικά κριτική και ρήξη δεν κάνει. Και που κοινά ψηφοδέλτια με ΠΑΣΚΕ (αλλά και ΔΑΚΕ) δεν έκανε γενικά και αόριστα στο παρελθόν αλλά πολύ-πολύ πρόσφατα. Απλώς άλλοθι θα τους προσφέραμε. Και έτσι δε δίνεται και ευκαιρία σε κόσμο εκεί μέσα που βλέπει τι γίνεται να ριζοσπαστικοποιηθεί και άλλο.

  46. mariori Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:33 μμ #

    Όταν λες βουρνούκιε ότι τα ίδια λέγαμε και για το ΠΑΣΟΚ το έλεγε όλη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή εννοείς το ΝΑΡ? Γιατί άλλα θυμάμαι από συμμάχους σας. Και με ποιους πήγαινε ο καθένας κλπ.

  47. RED LABEL Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:34 μμ #

    »Αλλωστε η τεράστια πλειοψηφία του λαού και της εργατικής τάξης, αποτελειται απο οπορτουνιστές….»

    αυτο απο που προκυπτει τωρα?

    »Οπότε, εννοείται πως με ενδιαφέρει η κοινή ανατρεπτική δράση πάνω σε αρχές, τόσο με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όσο και με το ΚΚΕ. Εάν μια πολιτιή δύναμη τα “στρίψει”, αυτή χρεώνεται τις επιλογές της όχι εγώ.»

    νταξει μπορει το ΝΑΡ κ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τα θεωρεις κομμουνιστες η ο.τι αλλο κ γω μπορει να μην τους θεωρω,δικαιωμα μας κ ολα καλα.αλλα πως γινεται να καλεις σε κοινη δραση πολιτικες δυναμεις(οχι απλα ανθρωπους) που τους λες κ συ ο ιδιος οπορτουνιστες?

    »Σε αυτό το μέτωπο (που σήμερα απλά προπλάσματα του είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ, οι περιφερειακές/δημοτικες κινήσεις πολης, η ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ)»

    αυτη ειναι κ η ουσιωδης μας διαφορα στο ζητημα της ενοτητας.ενοτητα πολιτικων δυναμεων η εντητα κοινωνικων δυναμεων που θα ξεκιναει απο τα κατω κ μπορει να εχει πανω απο εναν πολιτικους εκφραστες οποτε μπορει να γινει κ πολιτικη ενοτητα?η ανταρσυα αθροιζει κ συγκεντρωνει πολιτικες δυναμεις οχι πρωτα κοινωνικες.ενω τα μετωπικα σχηματα των κομμουνιστων ΠΑΜΕ,ΠΑΣΥ,ΜΑΣ,ΠΑΣΕΒΕ,κ η ΟΓΕ μαζικος φορεας γυναικων συγκεντρωνουν κοινωνικες δυναμεις πρωτιστα.κ αν βρεθει καποιος να εχει τον ιδιοπολιτικο στοχο με αυτους θα ερθει κ εκεινος στο μετωπο.καποτε ηταν στο ΠΑΜΕ το ΔΗΚΚΙ κ η Κ.ΑΝ. κ εχουν αποχωρησει γιατι δεν εχουν αυτη την αντιληψη για την ενοτητα.το μεν ΔΗΚΚΙ τωρα που δεν κανει διαλοο με το ΚΚΕ εχει γινει ενα κομμα που λεει για νεο ΕΑΜ(??????) κ η Κ.ΑΝ. βαζει για διαγραφη του χρεους κ μεταβατικο προγραμμα κ ανηκει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. ε που ειναι η ευθυνη μας για αυτο?αυτοι λοξοδρομησαν οχι εμεις.

  48. RED LABEL Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:39 μμ #

    το ΣΕΚ ελεγε το 2004 ψηφστε ΠΑΣΟΚ χωρις αυταπατες.

  49. mariori Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:42 μμ #

    @ red label
    Συγκεκριμένα το 2000 και στο 2ο γύρο των δημοτικών του 2006 ήταν η τελευταία φορά. Το 2004 αναδείκνυε το ρόλο του ΠΑΣΟΚ με τη φοβερή αφίσα ΨΗΦΙΣΑΤΕ ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΙ ΣΑΣ ΒΓΗΚΕ ΜΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ-ΨΗΦΟ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ.

  50. RED LABEL Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:51 μμ #

    @ 49:εχεις δικιο…..!δε χωραν ανακριβειες στην πολιτικη κριτικη.

    με αυτα που λεω Βουρνουκιε παντως προσπαθω να σ πω οτι διαφωνω καθετα με την αντιληψη του »ωγεγονε γεγονε» κ ελα μωρε κανουμε ολοι λαθη.ο ΣΥΡΙΖΑ ειναι ο πιο οργανωμενος φορεας του οπορτουνισμου στην Ελλαδα κ δεν εχει κανει απλα λαθη.προσφερει τρανη υπηρεσια στο συστημα λεγοντας πρεπει να ξυγειανιυμε τον καπιταλισμο.ε με αυτη τη δυναμη δεν εχεις κατι να πεις.
    ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΤΙΚΑ με αυτο ο κοσμος τους πρεπει να καταλβει τι σχημα ειναι ο ΣΥΡΙΖΑ(κ φια οσο αυτο θα υπαρχει)
    κ να τον εγκαταληψει.να καταλαβει οτι ολοι μπορει να κανυμε αγωνα,αλλα το ζητημα ειναι τι αγωνας……

  51. βουρνούκιος Ιανουαρίου 8, 2011 στις 1:12 μμ #

    Οι διαφορές του ΝΑΡ της ΑΡΑΝ, της Κ.ΑΝ. και των λοιπών συνιστωσών με το ΣΕΚ σε πολιτικο επίπεδο είναι γνωστές και σημαντικές.

    Αυτό που κρίνει όμως τις συμμαχίες, δεν είναι κυρίως οι διαφορές, αλλά η συμφωνία πάνω στο χ δοσμένο πολιτικό επίπεδο συγκρότησης των συμμαχιών, που για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ήδη υψηλό. Απο κει και πέρα, η διαπάλη εντός και εκτός, (η οποία ειναι φυσιολογική και αναγκαία) θα κρίνει το ΠΟΥ θα πάει η χ συμμαχία. Οπότε, δεν θα κεντράρω στο ΤΙ έλεγε το ΣΕΚ το 2006, θα κεντράρω στη διαπίστωση πως η συμμαχία και με τέτιες ταλαντευόμενες ασταθείς δυνάμεις ανοίγει δρόμους προς το Αντικαπιταλιστικό Εργατικό Μέτωπο και το πρόγραμμα μετάβασης που έχουμε ως ΝΑΡ κεντρικό στόχο.

    Επιμένω, σύντροφοι, πως οι κομμουνιστές δεν αρκεί καθόλου μα καθόλου να «ξεμπροστιάζουν», τους «προδότες». ΤΟ πελώριο καθηκον είναι η οικοδόμηση ενός μετώπου πολιτικών και κοινωνικων δυνάμεων με στόχο την εργατική εξουσία/δημοκρατία.
    και σε αυτό χωρούν πολλοί πρώην οπορτουνιστές.

    Γιατί, η εργατική τάξη δεν είναι οπορτουνίστρια;; Είναι το ίδιο οπορτουνιστική, και ταυτόχρονα κουβαλά εν δυνάμει τον σπόρο της επανάστασης διότι είναι η μοναδική τάξη που μπορεί να απελευθερώσει την κοινωνία απο την εκμετάλλευση, απελευθερώνοντας τον εαυτό της…

    Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η εργατική τάξη -ειδικά όταν δεν υπάρχουν πολιτικές κομμουνιστικες προτοπορείς που να πείθουν και να εμπνέουν- την ίδια ακριβώς στιγμή, δεν συμπεριφερεται οπορτουνιστικά. Ετσι είναι! Η σοσιαλδημοκρατία στα ντουζένια της υπήρξε ένα αυθεντικό μαζικότατο εργατικό πολιτικό ρευμα, με…. αστική (και καρα-αστική πολιτικοϊδεολογική ηγεμονία)!! Το ένα δεν αναιρεί το άλλο!

    Τελος, μερικές σκέψεις για τα μέτωπα που οικοδομεί το ΚΚΕ: Εχώ την γνώμη πως το να λές πως εγώ αναλαμάνω ως κόμμα να χτίσω ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ συμμαχία σκετο, δεν μπορεί ποτέ να ισχύσει και θα αποτύχει αυτή η γραμμή. Γιατί;;

    Γιατί το γεγονός πως το ΚΚΕ δεν κάνει κεντρικές συμφωνίες στα μορφώματα που φτιάχνει, δεν καθιστα αυτά τα μορφώματα «κοινωνικά μέτωπα»! Υπάρχει κομμα και παράταξη εντός τους που τα καθοδηγεί, μόνο που δεν είναι ένα συνολο παρατάξεων ή/και κομμάτων που συμφωνούν πάνω σε συγκεκριμένες αρχες και στόχους, αλλά είναι ενα και μοναδικό κόμμα! Συνεπώς, κοινωνικό μόρφωμα με ραχοκοκκαλιά, διαμορφωτή και καθοδηγητή ένα κόμμα απλά δεν είναι κοινωνικό μόρφωμα! Είναι ένα κομματικό δημιούργημα και τίποτα άλλο! Μπορεί να συσπειρώνει και κάποιους εξωκομματικούς, όμως αυτό απλά, επιβεβαιώνει τον χαρακτήρα του σαν ένα κομματικό μόρφωμα με εξωκομματικούς που είναι επιρροές του συγκεκριμένου κόμματος! Τετιον χαρακτήρα έχει το ΠΑΜΕ, το ΜΑΣ, η ΛΑ.ΣΥ., η ΠΑΣΥ, η ΟΓΕ.

    Δεν είναι κοινωνικά μέτωπα. Είναι κομματικά μέτωπα.

  52. βουρνούκιος Ιανουαρίου 8, 2011 στις 1:21 μμ #

    Τι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κατα τη γνώμη μου;

    Πως δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει «κοινωνικό μέτωπο» και τελεία! Η κοινωνία διαλέγεται με την πολιτική (η πολιτική είναι εκφραση ταξικων συμφερόντων). Συνεπώς, δεν μπορεί να διαχωριστεί το μέτωπο σε μετωπο κοινωνικών (σκέτο) και πολιτικών (σκέτο) δυνάμεων! Ούτε φυσικά τα μορφώματα που φτιάχνει το ΚΚΕ (ΠΑΜΕ, ΜΑΣ, ΛΑΣΥ, ΠΑΣΥ ΟΓΕ κλπ) είναι κοινωνικά κυρίως! Είναι κομματικοκεντρικά μέτωπα (αυτό εννοούμε καταρχήν με τον όρο «κομματικοκεντρισμός») τα οποία αποτελούνται από 2 μέρη: Το ένα το κυριαρχο (ΚΚΕ και μόνο), και το άλλο που είναι ένα μικρό συνολο καποιων επιρροών του ΚΚΕ.

    Για αυτό και μιλάμε για μέτωπο κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων, όπου ΚΑΙ κεντρικές πολιτικες συμφωνίες θα υπάρχουν οι οποίες θα γίνοντα ανοιχτά, ΚΑΙ ταυτόχρονα δομές οι οποίες θα εγκολπώνουν όλον αυτον τον ανένταχτο κόσμο (οι κοινωνικές δυνάμεις δλδ) από εργαζόμενους, φτωχοαγρότες, ανεργους, κλπ δίνοντας του αποφασιστικες αρμοδιότητες. Δλδ δίνοντας του το δικάιωμα να αποφασίζει για τις πολιτικες κατευθύνσεις του μετώπου!

  53. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 8, 2011 στις 1:21 μμ #

    @ Βουρνούκιος 43
    » Αλλωστε η τεράστια πλειοψηφία του λαού και της εργατικής τάξης, αποτελειται απο οπορτουνιστές….»
    Συμφωνώ μαζί σου και το θεωρώ μεγάλο εμπόδιο για όποια επαναστατική κίνηση.
    Ακριβώς γι αυτό το λόγο, ένα επαναστατικό κόμμα πρέπει να διαλύει τις όποιες αυταπάτες τροφοδοτούν αυτόν τον οπορτουνισμό ή εγω θα έλεγα κομφορμισμό του λαού, εκθέτοντας με τη κριτική του τις μη ριζοσπαστικές πολιτικές προτάσεις-λύσεις.

  54. mariori Ιανουαρίου 8, 2011 στις 1:26 μμ #

    Η σοσιαλδημοκρατία έγινε πλειοψηφικό ρεύμα ακριβώς πατώντας σε συνθήματα που έδιναν λύσεις εντός τους συστήματος και μιλώντας για 3ους δρόμους κλπ σε μια εποχή που υπήρχε ισχυρότερο από σήμερα κίνημα. Αφού είδαμε που κατέληξε γιατί να ξανακάνουμε το ίδιο λάθος? Επειδή έχουμε καλύτερες προθέσεις?

  55. RED LABEL Ιανουαρίου 8, 2011 στις 1:41 μμ #

    @ 51-52
    κατ’αρχας η Λ.Σ. δεν ειναι μετωπο.ειναι η παραταξη που στηριξε το ΚΚΕ στις προσφατες τοπικες εκλογες.
    οσο για το ζητημα του κομματοκεντρισμου, απο που προκυπτει οτι το ΠΑΜΕ δεν απευθυνεται σε ολους τους εργατες κ οτ μπορει να συσπειρωσει μονο τους συμπαθουντες προς το ΚΚΕ?απο πουθενα.η κοινωνικη συμμαχια που φυτρα της εχει το ΠΑΜΕ την ΠΑΣΥ την ΠΑΣΕΒΕ το ΜΑΣ κ την ΟΓΕ ειναι το ευρυτερο μετωπο που θα μπορουσε να υπαρξει γιατι ενωνει ολα τα πληττομενα στρωματα απο τον καπιταλισμο,τα μονοπωλια κ τον ιμπεριαλισμο.αυτη η κοινωνικη συμμαχια ξεκιναει απο τα κατω δηάδη οι ιδιοι οι ανθρωποι που τη συγροτουν να παιρνουν πρωτοβουλιες δρασης.αυτο ειναι προς καττακτηση γιαυτο κ η κοινωνικη συμμαχια δεν εχει δομηθει ακομα.αλλα υπαρχουν τα πρωτοπορα φυτρα της.
    οταν χτιστει αυτη η συμμαχια θα εθουν πιθανως κ πολιτικες δυναμεις μεσα σε αυτην.πολιτικες δυναμεις που το μονο που δε θα ειναι,δε θα ειναι αντιΚΚΕ.αυτες οι πολιτικες δυναμεις θα εχουν αυτοτελη παρεμβαση στο κινημα κ στο μετωπο (οπως οι κομμουνιστες) κ μαλιστα δεν ειναι υποχρεωμενες να συμφωνουν στρατηγικα με το σοσιαλισμο οπως παλευει το ΚΚΕ.αρκει ναεχουν απλα αντιιμπεριαλιστικο αντιμονοπωλιακο προσανατολισμο.κ θα φτασουν μαζι μας μεχρι οπου θελουν αυτοι.αλλα δεν θα βαλουμε το καρρο μπροστα απο το αλογο να αθροισουμε πρωτα πολιτικες δυναμεις κ μετα κοινωνικες……

  56. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 8, 2011 στις 1:49 μμ #

    @ Βουρνούκιος 51,
    «Επιμένω, σύντροφοι, πως οι κομμουνιστές δεν αρκεί καθόλου μα καθόλου να “ξεμπροστιάζουν”, τους “προδότες”. ΤΟ πελώριο καθηκον είναι η οικοδόμηση ενός μετώπου πολιτικών και κοινωνικων δυνάμεων με στόχο την εργατική εξουσία/δημοκρατία.
    και σε αυτό χωρούν πολλοί πρώην οπορτουνιστές.»
    Η κριτική προς τον ρεφορμισμό είναι αποδυνάμωση/εξουδετέρωση των όπλων του αντιπάλου και μάλλιστα των πιό ύπουλων και είναι σημαντικό καθήκον των κομμουνιστών.
    Εκ των πραγμάτων και με τον πλέον οδυνηρό τρόπο, έχει αποδειχτεί σήμερα, ότι η αδρανοποίηση της εργατικής τάξης, προκλήθηκε κυρίως από ρεφορμιστικά κινήματα, ξεκινώντας απο τη σοσιαλδημοκρατία και μέχρι τον ευρωκομμουνισμό
    Μέτωπο ετερογενών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων δεν έχει μέλλον.
    Δεν μπορείς να προσθέσεις μήλα με αχλάδια κι ας είναι και τα δυό φρούτα. Καλλίτερα να λες έχω πέντε μήλα και τρία αχλάδια, για να ξέρεις και τι σου γίνεται. Ούτε συνιστώσες που η μία κοιτάει προς τ αριστερά και η άλλη προς τα δεξιά μπορείς να προσθέσεις…δηλαδή μπορείς, αλλά η συνισταμένη που θα πάρεις είναι μηδέν. Βλέπε ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

  57. propagitor Ιανουαρίου 8, 2011 στις 4:11 μμ #

    Βουρνούκιε θα συμφωνίσω μαζί σου ότι είναι αντιδιαλεκτικό να μιλάμε για αμιγώς κοινωνικό ή αμιγώς πολιτικό μέτωπο.
    Το κοινωνικό έχει πολιτική έκφραση και το πολιτικό, κοινωνική βάση.

    Το θέμα είναι ποιά είναι η αφετηρία σου. Αν από την κοινωνική γείωση (σούπερ κλασικοναρίτικη λέξη) χτίζεις πολιτικές συμμαχίες, ή αν μέσω συμφωνιών κομματικών στελεχών κορυφής χτίζεις «κοινωνικές συμμαχίες». Και έχει σημασία με ποιές κορυφές συμμαχείς.
    Με το ΣΥΡΙΖΑ.. Στον οποίο κοιτάξου στον καθρέφτη μετά γύρνα δες το σχόλιό σου και διαπίστωσε πόσο αμβλεία κριτική του ασκείς.
    Μιλούσα παλιότερα με φίλους και γνωστούς του χώρου σου και τους έλεγα ότι θα ρθει μια μέρα που θα κάνετε πολιτική συμμαχία με τον Αλαβάνο και θα’ναι μέρα Σάββατο και η απάντηση τους ήταν «καλά τραγούδα».
    Το ζήτημα είναι ότι πρώτα τα βρήκε ο Αλαβάνος με τον Πί Πί και ύστερα εσύ με τον Συριζαίο της βάσης με τον οποίο κάποτε έλεγες πως σας χωρίζει άβυσσος.

    Η ιστορία δείχνει όπως λέει και η μαριωρή στο 54 ότι οι άνωθεν συμμαχίες με σοσιαλδημοκράτες μας πάνε μόνο πίσω.

    Ο Μαργαρίτης στη συνέντευξη του στο Γκράνμα την οποία επικαλέστηκες πιο πριν λέει κάτι πολύ σημαντικό για μένα. Ότι ο χώρος του αριστερισμού και του εξωκοινοβουλίου έχει την παθογένεια να θεωρεί την οποιαδήποτε κίνηση του ιστορικού ΚΚ a priori προδοτική.
    Με βάση αυτή την πολιτική συμπεριφορά, ακομα και νέο ΕΑΜ να ίδρυε το κόμμα, ίσως να βλέπαμε κανά «ΕΑΜ πρωτοβαθμίων». :S

  58. RED LABEL Ιανουαρίου 8, 2011 στις 4:51 μμ #

    οοοουυυυ πολυ μεγαλη καλτια το ΕΑΜ πρωτοβαθμιων!

    βεβαια κ ο Μαγαριτης κη Μαριορη ειπαν κ αρτι πολυ σωστο.

    αν θυμαμαι καλα κ ας με διορθωσει καποιος το ΝΑΡ-ΜΕΡΑ παλια αφ΄ης ιδρυσης του ΠΑΜΕ ελεγε οτι το ΚΚΕ πετιεται κ πεταει κοσμο εξω απτα σωματεια κ ειναι κινηση σπασμωδικη κ περιθωριακη σεχταριστικη.οτι η ξεχωριστη συγκεντρωση εινα διασπαση του κινηματος.
    σημερα τι κανιυν ολοι αυτοι?λενε:κατ αρχας οι με το ΠΑΜΕ γιατι καθοδηγειται απο το ΚΚΕ.μετα ομως δεν μπορουμε α παμε κ με τη ΓΣΕΕ με αυτα που κανει…..ομως επειδη δεν πρεπει να ερθπυμε κ σε αντιπαραθεση με τον κοσμο που παει στη ΓΣΕΕ ας παμε 50μετρα πιο κατω….!ετσι κ λλιως δεν κερδιζονται αυτοι γιατι εμεις στα σωματεια δεν κανουμε πολιτικη δουλια κ το ξερουμε….
    ομως εγω αυτο που καταλαβαινω η διαφορα μεταξυ ΠΑΜΕ-Πρωτοβαθμιων ειναι βαθια πολιτικη-στρατηγικη.πολιτικες δυναμεις που εχουν παθει πολιτικο ταρακουλο απο την επιβιωση του ΚΚΕ το ’91,εχουν αναθεωρησει αυτα που επεξεργαζονται 100000000 φορες,εχουν ιδρυσει περι τα 5-6 μετωπικα σχηματα,κ εχουν περαει στην συγχρονη αριστερη αναθεωρηση δεν επροκειτω να μεινουν απαθης στο συνδικαλιστικο σκελος κ με το ΠΑΜΕ να εχει ενα σχετικα καλο κυρος στους τοπους δουλιας.κ ηπολιτικη-στρατηγικη διαορα εγγυται στο οτι ο ενας λεει η εργατικη ταξη να γινε ταξη για τον εαυτο της κ οτι μεσα στην κριση αναδεικνυονται αναγλυφα οι 2 δρομοι κ ο αλλος λεει οτι πρωτα λυνεις την κριση,μετα δημιουργεις αντικαπιταλιστικη συνειδηση κ μετα μπορει κ να ανατραπη εξουσια η οποια δεν ειναι των μονοπωλιων αλλα του αστικου μπλοκ εξουσιας.επισης συμφωνα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ την εξουσια δεν πρεπει ο εργατης να την εχει μονος τοθ!αλλα να ειναι βαθυα δημοκρατης…..
    κ μαλιστα με »συγχρονο επαναστατικο τροπο»

  59. kontoxontros Ιανουαρίου 8, 2011 στις 7:50 μμ #

    Αυτοκριτική Νο1 Λοιπόν σχετικά με τον Μαργαρίτη εγώ τον επικαλέστηκα και απολογούμαι καθώς όντως το μετέφερα λανθασμένα, μα όχι εν είδει συνδικαλιάς που κατηγορήθηκα. Άλλωστε δεν θάταν πολύ έξυπνο από πλευράς μου από την στιγμή που την συνέντευξη πιθανότατα την έχετε ακούσει όλοι.
    Αυτοκριτική Νο2 Είχα υπόψιν μου την στάση που κράτησε το σωματείο καθηγητών στα φροντιστήρια και επομένως δεν γνώριζα τι ακριβώς είχαν κάνει τα υπόλοιπα σωματεία του χώρου.
    Πάντως η απεργία που κήρυξε και το βιβλίου χάρτου και το Ντυνάν (αν κάνω λάθος διαψεύστε με) ακόμα και αν ήταν 24ωρη σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι από κοινού με την αστική τάξη πολεμάει την προσπάθεια του ΠΑΜΕ κτλ κτλ.
    Αντιθέτως καλό θα ήταν να δούμε εάν υπήρχε προσπάθεια του ΠΑΜΕ να διερευνήσει εάν μπορούν τα εν λόγω σωματεία ή εαν διατίθενται οι πρωτοπορίες τους να στηρίξουν την απεργία. Όχι βέβαια ότι θα ρύθμιζε με βάση αυτό την απεργία, αλλά η παρουσία συμμάχων θα έπρεπε να είναι μία μεταβλητή που θα την έπαιρνε υπόψιν στην χάραξη τακτικής

    Συνεχίζοντας στο εργατικό και επειδή μιλάμε για την στήριξη που παρέχει το ΠΑΜΕ στους εργάτες, στο θέμα του Μπανκέ είπαμε ότι είναι πιο περίπλοκο αλλά ακόμα δεν έχω ακούσει μία σοβαρή κριτική ή αυτοκριτική γιατί το ΠΑΜΕ δεν πήρε το μέρος των εργαζομένων. Επειδή όμως δεν είναι ανάγκη να αναλωθούμε μόνο στον συγκεκριμένο αγώνα, την ίδια ερώτηση μπορούμε να θέσουμε για την μη στήριξη-μα ούτε καν και δημοσιοποίηση (όπως είχε υπονοήσει ο Σφυροδρέπανος από το μπλογκ του) του αγώνα για την επαναπρόσληψη του Παλαιστίδη.

    Επιπλέον, στο θέμα που τέθηκε σχετικά με το λιμάνι, θα ξανα τονίσω πως στον αγώνα συμβάλεις ανάλογα με τις αντικειμενικές σου δυνατότητες και επομένως πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τι παραπάνω θα μπορούσαμε να κάνουμε. Τα ίδια παράπονα είχαν εκφραστεί και από την ΟΚΔΕ σχετικά με την αδύναμη συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΙΑ στον αγώνα του banquet. Επομένως κομμάτια της αριστεράς αποδίδουν μάλλον στην ΑΝΤΑΡΣΙΑ μία δύναμηισχύ που στην πραγματικότητα (ακόμα) δεν έχει.
    Και μιας και μιλάμε για στοιχειώδη αλληλεγγύη, προσπαθώ να αποδείξω ότι η ανταρσια για αντικειμενικούς λόγους δεν τα έκανε πουτάνα στο λιμάνι αλλά απλά βοήθησε στο μέτρο των δυνάμεών της. Αντίθετα σε πολλές περιπτώσεις το ΚΚΕ παίρνει την πολιτική επιλογή να μην στηρίξει δράσεις αλληλεγγύης ακόμα και εάν πρόκειται για διώξεις αγωνιστών από το αστικό κράτος (όπως πχ οι σύντροφοι Εαακίτες και ΑΚπίτες στην Κομοτηνή που έφαγαν μηνύσεις από τον εργολάβο και η ΠΚΣ καταψήφιζε τα ψηφίσματα από κοινού με ΔΑΠ-ΠΑΣΠ)

    Ολοκληρώνοντας τα του εργατικού σχετικά με την αιχμή που άφησε ο Μπρεζ. ας πει κάποιος που τα ζει από μέσα τι παίζει με το ΣΕΚ και τον συντονισμό, καθώς στην Θεσσαλονίκη μια χαρά συμμετέχει.

    Στα του φοιτητικού τώρα, γράφτηκε ότι το ΚΚΕ δεν θα πάρει μέρος στον εκφυλισμό των συνελεύσεων, δεν θα μπαίνει σε συνελεύσεις 50-60 ατόμων κτλ κτλ.

    Επειδή όμως τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράματα, το ΜΑΣ επιλέγει πολλές φορές να μην μπει όχι σε συνελεύσεις 50-60 ατόμων, αλλά ακόμα ακόμα και σε συνελεύσεις 130 ατόμων και μάλιστα σε σχολές όπου εκλογικά είναι πρώτη δύναμη (πχ Φυσικό Θεσσαλονίκης.)Παραδείγματα υπάρχουν αρκετά στον τελευταίο γύρο συνελεύσεων πανελλαδικά και μπορώ πρόχειρα να αναφέρω το Μαθηματικό και το ΠΑΜΑΚ. Έτσι λοιπόν το ΜΑΣ αντί να προσπαθήσει να σπάσει αυτήν την αντίληψη έχει επιλέξει άλλον δρόμο, βάζοντας Επιτροπές αγώνα την ώρα της συνέλευσης κτλ κτλ.

    Στα του μπάχαλου το ζήτημα είναι περίπλοκο και σηκώνει μεγάλης ανάλυσης. Εν τάχει να πω ότι ακόμα και από συνιστώσες που παλαιότερα μπορεί και να το στήριζαν τακτικά, στο σήμερα έστω και σε επίπεδο λεκτικό, μιλούν για σφιχτή περιφρούρηση. Μένει, λοιπόν, αυτό να αποκρυσταλλωθεί και στον δρόμο.
    Από εκεί και πέρα για να πετάξω πάλι πίσω το μπαλάκι, θέλω να ρωτήσω αν κατάφερε το ΚΚΕ σε πορείες που δεν έχουν να κάνουν μόνο με το ΠΑΜΕ και τις άλλες συσπειρώσεις του, να αποσοβήσει τα μπάχαλα. Δλδ σε πορείες όπου ο κόσμος που κατεβαίνει εκτός του ότι είναι πολλής, δεν μοιράζεται οπωσδήποτε μεγάλο επίπεδο συμφωνίας (δεν είναι οπωσδήποτε κόσμος που πρόσκειται φιλικά) και μπορεί να υπάρχουν για παράδειγμα μαζικά συγκρουσιακές αντιλήψεις.Εκεί πως μπορείς να το σώσεις?
    Χρειάζεται πολιτική βούληση, την οποία κομμάτια του χώρου των εαακ δεν την έχουν(ή δεν την είχαν) είναι όμως και αντικειμενικές οι δυσκολίες και επομένως είναι πολλές φορές διακύβευμα το αν θα τα καταφέρεις ως πρωτοπορία να αφοπλίσεις καμια χιλιάδα μπαχαλάκια…. Και να κλείσω με ένα παράδειγμα, ότι στον Φλεβάρη-Μάρτη, στην Θεσσαλονίκη που οι Φοιτητικοί.Σύλλογοι θα μπαίνανε στα γραφεία της Ε.Ε. και το μπαχάλεψαν κάτι καλόπαιδα, οι Κνίτες δεν μπόρεσαν να κάνουν κάτι παραπάνω από ότι έκαναν οι ΕΑΑΚίτες…

    Τέλος, για να μην αναλωθούμε στο φοιτητικό και την απαξίωση των Γ.Σ. (άλλωστε δεν θα σας βάλω να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα) μία έκκληση ανάλυσης να καταλάβουμε και εμείς οι μελλοντικοί εργαζόμενοι γιατί δεν στηρίχθηκε ο αγώνας του Παλαιστίδη καθώς και του Μπανκε.

  60. RED LEBEL Ιανουαρίου 8, 2011 στις 8:30 μμ #

    μα στ’αληθεια αναρωτιεσαι φιλε γιατι δε στηριχθηκε ο αγωνας του Παλαιστιδη?1)υπαρχει ανακοινωση του συλλογου εμπορουπαλληλων που ειναι ο αρμοδιος.
    2)ο ιδιος ο Παλαιστιδης ανηκει σε ΔΙΑΣΠΑΣΤΙΚΟ σωματειο κ αντιπαραθετικο με τους εμπορουπαλληλους κ παρ’ολα αυτα ο Συλλογος εβγαλε ανακοινωση κ καλως εκανε κ κατηγγηλε την απολυση.εχουν μπλογκ οι εμπρουπαλληλοι Αθηνας κ μπορεις να το ψαξεις.
    την περιπτωση της Μπανκε ουτε καν την ξερω.δηλαδη δεν ξερω λογους απολυσης κ ποιος απολυθηκε,γιατι υπηρξε εργοδοτικη τρομοκρατια κτλ κτλ.οποτε δε θα τοποθετηθω.παντως δε νομιζω οτι πηγε καποιος να καταγγειλει απολυση στο ΠΑΜΕ κ να του ειπε το ΠΑΜΕ »φυγε γιατι εισαι ΟΚΔΕ» κτλ κτλ

    οσο για τα φοιτητικα μην λες καλυτερα για συνελευσεις γιατι τα ΕΑΑΚ στην Παντειο περσυ καλουσαν στις 21 Απριλη σε γενικη συνελευση σε ενα τμημα στην Παντειο για τα επαγγελματικα δικαιωματα των φοιτητων του τμηματος αντιπαραθετοντας την ΓΣ με μια ανωτερη μορφη παλης την απεργια.αλλα βλεπεις εκει η απεργια ειχε κυρρυχθει απο το κομματοκεντρικο ΠΑΜΕ κ οχι απο το ανεξαρτητο ταξικο ρευμα στο εργατικο κινημα.εκει τι επρεπε να κανει το ΜΑΣ λοιπον?να παει στην Συνελευση?μαλλον οχι…….

  61. andreas Ιανουαρίου 8, 2011 στις 8:55 μμ #

    Διάβασα μ’ ενδιαφέρον την όλη συζήτηση. Η αλήθεια είναι πως έχω γράψει αρκετά πράγματα σχετικά με τις τοποθετήσεις κάθε σ. ξεχωριστά. Δεν ξέρω αν υπάρχει ενδιαφέρον να κάνω κατάχρηση του χώρου κι’ έτσι στέλνω μόνο το πρώτο μέρος με ορισμένες γενικές τοποθετήσεις.

    ΜΕΡΟΣ Α

    “Για όποιον δεν έχει παρωπίδες, η εργατική τάξη του ιδιωτικού τομέα που κινητοποιείται αυτή τη στιγμή στη χώρα βρίσκεται και δρα κατά συντριπτική πλειοψηφία στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Η ίδια η σύνθεση των συγκεντρώσεων αυτό δείχνει καθαρά. Πλήθος επιχειρησιακών σωματείων έχουν αναγνωρίσει την αναγκαιότητα της ταξικής συσπείρωσης με αγώνες να αναπτύσσονται σε χώρους όπως ο Κατσέλης ή τα Λίντλ τα Πράκτικερ και πολλοί άλλοι χώροι δουλειάς σε όλη τη χώρα”.

    Δρα μέσα από τις “συγκεντρώσεις” του ΠΑΜΕ είναι ένα πράγμα, το να δρα μέσα από το ίδιο το ΠΑΜΕ είναι ένα άλλο πράγμα. Δεν ξεχνάμε ότι οι συγκεντρώσεις είναι ένα κορυφαίο σημείο αλλά το ερώτημα είναι αν είναι κορυφαίο σε σχέση με το τι γίνεται στον συνδικαλισμό γενικά. Είναι ανώφελο να συζητάμε αν οι αποφάσεις του ΠΑΜΕ περνούν από την ΚΕ του ΚΚΕ, είναι γεγονός ότι έτσι έχουν τα πράγματα, αλλά το να μένει κανείς σ’ αυτή την απλή διαπίστωση δεν σημαίνει τίποτα. Η σχέση ανάμεσα στο Κόμμα και στα συνδικάτα υπάρχει πάντα και θεωρητικά πρέπει να είναι μια ζωντανή και διαλεχτική σχέση. Είναι λοιπόν αναπόφευκτη μια σχέση ανάμεσα στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ. Αλλά το ίδιο ισχύει για τις υπόλοιπες συνδικαλιστικές παρατάξεις καθώς και τα συνδικαλιστικά σχήματα στα οποία έχουν παρουσία το ΝΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.

    Είναι σωστό ότι η μεταφορά της λογικής των ΕΑΑΚ στο συνδικαλιστικό κίνημα ήταν που παρήγαγε μεταξύ άλλων τα πρωτοβάθμια σωματεία; Αυτό δεν είναι σωστό, γιατί θα ήταν σαν να λέγαμε ότι η αρνητική εμπειρία της ΚΝΕ στην περίοδο 2006 – 2007 παρήγαγε το ΜΑΣ και το ΠΑΜΕ, ενώ υπήρχαν και άλλες διεργασίες. Αυτό όμως που δεν είναι σωστό είναι το εξής:
    “Η διολίσθηση σε αριστερίστικα επιχειρήματα περί αμόλυντου επιχειρησιακού συνδικαλισμού αντιπαραθετικά με τον κλαδικό, ομοιοεπαγγελματικό, διανθίζεται με επιχειρηματολογία για τον εργοστασιακό συνδικαλισμό της δεκαετίας του 80, χωρίς να εξετάζονται οι ιστορικές συνθήκες που γέννησαν τον τελευταίο (άνοδος του κινήματος, άλλοι συσχετισμοί), αλλά και τα χρήσιμα διδάγματα από την κατάληξή του”.

    Εδώ θίγονται πολλά ζητήματα. Ο συνδικαλισμός της δεκαετίας του ΄80 που παρήγαγε για παράδειγμα την ΟΒΕΣ δεν μπόρεσε να βρει συνέχεια για έναν απλό λόγο: Δεν υπήρχε η πολιτική οργάνωση που θα αναλάμβανε τη συνέχιση και τη μεταφορά των εμπειριών σε νεότερες γενιές, δεν υπήρχε δηλαδή το κόμμα. ο όρος “άνοδος του κινήματος, άλλοι συσχετισμοί” είναι βέβαια γενικά κι’ αφηρημένα σωστός, αλλά αυτοί οι όροι καθορίστηκαν και συνδιαμορφώθηκαν και από τον εργοστασιακό συνδικαλισμό της δεκαετίας του ΄80, στον οποίο πολλά έχει να πει κανείς για τον απεργοσπαστικό και ρεφορμιστικό ρόλο του ΚΚΕ.

    Βέβαια το αντεπιχείρημα είναι ότι “το ΚΚΕ είναι το κόμμα της εργατικής τάξης”. Αυτό το επιχείρημα έχει μια σωστή και μια λαθεμένη πλευρά. Η σωστή πλευρά είναι ότι το ΚΚΕ είναι ένα εργατικό κόμμα, συσπειρώνει ένα μέρος της εργατικής τάξης και οι εργαζόμενοι όταν πρόκειται να κινητοποιηθούν θα πάνε με το μέρος των εργατικών κομμάτων που τους είναι γνώριμα από το χώρο δουλειάς τους και ευρύτερα απ’ την πολιτική ζωή. Η λαθεμένη πλευρά είναι ότι το ΚΚΕ δεν έχει ένα μεταβατικό πρόγραμμα για τη “λαϊκή εξουσία” και τη “λαϊκή οικονομία”. Το να μπαίνουν οι στόχοι αυτοί είναι σωστό, το να μην υπάρχει ένα μεταβατικό πρόγραμμα σαφές και καθαρό που να δείχνει με ποιον τρόπο θα γεφυρωθεί η σημερινή κατάσταση με το αύριο της σοσιαλιστικής προοπτικής ή έστω της “λαϊκής εξουσίας” και “λαϊκής οικονομίας” αυτό είναι ισοδύναμο με το να μην μπαίνουν καν οι στόχοι αυτοί.

    Το ΠΑΜΕ και οι σ. που γράφουν εδώ και λένε ότι ο αγώνας δεν είναι για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι δυο ευρώ παραπάνω αλλά για να μπουν ευρύτερα πολιτικά ζητήματα, έχουν απόλυτο δίκιο. Ποια είναι τα πολιτικά ζητήματα; Η εξουσία των εργαζομένων ή έστω αυτό που το ΚΚΕ αποκαλεί “λαϊκή εξουσία” (και το οποίο υπέστη κάποια διαφοροποίηση προς τα αριστερά σε σχέση με το 18ο Συνέδριο με συνεντεύξεις της Α. Παπαρήγα).

    Αλλά πως θα τεθούν αυτά τα ευρύτερα ζητήματα, πως θα τεθεί ο τελικός στόχος που είναι ο σοσιαλισμός αν δεν τεθούν ενδιάμεσα ζητήματα; Γιατί να τεθούν ενδιάμεσα ζητήματα; Πρώτον, γιατί αυτά λειτουργούν διαπαιδαγωγητικά για την εργατική τάξη. Δεύτερον, γιατί διαμορφώνουν τους πραγματικούς στόχους της πάλης των εργαζομένων (σε αντίθεση με τη διεκδίκηση των δυο ευρώ). Τρίτον, ο στόχος της πάλης των συνδικάτων δεν μπορεί να είναι αφηρημένα ο σοσιαλισμός αλλά απαιτήσεις που οδηγούν λογικά και αναπόφευκτα στον σοσιαλισμό.

    Πάνω στο ζήτημα αυτό υπάρχει σύγχυση. Ένα μεταβατικό αίτημα είναι η κινητή κλίμακα ωρών, που σημαίνει την απαίτηση να δουλεύουμε όλοι και να δουλεύουμε λιγότερο από το οκτάωρο, χωρίς μείωση των αποδοχών του οκτάωρου. Αυτό το αίτημα είναι το μόνο που μπορεί να ενώσει το κίνημα των εργαζόμενων και των ανέργων. Είναι ένα αίτημα το οποίο προφανώς είναι αδύνατο στον καπιταλισμό, αλλά θα έχει μια τεράστια απήχηση, ενώ ταυτόχρονα υψώνει τη συνείδηση των εργαζομένων και λογικά και αναπόφευκτα οδηγεί στον σοσιαλισμό. Το ΚΚΕ από καιρού σε καιρό πετάει το σύνθημα για “δημόσια έργα ώστε να μειωθεί η ανεργία”. Ακόμα κι’ αυτό μπορεί να γίνει ένα μεταβατικό αίτημα στις σημερινές συνθήκες αν το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ επιμείνουν πάνω στο σύνθημα αυτό και το κάνουν σημαία τους. Αλλά δεν το κάνει, το ακούμε αραιά και που, δεν αποτελεί σύνθημα οργάνωσης της εργατικής τάξης αλλά μια απλή “θέση” χαμένη γενικά κι’ αόριστα μέσα στο πρόγραμμα. Και βέβαια δεν είναι μια σωστή μεταβατική θέση.

    Ας διαβάσουμε το “Διεκδικητικό Πλαίσιο του ΠΑΜΕ 2009-10”:

    http://www.pamehellas.gr/fullstory.php?lang=1&wid=93

    Ποιες είναι οι συγκεκριμένες διεκδικήσεις για την ανεργία (παράγραφος 7); Μόνο διαπιστώσεις για το μέγεθος της ανεργίας, τους μετανάστες κ.ά. συνιστούν αυτά ένα διεκδικητικό πλαίσιο;

    Ας πάρουμε ένα δεύτερο μεταβατικό αίτημα. Διαγραφή του δημόσιου χρέους, διαγραφή του ιδιωτικού χρέους των φτωχών νοικοκυριών, έξοδος από ευρωζώνη – Ευρωπαϊκή Ένωση – ΝΑΤΟ, κρατικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων κάτω από εργατικό έλεγχο. Πολλά μέλη του ΚΚΕ διαβάζοντας τις αναλύσεις της ΚΕ έχουν την εντύπωση πως αυτό το αίτημα είναι ρεφορμιστικό. Λένε ότι η διαγραφή του δημόσιου χρέους, αν γίνει από μια καπιταλιστική κυβέρνηση δεν μπορεί ν’ αλλάξει τους ταξικούς συσχετισμούς αλλά μόνον η “λαϊκή εξουσία” μπορεί να διευθετήσει αυτό το ζήτημα. Ακριβώς! Γι’ αυτόν τον λόγο είναι ένα μεταβατικό αίτημα που είναι αδύνατον να υλοποιήσει μια καπιταλιστική κυβέρνηση. Είναι ένα αίτημα που αν τεθεί, θα φέρει όλο το αστικό πολιτικό σύστημα στη γωνία και θα δημιουργήσει τις συνθήκες της ρήξης, της ανατροπής, της ανυπακοής και του ξεσηκωμού.

    Είναι ακριβώς το ίδιο με το αίτημα της κινητής κλίμακας ωρών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατο και μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να καταργήσει την ανεργία. Είναι αυτό λόγος ωστόσο για να μην μπαίνει από φόβο μήπως το πραγματοποιήσει κάποια καπιταλιστική κυβέρνηση; Τόσο το αίτημα της κινητής κλίμακας ωρών όσο και αυτό της διαγραφής του δημόσιου χρέους δεν μπορεί να το πραγματοποιήσει καμιά αστική κυβέρνηση. Αν τεθεί φυσικά από μόνο του και χωρίς το πολιτικό πλαίσιο της εργατικής εξουσίας, δεν σημαίνει τίποτε για την εργατική τάξη, αλλά το ζητούμενο εδώ είναι αυτό: Ένα εργατικό κόμμα να θέσει τέτοια μεταβατικά αιτήματα, να τα κάνει σημαία του, ώστε να πάρει συγκεκριμένη μορφή η πάλη για τον σοσιαλισμό. Αν μου δείξεις την κορφή στην οποία πρέπει να φτάσω αλλά δεν μου δίνεις τη σκάλα για ν’ ανέβω ως εκεί τότε αυτό είναι απλή δημαγωγία.

    “Μα η σκάλα υπάρχει, είναι η ένταση του ταξικού αγώνα”, λέει το ΚΚΕ. Σωστά, αλλά ο ταξικός αγώνας εντείνεται μόνο όταν οργανώνεις και συνθέτεις με τα σωστά μεταβατικά αιτήματα. Δεν φτάνει ο σοσιαλισμός στα λόγια και ο ρεφορμισμός στην πράξη όπως έκανε η παλιά σοσιαλδημοκρατία.

  62. Y Ιανουαρίου 8, 2011 στις 9:22 μμ #

    Αλλαγή χωρίς το ΠΑΜΕ δε γίνεται

    Η απεργιακή δραστηριότητα που έχει αναπτύξει από το Δεκέμβρη του 2009 το ΠΑΜΕ είναι βασικό χαρακτηριστικό των αγώνων ενάντια στα μέτρα στην Ελλάδα.

    Η ύπαρξη συνδικαλισμού είναι η βάση κάθε επαναστατικού χειραφετικού αγώνα κατά Λένιν. Η ύπαρξη συνδικαλισμού είναι όμως και απαραίτητο συστατικό κάθε ανεπτυγμένου καπιταλισμού. Ο συνδικαλισμός αυτός είναι λειτουργικός φυσικά μόνο αν ελέγχεται από φιλοκυβερνητικές και φιλοεργοδοτικές δυνάμεις.

    Σε καιρούς κρίσης οι απεργίες έξω από το πλαίσιο του κατεστημένου συνδικαλισμού είναι απαραίτητος όρος για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης σε επαναστατική κατεύθυνση. Και στις ΗΠΑ το ’30 οι κύριοι εργατικοί αγώνες αναπτύχθηκαν σε σύγκρουση με τον επίσημο συνδικαλισμό. Και τώρα στις ΗΠΑ υπάρχει ρεύμα συνδικάτων που σπάνε από την ALF-CIO.

    Είναι πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό ότι η πλειοψηφία της εργατικής τάξης του ιδιωτικού τομέα που κινητοποιείται το κάνει με το ΠΑΜΕ. Πρέπει να αναγνωρίζεται ως γεγονός. Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία δε κινητοποιείται καθόλου, ακόμα κι αν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θέλει άλλα για κάποιο περίεργο λόγο δε το κάνει.

    Όσο αφορά τη σχέση του ΠΑΜΕ με το ΚΚΕ τo σχόλιo 27 του Propagitor μου ‘χει τινάξει τα μυαλά στον αέρα:
    Aπό τη μία εγκαλεί αυτούς που κριτικάρουν αυτούς που »δεν δέχονται εντός τους πολιτικές παρατάξεις όπως το δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ και η Α.Παρέμβαση?» υπονοώντας ότι καλά κάνει το ΠΑΜΕ και δε δέχεται »δε δέχεται συγκεκριμένες παρατάξεις». Αν δε το κατάλαβα καλά διόρθωσε με σύντροφε.
    Από την άλλη λέει ότι στο ΠΑΜΕ χωράει »ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ συνδικάτο, σωματείο, θέλει να παλέψει σε ταξική τροχιά, ΠΑΣΚίτικο ΔΑΚίτικο, Συνασπισμένο να λάβει μέρος στο ίδιο μετερίζι με μας. Πρώτα στο δρόμο και μετά και στα όργανα του ΠΑΜΕ.»
    Τελικά δεν καταλαβαίνω? Θα δεχόταν ποτέ το ΠΑΜΕ στις γραμμές του Α.Παρεμβασίτη ή ΠΑΣΚΕίτης και ΔΑΚΕίτης ΟΚ αλλά Α.Π. ποτέ???

    Η παραπάνω ερώτηση ως κρίτικη στη στρεβλή και θολή σχέση που υπάρχει ανάμεσα σε Κόμμα και ΠΑΜΕ και που πολλοί σ. του ΚΚΕ δε θέλετε να παραδεχτείτε. Μπορεί να ‘ναι θολό και το μάτι μου, αλλά δείχτε το μου παρακαλώ.

    Ποιος εκφράζει ποιον στην εργατική τάξη?

    Σωστό είναι ότι σήμερα τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν κυρίως μικροαστική σύνθεση. Κι επειδή κάποιοι πάνε να το σχετικοποιήσουν αυτό σπεύδω να πω ότι καμία σχέση δεν έχει η σύνθεση αυτή με του ΚΚΕ που έχει συμπαγή εργατική βάση.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται και ιδεολογικά σε μικροαστικά πεδία. Δε μιλά καν για πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης μέσα στην κοινωνία. Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑς από την άλλη στο σύνολο τους αντιλαμβάνονται την εργατική τάξη ως δύναμη αλλαγής της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι σήμερα μπορεί να μην την εκφράζουν αλλά σκοπός της ύπαρξης τους είναι να την εκφράσουν.

    Εδώ όμως ακριβώς είναι που χρειάζεται μια πιο προσεκτική ανάγνωση της ταξικής διαστρωμάτωσης και των πολιτικών της εκφράσεων.

    Το να πει κανείς ότι το ΠΑΜΕ εκφράζει την ε.τ. του ιδιωτικού τομέα (επειδή εκφράζει την πλειοψηφία που κινητοποιείται) και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλοι οι άλλοι τους μικροαστούς είναι υπεραπλούστευση και σίγουρη λανθασμένη βάση για περεταίρω συμπεράσματα.

    Στην ανάλυση που κάνει ο Prop με καταπληκτική ευκολία κατατάσσει λίγο – πολύ όλους τους καθηγητές στους μη εργατικούς κλάδους της μισθωτής εργασίας (μιλώντας για την ΕΛΜΕ). Η δικά μου θέση είναι ότι οι καθηγητές ανήκουν στο σώμα της σημερινής εργατικής τάξης.

    Μετά έρχεται το θέμα της νεολαίας της ε.τ. των 700 ή 500 ευρώ, της εργασιακής προσωρινότητας (επισφάλειας), αλλά συχνά και της υψηλής επιστημονικής κατάρτισης και παιδείας.

    Στο ποστ του ο Prop αντιμετωπίζει το θέμα αφοριστικά και καρικατουρίστικα. Και το λέω αυτό γιατί η ταξική του ανάλυση είναι θολή: συγχέει »νέους επιστήμονες από τα μεσαία στρώματα», »προλεταροποιημένους μικροαστούς» και »μεσοστρώματα της εργατικής τάξης (βλ. εργατική αριστοκρατία)».

    1) Η εργατική αριστοκρατία δεν είναι »μεσόστωμα της εργατικής τάξης». Είναι το ανώτατο στρώμα της στον καπιταλισμό.

    2) Οι νέοι επιστήμονες δεν είναι όλοι από τα μεσαία στρώματα. Πολλοί προέρχονται από την ε.τ.. Άλλοι μπορεί να προέρχονται από τα μεσαία στρώματα αλλά έχουν ήδη οργανικά ενταχθεί στην ε.τ.

    3) Οι προλεταροποιημένοι μικροαστοί δεν ανήκουν πια στα μεσαία στρώματα αλλά στην ε.τ.

    Αυτά για να ξεκαθαρίσουμε τον αχταρμά που παρουσιάστηκε ο οποίος βολεύει την πολιτική σπεκουλάτσια.

    Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ δεν έχουν καταφέρει να εκφράσουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι των νέων εργαζομένων με πολύ συγκεκριμένα εργασιακά χαρακτηριστικά. Οι νέοι αυτοί αποτελούν στρατηγικό κομμάτι της ε.τ. όχι για λόγους α λα Μαρκούζε κλπ. αλλά για αντικειμενικούς λόγους εκ των οποίων η ποσότητα τους αυτή καθαυτή σα ποσοστό του ενεργού πληθυσμού αλλά και τα περιθώρια πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης τους.

    Με τον ίδιο τρόπο που γίναν οι σπεκουλάτσιες που ανέφερα παραπάνω θα μπορούσα κι εγώ να πω ότι το ΠΑΜΕ εκφράζει κυρίως μεσήλικες εργάτες με σταθερή μέχρι τώρα εργασία. Μπορείτε να απορρίψετε ή να επιβεβαιώσετε αυτή τη θέση, αλλά έχει νομίζω μια αξία μια συζήτηση πάνω σ’αυτό.

    Είναι βολικό για το ΠΑΜΕ να δικαιολογεί με τα ‘μικροαστικά κατάλοιπα’ των νέων την αδυναμία οργάνωσης του κομματιού αυτού. Η αλήθεια είναι ότι για να γίνει αυτό χρειάζονται νέοι τρόποι δράσης πέραν των παραδοσιακών που δεν έχει καταφέρει να ανακαλύψει .

    Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΤΣΥΑς ψάχνονται λίγο παραπάνω πάνω σ’αυτό χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να μπορούμε να πούμε ότι προχωρούν βέλτιστα στην οργάνωση των νέων αυτών. Το ότι είναι συχνά πιο ελκυστικές δε το εκμεταλλεύονται ώστε να βαθαίνει η πολιτικοποίηση και η οργάνωση και μ’αυτή την έννοια έχει βάση η κριτική περί σχετικής υποταγής σε αναρχικά ιδεολογήματα (ή στυλ).

    Διδάγματα από το φοιτητικό κίνημα

    Η αναφορά στο φοιτητικό κίνημα είναι πολύ χρήσιμη και η κριτική που γίνεται από τον Prop στις μορφές του 2006 είναι σωστή σε γενικές γραμμές. Πλην όμως η ΚΝΕ »δεν έπαιξε στο παιχνίδι αυτό καλοπροαίρετα» αλλά υποχρεώθηκε να παίξει ώστε να αποφύγει μια νέα οργανωτική και πολιτική της συρρίκνωση που θα έκλεινε τον κύκλο της ιστορικής της ανάκαμψης (1999-2006??).

    Είναι πολύ καλή η κριτική της τακτικής των υπολοίπων αλλά πρέπει κανείς να βλέπει ότι η κινηματική τακτική της ΚΝΕ ήταν ανύπαρκτη. Δεν είχε υποστεί καμία επεξεργασία και ήταν υποδουλωμένη στη λογική της οργανωτικής και μόνο αύξησης της ΚΝΕ. Το ΜΑΣ είναι η μετά τη μπόρα επιστροφή στην αδιέξοδη αυτή τακτική αφού έφυγαν και σειρά στελεχών που προβληματίστηκαν. Το ΜΑΣ είναι η απτή απόδειξη ότι η ΚΝΕ δεν έμαθε τίποτα από το 2006.

    Και είναι απλά άνω ποταμών να λέγεται ότι το ΜΑΣ χτυπάει την παραταξιοποίηση του φ.κ. Ας υποθέσουμε ότι ένα σχήμα των ΕΑΑΚ ζητά να μπει στο ΜΑΣ. Πώς το αντιλαμβάνεται αυτό η φοιτητική ΟΒ της ΚΝΕ που έχει να το διαχειριστεί??

    Σε πολλές επαρχιακές πόλεις οι ΠΚΣάριοι-ΜΑΣίτες δεν είναι παρά γραφικές αυτιστικές παρέες που στρατολογούν με φιλικούς όρους σε καφετέριες.

    Ο Μπρέζνιεφ το πιάνει απόλυτα στα σχόλια του. Θα τα παρεμβάλω παρενθέσεις για να ανιχνεύσω αντιστοιχίες με σήμερα:
    »να κάνουμε εξ αρχής ότι κάναμε τον ιούνη,» (δηλαδή να μπούμε σε μέτωπο)
    »έχοντας ως βάση το όχι» (πχ. στο Μνημόνιο και την αντιλαϊκή πολιτική εν γένει) »που θα αναδείκνυε τον ένοχο (νδ-πασοκ-εε)»,
    »αντί να βάλουμε όλη την πρότασή μας για» (λαϊκή εξουσία)
    »που αντί να μπαίνει προαπαιτούμενο θα αναδεικνυόταν στην πορεία των γεγονότων»

    Μου φαίνεται απίστευτο που ο Μπρεζ δε το βάζει ως θέση αλλά ως ‘προβληματισμό’ και δε βλέπει την προφανή κόκκινη γραμμή που συνδέει τη λανθασμένη προσέγγιση της ΚΝΕ τότε με τη συνολική του ΚΚΕ τώρα.

    Συνδικαλιστική αντίληψη και πράξη

    Όσα απέδιδε το ποστ στους ΑΝΤΑΡΤες περί της άμεσης δημοκρατίας που αποτυπώνεται μόνο στον Α’ βαθμό και της a priori απόρριψης του Β’ βαθμού φάνηκε κι από τα εδώ τους σχόλια ότι ήταν καρικατουρίστικες στρεβλώσεις.

    Η κριτική από την άλλη που γίνεται για στάση συγκεκριμένων σωματείων φιλο-ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τα κλαδικά τους επειδή ανήκουν στο ΠΑΜΕ, αλλά και για τη στάση στην περυσινή 48ωρη του ΠΑΜΕ και στην απεργία των ναυτεργατών είναι πολύ σωστή (συμπεριλαμβανομένης της κριτικής του Μπρέζνιεφ στον Κοντόχοντρο για λιμάνι) και δείχνει όντως στοιχεία τρομερής πολιτικο-συνδικαλιστικής ανωριμότητας.

    Από την άλλη έχει βάση κι αυτό που λέει ο Βουρνούκιος για το »χάσμα ανάμεσα στη (συνδικαλιστική) αντίληψη και την πράξη» που υπάρχει σε όλες τις δυνάμεις. Πλην όμως, έχω την αίσθηση ότι είναι πολύ πιο μεγάλο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Από πλευράς ΠΑΜΕ πολύ μεγάλα φάλτσα ήταν η Μπλανκέ αλλά και η υπόθεση της Κούνεβα.

    Για τα ΔΣ των σωματείων συμφωνώ απόλυτα με τον Prop ότι πρέπει να έχουν και καθήκοντα σχεδιασμού και όχι μόνο διεκπαιρωτικά. Αλλιώς απλά δεν είμαστε μαρξιστές – λενινιστές.

    Και τώρα πρόχειρα λίγη κωδικοποιημένη επιστημονική φαντασία για τροφή για σκέψη:
    – Συνδικαλιστικές συσπειρώσεις βάσει πλαισίου ανοιχτές τόσο σε άτομα όσο και σε οργανωμένες δυνάμεις
    – Ανάληψη αγωνιστικών πρωτοβουλιών (απεργιακών και άλλων) εκτός του πλαισίου της ΓΣΕΕ
    – Μεγάλο βάρος στη βιομηχανική εργατική τάξη – περιφρουρήσεις
    – Ειδικά επξεργασμένη τακτική για πρεκαριάτο και νέους επιστήμονες της εργατικής τάξης
    – Συνειδητοποίηση της σημαντικότητας της σύνδεσης των δύο παραπάνω
    – Ένταξη των Α’βάθμιων στο ΠΑΜΕ. Απόρριψη του αρνητισμού του Βουρνούκιου πάνω σ’αυτό.
    – ‘Οσο δεν επιτυγχάνεται το παραπάνω συνενόηση των ανατρεπτικών συνδικαλιστικών δυνάμεων.
    – Ο Συντονισμός να ΠΑΡΕΙ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ.

    Τώρα για να στρίψει την προσοχή του ο »κάθε καλοπροαίρετος» στο ΠΑΜΕ (όπως κάποτε ο κάθε σέξι νέος στο Ρήγα) πρέπει και το ΠΑΜΕ να στραφεί προς τον καλοπροαίρετο σταματώντας:
    – τις επιθετικές αλυσίδες απέναντι σε άλλες δυνάμεις
    – τη φοβία να μη διαδηλώνει εκεί που άλλωτε οι διαδηλωτές του ΕΑΜ προχωρούσαν άοπλοι μέσα στις σφαίρες επειδή φοβάται… ξέρω γω τι στο διάολο.
    και αρχίζωντας:
    – να παρακολουθεί την εξελιξη της περιφρούρησης των Α’βάθμιων και να αναπροσαρμόζει τη στάση του σε σχέση με την εξέλιξη αυτή.

    Πιο ανοιχτοί ΑΝΤΑΡτες, πιο ανοιχτοί ΚΚέδες

    Η πλειοψηφεία αυτών που γράφουμε εδώ στο Γκράνμα είμαστε είτε Κνείτες και ΚΚέδες είτε πρώην που δε γίναμε ποτέ μέλη άλλου χώρου.

    Γι αυτό και νομίζω ότι οι πολύ αντιΚΚΕ ΑΝΤΑΡτες δε γράφουν σταθερά εδώ. Γράφουν όμως κάποιοι εντελώς αντίΑΝΤΑΡτες ΚΚέδες που συμφωνούν με τη γραμμή Γόντικα:
    » Σήμερα, μπροστά στην άνοδο της ταξικής πάλης, μπροστά στην προσπάθεια ανασύνταξης του εργατικού, συνδικαλιστικού κινήματος και άνοδο του ρόλου του ΚΚΕ στην πολιτική πάλη, επιλέγεται, για άλλη μια φορά, η χρησιμοποίηση του οπορτουνιστικού χώρου, από τα διάφορα διαλυμένα κομμάτια του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ ως τις διάφορες γκρούπες, συχνά ετερόκλητες που απαρτίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

    Παρά τις διαφορές που έχουν στις γραμμές τους, επιχειρείται να ανασυνταχθούν πάνω στο έδαφος της πάλης με το ΚΚΕ και την πολιτική του.

    Είναι σχέδιο. Δε σημαίνει, για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, ότι όλοι όσοι ακολουθούν αυτές τις δυνάμεις είναι πράκτορες ή άνθρωποι στην υπηρεσία της αστικής τάξης. Το ότι αυτός ο χώρος κηδεμονεύεται και είναι υπονομευόμενος από διάφορα κέντρα είναι πέρα για πέρα βέβαιο.»
    http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/page.do?publDate=21/12/2010&id=12961&pageNo=6&direction=1

    O Γόντικας εδώ μας λέει χωρίς καμία απόδειξη, κανένα στοιχείο αλλά και ούτε καν με μια αξιοπρεπή πολτική ανάλυση που να ξεπερνά τον αυτισμό ότι η ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑς ελέγχεται από το αστικό κράτος, είναι μαριονέτα στα χέρια του.

    Δε μας λέει τίποτα λιγότερο.

    Με ενός ίδιου επιπέδου ανάλυση θα μπορούσα να πω κι εγώ »δε μπορεί το ΚΚΕ να κάνει τόσες πολλές πατάτες από το 2006 στο 2008 και το 2010 και να χάνει τόσο μαλακισμένα ευκαιρίες ριζικής αλλαγής του πολιτικού σκηνικού. Θα είναι διαυρωμένο από πράκτορες». Φυσικά δε το λέω, γιατί θα ήταν τρομερή ανοησία, αλλά όχι μεγαλύτερη από αυτή που λέει ο Γόντικας.

    Αυτό αναπαράγουν εδώ ο Άναυδος που διψά για τη στιγμή που οι ΚουΚούεδες ΝεοΜπολσεβίκοι θα συντρίψουν φυσικά τα οπορτούνια της Ανταρσύας (»η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη» μας λέει ο σύντροφος) και ο Μέλιτον μιλώντας για »εκ διαθλασεως παιδι της ρεφορμιστικης τασης» και ξεδιπλώνοτνας στη συνέχεια μια πλήρως εργατίστικη λογική στην οποία σχεδόν απορρίπτεται η ανάγκη θεωρητικής δουλειάς.

    Για τους συντρόφους αυτούς θα ήθελα να σχολιάσω ότι κατ’αρχάς δεν καταλαβαίνω γιατί σπατάλανε τόσο χρόνο στο Γκράνμα για να συζητούν κυρίως με την »5η φάλλαγγα στο εργατικό κίνημα» (γιατί εκ των πραγμάτων με ‘αριστεριστές’ συζητούν στο Γκράνμα, εκεί είναι που ανάβει η κουβέντα και κάνουμε hits). Κάτι μου λέει ότι το κάνουν γιατί η συζήτηση τους δίνει πράγματα που έχουν αντίκρυσμα εκεί στον έξω κόσμο και τους βοηθούν στη δουλειά τους. Θα έπρεπε λοιπόν να είναι πιο τίμιοι και να μη μας το παίζουν ΑΝΤΑΡτοφάγοι.

    Μετά πάλι δε καταλαβαίνω συντρόφους όπως ο Μπρέζνιεφ που κάνει τρομερές αναλύσεις και είναι ειδικός στον εντοπισμό των παθογενιών των εξωκοινοβουλευτικών (δεν ειρωνεύομαι και κάνει και πολύ καλά που τις εντοπίζει, εμένα μια φορά με βοηθά τρομερά). Πώς κρίνεις εσύ σ. Μπρεζ τις παραπάνω γραμμές του Γόντικα?

  63. a8lios Ιανουαρίου 8, 2011 στις 9:34 μμ #

    Γι αυτό λοιπόν Υ δεν είχες γράψει τπτ μέχρι τώρα στα σχόλια. Σωστός! Κι εγώ κάτι τέτοιο ολοκληρωμένο σκεφτόμουνα να γράψω, ίσως και σαν ξέχωρο ποστ, όπως θα μπορούσε να ναι και το δικό σου…

  64. Y Ιανουαρίου 8, 2011 στις 9:40 μμ #

    Η κρίση μας ριζοσπαστικοποιεί όλους

    Για την υποτιθέμενη πορεία των ΑΝΤΑΡτών προς τα αριστερά (λες και δεν ήταν από πριν συνολικά κατά της ΕΕ) το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το ΚΚΕ σε σχέση με το θέμα του χρέους. Ακόμα και με το θέμα της ΕΕ αξίζει να παρακολουθήσει κανείς την πορεία της συνθηματολογίας που χρησιμοποιήθηκε από το ΚΚΕ από τις Ευρωεκλογές του 2009 μέχρι τώρα (και μη κάνετε τους μαλάκες στα σχόλια 17 και 18, δείτε το λίγο διαχρονικά): από την Απειθαρχεία – Ανυπακοή στην Αποδέσμευση (ως προμετωπίδες, άλλο τι είναι στα προγράμματα).

    Οι αλλαγές στη συνθηματολογία λοιπόν δεν είναι βάση για να στηριχτεί η εικόνα αφερρεγγυότητας που θες να δώσεις Prop.

    Και πίσω στα γνωστά…
    (σχόλιο 6 Red Label)

    Μια κρίση του καπιταλισμού μπορεί να δώσει τη θέση της σε μια φάση σχετικής σταθεροποίησης με τρεις τρόπους:
    1) μεταβάλλοντας το συσχετισμό δύναμης προς το κεφάλαιο
    2) μεταβάλλοντας το συσχετισμό δύναμης προς την εργασία
    3) με Επανάσταση και αρχή οικοδόμησης του Σοσιαλισμού.

    Σήμερα οδεύουμε προς το πρώτο. Εγώ σου λέω να στοχεύσουμε προς το δεύτερο με απώτερο στόχο το τρίτο (ει δυνατόν πριν λήξει η κρίση).
    Εσύ μου λες πρέπει να πάμε αποκλειστικά για το τρίτο.
    Αν είσαι σοβαρός, εσύ και οι υπόλοιποι που λέτε αυτό, πρέπει να μου πείτε συγκεκριμένα τι βήματα πρέπει να κάνουμε για να κάνουμε Επανάσταση.
    Αν δε μπορείτε τότε αφήστε τους αριστερίστικους λεονταρισμούς κι ελάτε να βρούμε πώς θα κάνουμε το δεύτερο για να φέρουμε πιο κοντά το τρίτο.

    Η παρέμβαση μου άργησε να ρθει γιατί…

    ξέκλεψα από δω κι από κει ένα 5ωράκι για να δω αυτή την καταπληκτική διάλεξη και συζήτηση, όπου ακούγεται και η φωνούλα του Μπρέζνιεφ να διατυπώνει τις γνωστές (και αξιαγάπητες) αντιφάσεις της. Αξίζει πραγματικά τον κόπο:
    http://www.omilos.tuc.gr/forum/viewtopic/120
    (για τα μάτια του σοβιετικού κυριούλη δεν έχω δει ακόμα και lava-pizza)

  65. propagitor Ιανουαρίου 8, 2011 στις 9:44 μμ #

    Κοντόχοντρε για ξηγήσου για την Κομοτηνή (και για ποιές μηνύσεις μιλάς).
    Για τα υπόλοιπα έχουμε χρόνο.

  66. βουρνούκιος Ιανουαρίου 9, 2011 στις 12:53 πμ #

    Η κουβέντα είναι εποικοδομητική και μας βοηθάει όλους μας! Γενικά συμφωνώ με την ουσία των γραφόμενων του Υ.

    Το ΚΚΕ χρειαζεται να σταματήσει να αποκαλεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ «σύγχρονους ΕΚΟΦίτες» και «πράκτορες». Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διασπαστεί και με το κομμουνιστογενές κομμάτι του μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική κοινή δράση αρχών. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να επεξεργαστεί ένα πιο συγκροτημενο σχέδιο απευθυνσης στο κίνημα σε ΚΚΕ και κομμουνιστογενες κομμάτι ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

    Εχουμε βεβαια μεταξύ μας σοβαρές διαφορές σε πολιτκά σοβαρά ζητήματα (πχ ΠΩΣ οικοδομούμε μετωπα). Αυτό δεν πρόκειτσι να λυθεί εύκολα, για αυτό και δεν μπορεί τώρα να υπάρξει ενιαίο εργατικό μέτωπο εφ όλης της ύλης! Μπορεί όμως να υπάρξει -στην κατευθυνση αυτή- εδώ και τώρα κοινή δράση βάσει αρχών. Μπορεί -και επιβάλλεται λέω εγώ- να υπάρξει άμεσα συνάντηση ΠΑΜΕ και ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ για κοινή απεργιακη συγκέντρωση και διαδήλωση, είτε με κοινό πλαίσιο -ει δυνατόν- είτε και χωρίς!

    Για το σωματείο βιβλίου χάρτου έχω να τονίσω πως δεν είναι διασπαστικό! Υπάρχει ήδη από το ’79-’80 παράλληλα με το σωματείο εμποροϋπαλλήλων. Υπάρχει το κλαδικό της Αττικής και το αντίστοιχο κλαδικό του ν. Θεσσαλονίκης με ικανοποιητική ταξική δουλειά!

  67. kontoxontros Ιανουαρίου 9, 2011 στις 2:21 πμ #

    Σχετικά με την Κομοτηνή μιλάω για την ιστορία με την λέσχη. Που όταν πήγε να ιδιωτικοποιηθεί ο φοιτητικός σύλλογος έκανε κατάληψη στην λέσχη και ο Πρύτανης και ο αξιοσέβαστος κ.κ. Χούτος (εργολάβος) αντέδρασαν με μηνύσεις ενάντια στον φ.σ.!! και σε έναν ΕΑΑΚίτη.
    Στην συνέχεια ως ένδειξη αλληλεγγύης πρέπει να πήγαν ΕΑΑΚίτες και ΑΚπίτες και έχτισαν το γραφείο του κ.κ. Πρύτανη. Φυσικά δέχτηκαν και αυτοί τις μηνύσεις σε συνδιασμό με τον ήδη διωκόμενο σύντροφο που έφαγε άλλη μία.
    Ε λοιπόν όταν στα ΔΣ κατέβαινε ψήφισμα αλληλεγγύης η ΠΚΣ το καταψήφιζε με επιχείρημα ότι το ψήφισμα δεν βάζει σωστά το θέμα της σίτισης-στέγασης…

  68. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 9, 2011 στις 2:44 πμ #

    Απαντάω σε μερικά σημεία και τα υπόλοιπα τα κρατάω κι εγώ για το μπρεζνιεφικό μανιφέστο.

    Τι έγινε με το παμε, το σωματείο επισιτισμού -που πρόσκειται στο παμε- και το μπανκέ; Να πω την αμαρτία μου, ούτε που κατάλαβα. Αυτοί που σήκωσαν το θέμα έβγαλαν μια ανακοίνωση ενάντια στη στάση του σωματείου, γιατί πήγαινε λέει να κάνει κομπρεμί με την εργοδοσία ή κάτι τέτοιο. Άκρη τελικά δεν έβγαλα, γιατί κάθε πλευρά μου έλεγε πολύ διαφορετικά πράγματα κι ήταν αδύνατο να τα διασταυρώσω και να τα εντάξω σε ένα λογικό πλαίσιο. Εκ των υστέρων έσβησε κάθε λεπτομέρεια από το μυαλό και μου έμεινε η γενική αίσθηση που είχα εξ αρχής ότι το πράγμα ήταν μπερδεμένο, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω περισσότερα ούτε στους άλλους, ούτε στον εαυτό μου. Μου έμεινε επίσης ότι η οκδε έδειξε ιδιοκτησιακή λογική κι ότι ούτως ή άλλως δεν ήθελε εξ αρχής κάποια συνεννοήση με το σωματείο. Μπορεί να τα έχω καταλάβει τελείως στρεβλά, αλλά αυτά ξέρω, αυτά εμπιστεύομαι κ μπορώ να καταθέσω.

    Τι θα περίμενα από την ανταρσύα στο λιμάνι; Αυτό που έκανε στο μπανκέ πχ. Αν για την οκδε δεν ήταν αρκετό και ήθελε επανάσταση, εμένα πάντως θα μου αρκούσε και θα περίσσευε. Κινητοποίηση συμπαράστασης κι αλληλεγγύης, έστω και για ένα απόγευμα. Το ίδιο κι από τον συντονισμό. Βέβαια αν κάποιοι χώροι επιλέγουν να συμμετέχουν στο συντονισμό της θεσσαλονίκης κι όχι της αθήνας τα ποσοστά σχιζοφρένειας στην ατμόσφαιρα χτυπάνε κόκκινο. Κι αν πρέπει να συνεδριάσει ο συντονισμός κάθε πόλης ξεχωριστά για να βγει μετά κοινή πανελλαδική στάση, τότε κι έναν χρόνο να κρατούσε η απεργία, το πολύ να προλάβαιναν να βγάλουν ομόφωνα μια ανακοίνωση κατά της επιστράτευσης.

    Αλλά ας μη δουλευόμαστε, κάποια πράγματα είναι ζήτημα αντανακλαστικών. Όταν δεν τα δείχνεις στον αγώνα των ναυτεργατών που κράτησε μια βδομάδα και κάνεις σημαία σου κάποιους τοπικής εμβέλειας αγώνες, επειδή εκεί κάνεις παρέμβαση, άστα να πάνε μπάνε. Κι άμα το θεωρητικοποιήσεις μετά θα καταλήξεις στα επιχειρησιακά σωματεία και θα απορρίπτεις ξέρω γω από θέση αρχής το δευτεροβάθμιο συντονισμό. Κι αυτό δεν είναι καρικατούρα, αλλά υπαρκτές τάσεις.

    Στο μανιφέστο του ψι έχω να πω τα εξής.
    Στο δεύτερο σχόλιο ο μπρέζνιεφ γράφει για τακτική ευελιξία και συγκεκριμένη ανάλυση της εκάστοτε κατάστασης. Ακριβώς πριν τα αποσπάσματα που παραθέτεις. Τη διακριτική τους παράλειψη από πλευράς σου την θεωρώ τίμιο οπορτουνισμό και δεν την παρεξηγώ. Η ενότητα δεν είναι φετίχ κι αν τη βάλεις προαπαιτούμενο, δε μιλάμε για τακτική ευελιξία. Η λογική δεν είναι να βρούμε ένα μίνιμουμ να μας χωράει όλους, αλλά μια βάση που εξυπηρετεί την υπόθεσή μας και πάνω σε αυτήν η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση. Επιμέρους συνεργασίες χωρίς κανιβαλισμούς, στη λογική του λένιν, μαζί χτυπάμε, χώρια βαδίζουμε, είναι αναγκαίο να γίνουν. Μέτωπο με πρόταση εξουσίας όμως όχι. Θα ήταν σκέτη κοροϊδία υπό αυτές τις συνθήκες.
    Αν κάνουμε πάντως συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, στην παρούσα φάση μάλλον τα πρωτοβάθμια ήταν αυτά που απέφυγαν το συγχρωτισμό για τους δικούς τους λόγους παρά το αντίθετο.

    Οι γραμμές του γόντικα δε με απασχόλησαν ιδιαίτερα και δε νομίζω ότι είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον μπορεί να βρει κανείς στο ρίζο. Αλλά οι αντάρτες τις έκαναν σημαία κι ανάγνωσμα μπεστ σέλερ και λένε ότι τους στοχοποιεί το πολίτ-μπιρό. Μια υπαρξιακή κραυγή αγωνίας, η απόδειξη ότι υπάρχουν. Ξέρεις πόσοι είχαν παράπονο ότι η ανακοίνωση της κε για τις εκλογές δεν τους είχε αναφέρει καν;
    Αλλά που να με πάρει ο διάολος με αυτή την πρόταση «Παρά τις διαφορές που έχουν στις γραμμές τους, επιχειρείται να ανασυνταχθούν πάνω στο έδαφος της πάλης με το ΚΚΕ και την πολιτική του» στην ουσία της, από την καταλαβαίνω έως συμφωνώ. Βασικά το πρώτο με κατεύθυνση το δεύτερο.

    Σε αυτά που αναφέρεις στο 63 το 2 είναι διαλεκτικά δεμένο με το 3α.
    Κάποιοι πάνε να συνδέσουν το 2 με το 3β γιατί δεν είναι ώριμες ακόμα οι συνθήκες για το 3α αλλά θα σπάσουν τα μούτρα τους και θα μείνουν με τα 3(γ).
    Ξέρεις ότι παρόμοια μεγαλειώδη ανάλυση με το 2 και το 3 έχει κάνει κι ο πι-πι; Τα μεγάλα μυαλά συναντιούνται.
    Κατά τα άλλα, μπορεί να φταίνε οι υψηλές προσδοκίες κι ότι εγώ τα έχω ξανακούσει, αλλά αυτή η συνάντηση με ψιλο-απογοήτευσε. Την περίμενα με περσότερο ζουμί.

    Πού θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; Κόψτε γαμώ την παναγία μου αυτό το μπρεζ, ποιος ψι σας το κόλλησε;

  69. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 9, 2011 στις 2:45 πμ #

    Εκεί προς το τέλος αναφέρομαι στη συνάντηση του ομίλου με το σοβιετικό κυριούλη.

  70. Y Ιανουαρίου 9, 2011 στις 5:55 πμ #

  71. Κώστας Π. Ιανουαρίου 9, 2011 στις 8:21 πμ #

    «Η θέση του ΚΚΕ είναι και παραμένει, την αποδέσμευση από την ΕΕ να την επιβάλει ο λαός με ένταση της αντιμονοπωλιακής πάλης στο εθνικό πεδίο και ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας. Αλλιώς, το σύνθημα είναι μισό. Γιατί, την έξοδο από την ΕΕ μπορεί συγκυριακά να την επιθυμούν και μερίδες του ντόπιου κεφαλαίου, προκειμένου να διασφαλίσουν τα δικά τους ιδιαίτερα συμφέροντα» (Ριζ., 15/10/10)

    Κάνει αίσθηση πόσο μικρό είναι αυτό το άρθρο και πόσες άλλες εκατοντάδες σελίδες αφιέρωσε ο «Ρ» στο να καταπολεμά αιτήματα αποχώρησης από την ΕΕ και την ευρωζώνη.

    Πόσο σοβαρό επιχείρημα είναι να λες «την έξοδο από την ΕΕ μπορεί συγκυριακά να την επιθυμούν και μερίδες του ντόπιου κεφαλαίου» χωρίς να κατονομάζεις αυτές τις μερίδες και χωρίς να βλέπεις τον συσχετισμό δύναμης που έχουν μέσα στην αστική τάξη; Τι πάει να πει»μπορεί συγκυριακά να την επιθυμούν». Το ίδιο καλά «μπορεί να ΜΗΝ την επιθυμούν».

    Στην πραγματικότητα η αστική τάξη ούτε έχει καμιά όρεξη να φύγει από την ΟΝΕ και την ΕΕ ούτε άλλωστε το μπορεί αντικειμενικά, αυτός είναι ο ρόλος της στον ευρωπαϊκό καταμερισμό.

    «Έξοδος από την ΕΕ» επομένως δεν μπορεί να γίνει, πιο εύκολα θα πέσει ο καπιταλισμός παρά μια χώρα θα φύγει από την ΕΕ. «Έξοδος από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία» ναι, αλλά τι είναι αυτή τη λαϊκή εξουσία; Πως θα την βάλεις πλατιά σαν θέμα αν δεν βάλεις ταυτόχρονα έξοδο από την ΕΕ, έξοδο από την ΟΝΕ, διαγραφή του δημόσιου ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ χρέους των φτωχών νοικοκυριών;

    Τα συνθήματα πρέπει να κινητοποιούν και το κόμμα να ΄ναι σε θέση να οργανώνει πάνω στα συνθήματα / αιτήματα αυτά. Είναι δυνατόν να μπαίνει σαν σύνθημα «ΘΕΛΟΥΜΕ ΛΑΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ»; Βάζεις εκείνα τα αιτήματα που λογικά και αναπόφευκτα βοηθάνε τον κόσμο να καταλάβει την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού.

  72. mariori Ιανουαρίου 9, 2011 στις 1:24 μμ #

    Εγώ πάντως σα νέα εργαζόμενη (άνεργη δηλ τώρα αλλά οκ) μηχανικός που με έχει πείσει, σε ένα βαθμό, το ΠΑΜΕ με τη δράση του αυτό που πιστεύω ότι μπορεί να «χρεωθεί» σε αυτό το κομμάτι εργαζομένων είναι κυρίως η ανυπομονησία λόγω απειρίας όπως έπιανε και ένα άρθρο του Ρ την προηγούμενη βδομάδα. Αυτό δε θα λυθεί ούτε με το να λέμε τους παρατάμε (όχι ότι γίνεται), ούτε με το να λέμε τα κακόμοιρα τα παιδιά έχουν αγωνιστικότητα ας πούνε και καμιά βλακεία, δεν πειράζει.
    Και ξαναλέω ότι στο ΣΜΤ που έχω πείρα έχει γίνει προσπάθεια πέρσι με προσκλήσεις για συμμετοχή στις πορείες του ΠΑΜΕ γιατί αναγνωριζόταν μια αγωνιστική στάση (απεργία 17/12). Δεν έγινε δεκτό. Μετά τη στάση στη 48ωρη οι όποιες προσκλήσεις μειώθηκαν και αυξήθηκε και η εκατέρωθεν καχυποψία. Με αυτό θέλω να πω (όπως και άλλοι πριν) ότι η όποια κοινή δράση θέλει κάποιες κινήσεις «καλής θέλησης». Δηλ. αν δει το ΠΑΜΕ στις συγκεντρώσεις ή στις περιφρουρήσεις ή με αλληλεγγύη σε όποιες απεργίες νομίζω ότι το πράγμα θα κυλούσε. Δεν πιστεύω ότι θα γίνει αυτό πλεον λόγω συγκεκριμένων επιλογών που έχουν γενικά ξανασυζητηθεί.

  73. RED LEBEL Ιανουαρίου 9, 2011 στις 1:55 μμ #

    ΜΑΡΙΟΡΗ νομιζω οτι το ζητημα της μη κοινης δρασης ειναι πιο βαθυα πολιτικο……!κ το προσεγγιζεις στο τελος χωρις αναλυση.συμγφωνω μαζι σου οτι δεν υπαρχουν περιθωρεια κοινης δρασης γιατι πολυ απλα υπαρχουν Κομματα,οργανωσεις κ τελικα συνδικατα με διαφορετικη στρατηγικη η οποια ερχεται κ αποκρυσταλλωνεται με τελειως διαφορετικη αντιληψη κ δραση στο κινημα.αυτο που εχω καταλαβει εγω οσα χρονια συμμετεχω στους αγωνες και στο Γκρανμα κ με κοσμο απο αυτους τους πολιτικους χωρους που μιλαω κ με τον πατερα μου (ητανε πολυ κοντα στο ΝΑΡ μεχι το 2009) ειναι οτι αυτοι οι πολιτικοι χωροι ουτε μοιαζουν ουτε καν προσεγγιζονται.οι ανθρωποι που βρισκονται σε αυτους τους χωρους ειτε οργανωτικα ειτε οχι κουβεντιαζουν ασταματητα κ καλα κανουν αλλα ξερει ο καθενας πολυ καλα που βαδιζει κ που βρισκεται κ οτι δεν υπαρχει η προοπτικη ενοτητας ουτε στη δραση ουτε στο κεντρικο πολιτικο σκηνικο.

  74. mariori Ιανουαρίου 9, 2011 στις 2:00 μμ #

    Μα δεν είχα σκοπό να το αναλύσω. Απλώς κάποια γεγονότα παρέθεσα και μια γνώμη. Έτσι κι αλλιώς εδώ απλώς συζητάμε λέγοντας ο καθένας πρακτικά την αποψάρα του (και δεν το λέω αρνητικά αυτό),το τι θα γίνει θα φανεί σύντομα ή αργότερα.

  75. mariori Ιανουαρίου 9, 2011 στις 2:30 μμ #

    Και δύο πράγματα ακόμα γιατί τώρα τα είδα αν και έχω καταχραστεί υπερβολικά το blog.
    Το τι λέγεται σε κείμενα,άρθρα κλπ μπορεί να μη μείνει μνημείο υπερβολής. Ας πούμε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έλεγε ότι το ΚΚΕ είναι άριστος συνομιλητής των αστών, βάζοντας και λίγο 89 αλλά πλεον λόγω ΠΑΣΟΚ όχι μόνο συγκυβέρνηση με δεξιά πώς ισχύει σήμερα και είναι καλόπιστη κριτική? Ή παλιότερα τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ για το γερμανό.
    Και επίσης για τα φοιτητικά κοντόχοντρε μπορώ να σου πω κι εγώ για την πάτρα που τα ΕΑΑΚ μαζί με την ΠΑΣΠ έκραζαν το ΜΑΣ επειδή έκανε κινητοποίηση για τα κτελ για το πανεπιστήμιο(έχει τα πιο ακριβά εισιτ στην ελλάδα) και κάποιοι οδηγοί σταμάτησαν και φώναξαν και αστυνομία, ότι εμπόδισε τους φοιτητές να πάνε στη σχολή τους. Αλλά υπάρχει γενικά μια τάση ότι δεν ξέρουμε να μην το ανοίγουμε πολύ πολύ (από όλους). Δεν πιστεύω ας πούμε τα ΕΑΑΚ (και δικαιολογημένα κάπως) να ανοίξουν το θέμα της απόλυσης του στελέχους της ΚΝΕ που κι εγώ βρήκα στο http://www.spoudastes.gr.

  76. Αναυδος Ιανουαρίου 9, 2011 στις 2:34 μμ #

    @βουρνουκιε
    Το παρελθόν του καθενός απο εμας σε πολύ μεγάλο βαθμό καθορίζει το παρον και το μέλλον του. Η ΑΠ και ο Συν/συριζα επί μια 20ετια κινιοντουσαν σε τροχια ενσωμάτωσης αλλά και στηριξης του ΠΑΣΟΚ και του εκσυγχρονισμου. Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα ενός βιτσίοζου Κωνσταντόπουλου ή ενος Αλαβανο-κουβελο-παπαγιανάκιου ψυχωσικού σύνδρομου.
    Είνια η συνεπής υπεράσπιση των συμφερόντων των μικροαστών που την περιδοδο της οικονομικής ανόδου χέρι χ΄ρερι με το μεγάλο κεφάλαιο έγδερναν την εργατική τάξη και υπονόμευαν τον αγωνα της.
    Τωρα στην κρίση δεν περισεύει από το κεφαλαιο κανένα ψίχουλο για όλους αυτούς με αποτέλεσμα να εξεγείρονται ενάντια στους παλιούς συμμάχους τους. Κάποιοι πιο βολεμένοι γίνονται δημ-αρ κάποιοι πιο ξεβολεμένοι γίνονται συριζα-ανασα κλπ. Η ουσία είναιότι πρόκειται για τους ίδιους. Αυτό που επιδιώκουν είναι:
    – να μην ξεφύγει ο αγωνας σε ανοικτη αμφισβήτηση του συστήματος
    – να αποσπάσουν αυτοί κάτι και η εργ. τάξη να παεί να πνιγεί (ή μάλλον να πληρώσει τα δικά τους΄).

    Αν νομίζεις ότι βρήκες τους νεους συμμάχους δυο πράγματα ,μπορεί να συμβαίνουν στην ανταρσυα:
    – αφέλεια συνεπώς άγνοια κινδύνου που οδηγεί στην ήττα
    – ομοιος ομοίω αει πελλάζει
    Η γνώμη μου είναι ότι και τα 2 ισχύουν και ο συνδυασμός αυτός είναι και ο πιο επικίνδυνος
    Τα συμπερασματα δικά σου

  77. propagitor Ιανουαρίου 9, 2011 στις 2:34 μμ #

    @ Κοντόχοντρε. Για Κόμο λες ότι να ‘ναι. Έχω σηκώσει το βρωμόχερό μου σε ψήφισμα υπέρ τους. Τέλος. (όχι ότι το θεωρώ και κανα μείζον ζήτημα).

    Έχω πάθει ΠΛΑΚΑΡΑ με Παυλίδη και καθυστερώ κι εγώ το σεντόνι μου. (Αναμένω και Αθλιο- Μπρεζ(νιεφ)) Μας κάνει λίγο άδικη κριτική, αλλά είναι εξαιρετικός γενικά.

    @Υ Επιφυλάσσομαι, σε κάποια κομμάτια της έχει βάση η κριτική σου, σε άλλα διαφωνούμε.

  78. Αναυδος Ιανουαρίου 9, 2011 στις 2:45 μμ #


    Αν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλο μας θα δούμε ότι αυτό είναι μια πολύ δύσκολη άσκηση ειδικά αν λάβουμε υπόψη τα επιπλέον κιλά που μας φόρτωσε η δύσκολη ζωη
    Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Η δύναμη του ΠΑΜΕ είναι στους αριθμούς. Τι θα συμβεί όταν μία ομοσπονδία απέχει μια ψήφο από το να ενταχθεί ή να αποχωρήσει από το ΠΑΜΕ και η ψήφος ανήκει στην ανταρσυα ?.
    Η αν το ΠΑΜΕ πλειοψηφήσει π.χ στο σωμ. ΜΟΔ θα το αφήσει να συμμετέχει στα α’βάθμια. ?

    Παράλληλα ούτε το ΠΑΜΕ ούτε τα α’βαθμια μπορουν να αναπτυχθούν συνεπώς η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη ακόμη και αν δεν αρέσει σε κανέναν.

    Συνεπώς οι ενδιάμεσοι θα πρέπει να διαλέξουν με βάση είτε επιμέρους αλήθειες (ποιος είπε τι σε κάποιο συνέδριο, άρθορ καυγα κλπ) είτε με βάση τη συνολική αλήθεια που θέλει το ΚΚΕ το κόμμα της εργατικής τάξης και τους υπόλοιπους μικροαστικά wanabee ΚΚΕ μορφώματα

  79. RED LEBEL Ιανουαρίου 9, 2011 στις 5:37 μμ #

    »σωμ. ΜΟΔ»

    τι σωματειο ειναι αυτο?οδηγων δικυκλων?

    ας με διαφωτισει καποιος στο εξης:οι αναρχικοι κ κανα 2 »σωματεια βασης»(διασπαστικο το ενα) πανε με τον Πρωτοβαθμιο Συντονισμο?
    κ κατι αλλο:τι δουλια κανουν οι αναρχοσυνδικαλιστες στους βιβλιουπαλληλους?παρεμβαινουν κανονικα?

  80. RED LEBEL Ιανουαρίου 9, 2011 στις 5:40 μμ #

    αρκετα σημαντικη θεωρω την πρωτοβουλια του ΠΑΜΕ για εργατικο τουρνουα ποδοσφαιρου.εγω δεν μπορω εκ των πραγματων να συμμετεχω αλλα οταν πηγα να μιλησω σε καποιους γιαυτο με ρωτουσαν επιμονα αν θα εκτεθουν με το ΠΑΜΕ απο τη στιγμη που θα παρουν μερος κ αν παιζει να το μαθει η εργοδοσια.

    εκει εχει φτασει η πιεση προς τους εργαζομενους……..

    οταν τους εξηγησα καποια πραγματα εδειξαν να καταλαβαινουν αλλα κ παλι ομαδα δε στηθηκε υπο τη δαμοκλιο σπαθη της εργοδοσιας.

  81. Y Ιανουαρίου 9, 2011 στις 6:54 μμ #

    Αναυδε αν τα πράγματα είναι έτσι εγώ στη σύγκρουση θα είμαι με τους άλλους. Γιατί αυτός ο τρόπος σκέψης δεν είναι μόνο μαλακισμένος. Είναι και πούστικος. Δεν απαντάτε ούτε σε μισό θέμα και όλες οι υποθέσεις τέτοιου είδους βασίζονται σε κοινές συκοφαντίες τύπου Γόντικα.

    Αυτά πολύ απλά δε θα σας περάσουν.

    (τραγουδάκι άσχετο)

  82. Y Ιανουαρίου 9, 2011 στις 7:32 μμ #

    αναγνωστικό συμπλήρωμα στην παρουσίαση του Παυλίδη:
    (Ο Βολφ Μπιρμαν μιλά για τη διαμάχη σοσιαλισμού -καπιταλισμού)
    »θα κερδίσουμε πανηγυρικά αυτόν τον αγώνα δρόμου, από τη στιγμή που θα πάψουμε επιτέλους να τρέχουμε προς την ίδια κατεύθυνση.»
    Τα πάντα όλα σε δύο σειρές.
    http://sfyrodrepano.blogspot.com/2011/01/blog-post_06.html

  83. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 9, 2011 στις 8:01 μμ #

    Ρε μπαγάσα ψι, πρώτα απ’ όλα στη σύγκρουση θα βρίσκεσαι στο βέλγιο. Που όπως λένε στο φάιτ κλαμπ και στη γαλλία δεν υφίσταται ως χώρα. Αλλά αν είσαι με τους άλλους δεν χρειάζεται να το παίζουμε καλοπροαίρετος κουκουές και κκυ και να τρώμε τα λυσσακά μας να πείσουμε ο ένας τον άλλον. Έχει ο καθένας πρόταση που παλεύει γι’ αυτήν και τη δουλεύει στον κόσμο. Κι αν κάποιος πάει μπροστά θα ακολουθήσει κι ο άλλος, είτε γιατί θα ξεστραβωθεί, είτε για να μη μείνει πίσω απ’ τις εξελίξεις. Όπως έχει πει κι ο άθλιος -που κι αυτός κάπου αλλού το έχει δει, αλλά δε θυμάμαι πού- είμαστε διαιρεμένοι γιατί είμαστε αδύναμοι κι όχι ανάποδα. Μη βάζουμε το κάρο μπροστά από τα βόδια (τα βόδια είμαστε εμείς). Ως τότε βαδίζουμε χώρια και χτυπάμε μαζί λενινιστικά, αντί να χτυπιόμαστε που δεν είμαστε μαζί. Φταίμε κι οι δυο που ζούμε χώρια, μαζί δεν κάνουμε και χώρια δε μπορούμε.

    Όσο σίγουρος είμαι ότι ο παυλίδης λατρεύει τη δουλειά του μικρούτσικου, άλλο τόσο σίγουρος είμαι ότι θα διαφωνούσε με αυτές τις σειρές. Έχει ζουμί ως θέση, αλλά δεν είναι τόσο απλό. Μπορείς να δεις διαλεκτικά και το αντίστροφο: θα μπορούμε να τρέξουμε προς μια άλλη κατεύθυνση απ τη στιγμή που θα τους προσπεράσουμε στν αγώνα δρόμου και θα τους ξεπεράσουμε σε παραγωγικότητα, γιατί τότε θα είμαστε στο τιμόνι.

  84. Αναυδος Ιανουαρίου 9, 2011 στις 8:26 μμ #


    Αδυνατείς να καταλάβεις το εξης απλό που εξηγει και ο Γοντικας
    – όταν στέλνεις άοπλους ενάντια σε οπλισμένους την 1η-2η φορά είναι λάθος τις επόμενες όμως είναι προβοκάτσια. Στελνεις απλώς αθωους (και αβγαλτους) στα νυχια της ασφάλειας για τα περαιτέρω και τρομάζεις του υπόλοιπους
    – οταν αποτελείς τη επικεφαλής αντιπολίτευση στους λίγους χώρους που ηγεμονεύει το ΚΚΕ ή το ΠΑΜΕ (Ικαρία, Συνδ. Μετάλλου, Ιδ. Υπάλληλοι κλπ) αποδεικνύεις πιος είναι πραγματικά ο εχθρός σου

    Για να μην τρελλαθούμε αν (με το βάρος του υποθετικού συνδεσμου επάνω μου) ποτέ γίνει κάτι σε αυτή τη χώρα αυτό θα γίνει μόνο από το ΚΚΕ. Οποιος είναι με τους όποιους άλλους θα είναι αντεπαναστάτης

    @RED
    ΜΟΔ = Μονάδα Οργάνωσης Διαχείρησης ΑΕ μά εταιρία με μέτοχο το δημόσιο 100% που ασχολείται με τη διαχείρηση των πακετων στήρηξης από την ΕΕ. Εκει ο συλλογος των εργαζομενων ελέγχεται απο Συν/ανταρσυα και συμμετέχει στο συντ. α’βαθμιων.

  85. Y Ιανουαρίου 9, 2011 στις 8:33 μμ #

    Με συγχωρείς αλλά νομίζω ότι εσύ δεν κατανοείς αυτό που λέει ο Παυλίδης. Λέει ξεκάθαρα ότι αύξηση της παραγωγικότητας βάλτωσε στην αρχή γιατί οι σχέσεις ήταν πιο πάνω από τις δυνάμεις αλλά στη συνέχεια δεν εξελίχθηκαν, ενώ εξελίχθηκαν οι δυνάμεις. Για να έχει ο σοσιαλισμός παραπάνω παραγωγικότητα από τον καπιταλισμό αυτή πρέπει να βασιστεί στην ανάπτυξη σοσιαλιστικών σχέσεων. Ο σοσιαλισμός για να περάσει σε παραγωγικότητα τον καπιταλισμό πρέπει να βάλει άλλες προτεραιότητες και να αναπτύξει άλλους οικονομικούς τομείς. Στην ΕΣΣΔ είχαμε σε μεγάλο βαθμό αντιγραφή των καπιταλιστικών τομέων και αυτό το θέτει πολύ σωστά ο Μπιρμαν και δε νομίζω αντιφατικά προς αυτά που εξηγεί ο Παυλίδης.

    Αν έχεις δυνατότητα ρώτα τον Παυλίδη για όλο το άρθρο του Μπίρμαν και πες μας και την απάντηση.

    Βασικά πιστεύεις ότι θα δεχόταν αυτός ή ο Πατέλης να κάνουν μια συνέντευξη στο Γκράνμα? (ιδεάρα? :-P)

    Για τα άλλα που λες περί σύγκρουσης, 1) το που είμαι εγώ δεν έχει απολύτως καμία σημασία 2) οι δυνάμεις του ΚΚΕ δε φτάνουν και δε θα φτάσουν ποτέ για οποιαδήποτε αλλαγή. Μόνο ένα μέτωπο μπορεί να την πετύχει. Όποιος δεν εργάζεται για ένα μέτωπο είναι αντικειμενικά με τον καπιταλισμό.

  86. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 9, 2011 στις 8:57 μμ #

    Αντικειμενικά όλοι έχουν πρόταση για μέτωπο. Εκτός αν για σένα υποκειμενικά το κκε δεν εργάζεται για μέτωπο κι είναι με τον καπιταλισμό.

    Ο πατέλης θα δεχόταν πιο εύκολα. Ο παυλίδης άμα διαβάσει τι καταλαβαίνεις από αυτά που λέει θα φρίξει και μάλλον δε θα ξαναδεχτεί να τον βιντεοσκοπήσουμε.

  87. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 9, 2011 στις 9:09 μμ #

    Υ @ 61.
    Σε πρώτη φάση:
    «…….ότι το ΠΑΜΕ εκφράζει κυρίως μεσήλικες εργάτες με σταθερή μέχρι τώρα εργασία.»
    Και
    «Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ δεν έχουν καταφέρει να εκφράσουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι των νέων εργαζομένων με πολύ συγκεκριμένα εργασιακά χαρακτηριστικά.»

    Δεν γνωρίζω την σύνθεση του ΠΑΜΕ κατα ηλικία, αλλά μπορεί και να έχεις δίκιο.
    Οι μεσήλικες εργαζόμενοι, για την επιλογή του πολιτικού προσανατολισμού τους, έχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα, ότι εχουν ιδία βιωματική γνώση του κόσμου και των συνθηκών εργασίας τους, πρίν και μετα τις ανατροπές στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο, πράγμα που τους ωθεί προς το ΠΑΜΕ.

    Με τους νέους τώρα, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
    Πρώτον. Δεν μπορούν να κάνουν τη σύγκριση πριν και μετά τις ανατροπές. Νομίζουν ότι ο κόσμος είναι έτσι όπως τον βλέπουν τώρα. Όσο κι αν τους περιγράφεις την προηγούμενη κατάσταση, δεν έχουν τα βιώματα. Σε λίγο καιρό, για παράδειγμα, θα υπάρχουν νέοι εργαζόμενοι που δεν θα έχουν βιώσει ποτε καθεστώς συλλογικών συμβάσεων, κοινωνικής περίθαλψης, και θα θεωρούν φυσιολογικό να έρχεται στην Ελλαδα ο Πολωνός εργάτης με 7 ευρώ μεροκάματο και να τους παίρνει τη δουλειά, γιατί …..έτσι λέει ο νόμος! Έτσι εκπαιδεύονται από το σύστημα.
    Δεύτερον. Έχουν φάει στη μάπα τον αντικομμουνισμό που ακολούθησε τις ανατροπές, σε όλες του τις μορφές, από τον πιό μπρούτο- του στύλ γκούλαγκ, ανθρώπινα δικαιώματα, δελτία τροφίμων κλπ, μέχρι τον πιό ραφιναρισμένο- του στύλ ξενέρωτοι ΚΝΕιτες,, lifestyle, όλοι ίδιοι είναι κλπ.
    Αλλα και τις ίδιες τις ανατροπές, η προπαγάνδα τους έχει κάνει να τις βλέπουν σαν αποδειξη της κατωτερότητας του σοσιαλισμού και ανωτερότητας του καπιταλισμού.
    Πάντως, για τους νέους εργαζόμενους, μην ορκίζεσαι. Από δική μου εμπειρία, στο χώρο μου, σου λέω ότι τα πράγματα αλλάζουν ταχύτατα.

  88. Y Ιανουαρίου 9, 2011 στις 9:14 μμ #

    Ρε συ Μπρεζ το κάνεις συχνά αυτό. Δε λες που συγκεκριμένα κάνω λάθος. Μου λες απλά ότι κάνω λάθος και τέρμα. Ντάξει, δώσ’μου και μένα λίγο από τα φώτα σου ή αλλιώς μη μου λες τίποτα.

    Ο Παυλίδης αν φρίτει όταν τον καταλαβαίνουν λάθος, τότε ασ’το δε τον θέλουμε. (αν και από το στυλ δε τον κόβω για τέτοιο τύπο, εσύ μάλλον σπεκουλάρεις για να μου την μπεις)

    Το παραπάνω για το μέτωπο δε το είπα για το ΚΚΕ γενικά. Το είπα για άτομα. Άτομα όπως ο Άναυδος. Τέτοια άτομα υπάρχουν και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  89. Y Ιανουαρίου 9, 2011 στις 9:19 μμ #

    Εσείς δηλαδή Λαθρά και Μπρέζνιεφ συμφωνείτε μ’αυτό?
    »αν ποτέ γίνει κάτι σε αυτή τη χώρα αυτό θα γίνει μόνο από το ΚΚΕ.»

  90. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 9, 2011 στις 9:37 μμ #

    Δεν θέλω να απολείσω τη συμμετοχή και άλλων δυνάμεων, αλλά κώλο δεν στήνω!

  91. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 10, 2011 στις 2:35 πμ #

    Δηλ ο άναυδος είναι αντικειμενικά με τον καπιταλισμό;

    Το συγκεκριμένο για τον παυλίδη βαριέμαι να το πιάσω εδώ γραπτά. Θα μου επιτρέψεις να τον γνωρίζω λίγο καλύτερα από σένα που τον άκουσες μια φορά κι εγώ θα του επιτρέψω να πει ο ίδιος ό,τι θέλει, χωρίς να δίνω εγώ φετφά με τη σωστή ερμηνεία των γραπτών του. Γενικά η σοβιετία δεν είχε περιθώρια να επιλέξει αυτή που θα δώσει τη μάχη. Κι οι αμερικάνοι επέλεγαν ακριβώς ανούσιες κούρσες όπως ο πόλεμος των άστρων για να την εξαντλήσουν οικονομικά. Η ειρηνική συνύπαρξη και η θέση για αφοπλισμό, πέρα από τον όποιο πασιφισμό/ρεβιζιονισμό είχαν και τέτοια αφετηρία για τους σοβιετικούς: να σταματήσουν να αιμορραγούν οικονομικά από το κυνήγι των εξοπλισμών. Στο οποίο έτρεχαν από πίσω λαχανιασμένοι και ξόδευαν πολλαπλάσιο ποσοστό του αεπ από τις ηπα για να τις προφτάσουν. Αλλά αυτή η κούρσα δεν ήταν ολυμπιάδα για να τη μποϊκοτάρουν ή να την αγνοήσουν.

    Επιπλέον.
    Ο λένιν εκθείαζε τον τεϊλορισμό. Οι σοβιετικοί χρησιμοποιούσαν τη δουλειά με το κομμάτι -που είναι κατεξοχήν καπιταλιστική μέθοδος- για να αυξήσουν την παραγωγικότητα. Αυτό δεν τους κάνει καπιταλιστές, αλλά δείχνει ότι δε μπορούσαν να πηδήξουν πάνω από την πραγματικότητα και τα προβλήματα που τους έθετε. Κι αυτό της παραγωγής ήταν το βασικότερο, ειδικά σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης.

    Ο προβληματισμός του μπίρμαν -βασικά ενός φίλου του αλλά δεν είναι αυτό το κύριο- έχει ζουμί και θίγει μια βασική πτυχή (γι’ αυτό κ την έβαλα εξάλλου), αλλά μόνο μία από τις πολλές πτυχές μιας πραγματικότητας σύνθετης κι αντιφατικής.

    Κατά τα άλλα: ο παυλίδης δεν φρίττει, αλλά ο λόγος που αντιμετώπιζε με καχυποψία μέχρι τώρα τον μαγνήτη (μαγνητοφώνηση, ή μαγνητοσκόπηση) είναι ο φόβος να παρανοηθούν όσα λέει. Κατά τη γνώμη μου το πρόσωπο πρέπει να το διαλέξεις ανάλογα και με το θέμα, όχι να πάρεις συνέντευξη από μία προσωπικότητα του κινήματος. Για την κρίση εγώ θα διάλεγα τον πατέλη, αν και δεν πολυσυμφωνώ με όσα λέει τον τελευταίο καιρό. Για τη σοβιετία θα διάλεγα τον παυλίδη -με τον οποίο συμφωνώ πολύ περισσότερο επί τούτου διαχρονικά.

    ”Αν ποτέ γίνει κάτι σε αυτή τη χώρα αυτό θα γίνει μόνο από το ΚΚΕ”.
    Αν αλλάξεις την λέξη από και αντ’ αυτής βάλεις «με» βγαίνει το εξής:
    ”Αν ποτέ γίνει κάτι σε αυτή τη χώρα αυτό θα γίνει μόνο με το ΚΚΕ.”
    Που συμφωνεί απόλυτα με αυτό που λες: αλλαγή δε γίνεται χωρίς το κκε.
    Αν ρωτάς εμένα, εγώ θα έβγαζα το μόνο. Οπότε θα είχαμε.
    ”Αν ποτέ γίνει κάτι σε αυτή τη χώρα αυτό θα γίνει από το ΚΚΕ.”
    Άντε να έβαζα κι ένα μάλλον να μη μας πουν και δογματικούς.
    Κατά τα άλλα θα το προσυπέγραφα με χέρια και με πόδια.

    Όπου νομίζεις ότι σου λέω λάθος και τέρμα, να μου το λες.
    Κατά τα άλλα αν με ξαναπείς μπρεζ, θα αρχίσω να σε λέω Ρομπέρ Υ. Κανόνισε.

  92. Y Ιανουαρίου 10, 2011 στις 3:29 πμ #

    Το Ρομπέρ Υ είναι πολύ σκληρό αλλά κι αυτό μπορώ να το αντέξω. (Robert Hue γαλλιστί και προφέρεται περισσότερο προς το Ρομπερ Ου)

    Για Παυλίδη το ξερά ότι το ‘χεις πάρει έτσι »ασε ρε Υ που θα μου πεις εμένα για τον Παυλίδη, έβγαλε και η μΥγα κώλο».

    Αυτό που είπα όμως το καταλαβαίνεις λάθος. Δεν είπα ότι τους έκανε καπιταλιστές το γεγονός ότι αντέγραψαν κάποιες δομές. Είπα ότι αντικειμενικά δεν υπήρχε δυνατότητα να τους ξεπεράσουν από τι στιγμή που αντέγραφαν τόσο έντονα. Κι αυτό που λες είναι φαταλισμός. Προφανώς και το πρώτο πρόβλημα ήταν η παραγωγή αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει η δομή της παραγωγής σου να είναι ίδια με τον καπιταλισμό. Το ότι δέχεσαι ότι το πέδιο ανταγωνισμού θα το ελέγχει πάντα ο ταξικός αντίπαλος όταν πας να οικοδομήσεις σοσιαλισμό (λογικώς πώς σε μικρό κομμάτι της παγκόσμιας οικονομίας) είναι ακόμα μεγαλύτερος φαταλισμός. Είναι σα να λες ότι δε μπορούμε να νικήσουμε.

    Ο Άθλιος μου έφερε ένα βιβλιαράκι με τις εντυπώσεις του Μαγιακόφσκι από επίσκεψη του στις ΗΠΑ. Εκεί ο ποιητής κριτικάρει τους συμπατριώτες του που είναι υπέρ του δέοντος ενθουσιώδεις με το φορντισμό και πιστεύουν ότι »χωρίς καμία αλλαγή μπορεί να μεταφερθεί στο σοσιαλισμό». Κάτι μου λέει ότι μάλλον δεν εισακούστηκε.

    Για τον Άναυδο: Αν βγάλεις το »μόνο» τότε αλλάζει τελείως το νόημα της πρότασης. Σε αυτό το »μόνο» ήταν όλο μου το πρόβλημα και δεν είναι λεπτομέρεια όπως θες να το παρουσιάσεις. Είναι ολόκληρη κοσμοναντίληψη και είναι βαθιά αντιμαρξιστική και αντιλενινιστική και προφανώς 100% επιζήμια για τον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού.

    Αλλά προς τα εκεί δε κάνεις κριτική. Ότι παπαριά και να πει ο κάθε ΚΚές είναι καλή, εσύ χτυπάς μόνο εμάς τους »οχτρούς».

    Εκεί σε κατάντησε ο αντι-λαπαβιτσικός φανατισμός σου. Να διαφωνείς με το σκληρό διαλεκτικό. O tempora o mores.

  93. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 10, 2011 στις 4:16 πμ #

    Αν το είχα πάρει έτσι που λες, θα έλεγα μόνο αυτό και τίποτα άλλο. Αλλά εσύ κράτησες μόνο τη μύγα, μυγιάστηκες και τα ‘κανες ως συνήθως κώλο. Φαταλισμός είναι και να προεξοφλείς ότι δε μπορούμε να τους ξεπεράσουμε. Ο σοσιαλισμός είναι ανώτερος τρόπος παραγωγής που απελευθερώνει τις παραγωγικές δυνάμεις. Το απέδειξε γιατί πέτυχε μια σειρά πράγματα καταργώντας την εκμετάλλευση και δίνοντας μια σειρά κακτακτήσεις στους λαούς της σοβιετίας. Αλλά έμεινε πίσω σε κάποιους τομείς γιατί είχε ξεκινήσει από πολύ χειρότερο επίπεδο κι αυτό είναι κυρίως αντικειμενικό. Η κριτική του κόμματος είναι ότι απέτυχε ακριβώς όταν άρχισε να μιμείται τον καπιταλισμό και να εισάγει ποσοτικά κριτήρια κέρδους. Οι έως τότε επιτυχίες ήταν καρποί εντελώς μη καπιταλιστικών μεθόδων όπως το σταχανοφικό κίνημα, ο κεντρικός σχεδιασμός, η κολεκτιβοποίηση.

    Πέρα από αυτά τα βασικά, σε συνθήκες περικύκλωσης υπάρχει αναπόφευκτα ο ανταγωνισμός. Και δεν είναι πάντα στο δικό μας χέρι να επιλέξουμε το πεδίο της μάχης, ειδικά όταν δεν έχουμε το πάνω χέρι. Δε γίνεται να αγνοήσεις την παραγωγικότητα και τους εξοπλισμούς.

    Τέλος πάντων αυτονόητα πράγματα γράφουμε και τζάμπα ξενυχτάμε βραδιάτικα. Κατανταμε κουραστικοί.
    Κατά τα άλλα δεν ήξερα ότι η διαφωνία είναι καρπός φανατισμού. Κάνω την αυτοκριτική μου και στο πνεύμα των λατινικών σου παραθέτω κάτι σουρεάλ: http://vasilissa.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

    Να ψάξεις να βρεις στην κυρ.ελευθεροτυπία κι ένα άρθρο του ρούση.
    Από αυτά που μου μετέφεραν κρίνω ότι θα σου αρέσει. Τα μεγάλα μυαλά συνωμοτούν και συναντιούνται ξανά μανά.

  94. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 10, 2011 στις 4:18 πμ #

    Άσε που έχασα τα σχόλια 89 και 91..

  95. κομμαντο εντροπικης συγχυσης Ιανουαρίου 10, 2011 στις 4:46 πμ #

    @Άναυδος (75)

    «Είνια η συνεπής υπεράσπιση των συμφερόντων των μικροαστών που την περιδοδο της οικονομικής ανόδου χέρι χ΄ρερι με το μεγάλο κεφάλαιο έγδερναν την εργατική τάξη και υπονόμευαν τον αγωνα της.
    Τωρα στην κρίση δεν περισεύει από το κεφαλαιο κανένα ψίχουλο για όλους αυτούς με αποτέλεσμα να εξεγείρονται ενάντια στους παλιούς συμμάχους τους. Κάποιοι πιο βολεμένοι γίνονται δημ-αρ κάποιοι πιο ξεβολεμένοι γίνονται συριζα-ανασα κλπ. Η ουσία είναιότι πρόκειται για τους ίδιους. Αυτό που επιδιώκουν είναι:
    – να μην ξεφύγει ο αγωνας σε ανοικτη αμφισβήτηση του συστήματος
    – να αποσπάσουν αυτοί κάτι και η εργ. τάξη να παεί να πνιγεί (ή μάλλον να πληρώσει τα δικά τους΄)»

    Οι πρώτες δύο σειρές έχουν μια δόση αλήθειας. Όχι για όλους όμως. Και κυρίως όχι γι’αυτούς που δεν είναι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής. Οι εργαζόμενοι για παράδειγμα στην α/βάθμια και την β/βάθμια εκπαίδευση δεν έγδαραν κανέναν. Τώρα για το αν και κατά πόσον είναι εργατική τάξη, αν κανένας από σας έχει πατέρα δάσκαλο ή αδερφή που εργάζεται σε φροντιστήριο μπορεί να καταλάβει από την ψυχολογική και βιολογική κατάστασή τους όταν γυρνάνε σπίτι.
    Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι αν τα πιστεύει εντελώς αυτά που λέει ο Άναυδος ή αν αυτά ισχύουν επιλεκτικά όταν αφορούν τους «οπορτουνιστές» των πρωτοβάθμιων. Γιατί το ΚΚΕ μιλάει ξεκάθαρα για συμμαχία όχι μόνο με τους μικροαστούς που δεν έχουν ιδιοκτησία. Αλλά και μ’ αυτούς που έχουν!! Με τα μικρά αφεντικά. Υπάρχει άλλωστε η ΠΑΣΕΒΕ!! Στην κοινωνικοπολιτική συμμαχία των προλεταρίων χωράνε λοιπόν και επαγγελματοβιοτέχνες και έμποροι! Αυτοί δηλαδή που τις προηγούμενες δύο δεκαετίες έγδερναν, υποτιμούσαν, εκμεταλλεύονταν με όλους τους δυνατούς τρόπους τους έλληνες εργαζόμενούς τους και πολύ περισσότερο τους ξένους, αυτούς που μετά το κόλπο γκρόσσο της κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ γίνανε από βιολιστές οικοδόμοι, από αρχιτέκτονες πουτάνες και από οικονομολόγοι καθαρίστριες.
    Το ζήτημα των συμμαχιών είναι πολύ σύνθετο για να αντιμετωπίζεται μ’αυτόν τον τρόπο. Και το πρόβλημα είναι ότι ο Άναυδος και οι συν αυτώ όταν κάνουν μια συζήτηση το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι να ξεπαστρέψουν τον «δούρειο ίππο» με τις διαλυτικές τάσεις για το εργατικό κίνημα.. Και στη φούρια τους πάνω δε νογάνε ότι ο δούρειος ίππος είναι στο δικό τους στρατόπεδο.
    Και εν πάσει περιπτώσει, προτιμώ συμμαχία με τον Καλομοίρη, παρά με τον επαγγελματοβιοτέχνη της γειτονιάς που πριν χτυπηθεί πρόσφατα από τα μονοπώλεια, προλαβε να γαμήσει τη ζωή πολλών της τάξης μου.
    Άσε που το συνδικαλιστικό των αριστερών συριζαίων είναι δικοί μας. Τους ξέρουμε.. Το ’80 όλοι μαζί στην ΕΣΑΚ δεν ήταν? Ο κυρ Κώστας και ο κυρ Νίκος, οι μικροεργολάβοι, οι μικροέμποροι, τα μικροαφεντικά της αγροτικής παραγωγής που τα βούτηξαν χοντρά στο μεγάλο πλιάτσικο των ’90s δεν είναι σίγουρα δικοί μας.

    Αυτά δεν τα λέω για να υπερασπιστώ τα α/βάθμια. Πολλές πλευρές της κριτικής (wind, λιμανι) είναι σωστές, αλλες είναι γελοίες (χωροταξικό των συκεντρώσεων). Το πρόβλημα είναι ότι το ΚΚΕ δεν υπάρχει περίπτωση να μπει σε μια σοβαρή και ειλικρινή συζήτηση γιατί έχει τη λογική του «μοναδικού παίκτη» στην ταξική πάλη. Και όλοι οι άλλοι είναι δούρειοι ίπποι..

    -Δηλώνω πολιτικός οπαδός του Υ. Αν έχει τόσο συγκροτημένη και ορθή άποψη για τα τεκταινόμενα στην πατρίδα από το Βέλγιο, φαντάσου να επιστρέψει. Πάρε το τραίνο σύντροφε και κατέβα. Μετά από 30 χρόνια θα μιλάμε για «το τραίνο που έφερε τον Υ στην Ελλάδα»..

    @Απολίθωμα

    Μ’αυτούς που δε θέλουν να συνδέσουν τίποτα και προπαγανδίζουν ντουγρού το 3α για να «πάρουμε το κράτος»(?) τί γίνεται?

  96. kollaps Ιανουαρίου 10, 2011 στις 5:31 πμ #

    Να κάνω κάποια σχόλια έστω και (πολύ) καθυστερημένα, και χωρίς να έχω διαβάσει όλα τα σχόλια:

    @propagitor: είναι αλήθεια οτι στο αρχικό σχόλιο βγήκα πιο επιθετικά απ’ότι θα άξιζε το άρθρο σου, που σίγουρα δεν έχει σχέση με τα γνωστά επίσημα κείμενα του κόμματος για ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. Δεν είναι απαλλαγμένο από κάποια στοιχεία που έχουν και τα προηγούμενα, όπως μια τάση προς τη συνομωσιολογία, αλλά ακόμα και το ύφος παίζει ρόλο. Και όταν λέω τάση προς τη συνομωσιολογία εννοώ υπονοούμενα για το σωματείο της Wind που «αφού δεν μπαίνει στο ΠΑΜΕ παίζει βρώμικο ρόλο στη γραμμή των επιχειρησιακών συμβάσεων κ.ο.κ» και «χωρίς καμία αμφιβολία μιλάμε αν όχι για δούρειο ίππο..». Γενικά πάντως τέτοια κείμενα μπορούν να αποτελέσουν βάση για μια κάποια πιο σοβαρή συζήτηση/αντιπαράθεση και αυτό φαίνεται (;) και στα σχόλια.

    Α, και ο Αλαβάνος δεν τα βρήκε με τον Π.Π., μάλιστα είδε την πλάτη του συντρόφου Χάγιου (τον οποία προφανώς στήριζε ο Π.Π.). Επίσης, πρώτα τα χαμε βρει από τη βάση με τους ΣΥΡΙΖΑίους στις φοιτητικές συνελεύσεις, μην το ξεχνάς 🙂

    Για αυτόν που έγραψε:

    «το ΜΑΣ ανοιξε εναν πολυ σπουδαιο δρομο γιαυτο κ ενοχλει την αστικη ταξη που το χαρακτηριζει ”παιδια με κοντα παντελονακια στους καταπελτες”, αλλα ενοχλει κ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που εχει βγει πιο δεξια απο το ΣΥΡΙΖΑκ κανει κριτικη στο ΜΑΣ οτι στενευει τη γραμμη σου να βαζεις τον προσανατολισμο για αλλη κοινωνια.περα απο τα κλασικα οπορτουνιστικα περι κομματικου καπελου κτλ κτλ κτλ.»

    Δεν ξέρω τι λένε μέσα στις συναντήσεις του ΜΑΣ ή στα πανό του, πάντως τα πλαίσια και οι αφίσες είναι πιο πίσω σε περιεχόμενο από την ΠΚΣ. Οι αφίσες που έχει βγάλει έχουν 2-3 μπούλετς για την παιδεία κι αυτά πολύ γενικά. Όπως είπα, δεν ξέρω αν προτάσσει την άλλη κοινωνία και τα συνολικά ζητήματα που αναφέρεις, αλλά ακόμα κι αν τα λέει μάλλον γίνεται ακόμα πιο προβληματική η κατάσταση, από τη μια να έχεις κεντρική αφίσα εντελώς λαιτ και από την άλλη να έχεις πολιτικό πλαίσιο ταυτόσημο με της ΚΝΕ.

    Για την κριτική που κάνουμε οτι είναι απόλυτα ελεγχόμενο απο την ΚΝΕ, νομίζω κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει οτι είναι όντως, και μάλιστα περισσότερο απο οτι ήταν η ΠΚΣ (=παράταξη, όσο τη θυμάμαι). Αν έχετε κάνει και στατιστικά για το πόσοι ανένταχτοι συμμετέχουν στο ΜΑΣ και πόσοι συμμετείχαν στην ΠΚΣ π.χ. το ’06-’07 θα το χετε καταλάβει, αν και δε νομίζω οτι χρειάζονται. Το ίδιο ισχύει και για τα ποσοστά των εκλογών και της ψήφους στις Γενικές Συνελεύσεις.

    Και τώρα αν είναι να το παίρνετε πάνω σας επειδή το Αλαφουζέϊκο λοιδορούσε τους κνίτες στους καταπέλτες, τι να πει και το εκφυλισμένο φοιτητικό κίνημα με την οπορτουνιστική ηγεσία, ένας θεός ξέρει τι έχει ακούσει τα τελευταία χρόνια.

    @Αντώνης: «Συνεργασία με την Α.Π. και το Δίκτυο συνδικαλιστών; Τους προσφέρετε κολυμπύθρα να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους! Είναι δυνατόν; Ξεχνάμε τη συμμετοχή και συνδιαμόρφωση με τη ΓΣΕΕ των πλαισίων της προηγούμενης δεκαετίας; Τη συμμετοχή στους κοινωνικούς διαλόγους; Το ΚΟΙΝΟ ψηφοδέλτιο με ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ σε μια σειρά σωματεία και ομοσπονδίες»

    Πρώτα απ’όλα δεν υπάρχει καμία «συνεργασία». Έπειτα, όλα αυτά τα οποία τους προσάπτεις (και σωστά), έχουν γίνει και από την ΕΣΑΚ και το ΚΚΕ σε παλαιότερες εποχές. Άλλοι παλιότεροι σύντροφοι σίγουρα ξέρουν πολλά πάνω σ’αυτά οπότε δε συνεχίζω. Αυτό που θέλω να πω είναι οτι το παρελθόν ενός πολιτικού χώρου (εγγενώς αντιφατικού) και πόσω μάλλον ενός ανθρώπου δεν αποτελούν από μόνα τους κριτήρια για την όποια κοινή δράση.

    @RED LABEL: «νταξει μπορει το ΝΑΡ κ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τα θεωρεις κομμουνιστες η ο.τι αλλο κ γω μπορει να μην τους θεωρω,δικαιωμα μας κ ολα καλα.αλλα πως γινεται να καλεις σε κοινη δραση πολιτικες δυναμεις(οχι απλα ανθρωπους) που τους λες κ συ ο ιδιος οπορτουνιστες? »

    Σοβαρά τώρα. έχεις διαβάσει καθόλου Λένιν; Δεν στο λέω επιθετικά ούτε ξερολίστικα αλλά η παραπάνω φράση σου δείχνει άγνοια αν όχι της πολιτικής, τουλάχιστον της ιστορίας. Και με τους Μενσεβίκους έκανε ευκαιριακή συμμαχία, και με τους Εσέρους, και με το διάβολο τον ίδιο κατά τη γνωστή φράση. Εσύ πιστεύεις τους έβλαψε τους Μπολσεβίκους ή τους ωφέλησε; Προσοχή, δε λέω οποιαδήποτε συμμαχία, εννοώ συγκεκριμένη συμμαχία, σε συγκεκριμένες καταστάσεις και συνθήκες.

  97. RED LEBEL Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:02 πμ #

    μα φιλε Κολλαψ ηξερα οτι θα ειπωθει αυτο για τη συμμαχια με τους Μενσεβικους αλλα επεσα εξω στον γραφοντα.δεν το παιρνω επιθετικα.ειναι δεκτη η πολιτικη κριτικη κ πολεμικη απο ολους.το βρισιμο δε δεχομαι γιατι κ εγω εχω στομα.

    λοιπον:αυτο που κανει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το ΣΥΡΙΖΑ ειναι ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ δραση με αυτοτελεια πολιτικων δυναμεων κ μαλιστα ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ με ορους πολιτικης ηγεμονιας κ αρκετες φορες με ορους παναριστερας(αυτη ειναι κ η ουσια των Α’βαθμιων περα απο διακυρηξεις).
    ο Λενιν εκανε κατι τελειως αλλο.χρησιμοποιησε σε ΠΡΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ περιοδο την κοινη δραση με τους Μενσεβικους κ την κρισιμη ωρα που εδειξε ο οπορτουνισμος τι πραγματικα ειναι(υπηρετης της πολιτικης του κεφαλαιου)τους ξεμπροστιασε με αποτελεσμα κ αυτους να στειλει εκει ποου πραγματικα ανηκουν(στην κυβερνηση των σοσιαλδημοκρατων μετα τον Κορνιλωφ)κ να τους παρει ολα τα Συνδικατα.αντιθετα δεν ξερω αν θυμασαι αλλα οταν ειχαν πλειοψηφια οι Εσερεοι κ οι Μενσεβικοι στα Σοβιετ της Μοσχας κ της Πετρουπολης δεν ειπε ο Λενιν »α ελα μωρε συντροφοι στον αγωνα γενικα ειναι κ αυτοι,κοινη δραση εχω τοσο καιρο,αριστεροι ειναι κ αυτοι ασχετα αν ειναι κ λιγο ρεφορμες αλλα νταξει…παω να παρω την εξουσια» αντιθετα βυθισε για λιγο καιρο το συνθημα » ολη η εξουσια στα Σοβιετ» κ το επανεφερε μολις η εργατικη ταξη εμπιστευθηκες την πλειοψηφια στα μεγαλα αυτα Σοβιετ στο ΚΚ στους μπολσεβικους……κανω λαθος?

    τι δενει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τον ΣΥΡΙΖΑ?εχει γραφτει κ πιο πανω.η κοινη κοινωνικη ριζα που ειναι τα μικροαστικα στρωματα κ το ενονο στοιχειο διανοουμενισμου,η πικρα απο τις εξελιξεις του ’89-’91 που το ΚΚΕ υπαρχει κ ενισχυσε τα επαναστατικα του χαρακτηριστικα, η κοινη αντιληψη για την ενοτητα στο προβλημα κ οχι στον προσανατολισμοοι εκτιμησεις για το Σοσιαλισμο στην ΕΣΣΔ κ πολλα πολλα αλλα…..

  98. RED LEBEL Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:13 πμ #

    »Για να μην τρελλαθούμε αν (με το βάρος του υποθετικού συνδεσμου επάνω μου) ποτέ γίνει κάτι σε αυτή τη χώρα αυτό θα γίνει μόνο από το ΚΚΕ. Οποιος είναι με τους όποιους άλλους θα είναι αντεπαναστάτης»

    δε θα συμφωνησω ακριβως με τη διατυπωση.εγω θα το ελεγα ως εξης.την αλλαγη θα την κανει η εργατικη ταξη κ ο λαος με καθοδηγηση το ΚΚΕ,συσπεειρωμενοι γυρω απο το ΚΚΕ.οι αλλοι θα δειξουν την κρισιμη στιγμη τι ακριβως ειναι.οι υπηρετες του μεγαλου κεφαλαιου κ της εξουσιας του.

    η καπιταλιστικη κριση ειναι μια απο τις κρισιμες στιγμες κ τι διαλλεξαν αυτοι να μας πουν?επαναδιαπραγμετευση,διαγραφη χρεους.κρατικοποιηση τραπεζων κ αλλων ΑΕ κ αλλα πολλα μεταβατικα(προς τα που?σιγουρα οχι προς το σοσιαλισμο).με λιγα λογια πρωτα λυνεις την κριση προς οφελος του κεφαλαιου κ μετα αν εχει επιβιωσει κανας εργατης κανε κ μια εξεγερση αντικαπιταλιστικα.σε μια περιοδο που ο καπιταλισμος δειχνει τα ιστορικα ξεπαρεασμενα ορια του αντι να δειξεις στον εργατη οτι φιλοπλαικη διεξοδος απο την κριση δεν υπαρχει του λες να συρθει η Ελλας στη διαπραγματευση κ να υπαρχει δημοσιος τομεας τραπεζων?μπα!δε θα παρω.

    Αναυδε επισης ευχαριστω για την εξηγηση του Μ.Ο.Δ.!εκει υπαρχει ΠΑΜΕ η ειναι ΙΡΛΑΝΔΙΑ?

  99. RED LEBEL Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:20 πμ #

    »Για την κριτική που κάνουμε οτι είναι απόλυτα ελεγχόμενο απο την ΚΝΕ, νομίζω κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει οτι είναι όντως, και μάλιστα περισσότερο απο οτι ήταν η ΠΚΣ (=παράταξη, όσο τη θυμάμαι). Αν έχετε κάνει και στατιστικά για το πόσοι ανένταχτοι συμμετέχουν στο ΜΑΣ και πόσοι συμμετείχαν στην ΠΚΣ π.χ. το ’06-’07 θα το χετε καταλάβει, αν και δε νομίζω οτι χρειάζονται. Το ίδιο ισχύει και για τα ποσοστά των εκλογών και της ψήφους στις Γενικές Συνελεύσεις. »

    μα το ΜΑΣ ειναι πρωτοβουλια των Κομμουνιστων για να δειξουν στους φοιτητες κ τους σπουδαστες(που ειτε ανηκουν ειτε ειναι παιδια της εργατικης ταξης κ των λαικων στρωματων) οτι εχουν κ αυτοι θεση στην κοινωνικη συμμαχια που πρωτοπορα φυτρα τους ειναι οι Λαικες επιτροπες ανα πολη που εχουν αρχισει κ ξεφυτρωνουν σιγα σιγα.τι θα πει πολιτικα ελεγχομενο?για να μμπεις στα μετωπα αυτα πρεπει να εχεις καταλαβει κ να συμφωνεις με τη διαχωριστικη γραμμη μονοπωλια-λαος,κεφαλαιο-εργατες.ουτε ειμαστε αριστεροι,ουτε φιλελευθεροι,ουτε κεντρωοι ουτε δεξιοι ουτε εχουμε καμια ταμπελα απο αυτες που στενευουν τη δουλια κ την απευθηνση στο λαο!ουτε χωριζουμε τον εργατη με το τι ψηφιζει.αλλα με βαση την τασξη που ανηκει.ε ετσι ειναι κ στους φοιτητες απο οσο εχω καταλαβει.απλα εσενα σε ενοχλει κ κανεις ΤΖΙΖΖΖΖΖ με το ΚΚΕ κ την ΚΝΕ.αυτο καταλαβαινω εγω.

  100. Αναυδος Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:35 πμ #

    @Kollaps
    1. Τπ ΚΚΕ σαν πρωτοπορία της εργατικής τάξης σαφως και αναζητά συμμαχίες με στρώματα μικροαστικά που πλήττονται από την κρίση με τελικό σκοπό την ανατροπή του καπιταλισμου. Βέβαια σε όλα του τα ντοκουμέντα μιλά για μικρομεσαία αγροτιά σε αντιδιαστολή με την μεγάλη και μεσαία αγροτιά και αυτοαπασχολούμενους σε αντιδιαστολή με το μικρό κεφάλαιο κλπ.
    2. Αντιθετα η Ανταρσυα και ο Συριζα σαν εκπρόσωποι μικροαστικών (κατα κύριο λόγο) στρωμάτων αναζητά συμμαχίες με την εργατική τάξη για να βγουν τα στρωματα αυτά από την κρίση όχι όμως και για να αλλάξει το σύστημα.
    3. Για την οικ. κατάσταση των δασκάλων δεν εχω καμμία αμφιβολία και ακόμη περισσότερο για αυτούς που εργάζονται στην παραπαιδεία (χωρίς ικα, άνεργοι 2-3 μηνες κάθε χρόνο. 3-4 € την ώρα κλπ). Βεβαια από την άλλη πρέπει να παρατηρήσω ότι ανήκουν και αυτοί στον αναπαραγωγικού μηχανισμό του καπιταλιστικού κράτους και μεγάλο μέρος του έργου τους είναι η μετάδοση της αστικής ιδεολογίας (και προπαγάνδας) στα μυαλά των μικρών παιδιών. Αυτοί ετοιμάζουν το κρέας για τα κανόνια κάθε καπιταλιστή κλπ κλπ κλπ. Τέλος επειδή οι συγκυρίες (και όχι μονο) έφεραν τις Παρεμβάσεις με διψηφιο ποσοστό δε σημαίνει ότι τα σωματεια αυτά αποτελούν και την αιχμη της εργατικής τάξης. Η σύνθεση των α’βαθμιων δείχνει και τη σύνθεση των κοινωνικών δυνάμεων πίσω από αυτά

  101. Αναυδος Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:42 πμ #

    @Red
    Μια φορά στην Ελλάδα αμφισβητήθηκε ένοπλα ο καπιταλισμός (1946-1949). Τότε οι περισσότεροι (αν οχι όλοι) οι πολιτικοί σύμμαχοι του ΚΚΕ (στο ΕΑΜ) ειτε πέρασαν στην απέναντι οχθη είτε εμειναν ουδέτεροι. Οι δε τροτσκιστές ήταν εχθρικοί και ο πατηρ Γιωτόπουλος έστειλε ως και συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Παπαγο (για την νικη κατα των εαμοβουλγάρων).

    Το παρελθον δεν καθορίζει απόλυτα το μέλλον αλλά η πρόβλεψη του μέλλοντος βασίζεται στις παρατήρησεις του παρελθόντος.

    Για ΜΟΔ ξέρω ότι υπάρχει Δημ,-Αρ + Ανταρσυα, ΑΠ, ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ (με ονοματα παραλλαγης).

  102. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:52 πμ #

    Εξαιρετική επισήμανση Άναυδε.
    Μέχρι και τον Β’ΠΠ και κατά τη διάρκειά του, την εξ «αριστερών» τεκμηρίωση της επίθεσης ενάντια στη Σ.Ε και το κομμουνιστικό κίνημα, την είχαν αναλάβει οι Τροτσκιστές. Από το 70 και μετά, οι ευρωκομουνιστές.

  103. κομμαντο εντροπικης συγχυσης Ιανουαρίου 10, 2011 στις 11:32 πμ #

    @Άναυδος

    (δεν είμαι ο Kollaps)

    Αν και αποστρέφομαι την σχιζοφρένεια θα σου κάνω την εξής ερώτηση: Aφού «Τπ ΚΚΕ σαν πρωτοπορία της εργατικής τάξης σαφως και αναζητά συμμαχίες με στρώματα μικροαστικά που πλήττονται από την κρίση με τελικό σκοπό την ανατροπή του καπιταλισμου» και αφού: «η Ανταρσυα και ο Συριζα σαν εκπρόσωποι μικροαστικών (κατα κύριο λόγο) στρωμάτων αναζητά συμμαχίες με την εργατική τάξη για να βγουν τα στρωματα αυτά από την κρίση» και αφού στα καταστατικά και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ γραφεται ρητά ότι σκοπός του είναι η ανατροπή της αστικής δημοκρατίας και ο σοσιαλισμός, γιατί δε συμμαχούμε εμείς οι μικροαστοί και σεις οι ντούροι εργάτες, μπας και δούμε άσπρη μέρα??

    Πέρα απ’τη πλάκα,
    αυτά τα «όχι μεγάλη και μεσαία» «ναι στη μικρομεσαία» είναι φαιδρά, φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Δεν ήξερα ότι οι επαγγελματοΒΙΟΤΕΧΝΕΣ είναι αυτοαπασχολούμενοι. Τί λες ρε μεγάλε? Ώστε άμα ο άλλος έχει καμμιά δεκαριά αλβανούς στο χωράφι ή καμμιά δεκαριά έλληνες στο μαγαζί είναι σύμμαχος των προλετάριων! Και μετά είναι οι «οππορτουνιστές» αυτοί που εκπροσωπούν εχθρικά συμφέροντα προς την εργατική τάξη!

    Συνεχίζω να προτιμώ τον Καλομοίρη από τον Μπούτα ο οποίος, είναι γνωστό στη Θεσσαλία, έχει εξασφαλίσει και τα δισέγγονά του. Άφησε την ταξική διαστρωμάτωση στην αριστερά κατά μέρους Άναυδε. Δε συμφέρει.. Καλύτερα οι διαφωνίες να μπαίνουν σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής, γιατί σε επίπεδο ταξικής σύνθεσης πάσχουμε όλοι κι αν δε τόχεις καταλάβει δες τα αποτελέσματα των εκλογών.

    -και ας ηρεμήσουμε και λίγο με τον πατήρ Γιωτόπουλο, ο οποίος ενώ είχε φυλακιστεί από τους σταλινικούς στον ισπανικό εμφύλιο επειδή ήταν μέλος του POUM γράμμωσε όλους τους αρχείους να οργανωθούν στο ΕΑΜ. Ε, μετά και τις δολοφονίες τροτσκιστών από την ΟΠΛΑ δε θέλει και πολύ για να κάνεις τη μαλακία

  104. Αναυδος Ιανουαρίου 10, 2011 στις 1:21 μμ #

    @komando
    1. Καταρχήν για τους μικρομεσαίους και αυτοαπασχολούμενους. Διαβάζοντας τα αποτελέσματα της απογραφής του 2001 θα δεις ότι στην Ελλαδα υπάρχουν 500 χιλ εργοδότες, 2,,9 εκ μισθωτοί, 750 χιλ αυτοαπασχολούμενοι και 220 χιλ συμβοηθούντα μέλη. Επίσης ο μ.ο εργαζομένων ανα αγρ. εκμετάλλευση είναι 1,7 ατομα. Για τα μέτρα της Ελλάδας +5 εργαζόμενοι λογίζεται μεγάλη επιχείρηση.
    Συνεπως το ΚΚΕ ορθά μιλά για αυτοαπασχολούμενους και μικρομεσαία αγροτιά και εσύ απλώς εφαρμόζεις τα στερεότυπα σου για να αναλύσεις την πολιτική συμμαχιών του ΚΚΕ. Η ορθή ανάλυση της ταξικής σύνθεσης οδηγεί στον ορθό καθορισμό τακτικής και στρατηγικής. Η επιφανειακή ανάγνωση οδηγεί πάντα σε λάθη και σε ήττες.
    2. Εχει και ο Συριζα καταστατικό ?. Με τη λογική σου και το ΠΑΣΟΚ επαγγέλεται τον σοσιαλισμό γιατί δε συμμαχούμε και μαζί του. Για να σε προλάβω αυτό μάλλον ετοιμάζεται να κάνει ο Συν-συριζα με μητροπουλαίους κλπ. Η συμμαχία που προτείνεις θυμίζει την πρόταση του ΣΥΝ στο «σεχταριστικό και διασπαστικό ΠΑΜΕ».
    3. Αν και μάλλον η κουβέντα θα πάει αλλού… Ο Γιωτόπουλος φυλακίστηκε στην Ισπανία γιατί εν μέσω εμφυλίου κατηγορούσε το ΚΚΙ για προδοσία. Οι πιο πολλές εκτελέσεις τροτσκιστών στην διάρκεια της κατοχής είναι επινοήσεις του Στινα (και του Γιωτόπουλου). Ορισμένες όμως ήταν δικαιολογημένες και στρέφονταν εναντίον χαφιέδων (πχ. Κ. Σπερας). Αν η συνεργασία με τον ταξικό εχθρό υποβιβάζεται σε απλή μαλακία τοτε μακριά από τέτοιους συμμάχους.

  105. Αναυδος Ιανουαρίου 10, 2011 στις 1:25 μμ #

    Ωστε ο Μπουτας εχει εξασφαλίσει και τα δισεγγονα του ενω ο Καλομοίρης οχι (πιθανα επειδη δεν επανεκλεχθηκε στην ΟΛΜΕ).
    Αραγε ο Δελαστικ και ο Παπακωνσταντινου σε Μπομπολα και Αλαφουζο με τον βασικό δουλεύουν

  106. κομμαντο εντροπικης συγχυσης Ιανουαρίου 10, 2011 στις 1:43 μμ #

    Δε ξέρω ρε Άναυδε, μπορεί να παίρνουν και πριμ.
    Ότι και να μου λες για συμβοηθούντα μέλη και απογραφές δεν είναι δυνατόν να έχεις κομματική συσπείρωση με ελεύθερους επαγγελματίες και εμπόρους και να εγκαλείς την ίδια στιγμή τους άλλους για μικροαστισμό, τη στιγμή που εσύ έχεις στους κόλπους σου αφεντικά. Και επειδή τα αφεντικά δεν είναι μαλάκες να έρθουν με το ΚΚΕ, όλοι αυτοί της ΠΑΣΕΒΕ είναι σίγουρα ΚΚΕδες από τζάκι οι οποίοι στηρίζουν έτσι το κόμμα, ρίχνουν και μια διαφήμιση στο 902 για τη ταβέρνα μετά μουσικής που έχουν και όλα καλά. Παπάρια μέτωπο δηλαδή, και με τ’αφεντικά κιόλας. Τη στιγμή που η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει γενικεύσει τη μισθωτή εργασία και η καινούργια εργατική τάξη είναι πολυπληθέστερη από ποτέ παγκοσμίως και δεν χρειάζεται, όπως τον καιρό του Λένιν, συμμαχία με κανέναν.

  107. propagitor Ιανουαρίου 10, 2011 στις 2:17 μμ #

    Έχει απλώσει πολύ η κουβέντα και μέχρι την Πέμπτη δεν έχω καθόλου χρόνο. (Δε σνομπάρω)
    Ένα σχόλιο ως προς τα «Παυλιδικά» Υ πάντως δεν έχεις το θεό σου.
    Σου άρεσε μια εισήγηση που είναι απίστευτα κοντά στα όσα λέει το ΚΚΕ στο 18ο συνέδριο. Στην οποία απόφαση του 18ου σούρνεις τα εξ αμάξης. Δλδ Άκουσες καλά το ρόλο που επιφυλάσσει στον υποκειμενικό παράγοντα στο σοσιαλισμό ο Παυλίδης?? Ότι λέει πως η πρωτοπορία είναι πιο αναγκαία από ποτέ, μετεπαναστατικά? (τεσπα σηκώνει ξέχωρο ποστ η όλη κουβέντα και θα ξεστρατήσουμε, αλλωστε σου χρωστάω μια απαντησούλα).

  108. RED LEBEL Ιανουαρίου 10, 2011 στις 3:01 μμ #

    Κομμαντο κατα την αποψη μου εχεις πολυ στενη αντιληψη για τη συμμαχια.την κοινωνικη κ πολιτικη συμμαχια(φυτρα της κοινωνικης υπαρχουν,η πολιτικη ειναι ανυπαρκτη)πρεπει να τη δεις απο τη σκοπια της εργατικης ταξης που θες να παρει την εξουσια.γιαυτο πρεπει να συμμαχισει με τα αλλα λαικα στρωματα που εχουν εχθρο τα μονοπωλια.τα στρωματα ειναι φουλ στις αυταπατες που τους γεννα η ιδιοκτησια(ειτε στη γη ειτε σε ακινητα η μαγαζι η ο,τιδηποτε τελος παντων).αυτους τους χρειαζεται ο εργατης για να εχει οσο πιο πολλους συμμαχους στην κοινωνια γινεται κ οταν βρισκεται σε προεπαναστατικη φαση αυτοι ειτε να ειναι μαζι ειτε να μην εναντιωθουν!γιαυτο τους βαζεις διπλα με τον εργατη να καταλαβουν οτι αυτος που παραγει τον πλουτο αν δεν γινει κυριαρχος αυτοι οι μικροαστοι θα χανουν απο τα μονοπωλια.
    δηλαδη ενας αγροτης που εχει κ 100 στρεμματα κ πληρωνει απο την τσεπη του για να καλλιεργησει κ εν τελει το μητρωο των αγροτων τον θεωρει μη κατα κυριο επαγγελμα αγροτη γιατι δουλευει κ γκαρσονι η σε εργοστασιο(αυτο συμβαινει σε περιπου 60000 ανθρωπους στη Θεσσαλια)δεν τον θες μαζι σου?ενας μαγαζατορας με 1-5 εργαζομενους που πληρωνει ΤΕΒΕ με βαση το Τζιρο κ οχι με βαση το κερδος που ελεω μονοπωλησης των περισσοτερων κλαδων κ μειωσης της αγοραστικης δυναμης του εργατη δεν τον θες μαζι σου?αυτοι δε σπουδαζουν παιδια με 1000 ζορια?αυτοι δεν πληρωνουν λογαριασμους υπερογκους?αυτοι δεν παιρνουν συνταξη στα 70 ενιοτε κ στα 75?ε ολοι αυτοι ειναι τα λαικα στρωματα.γιαυτους η διεξοδος ειναι η ενταξη σε συνεταιρισμους διπλα στην κοινωνικοποιημενη καθετη παραγωγη που ειναι το βασικο στην σοσιαλιστικη οικονομια.με κεντρικο σχεδιασμο.

  109. Μπουλμές Ιανουαρίου 10, 2011 στις 8:39 μμ #

    Για να μας πει ο αναυδος για τους κατασκευαστες και μικροεργολαβους μελη του ΚΚΕ στις οικοδομικες δραστηριοτητες πολλοι εκ των οποιων δεν κολλανε ενσημα σε εργαζομενους…Και μην ακουσω για αντικομμουνισμο,ξερω αληθινες τετοιες περιπτωσεις.Kαι καποιοι συγκεκριμενοι δεν βαζανε ενσημα και πριν την κριση…Αλλα το κομμα την παπια γιατι φερνουνε ψηφαλακια…

  110. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 10, 2011 στις 9:25 μμ #

    Ναι ναι, κι εγώ ξέρω μια γραμματέα του ΚΚΕ που έστελνε τη κόρη της στο Ντηρή κι έναν άλλο γραμματέα που είχε κότερο στη Καρδίτσα!

  111. Y Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:33 μμ #

    Γιατί ρε Λαθρά? Δεν υπάρχουν τέτοιοι που λέει ο Μπουλμές? Η’ δε πρέπει να μιλάμε γι’αυτούς επειδή είμαστε ‘ταγμένοι’ και θα το λύσουμε εσωτερικά? Δηλαδή ο κόσμος να το’χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι…

    Να σας πω κάτι ρε μαλάκες? Είμαστε στο κόσμο μας και δε σκαμπάζουμε μία. Το άκουσα στη συνέντευξη του Wolf που’ναι αμερικάνος και λέει ποτέ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ δεν έχουν γίνει τόσες απεργίες σε τόσο πολύ μικρό διάστημα στην Ευρώπη.

    Ψηλά το κεφάλι ρε μαλάκες. Ενότητα κι αγώνας. Θα τους γαμήσουμε. Κομπλέξες.

  112. Κώστας Π. Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:40 μμ #

    «δεν ειπε ο Λενιν ”α ελα μωρε συντροφοι στον αγωνα γενικα ειναι κ αυτοι,κοινη δραση εχω τοσο καιρο,αριστεροι ειναι κ αυτοι ασχετα αν ειναι κ λιγο ρεφορμες αλλα νταξει…παω να παρω την εξουσια” αντιθετα βυθισε για λιγο καιρο το συνθημα ” ολη η εξουσια στα Σοβιετ” κ το επανεφερε μολις η εργατικη ταξη εμπιστευθηκες την πλειοψηφια στα μεγαλα αυτα Σοβιετ στο ΚΚ στους μπολσεβικους……κανω λαθος?»

    Θεωρώ πώς κάνεις λάθος ναι.

    Από την στιγμή που υπήρξαν τα Σοβιέτ ο Λένιν έλεγε όλη η Εξουσία Στα Σοβιέτ ακόμη κι’ όταν οι Μπ. δεν είχαν την πλειοψηφία. Τα Σοβιετ υπήρξαν το 1905 και το 1917 η ανώτερη μορφή έκφρασης της πολιτικής πάλης της εργ. τάξης. Αλίμονο αν περίμενε ο Λένιν να πάρει την πλειοψηφία για να ρίξει το σύνθημα «όλη η Εξουσία Στα Σοβιέτ». Αυτό δεν θα ήταν οπορτουνισμός απλά, αλλά θα ήταν ανήθικο.

  113. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 10, 2011 στις 10:51 μμ #

    Φυσικά και υπάρχουν.
    Κατά πόσον όμως αυτά τα μέλη, αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του πιό μονολιθικού κόμματος στο κόσμο?
    Για τ άλλα,….μαζί σου!

  114. βουρνούκιος Ιανουαρίου 11, 2011 στις 12:46 πμ #

    Κοινή δράση αρχών! Αυτό κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ -με τις ανεπάρκειες της- στο κίνημα. Και με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και με όσες δυνάμεις του ΚΚΕ δέχονται! Αυτό πρέπει να κάνει και το ΚΚΕ.

    Πολιτικοϊδεολογική ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να υπάρξει τουλάχιστοπν στό προσεχές μέλλον. Είναι πολλά και κομβικά ζητήματα στα οποία υπάρχουν μεγάλες διαφορές (πχ για το σοσιαλισμό, το παρελθόν του κομμουνιστικου κινήματος, το χαρακτηρα της μετάβασης, τον ρόλο της εργατι΄κης τάξης των ορφγάνων της και τον ρόλο των κομματων σε αυτόν, κλπ).

    Ομως κοινή δράση μπορεί και πρέπει να υπαρξει, βασισμένη σε αρχές.

  115. tsechos Ιανουαρίου 11, 2011 στις 1:03 πμ #

    »Ψηλά το κεφάλι ρε μαλάκες. Ενότητα κι αγώνας. Θα τους γαμήσουμε. Κομπλέξες.»
    Γειά σου ρε Υ! Έτσι με αισιοδοξία αλλά και όλο και βαθύτερη ανάλυση και επαναστατική πράξη. Η συζήτηση σ αυτό το post είναι καταπληκτική.

  116. talibremal Ιανουαρίου 11, 2011 στις 1:50 πμ #

    Τα συγχαρίκια μου βασικά για τη συζήτηση! Πολύ καλή και περιεκτική.
    Τώρα πάμε στα κολλήματα των καθείς.
    @ Λαθραναγνώστης
    Καθείς ωφ ετάχθει λοιπόν αλλά στο 101 σχόλιό σου, με όλο τον σεβασμό που σου έχω το γάμησες και ψόφησε. Λες: ΄΄ την εξ “αριστερών” τεκμηρίωση της επίθεσης ενάντια στη Σ.Ε και το κομμουνιστικό κίνημα, την είχαν αναλάβει οι Τροτσκιστές». χαχαχα. Θα γέλαγα, αλλά δεν μπορώ.
    Ναι Λάθρα αυτοί φταίνε για όλα τα θύματα των εκκαθαρίσεων και όλες τις »ατυχείς παρεκτροπές» της ΕΣΣΔ. Είχαν βάλει σκοπό να ρίξουν νωρίτερα την Σ.Ε αλλά έπρεπε να περιμένουν μέχρι να στρατολογήσουν τον Γκόργκι.

    Δεν μπορώ να σου αντιτείνω κάτιτις ορθολογικό τώρα πονάει η κελέ μου.
    Κρίμα αλλά θα αναμορφωθείτε και σεις. το φάντασμα του τροτσκιστή πολ ποτ περιπλανιέται πάνω από τον περισσό και ζητεί απέγνωσμένα προλεταριακό αίμα.
    Ο καιρός γαρ εγγύς.

    Για τον Παυλίδη εγώ να προσθέσω πως έχει τουλάχιστον μια παράξενη αντίληψη περί κρατικής καταστολής και των ορίων της αφότου η επανάσταση έχει επικρατήσει.
    Τουλάχιστον δεν ήταν και πολύ ευθύς. Κατά δεύτερον διαφωνώ κάθετα πως οι θέσεις του είναι κοντά με τις θέσεις του 18ου. Είναι τόσο κοντά όσο το Καρπενήσι με το Τζιμπουτί. Μια πνοή δηλαδής. Δεν λέω το φέρνει αριστοτεχνικά όταν επεξηγεί τη προσωπολατρεία με όρους μιας ημιθρησκευτικής οργανικής αναγκαιότητας μιας κατά βάση αγροτικής καθυστερημένης χώρας.

    Περίπατος πάει ο επιφωτιστικός ρόλος που έπρεπε να ασκούν οι πρωτοπορίες στις καθυστερημένες αγροτικές μάζες. Περίπατος πάει και ασχολίαστο οι τριανταμέτρες αφισούλες πίσω από τον τιμονιέρη κάθε τόσο που έβγαζε διάγγελμα -ένα ελάχιστο παράδειγμα -.
    Αυθόρμητα βέβαια.
    Σουρπράαααιζ που λένε και οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες.
    Για τα συνδικαλιστικά να σας παραπέμψω σ’ένα πολύ ωραίο αρθράκι που έχω βρει, από ελληνικό μπλογκ, εμένα με καλύπτει. Σίγουρα δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα.
    http://theorystudies.blogspot.com/2010/12/blog-post_26.html

  117. kollaps Ιανουαρίου 11, 2011 στις 2:16 πμ #

    @red lebel: λες «αντιθετα δεν ξερω αν θυμασαι αλλα οταν ειχαν πλειοψηφια οι Εσερεοι κ οι Μενσεβικοι στα Σοβιετ της Μοσχας κ της Πετρουπολης δεν ειπε ο Λενιν ”α ελα μωρε συντροφοι στον αγωνα γενικα ειναι κ αυτοι,κοινη δραση εχω τοσο καιρο,αριστεροι ειναι κ αυτοι ασχετα αν ειναι κ λιγο ρεφορμες αλλα νταξει…παω να παρω την εξουσια” αντιθετα βυθισε για λιγο καιρο το συνθημα ” ολη η εξουσια στα Σοβιετ” κ το επανεφερε μολις η εργατικη ταξη εμπιστευθηκες την πλειοψηφια στα μεγαλα αυτα Σοβιετ στο ΚΚ στους μπολσεβικους……κανω λαθος?»

    Όχι οτι έχει μεγάλη σημασία ή θα καθορίσει ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο, αλλά το «όλη η εξουσία στα σοβιέτ» έγινε θέση των μπολσεβίκων τον Απρίλη του 1917 (εξ’ού και οι θέσεις του Απρίλη) που γύρισε ο Λένιν και κάναν συνδιάσκεψη. Και τότε την πλειοψηφία των σοβιέτ την είχαν μενσεβίκοι και εσέροι. Προφανώς τον ένοιαζε περισσότερο το γεγονός οτι σαν μορφή τα σοβιέτ ήταν ο ένας πόλος της δυαδικής εξουσίας και πρόπλασμα της εργατικής εξουσίας, παρά το οτι ήταν πρόσκαιρα μειοψηφία. Όταν έγιναν πλειοψηφία κάναν την επανάσταση.

  118. propagitor Ιανουαρίου 11, 2011 στις 2:34 πμ #

    Λες:
    «Όσο αφορά τη σχέση του ΠΑΜΕ με το ΚΚΕ τo σχόλιo 27 του Propagitor μου ‘χει τινάξει τα μυαλά στον αέρα:
    Aπό τη μία εγκαλεί αυτούς που κριτικάρουν αυτούς που ”δεν δέχονται εντός τους πολιτικές παρατάξεις όπως το δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ και η Α.Παρέμβαση?” υπονοώντας ότι καλά κάνει το ΠΑΜΕ και δε δέχεται ”δε δέχεται συγκεκριμένες παρατάξεις”. Αν δε το κατάλαβα καλά διόρθωσε με σύντροφε.
    Από την άλλη λέει ότι στο ΠΑΜΕ χωράει ”ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ συνδικάτο, σωματείο, θέλει να παλέψει σε ταξική τροχιά, ΠΑΣΚίτικο ΔΑΚίτικο, Συνασπισμένο να λάβει μέρος στο ίδιο μετερίζι με μας. Πρώτα στο δρόμο και μετά και στα όργανα του ΠΑΜΕ.”
    Τελικά δεν καταλαβαίνω? Θα δεχόταν ποτέ το ΠΑΜΕ στις γραμμές του Α.Παρεμβασίτη ή ΠΑΣΚΕίτης και ΔΑΚΕίτης ΟΚ αλλά Α.Π. ποτέ???»

    Στην πρώτη αντίφαση που μου πιστώνεις απαντάω εύκολα.
    Εγκαλώ τη συσπείρωση κορυφών του Συντονισμού στον οποίο κατευθύνθηκαν με πολιτική απόφασή τους συγκεκριμένοι πολιτικοί χώροι ετερόκλητοι και αυτοαποκαλούμενοι ως «αριστεροί» προσπερνώντας την ήδη υπάρχουσα δομή. Το ΠΑΜΕ.
    Πιστώνω συγκεκριμένα στο ΣΥΡΙΖΑ (Αυτόνομη Παρέμβαση- Δίκτυο Συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ).
    Η πολιτική ηγεσία κομματιών του ΣΥΡΙΖΑ πήρε την απόφαση πιεζόμενη από το ΠΑΜΕ να τα «σπάσει» με τη ΓΣΕΕ. Η ίδια η Αυτόνομη Παρέμβαση βρήκε να τα «σπάσει» δε με την ηγεσία της ΓΣΕΕ την ίδια μέρα που αποχώρησε η ΔΑΚΕ (Το δικτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ νωρίτερα)..
    Πολιτικά δρώντας το «δίκτυο» προσπέρασε το εγχείρημα του ΠΑΜΕ, στο οποίο συνολικά ως παράταξη και όχι ως ατομικές περιπτώσεις δε θα μπορούσε ποτέ να προσχωρήσει. Προσχώρησε δε σε ένα φορέα στον οποίο μπορούσε να σπεκουλάρει με τη σοσιαλδημοκρατική της οπτική γωνία, λόγω μιας εκ πεποιθήσεως ανυπαρξία δομών.
    Η δε αυτόνομη παρέμβαση παρά τους λεονταρισμούς στα προεδρεία και αναλόγως του συσχετισμού, αλλου παει με τη ΓΣΕΕ επειμένοντας φουλ προδοτικά, αλλου με τα πρωτοβάθμια (στο μουσείο).
    Στη δε εξ ΑΝΤΑΡΣΥΑς πλευρά πιστώνω το γεγονός της υπεραριστερής φληναφίας και στην πράξη δημιουργίας ενός αντι-ΓΣΕΕ θεσμού, εξ’ ορισμού ανταγωνιστικού προς το ΠΑΜΕ μια και απευθύνεται σε εργαζόμενους που απεγκλωβίζονται από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, αποθαρρύνοντάς τους να ενισχύσουν το ΠΑΜΕ και προτρέποντάς τους να μπουν στη δική του δομή. Νέτα σκέτα. Όσο και να μην σου αρέσει Υ, όταν υπάρχουν 2 δομές που απευθύνονται με παρόμοιους όρους στο κίνημα στον κόσμο (προσοχή δε λέω με ίδιους σκοπούς ή κάτι άλλο, μιλάω για όρους απεύθυνσης) λέγοντας απεγκλωβιστείτε, όταν έρθει η ώρα της οργάνωσης, η επιλογή της μιας δομής πάει αντιπαραθετικά στη δυνατότητα επιλογής της άλλης.
    Η δεύτερη πολιτική κριτική που ασκώ σε αυτό το χώρο είναι ότι παρά την κομμουνιστική ρητορεία της αντί να ριζοσπατικοποιείται στην πράξη επιδιώκοντας όχι συμμαχία σου λέω, μια, μισή έστω κοινή πορεία με τον ταξικό πόλο, αντίθετα ρητά πάλι διαλέγει να ανοίξει παρτίδες με τη σοσιαλδημοκρατία.

    Η δε διαπίστωσή μου ότι όσοι πιστοί προσέλθετε είτε πασκίτες είτε δακίτες είτε Συριζαντάρτες στο ΠΑΜΕ δεν αντιφάσκει με τα ως άνω αφού μια τέτοια προσέλευση, απαιτεί μια νέα ποιότητα, απαιτεί ρήξη με την παλιά του ταυτότητα και τη διεκδίκηση με το ταξικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ όχι με το συνολικό του ΚΚΕ. Κάθε πολιτική κοινωνική επιλογή απαιτεί μια ρήξη με μια παλιά αντίληψη. Έτσι δε θα πω όχι στη συμπόρευση με το σωματείο του Πράκτικερ αν μου απευθυνθεί επειδή το προεδρείο του ήταν Πασκίτες, όμως η ίδια του η επιλογή να μου απευθυνθεί για συμπόρευση είναι μια ρήξη με την παλιά του επιλογή. Ας με διορθώσει κάποιος αν έχω λάθος.

    Το κομμάτι στο οποίο κάνω την ταξική αναλυση στο κείμενο μου όντως χωράει κριτική γιατί εμπεριέχει κινδύνους στρέβλωσης. Σε πολλά που επισημαίνεις δεν έχεις άδικο και συμφωνώ.

    Εκεί που λες:
    «Είναι βολικό για το ΠΑΜΕ να δικαιολογεί με τα ‘μικροαστικά κατάλοιπα’ των νέων την αδυναμία οργάνωσης του κομματιού αυτού. Η αλήθεια είναι ότι για να γίνει αυτό χρειάζονται νέοι τρόποι δράσης πέραν των παραδοσιακών που δεν έχει καταφέρει να ανακαλύψει .»

    Δε θέλω να το κάνω και προσυπογράφω. Είναι βίωμα όλων μας και αν θες το γράφω με κεφαλαία. ΤΟ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΕΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΡΓΑΝΩΤΟ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΦΕΡΟΥΜΕ ΓΟΡΓΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ.

    Το ότι:
    «Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΤΣΥΑς ψάχνονται λίγο παραπάνω πάνω σ’αυτό χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να μπορούμε να πούμε ότι προχωρούν βέλτιστα στην οργάνωση των νέων αυτών.»

    Αδυνατώ να καταλάβω από πού σκατά προκυπτει. Αν θες ξηγήσου. Εγώ δε βλέπω καμία τέτοια δυναμική. Τουναντίον αν μιλάμε για ένα υποτυπώδες ρεύμα, αυτό εκδηλώνεται στις γραμμές του ΠΑΜΕ που δουλεύει άτομο το άτομο με καθημερινές εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς και σχεδιασμό. Και πάλι όμως πίσω από τις ανάγκες.

    Τα περί ΦΚ θα μπορούσαν να αφορούν ξέχωρο ποστ. Δεν έχω τόσο καλή αντίληψη για το τι παίζει ακριβώς, ας επιφυλαχθούμε για το μέλλον.

    Για τη συνδικαλιστική πρακτική:

    Πιστώνεις καρικατουρίστικη περιγραφή. Σόρι αλλά εγω δεν είδα μισό Αντάρτη να απαντάει στην πράξη θεωρητικά και πρακτικά σε όσα τους έχω πιστώσει στο άρθρο. Ας το διατυπώσουν πιο καθαρά ποια η άποψή τους για τη σχέση Α και Β συνδικαλιστικού βαθμού και γιατί μιλάνε για Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, και όχι για Συντονισμό Σωματείων???

    Τέλος ως προς την προς τα αριστερά πορεία. Τα όσα πιστώνεις στο ΚΚΕ για μη σύνδεση του ανυπακοή και απειθαρχία με την αποδέσμευση είναι λάθος άμυνα. Δεν ίσχυαν ποτέ αποκομμένα αυτά τα 2 και μου κάνει εντύπωση γιατί ακόμα και τότε που συμμετείχες σε όργανα της ΚΝΕ αυτά τα λέγαμε.
    Το σχόλιο μου πάντως αφορά κυρίως στο ΣΥΡΙΖΑ και τις διαρκείς κωλοτούμπες του.
    Από την άλλη σχετικά με τους «αντάρτες» εξηγησέ μου κι εσύ που είσαι οπαδός τέτοιας αιτηματολογίας:
    Τα «συνθήματα- αιτήματα γέφυρες» προς το σοσιαλισμό τα οποία ευαγγελίζεσαι κι εσύ, πόσο συχνά μπορούν να αλλάζουν??
    Είναι δείγμα φερεγγυότητας να υπερθεματίζει ο Πι Πι για παράδειγμα σε εκδηλώσεις στο σύνθημα γέφυρα «Έξω από το σύμφωνο σταθερότητας» και το σύνθημα αυτό μέσα σε ούτε ένα εξάμηνο να γυρνάει σε «έξω από την ΟΝΕ»??
    Να σημειώσω ότι δε συμφωνώ στη λογική της θεοποίησης μιας συνθηματολογίας που μπορεί να τραβήξει από μόνη της τις μάζες.

    Αναμένω τα «μανιφέστα» Αθλίου και Μπρεζνιεφικού. 😀

    Στα υπόλοιπα που έχουν τεθεί όσο έγραφα αυτά θα τοποθετηθώ επίσης στο μέλλον αν χρειαστεί.

  119. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιανουαρίου 11, 2011 στις 2:43 πμ #

    Το δικό μου θα το περιμένεις πολύ ακόμα.

    Σχετικά με το τι έλεγε ο λένιν για τα σοβιέτ.
    Λοιπόν θα φανεί παράξενο, γιατί σε όλους μας οι θέσεις του απρίλη είναι πιο γνωστές.
    Αλλά όποιος έχει τους τόμους από τα άπαντα και τα κοιτάξει προσεκτικά θα δει άλλα πράγματα που είναι μάλλον πιο κοντά σε όσα λέει ο ρεντ λέμπελ. Δυστυχώς δεν είμαι ένας από αυτούς και δε μπορώ να κάνω παραπομπή. Θα κοιτάξω μήπως έχει κάτι στο βιβλιαράκι από το φλεβάρη στον οκτώβρη.

    Όχι ότι θα κρίνει τίποτα όπως λέει κι ο κολλάπς.
    Αλλά ο μπαγάσας ο βλαδίμηρος ήταν άσος στην τακτική. Κι ακόμα κι αυτό παίζει να το έβλεπε συγκεκριμένα, όχι από θέση αρχής. Κι άντε να βρεις κάποιον που να του μοιάζει.

  120. Y Ιανουαρίου 11, 2011 στις 3:12 μμ #

    Τα σχολια 61 και 116 είχαν κολλήσει στο σπαμ. Ασ’τα διαβάσει όποιος θέλει να παρακολουθήσει όλη την κουβέντα.

  121. RED LEBEL Ιανουαρίου 11, 2011 στις 4:21 μμ #

    προφανως Κολλαψ αυτο που λεω δεν ειναι οτι το ΚΚΕ κρυβει μεσα στα γραφεια του εναν Λενιν.
    αλλα πως να το κανουμε τον Απριλη του 1917 βγηκε αυτο το συνθημα γιατι τοτε οι Μπολσεβικοι ειχαν ανεβασμενο κυρος κ στα Σοβιετ κ ειχαν παρει κ 13% στις εκλογες.κ τα σοβιετ τοτε δεν ηταν ουτε καν εσερικα η μενσεβικικα,αλλα ηταν σοσιαλδημοκρατικα απο την αποψη της πολιτικης ηγεμονιας κ κυριαρχιας.ομως οι μπολσεβικοι ειχαν ανεβασσμενο κυρος κ ειχαν δωσει βαρος στην δυαδικη εξουσια στα σοβιετ.ειχαν παρει δηλαδη αποφαση οτι σε αντιπαραθεση με την πολιτικη εξουσια του καπιταλισμου θα αντιπαραθεσουν μια λαικη εξουσια με επικεφαλης οπωσδηποτε την πρωτοπορα εργατικη ταξη κ τα Σοβιετ της.γιαυτο πεταξαν κ το επικαιρο για τον Απριλη συνθημα.γιναν οι αναταραχες το καλοκαιρι του 1917 κ στα συνεδρια τν σοβιετ επικρατησαν οι εσεροι κ οι μενσεβικοι.τοτε το συνθημα παρθηκε πισω γιατι πολυ απλα κυριαρχησαν οι μικροαστικες κ αντεπαναστατικες δυναμεις μεσα στα μεγαλα σοβιετ.οταν οι μπολσεβικοι ανεβασαν το κυρος τους,φουσκωσαν τις γραμμες τους κ αναγκασαν τους Εσερους κ τους Μενσεβικους σε παλινωδιες αυτοι χασαν το κυρος τους κ εγινε εκτακτο συνεδριο ξανα τον Σεπτεμβρη οπου οι μπολσεβικοι επικρατουν πανηγυρικα κ βρισκομαστε στην τελευται πραξη της προεπαναστατικης περιοδου οπου τα κατω δεν θελλουν κ τα πανω δεν μπορουν!
    αυτα ειναι γεγονοτα κ δεν τα λεει ο Περισσος κ ο Ριζοσπαστης!

    σε σχεση με το κειμενο που παρεθεσε ο Ταλιμπεριαλ για τα συνδικατα κ τις λαικες επιτροπες εχει πολυ καλα σημεια κ ειναι μια κριτικη σεβαστη!αλλα εχει μια πρανοηση!οι κομμουνιστες δεν εχουν βγει σε καμια περιπτωση εξω απο τα ΚΙΤΡΙΝΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ουτε απευθυνονται στους εργατες αφ’υψυλου.
    προφανως κ κανουν πολιτικη δουλια κ σε οποιεςδηποτε συνθηκες κ με οποιουσδηποτε συσχετισμους!δηλαδη σε εργατικα κεντρα που πρωτη δυναμη ειναι η ΠΑΣΚΕ δεν υπαρχουν μελη του ΚΚΕ κ του ΠΑΜΕ στα ΔΣ?η πολιτικη δουλια δε γινεται στις συγκεντρωσεις.αυτες ειναι αποτελεσμα της δουλιας που εχει γινει ανθρωπο τον ανθρωπο επιπνα κ επιμονα μεχρι να πειστει ο εργατης.επεισης το ΠΑΜΕ δεν ειναι κατι επισημο.ειναι μορφη οργανωσης των εργατων κ μαλιστα ανεβασμενη γιατι εχει στοχο την κοινωνικοποιηση των μονοπωλιων κ οχι απλα <>.

  122. βουρνούκιος Ιανουαρίου 11, 2011 στις 8:55 μμ #

    Η αντίληψη για το ΤΙ εξουσία θέλουν οι κομμουνιστές και με ποιά μέσα αυτή υλοποιείται, δεν είναι θέμα τακτικής είναι στρατηγικής σημασίας ζήτημα.

    Η αστική εξουσία είναι η εξουσία των αστικών σχέσεων στην παραγωγή και στη διανομή, είναι η πολιτική εξουσία των αστών (αστικόι κοινοβουλευτικό σύστημα, ή ενίοτε χούντες, μοναρχίες κλπ), είναι η στρατιωτική, νομική εξουσία των αστών. Σε αυτά τα πεδία έχουν εξουσία οι αστοί και με συγκεκριμένα όργανα εκφραζουν την εξουσία/ηγεμονία τους. Η εργατική τάξη συνεπώς, έχει ανάγκη από τα δικά της όργανα με τα οποία θα ασκεί την δική της εξουσία. Εχει επίσης ανάγκη από την δική της ερμηνεία με βάση την οποία θα ΕΠΑΝΑΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙ την ιστορικού χαρακτήρα έννοια της δημοκρατίας. ΓΙα αυτό μιλάμε για εργατική εξουσία/δημοκρατία.

    Με βάση αυτή την διαπίστωση ποιά θα μπορούσαν να είναι τα όργανα άσκησης της εργατικής εξουσίας Τα πεδία στα οποία θα κριθεί αυτή;

    1. Στο πεδίο του τρόπου παραγωγής: Με την επανάσταση έχουμε ΠΟΛΙΤΙΚΗ αλλαγή/ανατροπή της εξουσίας των αστών. Ο τρόπος παραγωγής όμως ακόμα ΔΕΝ έχει αρχίσει να αλλάζει. Ηγεμονεύουν σε αυτόν οι αστικές σχέσεις (νόμος της αξίας με παραγωγή υπεραξίας, εμπορευματικές σχέσεις παντού, ανάγκη διευθυντών, αστικός καταμερισμός εργασίας, υλικά κίνητρα για την παραγωγή κλπ). Πλαϊ σε αυτή την αστική ηγεμονία αναφυονται αδύναμα αλλά φανερα πλέον οι κομμουνιστικές σχεσεις (τάση για άρση του αστικού καταμερισμού εργασίας, κατάργηση του διευθυντικού δικαιώματος, απαίτηση των εργατών να εκλέγουν αυτοί τον διευθυντή, απαίτηση των εργατών για αποφασιστική συμμετοχή στο ΤΙ και το ΠΩΣ θα παραχθεί, καταργηση των πριμ, κλπ). Το ποιές σχεσεις θα ηγεμονεύσουν τελικά, έχει να κάνει και με το ΠΩΣ θα σταθούν οι προτοπορίες σε αυτά τα κομβικά θέματα.

    Ο Λένιν αναγνώριζε ως τρομακτική -αλλά αναγκαία- ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ υποχώρηση από τους στόχους της επανάστασης και τον κομμουνισμό, αστικά μέτρα όπως η μονοπροσωπη διεύθυνση, η συγχώνευση κράτους/κομματος, η διοικητική αντίληψη, η καταστολή των διαφορετικών απόψεων κλπ. Αντίθετα, μετά τον θανατό του, οι αποφάσεις αυτές θα παγιωθούν και με αντιστροφή/διαστροφή θα θεωρουνται και …κομμουνιστικές!!!

    2. Στο πεδίο του εποικοδομήματος. Αστική αντίληψη είναι η θεωρία του μονοκομματισμού (παντα καλυμένη από παχιά λόγια περί δικτατορίας του προλεταριάτου στην ουσία όμως δικτατορία του ενός κόμματος δλδ πολιτικό φυτώριο της νέας κομματικής/κρατικής άρχουσας τάξης). Αντίθετα, προλεταριακή αντίληψη είναι η αντίληψη της ελευθερίας στην εκφραση και διαπάλη πολιτικών ρευμάτων. Προλεταριακή αντίληψη είναι η αντίληψη του ΔΙΑΚΡΙΤΟΥ ρόλου κομμάτων, κράτους, συνδικάτων κλπ, η οποία εμποδίζει την υπερσυγκεντρωση εξουσιών σε μια μικρη κομματική ελίτ, η οποία βοηθούντως των αντιθκειμενικών συνθηκών πάντα εξελλίσεται σε νέα εκμεταλλευτρια τάξη..

    Στα καθ ημας μια συνεισφορά στη συζήτηση για το ΠΑΜΕ και τα πρωτοβάθμια. Στην ουσία του ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ είναι μια προσπάθεια μετωπικής δράσης ρευμάτων της συνδικαλιστικής Αριστεράς και ανένταχτων συνδικαλιστών με ταυτόχτονη μετακύληση των αποφάσεων στις ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ των σωματείων. Είναι μια προσπάθεια που έχει σαν πολιτικό πλαίσιο, το ξεπέρασμα των εργοδοτικών/κυβερνητικών ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και σαν αντίληψη και σαν δομή. Είναι επίσης μια προσπάθεια για υπέρβαση της σχεσης συνδικάτο=μακρύ χέρι του χ κόμματος (αυτό εννοούμε όταν λέμε υπέρβαση του κομματικοκεντρισμού). Θέλουμε και πρωτοπορία της τάξης συγκροτημένη σε κόμμα ή κόμματα, θέλουμε όμως να εφαρμόσουμε στην πράξη την ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ που υπάρχει ανάμεσα στο συνδικάτο και στο κόμμα. Αντίθετα, φρονώ ότι το ΠΑΜΕ στην ουσία του δεν αποτελεί ένα συνδικαλιστικο φορέα, αλλά έναν κόμματικό συνδικαλιστικό φορέα. Για αυτό και δεν υπάρχει ζήτημα να συμμετάσχουμε στο ΠΑΜΕ.

    Δεν βλέπουμε ανταγωνιστικά τις σχέσεις του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ με το ΠΑΜΕ για αυτό και προσπαθούμε για κοινή δράση. Η διαφορετική αντίληψη που έχει ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ για τη σχέση κομμάτων/συνδικάτων σε σχέση με το ΠΑΜΕ δεν αποτελεί όρο για μη κοινή δράση.

    Για αυτό και παλεύουμε όμως για κοινή ανατρεπτική δράση.

  123. RED LEBEL Ιανουαρίου 11, 2011 στις 9:43 μμ #

    παντως κοινη ανατρεπτικη δραση εχετε με τους ΠΑΣΟΚους κ την ΟΑΚΚΕ στο Περαμα στο Μεταλλο!τωρα τα περι συνδικαλιστικης αριστεραςκ μετωπων νταξει θα αποδειχτουν κ περεταιρω στη ζωη οτι ειναι αντιπαραθετικα εργαλεια του ιδιου του κιτρινου συνδικαλισμου-αναχωμα προς τη ριζοσπαστικοποιηση συνηδεισεων κ το ΠΑΜΕ συγκεκριμενα.πολλα σωματεια απο τις ΔΕΚΟ απο κει που πηγαινουν με τη ΓΣΕΕ ειναι πιθανον να ρθουν 50 μετρα πιο περα κανοντας »κριτικη» στην επισηημη ΠΑΣΚΕ κ την κυβερνηση κ προσδιδοντας σας κυρος κ εμβελεια.βεβαια στο συνεδριο της ΓΣΕΕ θα πανε κ θα ριξουν το επισημο ψηφοδελτιο.δεν τιθεται αμφιβολια!ομως δυστυχως δε θα εχουν περασει την απεναντι οχθη που σημαινει κοινη δραση κ (κυριως) προσανατολισμος με το ΠΑΜΕ.κ αυτο δεν αφορα μονο τα οικονομικα αιτηματα.αφορα κυριως το που τοποθετει ο καθε ενας τον εργατη!σε ποιον αγωνα κ σε ποιαν κοινωνια.

  124. RED LEBEL Ιανουαρίου 11, 2011 στις 9:51 μμ #

    παντως τα περι κομματοκεντρισμου δεν τα εχω καταλαβει!αντιθετα αυτο που ξερω ως γεγονος ειναι οτι ο σχεδιασμος του ΣΜΤ κ του καθε ΣΜΤ υποκειται στο σχεδιασμο του ΝΑΡ κ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι οποιοι κατεβαζουν κομματικα πανο στις απεργιες αν κ κραζουν τους ΚΝιτες που βγαινουν με Ριζοσπαστη στις πορειες του ΠΑΜΕ.απλα επειδη απο δω ειμαστε οι ντουροι κομμουνισταραδες(που η απεργια δε μας λεει κ πολλα ως λεξη κ κ υριως οταν αυτη κυρησσεται απο το ΠΑΜΕ) και απο κει οι Ρεφορμες του ΚΚΕ κ αυτων που δε συμφωνουν σε ολα με αυτο αλλα βλεπουν οτι ο ταξικος πολος στο εργατικο κινημα ειναι το ΠΑΜΕ που αταλαντευτα τους υπερασπιζεται χαρακτηριζω τους απο κει κομματικο κινημα κ το δικο μου ανεξαρρτητο ταξικο(ακου ανεξαρτητο……)πολυμορφο,πολυτασσικο κ τα ρεστα!δηλαδη η συμμαχια ευρωλιγουριδων με τους καθαροαιμους ΑΝΤΑΡΤΕΣ ειναι ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ??θα τρελαθουμε…….

  125. Κώστας Π. Ιανουαρίου 12, 2011 στις 1:01 πμ #

    @ΒΟΥΡΝΟΥΚΙΟΣ

    «Η αντίληψη για το ΤΙ εξουσία θέλουν οι κομμουνιστές και με ποιά μέσα αυτή υλοποιείται, δεν είναι θέμα τακτικής είναι στρατηγικής σημασίας ζήτημα»

    Αν παρασυρθεί κανένας πάνω σ’ αυτό είναι χαμένος από χέρι.

    Σαφώς οι κομμουνιστές θέλουν μια εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της και για να γίνει αυτό δίνουν την πιο μεγάλη σημασία στην ΤΑΧΤΙΚΗ. Συμμαχίες με αριστερούς SR και Μενσεβίκους στα κοινά Σοβιέτ.

    Με αυτό απαντώ στο πόση σημασία έδινε ο Λένιν στα Σοβιέτ, στην ΚΟΙΝΗ δηλαδή έκφραση της εργατικής τάξης ανεξάρτητα ποιος έχει την πλειοψηφία και μ’ αυτό απαντώ τόσο στο ΠΑΜΕ με τα δικά του συνδικάτα όσο και στον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων. Ο όρος για ενιαία συνδικάτα σημαίνει ότι όλες οι απόψεις εκτίθενται μπροστά στην εργατική τάξη σαν σύνολο και επικρατεί μια, όχι πάντα η πιο επαναστατική και πρωτοπόρα αλλά σίγουρα η πιο επαναστατική και πρωτοπόρα καθώς η κρίση βαθαίνει και επομένως η πρωτοπορία κερδίζει θέσεις. Το νόημα είναι να απευθυνόμαστε στην εργατική τάξη σαν σύνολο με διαφορετικές ιδέες και απόψεις αλλά κανείς δεν μπορεί ν’ αποχωρεί και να φτιάχνει δικά του τάχα “ταξικά” συνδικάτα. ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ, αυτή ήταν η ταχτική του Λένιν.

    «Προλεταριακή αντίληψη είναι η αντίληψη του ΔΙΑΚΡΙΤΟΥ ρόλου κομμάτων, κράτους, συνδικάτων κλπ, η οποία εμποδίζει την υπερσυγκεντρωση εξουσιών σε μια μικρη κομματική ελίτ, η οποία βοηθούντως των αντικειμενικών συνθηκών πάντα εξελλίσεται σε νέα εκμεταλλευτρια τάξη.»

    Στο πολυκομματικό σύστημα δεν έχουμε αντίρρηση αλλά αυτή ήταν μια ιδιομορφία της ρώσικης περίπτωσης και του περίπλοκου ρόλου της αντεπανάστασης. Από την άλλη αν νομίζεις ότι ο πολυκομματισμός αφηρημένα είναι εγγύηση για τον μη εκφυλισμό της επανάστασης αυτό δεν είναι σωστό. Η εγγύηση για τον μη εκφυλισμό της επανάστασης είναι η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤ στην μεταεπαναστατική περίοδο, αλλά και δω μπορεί να υπάρξουν πάντα ειδικές συνθήκες. Επομένως η συνθήκη είναι ο ρόλος των Συνδικάτων μάλλον και φυσικά των Συμβουλίων, ΑΝΑΛΟΓΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ και με γενική κατεύθυνση μια: τον εργατικό έλεγχο σε όλα τα επίπεδα της παραγωγής, της πολιτικής κλπ. αυτά, όπως λες, είναι μακρινά.

    «Στην ουσία του ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ είναι μια προσπάθεια μετωπικής δράσης ρευμάτων της συνδικαλιστικής Αριστεράς και ανένταχτων συνδικαλιστών με ταυτόχρονη μετακύληση των αποφάσεων στις ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ των σωματείων. Είναι μια προσπάθεια που έχει σαν πολιτικό πλαίσιο, το ξεπέρασμα των εργοδοτικών/κυβερνητικών ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και σαν αντίληψη και σαν δομή».

    Με ποιον τρόπο το ΠΑΜΕ ή ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ, φεύγοντας από τα σωματεία κάνουν «προσπάθεια μετωπικής δράσης ρευμάτων της συνδικαλιστικής Αριστεράς» και μάλιστα στις ΓΣ; Στα λόγια είναι πολύ όμορφο να λες ότι “είναι μια προσπάθεια που έχει σαν πολιτικό πλαίσιο, το ξεπέρασμα των εργοδοτικών/κυβερνητικών ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και σαν αντίληψη και σαν δομή” αλλά στην πράξη οι κομμουνιστές δρουν εκεί που είναι η εργατική τάξη, είτε σε ταξικά είτε σε αντιδραστικά σωματεία. Αυτή την αλφαβήτα του λενινισμού δεν πρόκειται να την αναιρέσουμε ούτε για χάρη του ΠΑΜΕ ουτε για χάρη του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ. Τελεία και παύλα.

    Δουλεύουμε σε όλα τα σωματεία, ταξικά, προοδευτικά, αντιδραστικά κλπ. ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΣΗ. Η εργατική τάξη είναι μια και ενιαία και σ’ αυτήν απευθυνόμαστε όλοι και πρέπει να γίνεται πάλη των ιδεών και των προγραμμάτων και ότι προκύψει. Το βάθεμα της κρίσης του καπιταλισμού είναι το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ. Πάνω στο αντικειμενικό αυτό καθένας μας χτίζει τη δικιά του πρόταση που θεωρεί πως έχει κάθε πιθανότητα επιτυχίας.

    Μόνο ο σεχταριστής, ο λικβινταριστής και ο δειλός θα φύγουν από τα σωματεία της ΠΑΣΚΕ ή άλλης παράταξης για να στήσει τα δικά του «ταξικά» σωματεία και να διεξάγει διάλογο με τον εαυτό του. ΟΧΙ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΝ ΤΙΔΡΑΣΤΙΚΑ, ΣΤΑ ΠΙΟ «ΜΑΥΡΑ» ΣΩΜΑΤΕΙΑ οι κομμουνιστές οφείλουν να δώσουν τη μάχη τους απευθυνόμενοι σε κάθε εργαζόμενο. Ο καθένας με τα «δικά του» σωματεία να καλεί σε Ενιαία Μέτωπα όχι μόνο δεν είναι αξιόπιστος αλλά και πραγματικός λικβινταριστής, πραγματικά αντίθετος με την ταχτική του Λένιν που όλοι ζηλεύουν σ’ αυτόν τον καλό ιστότοπο αλλά η ταχτική του Λένιν ήταν πάντα: ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΣΟΒΙΕΤ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΟΥΝ, ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΣΟΒΙΕΤ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ και ασταμάτητη πάλη των ιδεών και των προγραμμάτων.

  126. sentic Ιανουαρίου 12, 2011 στις 1:30 πμ #

    Ρε Κωστα Π εξηγησε μου λιγακι ποιος εχει φυγει απο τα συνδικατα για να φτιαξει καινουργια?Εχεις δηλαδη δει πουθενα εσυ το ΠΑΜΕ να μην ελεγχει πχ το συνδικατο λογιστων και να πηγαινει να φτιαξει καινουργιο δικο του συνδικατο λογιστων? Αλλο πραγμα ο συντονισμος των οποιων συνδικατων οι ταξικες δυναμεις πλειοψηφουν και συσπειρωνονται σε ταξικη γραμμη ενω παραλληλα συνεχιζουν τον αγωνα εκει που δεν πλειοψηφουν για να αλλαξουν προς το ταξικοτερο τους συσχετισμους και αλλο επειδη δεν καταφερνουν οι ταξικες δυναμεις να παρουν την πλειοψηφια σε πολλα απο αυτα να πανε και να φτιαξουν αλλο συνδικατο οπως κατηγορεις εσυ,που γινεται αυτο μπορεις να μου πεις?
    Μηπως εχει στο ΣΕΚ το χετε καψει τελειως απο το πολυ anti anti anticapitalista????

  127. sentic Ιανουαρίου 12, 2011 στις 1:45 πμ #

    να ευχηθώ εστω και καθυστερημενα καλη χρονια σε Συντροφους και φιλους μετα απο 2 χρονια απο το πατριο εδαφος και για κανα 2 μερες ακομα απο το πρωτευουσιανικο!!!!

  128. Κώστας Π. Ιανουαρίου 12, 2011 στις 1:47 πμ #

    @SENTIC

    Δεν έχω κάποια σχέση με το ΣΕΚ ή ΝΑΡ / ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σαφές;

    Τι εννοώ είναι καθαρό. Το ΠΑΜΕ έχει 60 σωματεία στην Αθήνα και 12 στον Πειραιά και 4 στα Γιάννενα και τα Τρίκαλα. Αυτά τα ξέρουμε. Λες σωστά

    «Αλλο πραγμα ο συντονισμος των οποιων συνδικατων οι ταξικες δυναμεις πλειοψηφουν και συσπειρωνονται σε ταξικη γραμμή …»

    Ωραία σε ένα συνδικάτο είναι η ΠΑΣΚΕ, οι διάφοροι την κάνουν με γρήγορα και πάνε στα «ταξικά», αυτό εννοώ, και τέτοια υπάρχουν και στο ΠΑΜΕ και στον ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ.

    Λες μετά

    «Αλλο πραγμα ο συντονισμος των οποιων συνδικατων οι ταξικες δυναμεις πλειοψηφουν και συσπειρωνονται σε ταξικη γραμμη ενω παραλληλα συνεχιζουν τον αγωνα εκει που δεν πλειοψηφουν για να αλλαξουν προς το ταξικοτερο τους συσχετισμους και αλλο επειδη δεν καταφερνουν οι ταξικες δυναμεις να παρουν την πλειοψηφια σε πολλα απο αυτα να πανε και να φτιαξουν αλλο συνδικατο οπως κατηγορεις εσυ,που γινεται αυτο μπορεις να μου πεις;»

    Με ρωτάς «επειδη δεν καταφερνουν οι ταξικες δυναμεις να παρουν την πλειοψηφια σε πολλα απο αυτα να πανε και να φτιαξουν αλλο συνδικατο οπως κατηγορεις εσυ,που γινεται αυτο μπορεις να μου πεις;» αν κατάλαβα καλά;

    Σε όλα του ΠΑΜΕ και σε όλα του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ, πχ σε καλύπτει αυτό;

    Είπαμε οτι το ΠΑΜΕ έχει 60 σωματεία στην Αττική και 12 στον Πειραιά και άλλα 3-4 Γιάννενα και Τρίκαλα; Σωστά; (Το διασταύρωσα με σελίδα του ΠΑΜΕ)

    60 σωματεία ρε σ., έχει η ΑΘΗΝΑ και 12 ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ και από άλλα 4 στα Τρίκαλα και Γιάννενα;

    Απο κει το έβγαλα σ.

  129. Κώστας Π. Ιανουαρίου 12, 2011 στις 2:00 πμ #

    Το ότι συνεχίζουμε τον αγώνα και στα υπόλοιπα αυτό είναι αυτονόητο.

    Το ζήτημα είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ όμως. Ότι το ΠΑΜΕ και ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ κάνανε μέτωπο με τα «δικά τους» σωματεία, σε παρακαλώ να μην μπερδέψουμε τα δυο θέματα.

    Το ζήτημα είναι πάλη κοινή σε ΟΛΑ τα σωματεία, αντιδραστικά, πασκίτικα και οτι θες. Χωριστά μέτωπα με τα «δικά μου» ταξικά σωαματεία τι θέλει να πει; Πως εδώ είναι η ταξική πάλη και όσοι θέλετε ελάτε; Ε δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Σε συγκεκριμένα ζητήματα πάλης για να έχεις αποτέλεσμα θες 100% ενότητα, δεν γίνεται αλλιώς.

  130. RED LEBEL Ιανουαρίου 12, 2011 στις 8:38 πμ #

    αλλα πως γινεται η ενοτητα με βαση τα ταξικα συμφαιροντα δηλαδη?σε κοινες πορειες με τη ΓΣΕΕ?η μηπως γινεται να προχωρησεις π.χ. σε κοινη εκδηλωση με την ΠΑΣΚΕ στο σωματειο του Σκαραμαγκα η στα ΕΑΣ?
    οχι βεβαια!οικομμουνιστες παλεουν σε ολα τα συνδικατα ανεξαρτητως συσχετισμου και οπως μπορεις να διαβασεις στο »Τι να κανουμε» του Λενιν
    χρειαζεται οι ταξικες δυναμεις να εχουν ΔΙΑΚΡΙΤΗ δραση κ πολιτικη δουλια απεναντι στις αστικες δυναμεις μεσα στο εργατικο κινημα.κοιτα!κραζω την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ πρωτα κ κυρια για τη στρατηγικη της!αλλα οχι οτι εχει βγει εκτος συνδικατων.οχι αυτο δεν ειναι σωστη κριτικη.
    να σ οω.μια συνδικαλιστικη οργανωση ειναι η ΟΤΟΕ η οποια ομως στα σωματεια της δεν επιτρεπει την εγγραφη μη μονιμων τραπεζικων υπαλληλων κ την εγγραφη των μη αμιγως τραπεζικων υπαλληλων!το ηξερες αυτο?ε εκει πως θα οργανωθουν ο ιεργαζομενοι αν δεν υπαρχει ενα συνδιακτο χρηματοπιστωτκου συστηματος που θα τους συγκεντρωνει κ θα τους ενωνει ταξικα?

  131. RED LEBEL Ιανουαρίου 12, 2011 στις 8:39 πμ #

    Sentic ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ Κ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

  132. Αναυδος Ιανουαρίου 12, 2011 στις 9:16 πμ #

    http://www.newsbeast.gr/politiki/arthro/103623/vgale-to-lacoste-kokkine-fasista/

    Το κόμμα έχει ρεύμα …

  133. Αντώνης Ιανουαρίου 12, 2011 στις 10:33 πμ #

    @ Βουρνούκιος (Ρε Παύλε γιατί 5 nick?)

    Προσυπογράφω το προοίμιο. Όμως…

    1. Δεν έχουμε μόνο πολιτική ανατροπή της εξουσίας των αστών. Άλλωστε η εξουσία των αστών δεν εδράζεται μόνο ή κύρια στην πολιτική εκπροσώπησή τους αλλά κυρίως στη βάση, με την εξουσία των μονοπωλίων. Την επόμενη μέρα (όχι μήνα, ούτε χρόνο, ΟΥΤΕ ΣΤΑΔΙΟ) γίνεται με διάταγμα η κατάργηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στους κλάδους υγείας-παιδείας, η κοινωνικοποίηση όλων των συγκεντρωμένων μέσων (μεταφορές-εξωτερικό εμπόριο, ενέργεια, βιομηχανία, τηλεπ/νίες, ΜΜΕ κτλ). Ηγεμονεύουν λοιπόν όχι οι αστικές σχέσεις, αλλά οι κομμουνιστικές σχέσεις. Και όταν λέω ηγεμονεύουν εννοώ αυτό που λες και εσύ: Συνυπάρχουν με αστικές σχέσεις (διευθυντικό δικαίωμα, αστικός καταμερισμός, νόμος της αξίας κτλ). Όμως το κύριο στο δίπολο σχέσεις παραγωγής-παραγωγικές δυνάμεις είναι οι σχέσεις ιδιοκτησίας(κατοχής, διανομής). Και αυτό λύνεται χτές!

    Ο Λενιν, αν τον παρακολουθήσεις προσεκτικά, δεν αναγνώριζε για όλα αυτά που λες υποχωρήσεις. Απλά έλεγε ότι σχέσεις δευτερεύουσες προς το κύριο, που ήταν η υλική παραγωγή για τις ανάγκες της κοινωνίας και η οργάνωση του κράτους σε αυτή τη βάση, όπως επιτελική-εκτελεστική εργασία ή νόμος της αξίας στη διανομή ή μονοπρόσωπη διεύθυνση είναι μεν μη κομμουνιστικές σχέσεις αλλά όχι αντιδραστικές. ανακύπτουν από το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και δεν αποτελούν βολονταριστική πρωτοβουλία του υποκειμενικού παράγοντα.(βλέπε μια σειρά άρθρα του Λενιν του 20-22, δες τη διαμάχη του Μπουχαριν με την καθοδήγηση συνολικά του ΚΚΣΕ το 27, δες την αντίληψη του Σταλιν σε σχέση με τη μονοπρόσωπη διεύθυνση).

    2. Στο εποικοδόμημα: Ούτε ο μονοκομματισμός, ούτε ο πολυκομματισμός δεν είναι από ΘΕΣΗ ΑΡΧΗΣ κομμουνιστική ή μη κομμουνιστική σχέση. Και επειδή αναφέρεις συνέχεια το Λενιν, δες την αντίληψη που έχει αυτός μετά το διαζύγιο με τους SR. Δες κυρίως ένα άρθρο του (δεν μου είναι εύκαιρο αλλά θα επανέλθω) για την κατάργηση και κατάσχεση των εφημερίδων των SR και των μενσεβίκων. Εκεί θα καταλάβεις πάρα πολύ καλά το σκεπτικό του. Τώρα αυτή τη «διάκριση των εξουσιών» αλά Μοντεσκιέ που σε κατατρώει (και από άλλο ποστ) δεν την καταλαβαίνω. Τί πα να πεί «δικρτιτή εξουσία συνδικάτων κράτους»; Εγώ είχα μείνει με την εντύπωση ότι τα όργανα των εργατών ΕΙΝΑΙ το κράτος!

    Ερχόμαστε στο φιλελευθερισμό (σορρυ αλλά τί να κάνουμε). Τί πα να πεί «αυτοτέλεια» κόμματος-συνδικάτου; δηλαδή το ΝΑΡ στο ΣΜΤ δε πάει συντεταγμένα με μία αντίληψη; Αν πάρει τη συνέλευση δεν έχει ουσιαστικά επικυρώσει την κομματική του αντίληψη; το γεγονός ότι και άλλα κόμματα δρουν και μπορεί να τη χάσει δε πα να πεί ότι δεν υπάρχει. Εκτός και αν εννοείς το απύθμενου θράσους επιχείρημα, ότι πρόοδος είναι αυτά να λύνονται από τα πάνω στο συντονιστικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τη διαπάλη, όπως λες, των ρευμάτων. Αυτό και αν είναι γραφειοκρατική αντίληψη. Περιμένω τις απαντήσεις σου…

  134. βουρνούκιος Ιανουαρίου 13, 2011 στις 9:05 μμ #

    Αντώνη: Διάβασα προσεκτικα το άρθρο σου κα ιπαραθέτω μερικές σκέψεις:

    1. Ο πολυκομματισμός είναι θέμα αρχής!
    Δεν μπορείς να λές ναι στην εργατική εξουσία/δημοκρατία και όχι στον πολυκομματισμό υπο σοσιαλιστικό σύνταγμα! Η εργατική τάξη έχει δικαίωμα στην ελευθερία κριτικης και στην ελευθερη διαπάλη ιδεων και κομματων στα πλαίσια του σοσιαλιστικού συντάγματος, που απαγορεύουν μόνο την ένοπλη στάση. Ο Λενιν αναγκάστηκε να προχωρήσει στον μονοκομματισμό, επειδή οι εσεροι καλούσαν σε ένοπλη εξεγερση. Τόνιζε όμως πως αυτά τα μέτρα είναι μόνο προσωρινά. Και μετα βέβαια έγιναν μόνιμα…

    2. ΤΟ συνδικάτο σαφώς και έχει αυτοτέλεια από το ή τα κόμματα! Δεν αποτελεί σε καμμία περίπτωση εξωκομματική οργάνωση. Πελώριο λάθος των μπολσεβίκων και του Λένιν που τα ταυτίσανε αυτά τα δύο! Το συνδικάτο είναι η πρωτόλεια ένωση της τάξης με στόχο την υπεράσπιση καταρχήν των άμεσων συμφερόντων της! Μέσα σε αυτό συνυπάρχουν δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι, χριστιανοί, μωαμεθανοί, ντόπιοι, μετανάστες, γυναίκες, άντρες κλπ. Συνεπώς το συνδικάτο ΔΕΝ μπορεί ποτέ να γίνει μακρύ χέρι ενός κόμματος, χωρίς να χάσει αυτά τα χαρακτηριστικά του. Είναι άλλο πράγμα ένα κομμα να πλειοψηφεί εντός ενός συνδικάτου, και άλλο -εντελώς άλλο- το χ κόμμα να φτιάχνει κάθετη συνδικαλιστική δομή αμεσα ελεγχόμενη και καθοδηγούμενη από το ίδιο! Το ΚΚΕ κανει αυτό με το ΠΑΜΕ και εκτιμώ πως αυτό που κάνει είναι αρνητικό. Πόσο μάλλον, όταν ένα κόμμα με αυτη την αντίληψη πάρει και την εξουσία. Τότε, το συνδικάτο μαραζώνει, γίνεται γραφειοκρατικό και στο τέλος, κρατικ: Εξυπηρετεί δλδ τα συμφέροντα της νέας κομματικής/κρατικής άρχουσας τάξης!

    Ό,τι δλδ συνέβη στις χώρες του ανύπαρκτου, στις οποίες τα κρατικά/κομματικά συνδικάτα ούτε που κούνησαν το δαχτυλάκι τους (εκτός αππο ελαχιστες εξαιρέσεις) για να προστατευσουν την εργατική τους τάξη πρώτα από το «κόμμα της» και ύστερα απο την καπιταλιστική παλινόρθωση. Το ίδιο βλέπουμε να γίνεται εδώ και χρόνια και στην Κίνα.

    3. Σχετικά με την κοινωνικοποίηση κλπ. Την επαύριο της καταληψης της εξουσίας απο την εργατική τάξη, έχουμε πολιτική επανάσταση, καιΕΝΑΡΞΗ των κομμουνιστικών μετασχηματισμών στην παραγωγή. Δεν έχουμε σαφώς κοινωνικοποίηση (πελώριο λάθος η ταυτιση κρατικοποίησης και κοινωνικοποίησης το οποίο κανει κατα κόρον το ΚΚΕ). «Κοινωνικοποίηση» σημαινει πως το κρατος έχει εξαφανιστεί, οι τάξεις το ίδιο, οι κομμουνιστικες σχεσεις έχουν κυριαρχήσει στο μεγαλύτερο μερος του πλανήτη, και την παραγωγή την διαχειρίζονται όχι οι εργατες (που δεν υπάρχουν πλέον ως τάξη), αλλά οι ελευθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί!

    Το πελώριο λάθος που κάνει το ΚΚΕ να ταυτίζει την κρατικοποίηση (στην καλύτερη περίπτωση υπό εργατικό έλεγηχο ενώ στη χειρότερη υπό κομματικό) με την κοινωνικοποίηση συμβάλλει στην περεταίρω σύγχυση…

  135. Talibremal Ιανουαρίου 13, 2011 στις 10:00 μμ #

    Βουρνούκιε

    Σταμάτα να μιλάς για κομματική/άρχουσα τάξη.
    οι απαράτσικ εκείνοι, και οι πολιτικοί ελίτ της ΕΣΣΔ ΔΕΝ αποτελούσαν τάξη! Θα ξεχάσουμε την αλφαβήτα των μαρξιστικών όρων.Για να έχουμε καλό ερώτημα. Πως τη θέτεις εσύ την έννοι τάξη;

    Για τον πολυκομματισμό, ναι το κακό έγινε από τότε και όλοι ασυνείδητα ή κάποιοι συνειδητά, η μειοψηφία, βλέπουν τον σοσιαλισμό ως μια μονοκομματική κατάσταση. Ήταν ένα τεραστίων διαστάσεων λάθος και δυστυχώς όχι προσωρινό μέτρο…Ο Τρότσκυ ειδικά τις κατάλαβε στο πετσί του τις συνέπειες, όπως και τόσοι άλλοι για την έλλειψη διαφωνίας ή ορθότερα την δυσκολία έκφρασης διαφωνίας.

  136. RED LEBEL Ιανουαρίου 13, 2011 στις 10:33 μμ #

    πολυκομματισμος λοιπον…..!αυτοτελεια των συνδικατων…….!

    κατσε γιατι οντως θα ξεχασουμε αυτα που ξερουμε!για να δουμε δυο τρια πραματακια!
    αν υπαρχουν κ αλλα κομματα τι ειδους συμφαιροντα θα εξυπυρετουν?ποια κοινωνικη ταξη θα εκφραζουν?την αστικη?τετοια κομματα δεν πρεπει να υπαρχουν.επεισης μικροαστικα κομματα θα μπορουσαν να υπαρχουν αλλα τα μικροαστικα στρωματα θα τα πεισουμε να κανουν συμμαχια στην οικοδομηση με την εργατικη ταξη κ οχι αντιπολιτευση σε αυτην!αν υπαρχουν μικροαστικα κομματα οχι μονο θα κανουν αντιπολιτευση αλλα θα ειναι κ η δυναμη αντεπαναστασης!ο μικρος καπιταλισμος που φωλιαζει στις ψυχες των μικροαστων!αρα αυτα τα κομματα θα υπαρχουν αλλα μονο ζημια θα κανουν!αρα θα βαλουμε μπρος να τα εξουδετερωσουμε στη δικτατορια του προλεταριατου!αρα μετα απο καποιο σημειο μπορει κ να μην υπαρχουν!οταν οι μικροαστοι θα εχουν πιστει οτι τους συμφερει κ αυτους η συνεταιριστικη παραγωγη!

    αυτονομια συνδικατων απο ποιον ακριβως πρεπει να υπαρχει?δηλαδη ενα συνδικατο απο μονο του ειναι καλο?επειδη μεσα υπαρχουν εργατες?απο ποτε?
    μα αφου παρεμβαινουν συνδικαλιστικοπολιτικες δυναμεις μεσα πως θα ειναι(κ γιατι να ειναι) αυτονομο?το συνδικατο ειναι η πρωτοβαθμια οργανωση των εργατων!στο συνδικατο πανε κ απο μονοι τους!το ζητημα ειναι τι αγωνα θα κανουνε μεσα απο κει!

  137. Y Ιανουαρίου 13, 2011 στις 11:15 μμ #

    Ρεμάλ, πες τους ρε για την Αλβανία του Χότζα και τους δικηγόρους… Στα δικαστήρια οι κατηγορούμενοι δεν είχαν λέει καμία νομική υποστήριξη και το επιχείρημα ήταν »μα απέναντι σε ποιον να αμυνθείς? Στο κράτος σου?» Χα! Τετράγωνο έτσι? Είναι δυνατόν το κράτος ΣΟΥ να θέλει το κακό ΣΟΥ???

    Το ίδιο είναι και για τα συνδικάτα και για τα κόμματα και για το να μην υπάρχει δημοκρατικός συγκεντρωτισμός σε όλη την κοινωνία (με την έννοια της μυστικότητας στους απέξω) παρά μόνο στο κόμμα (σε όποιο κόμμα θέλει δηλαδή).

    Ρεντ λέιμπελ διάβασε αυτό (το βίβλιο) και τα σχόλια και ξανατοποθετήσου
    https://mygranma.wordpress.com/2009/04/23/sosialism-democracy/

  138. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 13, 2011 στις 11:21 μμ #

    Y,
    Μου θυμίζεις επιχειρηματολογία του Αδώνιδος Γεωργιάδου (Μπουμπούκου)!

  139. RED LEBEL Ιανουαρίου 14, 2011 στις 12:02 πμ #

    επειδη υπαρχει μια τεχνικη δυσκολια υγειας δε θα το διαβασω αμεσα αλλα εννοειται οτι αμα τη μελετη του απο μενα θα υπαρξει αναλυτικη τοποθετηση!

  140. Y Ιανουαρίου 14, 2011 στις 12:57 πμ #

    138 για ξηγήσου (μη χεστούμε)

  141. λαθραναγνώστης Ιανουαρίου 14, 2011 στις 9:55 πμ #

    Y @ 140,
    Ο αγαπημένος τρόπος του Αδώνιδος να κοντράρει το ΚΚΕ, είναι να λέει τι γινόταν στην Αλβανία του Χότζα και ότι αν κέρδιζε τις εκλογές το ΚΚΕ θα γινόμασταν Αλβανία του Χότζα.
    Πάντως, δεν υπονοώ τίποτα για σένα.
    Απλοί συνειρμοί!
    Παραμένεις ένας πολύ αγαπητός ρεφορμιστής σύντροφος.
    Επίσης το ότι οι πολίτες δεν είχαν καμία νομική υποστήριξη, μου φαίνεται λίγο (έως και πολύ) τραβηγμένο.Ακόμα και για την Αλβανία του Χότζα για την οποία φυσικά, δεν έχω καμία διάθεση να απολογηθώ.

    Παρεμπιπτόντως, να σε ενημερώσω, ότι και στην Ελλάδα, σε περίπτωση αντιδικίας ενός πολίτη με το δημόσιο, αν κερδίσει ο πολίτης, το δημόσιο δεν υφίσταται καμία κύρωση, ούτε τόκους πληρώνει για αυθαίρετες κατακρατήσεις χρημάτων, ούτε αποζημιώσεις, ούτε καν τα έξοδα της δίκης.
    Και αυτό με το σκεπτικό ότι «το δημόσιο ενεργεί πάντα καλή τη πίστη».

  142. talibremal Ιανουαρίου 14, 2011 στις 11:05 πμ #

    @Λαθραναγνώστης

    Δικηγόρος δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Διαγράφηκε το λειτούργημά τους δεκαετία του 60. Οι σχολές εκπαιδέυαν μόνο δικαστές και εισαγγελείς.

    Ας μην σου φαίνετε τραβηγμένο.

    Τώρα κ συ επειδή ο βρωμιάρης ο μπουμπούκος χρησιμποεί την Αλβανία για να την πει στο κκε..τι να σου πω…την επομένη φορά να του θυμίσεις ότι η Αλβανία εξηλεκτρίστηκε νωρίτερα από την Ελλάδα και της εξήγαγε ενέργεια..

    Το θέμα μας όμως είναι οι δημοκρατικές ελευθερίες. Μπορεί η Αλβανία, γενικά, να ήταν σπέτσιαλ περίπτωση αλλά ναι εκεί οδηγούν οι μόνο-μόνο νοοτροπίες και πρακτικές…οι οποίες παρεπίπτωντος έχουν την τάση να αυξάνονται και δυναμώνουν υπό καθεστώς πολιορκίας.

  143. Κώστας Π. Ιανουαρίου 14, 2011 στις 12:39 μμ #

    «αυτονομια συνδικατων απο ποιον ακριβως πρεπει να υπαρχει?δηλαδη ενα συνδικατο απο μονο του ειναι καλο?επειδη μεσα υπαρχουν εργατες?απο ποτε? μα αφου παρεμβαινουν συνδικαλιστικοπολιτικες δυναμεις μεσα πως θα ειναι(κ γιατι να ειναι) αυτονομο?το συνδικατο ειναι η πρωτοβαθμια οργανωση των εργατων!στο συνδικατο πανε κ απο μονοι τους!το ζητημα ειναι τι αγωνα θα κανουνε μεσα απο κει!»

    Το Θέμα δεν είναι μόνο τα συνδικάτα, είναι και τα Σοβιέτ. Εκεί καταλήγει και οδηγεί λογικά ο αγώνας των εργατών μέσα στα συνδικάτα. Υπάρχουν τα σοβιέτ (επιτροπές); Λειτουργούν; Έχουν πραγματικά την εξουσία; Υπάρχει ελεύθερη πάλη γραμμών που εκφράζεται ακόμα και με διαφορετικές εφημερίδες, διαφορετικές φράξιες στο κόμμα ή και διαφορετικά εργατικά κόμματα; Μπορεί να υπάρχει μια «αριστερή αντιπολίτευση» ή θα τους βγάλουμε από τη πρώτη στιγμή προβοκάτορες, πράχτορες κ.λπ; Θα είναι ελεύθεροι να κάνουν μια συγκέντρωση ή θα κατεβάσουμε το Στρατό να την πνίξει στο αίμα;

    Και βλέπετε εδώ ποιο είναι το πιο σημαντικό που όλοι το ξεχνάμε: Θα υπάρχει Στρατός με την κλασσική αστική έννοια (βαθμοί, αξιώματα, παράσημα στο στήθος πιο πολλά κι’ από τις κατσαρίδες στη Βομβάη) ή θα συνεχίσει να υπάρχει η ΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ;

    Το πρώτο βήμα για να χαθεί η εργατική εξουσία είναι βέβαια ο αφοπλισμός της.

    Φυσικά στην ΕΣΣΔ ειδικές συνθήκες υπαγόρευσαν το κλείσιμο των εφημερίδων των SR, των άλλων εργατικών κομμάτων κοκ. Δεν είναι ορθό να μένουμε στις ιδιαιτερότητες της ΕΣΣΔ της δεκαετίας του ’20 και να τις κρίνουμε από τη σκοπιά του 2011 αλλά υπάρχουν και σημαντικά μαθήματα: Η λειτουργία των Σοβιέτ και οι εργατικές φρουρές είναι το πιο σημαντικό. Η “ανεξαρτησία των συνδικάτων” είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Μια ορισμένη άποψη ήταν ότι από τη στιγμή που δεν πάμε σε ΝΕΠ δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά τα συνδικάτα να οργανωθούν έτσι ώστε να βγει σε πέρας η δουλειά της περιόδου του “κομμουνισμού του πολέμου” κι’ αυτό δεν μπορούσε να γίνει παρά με μια ορισμένη στρατιωτικοποίηση των συνδικάτων. Μετά την ΝΕΠ δεν υπήρχε μια τέτοια ανάγκη αλλά υπήρχε μια διαφορετική: Η συνεργασία των συνδικάτων με τον “μάνατζερ” που έστελνε το Κόμμα και ο οποίος θα προωθούσε κάθε μέτρο αναγκαίο για να στηθεί η υλικοτεχνική υποδομή, ν’ αναπτυχθούν οι παραγωγικές δυνάμεις (ακόμα και με την καπιταλιστική έννοια, η γνωστή έκφραση του Λένιν περί προοδευτικότητας του “κρατικού καπιταλισμού” αλλά και κείμενά του της άνοιξης του 1921 και μετά όταν εισήχθηκε η ΝΕΠ).

    Το δεύτερο βήμα για να χαθεί η εργατική εξουσία είναι βέβαια η υποταγή των εργατών και των συνδικάτων σ’ όσα λέει ο “μάνατζερ”.

    Η αντίληψη του Λένιν για τη γραφειοκρατικοποίηση του εργατικού κράτους που φαίνεται στα τελευταία του έργα του 1923 ήταν μάλλον ότι την ευθύνη την έχει το ίδιο το Κόμμα που στέλνει τους λάθος ανθρώπους κάτω στη βάση και αυτοί γίνονται όχι “μάνατζερ” αλλά τοπικοί δερβέναγες. Σαν λύση πρότεινε βέβαια την Κεντρική Ελεγκτική Επιτροπή στην οποία θα συμμετείχαν οι πρωτοπόροι εργάτες.

    Σωστό, αλλά το πρόβλημα αποδείχτηκε πιο σύνθετο. Όσα γίνονταν σε μια ιδιόμορφη περίοδο (πχ εμφύλιος πόλεμος) με εξαιρετικές δυσκολίες θεωρήθηκαν λενινισμός κι’ εξακολούθησαν να εφαρμόζονται. Η τάση προς τη βαθμιαία απονέκρωση του κράτους, η τάση προς τον ελεύθερο συνεταιρισμό των παραγωγών κ.λπ., ανακόπηκαν κι’ επικράτησε ο γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός που θεωρήθηκε σαν λενινισμός ενώ δεν ήταν παρά έκτακτα μέτρα σε μια έκτακτη κατάσταση. Αποτέλεσμα ήταν ο εκφυλισμός του κόμματος, των συνδικάτων κ.λπ. Ο στρατός και η αστυνομία δεν έδωσαν βαθμιαία τη θέση τους στις εργατικές πολιτοφυλακές και τον παλλαϊκό εξοπλισμό, ήρθαν κατόπιν και οι “μεταρρυθμίσεις” με κίνητρο το κέρδος (μαζί κι’ ο σταχανοβισμός με άλλη ενδυμασία αλλά το ίδιο περιεχόμενο) και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.

    Θέλω να πω ότι σε όλα τα πράγματα υπάρχει ένα μέτρο. Αν δεν θες τη ΝΕΠ πρέπει να μείνεις με τη “στρατιωτικοποίηση της εργασίας” και δεν μπορείς να έχεις “ανεξάρτητα συνδικάτα”. Αν θες τη ΝΕΠ τότε μπορείς να έχεις “ανεξάρτητα συνδικάτα” αλλά ως ένα βαθμό και μόνο αφού τα συνδικάτα δεν μπορεί να πάνε κόντρα στον κεντρικό σχεδιασμό. Αν θες σχεδιασμός από τα σοβιέτ στη βάση τότε για ένα διάστημα δεν μπορείς να έχεις ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με μέγιστο ρυθμό σε μια κατεστραμμένη χώρα όπως ήταν η ΕΣΣΔ.

    Το πολυκομματικό σύστημα γιατί να το θες όταν υπάρχει δημοκρατία και ελευθερία και πάλη των γραμμών μέσα στα σοβιέτ; Δεν είναι τα σοβιέτ η ανώτατη έκφραση της εργατικής τάξης; Για να θες το πολυκομματικό σύστημα πάει να πει ότι έχει εκφυλισθεί το κράτος, ότι δεν είναι πια κράτος των εργατών αλλά μιας κομματικής κάστας που κάνει ό,τι θέλει. Στην περίπτωση αυτή πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να πείσεις την εργατική τάξη ότι έτσι είναι κι’ ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση δεν προχωρά όπως θα έπρεπε. Αλλά στο μεταξύ η γραφειοκρατία δεν θα έχει βγάλει από τη μέση κάθε δυνατότητα αντιπολιτευτικής φωνής; Όχι απαραίτητα. Ο Λένιν δεν σκέφτηκε ποτέ έτσι για τη λεγόμενη “εργατική αντιπολίτευση” των Σλιάπνικωφ και Κολλοντάι.

    Το πολυκομματικό σύστημα αφορά τα εργατικά κόμματα και μόνο αυτά, αλλά με τη σειρά της η “εργατική αντιπολίτευση” έμεινε στο Κόμμα, δεν έφτιαξε δικό της να κάνει διάλογο με τον εαυτό της και ν’ αδιαφορεί για όσα γίνονται παραέξω, όσο ουτοπιστές κι’ αν ήταν σε πολλά ζητήματα. Ο Τρότσκι δεν έφυγε απ’ το Κόμμα. Οι Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Ράντεκ, Πιάτακωφ κ.λπ. δεν έφυγαν απ’ το Κόμμα. Μπορείς να έχεις μια “εργατική αντιπολίτευση”, μια “αριστερή αντιπολίτευση” ή μια “δεξιά αντιπολίτευση”; Φυσικά μπορείς, αλλά δεν υπάρχει ποτέ λόγος να φτιαχτεί διαφορετικό κόμμα. Μπορεί η διάλυση των SR να ήταν λάθος σ’ εκείνες τις εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να ήταν ακόμη και μια σπασμωδική αντίδραση αλλά σε όλα τα πράγματα υπάρχει ένα μέτρο. Πρέπει να ξέρεις που βρίσκεσαι σήμερα, που θες να πας και με ποιον τρόπο μπορείς να πας εκεί που θέλεις. Απόψεις μπορεί να έχει ο καθένας αλλά αν δεν περάσουν από το καμίνι των σοβιέτ, δεν έχουν καμιάν αξία σ’ ένα σοβιετικό κράτος.

    Μια γαλλική παροιμία λέει: “Αν δες θες να λύσεις ένα πρόβλημα, φτιάξε μια επιτροπή”. Τα σοβιέτ και η εργατική εξουσία είναι η πραγματική απάντηση στο πρόβλημα ενάντια σε τέτοιες εκ των άνω “επιτροπές”. Αλλά το μέτρο είναι ότι κάποια ζητήματα θα λυθούν από τα κάτω και κάποια ζητήματα θα λυθούν από τα πάνω. Ποτέ δεν θα πάψουν να υπάρχουν εξαιρετικές περιπτώσεις, εξαιρέσεις και ειδικές συνθήκες. Όλες οι συνθήκες του μέλλοντος θα είναι εξαιρετικές και ειδικές. Τα σοβιέτ και η εργατική εξουσία είναι ο κανόνας, η γενική αρχή, το τελικό κριτήριο κάθε απόφασης και κάθε σχεδιασμού. Και συμβιβασμοί θα γίνουν, και υποχωρήσεις και πισωγυρίσματα κ.λπ. Αυτά είναι αναπόφευκτα στη ζωή. Αλλά από τη γενική αρχή δεν μπορεί να υπάρχει παρέκκλιση.

  144. Αντώνης Ιανουαρίου 14, 2011 στις 3:13 μμ #

    @ Βουρνούκιος

    Στο 2.
    Αν προκύπτει από τα σχόλιά μου ότι υπονόησα ότι τα συνδικάτα πρέπει να είναι οργανικά συνδεδεμένα με το κόμμα τότε ζητάω συγνώμη, είναι θέμα διατύπωσης. Πάντως δε νομίζω ότι το έκανα. Προφανώς και το συνδικάτο είναι αυτοτελής οργάνωση. Μη πάμε όμως σε αντιδιαλεκτικά σχήματα. Τα συνδικάτα δε δημιουρηούνται από αυθορμητισμούς. Είναι αποτέλεσμα συνειδιησιακής κατάκτησης των εργαζομένων που προσπαθούν να οργανωθούν σε οικονομική βάση. Η παρέμβση της πολιτικής πρωτοπορίας είναι που δίνει κατεύθυνση. Η παρέμβαση της πολιτικής πρωτοπορίας είναι που συντονίζει τον οικονομικό αγώνα των συνδικάτων. Η καθοδήγηση της πολιτικής πρωτοπορίας συνενώνει τα πρωτοπόρα στοιχεία από τα συνδικάτα. Επομένως η οριζόντια και κάθετη καθοδήγηση συνδικάτων από κόμματα είναι κάτι που συμβαίνει είτε έτσι είτε αλλιώς (βλέπε ΠΑΣΚΕ πχ). Το ζητούμενο είναι η πολιτική πρωτοπορία της ε.τ. να αλλάξεο τον συσχετισμό και να καθοδηγήσει αυτή των οικονομικό αγώνα, που είναι και η βάση του πολιτκού. Μη ξεχνάς ότι ΟΛΕΣ οι τριτοβάθμιες οργανώσεις στον κόσμο (συμπεριλαμβανομένης και της ΓΣΕΕ) ιδρύθηκαν από κόμματα που είχαν τη βάση τους στην εργατική πάλη. Η αντίληψη που έχεις (θεωρώ ότι είναι φιλελεύθερη η αντίληψή σου) της καντιανής ιδεαλιστικής θεωρίας που συμπηκνώνεται στο «να λέει ο καθένας ελεύθερα την άποψή του», ακόμα και όταν αυτό υποθετικά αφορά μόνο κόμματα και οργανώσεις της «αριστεράς» σε τίποτα δεν κρύβει την πολιτική διαπάλη για το ποιός θα ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΕΙ το συνδικάτο. Σε ποιά βάση θα προσανατολιστεί ο αγώνας. Άλλωστε και μόνος σου το είπες: «επικρατήσαμε του ΣΕΚ στο συνδιακαλιστικό».

    Στο 1, απλώς διαφωνούμε. Για μένα δεν είναι ζήτημα αρχής. Ούτε για το Λενιν ήταν πάντως. Δεν το ήθελε, αλλά ζήτημα αρχής δεν ήταν.

    Λες : «Ό,τι δλδ συνέβη στις χώρες του ανύπαρκτου, στις οποίες τα κρατικά/κομματικά συνδικάτα ούτε που κούνησαν το δαχτυλάκι τους (εκτός αππο ελαχιστες εξαιρέσεις) για να προστατευσουν την εργατική τους τάξη πρώτα από το “κόμμα της” και ύστερα απο την καπιταλιστική παλινόρθωση. Το ίδιο βλέπουμε να γίνεται εδώ και χρόνια και στην Κίνα».
    Συμφωνώ απόλυτα ότι αυτό έγινε (και γίνεται). Εσύ το αποδίδεις στη μορφή; δηλαδή στον τρόπο οργάνωσης της τάξης και του κράτους; δηλαδή είναι ζήτημα αυτονομίας των συνδικάτων; και σωστά σου λέει ο talib. Από που και ως που (και το πότε έχει αξία αλλά άστο προς το παρόν) υπάρχει εκμεταλλεύτρια τάξη στις σοσιαλιστικές χώρες; και μη βιαστείς να μου πεις για διανομή και ντάτσες κτλ. Πες μου ΠΩΣ γίνεται η συσώρευση. Πες μου πως γίνεται η κατανομή βάσει υπεραξίας.

    Κρατικοποίηση και κοινωνικοποίηση δεν έχουν διαφορά σαν όροι, όταν μιλάμε για σοσιαλισμό. Έχουν διαφορά ότνα μιλάμε για σοσιαλισμό και καπιταλισμό. Λέμε (ο Υ πχ) κρατικοποίηση των τραπεζών. Αυτή εντός του καπιταλισμού σημαίνει απλά αλλαγή της κυριότητας. Ούτε την τοκοπρόσοδο αλλάζει ούτε τη διαφορά των επιτοκίων, ούτε τη λειτουργία του χρήματος. Κοινωνικοποίηση σημαίνε κατάργηση της τοκοπροσόδου, έκδοση χρήματος βάσει πλάνων, κατάργηση επιτοκίου χορηγήσεων κτλ. Αυτά δεν γίνονται στον καπιταλισμό γιατί καταργούν την ουσία του χρήματος-εμπορεύματος (όχι στην ολότητά του αλλά τουλάχιστον στις βασικές λειτουργίες του). Ζήτημα λοιπόν δεν είναι η μορφή, αλλά το περιεχόμενο ενός φαινομένου. Γι ‘ αυτό το ΚΚΕ επιμένει στον όρο κοινωνικοποίηση. Και δεν κάνει καθόλου λάθος…

  145. RED LEBEL Ιανουαρίου 14, 2011 στις 3:58 μμ #

    http://www.pamehellas.gr/fullstory.php?lang=1&wid=1517

    αυτος ειναι ο Συνσασπισμος!με αυτους κανει κοινη δραση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ!αυτη ειναι η ενοτητα τους!

  146. βουρνούκιος Ιανουαρίου 14, 2011 στις 8:41 μμ #

    Καταθέτω μερικες σκέψεις:

    1. Ο πολυκομματισμός υπό σοσιαλιστικό συνταγμα και πλαίσιο είναι αναγκαίος διότι ΔΕΝ υπάρχει άλλος τρόπος για να διαφυλαχθεί εμπρακτα, η ελευθερη διαπάλη ιδεών και ρευματων μέσα στο εργατικό κίνημα και στην κοινωνια. Είναι βαθιά προλεταριακή αντίληψη αυτή!

    Είναι άλλο πράγμα το να παίρνουν τις αποφάσεις τα εργατικά συμβούλια σε άμεση συνεργασία με την κεντρική κυβέρνηση έχοντας όμως εντός τους κατοχυρωμένο τον σοσιαλιστικό πολυκομματισμό, άλλο πράγμα ο αστικος πολυκομματισμός, άλλο πράγμα η καλή πρόθεση για «ελευθερη διαπάλη των ιδεων» η οποία ΔΕΝ δένεται με τη δυνατότητα για πολυκομματισμο, συνεπώς μένει μετέωρη και αντιστρέψιμη και τέλος, είναι άλλο πράγμα το να πιστευει κανείς πως μόνο με ένα κόμμα -όπως πιστεύει το ΚΚΕ- θα χτιστεί σοσιαλισμός. Σε αυτή την περίπτωση, η καπιταλιστική παλινόρθωση είναι προδιαγεγραμμένη, με τη νέα γραφειοκρατική/κομματική τάξη να ανοίγει αυτόν τόν δρόμο. Όπως άλλωστε έγινε στις χώρες του ανατολικού μπλοκ και πιο καθαρά (μια και εκεί δεν είχαμε καταρρευση) στην Κίνα.

    2. Για τον ορισμό της έννοιας «τάξη». Ας δούμε τι λέει ο Μαρξ για αυτό: Ορίζει την τάξη, ανάλογα με τη θέση της στην παραγωγή:

    α. Κατέχει ή όχι μέσα παραγωγής
    β. Κατέχει ή όχι διευθυντική θέση στα μέσα παραγωγής
    γ. Παράγει άμεσα -ή και έμμεσα- υπεραξία, ή δεν παράγει.
    δ. Ενα ακόμα κριτήριο είναι το ύψος του μισθού σε σχέση με το μέσο όρο των μισθών και του αναγκαίου μισθού μιας συγκεκριμένης εποχής.

    Εάν δούμε την κοινωνική κατηγορία «απαράτσικ», «ή «κομματικά στελέχη, διευθυντές κλπ» θα δούμε ότι:

    α. Κατείχαν μέσα παραγωγής, όχι ατομικά αλλά ως συλλογική κοινωνική κατηγορία. Μέσω της «τυπικής» κοινωνικοποίησης που είναι η κρατική ιδιοκτησία κα ιχωρίς κανένα εργατικό έλεγχο, η τάξη αυτή κατείχε συλλογικά τα μ.π.

    β. Κατείχαν διευθυντική θέση στην παραγωγή και εν γένει στην οικονομία και την κοινωνία. Αποφάσιζαν για τα πλάνα, τους μισθούς, την πολιτική γενικά, τις εισαγωγές, τις εξαγωγές, τις επενδύσεις, τις συνθήκες εργασίας, κλπ κλπ. Και αυτοαναπαράγονταν ως κλειστή κοινωνικη ομάδα.

    γ. ΔΕΝ παρήγαγαν οι ίδιοι υπεραξία, όμως καρπώνονταν με χαρακτηριστικά παρασιτικά, μεγάλο μέρος από την παραγόμενη υπεραξία της εργατικής τάξης. Εδώ κολλάνε τα διαφορα προνόμια (ντάτσες, πολυτελή ζωή για τα δεδομένα τους.

    Με αυτά τα δεδομένα, φρονώ πως το στρώμα αυτό των «απαρατσικ» μπορεί να χαρακτηριστεί ως αρχουσα τάξη με τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα. Όμως μιας και ο τρόπος παραγωγής αυτών των χωρών ήταν ένα υβρίδιο καπιταλιστικων και κομμουνιστικών σχέσεων με ηγεμονία των πρώτων αλλά σε διαρκή διαπάλη μεταξύ τους, ήταν ταυτοχρονα και ιστορικά μπλοκαριμένος. Ή η διαπάλη θα έστεφε νικήτη τις κομμουνιστικές σχέσεις, ή τις καπιταλιστικές. Νίκησαν οι δεύτερες και σε αυτή τη νίκη βοήθησε τα μέγιστα, αυτό ακριβώς το στρώμα των «κομματικών στελεχών και δυθευντών» που ήδη δημιθουργηθηκε ως καρκίνωμα από τα χρόνια του Λένιν. Θέριεψε στα χρόνια του Στάλιν και παγίωσε την εξουσία του στα χρόνια του χρουτσώφ και του μπρεζνιεφ.

    Η πολιτική δε, αυτης της κρατικής/κομματικής άρχουσας τάξης, βασίστηκε για να θριαμβευσει, πάνω στον μονοκομματισμό, τη μονοπρόσωπη διεύθυνση, τη συντριβή/καταστολή της διαφορετικής άποψης.

  147. Κώστας Π. Ιανουαρίου 15, 2011 στις 1:56 πμ #

    @146

    “Είναι άλλο πράγμα το να παίρνουν τις αποφάσεις τα εργατικά συμβούλια σε άμεση συνεργασία με την κεντρική κυβέρνηση έχοντας όμως εντός τους κατοχυρωμένο τον σοσιαλιστικό πολυκομματισμό, άλλο πράγμα ο αστικός πολυκομματισμός, άλλο πράγμα η καλή πρόθεση για “ελεύθερη διαπάλη των ιδεών” η οποία ΔΕΝ δένεται με τη δυνατότητα για πολυκομματισμό, συνεπώς μένει μετέωρη και αντιστρέψιμη και τέλος, είναι άλλο πράγμα το να πιστεύει κανείς πως μόνο με ένα κόμμα -όπως πιστεύει το ΚΚΕ- θα χτιστεί σοσιαλισμός. Σε αυτή την περίπτωση, η καπιταλιστική παλινόρθωση είναι προδιαγεγραμμένη, με τη νέα γραφειοκρατική/κομματική τάξη να ανοίγει αυτόν τον δρόμο. Όπως άλλωστε έγινε στις χώρες του ανατολικού μπλοκ και πιο καθαρά (μια και εκεί δεν είχαμε κατάρρευση) στην Κίνα” Βουρνούκιος).

    Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι το ΚΚΕ επιθυμεί τον μονοκομματισμό καταρχάς. Ας αναφερθούν σ’ αυτό το ζήτημα τα μέλη του. Το ΚΚΕ απ’ όσο γνωρίζω αναφέρεται στο ΑΑΔΜ (όλο και λιγότερο είναι η αλήθεια κι’ αυτό είναι θετικό) αλλά επί της αρχής ένα ΑΑΔΜ δεν αποκλείει τον πολυκομματισμό.

    Ακόμα και το 1919 υπήρχαν απόψεις που μέσα στο μπολσεβίκικο κόμμα που έλεγαν ότι το Κόμμα δεν χρειάζεται πλέον. Φυσικά δεν επικράτησαν αλλά η αντικειμενική βάση στην οποία αναπτύχθηκαν ήταν η εξουσία των Σοβιέτ, αναμφίβολα.
    Ας περάσουμε τώρα στις απόψεις σου. Αρχικά, «το να παίρνουν τις αποφάσεις τα εργατικά συμβούλια σε άμεση συνεργασία με την κεντρική κυβέρνηση» είναι αδύνατο. Είτε πάς από πάνω προς τα κάτω είτε από τα κάτω προς τα πάνω, αλλά η «άμεση συνεργασία» είναι αδύνατη. Αναφερόμαστε φυσικά σε πραχτικά ζητήματα όπως να ισορροπήσουμε την προσφορά και τη ζήτηση [αφήνοντας κατά μέρος τις τεχνικές παραγωγής κ.λπ.]. Πως θα εξασφαλίσει κανένας την παραγωγή που ικανοποιεί τη ζήτηση με «άμεση συνεργασία με την κεντρική κυβέρνηση»; Η εμπειρία λέει δυο απλά πράγματα. Οι από πάνω δεν γνωρίζουν και οι από κάτω σύντομα θα βαρεθούν να συζητούν όλη την ώρα για την παραγωγή / ζήτηση λεμονιών, πορτοκαλιών, τσιχλών και τυρόπιτας σε καθημερινή βάση. Πρέπει να υπάρξει εδώ, ας πούμε, ένας ορισμένος αυτοματισμός, που να μην είναι βέβαια ο αυτοματισμός του “μηχανισμού των τιμών”. Ούτε μπορεί κανείς την 1η Γενάρη κάθε έτους α) σαν καταναλωτής να λέει πόσες τυρόπιτες, λεμόνια και πορτοκάλια κοκ θέλει στην περίοδο του σχεδιασμού, β) σαν επιχείρηση να λέει τι μπορεί να διαθέσει ώστε τελικά μια «κεντρική κυβέρνηση» να ισορροπήσει τις απαιτήσεις.

    Μπορεί να φαίνεται κάπως περίεργο αλλά αυτό είναι το πρόβλημα του σχεδιασμού. Με τέτοια ζητήματα πρέπει να καταπιάνονται οι ελεύθεροι συνεταιρισμοί των παραγωγών/ καταναλωτών αν θέλουμε να καταργήσουμε τον νόμο της αξίας. Τι σημασία έχει εδώ ο «κατοχυρωμένος σοσιαλιστικός πολυκομματισμός»; Ακόμα δεν έχει καμιά σημασία.

    Αποκτά μια σημασία ώστε να αποφευχθεί η γραφειοκρατικοποίηση. Συμφωνώ. Κι’ ο Λένιν δεν είχε διαφορετική αντίληψη. Ο Λένιν εντόπισε αλλού την πηγή της γραφειοκρατικοποίησης, στο ίδιο το Κόμμα και πρότεινε την Κεντρική Εξελεγκτική Επιτροπή (ΚΕΕ) αποτελούμενη από πρωτοπόρους εργάτες που θα ήταν στο ίδιο επίπεδο με την ΚΕ του Κόμματος. «Α, να άλλο ένα γραφειοκρατικό μέτρο» θα βιαστεί να πει κανείς. Αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό. Από τη στιγμή που με την ΝΕΠ επιτράπηκαν ορισμένες σχέσεις αγοράς (άρα και του νόμου της Αξίας) ο Λένιν απάντησε πολιτικά με την ΚΕΕ, όχι οικονομιστικά.

    Αν επιμένει κανείς στον «κατοχυρωμένο σοσιαλιστικό πολυκομματισμό» του σ. Βουρνούκιου δεν μπορεί να φέρει κανείς σοβαρή αντίρρηση. Από τα σοβιέτ θα περάσουν σημαντικές πολιτικές αποφάσεις κι’ έτσι η επάρατη γραφειοκρατικοποίηση μπορεί δυνητικά να αποφευχθεί. Όχι πάντα φυσικά. Βάλε δυο υπουργούς από κάθε «κόμμα» κι’ έχεις [θεωρητικά] απαξιώσει τον «σοσιαλιστικό πολυκομματισμό». Και οι μπολσεβίκοι σε κάποια φάση είχαν υπουργούς των SR. Δηλ. το πολιτικό σύστημα και το κράτος που έχεις κληρονομήσει από τον καπιταλισμό είναι πολύ μολυσμένο για να το χρησιμοποιήσεις. Πρέπει να το τσακίσεις και να περάσεις στην αυθεντική εργατική δημοκρατία των σοβιέτ.

    Ο πολυκομματισμός γενικά είναι κι’ αυτός ένα κατάλοιπο που μας έχει μείνει από τον καπιταλισμό και το αστικό πολιτικό σύστημα. Ο πολυκομματισμός των εργατικών κομμάτων είναι μια λύση αλλά δεν πάει πολύ μακριά. Οι πολιτικοί μπορούν να εξαγορασθούν πάντοτε από ντόπια και ξένα συμφέροντα.

    Μου κάνει εντύπωση γιατί πολλοί σσ., ανάμεσά τους και ο σ. Βουρνούκιος δεν υιοθετούν τη λύση της Παρισινής Κομμούνας. Αντιπρόσωποι με περιορισμένη θητεία, ανακλητοί, άμεσα υπόλογοι, αμειβόμενοι με τον μέσο εργατικό μισθό. Θέλετε οι Αντιπρόσωποι αυτοί να ανήκουν σε εργατικά κόμματα; Ωραία. Δεν θέλετε; Επίσης ωραία. Η ουσία είναι να είναι με περιορισμένη θητεία, ανακλητοί, άμεσα υπόλογοι, και αμειβόμενοι με τον μέσο εργατικό μισθό. Ο πολυκομματισμός θα είναι τότε το δευτερεύον: Θα ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ από το σύστημα ενδογενώς, δεν θα μπαίνει σαν απαίτηση a priori. Επί της αρχής εγώ συμφωνώ με τον πολυκομματισμό αλλά με τους όρους της Παρισινής Κομμούνας που καταργούν, θεωρώ, τον αστικά κληρονομημένο πολυκομματισμό στη ρίζα του: Χωρίς προνόμια, θέσεις, παχυλό μισθό, με ανακλητότητα και λογοδοσία μόνο πραγματικοί επαναστάτες θα πάνε σε τέτοιες θέσεις. Πρόσθετοι όροι αν θέλετε: Να εργάζονται κανονικά και να έχουν οικογένεια να φροντίσουν [ποσόστωση για νεολαία κ.λπ δεν είναι θέμα].

    Αλλά τα σοβαρά θέματα εδώ ποια είναι; Συνοπτικά:

    1) Ένοπλη λαϊκή πολιτοφυλακή χωρίς ταχτικό στρατό. Αυτό το θέμα το πρόγραμμα του 18ου Συνεδρίου το αφήνει στη “νέα γενιά” που θα προκύψει από τον σοσιαλισμό. Δηλ. παραπομπή στις ρωμαϊκές καλένδες.
    2) Η εξουσία ασκείται από τα Σοβιέτ, με τους όρους της Παρισινής Κομμούνας [αντιπρόσωποι με περιορισμένη θητεία, ανακλητοί, άμεσα υπόλογοι, και αμειβόμενοι με τον μέσο εργατικό μισθό] όπως άλλωστε το 1918 ο Λένιν τονίζει στο «Κράτος και Επανάσταση». Φυσικά όλες οι ειδικές και εξαιρετικές συνθήκες να ληφθούν υπόψη.
    3) Πάνω απ’ όλα τα σοβιέτ ασχολούνται με τον οικονομικό σχεδιασμό κι’ εδώ δεν έχουμε καλή ιστορική εμπειρία. Πολλοί ασχολούνται στα χαρτιά με τα θέματα αυτά (ParEcon, κ.ά.) αλλά αυτά είναι ουτοπικός σοσιαλισμός. Ακούμε για “σχεδιασμό από τα κάτω” από πολλές πλευρές, μαζί και το ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ κοκ.
    Ο “σχεδιασμός από τα κάτω” δεν είναι λυμένο ζήτημα. Αν ήταν η παλινόρθωση δεν θα γινόταν ποτέ στην ΕΣΣΔ και τις ΛΔ. Γι’ αυτό ας μην είμαστε τόσο βιαστικοί και ας μην προτρέχουμε. Ο, τι δεν αποτελεί λυμένο ζήτημα για μας σήμερα (επί χάρτου) η επανάσταση μπορεί να το λύσει με τους δικούς της θεσμούς αύριο. Άλλωστε το «τσάκισμα» του αστικού κράτους στον Μαρξ, η «βαθμιαία απονέκρωση» ή «αποκοίμισμα» πιο σωστά δεν κατέβηκαν στους Μαρξ και Ένγκελς σαν ιδέες από το πουθενά. Ούτε το «Κράτος και Επανάσταση» γράφτηκε χωρίς τη μελέτη των Μαρξ και Ένγκελς που πήραν τις ιδέες τους από την πράξη της επανάστασης, δηλ. την Παρισινή Κομμούνα.

    “Από τη θεωρία στην πράξη κι’ από κει πίσω στη θεωρία» έλεγε ο Λένιν στα Φιλοσοφικά Τετράδια. Και φυσικά δεν είχε καθόλου άδικο.

  148. βουρνούκιος Ιανουαρίου 15, 2011 στις 1:25 μμ #

    Σύντροφε Κώστα Π., συμφωνώ με τη λογική αυτού που γράφεις!
    «…Μου κάνει εντύπωση γιατί πολλοί σσ., ανάμεσά τους και ο σ. Βουρνούκιος δεν υιοθετούν τη λύση της Παρισινής Κομμούνας. Αντιπρόσωποι με περιορισμένη θητεία, ανακλητοί, άμεσα υπόλογοι, αμειβόμενοι με τον μέσο εργατικό μισθό. Θέλετε οι Αντιπρόσωποι αυτοί να ανήκουν σε εργατικά κόμματα; Ωραία. Δεν θέλετε; Επίσης ωραία. Η ουσία είναι να είναι με περιορισμένη θητεία, ανακλητοί, άμεσα υπόλογοι, και αμειβόμενοι με τον μέσο εργατικό μισθό. Ο πολυκομματισμός θα είναι τότε το δευτερεύον: Θα ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ από το σύστημα ενδογενώς, δεν θα μπαίνει σαν απαίτηση a priori. Επί της αρχής εγώ συμφωνώ με τον πολυκομματισμό αλλά με τους όρους της Παρισινής Κομμούνας που καταργούν, θεωρώ, τον αστικά κληρονομημένο πολυκομματισμό στη ρίζα του: Χωρίς προνόμια, θέσεις, παχυλό μισθό, με ανακλητότητα και λογοδοσία μόνο πραγματικοί επαναστάτες θα πάνε σε τέτοιες θέσεις. Πρόσθετοι όροι αν θέλετε: Να εργάζονται κανονικά και να έχουν οικογένεια να φροντίσουν [ποσόστωση για νεολαία κ.λπ δεν είναι θέμα]…».

    Αυτό που περιγράφεις -και έχεις δίκιο- είναι το πολιτικό σύστημα της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας!! Αυτό απλά που θέλω να πω, είναι πως η ελευθερία λόγου και έκφρασης, η ελευθερη διαπάλη των ιδεών ΣΕ ΑΥΤΟ το πολιτικό σύστημα, μπορεί να κατοχυρωθεί ΜΟΝΟ με τον σοσιαλιστικό πολυκομματισμό! Με την ΥΛΙΚΗ δυνατότητα δηλαδή της εργατικής τάξης και των σύμμαχων λαϊκών στρωμάτων, να ΥΛΟΠΟΙΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΑ το διακίωμά τους στην ελλεύθερη διαπάλη των ιδεών!

    Οι έννοιες «πολιτική οργάνωση» και «πολιτικό κόμμα» είναι οι μοναδικές που μπορεί στα πλαίσια της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας αλά Κομμούνα (όπως την περιγράφεις), να εξασφαλίσουν ΕΜΠΡΑΚΤΑ το δικάιωμα στην ελευθερη διαπάλη αντιλήψεων και στην ελεύθερη και δημόσια έκφραση γνωμης!

    Τέλος, το ΚΚΕ αντιλαμβάνεται απόλυτα ως μονοκομματικο το καθεστέως για το οποίο παλεύει! Διατυπώνει αυτή την αντίληψη, στην απόφαση του 18ου Συνεδρίου με θέμα το σοσιαλισμό, στις σελ. 41,42,43 όπου μεταξύ άλλων γράφει πως «…το ΚΚΕ ελέγχει άμεσα και καθοδηγεί στενά, ΚΑΘΕ βαθμίδα και επίπεδο του πολιτικού συστήματος της εργατικής εξουσίας… «, και το πιο ανατριχιαστικό, πως «…όλη η ελληνική κοινωνία στο καθεστως της εργατικής εξουσίας, θα λειτουργεί με βάση την αρχή του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΣΜΟΥ…». Με το ΚΚΕ μοναδικό δερβέναγα…

    Συνεπώς, το ΚΚΕ κρατάει για τον εαυτό του, τον ρόλο του μοναδικού καθοδηγητή, αποκλείοντας και καταργώντας ντε φάκτο, 2 πράγματα: 1. Την εργατική εξουσία/δημοκρατία (τα εργατικά συμβουλια θα έχουν διακοσμητικό ρόλο γλάστρας αφού ΚΑΙ την κυβέρνηση ΚΑΙ την καθοδηγηση ΟΛΗΣ της κοινωνίας θα την έχει το ΚΚΕ) και 2. το πέρασμ αστο σοσιαλισμό, διότι με αυτή τη λογική το ΚΚΕ θα αναπαράξει μια νέα κομματική/κρατική άρχουσα τάξη η οποία ηγεμονεύοντας πάνω στην ε.τ. κάποια στιγμή θα μας ξαναπάει στον καποιταλισμό (όπως άλλστε έγινε με τις χώρες του ανύπαρκτου καιόπως πολύ καθαρά γίνεται στην Κίνα).

  149. βουρνούκιος Ιανουαρίου 15, 2011 στις 1:27 μμ #

    Για να το άνω πιο σαφές το αρχικό: Συμφωνώ με το πολιτικό σύστημα αλά Κομμουνα που λές σ. Κώστα Π., οπότε, υιοθετώ τη λύση που έδωσε η Κομμούνα!

  150. Αντώνης Ιανουαρίου 15, 2011 στις 3:28 μμ #

    @ Βουρνούκιος & Κώστας Π

    Καταρχήν η κουβέντα δεν είναι καινούργια. Με το Βουρνούκιο είχαμε ξανασυζητήσει παλαιότερα και εγώ έλεγα για αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους στα όργανα της λαϊκής εξουσίας ως προϋπόθεση και θέμα αρχής (εν αντιθέσει με τον πολυκομματισμό που δεν είναι θέμα αρχής). Μου αρέσει που το υιοθετείς τώρα.

    Για τα σοβάρά:
    Τί εννοείς και γιατί τα βάζεις αντιπαραθετικά λέγοντας «λαϊκή ένοπλη πολιτοφυλακή» και «τακτικός στρατός»; Άμα δηλαδή γίνει επανάσταση σε μια χώρα ή μια ομάδα χωρών, τα εξωτερικά σύνορα θα τα υπερασπίζεται «ένοπλη πολιτοφυλακή»; Και δεύτερη ερώτηση: Ο κόκκινος στρατός του ’21 ήταν «ένοπλη πολιτιφυλακή» ή «τακτικός»; Ο στρατός του Β. Βιετνάμ που συνέτριψε δύο ιμπεριαλιστές (Γάλλοι, Αμερικάνοι) ήταν «τακτικός» ή «πολιτοφυλακή»;
    Λες Κώστα: «Η εξουσία ασκείται από τα Σοβιέτ, με τους όρους της Παρισινής Κομμούνας [αντιπρόσωποι με περιορισμένη θητεία, ανακλητοί, άμεσα υπόλογοι, και αμειβόμενοι με τον μέσο εργατικό μισθό]».
    Συμφωνείς και με τις παρατηρήσεις του Μαρξ για τους Προυντονικούς στην Κομμούνα; Συμφωνείς και με την κριτική στη μή χρήση βίας; συμφωνείς και με τη διαμόρφωση κρατικών δομών που πρότεινε; Συμφωνείς και με τη διαλεκτική σύνδεση οικονομίας-πολιτικής αλα Λενιν; Αν ναι, τότε συμφωνούμε και μεταξύ μας. Αν όχι (συνεπώς όλα καλά τα έκαμε η κομμούνα) τότε έχω να σου πώ ότι από τότε έχει τρέξει πολύ νερό στο αυλάκι και τα λάθη της κομμούνας, όπως τα επισήμαναν οι κλασσικοί, είναι σοβαρά διδάγματα.
    Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι απαραίτητη οργάνωση του κράτους της εργατικής τάξης. Είναι η μορφή λήψης των αποφάσεων που εξυπηρετεί τον κεντρικό σχεδιασμό. Σύμφωνα και με τον Ένγκελς (αλά και με το Λενιν αργότερα, τον Ιλιένκοφ, τον Σταλιν, όλους σχεδόν τους οικονομολόγους και πολιτικούς από Κούβα μέχρι Βιετναμ) η κεντρικά σχεδιοποιημένη οικονομία είναι το ζητούμενο για την ανάπτυξη του κομμουνισμού στην ανώριμη βαθμίδα του. Εκτός αν θες να περάσουμε κατευθείαν στα εργατικά συμβούλια και τους ελέυθερους παραγωγούς, οπότε καλά κάνετε εκεί στο ΝΑΡ και κάνετε παρέα με την ΑΚ και τους αναρχοαυτόνομους γενικά…

  151. Y Ιανουαρίου 15, 2011 στις 6:38 μμ #

    @Αντώνη
    Τα εργατικά συμβούλια γιατί μπαίνουν αντιπαραθετικά στο κεντρικό σχεδιασμό?

    Γίνεται σοσιαλιστικός κεντρικός σχεδιασμός χωρίς εργατικά συμβούλια?

    @Βου και Κω
    Παρκαλουθείστε την αποτίμηση που κάνει ο Παυλίδης στην Κομμούν στην ομιλία που έχει σχολιαστεί τελευταία στο Γκράνμα.
    http://www.omilos.tuc.gr/forum/viewtopic/120
    Κριτικάρει την απόλυτη εξίσωση μισθών καθώς και την έλλειψη τακτικού στρατού.
    Τα σοσιαλιστικά κράτη χρειάζονται οπωσδήποτε τακτικό στρατό.
    Επίσης η εξίσωση μισθών είναι λάθος να γίνεται αμέσως γιατί είναι σα να στρουθοκαμηλίζουμε σε σχέση με το μορφωτικό επιπεδο, τις δυναντότητες αλλά και τις διαφορές ανάγκες του καθένα στη σημερινή κοινωνία. Οι μισθολογικές διαφορές δε πρέπει βέβαια να είναι με βάση το ποιος είναι εκπρόσωπος και ποιος όχι.
    ===
    Όσο αφορά τον αριθμό των κομμάτων με τον Αντώνη τα’χουμε ξαναπεί. Πιστεύω ότι η ανακλητότητα είναι σίγουρα ένα θέμα αρχής (κ δε νομίζω ότι ο Βουρνούκιος διαφώνησε ποτέ σ’αυτό). Ένα άλλο είναι πιστευώ η μη συνταγματική κατοχύρωση της προτοπορείας κανενός κόμματος.

  152. βουρνούκιος Ιανουαρίου 15, 2011 στις 8:56 μμ #

    Το εργατικό μισοκράτος «τύπου Κομμούνας» και ο σοσιαλιστικός πολυκομματισμός, ταυτίζονται απολυτα! Δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο, και αν υπάρξει τότε θα μιλάμε είτε για ηγεμονία της κομματικής/κρατικής γραφειοκρατίας (στην περίπτωση του μονοκομματισμού, του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού κλπ) με τελική καταλαξη την καπιταλιστική παλινόρθωση, είτε για έναν πιο….»ανθρώπινο» δήθεν καπιταλισμό…

    Στο δεύτερο σκέλος συμφωνώ απόλυτα με τον Υ: Ο κεντρικός δημοκρατικά οργανωμενος σχεδιασμός, δεν έρχεται καθόλου σε αντίθεση με τον αποφασιστικο ρόλο των εργατικών συμβουλίων στην παραγωγή. Ίσα, -ίσα, το αντίθετο! Ο κεντρικός σχεδιασμός είναι ΑΠΑΡΑΒΑΤΗ προϋπόθεση για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, όσο είναι ΑΠΑΡΑΒΑΤΗ προϋπόθεση ο αποφασιστικός ρόλος που θα πρέπει να έχουν τα εργατικά συμβούλια στην παραγωγή.

    Ο μεν κεντρ. σχεδιασμός αφορα την οικονομία (την βάση), η δε εξουσία των εργατικών συμβουλίων και ο σοσιαλιστικος πολυκομματισμός διαμορφώνουν το πολιτικό πλαίσιο εκείνο το οποίο είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟ για την εκπαίδευση, της ε.τ. στο να αναλαμβάνει η ίδια την διαχειρηση των πραγμάτων, να καθισταται η ύπαρξη κομματικής/κρατικής γραφειοκρατίας σταδιακά ΑΧΡΗΣΤΗ, προετοιμάζοντας έτσι την κοινωνία των ελευθερων συναιτερισμένων παραγωγών. Την κοινωνία δλδ στην οποία η ε.τ. έχει ΚΑΙ η ίδια πλέον, καταργηθεί ως τάξη.

  153. βουρνούκιος Ιανουαρίου 15, 2011 στις 9:05 μμ #

    Και κατι ακομα: Η ανακλητότητα, η αμοιβή των βουλευτών/αντιπροσώπων με τον μέσο εργατικό μισθό χαρακτηρίζουν δομικά το εργατικό μισοκράτος «τύπου Κομμούνας». Και συμφωνώ. ΑΠό την άλλη, τακτικος στρατός σαφώς και χρειάζεται. Δε νομίζω κανείς κομμουνιστής και σοβαρός επαναστάτης να διαφωνεί σε αυτό. Αλλού ειναι το ζουμί. Ανακλητότητα των αντιπροσώπων με ένα κόμμα να κάνει κουμάντο (και να βάζει/βγάζει τους δικούς του πάντα με τη λογική της.. «ανακλητότητας») δεν είναι και τόσο ανακλητότητα! Η ανακλητότητα έχει νόημα εντός της ελευθερης διαπάλης των ιδεών και των κομμάτων. Και όλο αυτό έχει νόημα μόνο στα πλαίσια του σοσιαλιστικού συντάγματος!

    Μόνο έτσι μπορούμε να μιλάμε για εργατικο μισοκράτος «τύπου Κομμουνας».

    Και στα πλαισια αυτά θα υπάρχει μειοψηφία και πλειοψηφία. Και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται έτσι.

  154. Κώστας Π. Ιανουαρίου 17, 2011 στις 2:12 πμ #

    Ας δούμε καταρχάς το ζήτημα του τακτικού στρατού σε αντίθεση με την ένοπλη λαϊκή πολιτοφυλακή. Όπως γράφει διεισδυτικά ο σ. Αντώνης:

    “Τί εννοείς και γιατί τα βάζεις αντιπαραθετικά λέγοντας “λαϊκή ένοπλη πολιτοφυλακή” και “τακτικός στρατός”; Άμα δηλαδή γίνει επανάσταση σε μια χώρα ή μια ομάδα χωρών, τα εξωτερικά σύνορα θα τα υπερασπίζεται “ένοπλη πολιτοφυλακή”; Και δεύτερη ερώτηση: Ο κόκκινος στρατός του ’21 ήταν “ένοπλη πολιτοφυλακή” ή “τακτικός”; Ο στρατός του Β. Βιετνάμ που συνέτριψε δύο ιμπεριαλιστές (Γάλλοι, Αμερικάνοι) ήταν “τακτικός” ή “πολιτοφυλακή”;”

    Ο Κόκκινος Στρατός συντάχθηκε και οργανώθηκε στην ΕΣΣΔ κάτω από τις συνθήκες που γνωρίζουμε (επανάσταση, εμφύλιος, ξένη ιμπεριαλιστική επέμβαση και τα ρέστα). Ο Κόκκινος Στρατός ήταν εντελώς διαφορετικός από τους στρατούς που η ανθρωπότητα γνώρισε ως τα τότε, δεν ήταν παρά η ένοπλη εργατική τάξη που είχε κάνει τον Οχτώβρη και τον υπεράσπιζε. Δεν είχε βαθμούς, παράσημα και άλλα παραφερνάλια. Παρόμοια ο στρατός του Β. Βιετνάμ είχε πολλά από τα χαρακτηριστικά του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού.

    Οπωσδήποτε το θέμα μου ήταν ο ρόλος του Στρατού ΜΕΤΑ την επανάσταση. Αφοπλίζεται η εργατική τάξη και πάει στα εργοστάσια. Να το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.

    Ας περάσουμε τώρα στο δεύτερο θέμα που ο πολύ καλός σ. Βουρνούκιος βάζει ως εξής:

    “Από την άλλη, τακτικός στρατός σαφώς και χρειάζεται. Δε νομίζω κανείς κομμουνιστής και σοβαρός επαναστάτης να διαφωνεί σε αυτό”.

    Πάνω σ’ αυτό η άποψή μου δεν διαφέρει σημαντικά. Απλώς η ένοπλη εργατική πολιτοφυλακή πρέπει να εκπαιδεύεται συχνά σαν μέρος των καθηκόντων κάθε πολίτη που μπορεί να πιάσει όπλο και αποτελείται από εκείνες τις μονάδες που θα υπερασπισθούν τα σύνορα της σοσιαλιστικής πατρίδας από εξωτερική επιβουλή. Με βάση τα σύγχρονα δεδομένα πρέπει να υπάρχει μια ορισμένη “πρώτη γραμμή” που ασχολείται με τα σύγχρονα οπλικά συστήματα ή την αντικατασκοπεία κ.λπ. Αλλά ΚΑΤΑ ΒΑΣΗ ο ταχτικός στρατός και η ένοπλη εργατική πολιτοφυλακή δεν μπορεί να είναι διαφορετικά πράγματα.

    Επαναλαμβάνω ότι το ζήτημα δεν είναι ο Κόκκινος Στρατός του 1921, ο στρατός του Βιετνάμ ή ο ίδιος ο ΕΛΑΣ και ο ΔΣΕ. Το ζήτημα είναι αν μετά την επανάσταση ο στρατός και ο λαός είναι το ίδιο πράγμα, πάνω – κάτω.

    Ας έλθω πάλι σε όσα πολύ σημαντικά μου απάντησε ο σ. Αντώνης.

    «Συμφωνείς και με τις παρατηρήσεις του Μαρξ για τους Προυντονικούς στην Κομμούνα; Συμφωνείς και με την κριτική στη μή χρήση βίας; συμφωνείς και με τη διαμόρφωση κρατικών δομών που πρότεινε; Συμφωνείς και με τη διαλεκτική σύνδεση οικονομίας-πολιτικής αλα Λενιν; »

    Φυσικά συμφωνώ με την κριτική του Μαρξ. Η Κομμούνα υπήρξε ένα σχήμα που γέννησε στο μυαλό του Μαρξ και του Λένιν την ιδέα του κομμουνισμού στην πράξη. Ότι επιτέλους βρέθηκε (και μάλιστα στον καιρό του Μαρξ!) ένα σχήμα που να υποδεικνύει πως είναι το κράτος που «απονεκρώνεται» στην πράξη. Φυσικά η “διαλεκτική σύνδεση οικονομίας-πολιτικής α λα Λένιν” με βρίσκει εξίσου σύμφωνο. Αλλά μια τέτοια σύνδεση σημαίνει κατ’ αρχήν να λύνεις τα οικονομικά ζητήματα με πολιτικό τρόπο, δηλ. με βάση την πολιτική του εργατικού κόμματος.

    «Εκτός αν θες να περάσουμε κατευθείαν στα εργατικά συμβούλια και τους ελεύθερους παραγωγούς, οπότε καλά κάνετε εκεί στο ΝΑΡ και κάνετε παρέα με την ΑΚ και τους αναρχοαυτόνομους γενικά».

    Όχι, ούτε αυτό είναι στη φαρέτρα των ιδεών μου, και δεν ανήκω στο ΝΑΡ ή τους αναρχοαυτόνομους. Δεν είμαι φυσικά υπέρ του να “περάσουμε” στα εργατικά συμβούλια (Σοβιέτ). Αυτά δεν θεσμοθετούνται, είτε υπάρχουν σαν πυρήνας της επανάστασης και πάμε στον σοσιαλισμό είτε δεν υπάρχουν και πάμε στον εκφυλισμό.

    Ωστόσο λες κάτι που δεν μπορεί να γίνει δεκτό:

    «Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι απαραίτητη οργάνωση του κράτους της εργατικής τάξης. Είναι η μορφή λήψης των αποφάσεων που εξυπηρετεί τον κεντρικό σχεδιασμό. Σύμφωνα και με τον Ένγκελς (αλά και με το Λενιν αργότερα, τον Ιλιένκοφ, τον Στάλιν, όλους σχεδόν τους οικονομολόγους και πολιτικούς από Κούβα μέχρι Βιετναμ) η κεντρικά σχεδιοποιημένη οικονομία είναι το ζητούμενο για την ανάπτυξη του κομμουνισμού στην ανώριμη βαθμίδα του».

    Αυτή η περί “ανώριμης βαθμίδας” έκφραση θυμίζει λίγο Βαζιούλιν. Ας το αφήσουμε αυτό για τώρα εφόσον δεν είναι το θέμα μας. Γράφεις οτι “o δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι απαραίτητη οργάνωση του κράτους της εργατικής τάξης”.

    Αγαπητέ σ. Αντώνη, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι η απαραίτητη οργάνωση του Κόμματος αλλά όταν πάμε στο κράτος και στο ζήτημα της μετάβασης στο σοσιαλισμό κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι σωστό. Ο σ. Βουρνούκιος γράφει κάτι ανάλογο σε σχέση με τις αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου.

    Στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού το Κόμμα έχει να αντιμετωπίσει τους αγρότες, τους μικροαστούς ιδιοκτήτες, για μια ορισμένη φάση ακόμα και την αστική τάξη στην σχετικά μικρή βιομηχανική παραγωγή. Θα τους αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό; Νομίζω πως αυτό δεν θα ήτανε σωστό.
    Όπως γράφει ο Λένιν:

    “Δεν μπορούμε να είμαστε υπέρ της «εισαγωγής» του σοσιαλισμού, αυτό θα ήταν πολύ μεγάλη ανοησία. Το σοσιαλισμό πρέπει να τον προπαγανδίζουμε. Η πλειοψηφία του πληθυσμού στη Ρωσία είναι αγρότες, μικροϊδιοκτήτες που δεν μπορούν ούτε να σκέφτονται για σοσιαλισμό. Τι αντίρρηση όμως θα μπορούσαν να έχουν να υπάρχει στο κάθε χωριό μια τράπεζα που θα τους δώσει τη δυνατότητα να καλυτερεύσουν το νοικοκυριό τους; Σ αυτό δεν μπορούν να έχουν καμιά αντίρρηση. Εμείς πρέπει να προπαγανδίζουμε στους αγρότες αυτά τα πρακτικά μέτρα και να δυναμώσουμε σ αυτούς τη συναίσθηση της αναγκαιότητάς τους” (ΑΠΑΝΤΑ, τ. 31, έκδ. Σύγχρονη Εποχή, σελ. 357).

    Δηλαδή: Κάθε στρώμα έχει τις ανάγκες του, τα ζητήματά του. Αυτά τα ζητήματα θέλουν μια ειδική αντιμετώπιση. Αυτά τα στρώματα είναι οι αγρότες, οι μικροί ιδιοκτήτες, ακόμα και η μικρή αστική τάξη. Δεν θα εξαφανισθούν αυτά τα στρώματα με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό αλλά με άλλα μέσα, πχ την ανωτερότητα της κολλεκτιβιστικής παραγωγής πάνω στην ατομική παραγωγή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με θέματα της σοσιαλιστικής παραγωγικότητας της εργασίας παρά με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.

    Για να το εφαρμόσουμε αυτό στον κεντρικό σχεδιασμό θα πρέπει να δούμε ορισμένα βασικά πράγματα όπως πχ ότι η από τα πάνω εξισορρόπηση της προσφοράς και της ζήτησης για εκατομμύρια προϊόντα είναι αδύνατη ακόμα και σήμερα με τους υπολογιστές, την ανάλυση εισροών – εκροών και τα διάφορα μαθηματικά μοντέλα. Πρέπει να γίνει από τα κάτω με από κοινού συνεννόηση παραγωγών και καταναλωτών.

    Αν το σκεφτεί κανείς καλά, “ από κοινού συνεννόηση παραγωγών και καταναλωτών ” σημαίνει να ρωτώ τον εαυτό μου τι θέλω να καταναλώσω και πόσο πρέπει να δουλέψω. Αυτός είναι ο ελεύθερος συνεταιρισμός των παραγωγών στον οποίο αναφέρονταν ο Μαρξ και όχι το ΝΑΡ, οι αναρχικοί ή δεν ξέρω ποιος.

  155. Κώστας Π. Ιανουαρίου 17, 2011 στις 3:02 πμ #

    ΥΓ. Σχετικά με τον πολυκομματισμό που βάζει ο σ. Βουρνούκιος δεν απάντησα άμεσα. Εν μέρει γιατί τον θεωρώ αυτονόητο σε ένα Μέτωπο που θα φέρει στην εξουσία την εργατική τάξη. Εν μέρει διότι οι διαφορετικές τάσεις στην σοσιαλιστική οικοδόμηση θα είναι αναπόφευκτες, όπως ας πούμε είναι και οι διαφωνίες μας εδώ ή σε κάθε άλλο ελεύθερο βήμα ανταλλαγής των ιδεών. Έχω ωστόσο την άποψη ότι οι διαφωνίες και οι διαφορετικές τάσεις έχουν μια αντικειμενική βάση: Την καθυστέρηση της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων στον σοσιαλισμό ή εν πάση περιπτώσει αυτό που ο Βαζιούλιν όρισε σαν “πρώιμο σοσιαλισμό”. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πολιτική συνθήκη: Την καθυστέρηση της παγκόσμιας επανάστασης. Αν η γερμανική επανάσταση είχε επιτυχές τέλος η κατάσταση για την ΕΣΣΔ και την Ευρώπη θα ήταν διαφορετική. “Η φτώχεια φέρνει γκρίνια” λέμε συχνά. Αν οι παραγωγικές δυνάμεις της Γερμανίας ήταν στη διάθεση των Σοβιέτ, αν η παγκόσμια κατάσταση είχε διαμορφωθεί το 1920 διαφορετικά, τότε ζητήματα όπως ο σχεδιασμός, η ανισότητα στους μισθούς, ο σταχανοβισμός και η γραφειοκρατία να είχαν τεθεί σε μια εντελώς διαφορετική βάση.

    Ο πολυκομματισμός αποτελεί μια ορισμένη λύση σε συνθήκες φτώχειας αλλά και ο ίδιος πρέπει να εκλείπει στον ίδιο βαθμό που “σβήνει” το κράτος γενικά. Ο πολυκομματισμός δεν αποτελεί πανάκεια ή “εγγύηση” ότι δεν θα εκφυλισθεί γραφειοκρατικά το Κόμμα ή το κράτος και τα συνδικάτα. Εξαρτάται ποιο είναι το πρόγραμμα και τα αιτήματα. Πάνω απ’ όλα ο πολυκομματισμός πρέπει να προκύπτει από τη βάση των συμβουλίων και να μην επιβάλλεται σαν αιώνια και αμετάβλητη αλήθεια. Δεν είναι τόσο ο πολυκομματισμός που έχει σημασία αλλά με βάση ποιο πρόγραμμα προκύπτει αυτός ο πολυκομματισμός και κατά πόσον έχει βάση στα σοβιέτ.

  156. Y Ιανουαρίου 20, 2011 στις 11:30 πμ #

    Σωστά αυτά που λες Κώστα ότι ο πολυκομματισμός δεν είναι εγγύηση, αλλά πάντως σίγουρα δε πρέπει να έχουμε μονοκομματισμό συνταγματικά κατοχυρωμένο.

    Συγκινιτική είναι η ατάκα του Λένιν στο 154 που έχει τρομερή εφαρμογή στο σήμερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: