Tα όργανα της ΕΕ ως θεσμοί πραγμάτωσης της Δικτατορίας του Κεφαλαίου

5 Δεκ.

Σκέψεις για τη συγκυρία

Βασική θέση που επιδιώκει να στηρίξει το ποστ αυτό είναι ότι οι θεσμοί της ΕΕ[1] δεν εκφράζουν απλά το άθροισμα των εθνικών δικτατοριών της αστικής τάξης, αλλά είναι ένα επιπλέον επίστρωμα, ένα απαραίτητο εργαλείο για την άσκηση της κυριαρχίας του συστήματος των συνασπισμένων εθνικών αστικών τάξεων της Ευρώπης στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ αλλά και πέρα από αυτά.

Στα όργανα που βρίσκονται κυρίως στις Βρυξέλλες πραγματώνεται η συστηματική αλληλεγγύη των αστικών τάξεων της Ευρώπης, αρθρώνεται μια αυστηρή ιεραρχία ανάμεσά τους  και καθορίζεται ο ρόλος της κάθε μιας. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρχουν αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων, αλλά οι πολλαπλοί πυρήνες και περιφέρειες του συστήματος της ΕΕ είναι λίγο πολύ καθορισμένοι και κοινώς αποδεκτοί. Η εντατική και συστηματική αυτή συνεργασία των αστικών τάξεων αποτελεί σήμερα εγγύηση της κυριαρχίας τους χωρίς την οποία πολλές δε θα μπορούσαν να παραμείνουν στην εξουσία.

Το παράδειγμα της Συνόδου Κορυφής του Οκτώβρη 2010

Οι αποφάσεις της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής προώθησαν την με συνοπτικές διαδικασίες αλλαγή της Συνθήκης της Λισαβώνας που πήρε επτά χρόνια στις αστικές τάξεις να τη συμφωνήσουν και να την επιβάλουν. Οι αλλαγές αφορούν στην μονιμοποίηση του ‘μηχανισμού διαχείρισης κρίσεων’ και συνδέονται αυστηροποίηση του Συμφώνου Σταθερότητας.  Συνολικά οι αλλαγές χαρακτηρίστηκαν γλαφυρά από το Θανάση Παφίλη ως ‘ευρωπαϊκό μνημόνιο’. Ο τρόπος που λήφθηκαν οι αποφάσεις αλλά και το περιεχόμενο τους εκφράζει τόσο τη φύση της ΕΕ όσο και την τωρινή τακτική της.

Οι αλλαγές προτάθηκαν από τη ευρωπαϊκή ομοσπονδία συνδέσμων βιομηχάνων την BusinessEurope στις 11 Ιουνίου 2010. Η Κομισιόν έκανε τις πρώτες προτάσεις σε αυτή την κατεύθυνση στις  30 Ιουνίου και παρουσίασε ένα λεπτομερειακό πακέτο στις 29 Σεπτεμβρίου.  Το πακέτο αυτό ανέλαβαν να περάσουν στο Συμβούλιο η Γαλλία και η Γερμανία. Ήδη από την Άνοιξη τονιζόταν η ανάγκη μια ισχυρής ‘ηγεσίας’ από μέρους των δύο χωρών αυτών. Ο βασικός εταίρος με τον οποίο έπρεπε να βρεθεί συμβιβασμός ήταν η Αγγλία και σε μικρότερο βαθμό μικρές χώρες του πυρήνα όπως η Ολλανδία. Το ζήτημα με την αφαίρεση της ψήφου των χωρών με δημοσιονομικά προβλήματα ήταν από τη μία επίδειξη θέλησης για ενίσχυση της ηγεμονίας τους από πλευράς Γαλλίας και Γερμανίας και από την άλλη μια κλασική μέθοδος να περάσουν ριζικές αλλαγές επιτρέποντας σε κομπάρσους όπως ο Έλληνας πρωθυπουργός να προσποιηθούν ‘νίκη’.

O τρόπος λήψης της απόφασης αποτυπώνει τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ με τις πολυεθνικές να χρησιμοποιούν την Κομισιόν ως το όργανο θεσμικών τους προτάσεων και την επιβολή τους να αναλαμβάνεται από το σκληρό πυρήνα της Γερμανίας (πρωτίστως) και της Γαλλίας (δευτερευόντως) με απαράβατο όρο το συμβιβασμό αυτών των δύο με την Αγγλία. [2]

Η πολιτική οργάνωση του κεφαλαίου

Το ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο  διατηρεί ένα πυκνό δίκτυο οργανώσεων συλλογικής εκπροσώπησης του με την ομοσπονδία βιομηχάνων BusinessEurope να επιβλέπει καθημερινά τις νομοθετικές και πολιτικές αποφάσεις των ‘ευρωπαϊκών θεσμών’, τη Στρογγυλή Τράπεζα των Βιομηχάνων να μεριμνά κυρίως για τις μακροπρόθεσμες προοπτικές (Συνθήκες και ‘Στρατηγικές’) κι ένα πλήθος τομεακών οργανώσεων να επιβλέπουν το καθένα το πεδίο του: η CEFIC για τη χημική βιομηχανία (η μεγαλύτερη λομπίστικη οργάνωση στις Βρυξελλες), η Europia για την πετρελαϊκή, η ACEA για την αυτοκινητοβιομηχανία και πολλές άλλες.

Ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ο αριθμός των ομοσποδιών βιομηχανιών έχει ιλλιγιωδώς αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες αλλά όχι και ο αριθμός των εκπρωσοπούμενων εταιρειών.  Καθώς το κεφάλαιο συγκεντροποιείται, μια χούφτα πανίσχυρων εταιρειών πολλαπλασιάζουν τα δίκτυα εκπροσώπησής τους, ώστε να εξασφαλίσουν έναν καλύτερο έλεγχο των πολιτικών διαδικασιών.

Βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι δύο οργανώσεις (ERT και BusinessEurope) που ιστορικά και καταδεδειγμένα έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή στη διαμόρφωση των διαδοχικών Συνθηκών συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της δημιουργίας της ΕΕ δεν περιλαμβάνουν χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τράπεζες, με την εξαίρεση της Société Générale de Belgique  από το 1986 ως το 2001.[3] To γεγονός αυτό επιβεβαιώνει ότι η βάση της εξουσίας του χρηματιστικού κεφαλαίου (του προϊόντος δηλαδή της σύμφυσης βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου) εδράζεται στη βιομηχανία όπου αποσπάται η υπεραξία.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι τράπεζες και λοιπές χρηματοπιστωτικές εταιρείες δεν έχουν δύναμη στις Βρυξέλλες: από το 1999 έχουν υπαγορεύσει μέχρι κεραίας τη διαδικασία ενιοποίησης των ευρωπαϊκών χρηματοοικονομικών αγορών με τη στήριξη και της BusinessEurope.

Αν βέβαια θέλετε ένα σύμβολο της σύμφυσης τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου αλλά και του ενιαίου της αστικής τάξης παρά τον τεχνικό της διαχωρισμό της σε πολιτικούς και επιχειρηματίες, ιδού το ο Peter Sutherland, πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος Ανταγωνισμού στην πρώτη Επιτροπή Ντελόρ που άνοιξε τη διαδικασία φιλελευθεροποίησης τόσο στην Ευρώπη όσο και στον κόσμο μέσω του ΠΟΕ. Μετέπειτα στέλεχος της BP και της Goldman Sachs στην οποία παραμένει.

Οι Βρυξέλλες ως προνομιακό επίπεδο αποφάσεων για το κεφάλαιο

Στις Βρυξέλλες εκπονούνται περισσότερα νομοθετήματα το χρόνο από ότι στα περισσότερα κράτη μέλη. Σύμφωνα με ορισμένους ακαδημαϊκούς πάνω από το 50% του συνόλου των νομοσχεδίων που ψηφίζονται από τα εθνικά κοινοβούλια και μέχρι και το 80% των νομοσχεδίων που αφορούν την οικονομία έχουν τις ρίζες τους στις Βρυξέλλες.

Στην αποστειρωμένη ‘ευρωπαϊκή γειτονιά’ των Βρυξελλών το κεφάλαιο έχει καλύτερο συσχετισμό από ότι σε οποιοδήποτε κράτος – μέλος. Οι διαδικασίες αποφάσεων είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να μη μπορούν με τίποτα να συνοψιστούν και να δοθούν σε κατανοητή μορφή στους εργαζόμενους λαούς. Ακόμα και για ανθρώπους που σπουδάζουν και δουλεύουν πάνω στις διαδικασίες αποφάσεων της ΕΕ είναι αδύνατον να τις παρακολουθήσουν σε όλο τους το εύρος. Τα δε ΜΜΕ είναι κι αυτά φτιαγμένα έτσι που να μη θέλουν να ενημερώσουν τους λαούς. Από τους πάνω από 20.000 εκπροσώπους συμφερόντων (λομπίστες) που είναι εγκατεστημένοι στις Βρυξέλλες, το 70% δουλεύει άμεσα για εταιρείες, το 20% συχνά πάλι γι’αυτές μέσω όμως περιφερειακών και τοπικών αρχών και ίσως 🙂 κάποιο κομμάτι από το 10% των συνδικάτων και ΜΚΟ να δουλεύει για άλλου τύπου συμφέροντα. Ιδού λοιπόν ο ‘Δήμος’ της ευρω-ενωσιακής δημοκρατίας.

‘Στόχος’ των 20.000 λομπιστών είναι οι περί τους 12.000 υψηλόβαθμοι υπάλληλοι της Κομισιόν (από σύνολο 25.000) που έχουν ρόλο στις αποφάσεις, οι 736 Ευρωβουλευτές και οι βοηθοί τους καθώς και οι γραμματείες των πολιτικών ομάδων (γύρω στα 2.000 άτομα σε θέσεις επιρροής συνολικά στο κοινοβούλιο) και κάποιες χιλιάδες άτομα στις μόνιμες αντιπροσωπείες των κρατών στο Συμβούλιο. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων θεωρούν όχι απλά ευπρόσδεκτες τις συμβουλές των λομπιστών αλλά το μόνο τρόπο να έχουν ‘αξιόπιστες’ τεχνικές, οικονομικές, νομικές κ.α. πληροφορίες γύρω από τα θέματα στα οποία νομοθετούν. Θεωρούν δε την επικοινωνία με τους λομπίστες ως την απόλυτη πραγμάτωση του δημοκρατικού ιδεώδους. Απολύτως φυσικό γι’αυτούς είναι ότι η συντριπιτική πλειοψηφία των λομπιστών εκπροσωπεί τα συμφέροντα της ίδιας κοινωνικής τάξης, αυτής της οποίας οι ίδιοι οι Ευρω-υπάλληλοι είναι είτε μέλη από τα γεννοφάσκια τους, είτε νιώθουν δέος ότι επιτέλους είναι κοντά της.

Οι σχέσεις του κάθε οργάνου με τους εκπροσώπους των εταιριών

Το κύριο όργανο που πραγματώνει το ευρωπαϊκό επίστρωμα της αστικής εξουσίας είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν). Από τα γεννοφάσκια του είναι οργανισμός με σκοπό την οργάνωση και επίβλεψη αγορών – πρώτα της ΕΚΑΧ κι έπειτα της ΕΟΚ με το όνομα τότε Ανώτατη Αρχή – κι ως εκ τούτου με στενές σχέσεις με εταιρείες. Είναι όμως επίσης ο οργανισμός που έχει το μονοπώλιο της νομοθετικής πρωτοβουλίας στην ΕΕ. Το 50% των νόμων που περνάνε σε 27 χώρες (και μέσω των Συμφωνιών Ελευθέρου Εμπορίου επηρεάζουν και πολλές τρίτες χώρες) εκπονείται από την Κομισιόν. Σχεδόν ποτέ το Ευρωκοινοβούλιο ή το Συμβούλιο δεν απορρίπτουν εξ ολοκλήρου μια πρόταση της Κομισιόν.

Ρόλος του Κοινοβουλίου είναι να τροποποιεί τις προτάσεις της. Με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης της Λισαβώνας οι τομείς συναπόφασης του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου αυξήθηκαν αλλά γενικεύτηκε κι ένας συγκεκριμένος τρόπος λήψης αποφάσεων : οι λεγόμενοι ‘τρίλογοι’ ή ‘τριάλογοι’ (δείτε μια κριτική τους εδώ). Αυτό σημαίνει ότι βασικά οι όποιες τροπολογίες γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στα τρία όργανα και επομένως μειώνεται ο χρόνος ανοιχτής συζήτησης επιχειρημάτων και άρα και οι πιθανότητες πολιτικοποίησης ζητημάτων στην ‘κοινή γνώμη’. Για τους πραγματικούς αρχιτέκτονες των ευρω-νομοθετημάτων, τους εκπροσώπους δηλαδή των πολυεθνικών (λομπίστες) το Ευρωκοινοβούλιο είναι το παιχνιδάκι τους. Αυτοί γράφουν τις περισσότερες τροπολογίες που καταθέτουν οι Ευρωβουλευτές (πχ. στην ντιρεκτίβα για τα Hedge Funds που εγκρίθηκε πρόσφατα οι λομπίστες είχαν γράψει πάνω από τις μισές από τις 1.600 τροπολογίες που κατατέθηκαν). Δεν είναι δα και δύσκολο να πείσουν τους εκλεγμένους των Συντηρητικών ή Φιλελεύθερων ή Ακροδεξιών ή Σοσιαλδημοκρατών που έχουν εκλεγεί με πλατφόρμες ανοιχτής υπηρέτησης του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Οι Ευρωβουλευτές χρησιμοποιούνται από τους λομπίστες ως μέσο πίεσης στην Κομισιόν για να βγάλει μια νομοθετική πρόταση ακριβώς όπως τη θέλουν. Αν έχεις πχ. το συντονιστή μιας μεγάλης πολιτικής ομάδας να λέει αυτό που θέλεις, τότε πιέζεις αποτελεσματικά την Κομισιόν. Πολύ συχνά δε οι εταιρείες καταφέρνουν να ‘διορθώσουν’ στο Κοινοβούλιο όποια στοιχεία τυχόν δε τους άρεσαν από την πρόταση της Επιτροπής (αυτό έγινε πχ. με τα Hedge Funds ή παλιότερα με τις εκμπομές διοξειδίου του άνθρακα από αυτοκίνητα). Θα επανέλθουμε όμως στο πώς οι πολυεθνικές καθορίζουν τους νόμους. Προς το παρόν έχει σημασία να συγκρατήσουμε ότι οι περισσότερες ‘λομπίστικες μάχες’ που δίνονται στο Κοινοβούλιο δεν έχουν να κάνουν με τις εταιρείες να αντιμάχονται ΜΚΟ ή άλλες ομάδες πολιτών (πχ. τους εργαζόμενους) αλλά εταιρείες εναντίον άλλων εταιρειών.[4]

Το Συμβούλιο είναι πολύ σημαντικό, όχι τόσο γιατί δίνει μαζί με το Κοινοβούλιο την τελική έγκριση στις προτάσεις της Επιτροπής, αλλά κυρίως επειδή καθορίζει τις γενικές γραμμές προσανατολισμού της Ένωσης τις οποίες αναλαμβάνει να διατυπώσει νομικά η Επιτροπή. Το Συμβούλιο είναι το όργανο που εκφράζει το άρθροισμα της βούλησης των αστικών τάξεων. Ό,τι και να προστάξει όμως χρειεάζεται η μεσολαβήση της Επιτροπής για να πραγματοποιηθεί.

Με τη Συνθήκη της Λισαβώνας, η Επιτροπή μεγάλωσε τη δύναμη της. Οι ντιρεκτίβες της ΕΕ την τελευταία δεκαετία είναι πολύ γενικόλογες: περισσότερες νομοθεσίες – πλαίσια παρά οι λεπτομερειακές ντιρεκτίβες της εποχής της δεκαετίας του ‘90. Οι γενικόλογες ντιρεκτίβες συγκεκριμενοποιούνται στη διαδικασία της ‘Comitology’, όπου παράγονται 1.500 αποφάσεις εφαρμογής το χρόνο με το 98% να μη συζητείται καν σε επίπεδο υπουργών. Οι Επιτροπές της Comitology αποτελούνταν όλες από έναν εκπρόσωπο από κάθε κράτος – μέλος υπό την προεδρία της Κομισιόν. Με ενισχυμένη πλειοψηφία οι εκπρόσωποι μπορούσαν να μπλοκάρουν μια απόφαση. Μπορεί να μη το έκαναν σχεδόν ποτέ (δύο περιπτώσεις το χρόνο μάξιμουμ), αλλά και μόνο η δυνατότητα για μπλοκάρισμα επέβαλε λεπτομερή διαπραγμάτευση των αποφάσεων για να επιτευχθεί συναίνεση. Με τη Λισαβώνα, η Κομισιόν έχει τη δυνατότητα σε μια σειρά περιπτώσεων (στις αποκαλούμενες delegated acts) να συμβουλευτεί ένα ένα τα κράτη και να πάρει την έγκρισή τους χωρίς να οργανώσει ψηφοφορία.

Πάμε λοιπόν στον ‘εγκέφαλο’ της ΕΕ, την Επιτροπή ή Κομισιόν. Καταρχάς ας πούμε ότι ο οργανισμός αυτός δεν κρύβει την προτίμησή του για τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Και σε συμβολικό ακόμα επίπεδο δίνει ξεκάθαρο μήνυμα ότι αυτές την ενδιαφέρει να ακούσει: το 2008 και το 2009 η BusinessEurope έκανε το ετήσιο συνέδριο της στον κύριο συνεδριακό χώρο της Κομισιόν, παρουσία έξι με επτά επιτρόπων.[5] Η Επιτροπή ποτέ δεν έχει παραχωρήσει κτίρια της σε καμία άλλη οργάνωση. Στο ετήσιο European Business Week που οργανώνουν ετησίως  σειρά οργανώσεων του κεφαλαίου παρευρίσκονται δώδεκα περίπου Επίτροποι. Στα συνέδρια της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων ή οργανώσεων για την ανάπτυξη του τρίτου κόσμου ή για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή για οτιδήποτε άλλο ποτέ δεν έχουν παρευρεθεί πάνω από δύο Επίτροποι.

Η Γενική Διεύθυνση Εξωτερικού Εμπορίου της Κομισιόν (DG Trade) διατηρεί επιτροπές αποτελούμενες αποκλειστικά από εταιρείες οι οποίες συδιαμορφώνουν μέσα πολιτικής και οικονομικής πίεσης ώστε να αρθούν τα εμπόδια στις αγορές τρίτων χωρών όπου θέλουν να επεκταθούν (Markets Access Strategy). [Δείτε για παράδειγμα ένα βίντεο σχετικά με τις διαπραγματεύσεις ΕΕ – Ινδίας ]

Γενικότερα, η Κομισιόν εμπλέκει τις πολυεθνικές στο πολύ αρχικό στάδιο της χάραξης πολιτικών και νομοθετημάτων. Ολόκληρη η Επιτροπή διατηρεί γύρω στις 1.000 ομάδες ειδικών (expert groups) οι οποίες διαμορφώνουν τον πυρήνα της ιδέας των νέων νομοθετημάτων και πολιτικών ή και μέτρα εφαρμογής της ήδη υπάρχουσας νομοθεσίας.[6] Σε πάνω από 300 από αυτές συμμετέχουν εταιρείες και σε 100 οι εταιρείες έχουν ξεκάθαρα την πλειοψηφία. Τα 100 αυτά expert groups βρίσκονται συγκεντρωμένα σε στρατηγικές Γενικές Διευθύνσεις της Επιτροπής όπως η Εσωτερική Αγορά (πάνω από 10), η Γεωργία (γύρω στις 30) και το Περιβάλλον.[7] Οι διευθύνσεις Έρευνας και Κοινωνίας της Πληροφορίας δε διατηρούν μεγάλο αριθμό ομάδων, αλλά εσωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι οι εταιρείες θεωρούνται από τους υπαλλήλους ως λίγο πολύ ο μόνος συνεργάτης. Στην Έρευνα, εξάλλου, το ρόλο των expert groups αναλαμβάνουν άλλα σώματα που ονομάζονται ‘Τεχνολογικές Πλατφόρμες’.

Σαράντα expert groups λειτουργούν κάτω από τη Γενική Διεύθυνση Επιχειρηματικότητας και Βιομηχανίας (DG Enterprise and Industry). H Γενική αυτή Διεύθυνση είναι κομβικής σημασίας αφού μπορεί να παρέμβει σε όλα σχεδόν τα θέματα αρμοδιότητας της Επιτοπής από τον ανταγωνισμό και την εσωτερική αγορά, μέχρι τα περιβαλλοντικά και την προστασία του καταναλωτή. [8] Σε αυτή τη διεύθυνση βασίλευε μέχρι το Φλεβάρη του 2010 ο Γκύντερ Φερχόιγκεν, Γερμανός Σοσιαλδημοκράτης, πρώην Φιλελευθέρος και παλιός επίτροπος Διεύρυνσης με ιδιαίτερα επιζήμιο ρόλο στο Κυπριακό. Κατά τη θητεία του ως Επίτροπος Βιομηχανίας δημιούργησε σειρά High Level Groups (= expert groups με διευθύνοντες συμβούλους εταιρειών και υπουργούς) που διέλυσαν περιβαλλοντικές νομοθεσίες για τις χημικές ουσίες , τα φάρμακα κ.α. Ο Φερχόιγκεν αυτή τη στιγμή ίσως να πληρώνεται εμμέσως από τις ίδιες εταιρείες που τόσο ευγενικά κάλεσε να συμμετέχουν στα expert groups. Οι εταιρείες αυτές μπορούν να αναθέσουν αποστολές στη λομπίστικη εταιρεία Fleishman-Heillard στην οποία δουλεύει ο Φερχόιγκεν. Ο Γκύντερ άνοιξε επίσης και τη δική του λομπίστικη την European Experience Company. Μπήκε δε και στη Royal Bank of Scotland στης οποίας τη σωτηρία στοχεύει το πακέτο πτώχευσης του ιρλανδικού λαού που ενέκρινε η Επιτροπή.

Πέρα από τη νομοθεσία που ρυθμίζει τις διάφορες αγορές, ο πολύ σημαντικός ρόλος της Επιτροπής προκύπτει κι από τη λειτουργεία της ως ‘αστυνόμου του ανταγωνισμού’. Η ΓΔ Ανταγωνισμού της και η Νομική της Υπηρεσία πρέπει να εγκρίνουν κάθε συγχώνευση εταιρειών που γίνεται στην Ευρώπη. Έχει λοιπόν τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση των ισχυρότερων μονοπωλίων σήμερα. Το ειρωνικό είναι ότι η πολιτική αυτή ονομάζεται ‘αντι-μονοπωλιακή’. Ο τρόπος που το κατανοεί αυτό η Επιτροπή είναι να υπάρχουν τέσσερις με πέντε εταιρείες σε κάθε τομέα που να ελέγχουν την αγορά όλης της ΕΕ. Αυτό γι’αυτή δεν είναι μονοπώλιο. Χαρακτηριστικό της… αντιμονοπωλιακής αυστηρότητας της Κομισιόν είναι ότι ο πρώην επικεφαλής της νομικής της υπηρεσίας Michel Petite δουλεύει τώρα στη νομική εταιρεία Clifford Chance που προσλαμβάνεται από πολυεθνικές (μυστικό, το ποιες ακριβώς) για υποθέσεις ανταγωνισμού. (Συμπληρωματικά για τις σχέσεις πολυεθνικών – Κομισιόν δείτε επίσης εδώ) Με ναυαρχίδα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή λοιπόν οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές περνούν νομοθετήματα και ξεκινούν σε επίπεδο ΕΕ πολιτικές που θα ήταν δύσκολο να εισαγάγουν σε οποιοδήποτε κράτος – μέλος.  Μπορούν επίσης συγκροτημένα να αντιμετωπίζουν την όποια αντίσταση – αντίρρηση προβάλλει κάποια κυβέρνηση λόγω λαϊκών πιέσεων αλλά και να παρέχουν πολιτική, οικονομική, προπαγανδιστική και ό,τι άλλου είδους χρειαστεί βοήθεια στην οποιαδήποτε κυβέρνηση ή αστική τάξη αντιμετωπίζει την Α ή τη Β δυσκολία.

Η μεταρρύθμιση του τραπεζικού τομέα

H Κομισιόν ηγείται και της χρηματοπιστωτικής μεταρρύθμισης στην ΕΕ και όλα μέχρι στιγμής γίνονται σύμφωνα με τη θέληση των χρηματοοικονομικών πολευθνικών (τραπεζών, ασφαλιστικών, ταμείων κλπ.). Βασικός ιμάντας μεταφοράς αυτής της θέλησης είναι τα 11 από τα 22 expert groups που λειτουργεί η Eπιτροπή (ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς) σχετικά με τα χρηματοοικονομικά που ελέγχονται από τις παραπάνω πολυθενικές. 191 από τους 250 μάλιστα εκπροσώπους του τραπεζικού κεφαλαίου που βρίσκονται σε αυτά έχουν υπογράψει και ‘δέσμευση να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον’!

Με το CEO και την ALTER-EU όπου εργάζομαι προσπαθήσαμε να πούμε το αυτονόητο ότι δηλαδή ο συγκεκριμένος τρόπος λήψης αποφάσεων δεν έχει καμία δημοκρατική νομιμοποίηση κανενός τύπου. Προσπαθήσαμε επίσης να άρουμε την εκκωφαντική μιντιακή σιωπή γύρω από αυτές τις διαδικασίες, κάτι που καταφέραμε ως ένα βαθμό (δείτε κάποια παραδείγματα κάλυψης εδώ, εδώ κι εδώ). Συμβάλαμε έτσι στο να αναληφθεί κάποια μη συνηθισμένη δράση από 70 Ευρωβουλευτές που υπέγραψαν μια δημόσια δήλωση που περιέγραφε το ‘χρηματοοικονομικό λόμπι ως μια απειλή για τη δημοκρατία’. Η πρωτοβουλία των Ευρωβουλευτών περιορίστηκε βέβαια στο να οργανωθεί άλλο ένα δίκτυο ροής πληροφορίων από φορείς μη ελεγχόμενους από τις εταιρείες προς τους Ευρωβουλευτές ως αντίβαρο στο μέχρι τώρα μονόλογο των λοπιστών. Δε θέλησε έτσι να αντιμετωπίσει συγκεκριμένα το θέμα της ποσοτικής κυριαρχίας των λομπιστών τόσο στις συμβουλευτικές ομάδες της Κομισιόν όσο και στα πάνελ συζήτησης που οργανώνει συχνά το Κοινοβούλιο.

Το μόνο πρακτικό αποτέλεσμα στο οποίο ενδέχεται να συνέβαλε η πίεση της καμπάνιας μας μέχρι τώρα είναι να καθοριστεί ότι στις νέες αρχές χρηματοοικονομικής επιτήρησης (financial supervision authorities) οι τράπεζες κλπ. θα είναι μέχρι το 1/3, το 1/6 θα έιναι ακαδημαϊκοί και το υπόλοιπο ½ θα είναι ανάκατα μη χρηματοοικονομικές πολυεθνικές, συνδικάτα, οργανώσεις καταναλωτών, άλλες ΜΚΟ κλπ. Αυτό φυσικά δίνει και πάλι τη δυνατότητα η πλειοψηφία να είναι σε πολυεθνικές, απλά όχι σε χρηματοοικονομικές. Αυτό εκφράζει ότι το βιομηχανικό κεφάλαιο θέλει να έχει καλύτερη εικόνα του τι μαγειρεύεται στο χρηματοοικονομικό τομέα κι εμπιστεύεται τρόπον τινά λιγότερο τις τράπεζες από ότι στο παρελθόν.

Οι – αποσπασματικές σε σχέση με τις ΗΠΑ – αλλαγές μέχρι τώρα πάντως εμπεδώνουν την φιλελευθεροποίηση και ενοποίηση των χρηματοπιστωτικών αγορών μέσα στην ΕΕ μειώνοντας τη δυνατότητα των εθνικών κυβερνήσεων να επιβάλουν περιορισμούς σε μια σειρά προϊόντα ρίσκου (hedge funds, credit default swaps κ.α.)

Αυτά ενω ο αρμόδιος Επίτροπος θέλει να δώσει την εικόνα ότι ‘περιορίζει την αυθαιρεσία των τραπεζών’ και εν μέσω μια διαρκούς γκρίνιας εκ μέρους του χρηματοπιστωτικού τομέα. Και τη δεκαετία του ’30 όμως τα ίδια γίναν. Οι μεταρρυθμίσεις είχαν σχεδιαστεί από τον ίδιο το χρηματοπιστωτικό τομέα ο οποίος δήλωνε και τότε παραπονούμενος. H διαφορά είναι ότι τότε οι τραπεζίτες είχαν δεχτεί τον αυτοπεριορισμό τους, την αναδίπλωση τους έτσι ώστε να σώσουν το καπιταλιστικό σύστημα. Σήμερα ισχυροποιούν στην ουσία το ρόλο τους.

Εδώ ακριβώς όμως γίνεται κι ένα μπέρδεμα όπου προτάσεις για εθνικοποίηση των τραπεζών πολεμούνται ως αντίστοιχες αυτών του ’30 (Parti Ouvrière Belge) ή κάποιων κρατικοποιήσεων που έγιναν σε κάποιες χώρες τη δεκαετία του ’70 για να αρθούν το ’90 (Καραμανλής το 1975). Και στις δύο περιπτώσεις οι προτάσεις που ξεκάθαρα στόχευαν στη σωτηρία του καπιταλισμού αναφέρονταν σε μερικές μόνο τράπεζες. Οι προτάσεις που μπαίνουν σήμερα από κομμάτι της μαρξιστικής αριστεράς (Socialist Party στην Ιρλανδία, Ανταρσύα στην Ελλάδα) αφορούν στο γράπωμα της ανεπανάληπτης ευκαιρίας για εθνικοποίηση ολόκληρου του χρηματοοικονομικού συστήματος ως πρόδρομου ή ταυτόχρονα με την εθνικοποίηση και άλλων μονοπωλίων και αυτό ως προγραμματικό στοιχείο συγκρότησης ενός μετώπου που θα παλέψει για την εξουσία τόσο στις κάλπες όσο και στους δρόμους.

Πολλές ΜΚΟ από την άλλη καλοβλέπουν τη συμμαχία με μη τραπεζικά χρηματοοικονομικά συμφέροντα (πχ. ασφαλιστικά ταμεία) ώστε να προωθηθούν αλλαγές που να περιορίζουν τα τοξικά παράγωγα κλπ. Ουδείς δυστυχώς ομιλεί για ένα από τα κυριότερα στοιχεία αντιμετώπισης της κρίσης από την ΕΕ που είναι το επιτόκιο δανεισμού 1% της ΕΚΤ προς τις ιδιωτικές τράπεζες από τον Απρίλη του 2009. Πρόκειται για βασικό μοχλό αναδιανομής εισοδήματος προς αυτές. Το μέτρο έχει αποφαστιστεί από το 4ο σημαντικότερο όργανο της ΕΕ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που δεν εδρεύει στις Βρυξέλλες αλλά στη Φραγκφούρτη.

Μία σκιώδης επιτροπή αποτελούμενη από κάποιες από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες συναντιέται πριν από κάθε επίσημη συνάντηση της ΕΚΤ και δημοσιεύει τις βουλές τους. Αυτές τυγχάνουν θερμής υποδοχής από τους διοικητές των εθνικών τραπεζών που αποτελούν το ανώτατο όργανο της ΕΚΤ. Από το Γενάρη πριν από κάθε συνάντηση η σκιώδης επιτροπή τονίζει την ανάγκη να παραμείνει το ‘έκτακτο’ επιτόκιο του 1% και αυτό παραμένει.[9]

Η ανυπαρξία οποιασδήποτε συνεκτικής αντιπολίτευσης

Σε αυτές τις επιλογές του ευρωπαϊκού κεφαλαίου δεν υπάρχει συνεκτική αντιπολίτευση, ούτε από κάποια άλλη μερίδα του ούτε από την εργατική τάξη. Ο εργατικός – λαϊκός παράγοντας παραμένει αποδεκατισμένος και διασκορπισμένος σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Οι όποιες μικροαστικές ΜΚΟ σε επίπεδο ΕΕ δρουν σαν σε κενό αέρος.

Η κύρια αιτία της παράλυσης είναι η τρομερή εξασθένηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας και του άμεσου οράματος του σοσιαλισμού που κινητοποιούσε εκατομμύρια εργάτες σε όλη την ήπειρο μέχρι το 1990.

Ο συγκεκριμένος στόχος στη συγκυρία θα ήταν η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής αρχίζοντας ίσως από τις τράπεζες ως τις πιο ευάλωτες. Πολλοί διστάζουν όμως να αναζητήσουν σε αυτή την κατεύθυνση [σοσιαλδημοκρατικά συνδικάτα (ΣΕΣ κλπ.), ΜΚΟ κ.α.].

Παράγοντας σύγχυσης και δεύτερη αιτία παράλυσης είναι η απόφαση του μεγαλύτερου κομματιού που μένει από τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα, δηλαδή του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), αλλά και άλλων φορέων της ‘Νέας Αριστεράς’ ή των ‘νέων κοινωνικών κινημάτων’ κλπ., να εξετάζουν λύσεις αποκλειστικά και μόνο μέσα στα πλαίσια της ΕΕ, δηλαδή μόνο εντός των οργάνων που έχουν το κεφάλαιο στο DNA τους.

Υπάρχει πρόβλημα όμως και από όσους προσπαθούν να δουν στη συγκεκριμένη κατάσταση μια δυνατότητα επιλογής για την κεφαλαιοκρατία ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερες ή κεϋνσιανές – σοσιαλδημοκρατικές λύσεις.

Πρέπει πρώτα και κύρια να συνειδητοποιήσουμε ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι πλέον η μία από τις δύο κύριες δυνάμεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε πολλές χώρες διαφαίνεται η διαμόρφωση ενός διπόλου Κεντροδεξιάς – Ακροδεξιάς (Φλάνδρα, Ουγγαρία, Σουηδία κ.α.).  Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οι ‘φεντεραλιστές’ δεξιοί του Λαϊκού Κόμματος (ομάδα EPP) κάθονται μαζί με τους Άγγλους Τόρηδες που έχουν συσπειρώσει διάφορους ανατολικοευρωπαίους ακροδεξιούς γύρω τους  (ομάδα ECR) και μοιράζουν τη νομοθετική δουλειά μεταξύ τους.[10] Στη συνέχεια πάνε και ανακοινώνουν την μοιρασιά στους υπόλοιπους. Πάντα oι οι Φιλελεύθεροι (ALDE) ή ‘Εθνοδημοκράτες’ (EFD με συμμετοχή του ΛΑΟΣ) είναι πρόθυμοι να συμμαχήσουν μαζί τους. Έτσι για πρώτη φορά οι Σοσιαλδημοκράτες περιθωριοποιούνται μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο. Όντας ήδη περιθωριοποιήμενοι στο Συμβούλιο αυτό σημαίνει ότι η επιρροή τους πάνω στην ΕΕ μειώνεται δραματικά.

Με μπλε οι χωρές όπου ο επικεφαλής της κυβένρησης είναι από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (EPP), με βαθύ μπλέ από το δεξιό αντι-φεντεραλιστικό ECR, με κίτρινο από τους Φιλελεύθερους (ALDE), με κόκκινο από τους Σοσιαλδημοκράτες και με βαθύ κόκκινο ο Χριστόφιας του ΑΚΕΛ που είναι παρατηρητής στο ΚΕΑ: Η κατάσταση το 1999. Με χακί οι ‘ανεξάρτητοι’ Σιράκ και πρωθυπουργός της Ιρλανδίας: Και ο διαχωρισμός βέβαια μεταξύ Κεντροδεξιάς και Ακροδεξιάς τεχνητός είναι, γιατί στην ουσία δεν υπάρχουν διαφορετικές στρατηγικές επιλογές. Πρόκειται απλά για διαφορετικές συσκευασίες για να πουλήσουν στους λαούς την ίδια βαρβαρότητα.

Η βαρβαρότητα αυτή μπορεί στην Ελλάδα να εκφραστεί με μια οικουμενική (αν όχι με τη ‘συναίνεση’), στην Ιρλανδία εκφράστηκε με τη συγκυβέρνηση των Εθνικοφιλελεύθερων του Fianna Fáil με τους Πράσινους και αύριο ίσως με μια συγκυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών (EPP) του Fine Gael με τους Σοσιαλδημοκράτες (Irish Labour) για πρώτη φορά σε κυβέρνηση.  Στην Ιταλία οι Κεντροδεξίοι και οι Ακροδεξιοί ενώθηκαν και τώρα ξαναχωρίζουν, στη Γαλλία ο Σαρκοζί εφαρμοζεί μεγάλο μέρος του προγράμματος του Λεπέν, στην Ισπανία ο Θαπατέρο εφαρμόζει το πρόγραμμα λιτότητας μαζί με τους Καταλάνους εθνικιστές και το Λαϊκό Κόμμα στη Χώρα των Βάσκων.

Καμία από όλες αυτές τις πολιτικές δυνάμεις δε πρόκειται να βάλει κανένα πρόσκομμα στην επιλογή του κεφαλαίου αυτή τη στιγμή: ο χρηματο-οικονομικός τομέας θα ‘πανευρωποιηθεί’ κι άλλο και θα συγκεντρωποιηθεί ωστέ να παρέχει πόρους για τις πολυθενικές της ‘πραγματικής οικονομίας’ που θα επιδοθούν σε αυξανόμενα καταστροφικές δραστηριότητες: οπλικά συστήματα (και άρα και περισσότεροι πόλεμοι), επέκταση στις ανερχόμενες οικονομίες οπού υπάρχει ακόμα περιθώριο κέρδους (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.α.) διαλύοντας όμως τους κοινωνικούς ιστούς, επιστροφή στην αύξηση καύσης άνθρακα, πυρηνική αναγέννηση, εμπορευματοποίηση της ατμόσφαιρας (εμπόριο ρύπων κλπ.). Οι πιθανότητες συρράξεων θα πολλαπλασιάζονται ακόμα και μέσα στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Θλιβερό είναι ότι μέσα σ’αυτό το πλαίσιο παράγοντες της ‘προοδευτικής ή εναλλακτικής ή αριστερής διανόησης’ συνεχίζουν ακόμα να βλέπουν στην Κομισιόν ή άλλους εκπροσώπους του ‘ευρωπαϊκού ονείρου’ ένα ανάχωμα αντίστασης στην άνοδο της φασιστικής δεξιάς, ένα προτιμότερο σενάριο και άλλα τέτοια ανθηρά. Παραβλέπουν πλευρές πλήρους αντιδραστικοποίησης του Ευρωενωσιακού οικοδομήματος και απαράτ. Ενδεικτικά:

  • Έδαφος κερδίζει η πρακτική των ‘impact assessments’. Δηλαδή όλες οι νομοθετικές προτάσεις, τροπολογίες κλπ. πρέπει να εκτιμούνται με βάση τις συνέπειες που θα έχουν στην ανταγωνιστικότητα, πρώτο στόχο της Συνθήκης της ΕΕ. Αν κρίνεται ότι έχουν αρνητικές συνέπειες τότε ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να κατατεθούν. Ιδού η σύγχρονη ιερή εξέταση και ο ‘ολοκληρωτισμός’ από την πίσω (?) πόρτα.
  • Η πλήρης κυνικότητα και απόσπαση από την κοινωνική πραγματικότητα πχ. των Ευρωπαίων Επιτρόπων. 6 από τους 13 που δε συνέχισαν από την Μπαρόζο 1 στην Μπαρόζο 2 πήγαν να δουλέψουν σε πολυεθνικές. Για πρώτη φορά η Κομισιόν αναγκάστηκε να μην εγκρίνει την απασχόληση ενός πρώην Επιτρόπου καθότι ο Ιρλανδός McCreevy θέλησε να εκμταλλευτεί τους νόμους που ο ίδιος έφτιαξε και να συμμετάσχει στη γέννηση μιας νέας μεγάλης τράπεζας που θα γεννηθεί από τα κομμάτια αυτών που σώζονται από τα κράτη. Όσο αφορά τον Φερχόιγκεν (που είδαμε και παραπάνω), η Επιτροπή αρνείται εδώ κι τέσερις μήνες – κι αφού ενέκρινε τη δουλειά του στη Royal Bank of Scotland  και άλλες δυο εταιρείες – να βγάλει απόφαση για το αν η  δικιά του λομπίστικη αποτελεί ‘απειλή για την ανεξαρτησία της’. Όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει την πρόταση της Alter-EU για τριετή απαγόρευση των πρώην Επιτρόπων να δουλεύουν ως λομπίστες για εταιρείες είπε ‘μα τότε δε θα θέλει κανείς να γίνει Επίτροπος’. Εν ολίγοις δηλαδή γίνονται Επίτροποι για να πιάσουν καλύτερη δουλειά μετά στις πολυεθνικές και μας το λένε και στα μούτρα. (Εδώ η αλληλογραφία της Κομισιόν με τους πρώην Επιτρόπους)
  • Πρόσφατα Άγγλος φιλελεύθερος Ευρωβουλευτής που πέρασε ντιρεκτίβα αγκαλιά με τις πετρελαϊκές, ρωτήθηκε, αν δε νομίζει ότι οι πολίτες θα εξαγριωθούν αν μάθουν ότι κάνει ότι του λένε οι εταιρείες. Απάντησε με μια ατάκα του Μπισμαρκ: ‘δύο πράγματα δε πρέπει να ξέρει ο λαός, πώς φτιάχνονται τα λουκάνικα και πώς φτιάχνονται οι νόμοι’. Το πνεύμα ότι ο λαός είναι ηλίθιος και δεν πρέπει να ξέρει τίποτα είναι κυρίαρχο στις Βρυξέλλες. Η ταξική σιχαμάρα των πλουσίων προς τους φτωχούς ξεχυλίζει στην πρωτεύουσα της ΕΕ.

Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ΕΕ?

Χρειαζόμαστε κατανόηση και προπαγάνδιση της φύσης της ΕΕ ως όργανο του κεφαλαίου. Αυτή τη κατανόηση πρέπει να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία και οπτικές γωνίες ώστε να γίνει πιο σφαιρική, πιο πλήρης και ως εκ τούτου να είναι κατανοητή και στέρεα η προπαγάνδα μας, να πείθει βαθιά και όχι πρόσκαιρα.

Πρέπει να ενισχυθεί η καταδίκη της ΕΕ και να εδραιωθεί ο οριστικός της θάνατος στις λαϊκές συνειδήσεις. Να γίνει κατανοητό ότι μέσα στο κέλυφος της καμία θετική αλλαγή δε μπορεί να γίνει.

Ιδιαίτερη σημασία έχει όμως το για ποιους λόγους λέμε ότι δε γίνεται να γίνει αυτό. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει:

–       Να αποφεύγουμε αυτοματισμούς πολιτιστικής ή εθνικιστικής προέλευσης.

–       Να προωθούμε ενεργητικά τη διεθνιστική προοπτική και την αλήθεια ότι η μοίρα των ευρωπαϊκών λαών είναι δεμένη.

–        Να κατανοούμε τους πολιτικούς συμβολισμούς που προκύπτουν σε κάθε χώρα λόγως της ιστορίας της και να είμαστε ευέλικτοι και χαμηλών τόνων όπου χρειάζεται. Η πανευρωπαϊκή εργατική ταξική αλληλεγγύη μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με σεμνότητα και ταπεινότητα προς τους εργαζόμενους αλλά και αξιοποιώντας την παραμικρή λαβή που δίνεται.

–       Να αναγνωρίσουμε ότι η επαφή μεταξύ των λαών που συνέβει και μέσω της ΕΕ είναι θετικό στοιχείο, και βασικά μια αντικειμενική διαδικασία, αλλά να επιμένουμε ότι κατά βάση η ΕΕ δεν ένωσε, αλλά χώρισε τους λαούς βάζοντας τους σε ανταγωνισμό μεταξύ τους για το ποιος θα υπηρετήσει καλύτερα τα αφεντικά.

–        Να αναλύουμε προσεκτικά το συσχετισμό σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Όχι για να δούμε πώς θα πραγματοποιήσουμε στρουθοκαμηλικές – ανεδαφικές θέσεις όπως οι ‘ευρωπαϊκές δημόσιες υπηρεσίες’ του Κριβίν του NPA αλλά για να δούμε πώς θα αρχίσουν ένας – ένας οι λαοί να βγαίνουν από την ΕΕ και οικοδωμόντας την αλληλεγγύη του με στόχο μια σοσιαλιστική Ευρώπη.

Για τα εργατικά κινήματα των χωρών του πυρήνα της ΕΕ είναι πολύ δύσκολο να υποχωρήσουν από την ιδέα της ‘Ευρώπης’ κυρίως γιατί αυτή συμβόλισε το τόσο επιθυμητό τέλος του αλληλοσπαραγμού τους. Πρέπει λοιπόν στην πράξη να κατανοήσουν και να υποχρεωθούν να υπερασπιστούν την αντι-ενωτική προοπτική των εργατικών τάξεων της περιφέρειας. Χρειάζεται όμως επίσης μία πανευρωπαϊκή συντονισμένη καμπάνια αποκάλυψης του γεγονότος ότι οι οργανισμοί των Βρυξελλών είναι όργανα του κεφαλαίου. Μια σοβαρή καμπάνια ενημέρωσης που θα δώσει στέρεα επιχειρήματα στον κόσμο και θα κάνει πολιτικά ευάλωτη την αστική τάξη.

Το ‘ευρωπαϊκό όνειρο’ έπαιξε στρατηγικό ρόλο στην εξαπάτηση των εργατικών τάξεων της Ευρώπης και στην υποταγή τους στις αστικές τάξεις. Oι τελευταίες το έχουν προσεκτικά οικοδομήσει. Δε θα πεθάνει από μόνο του. Χρειάζεται μια προσεκτική διαδικασία αποδόμησης του που να δίνει ταυτόχρονα ώθηση στη διεθνιστική κομμουνιστική προοπτική.


[1] Οι κύριοι οργανισμοί της ΕΕ είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν), το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μεγάλη δύναμη επίσης έχουν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Δικαστήριο της ΕΕ. Ορισμένες Κοινοτικές Υπηρεσίες όπως η EFSA, η EMA ή η FRONTEX είναι επίσης ιδιαίτερα σημαντικές.

[2] Μια κάπως καλή συζήτηση για τη σχέση κυβερνήσεων και ΕΕ έχει γίνει και στα σχόλια αυτού του ποστ

[3] Η εξαίρεση αυτή σχετίζεται τόσο με το μεγάλο κύκλο βιομηχανικών δραστηριοτήτων της τράπεζας αυτής όσο και με το πρόσωπο που ηγούταν, τον πρώην Επίτροπο Βιομηχανίας Etienne Davignon (βιογραφικό) που δημιούργησε την ERT μέσα στο Berlaymont το κτίριο – έδρα της Κομισιόν.

[5] Η αρνητική δημοσιότητα που προκάλεσαν πολύμορφες δράσεις κυρίως αναρχο-οικολόγων το 2009 τους υποχρέωσαν να το ξανασκεφτούν για το 2010 και μην κάνουν το συνέδριο τους σε χώρο της Κομισιόν.

[6] Κάποτε είχε γράψει και ο Ριζοσπάστης για τα expert groups

[7] Η Επιτροπή δίνει προς το παρόν πολύ λίγα στοιχεία για τα expert groups στις διευθύνσεις που ασχολούνται με περιβαλλοντικά (Περιβάλλον, Κλίματική Αλλαγή, Ενέργεια, Μεταφορές) λόγω τις αναδιαργάνωσης τους από το Φλεβάρη του 2010 οπότε ανέλαβαν οι νέοι Επίτροποι.

[8]Λίστα expert groups που ελέγχονται από πολυεθνικές. Μπορείτε να την επαληθεύστε σε αυτό το επίσημο μητρώο.

[9] Πρόχειρες σημείωσεις μου σε λινκς πάνω σε αυτό: The Shadow ECB Council»  is a body of bank lobbyists that issues its own verdict before each ECB meeting. They decide by voting and the economic press seems to giving them great importance. Members include Deutsche Bank, Goldman Sachs, RBS, Barclays, HSBC and more. Meetings are organised by German paper Handelsblatt in the banks’ headquarters. In 04.10.2010 their verdict was: ‘No member suggested a rate change but four members expressed a bias toward lower rates, up from two a month ago.’ Actually, in their every meeting since January at least they stress the need of rates to remain at 1% and the ECB always follows this ‘advice’. (fi. in January ‘There was unanimity that the ECB should not change its key interest rate any time soon. […]  the ECB would leave its key rate at 1% for the next six months.’ , In July: ‘All members agreed that liquidity provision should be kept ample and rates low’.

[10] Εδώ πώς περιγράφουν οι ίδιοι την κατάσταση: ‘As the largest political group in a Parliament where non-socialist parties now enjoy a clear majority, the EPP Group is in a stronger position than any other to set that body’s political agenda and to win its most critical votes. This strength is reflected in the fact that, since 1999, the EPP Group has been on the winning side of more votes than any other group in the European Parliament’s monthly plenary sessions.’

Advertisements

140 Σχόλια to “Tα όργανα της ΕΕ ως θεσμοί πραγμάτωσης της Δικτατορίας του Κεφαλαίου”

  1. Y Δεκέμβριος 5, 2010 στις 7:53 μμ #

    Η μεταφορά από word σε wordpress διέλυσε την παραγροφοποίηση και το νευρικό μου σύστημα. Θα συνεχισω τις διορθώσεις αργότερα.

  2. a8lios Δεκέμβριος 5, 2010 στις 9:12 μμ #

    Ω! Το τελείωσε!!!
    Να υποθέσω πως το χιόνι βοήθησε στην ολοκλήρωση του κειμένου?

  3. kritias Δεκέμβριος 6, 2010 στις 11:54 πμ #

    Μπράβο, πολύ ωραίο άρθρο.

    Για την καμπάνια ενημέρωσης που προτείνεις, τείνω να πιστεύω πως είναι αδύνατο να πετύχει αν γίνει με τα παραδοσιακά μέσα. Η μόνη μορφή στην οποία δίνω κάποιες ελίδες είναι ένα ντοκυμαντέρ στυλ Zeitgeist για τα όργανα της ΕΕ.

  4. Juan Belmonte Δεκέμβριος 6, 2010 στις 12:21 μμ #

    Μπράβο παιχτρόνι!

  5. Y Δεκέμβριος 6, 2010 στις 1:36 μμ #

    @Κρητία
    Κάποτε είχα στείλει ένα μεγάλο μέιλ στον Αυγερόπουλο αλλά ο φίλος μας είναι φυσικά πολύ απασχολημένος. Αν μας παρακολουθεί κανένας άλλος τωρινός ή επίδοξος ντοκιουμενταρίστας ας επικοινωνήσει μαζί μας στο μέιλ του Γκράνμα.

    Δε μπορώ να καταλάβω πώς να κάνω τις παραπομπές να λειτουργήσουν. Αν κανείς μπορεί να βοηθήσει… (αλλιώς προτείνεται να κάνετε τον κόπο να κάνετε scroll down γιατί έχουν ψωμί)

    Επίσης παρακαλώ να επισημάνετε όποιο λάθος ορθογραφικό ή άλλο βρείτε καθώς και σημεία που το κείμενο είναι δύστροπο και δυσκόλα κατανοητό.

  6. Y Δεκέμβριος 6, 2010 στις 6:56 μμ #

  7. RED LEBEL Δεκέμβριος 6, 2010 στις 11:30 μμ #

    ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΑΝΑΛΥΣΗ Κ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!
    ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ!

  8. RED LEBEL Δεκέμβριος 6, 2010 στις 11:50 μμ #

    Παντως η ΕΕ πλεον εχει χασει αρκετο απο το »κυρος» που διεθετε παλαιοτερα!ωστοσο ο φοβος του τι θα γινουμε εξω απο αυτην παραμενει σε παρα πολυ μεγαλο βαθμο!το ζητημα ειναι οτι η εργατικη ταξη κ τα πλατια λαικα στρωματα που χτυπιουνται σαν χταποδια απο αυτη την πολιτικη κ τη στρατηγικη(κυριως) να αντιληφθουν το ρολο της ΕΕ κ των κομματων που την υπηρετουν!γιατι οσο υπαρχει το ΠΑΣΟΚ του 65ωρου υπαρχει κ ο ΣΥΡΙΖΑ του 65ωρου κ του ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ κ ολων των συνθηκων τελος παντων!
    Επισης με τα νεα παιχνιδια της κυβερνησης με το ΝΑΤΟ η Ελλαδα εμπλεκεται περισσοτερο στην ιμπεριαλιστικη πυραμιδα κ μαλιστα χωρισ να ισχυροποιει τη θεση της ακομα!αλλα με το να υλοποιει ιμπεριαλιστικη πολιτικη που τωρα ειναι κ δικη της κ οχι τοσο αναγκαστικη οσο παλια!εχουμε λοιπον σαφη αναβαθμιση στο ιμπεριαλιστικο παιχνιδι που μενει να γινει εντονοτερο με την αποστρατιωτικοποιηση 21 νησιων στο Αιγαιο που θα τελουν υπο ΝΑΤΟικη επικυριαρχια κ σε συνεκμεταλλευση με την Τουρκικη αστικη ταξη!
    Το ζητουμενο ειναι ο λαος να βαλει στην ημερησια διαταξη αφενος το »εθνικο» του καθηκον, δηλαδη της αποδεσμευσης απο ΕΕ-ΝΑΤΟ κ επειτα να αρχισει να χτιζεται ενα δυνατο κ ουσιαστικο αντιιμπεριαλιστικο κινημα που να αγκαλιαζει ολους τους λαους της ΕΕ κ του ΝΑΤΟ!προτωποροι σε αυτο δεν ειναι αλλοι παρα οι κομμουνιστες οι οποιοι παρα την αποδυναμωση κ την διαλυση του κομμουνιστικου κινηματος απο τις αντροπες της ΕΣΣΔ κ εδω, κανουν ο.τι μπορουν προκειμενου τα λαικα κινηματα παγκοσμιως να αποκτησουν το χαρακτηρα που χρειαζεται για αυτην την προοπτικη!

  9. a8lios Δεκέμβριος 7, 2010 στις 8:51 πμ #

    @Red lebel
    Τέτοια ποστ κάνε που είσαι και καινούργιος και θα φας γρήγορα τα βρισίδια-καλωσορίσματα από τον Υ… είναι πλέον θεσμός!
    Τί σημαίνει «red lebel»?

  10. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 7, 2010 στις 10:03 πμ #

    RED LEBEL,
    Συμφωνώ μαζί σου ότι η ΕΕ έχει χάσει και συνεχίζει να χάνει το κύρος της. Δυστυχώς ο κόσμος, αργεί να το καταλάβει. Μεγάλη ευθύνη έχουν οι εξ αριστερών υποστηριχτές της, διότι συνειδητά και με υστεροβουλία, λένε τόσον καιρό ψέματα στο λαό. Η δε αυτοκριτική που υποτίθεται ότι κάνουν είναι καθαρά προσχηματική. Ο νους τους και η ψυχή τους είναι με την ΕΕ. Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει!
    Διαφωνώ στο ότι τόσον καιρό η εμπλοκή της χώρας μας στο ΝΑΤΟ και στα ιμπεριαλιστικά του παιχνίδια ήταν αναγκαστική. Η αστική τάξη της χώρας μας, με προθυμία συμμετείχε πάντα. Απλά, οι κυβερνήσεις μετά την χούντα και το κυπριακό, με τα παπαγαλάκια τους, προσπαθούσαν να δώσουν την εντύπωση της αναγκαστικής συμμετοχής, για να αποφεύγουν να συνδέονται, στα μάτια του λαού, με τα εγκλήματα του ΝΑΤΟ. Απ’ ότι φαίνεται όμως, οι σημερινοί δωσίλογοι που μας καθίσαν στο σβέρκο, έχουν αποβάλει και το τελευταίο ίχνος τσίπας.
    Καλώς ήρθες στη παρέα.

  11. RED LEBEL Δεκέμβριος 7, 2010 στις 4:10 μμ #

    Οταν ειπα αναγκαστικη δεν εννοουσα απο μεριας αστικης ταξης!δεν ξερω πως να το εκφρασω ακριβως!απλα ειναι σαφης μια αναβαθμιση του ρολου της Ελλαδας!δηλαδη η αστικη ταξη πλεον αναλαμβανει κ η ιδια πρωτοβουλιες μεσα στο ιμπεριαλιστικο παιχνιδι!οπως εγινε με τις κοινες στρατιωτικες ασκησεις με το Ισραηλ!ηταν πρωτοβουλια!υπαρχει στο ΝΑΤΟ σαν συμφωνια γενικα αλλα φαινεται οτι η ελληνικη αστικη ταξη θελει να μοιραστει μεγαλυτερο κομματι απο τη λεια στη Μεση Ανατολη!

    γιατι ρε παιδια να με βρισει ο Υ?

    δεν ξερω αγγλικα!απλα το ακουσα κ μου αρεσε!

  12. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 7, 2010 στις 4:50 μμ #

    Δεν υπάρχει γιατί.

    Είναι σα να ρωτάς γιατί μπουγελώνουν οι διεθνείς τους νεόφερτους στην εθνική ή αν χέζουν οι αρκούδες στο δάσος

  13. talibremal Δεκέμβριος 7, 2010 στις 10:19 μμ #

    Μπράβο, τσιφ, εξαίρετη δουλειά.

    Ε, από ορθογραφικά πάσχεις που και που αλλά φταίει η πουτάνα η προσφυγιά, ή το Ουόρντ σου ή το όπεν όφις.

    Λοιπόν, τα σημεία στίξης είναι καλή φάση επίσης, να τα κάνεις περισσότερο παρέα.

    Τώρα επί της ουσίας, νομίζω, εκεί που λες ότι η εργατικές τάξεις θα είναι πολύ δύσκολο να υποχωρήσουν από την ιδέα της Εύρωπης, ότι είσαιίσως επηρεασμένος από το Βελγικό κλίμα. όχι πως δεν ισχύει εν μέρει σε άλλες χώρες το ίδιο αίσθημα.

    Απλά πιστεύω πως οι εργατικές τάξεις εκφράζουν τη αδιαφορία τους και τη δυσπιστία τους εμπράκτα στις ευρωπαικές κοινοβουλευτικές εκλογές, με την αποχή τους. Σίγουρα ένας αντιενωσιακός δεν περνάει και στην χαλαρή. Εάν όμως υπάρχουν επιχειρήματα και τους τα δείξεις και τους πεις ότι παλέυεις για μια δικαιότερη κοινωνία, όχι για τις πολυεθνικές υπάρχουν πολλά αυτιά να μας ακούσουν.

    Το πρόβλημα είναι ότι αυτό που παρατηρείς είναι τα κεκτημένα τη προπαγάνδας τους και τα χαμένα τα δικά μας.
    Φταίνε σίγουρα πολλά, από τη πουλημένη-σιχαμένη σοσιαλδημοκρατία, που μέχρι το 90 κράταγε τα πρόσχηματα σε καιρούς με παχιές αγελάδες, έως τη ευρωκομμουνιστική αριστερά.

    Σήμερα διάβαζα τον Χέλμουτ Κόλ να λέει πως σε καμιά δεκαριά χρόνια διαβλέπει με 51 τα εκατό πιθανότητες τη δημιουργία ενός ευρωπαικού σκληρού πυρήνα με Γερμανία,Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Η.Β, Πολωνία…

    Ιδού σε όλο της το μεγαλείο η νέα-αποικιοκρατία, δεδηλωμένη όσο πιο ανοιχτά γίνεται σε όσους ξέρουν να διαβάσουν ανάμεσα στις γραμμές. Σε τελική εγώ το βλέπω κυρίως σαν μια ενθάρρυνση του κωλόγερου να προχωρήσουν οι υπόλοιποι και να χέσουν το νότο αλυσοδεμένο στα χρέη του.

    Εάν, αλήθεια, όπως λες, ρίχναμε παραπάνω βάρος στη ρημάδα τη Ευρωπαική Ένωση και στη προσπάθεια του ξεσκεπάσματός της, αλλά όχι με αφοριστικού τύπου τσιτάτα όπως είμαστε εύκολα συνηθισμένοι Ελλάδα, να βλέπαμε κάποια διαφορά.

    Για την εθνικοποίηση, πράγματι είναι ιστορική ευκαιρία, και νομίζω ότι το κκε μαλακίζεται επί αυτού.τα επιχειρήματα που δίνει εναντίον δεν στέκουν, και είναι τουλάχιστον ντεφετιστικά.
    Οι τράπεζες θα είναι μια αρχή. Ας κάνουν την ίδια πολιτική προπαγάνδα για κοινωνικοποίηση των μέσων μαζικής παραγωγής..Όπως λέει ο λαός, τρώγοντας έρχεται η όρεξη.

    Το όργιο που γίνεται στις Βρυξέλλες είναι πασιφανές και δείχνει, αντιστρόφως ανάλογα, της αδυναμίες της κομμουνιστικής αριστεράς.
    Πάντως καλή δουλειά με τον Φερχόιγκεν τον πουσταρά. τη μούμια.

    τέλος να πω ότι ναι επιτέλους η υπάρξη της ΕΕ είναι μια αντικειμενική διαδικασία και ανοίγει τους μελλοντικούς διαύλους μιας μακρινής σοσιαλιστικής ένωσης. δεν είναι λίγο να διαπιστώνουν οι έργατες και οι διανοούμενοι από πρώτο χέρι πως η εκμετάλλευση όσο να αλλάζει γλώσσα και χώρα παραμένει ίδια.

  14. tsechos Δεκέμβριος 8, 2010 στις 9:10 πμ #

    Red Label καλωσήρθες!

  15. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 10:10 πμ #

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΑΣ ΤΕΛΙΚΑ!

    ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ!
    ΑΚΟΥΩ ΑΠΟ ΧΤΕΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ: ΜΕ ΤΙ ΔΙΑΚΙΩΜΑ Ο ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ ΔΕ ΔΕΧΤΗΚΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!
    ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΥΜΕ: ΤΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ Η ΕΕ!ΕΧΟΥΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ!ΜΑΣ ΤΑΙΖΟΥΝ!χωρις τις επιδοτησεισ τι θα καναμε!εξω απο την ΕΕ θα βουλιαξει Η ΧΩΡΑ!σκεφτειτε λοιπον ποσο δυσκολο ειναι με αυτη την προπαγανδα να πειστει ο εργαζομενος λαος απο την ιδια του την πειρα οτι η ΕΕ ειναι ενωση κ μηχανισμος του κεφαλαιου κ του ιμπεριαλισμου!οτι δεν ειναι προς το συμφαιρον του αυτη η πολιτικη!η εστω το πρωτολιο οτι »η ΕΕ ειναι κατι κακο!»

  16. Y Δεκέμβριος 8, 2010 στις 1:09 μμ #

    @Tαλίμπ
    Αντί να κάνεις γενικόλογες παρατηρήσεις αφ’υψηλού για την ορθογραφία μου βάλτο σε κανά γουορντάκι και ρίξε καμιά διόρθωση με τρακ τσέιντζ όπως έκανε ήδη ο Μπρεζ.

    Γιατί κάνουμε και αναδημοσιεύσεις και γινόμαστε ρεζίλι…
    http://aristerovima.gr/details.php?id=1417

    http://www.proslipsis.gr/cmCat_treePrd.php?&cm_catid=69&cm_prdid=11778

  17. talibremal Δεκέμβριος 8, 2010 στις 3:16 μμ #

    @Y
    Μαλάκα Υ γαμιέσαι που σου κάνω και αφ’υψηλού παρατηρήσεις.
    Για να δούμε, τι μπορώ να κάνω.

  18. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 4:52 μμ #

    εχετε κοντρα εσεις οι 2 η μου φαινεται?παιδια καλο ειναι να πρυτανευσει ο πολιτσμος!ο πραγματικος πολιτισμος!αν θελετε ολοι αυτρο το καραβι!εκτος αν μαλακιζεστε κ το εχω παρει πολυ σοβαρα!!

    κ τωρα ας μου εξηγησει καποιος!πως γινεται ανθρωποι που ειναι στο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ που ειναι κυριως »αριστεροι Σοσοιλδημοκρατες» να κανουνε τοσο καλες διαπιστωσεις!βεβαια υπαρχει κ το εξησ θεμα!οτι οι πραξεις πορω απεχουν απο τις διαπιστωσεις!αλλα ετσι! εβαλα την απορια επι ταπητος!
    εχω απαντηση κ γω ομως!

  19. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 8, 2010 στις 5:33 μμ #

    RED LEBEL,
    Σε ποιούς στο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ αναφέρεσαι ως «αριστερούς Σοσιαλδημοκράτες» που κάνουνε τοσο καλές διαπιστώσεις?

  20. Y Δεκέμβριος 8, 2010 στις 5:47 μμ #

    Μπα δεν έχουμε κόντρα. Κόντρα έχουμε στο νιουζγάιρ άμα ψήνεσαι για αίμα κλπ. Απλά – όπως προσπάθησαν να σε προειδοποιήσουν και οι σύντροφοι παραπάνω – είμαστε όντως λίγο καραβίσιοι και λιμανίσιοι εδώ (και το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι έστω κι αν μιλάμε για interim καπετάνιο όπως η αφεντιά μου)

    Κοίταξε εγώ επαναστάτης είμαι μόνο στα λόγια. Στην πράξη είμαι μικροαστός ρεφορμιστής, όπως και οι υπόλοιποι ‘αριστεροί Σοσιαλδημοκράτες’ του Αριστερού Βήματος. Οπότε σωστά στα είπαν στην ΟΒα σου.

    Δε πειράζει όμως. Ας κάνετε εσείς οι true μπολσεβικαράδες επανάσταση κι εμάς τουφεκίστε μας. Αν σας βοηθάν τα κείμενα μας έστω και λίγο σε κάτι μας αρκεί.

  21. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 7:13 μμ #

    ΤΩΡΑ ΜΠΕΡΔΕΥΤΗΚΑ!ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ!το κειμενο που δημοσιευσε ο ειρωνικοτατος απεναντι μου Υ δεν ειναι του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ?λαθοσ ειδα? πληροφοριστεμε να σασ πω τι θελω να πω!!!

    Υ μην εισαι τοσο ειρωνικοσ δε χρειαζεται!κρατα τις ιστορικες ατακες για καναν ΠΑΣΟΚο που θα δεις στη ΓΣΕΕ στις 15/12!γιατι απο οτι καταλαβα εκει θα εισαι στην Αεπργια!

  22. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 8, 2010 στις 7:56 μμ #

    «Δεν είμαστε Παπούα δεν είμαστε Ζουλού
    Είμαστε οι άγριοι του……βαποριού!»

  23. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 8:16 μμ #

    παντως υπαρχουν »αριστεροι σοσιαλδημοκρατες» στο αριστερο βημα!τρανο παραδειγμα ο Πετρος Παπακωνσταντινου!

  24. rddcom Δεκέμβριος 8, 2010 στις 8:19 μμ #

    Το κείμενο είναι εξαιρετικό. Θα το αναδημοσιεύσω, αν επιτρέπεται, radicaldesire.blogspot.com.

    Για παραπομπές αν γράφεις κώδικα ως εξής:

    1 (στο κείμενο 1)

    [1] …. κ.λπ

    Νομίζω στο σχόλιο θα εμφανιστεί ως παραπομπή και όχι κώδικας. Δες το html code της σελίδας.

    Με graphical interface, βάζεις πρώτα anchor (δίνοντας κάποιο όνομα, πχ fntan1, όπως ανωτέρω) στην υποσημείωση και μετά link που παραπέμπει στο anchor.

    Αν το βρίσκεις δύσκολο, θα σου στείλω αργότερα το βράδυ με μέιλ τον κώδικα του κειμένου για paste στην ανάρτηση.

  25. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 8:19 μμ #

    γιατι ο Αλαβανος δεν ειναι τιποτα απο τα δυο!ειναι απλα ο Αλεκος!κ αγαπαει παρα πολυ την ΕΕ!απο οτι θυμαμαι αν κ τραβιεται με την ΚΟΕ που λεει »οχι στην ΕΕ» αν κ οχι στηην ουσια της,δεν ειναι σαν Αλαβανος κ ο.τι αυτος εκφραζει κατα της ΕΕ!ισα ισα!εχει τις χειροτερες αντιληψεις περι ΕΕ!

  26. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 10:07 μμ #

    ΠΩΣ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΣΤ ΕΝΑ ΘΕΜΑ?

  27. a8lios Δεκέμβριος 8, 2010 στις 10:29 μμ #

    Υ, σου φτιαξα το 1ο.
    Δε φτιάχνω τα υπόλοιπα γιατί… «χρέος μονάχος σου να σηκωθείς» 😀
    Πάτα στην επεξεργασία του πόστ πάνω δεξιά το «ΗΤΜL» και δες πως είναι το [1], τόσο στο κείμενο όσο και στην παραπομπή.
    Το ίδιο θα κάνεις και στα άλλα…

    Πιστεύω σε σένα!

    Με το άρθρο στην εφημερίδα όταν φύγαμε από σενα τί έγινε; Δημοσιεύτηκε;

  28. Y Δεκέμβριος 8, 2010 στις 10:32 μμ #

    @Rddcom
    Θα χαιρόμουν πάρα πολύ να αναδημοσιευτεί το κείμενο στο radical desire γιατί είναι καταπληκτικό ιστολόγιο και συγχαρητήρια.

    @Red Lebel
    Δικό μου είναι το άρθρο. Και ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου δεν είναι αριστερός σοσιαλδημοκράτης αλλά κομμουνιστής. Δε θα είμαι στην απεργία γιατί ζω και εργάζομαι στις Βρυξέλλες όπως φαίνεται κι από το κείμενο. Την ερώτηση 26 δεν την κατάλαβα, τι εννοείς ‘θέμα’?

    @Λαθρά
    Σε περίπτωση που δεν έχει γίνει ήδη καθαρό σε μένα αναφερόταν ο Red Lebel.

  29. Y Δεκέμβριος 8, 2010 στις 10:37 μμ #

    @Αθλιος
    ασ’τα ρε συ. απο κυριακή σε κυριακή με πάνε. αλλά θα πρεσσριλιζαστεί τη δεύτερα είτε το δημοσιεύσουν είτε όχι. Ευχαριστώ για τη βοήθεια τόσο τη δική σου όσο και του rddcom. Όπως ευχατιστώ και τον Ταλίμπ για τις διορθώσεις που έστειλε.

  30. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 10:39 μμ #

    ΠΩΣ ΠΟΣΤΑΡΕΙΣ ΚΑΤΙ?ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ!ΑΥΤΟ ΡΩΤΑΩ!!!

    ΝΤΑΞΕΙ ΒΡΕ Υ!Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΣΤΗΣ!ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ Κ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΡΟΤΙΝΟΥΝ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ-ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΡΑΠΕΖΩΝ!ΟΥΤΕ ΝΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΤΟΥΝ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ!ΕΤΣΙ ΕΛΕΓΕ Ο Π.Π. ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΟΥΛΟΓΛ

  31. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 8, 2010 στις 10:57 μμ #

    @ Υ 28.
    Το κατάλαβα ότι αναφερόταν σε σένα. Αν η παρέμβασή μου (22)σε ενόχλησε, να με συγχωρείς.

  32. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 11:09 μμ #

    θα μου πει κανεις πως δημιουργεις αρθρο?

  33. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 11:10 μμ #

    επισης Υ σου ζητω συγνωμη γιατι δεν καταλαβα οτι ζεις εξω!

  34. Y Δεκέμβριος 8, 2010 στις 11:19 μμ #

    @Λαθρά
    Α ήταν σε φάση ‘πρόσεχε τα λόγια σου για το φίλο μου’? Δε με πείραξε ρε συ απλά νόμιζα ότι πραγματικά δεν είχες καταλάβει τι εννοούσε. Σόρυ.
    (μου θύμισες το ‘για να φυλάξει εμένα από έναν Ισπανό, έφαγε αυτός μιαν αδειανή στην κεφαλή μποτίλια’ 😉

    @RedLebel
    Τι θέλεις κιόλας να κάνεις και ποστ?? 😀 😀 Είσαι ο πιο βαστικός γκρανμίστας που εμφανίστηκε ποτέ! Προς το παρόν ότι θες να δημοσιεύσεις στέλνε το μας στο mygranma [παπάκι] gmail [τελεία] com.

    Τώρα για την κρατικοποίηση – εθνικοποίηση των τραπεζών, οι πρώτοι κομμουνιστές από καταβολής κόσμου που ξέρω εγώ να είναι κατά είναι το ΚΚΕ από το 2008 και μετά.

    Ρε σεις κοιτάχτε τι έβγαλε ο προφήτης Γκαϊφίλιας το 92:

  35. Y Δεκέμβριος 8, 2010 στις 11:21 μμ #

    @31 ελα ελα αρκετά με τις ευγένειες… παρθεναγωγείο το κάναμε εδώ μέσα 😀 😀 😀

  36. RED LEBEL Δεκέμβριος 8, 2010 στις 11:34 μμ #

    δεν θα δημιουργησω αρθρο ακομα!προφανως!απλα σε περιπτωση που…….!

    α!μπειτε στο blog του ΠΑΜΕ ΠΑΤΡΑΣ κ δειτε την προσκληση για την πρωτη ΛΑΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ!αυτο ειναι κατι ενδιαφερον!

    ρε Υ τι αμεσο μετρο ειναι η κρατικοποιηση-εθνικοποιηση τραπεζων?δηλαδη για να καταλαβω! αν κρατικοπιησεις τραπεζες τις εξυγειανεις δε θαπρεπει να τις δωσεις παλι στους ιδιωτες?αυτο δεν εκανε η Σοσιαλδημοκρατια παγκοσμιως κ ο Καραμανλης στην Ελλαδα το 1974-77?
    με αυτο θελω να πω οτι η θα αλλαξουν συνολικα οι σχεσεις παραγωγης η αλλιως ολα τα αλλα ειναι προς λαικη καταναλωση κ εντος καπιταλισμου!
    κ δεν νομιζω οτι ο λαος πρεπει παλι να μπλεξει με διαχειριστικα τερτιπια!ηδη υπαρχουν αλλωστε προθυμοι στο πολιτικο σκηνικο για αναμορφωση!

  37. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 9, 2010 στις 12:01 πμ #

    «Οπότε σωστά στα είπαν στην ΟΒα σου»…..
    Χριστέ μου!!

  38. Αντώνης Δεκέμβριος 9, 2010 στις 10:41 πμ #

    Ωραίο το άρθρο. Έχω κάποιες ενστάσεις αλλά επιφυλάσσομαι. Έχω όμως και μια ερώτηση:
    Μπορείς να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένος για τη λειτουργία της DG Research;

  39. oldman Δεκέμβριος 9, 2010 στις 11:31 πμ #

    Καλό το άρθρο, ελπίζω ότι θα ακολουθήσει και επόμενο post που θα αναφέρεται στο διεθνή ρόλο της ΕΕ και τις σχέσεις της με ΗΠΑ, Κίνα κλπ. Ένα μόνο ερώτημα: γιατί όλα αυτά που αναφέρει το άρθρο και που είναι γενικά γνωστά στους παροικούντες, δεν έχουν παρουσιαστεί με ανάλογα επεξηγηματικό τρόπο από κάποιο από τους βουλευτές του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν παρελάσει τις τελευταίες δεκαετίες από το ευρωκοινοβούλιο;

  40. Y Δεκέμβριος 9, 2010 στις 12:07 μμ #

    @Αντώνη θα τα πούμε όλα από κοντά. Ρίξε μια ματιά εδώ προς το παρόν στα βασικά σώματα που συμβουλεύουν το DG Research και αποτελούνται κυρίως από εταιρείες: http://cordis.europa.eu/technology-platforms/individual_en.html

    @Oldman: Ελα μου ντε. Κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι. Κι άντε για το ΣΥΝ το καταλαβαίνω γιατί δεν ήθελε να χαλάσει η εικόνα της ‘μεταρρυθμίσιμης’ ΕΕ (ο Παπαδημούλης ήταν τραγικός ως προς αυτό, ο Χουντής είναι πολύ καλύτερος). Για το ΚΚΕ όμως δε το καταλαβαίνω. Πάντως γενικά αυτούς του βουλευτές τους πλησιάζουν λιγότερο οι λομπίστες (εξάλλου μόνο 35 από τους 736 είναι όλοι μαζί οι Ευρωβουλευτές της Αριστεράς http://www.europarl.europa.eu/members/expert/groupAndCountry.do?language=EN) Οπότε μη το θεωρείς και τόσο δεδομένο ότι όλα όσα αναφέρει το άρθρο τους είναι γνωστά.

    @όλοι
    Πάντως αυτό το ότι η ΕΕ δεν είναι απλά άρθροισμα αστικών τάξεων αλλά ενισχυτής και σχετικά αυτόνομη βάση έχει διαπιστωθεί και διατυπωθεί κι από το αστικό ρεύμα διεθνών σχέσεων που ονομάζεται Neofunctionalism:

    Early Neofunctionalist theory assumed a decline in importance of nationalism and the nation-state; it predicted that, gradually, elected officials, interest groups, and large commercial interests within states would see it in their interests to pursue welfarist objectives best satisfied by the political and market integration at a higher, supranational level. Haas theorized three mechanisms that he thought would drive the integration forward: positive spillover, the transfer of domestic allegiances and technocratic automaticity.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Neofunctionalism#cite_note-2

  41. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 9, 2010 στις 12:42 μμ #

    Θες να πεις λίγο περισσότερα για τις ευρωπαϊκές δημόσιες υπηρεσίες και το ΝΡΑ;

  42. Στεργιος Δεκέμβριος 9, 2010 στις 1:27 μμ #

    Το άρθρο είναι άριστο. Είχα πολλά χρόνια να διαβάσω τόσο ξεκάθαρη ανάλυση για τη σύμφυση κράτους, κεφαλαίου, πολιτικών διαχειριστών και πολιτικής γραφειοκρατίας.

    Τα πολλά τεχνικοπολιτικά και τεχνικογραφειοκρατικά στοιχεία γεμίζουν με πρακτικές αποδείξεις τις πάγιες μαρξιστικές θέσεις για τη σύμφυση όλων των δομών εξουσίας των καπιταλιστικών κρατών στο μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού.

    Σε σημαντικό βαθμό η γενική θεωρία για τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό αναλύεται σε πρακτικό, σημερινό, επίπεδο. Βοηθάνε τα στοιχεία αυτά να πάει η θεωρία παρά πέρα στη σημερινή συγκυρία.

    Βέβαια θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερο βάρος σε κάποια ευρήματα για να βγουν νέα συμπεράσματα για το σημείο που διατρέχει τον καπιταλισμό παγκοσμίως. Για παράδειγμα θα ήθελα πολύ να μελετηθεί η μείωση της σχετικής αυτοτέλειας των διάφορων επιπέδων διάρθωσης του καπιταλιστικού σχηματισμού σε κατάσταση παρακμής με παράλληλη κρίση. Η κατάργηση της αυτοτέλειας των επιπέδων και των δομών είναι άκρως επικίνδυνη όχι μόνο για την ανθρωπότητα αλλά και για το ίδιο το σύστημα που καταργεί τα περιθώρια ευελιξίας μεταξύ επιπέδων και το κεφάλαιο εμφανίζεται με την μορφή και ταξικής και πολιτικής και γραφειοκρατικής δικτατορίας ταυτόχρονα σε υπερκρατικά όργανα. Όταν θα χρειαστεί την αυτοτέλεια για να ελιχθεί δεν θα την έχει. Θα την έχει αυτοϋπονομεύσει. Η ταύτιση κράτους, πολιτικής εξουσίας, ταξικής δικτατορίας και ανθρώπινου δυναμικού του κεφαλαίο είναι η μεγαλύτερη βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλιά του.

    Αρκετά άλλα θεωρητικά συμπεράσματα για την ιεραρχική σχέση «εθνικών» και υπερεθνικών ταξικών δικτατοριών και εξουσιών της αστικής τάξης με μορφή δομημένης υπερκρατικής νομοθετικής λειτουργίας και υπερκρατικών μονοπωλιακών ρυθμίσεων θα ήταν ευπρόσδεκτα σαν επέκταση του κρατικομονωπλιακου καπιταλισμού σε διεθνοποιημένο επίπεδο και σε στάδιο προχωρημένης παρακμής και πλήρους αναντιστοιχίας παραγωγικών σχέσεων και παραγωγικών δυνάμεων.

    Ο χώρος δεν επιτρέπει να πω και άλλα αλλά νομίζω ότι παρόμοια άρθρα αποτελούν πλούτο για τη μαρξιστική ανάλυση του σύγχρονου καπιταλισμού.

    Στέργιος

  43. Y Δεκέμβριος 9, 2010 στις 2:48 μμ #

    Ο Λαθρά μου έστειλε ευγενικά μια βελτιωμένη διατύπωση των πρώτων παραγράφων. Δε θα την αλλάξω στο κείμενο γιατί λέει κάτι κάπως διαφορετικό από αυτό που λέω εγώ και το πάει και λίγο παραπέρα:

    ‘Βασική θέση που επιδιώκει να στηρίξει το ποστ αυτό είναι ότι οι θεσμοί της ΕΕ[1]αποτελούν όχι μόνο το άθροισμα των θεσμών που παγιώνουν, τις δικτατορίες των επί μέρους εθνικών κρατών της ΕΕ, αλλά και επιπλέον, νέοι θεσμοί, οι οποίοι της επιτρέπουν (στην ΕΕ), ως αυτόνομο πλέον (σώμα, οργανισμό) , ασκώντας μια ολοκληρωμένη και τελειοποιημένη δικτατορία, να ασκεί κυριαρχία «προς τα πίσω», επάνω σε κάθε ξεχωριστό κράτος μέλος της.

    Στόχος είναι, αφ ενός μεν το ξεπέρασμα των θεσμικών κωλυμάτων (βλέπε φιλολαϊκοί νόμοι) που υπάρχουν στις επί μέρους χώρες μέλη της και εμποδίζουν την απόλυτη κυριαρχία της κάθε εθνικής αστικής τάξης στη χώρα της, αφ ετέρου δε , η επέκταση της σφαίρας επιρροής της ΕΕ πέραν των ορίων των μελών κρατών της, αυτή τη φορά όμως, ως αυθύπαρκτη οντότητα.’

    Eκφραστικά πάντως είναι σίγουρα πολύ πιο όμορφο.

    Οι κριτική που γίνεται στους neofunctionalists από τους intergovernmentalists είναι ακριβώς ότι το κέντρο δεν αυτονομείται εντελώς από τις εθνικές κυβερνήσεις. Η αλήθεια είναι στη μέση των δύο κάπως. Ούτε το κέντρο έχει απόλυτο έλεγχο, ούτε οι κυβερνήσεις. Ως μαρξιστές οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι από τη στιγμή που τα κύρια μέσα άσκησης βίας τα έχουν τα κράτη – μέλη, αυτά παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο.

    Βασικά η ΕΕ λειτουργεί 1) ως ενισχύτής της δύναμης των κρατών του πυρήνα πάνω στην περιφέρεια. Οι θέσεις των Γενικών Διευθυντών της Κομισιόν (που δε πρέπει να είναι ένας από κάθε χώρα όπως οι Επίτροποι) μοιράζεται με εθνικά κριτήρια ανάμεσα στα ισχρυρά κράτη. 2) Ως ενισχυτής της κυριαρχίας της αστικής τάξης μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς. Η ΕΕ είναι ένα εργαλείο που υποβοηθά το συχετισμό μέσα στους εθνικούς κρατικούς μηχανιμσούς υπέρ της μονοπωλιακής αστικής τάξης.

    Η διεθνής επιρροή που επιδιώκει η ΕΕ έχει να κάνει κυρίως με αγορές για τις πολυεθνικές της. Και περά των χωρών του πυρήνα δεν υπάρχουν και πολλές πραγματικά ισχυρές (πλην της Ισπανίας που έχει πολλές και της Ιταλίας όπου είναι όμως κυρίως στο Βορρά που δεν είναι καθόλου περιφέρεια).

    @Μπρέζνιεφ
    Στη συνέντευξή του Κριβίν στον Πετράν το διάβασα. Eδώ όλο το απόσπασμα:

    »Απέναντι στην κρίση, οφείλουμε να αγωνιστούμε για μια άλλη Ευρώπη στην υπηρεσία των λαών, ανατρέποντας τη συνθήκη του Μάαστριχτ, τη Σέγκεν, το ευρωσύνταγμα και απαταιτώντας, για παράδειγμα, τον εναρμονισμό των κοινωνικών κατακτήσεων. Να αγωνιστούμε για τη δημιουργία απασχόλησης, ευρωπαϊκών δημοσίων υπηρεσιών σε ζωτικούς τομείς (μεταφορές, ενέργεια, ύδρευση, υγεία, εκπαίδευση), την καθιέρωση ελάχιστου μισθού σε αναλογία με το ΑΕΠ, την απαγόρευση των απολύσεων σε κερδοφόρες επιχειρήσεις και την καθιέρωση εργατικού ελέγχου. Όλα αυτά σημαίνουν την επιλογή ενός άλλου τύπου κοινωνίας και αναδιανομής του πλούτου. Εν ολίγοις, τη ρήξη με τον καπιταλισμό.»
    http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/10/blog-post_5973.html#more

    Eν ολίγοις να γίνει πανευρωπαϊκή μεταρρύθμιση α λα Αλιέντε που θα φέρει την Επανάσταση. Εν ολίγοις τρίχες κατσαρές.
    Σημείωση: Eγω πιστέυω ότι σε εθνικό επίπεδο μπορεί να γίνει αυτό, σε ευρωπαϊκό όμως με τίποτα. Όταν πχ. έχεις συσχετισμό να επιβάλεις δημόσιες υπηρεσίες στη χώρα σου δε θα περιμένεις να πειστούν και όλοι οι άλλοι (γιατί λόγω του επιπέδου ανάπτυξης, της πολιτικής κουλτούρας, των ιστορικών εμπερειών και και και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμπέσει η διάθεση τους να πειστούν με τη διάθεση στη δικιά σου χώρα)


    @Στέργιο
    Ευχαριστώ για τα πολύ ενθαρυντικά σου λόγια.

    Τα σημεία που βάζεις είναι τρομερά χρήσιμα.

    Θα μπορούσες πάντως να έχεις όσο χώρο θες είτε εδώ είτε στο μπλογκ σου ποσταροντάς μας το λινκ για να δώσεις κι άλλες ενδιαφέρουσες προεκτάσεις.

    Το πιο χρήσιμο θέμα για μένα πάντως είναι το πώς εκμεταλλευόμαστε την έλλειψη ευελιξίας ανάμεσα στα επίπεδα. Γι’αυτό προτείνω αυτή την καμπάνια. Γιατί μπορεί να κάνει την ΕΕ κόκκινο πανί για πλειοψηφικά ρεύματα στην κοινωνία και να συμπαρασύρει τις πολιτικές δυνάμεις που τη στήριξαν.

  44. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 9, 2010 στις 3:37 μμ #

    Συγνώμη, τώρα το είδα, αντί για:
    «………..που παγιώνουν, τις δικτατορίες των επί μέρους εθνικών κρατών της ΕΕ,………»
    διάβαζε:
    «….που παγιώνουν, τις δικτατορίες των επί μέρους εθνικών αστικών τάξεων των κρατών της ΕΕ,…..»

  45. RED LEBEL Δεκέμβριος 9, 2010 στις 5:11 μμ #

    ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ ΗΡΘΕ Κ Ο ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΕΛΛΗΝΕΣ!γι’αυτο πρεπει να διατρανωσομε την αντιθεση μας στην πολιτικη ΠΑΣΟΚ-ΤΡΟΙΚΑ!να οξυνουμε την παλη εναντια στην ΕΕ,εναντια στον ιδιο τον ιμπεριαλισμο κ τα μονοπωλια!αυτο το νοημα εχει κ η σημερινη συγκεντρωση κ της Τριτης αλλα κ η απεργια 15/12!

    θαηθελα κ απο αυτο το βημα να καταγγειλω τις ασχημονιες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την Τριτη!αφου εβριζε τα μελη του ΠΑΜΕ καθως αποχωρουσαν απο το ΣΥΝΤΑΓΜΑ!
    στις βρισιες πρρωτοστατησαν γνωστοι εργατοπατερες κ φοιτητοπατερες!εκει νοι που στην 48ωρηξ απεργια περσυ τη μια μερα επιναν καφε στουσ χωρους δουλιας!κ εβαλαν 3ωρη σταση εργασιασ οταν τα φροντιστηρια ηταν κλειστα!κ εκιενοι που το καλοκαιρι ετρεχαν να συνδραμουν τη ΓΣΕΕ στην προσπαθεια να ριξει τους μισθους υπογραφοντας στο ΣΕΦΚ κατω κ απο την καταπτυστη ΕΓΣΣΕ!αυτοι που τα πρωτοβαθμια στις τηλεπικοινωνιες δεν τα γραφουν στο ΣΕΤΗΠ που ειναι κλαδικο!

    καλη συγκεντρωση!παω εκει!

  46. Γιούρι Κακάριν Δεκέμβριος 9, 2010 στις 5:22 μμ #


    Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο σου. Είναι πράγματι σημαντικό να γνωρίζουμε σε βάθος τον τρόπο που δομείται και λειτουργεί η ΕΕ και να μην αρκούμασστε στα γενικά και σχηματικά (αν και σωστά) περί καπιταλιστικής, ιμπεριαλιστικής κτλ ΕΕ. Θα έλεγα ότι η αλλαγή της συνείδησης μεγάλων στρωμάτων εργαζομένων (που ιδιαίτερα στην Ελλάδα ήταν ανέκαθεν υπέρ της ένταξης της χώρας στην ΕΕ και την ΟΝΕ-σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις για όποιον τις λαμβάνει υπόψιν) αν και προϋποθέτει τη διαφώτιση και τη γνώση γύρω από τον αντιδραστικό και αντεργατικό χαρακτήρα της ΕΕ, ωστόσο δεν ανάγεται σε αυτή. Πολύ περισσότερο η συνειδησιακή αυτή αλλαγή προϋποθέτει την εμφάνιση στην επιφάνεια της κοινωνίας των βαθύτερων αντιφάσεων που διέπουν όχι μόνο τον καπιταλισμό γενικά, αλλά και τη συγκεκριμένη περιφερειακή ολοκλήρωση. Και η εμφάνιση αυτή των αντιφάσεων, ακόμη και στο επίπεδο του κοινού νου, σε μαζικό κοινωνικό επίπεδο δηλαδή, συμβαίνει κατεξοχήν σε περιόδους κρίσεων όπως η σημερινή. Από αυτή την άποψη η ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και η ανάπτυξη ενός κινήματος με αντί-ΕΕ χαρακτηριστικά προυποθέτει την περαιτέρω όξυνση της κρίσης στην ευρωζώνη και την ΕΕ (σε μεγάλο βαθμό οφειλόμενη σε νομοτέλειες της πολιτικής οικονομίας, σε σχετική ανεξαρτησία από υποκειμενικούς παράγοντες). Με βάση αυτό το σκεπτικό ήθελα να ρωτήσω την άποψη σου γύρω από τις προοπτικές της ΟΝΕ και της ΕΕ. Σε προηγούμενο ποστ διατύπωσες τον ισχυρισμό ότι η ΕΕ «θα διαλυθεί από μόνη της». Θεωρώ το ενδεχόμενο αυτό μια από τις δυνατότητες της σύγχρονης κρίσης, ωστόσο θα πρέπει να αποκλειστούν άλλοι τρόποι διαχείρισης και (ενδεχομένως) υπέρβασης της κρίσης. Το άρθρο που παραθέτω στο link που ακολουθεί ( http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-12-06-23-41-10-2010120631293/ )παρουσιάζει συνοπτικά 5 διαφορετικά σενάρια για την υπέρβαση της κρίσης στην ΟΝΕ.

    Σε σχέση με το κάθε σενάριο πρέπει να απαντηθούν τα ακόλουθα 2 ερωτήματα (τουλάχιστον):
    1)αν είναι εφικτό, ή αν είναι ουτοπικό από την άποψη ότι οι ισχυρές χώρες (ιδιαίτερα η Γερμανία) δεν υπάρχει περίπτωση να το υιοθετήσουν
    2)αν μπορεί να αντιμετωπίσει την υπάρχουσα κρίση στην ΟΝΕ ή αν, ακόμη και αν υιοθετηθεί, σημαίνει απλώς μια χρονική παράταση που δεν υπερβαίνει κατ’ουσίαν και ριζοσπαστικά το πρόβλημα (όπως το κάνει ο υπάρχων μηχανισμός διάσωσης).

    Οι εξελίξεις στην Ελλάδα (αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ) θα καθοριστούν σε μεγάλο βαθμό από την τύχη της ΟΝΕ και του ευρώ. Από αυτή την άποψη η ικανότητα πρόβλεψης των επόμενων κινήσεων του αντιπάλου (στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι εφικτό σήμερα, μέσα σε μια τόσο αβέβαιη κατάσταση), καθώς και η διατύπωση βάσιμων, τεκμηριωμένων με επιχειρήματα, εκτιμήσεων για την όξυνση ή μη της κρίσης στην ΟΝΕ (και συνεπακόλουθα και στην ΕΕ) είναι πολύ μεγάλης σημασίας για το εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα πανευρωπαικά. Μόνο στη βάση τέτοιων εκτιμήσεων μπορούμε να θεμελιώσουμε μια σοβαρή στρατηγική (και αντίστοιχα τακτική) υπέρβασης της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων.

    Υγ: Αν και το ζήτημα που βάζω διαφοροποιείται σε κάποιο βαθμό από το αρχικό κείμενο θα ήθελα μια εκτίμησή σου γύρω από αυτά τα ερωτήματα.

    Συντροφικά

  47. a8lios Δεκέμβριος 9, 2010 στις 9:04 μμ #

    @45 (Red Lebel)
    Κι εσύ πώς άκουσες ότι βρίζανε;
    Στη συγκέντρωσή τους ήσουνα;

  48. leme twra Δεκέμβριος 9, 2010 στις 11:15 μμ #

    Προφανώς λεει για το γνωστό σκηνικό (κυκλοφορεί και video 🙂 που δείχνει κάποια)με την περιφρούρηση στο Σύνταγμα όταν έφτασε η πορεία των πρωτοβάθμιων. Σιγά την πρωτοτυπία και σιγά και το σημαντικό.

  49. RED LEBEL Δεκέμβριος 10, 2010 στις 1:38 πμ #

    ε ναι ετσι ολα ασημαντα ειναι μωρε!βασικα δεν ασχολαουμαι αλλο! κ πολλα ειπα!

    πολυ καλη Συνεντευξη Τυπου η σημερινη του ΚΚΕ!μου αρεσε!πιοπολυ σε σχεση με αλλες!

  50. Μαγιακόφσκυ Δεκέμβριος 10, 2010 στις 1:53 πμ #

    Υ να σε συγχαρώ κι εγώ για το ποστ αυτό.
    Και να πω προς σύντροφους και συναγωνιστές πως τώρα είναι ευνοϊνοική η συγκυρία να βάλουμε προμετοπίδα το «έξω απ’την Ε.Ε».
    Άραγε(απευθύνομαι στους συναγωνιστές του ΚΚΕ)αυτό το αίτημα-σύνθημα αποτελεί ή όχι,διαχειριστικής φύσης πρόταση προς τους αστούς.Και αν όχι,τότε πια είναι η διαφορά του από το αίτημα «διαγραφή του χρέους»που βάζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,από άποψη τακτικής-στρατηγικής?
    Δίοτι σύμφωνα με τη λογική του ΚΚΕ,όσο ρεφορμιστικό είναι το ένα μπορεί να είναι και το άλλο.
    (καπιταλισμός μπορεί να υπάρξει κι έξω απ’την Ε.Ε και χωρίς χρέος στους τοκογλύφους τραπεζίτες).
    Συντροφικά…

  51. RED LEBEL Δεκέμβριος 10, 2010 στις 2:27 πμ #

    ναι!κατι εχεις μπερδεψει σε σχεση με το ΚΚΕ τουλαχιστον!οσα χρονια εγω το παρακολουθω το ΚΚΕ ποτε δεν εχει πει οτι το »ΕΞΩ απο την ΕΕ» ειναι!ισα ισα ειναι κ προυποθεση για μετωπικη πολιτικη συμμαχια!κ αν δεις η κοινωνικη συμμαχια που χτιζεται απο εργατες-αγροτες-ΕΒΕ-σπουδαστες ειναι αντιμονοπωλιακη! πως μπορει το ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ να ειναι αμεσο κ οχι στρατηγικο?ειναι στρατηικο στρατηγικοτατο!

    ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ:ειναι ενα σοσιαλδημοκρατικο αμεσοκινηματικο αιτημα που βαζουν καποιοι Συριζαιοι κ ολη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ!οπως κ η κρατικοποιηση-εθνικοποιηση τραπεζων!κ τι σημαινει?ποσο θα χασει ο λαος!γιατι αν αυτη τη στιγμη κατσεις ως χωρα κ διαπραγματευτεις το χρεος μονο νεα μετρα θα προκυψουν!οπως εγινε κ με την επιμυκηνση!
    το χρεος ειναι δημιουργημα κ αποτελεσμα των καπιταλιστικων σχεσεων παραγωγης!κ αυτοπ ου φοβουνται οι αστοι που εχουν τραπεζες ειναι να μην καταστραφει κεφαλαι δηλαδη ομολογα!γιαυτο δεν ενδιαφερει το λαο το χρεος!
    αν δε,κρατικποιησεις τραπεζες θα πας σε μια παλαιας κοπης σοσιαλδημοκρατικη λυση που στην Ελλαδα την δοκιμασε με μεγαλη για το κεφαλαιο επιτυχια ο Γερος Καραμανλης!γιατι θα ξαναπαρουν πισω τις τραπεζες οι καπιταλιστες υγειεις κ με κερδη!
    γιαυτο η θα αλλαξουν οι σχεσεις παραγωγης στο συνολο τους η θα βαδισουμε εδω που ειμαστε!

    βεβαιως αν προκυψει μια δικτατορια του προιλεταριατου τοτε ναι!ας πετυχει διαγραφη του χρεους!

  52. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 10, 2010 στις 3:16 πμ #

    @Μαγιακόφσκι

    Ούτως ή άλλως δεν τα θεωρώ ίδιας τάξης αιτήματα. Πχ η επίθεση των καπιταλιστών και της κυβέρνησής τους αυτή τη στιγμή στις συλλογικές συμβάσεις και το χαράτσωμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, δεν σχετίζονται άμεσα με το δημόσιο χρέος που είναι απλώς το πρόσχημα για αυτή την επίθεση.

    Αλλά πέρα από αυτό υπάρχει πολύ πρόσφατο άρθρο του μάκη παπαδόπουλου με τον εύγλωττο τίτλο: αποδέσμευση από την εε, με λαϊκή εξουσία.

    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5960991

  53. RED LEBEL Δεκέμβριος 10, 2010 στις 8:17 πμ #

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ!ηταν το επομενο που θα ελεγα!

  54. a8lios Δεκέμβριος 10, 2010 στις 9:23 πμ #

    @magiakofski,50
    Poly sygkekrimenh apanthsh sto peri e3odou apo thn E.E. apo to alekaki
    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5993755

  55. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 10, 2010 στις 12:19 μμ #

    Προσθετω σε αυτό που έβαλε ο άθλιος δύο ακόμα σημεία που μπήκαν εισηγητικά

    http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=10/12/2010&id=12906&pageNo=7&direction=1

    Κρύβουν τις αιτίες της κρίσης

    Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της συνεχίζουν το ίδιο μοτίβο, να κρύβουν τη βασική αιτία της κρίσης, και να εμφανίζουν ως αφετηρία της το χρέος και το έλλειμμα. Αλλά και το χρέος το καταγράφουν ως πρόβλημα του υπερμεγέθους κράτους, ως πρόβλημα κακής διαχείρισης, σκόπιμης σπατάλης και διαφθοράς. Βολική εξήγηση για να βγει λάδι το καπιταλιστικό σύστημα, για να επιβληθούν αντιλαϊκά μέτρα.

    Καθημερινά, στις συζητήσεις και αναλύσεις που γίνονται στα ΜΜΕ γίνεται λόγος για το ποια μέτρα απαιτούνται για τη διέξοδο από την κρίση, ενώ με επιθετικό τρόπο μας αντιμετωπίζουν, όταν υπογραμμίζουμε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν ρεαλιστικά φιλολαϊκά μέτρα, αν δεν ξεκαθαριστεί ποια είναι η αιτία της κρίσης, ποιοι παράγοντες οδήγησαν στη μεγέθυνση του χρέους και του ελλείμματος.

    Είτε ηθελημένα, είτε από άγνοια, αν προσπεράσεις την αιτία, τότε δε βρίσκεις το φάρμακο ή δίνεις επικίνδυνο για το λαό φάρμακο, για να μιμηθώ τη διάθεση του Στρος – Καν να εμφανίσει το ΔΝΤ ως γιατρό.

    Οι δικές μας προτάσεις δεν είναι απλά φιλολαϊκές, γιατί ως Κόμμα έχουμε ξεκαθαρίσει ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν κοινές προτάσεις και κοινά συμφέροντα ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αλλά και γιατί ξέρουμε και θέλουμε να αναδείξουμε πώς προκύπτει η κρίση, ποιος είναι ο χαρακτήρας της, ότι πρόκειται για κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων με όλες τις μορφές που παίρνει αυτό, δηλαδή το κεφάλαιο, όπως γνωρίζουμε και θέλουμε να αποκαλύψουμε πώς διογκώνεται το χρέος και το έλλειμμα.
    Η αλήθεια για το χρέος

    Η αιτία του χρέους οφείλεται:
    Στις παροχές, με τη μορφή κινήτρων και φοροαπαλλαγών, προς το μεγάλο κεφάλαιο.
    Στο κόστος της ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΕ, που συνοδεύεται από τη συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής, τη στασιμότητα της αγροτικής παραγωγής, τη μεταφορά κεφαλαίων στις εξωτερικές αγορές, γενικότερα τις συνέπειες της απελευθέρωσης της αγοράς, της κούρσας του ανταγωνισμού.
    Στις στρατιωτικές δαπάνες για τους επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς σκοπούς.
    Στο κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων.
    Δε σημαίνει ότι δε βλέπαμε και δε βλέπουμε και σήμερα την κατάσταση που έφθασαν οι κρατικές επιχειρήσεις, ο κρατικός μηχανισμός, οι πολιτικές επιλεκτικών παροχών κάτω από το τραπέζι, τα μέσα διαφθοράς, ενσωμάτωσης και χειραγώγησης. Τα μέσα διαφθοράς δεν πρόκειται να πάψουν να χρησιμοποιούνται. Απλώς με τη μείωση της κρατικής επιχειρηματικής δραστηριότητας αναπαράγονται σε τοπικό επίπεδο. Τώρα θα περνάνε μέσα από τους μηχανισμούς του «Καλλικράτη».
    Αυτά τα μέσα χρησιμοποιήθηκαν για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικών ομίλων, για τη διάσπαση του εργατικού κινήματος, για τον εγκλωβισμό του λαού στην κυρίαρχη πολιτική.

    Λύση για το λαό είναι μόνο η ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων

    Το πρόγραμμα διεξόδου της κυβέρνησης είναι ανακύκλωση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης που θα φέρει νέα και πιο βαθιά κρίση. Ο λαός πρέπει να έχει αντιδιαμετρικό πρόγραμμα διεξόδου.

    Ποια είναι η βασική μας διαφορά με εκείνους που όψιμα σηκώνουν τη σημαία της πάλης κατά της ΕΕ, ή του αντικαπιταλιστικού μετώπου;

    Με όλα τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, με διαβαθμίσεις βέβαια, μας χωρίζει μια βασική διαφορά, ανεξάρτητα αν ψήφισαν ή όχι το Μνημόνιο. Οτι ψάχνουν λύσεις που δε θίγουν την αιτία της κρίσης, γυροφέρνουν στο πρόβλημα του χρέους και του ελλείμματος, αποσυνδέουν τη λύση από το πρόβλημα της ιδιοκτησίας και της εξουσίας.

    Βεβαίως, καταλαβαίνουμε και εμείς ότι δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε από τα άλλα κόμματα να θέλουν λύση στο επίπεδο της ιδιοκτησίας ή να θέλουν ρήξη απέναντι στην αστική τάξη, να θέλουν κατάργηση της αστικής τάξης. Εχει γίνει σήμερα της μόδας να αυτοαναγορεύεσαι αντικαπιταλιστής και όλως τυχαίως να συμπίπτεις σε προτάσεις περί νέου συμφώνου σταθερότητας, περί ευρωομολόγων και περί κοινωνικής ευρωπαϊκής τράπεζας.

    Ολως τυχαίως, οι αναγορεύοντες εδώ και αρκετά χρόνια αριστεροανανεωτές την ΕΕ ως νομοτέλεια, κάτω από την πίεση της πραγματικότητας να αλλάζουν τάχα θέση και να προτείνουν την επανίδρυση της ΕΕ. Από την άλλη πόρτα, ο γνωστός συμβιβασμός, η ηττοπάθεια.

    Το σημείο όμως που καθαρά σήμερα τους ενώνει και μας διαφοροποιεί είναι τελικά ότι οι προτάσεις τους ξεκινάνε από την αντίληψη ότι πρέπει να στηριχθούν οι επιχειρηματικές επενδύσεις, για να υπηρετηθεί η εργασία, όπως λένε, και να γίνει μια καλύτερη αναδιανομή εισοδήματος.

    Οσον αφορά στο θέμα της ιδιοκτησίας, καμώνονται ότι προτείνουν και κάτι το διαφορετικό, όταν λένε να δημιουργηθεί δημόσιος πυλώνας τραπεζών, όταν ζητάνε να γίνει κοινωνική η ΕΚΤ για να δανείζει φθηνά τους επιχειρηματίες, ή όταν υποστηρίζουν το ευρωομόλογο. Λες και ο δημόσιος πυλώνας τραπεζών δεν θα λειτουργεί ως καπιταλιστικός μόνο και μόνο γιατί θα είναι ιδιοκτήτης το κράτος. Προτάσεις κυριολεκτικά προς τα πίσω, που δείχνουν ότι η ανανέωση γυροφέρνει στην καπιταλιστική διαχείριση των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

    Ούτε η αποδέσμευση από την ΕΕ μπορεί να απαντήσει ρεαλιστικά στο πρόβλημα, αν δεν ενταχθεί στην πάλη για την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας των μονοπωλίων. Δηλαδή δεν αρκεί να φύγει μια κυβέρνηση και να έλθει μια άλλη, αλλά να αλλάξει η τάξη η οποία βρίσκεται στην εξουσία προς όφελος της λαϊκής εξουσίας, που εκφράζει τα συμφέροντα των κοινωνικών δυνάμεων των εργατοϋπαλλήλων, των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων, της φτωχής αγροτιάς, με εξειδίκευση κατά φύλο και ηλικία.

  56. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 10, 2010 στις 12:28 μμ #

    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5993940

    Κι αυτό για την παύση πληρωμών, σε ερώτηση που υποθέτω ότι έγινε από το νεαρό συντάκτη του πριν.

  57. a8lios Δεκέμβριος 10, 2010 στις 2:40 μμ #

    @56
    «Γι’ αυτό εμείς έχουμε πει ότι η λαϊκή εξουσία καλά θα κάνει να μην πληρώσει τίποτε. Αλλά για να το κάνεις πρέπει να έχεις στα χέρια σου τις επιχειρήσεις. Να είναι κοινωνική ιδιοκτησία.»

    (…) στα είπα όλα, φίλα με τώρα (…)

  58. Y Δεκέμβριος 10, 2010 στις 2:42 μμ #

    @Κακάριν (και όλοι)
    Συμφωνώ πάρα πολύ με αυτό που είπες, ότι
    ‘Μόνο στη βάση τέτοιων εκτιμήσεων [των επόμενων κινήσεων του αντιπάλου] μπορούμε να θεμελιώσουμε μια σοβαρή στρατηγική (και αντίστοιχα τακτική) υπέρβασης της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων.’ Θα προσέθετα ότι όταν μιλάμε για μια τέτοια υπέρβαση, μιλάμε για υπέρβαση του καπιταλισμού στην ουσία.

    Αυτο είναι σε αντίθεση με μια λογική που βγάζει το ΚΚΕ ότι δε μας νοιάζει τι θα κάνουν πχ. με το χρέος που είναι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΕΕ. Το ξέρουμε ότι η κρίση χρέους είναι το αποτέλεσμα της κρίσης υπερπαραγωγής και των ενγεννών αντιθέσεων του καπιταλισμού, κι ότι η λυση είναι ο σοσιαλισμός.
    Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι το πιο εκρηκτικό πρόβλημα του συστήματος αυτή τη στιγμή εκφράζεται με το χρέος κι ότι τις κινήσεις τους σε σχέση με αυτό (όπως και με τα υπόλοιπα) πρέπει να προσπαθήσουμε να τις υπολογίσουμε για να αποφασίσουμε πώς παρεμβαίνουμε εμείς.

    Πάμε στο ψωμί:

    Η εκτίμηση μου ότι η ‘ΕΕ θα διαλυθεί από μόνη της’ ήταν σχηματική όπως έχω γράψει και σε προηγούμενα κόμεντς. Στόχος της ήταν να αφυπνίσει σχετικά με την πιθανότητα και μιας τέτοιας ακόμα εξέλιξης μεσο-μαρκοπρόθεσμα χωρίς όμως παρέμβαση του κινήματος. Θεωρητικά θυμάμαι πάντα να αναφέρεται στις συζητήσεις μας ότι η ΕΕ μπορεί να διαλυθεί κι από τις ίδιες της της αντιθέσεις, αλλά ποτέ ένας τέτοιο ενδεχόμενο δεν ήταν τόσο χειροπιαστό όσο σήμερα. Αυτό θα έπρεπε να έχει βάλει τις πολιτικές και θεωρητικές μηχανές μας να δουλεύουν στο φουλ γιατί σημαίνει τρομερές προκλήσεις για το κίνημα.

    Να πούμε κατ’αρχάς ότι αυτή τη στιγμή με τα υπάρχοντα όργανα και τοποθετήσεις των κρατών μελών σωτηρία του ευρώ από την κρίση χρέους δε μπορεί να υπάρξει. Το υπάρχον European Financial Stability Facility (EFSF) δε φτάνει για να σώσει την Ισπανία από μία αδυναμία να αντεπεξέλθει στο συνεχώς αυξανόμενο κόστος δανεισμού. Το μονιμότερο European Stability Mechanism (ESM) θα αργήσει πολύ να μπει σε εφαρμογή και άρα δε σχετίζεται με την τωρινή κρίση χρέους (http://www.businessinsider.com/european-stability-mechanism-2010-11).

    Η πρόταση που συζητιέται πιο πολύ, αφού την έχει κάνει ο ίδιος ο Τρισέ είναι η αγορά ομολόγων των κρατών από την ΕΚΤ, ο δανεισμός δηλαδή των κρατών από την ΕΚΤ. [‘Jean-Claude Trichet did seem to suggest that the door was open to a higher volume of purchases when needed. – http://imarketnews.com/node/23467%5DΣε αυτήν λέει όχι η Γερμανία. Και στα μέχρι τώρα πακέτα βέβαια η Γερμανία όχι έλεγε. Η πρόταση βαίνει κι ενάντια στην επίσημα αποστολή (mandate) της ΕΚΤ.

    Οι άλλες δύο προτάσεις (μεγέθυνση του – τωρινού – Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας [European Financial Stability Facility (EFSF)] και τα Ευρωομόλογα) μοιάζουν πάρα πολύ μεταξύ τους και με την πρώτη. Όπώς είπε και ο Τρισέ «Η χορήγηση δανεισμού από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ιδίως σε περίπτωση που αυξήσουν το πρόγραμμα, είναι κάτι ανάλογο με το ευρωομόλογο, ακόμη κι αν η νομική δομή διαφέρει.».

    Ο Τρισέ άρχισε σήμερα να πιέζει για αύξηση του ΤΧΣ πέρα από τα τωρινά 750 δις. – http://www.irishtimes.com/newspaper/finance/2010/1210/1224285193314.html

    [σσ. τρισέ στα γαλλικά σημαίνει ‘κλέβω’,’κάνω ζαβολιές’ σε κάποιο παιχνίδι. Καλό??? :-)]

    Το Ευρωομόλογο είναι πολιτικά σχεδόν αδύνατο, ενώ η διεύρυνση του EFSF θα απαιτήσει ριψοκίνδυνες εγκρίσεις σε κοινοβούλια. Αυτό που φαίνεται είναι ότι το mandate της ΕΚΤ θα ξεχυλώνει σιγά σιγά μέχρι ίσως να βρεθεί πολιτική συμφωνία ωστέ να μεγαλώσει το χρηματικό πακετό.

    Οποιοδήποτε από τα δύο ή και ένας συνδυασμός τους δε σημαίνουν φυσικά το τέλος της κρίσης ούτε γενικότερα αλλά ούτε της κρίσης χρέους. Κράτη που είναι ανέπαφα από το χρέος όπως η Γερμανία θα χρεωθούν κι αυτά.

    Είναι πολύ πιθανό η Γερμανία να πάει για σώσιμο του Ευρώ και να πει ναι τελικά. Έτσι όμως θα εισαγάγει μεγάλο μέρος της κρίσης (και θα αναιρεί τους λόγους για τους οποίου στήριξε μέχρι τώρα το Ευρώ όπως λέει και ο Μάγιερ στο άρθρο που έστειλες). Μπορεί να επιλέξει και τη διάλυση του Ευρώ αλλά σίγουρα αυτό θα είναι μια ακραία επιλογή που θα προκαλέσει την εμφάνιση περίεργων μπλοκ στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

    Το μεγάλο δίλλημα ωστόσο που θα παραμείνει και σε περίπτωση που αποφασίσει η Γερμανία να δώσει κι άλλα χρήματα είναι η αντίφαση μεταξύ νομισματικής και μη δημοσιονομικής ένωσης που μας φέρνει στην πέμπτη επιλογή που ανέφερε το άρθρο που ανέφερες Κακάριν.

    Ο ζαβολιάρης ο Τρισές είπε ότι μπορεί να γίνει ‘σχεδόν δημοσιονομική (ή φορολογική) ένωση μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωζώνης ‘από ατύχημα’.

    Όπως σωστά το έβαλε ο Leigh Philips στο χθεσινό καταπλκτικό άρθρο του ‘ζούμε είτε τις τελευταίες μέρες του Ευρώ, είτε τις πρώτες την Ηνωμένων Πολιτιειών της Ευρώπης’. [Σήμερα αναμένεται το δεύτερο μέρος του άρθρου: http://euobserver.com/9/31449%5D

    Αυτά τα πράγματα βεβαια δε γίνονται ‘από ατύχημα’ και δεν είναι καθόλου εύκολο ούτως ή άλλως και ακόμα περισσότερο σε τέτοιες συνθήκες να συμφωνήσουν την πλήρη συμφύση τους οι αστικές τάξεις.

    Ως προς αυτό πραγματικά απίστευτη είναι η προσέγγιση του ΚΕΑ: Oμοσπονδιακή Ευρώπη τώρα. Τέλος. Καρφί δε του καίγεται του πόσο αντιδραστικές είναι οι αστικές τάξεις που θα τη δημιουργήσουν και πόσο ακόμα πιο αντιδραστικό τέρας θα είναι η ίδια. Πόσο μάλλον που οι αστικές τάξεις θα πρέπει να συνδράμουν μια τεράστια πολιτική, αστυνομική και μη πω και πολεμική προσπάθεια για να την επιβάλουν. Σ’αυτή την προσπάθεια (αν τελικά το κεφάλαιο αποφασίσει να την αναλάβει κάτι που δεν είναι καθόλου σίγουρο) δε θα σταθουν απέναντι. Άρα θα σταθούν μάλλον μαζί συμπεραίνω εγώ με τα ευχολόγια τους περί ‘κοινωνικής Ευρώπης’ που θα έρθει, ενώ αυτό που θα έρχεται στην πράξη θα είναι ο ανοιχτός φασισμός. Κι όλα αυτά γιατί? Γιατί οχι μόνο εκτιμούν ότι ο ταξικός συσχετισμός είναι αρνητικός σήμερα αλλά είναι αρκετά μοιρολάτρες για να είναι εντελώς πεισμένοι ότι δε μπορεί να αλλάξει στα επόμενα 20 με 50 χρόνια. Ο από ότι φαίνεται τίμιος και ειλικρινής διανοούμενος του ρεύματος του ΚΕΑ έγραψε (μάλλον ακριβώς επειδή είναι τίμιος):

    »Αυτό που θεωρώ δεδομένο, είναι ότι η ριζοσπαστική αριστερά δεν ξεκινά από μακροοικονομικές προτιμήσεις σε ένα νόμισμα, αλλά από τους κοινωνικούς συσχετισμούς και την αποτελεσματική οργάνωση της άμυνας του κόσμου της εργασίας, σε ένα κόσμο που μέσα ή έξω από το ευρώ θα κυριαρχείται για ιστορικά απροσδιόριστο διάστημα, αλλά το οποίο πρέπει να το πάρουμε ως δεδομένο, από τη Διεθνή του Κεφαλαίου.»
    [akrivos pano apo ti dikia tou dimosievsi to blog axinos exei malista valei ti dikia mou (muchas gracias ki eplizo kapoioi na diavasan kai ta dyo): http://axinos.wordpress.com/2010/12/06/%C2%AB%CE%B5%CE%BB%CE%AC%CF%86%CF%81%CF%85%CE%BD%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B1%CF%82%C2%BB-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CF%81%CF%85%CE%BD%CF%83%CE%B7-%CF%84/%5D

    Μάλιστα. Η Ριζοσπαστική Αριστερά ξεκινά από το ότι είναι δεδομένο ότι θα κυριαρχούμαστε από τη Διεθνή του Κεφαλαίου. Και πολλοί ΚΚέδες ή οπαδοί του ΚΚΕ λένε κάτι τέτοια στωικά και σοφά βέβαια.

    Προσέχτε όμως τι γίνεται το ευρωπαϊκό κεφάλαιο έχει μπροστά του την εξής επιλογή: επιστροφή στα εθνικά κράτη ή ομοσπονδία. Ο Λαπατσιώρας και οι λοποί λοιπόν μας λένε. Έξω από το 50χρονο σχέδιο της μπουρζουαζίας το μέλλον είναι αβέβαιο. Οπότε να σκύψουμε το κεφάλι στη μπουρζουαζία και να τη βοηθήσουμε να φτιάξει την ομοσπονδία της.

    Εγώ θα αντιπρότεινα να βάλουμε τα δυνατά μας για να τιναχτούν στον αέρα μια μέρα αρχύτερα και πάμε για τη μόνη δυνατή λύση ούτως ή άλλως: το ξεκίνημα οικοδόμησης σοσιαλισμών στο εθνικό επίπεδο με πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

    ΥΓ1: Την επιλογή ‘Να αγοράσει ευρώ η Κίνα’ δε την εξετάζω γιατί μου φαίνεται πολύ γκάου πολιτικά. Δε ξέρει ποτέ κανείς βέβαια..
    YΓ2: Πηγή ιδεών σχετικά με το τι μπορεί να συμβεί με το χρέος η Ισλανδία: http://www.reuters.com/article/idUSLDE6B81LR20101209?pageNumber=1 (an exoume neotero peite)

  59. Μαγιακόφσκυ Δεκέμβριος 10, 2010 στις 3:19 μμ #

    RED LEBEL 51.’Εγραψες»αν προκυψει μια δικτατορια του προλεταριατου τοτε ναι!ας πετυχει διαγραφη του χρεους!»Αν περιμένουμε το σοσιαλίσμο να λύσει διά μαγείας όλα τα ζητήματα που μας καίνε στο σήμερα τότε ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.Το θέμα είναι πως θα προκύψει αυτή η δικτατορία του προλεταριάτου,με το να αναβάλουμε τις λύσεις στο σοσιαλιστικό μέλλον ή με το να προσπαθούμε να εκμεταλεύτουμε τις ρωγμές που προκαλούνται από τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις βάζοντας αιτήματα όπως διαγραφή του χρέους,κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο κτλ.

    Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα(παρεπιπτόντως το μπλογκ σου είναι γαμάτο) και Α8lios.Το δημόσιο χρέος δεν είναι ένα απλό πρόσχημα,σ’αυτό συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις της καπιταλιστικής κρίσης(στην Ελλάδα).Η κρίση δεν είναι μια ακόμη κρίση υπερσυσσώρευσης εύκολα διαχειρίσιμη από τους αστούς,έχει ιστορικό χαρακτήρα που απείλει να τινάξει στον αέρα το σύστημα.Αυτό δεν πρόκειται βέβαια να συμβεί όσο παίζουν μπάλα μόνο οι αστοί.Ο Μάκης Παπαδόπουλος στο άρθρο του,με την αναφορά του στην ανισόμετρη ανάπτυξη κάνει μια έμμεση αναφορά στη σύνδεση της Ε.Ε με τα ζητήματα που άπτονται του χρέους(μηχανισμό διάσωσης).Πιστεύω ότι στη περιπτωσή μας αυτά τα δύο(Ε.Ε-χρέος)πρέπει να απαντηθούνε μαζί και ξεκάθαρα,διότι συνδέονται.
    Αλήθεια ποιά είναι η διαφορά μεταξύ του «έξοδος απ’την Ε.Ε»(που βάζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ)με την «αποδέσμευση απ’την Ε.Ε»(που βάζει το ΚΚΕ,ας με διορθώσει κάποιος αν κάνω λάθος).

    Όταν η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους «καταπίνει»το 54,4 του προ’υ’πολογισμού,η διαγραφή του δεν θα ανακούφιζε τους εργαζομένους,και επιπλέον δεν θα τους έφερνε σε καλύτερες θέσεις μάχης για κάθε είδους διεκδίκηση?
    Τέλος,το επιχείρημα της Αλέκας ότι «Το να πάμε και να πούμε στην κυβέρνηση «μην πληρώνεις», θα σου απαντήσει «άμα δεν πληρώσω, θα μου κατάσχουν…»»μπορεί να απαντηθεί με βάση το διεθνές δίκαιο,όπου οι δανειακές συμβάσεις των κρατών απαγορεύουν-σε περίπτωση μη αποπληρωμής τους-τις κατασχέσεις δημόσιας περιουσιάς.Σ’αυτο μπορεί να μας διαφωτίσει και ο Υ λόγω εξειδικευμένων γνώσεων.
    και πάλι συντροφικά…

  60. leme twra Δεκέμβριος 10, 2010 στις 3:24 μμ #

    Το μνημόνιο αναφέρει πως σε περιπτωση μη αποπληρωμής κλπ έχει πρόσβαση και στη δημόσια περιουσία. Αλλά το θέμα είναι να ξεκαθαριστεί στον κόσμο ότι τα περισσότερα μέτρα που λαμβάνονται δεν έχουν καμία σχέση με το χρέος. Π.χ. τα εργασιακά, το ασφαλιστικό κλπ είναι μέτρα που ήθελαν χρόνια ολόκληραν να πάρουν αλλά δεν μπορούσαν. Τώρα απλώς με αφορμή την κρίση τα παίρνουν με μόνιμο φυσικά χαρακτήρα.

  61. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 10, 2010 στις 4:52 μμ #

    Σπασίμπα. Κι ο άθλιος είχε πολύ ωραίο μπλογκ αλλά τον κατάπιε το μεγάλο κεφάλαιο του γκράνμα.
    Μαγιακόφσκι, είχα σκεφτεί να κρατήσω το συλλογισμό αυτό για κάποιο μελλοντικό κείμενο, αλλά για σένα και μόνο.. Ένας παλιός κομμουνιστής (ένας εργάτης λέει ο μίσσιος, ένας παλιός γραμματέας έχω διαβάσει κάπου αλλού) έλεγε για να εκλαϊκεύσει την κρίση στους εργάτες ότι είναι ένα παλούκι που έχουν οι καπιταλιστές στον κώλο τους και θέλουν να το βγάλουν και να το χώσουν στο δικό μας.
    Τηρουμένων των αναλογιών, επαναδιαπραγμάτευση σημαίνει να παζαρέψουμε το μήκος του παλουκιού κι αν θα μας μπει μαλακά ή απότομα. και διαγραφή του χρέους σημαίνει να εξαφανιστεί το παλούκι και να μείνουν όλα τα ποπουδάκια ευχαριστημένα. Άσε που δε λέει τίποτα για τους λόγους που γέννησαν το παλούκι και μπορούν να το δημιουργήσουν από την αρχή.
    Εγώ έχω ανοιχτές αντιλήψεις πάνω στο σεξ, αλλά το βασικό είναι ποιος-ποιον και ποιος θα είναι από πάνω. Και την αντίληψη που λέει ότι ο διευρυμένος δημόσιος τομέας θα μας ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλισμό και θα μας βγάλει από την κρίση, δεν ξέρω πώς αλλιώς -παρά σοσιαλδημοκρατική- να την χαρακτηρίσω.
    Προσπαθώ να καταλάβω επίσης τι άλλο χαρακτήρα μπορεί να έχει το δημόσιο χρέος πέρα από το ότι το αστικό κράτος χαρίζει ζεστό παραδάκι στους καπιταλιστές και σε περίοδο κρίσης κοινωνικοποιεί τις ζημιές τους για να τους σώσει. Ειλικρινά δεν έχω καταλάβει τι παραπάνω εννοούν όσοι μιλάνε για το χρέος ως κάτι καινούριο κι ανεπανάληπτο στην ιστορία των κρίσεων.

  62. Y Δεκέμβριος 10, 2010 στις 6:27 μμ #

    Mprezniev:

    για την τελευταία σου ερώτηση…

    1) H EE έχεις καταλάβει γιατί τρέμει?

    2) Οι ΗΠΑ έχεις καταλάβεις γιατί εξαρτώνται από τις αγορές ομολόγων των Κινέζων?

    3) Δέχεσαι τη θεωρία ότι η χρηματοοικονομική φούσκα έχει δημιουργηθεί επειδή λόγως της υπερπαραγωγής το κεφάλαιο δε βρίσκει που να επενδύσει και γι’αυτό κάνει τη φούσκα για να καθυστερήσει τεχνητά την κρίση του?? (κάτι που κάνει από το 70)

    4) Ο ‘διευρυμένος δημόσιος τομέας’ δε λέει κανείς εδώ μέσα ότι θα φέρει το σοσιαλισμό από μόνος του, ούτε ότι θα σβήσει την ανάγκη να γίνει επανάσταση. Έχει σημασία ποιος τον αποφασίζει και ποιος τον επιβάλει. Τα αίτηματα γύρω από αυτόν είναι βάση συσπείρωσης, η κατάκτησή τους εργαλείο τόνωση της αυτοπεποίθησης αλλά και πολύ υλικής και συκγκεκριμένης μεταφοράς της αποφασιστικής μάχης εκεί που συμφέρει τους εγαζόμενους, εκεί που θα έχουν δυνατότητα να την αποφασίσουν.

    Θα εισηγηθω νέο σποτάκι στην Ελληνοφρένεια με φωνή ΚΚΕ:
    – Oχι στη κουβέντα για το χρέος
    – Όχι στη κουβέντα για το ευρώ
    – Όχι στη κουβέντα για την ΕΕ
    – Όχι στη κουβέντα για ιδιωτικοποιήσεις
    – Μόνο κουβέντα για το πόσο γαμάτο είναι το ΠΑΜΕ

    Κάπα Κάπα Ε. Όχι.

    Τέλος να ρωτήσω κάτι… Μήπως κατά βάθος συμφωνείς με το Λαπατσιώρα?

  63. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 10, 2010 στις 7:55 μμ #

    Όχι στην πρέζα, όχι στα σκληρά.
    Όχι στον κανιβαλισμό του ύψιλον.
    Όχι στην προπαγάνδιση του σοσιαλισμού, που είναι δευτέρα παρουσία. Όλη η εξουσία αργότερα.
    Όχι στον οικονομισμό του πάμε που παλεύει για τους μισθούς και τις συμβάσεις και δε βάζει πολιτικά αιτήματα για το χρέος.
    Ναι μόνο στα άμεσα κι εφικτά, που τα βαφτίσαμε μεταβατικά κι αφήσαμε καθαρή τη συνείδησή μας. Ναι στις κρατικοποιήσεις.

    Αυτός που αποφασίζει κι επιβάλλει, που έχει τα γένια και τα χτένια, πάει να πει έχει δικό του κράτος. Να μιλάς για κρατικοποιήσεις χωρίς να λες σε τι κράτος αναφέρεσαι είναι κενός λόγος. Κι επειδή αναφέρονται στο αστικό κράτος (γιατί θέλουν κάτι άμεσα κι όχι στη δευτέρα παρουσία του σοσιαλισμού) καταλήγουν να ταυτίζονται με τους σ/δ.

    Αν εσύ δε λες τα ίδια με αυτούς, ίσως συμφωνείς πιο πολύ με αυτό.

    «Για να υπάρξει λαϊκή οικονομία για όλους απαιτείται επίλυση του προβλήματος της ιδιοκτησίας.
    Η επιλογή είναι μία: Η αλλαγή των ξεπερασμένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας που καθορίζουν και το πολιτικό σύστημα, αφορούν στα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής στους παρακάτω τομείς: Ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ορυκτός πλούτος, ορυχεία, βιομηχανίες, ύδρευση, μεταφορές.
    Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, του συστήματος συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων. Του εξωτερικού εμπορίου, του συγκεντρωμένου δικτύου του εσωτερικού εμπορίου. Του τομέα της λαϊκής στέγης. Της έρευνας και της δημοκρατικής πληροφόρησης του λαού».

    Αλέκα στην χτεσινή συνέντευξη τύπου. Όταν το κόμμα λέει λαϊκή εξουσία και την περιγράφει όπως στο κομμάτι πιο πάνω, εσύ λες ότι δεν περιγράφει τίποτα. Όταν λένε οι άλλοι κρατικοποίηση των τραπεζών και την συνδέουν από καθόλου ως φαντασιακά με άλλο κράτος, εσύ τα λες συγκεκριμένα, μεταβατικά αιτήματα που συσπειρώνουν.

    Απαντάω σοβαρά σε αυτό που έγραψες σοβαρά, γιατί στα άλλα γράφεις εξυπνάδες του κώλου και του παλουκιού. Οπότε πόλεμος στον πόλεμο και τσίου-μπίου στο τσίου-μπίου.

  64. Y Δεκέμβριος 10, 2010 στις 8:15 μμ #

    Σώπα ρε!! Σοσιαλισμός δηλαδή είναι να τα κρατικοποιήσουμε όλα αυτά? Για δες! Ε ρε τι μαθαίνει κανείς! Το τι σοσιαλισμό εννοείς εννοώ πώς εννοείται την κοινωνικοποίηση. Αν θα υπάρχει φορντίδα για πραγματικά συλλογικές αποφάσεις ή αν θα είναι πάλι μονοκομματικός και θα πρέπει να γλείφουμε όλοι πολυχρονεμένους γαλωνάδες όπως στον υπαρκτό. Μετά αν σκοπεύει να σεβαστεί το περιβάλλον ή να το ξεπατώσει όπως στην ΕΣΣΔ.

    Ε λοιπόν να σου πώ κάτι ρε συ, στο πιο εύκολο απαντάς.

    Τα πιο σημαντικά είναι τα τρία πρώτα κι ειδικά το τρίτο. Και γι’αυτά δε λες τίποτα. Πάρε θέση λοιπόν.

  65. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 10, 2010 στις 8:53 μμ #

    Συμπέθερε εγώ είπα αυτό που είχα να πω για το χρέος. Αν θες να πεις εσύ κάτι διαφορετικό πες το μας να το ακούσουμε, μην το πας δια της πλαγίας. Απάντησα σε αυτά που απάντησες σοβαρά σε πρώτη φάση και σε δεύτερη έφτασες στις παπαριές περί πολυχρονεμένων γαλονάδων. Από αυτό θες να κρίνεις τη σοβιετική ένωση δηλ; Κι αυτό θα βάλεις ως όρο συμφωνίας; Από τη μια η λαϊκή εξουσία είναι για σένα too much κι από την άλλη θες να συμφωνήσουμε σε αυτό και να στο περιγράψουν με λεπτομέρειες;

    Εγώ απαντάω στα εύκολα κι εσύ δεν απαντάς σε τίποτα και ξεκατινιάζεις το ίδιο σου το ποστ.

  66. Y Δεκέμβριος 10, 2010 στις 9:05 μμ #

    Στο 3 του 62 συμφωνείς?

    Αυτά που κάθομαι και γράφω στο 58 σου λένε τίποτα ή τζάμπα κάθομαι και στραβώνομαι ο ηλίθιος?

    Συνδικαλα.

  67. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 10, 2010 στις 9:37 μμ #

    Χάριν της συζήτησης, ας πούμε ναι. Αν και είναι αρκετά απλοϊκό κι έχω ενστάσεις στη διατύπωση, γενικά το κεφάλαιο ψάχνει πού να επενδύσει και γι’ αυτό παίζονται τρελά λεφτά σε φούσκες που είναι πολλαπλάσια από την αξία της πραγματικής παραγωγής. Το βράδυ που θα γυρίσω, θα δω τι κερδίζω ή αν έπεσα στο ζονκ.
    Το 58 να σου πω την αλήθεια ήταν λίγο μεγάλο και το πέρασα διαγώνια. Λίγο πιο προσεχτικά δηλ από ό,τι εσύ τις παραπομπές που έβαλα από το ρίζο. Περιμένω ακόμα απάντηση σε αυτό που γράφω στο 63 (προτελευταία παράγραφος). Σοβαρή εννοώ.

  68. Y Δεκέμβριος 10, 2010 στις 10:03 μμ #

    Λοιπόν να σας πω κάτι όταν βαριέστε και τα περνάτε διαγώνια να μη παίρνετε μετά ύφος δέκα καρδιναλίων και αρχίζετε τους αφορισμούς.
    Κι επίσης μη μου λετε ‘ναι αλλά κι εσύ πέρασες διαγώνια το κόπυ-πέιστ’ μου.

    Το 63 σου δεν είναι σοβαρο. Γιατί ξέρεις ότι τα συγκεριμένα τα έχω διαβάσει ένα εκατομύριο φορές. Να σου τα απαγγείλω μπορώ. Μη με ζαλίζεις λοιπόν.

    Αν συμφωνείς με το 3 του 60 τότε δε γίνεται να μη καταλαβαίνεις ότι το χρέος παίζει ένα αυξημένο ρόλο στις κρίσεις γιατί το χρέος είναι ότι κρατάει τον καπιταλισμό ζωντανό τα τελευταία τριάντα χρόνια. Είναι ως εκ τούτου στρατηγικής σημασίας το να αποστεθαροποιήσουμε τον τρόπο που ο καπιταλισμός διαχειρίζεται το χρέος.

    Εν τω μεταξύ δε μου το βγάζεις από το μυαλό ότι κατά βάθος συμφωνείς με το Λαπατσιώρα.

  69. RED LEBEL Δεκέμβριος 11, 2010 στις 2:39 πμ #

    Mαγιακοφσκυ:Αλήθεια ποιά είναι η διαφορά μεταξύ του “έξοδος απ’την Ε.Ε”(που βάζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ)με την “αποδέσμευση απ’την Ε.Ε”(που βάζει το ΚΚΕ,ας με διορθώσει κάποιος αν κάνω λάθος).

    αναλυσε μονος σου λιγο και θα δεις μονος σου οτι δεν ειναι διαφορα στη διατυπωση!βεβαια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εχει πει κατα καιρους οτι το ΚΚΕ τελικα δε θελει την αποδεσμευση(ευρωεκλογες 2009)!αλλα οπως το καταλβαινω εγω η διαχωριστκη γραμμη μαλλον εγγυται στο οτι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το εχει σαν αμεσο-κινηματικο ενω το ΚΚΕ σαν στρατηγικο εχει »αποδεσμευση»ενω σαν αμεσο εχει »ανυπακοη»!λεπτομεριες!σημασια εχεουν οχι οι προθεσεις αλλατο αποτελεσμα!
    εξηγησε μου εσυ λοιπον τωρα τι ειναι ο κρατικοπιημενος τομεας τραπεζων με εργατικο ελεγχο!αμα το λεω ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ με βριζουν καποιοι!οχι απο δω!γενικα μιλαω!

  70. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 11, 2010 στις 4:43 πμ #

    Και τώρα που το διάβασα Υ το 58, σοφότερος δεν έγινα.
    Η ουσία του δημόσιου χρέους παραμένει ότι το αστικό κράτος χαρίζει ζεστό παραδάκι στους καπιταλιστές και κοινωνικοποιεί τις ζημιές τους.
    Την ουσία την είπε κι η αλέκα στη συνέντευξη στο κομμάτι με τίτλο η αλήθεια για το χρέος (για το οποίο έχω σιγουρευτεί πλέον πως ούτε καν το άνοιξες).
    Κι ως προς την ουσία, δεν κατάλαβα ούτε να διαφωνείς, ούτε να προσθέτεις κάτι καινούριο.

    Μου έκανες ένα συγκεκριμένο ερώτημα κλειστού τύπου, σαν το λύκειο, σου απάντησα χάριν της κουβέντας, αλλά δε μου είπες τι κερδίζω, μόνο αοριστολογίες για τον λαπατσιώρα. Δώσε τους χαιρετισμούς μου, πάντως τον κύριο δεν τον έχω διαβάσει ποτέ.

    Σου έκανα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα και μου απάντησες τσίου-μπίου.
    Επαναλαμβάνεις μονότονα ότι η μόνη διαφωνία μας είναι η παύση πληρωμών.
    Βάζω σύνδεσμο για την απάντηση της αλέκας ως προς την πάυση πληρωμών.
    Στο ξαναβάζει κι ο άθλιος χώρια, για την περίπτωση που δεν το άνοιξες.
    Στο λέει καθαρά για όσους δεν έπιασαν το βαθύ νόημα. Στα είπα όλα, φίλα με τώρα.
    Κι εσύ μας λες για όλα αυτά που στο μυαλό σου έχεις ως σταλινισμό και σε βασανίζουν.
    Για το μονοκομματισμό και τους γαλονάδες. Που ειδικά το πρώτο είναι εντελώς ηλίθιο να ζητάς να στο περιγράψουν έξω από τις κάθε φορά συγκεκριμένες συνθήκες και να το ανάγεις σε θέση αρχής.
    Η μπάλα στην κερκίδα, τα μυαλά στα κάγκελα κι εσύ ξεκίνα τις απαγγελίες.

  71. RED LABEL Δεκέμβριος 11, 2010 στις 12:44 μμ #

    ειδε κανεις βουλη εχθες?μολις ο Γιωργακης ζοριστηκε λιγο αμεσως Τυποεκδοτικη!το αλλοθι των απολυσεων πανελλαδικα ξανικα!αυτο ειναι το ΠΑΣΟΚ!αλλα το πεεριεργο ειναι το αλλο!οχι σε επιπεδο μαζικου κινηματος αλλα μεμονωμενα κ για να ασκησουν πιεση στη βαση του ΚΚΕ το παιζουν ολοι αυτοι που κανουν »αριστερη κριτικη» στο ΚΚΕ!

  72. Γιούρι Κακάριν Δεκέμβριος 11, 2010 στις 12:48 μμ #

    @Υ, Απολίθωμα και υπόλοιποι
    Δυστυχώς ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των συζητήσεων που γίνονται (στο granma και αλλού) τους τελευταίους μήνες για την κρίση είναι η άγνοια της πλειοψηφίας των συμμετεχόντων γύρω από στοιχειώδη ζητήματα οικονομίας. Κατά κανόνα οι περισσότεροι έχουν διαβάσει 5-10 άρθρα (στην καλύτερη) και φυσικά τις σχετικές ανακοινωσεις των κομμάτων και οργανώσεών τους και νομίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Η συμμετοχή τους στη συζήτηση γίνεται μόνο ως απολογητική στις εκάστοτε θέσεις της πολιτικής τους οργάνωσης. Χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη είναι το πόσο σπάνια οι συμμετέχοντες διατυπώνουν ερωτήματα, αμφιβολίες ή δηλώνουν ρητά την άγνοιά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω είναι η θέση που παίρνει το Απολιθωμα στην «παραβολή του κώλου και του παλουκιού» στο σχόλιο 61 σύμφωνα με την οποία «διαγραφή του χρέους σημαίνει να εξαφανιστεί το παλούκι και να μείνουν όλα τα ποπουδάκια ευχαριστημένα». Η θέση αυτή καταδεικνύει ότι ο σύντροφος δεν έχει αντιληφθεί τι σημαίνει δημόσιο χρέος στην παρούσα κρίση, ούτε τι συνέπειες θα είχε για το κεφάλαιο (στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια) ενδεχόμενη διαγραφή του. Εδώ φαίνεται σαν να μην έχει απολύτως κανένα κόστος για το κεφάλαιο. Προφανώς τα επιτελεία της ΕΕ, αλλά και των ΗΠΑ (που το Μάιο πίεζαν να βρεθεί λύση στο πρόβλημα της Ελλάδας, εκτιμώντας ότι μια πτώχευση (κάτι πολύ πιο μετριοπαθές από διαγραφή του χρέους) της τελευταίας θα αποσταθεροποιούσε και τη δική τους οικονομία) μάλλον έχουν ψευδαισθήσεις για τη σημασία της ομαλής αποπληρωμής του ελληνικού χρέους. Ομοίως και όσοι οικονομολόγοι τονίζουν ότι ενδεχόμενη στάση πληρωμών και διαγραφή του χρέους θα σήμαινε αυτομάτως την κατάρρευση των ελληνικών (και πιθανόν και μερικών ευρωπαικών) τραπεζών, δηλαδή των επιχειρήσεων της πιο ισχυρής μερίδας (μαζί με τους εφοπλιστές) του ελληνικού κεφαλαίου. Φυσικά η σχετική άγνοια δεν εμποδίζει το Απολίθωμα από το να διατυπώνει απόψεις για τη σημασία της διαγραφής του χρέους ως αιτήματος των εργαζομένων και των κομμουνιστών. Το πρόβλημα εδώ δεν έγκειται στο ότι δεν έχουν όλοι οι σύντροφοι το ίδιο επίπεδο γνώσεων σε τέτοια θέματα. Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να έχουν τον απαιτούμενο χρόνο, τη διάθεση, το ενδιαφέρον αλλά και τις απαραίτητες επιστημονικές γνώσεις για να προσεγγίζουν τα σύνθετα ζητήματα που θέτει η παρούσα κρίση. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι δεν υπάρχει η στοιχειώδης αυτογνωσία, δεν αναγνωρίζεται η άγνοια γύρω από αυτά τα θέματα. Όλοι τοποθετούνται λες και είναι καθηγητές πολιτικής οικονομίας.

    Όσον αφορά τη σχέση των τοποθετήσεων του Απολιθώματος με τις απόψεις του Λαπατσιώρα (και του Μηλιού), που εύστοχα επισημαίνει ο Υ, το ζήτημα δεν περιορίζεται μόνο στο Απολιθωμα. Κατά τη γνώμη μου χαρακτηρίζει όλες τις δυνάμεις (του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου) που αρνούνται να πάρουν σαφή θέση στα κεντρικά πολιτικά ζητήματα της συγκυρίας. Σύμφωνα με τους Μηλιό και Λαπατσιώρα αυτό που πρέπει να κάνει η αριστερά σήμερα είναι να σηκώσει άμεσα ζητήματα, όπως η αναδιανομή εισοδήματος μέσα από αυξήσεις μισθών, αλλαγή φορολογικού συστήματος, και φυσικά να μιλάει για το σοσιαλισμό, όμως σε καμία περίπτωση να μην πάρει θέση για το χρέος, το ευρώ, την ΕΕ κτλ γιατί αυτά συνιστούν υποχωρήσεις από τη στρατηγική μας (μάλιστα στους συγκεκριμένους ευρωλιγούρηδες συνιστούν και αριστερό εθνικισμό). Εδώ δηλαδή εμφανίζεται το δίπολο άμεσων οικονομικών διεκδικήσεων (ως τακτικής) και σοσιαλισμού (ως στρατηγικής). Φυσικά η στρατηγική δεν προκύπτει κατά κανένα τρόπο από την τακτική. Αντίστοιχη συσχέτιση τακτικής-στρατηγικής εμφανίζεται και στις πολιτικές θέσεις του ΚΚΕ (αλλά και άλλων δυνάμεων). Εδώ σε επίπεδο τακτικής προτάσσονται επιμέρους συνδικαλιστικά αιτήματα (των εργατών, των αγροτών, των φοιτητών κτλ) ενώ ταυτόχρονα υπάρχει η συνεχής επίκληση στη λαική εξουσία (ως στρατηγική) που δεν προκύπτει με κάποιο τρόπο μέσω της τακτικής. Το κοινό στοιχείο και στις δύο περιπτώσεις (που δεν τις ταυτίζω, αλλά αναδεικνύω τη μεθοδολογική τους συγγένεια) είναι η άρνηση να τοποθετηθούν στα κεντρικά πολιτικά ζητήματα της συγκυρίας, κάτι που τις καθιστά πολιτικά ανεπαρκείς και σε μεγάλο βαθμό ακίνδυνες για το κεφάλαιο. Στην ουσία αφήνουν τον αντίπαλο να παίζει μόνος του γύρω από τα πιο κρίσιμα θέματα και υπεκφέυγουν (δήθεν) με μια επίκληση στο σοσιαλισμό, τη λαική εξουσία κτλ. Και αν για το Μηλιό αυτή είναι η μόνη λύση για να μην έρθει σε σύγκρουση με την ΕΕ και το ευρώ, είναι ενδιαφέρον το ερώτημα γιατί το ΚΚΕ έχει τέτοια στάση. Και εδώ υπάρχουν οι καλοπροαίρετες και οι κακοπροαίρετες προσεγγίσεις….

    Συντροφικά

  73. Y Δεκέμβριος 11, 2010 στις 12:50 μμ #

    Λυπάμε πολύ Μπρέζνιεφ που στην αρχή μου διόρθωσες το ποστ, με βοήθησες να το κάνω καλύτερο μετά ήρθες και διάλυσες την κουβέντα.

    Δε κάνεις απολύτως καμία προσπάθεια να καταλάβεις τον καπιταλισμό. Διαφωνείς με τον Κακάριν ότι πρέπει να εκτιμήσουμε τις επόμενες κινήσεις του αντιπάλου. Για σένα η μάχη δίνεται στο μικρόκοσμο της αριστεράς. Ποιος είναι πιο αγνός και ποιος την έχει μεγαλύτερη. Ανούσιες βλακείες δηλαδή.

    Η Αλέκα αλλάζει θέση περί του χρέους σα το τελεαυταίο οπορτουνιστή. Αν αυτή είναι η θέση της τώρα να τότε ‘οι θέσεις του ΚΚΕ για την έξοδο από την κρίση’ του 2009 πρέπει να τροποποιηθούν. Πρέπει να βγει το ΚΚΕ και να πει ‘σας λέγαμε ΜΑΛΑΚΙΕΣ μέχρι τώρα, συγνώμη’. Γιατί τότε έλεγε ότι θα το λύσει η ‘λαϊκή εξουσία’ όπως θέλει αυτή.

    Επίσης λαϊκή εξουσία χωρίς πολιτικό μέτωπο δεν πρόκειται να υπάρξει. Ούτε χωρίς μεταβατικό πρόγραμμα (πρόγραμμα όχι στάδιο). Για το οποίο κάποτε είχες δεχτεί την ανάγκη να υπάρχει, μετά όμως το κανες γαργάρα.

    Για τον Λαπατσιώρα έχω δώσει λινκ και αποσπάσματα, αλλά εσύ βαριέσαι. Το τι κερδίζεις για το 3 είναι αυτό: »Είναι ως εκ τούτου στρατηγικής σημασίας το να αποστεθαροποιήσουμε τον τρόπο που ο καπιταλισμός διαχειρίζεται το χρέος.» Σε τοίχο μιλάω ρε γαμώτο?

    @Lebel
    Αμα συνεχίσεις να λες τον δημόσιο και εργατικό έλεγχο σοσιαλδημοκρατία από μένα πάντως θα φας πολλά μπινελίκια.

    @Μπρέζνιεφ
    Το γραψα και στον Λαθρά σε ένα μέιλ πρόσφατα. Ο λαός δε πρόκειται να πειστεί για το σοσιαλισμό επειδή θα του επαναλαμβάνεις συνέχεια τη λέξη. Στους αγώνες θα συνειδητοποιήσει την αναγκαιότητα του, αν αυτοί αγώνες έχουν απτούς στόχους και απτές νίκες.

    Κακάριν γύρνα σε παρακαλώ να κάνουμε καμιά συζήτηση της προκοπής.

  74. RED LABEL Δεκέμβριος 11, 2010 στις 1:04 μμ #

    Υ βρισε με δεν εχω κανενα μα κανενα προβλημα!
    τι να κανω εγω τωρα?αναλαμβανω πληρως την ευθηνη των λεγομενων μου!αυτ που λεει το ΚΚΕ εχουν επιβεβαιωθει 100000000% κσυ βρισε!δεν με απασχολει!
    ειτε σ αρεσει ειτε οχι ο δημοσιος εργατικος ελεγχος ειναι Σοσιαλδημοκρατια του 1980!για θυμισου τι ελεγε ο Αντρεας για τις »κοινωνικοποιησεις» των μη υγειων εργοστασιων!που ολα κλεισανε!τετοια ειναι κ τα σημερινα καλεσματα περι κρατικοιποιησης τραπεζων με εργατικο ελεγχο!κ για να μην παρεξηγουμαστε η θα αλλαξει χερια ολη η εξουσια,ολα τα μεσα παραγωγης η ολα θα ειναι καπιταλιστικα!
    κ συ βρισε!αναθεωρησε κ τον Λενιν!τι να γινει τψρα δηλαδη?

  75. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 11, 2010 στις 2:26 μμ #

    Και εγώ πάντως θα επιμείνω ότι όλα αυτά, δημόσιος έλεγχος, κοινονικοποίηση ,εθνικοποίηση κ.λπ είναι καθαρή, εφαρμοσμένη σοσιοαλδημοκρατία και εργαλεία διάσωση του καπιταλισμού. Ο καπιταλιστής σαν άτομο παραμερίζεται, κοινή συνενέσει, απο το αστικό κράτος, το οποίο γίνεται καπιταλιστής στη θέση του καπιταλιστή. Η δεκαετία των κοινωνικοποιήσεων του 80 του Αντρέα και το όργιο διαφθοράς που ακολούθησε, είναι το πιό χειροπιαστό παράδειγμα.
    Οικονομολόγος μπορεί να μην είμαι, αλλά έχω μάτια και βλέπω.

  76. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 11, 2010 στις 3:06 μμ #

    Ω μεγάλε κακάριν που εκεί ψηλά από το διάστημα μας βλέπεις υπεράνω και δεν έχεις καμιά σχέση με τη δική μας ποταπή μεθοδολογία.
    Ω πάνσοφε ηγέτη των πιστών που έχεις διαβάσει παραπάνω άρθρα από εμάς, γύρνα στις συζητήσεις μπας και δούμε μια άσπρη μέρα με όλους αυτούς τους αδαείς που έχουμε μπλέξει.
    Εξήγησέ μας σε εμάς τους πτωχούς τω πνεύματι γιατί η δική μας μεθοδολογία είναι για τον πούτσο και πώς ακριβώς προκύπτει από τη δική σου ο σοσιαλισμός σαν μαθηματική εξίσωση (κι αν δεν προκύπτει τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν, ας μείνουμε στον κρατικό καπιταλισμό). Κι ας μην είναι η πολιτική κι η επανάσταση στο επίπεδο της απλής αριθμητικής που τον προσεγγίζεις. Πες μας γιατί τα αιτήματα που προβάλλεις εσύ είναι πολιτικά ενώ των άλλων οικονομίστικα. Πες μας γιατί ένας διευρυμένος δημόσιος τομέας δεν είναι συνταγή των σ/δ (αφού χρεώθηκα συγγένεια με το λαπατσιώρα, να μη σου βρω κι εγώ μια οικογένεια;) αλλά αυτό που ανοίγει το δρόμο για το σοσιαλισμό; Πες μου ποια είναι η οργάνωσή μου -που υπερασπίζομαι απολογητικά- να τη μάθω κι εγώ ο πτωχός ανένταχτος; Πες μου και με το χέρι στην καρδιά τι σου θυμίζει η φράση σου ‘ο σύντροφος δεν έχει κατανοήσει’ που πετάς με ύφος μεγάλου ινστρούκτορα; Πες μας γιατί η κρατικοποίηση των τραπεζών με αστικές σχέσεις παραγωγής και κράτος, δε δίνει το φιλί της ζωής στον καπιταλισμό, αλλά επισπεύδει την κατάρρρευσή του; Πες μας γιατί είναι οι άλλοι οι δογματικοί που δεν αναρωτιούνται για τίποτα κι εσύ είσαι ανήσυχο πνεύμα όταν λες ότι μόνο η δική σου πρόταση πιάνει τη συγκυρία, ενώ οι άλλες καθίστανται κατ’ ουσίαν ακίνδυνες (!) για το κεφάλαιο; Πες μας σοφέ παλούκι-λουκ, τι σχέση έχει το παλούκι που τρώει τώρα ο ιδιωτικός τομέας κι η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων με το δημόσιο χρέος; Πώς απαντά σε αυτό το κεντρικό ζήτημα στη συγκυρία μια παύση πληρωμών του δ.χ;
    Κι άλλα πολλά αλλά ας μην τα λύσουμε όλα από σήμερα.

    Κι εσύ μεγάλε Υ κρύψου πίσω από τον κακάριν που υψώνεται σα δάχτυλο στη νοημοσύνη μας και μη νιώθεις την ανάγκη να δικαιολογήσεις τις κωλοτούμπες σου. Ξαναδιάβασε όμως τα σχόλια μέχρι το 60 και μάντεψε ποιος έκανε μπουρντέλο τη συζήτηση, με εκείνα τα ειρωνικά όχι. Και πες μας τις ίδιες απαγγελίες για μεταβατικό πρόγραμμα που έχει γίνει τόσο μεταφυσική κι αφηρημένη έννοια που η λαϊκή εξουσία δεν πιάνει μπροστά του μία. Πες μας ξανά για τον οδικό χάρτη που θα μας οδηγήσει απλά και γραμμικά στον τελικό μας προορισμό. Επόμενη στάση πληρωμών, επόμενη στάση τερματικός σταθμός. Επιβίβαση. Παρακαλούνται οι επιβάτες να προσέχουν το (θεωρητικό) κενό.

    Κι αν λυπάσαι που σου διόρθωσα το κείμενο Υ, μην ανησυχείς δε θα στο μολύνω άλλο. Η περιφρούρησή σου έπιασε τόπο. Θα ξοδεύω αλλιώς τον χρόνο μου πλέον για να γίνω σοφότερος.

    Ας ρίξω κι εγώ ένα συντροφικά, να κρατήσω και το επίπεδο και την έξωθεν καλή μαρτυρία.

    Υγ:
    Πάμε και μία σοβαρή παράγραφο. Αν και δογματικός θεωρώ ότι το ζήτημα πώς προκύπτει η συνείδηση είναι περίπλοκο -κι αυτό δεν υποδηλώνει άγνοια, αλλά προβληματισμό. Η σταθερά που έχουμε -όσο κι αν φαίνεται οικονομίστικη σε κάποιους- είναι ότι η ταξική συνείδηση προκύπτει μέσα στους αγώνες της τάξης που ξεκινάνε κατά βάση από το οικονομικό. Εκεί η εργατική τάξη αποκτά συνείδηση των διαφορετικών της συμφερόντων, γίνεται τάξη δι’ εαυτή, φτιάχνει το κόμμα της, όπου συσπειρώνεται η πολιτική πρωτοπορία και κάνει πολιτικό αγώνα, που σημαίνει πρώτα και κύρια κατάκτηση του κράτους και της εξουσίας. Το ταξικό -που ξεκινάει από το οικονομικό- είναι κλειδί για να φτάσουμε στο πολιτικό. η διαδικασία αυτή είναι πολύπλοκη, αντιφατική και περιέχει τη διαλεκτική μετατροπή του ενός στο άλλο. Αλλιώς το πολιτικό θα προέκυπτε μόνο από το πολιτικό και από αιτήματα εκδημοκρατισμού (πράγμα το οποίο φαίνεται να υποστηρίζει ο καζάκης στην ανάλυσή του για την οκτωβριανή επανάσταση, την οποία και θεωρεί κατά βάση δημοκρατική). Η ανάδειξη πολιτικών στόχων προφανώς συμβάλλει στη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης. Αλλά πέρα από αυτό το γενικό, είναι ζήτημα αν θα συμφωνήσουμε για το τι είναι πολιτικό και τι όχι.

    Και δε θα συμφωνήσουμε για τον πολιτικό χαρακτήρα της παύσης πληρωμών, ο οποίος κατά τη γνώμη μου δεν προκύπτει από κάπου συγκεκριμένα, παρά μόνο για όποιον θέλει να τον δει κ τον πιστεύει.
    Η τακτική έχει δύο κομμάτια. Το αντικειμενικό και το προπαγανδιστικό. Ως προς το αντικειμενικό, αυτό που προκύπτει είναι ότι η παύση πληρωμών εδώ και τώρα (αν σας θυμίζει κάτι καλά κάνει και σας το θυμίζει) δε λύνει από μόνη της ούτε το ζήτημα του δημόσιου χρέους καθεαυτό. Κατά συνέπεια είναι απαραίτητο το αίτημα αυτό να προβάλλεται μέσα σε μια συνολική πρόταση (όπως το έκανε και η αλέκα) για να μην έχουμε μία αρνητική κατάληξη, όπως στην αργεντινή όπου ο αγώνας έμεινε στη μέση κι είχαμε αντικειμενικά πισωγύρισμα.
    Ως προς το προπαγανδιστικό, είναι ζήτημα τι ακριβώς καταλαβαίνει ο κόσμος με την παύση πληρωμών -τη στιγμή μάλιστα που τη βιώνει στους μισθούς του δημοσίου και την κοινωνική πρόνοια από την ανάποδη. Είναι ακόμα πιο αμφίβολο αν αυτό το αίτημα συσπειρώνει ευρύτερες μάζες (όπως θέλουν να φαντασιώνονται μερικοί) που ψάχνουν απεγνωσμένα τον πολιτικό φορέα που θα το εκφράσει για να τον ακολουθήσουν. Κι είναι περίπου σίγουρο ότι μεγάλο κομμάτι απ’ όσες λαϊκές μάζες το αποδέχονται, το εκλαϊκεύουν μέσα τους στη λογική του δεν πληρώνω, δεν πληρώνω του ντάριο φω και μένουν εκεί, χωρίς να πάνε παρακάτω. Και δεν τους αδικώ κιόλας.

    Το ζητούμενο πάντως παραμένει κι είναι θέμα προς προβληματισμό, που πρέπει (να προσπαθήσουμε να) είναι γόνιμος. Κάνοτνας την αυτοκριτική μου, δεν πρόκειται να το συνεχίσω -κι οπωσδήποτε όχι σε αυτό το ποστ.

  77. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 11, 2010 στις 3:19 μμ #

    Πολύ ευθιξία πλάκωσε εδω μέσα και πολύ έπαρση. Προτιμάω τελικά τα μπινελίκια του Υ γιατί δεν δίνουν αφορμή για αποχωρήσεις και δίνουν και ένα τόνο γλαφυρότητας στη συζήτηση.

  78. Γιούρι Κακάριν Δεκέμβριος 11, 2010 στις 8:20 μμ #

    @Απολίθωμα
    Αυτός που συμπεριφέρεται ως πάνσοφος δεν είμαι εγώ αλλά μάλλον εσύ. Εσύ είσαι που παραθέτεις ατεκμηρίωτες και αυθαίρετες απόψεις, όπως σου έχω επισημάνει και σε παλιότερες συζητήσεις μας. Εσύ είσαι που όταν σου ασκείται (πολύ συγκεκριμένη και πολιτική) κριτική αντιδράς με ειρωνείες και δημιουργείς καρικατούρες της αντίθετης άποψης (παραμορφώνοντάς την) στις οποίες υποτίθεται ότι απαντάς. Όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται δε χρειάζεται να είναι κανείς πάνσοφος για να σου ασκήσει κριτική. Στο βαθμό που εκφράζεις κάποιες απόψεις δημόσια θα πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχτείς και κριτική για αυτές. Αν δεν είσαι σε θέση να συζητήσεις όταν σου ασκείται κριτική είναι δικαίωμά σου να μη συμμετέχεις στο διάλογο. Αν όμως συμμετέχεις καλό θα ήταν να σέβεσαι το συνομιλητή σου και να απαντάς στα ζητήματα που θέτει. Αυτό που είπα ήταν πολύ συγκεκριμένο το ξαναλέω για να γίνει απολύτως κατανοητό. Ισχυρίστηκες λανθασμένα (όπως τεκμηρίωσα) και αυθαίρετα ότι η διαγραφή του χρέους δε θα έχει κόστος για το κεφάλαιο, κάτι που δείχνει ότι δεν έχεις αντιληφθεί τι ρόλο παίζει σήμερα η ομαλή αποπληρωμή του χρέους για την ισορροπία του συστήματος που βρίσκεται σε κρίση. Είναι εύλογο λοιπόν να αναρωτηθεί κανείς πώς μπορεί ένας άνθρωπος που δεν έχει κατανοήσει τι σημαίνει χρέος στη σημερινή συγκυρία να κάνει βάσιμες εκτιμήσεις για το αίτημα της διαγραφής του χρέους και το αν πρέπει να υιοθετηθεί από την εργατική τάξη και τους κομμουνιστές. Στην υποτιθέμενη απάντησή σου δεν αναφέρθηκες στο συγκεκριμένο ζήτημα. Να υποθέσω ότι κατάλαβες ότι η αντίληψή σου είναι λανθασμένη και απλά υπεκφεύγεις;

    Στα ερωτήματα που θέτεις δεν έχω σκοπό να απαντήσω (σε κάποια είναι ένα ερώτημα αν είναι επαρκείς και οι απαντήσεις που υπάρχουν). Αν πράγματι σε ενδιαφέρουν απαντήσεις (και δεν έχεις ήδη αποδεχτεί αυθαίρετα κάποιες) υπάρχει αρκετή αρθρογραφία του τελευταίου διαστήματος στην οποία μπορείς να ανατρέξεις. Πάντως καλό θα ήταν όταν γίνεται μια συζήτηση να γίνεται με συγκεκριμένες θέσεις και αντίστοιχα επιχειρήματα, σε συγκεκριμένα ζητήματα και να υπάρχει μια προσπάθεια να εστιάσουμε σε αυτά. Δύσκολα πράγματα από ότι φαίνεται…


    Επειδή το ζήτημα της ΕΕ και της ΟΝΕ συμφωνούμε ότι είναι κομβικό για την εξέλιξη της κρίσης θα επανέλθω (πιθανότατα αύριο) στη συζήτηση των πιθανων προοπτικών τους με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν διαθέσιμα.

  79. Y Δεκέμβριος 11, 2010 στις 8:52 μμ #

    @Mπρεζνιεφ
    (Πες μας γιατί)»η κρατικοποίηση των τραπεζών με αστικές σχέσεις παραγωγής και κράτος, δε δίνει το φιλί της ζωής στον καπιταλισμό,»

    Γιατί αν βρε μπουζουκοκέφαλε έδινε το φιλί ζωής τότε θα τις κρατικοποιούσαν. Αλλά αυτοί κάνουν ακριβώς το αντίθετο.

    (Πολύ θα ήθελα να μου πεις μία γαμημένη κωλοτούμπα που έχω κάνει)

    Ο εκδημοκρατισμός είναι για σένα μια έννοια αυτή καθαυτή καταδικαστέα? Κάτω ο εκδημοκρατισμός, ζήτω η δικτατορία του κόμματος ένα πράγμα? [Σου προτείνω το Μετααρύθμιση ή Επανάσταη της Ρόζας πάντως]

    Επίσης έχει φοβερό φετιχισμό με τη στάση πληρωμών! Κανένας δεν έχει μεγαλύτερο. Μπορείς να τη δεις σε σχέση με τη θέση του χρέους στο διεθνή καπιταλισμό? (και όχι σα μια εξυπνάδα που σκέφτηκαν οι αριστεριστές και μας φέραν σε δύσκολη θέση?)

    Γενικότερα μπορείς επιτέλους να συνειδητοποιήσεις ότι το μεγαύτερο μέρος αυτού του κόσμου βρίσκεται έξω από το μικρόκοσμο της όποιας αριστεράς και να προσπαθήσεις να καθορίσεις τις θέσεις σου σχετικά με το τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο και όχι σχετικά με το ποιος από την αριστερά μιλά περισσότερο στην καρδιά σου?

    @Λαθρά
    Ο Αντρέας δεν εφάρμοσε καμία μορφή σοσιαλδημοκρατίας ούτε αυτή της Δ. Ευρώπης γιατί απλούστατα δεν έκανε καμία αναδιανομή. Κορόιδευε τον κόσμο με δανεικά.
    Η (παλιά)σοσιαλδημοκρατία και ο Ανδρέας έχουν πολύ μακρινή σχέση.
    Αυτό δε σημαίνει ότι σήμερα θέλουμε σοσιαλδημοκρατία. Η σοσιαλδημοκρατία έχει πεθάνει. Δεν έχει καν υλική βάση να αναπτυχθεί.
    Η επανάσταση και ο σοσιαλισμός θα προκύψουν όμως μόνο αν καταφέρουμε πρώτοι να απαντήσουμε στα ζητήματα που δυσκολεύτεται ή δεν μπορεί να απαντήσει ο καπιταλισμός.
    Αν λέμε ότι δε μας νοιάζουν τα ερωτήματα και το μόνο που μας νοιάζει έιναι να μείνουμε ‘αγνοί ιδεολογικά’ τότε πολύ απλά θα πάρουμε τα αρχίδια μας.
    (πάρε και το αναγοωνητικό μπινελίκι αφού σου λειψε 😉

  80. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 12, 2010 στις 12:03 πμ #

    @Κακάριν

    Το κείμενο του Υ το αναδημοσιεύουν και σοβαρά σάιτ γι’ αυτό έλεγα να μην το συνεχίσω εδώ.
    Κατά τα άλλα είσαι μαλάκας. Δε στο λέω πάνω στα νεύρα μου. Είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας.
    Ξοδεύεις το μισό και παραπάνω σχόλιο για να πεις πόσο αδαείς είναι οι άλλοι, λες κι εσύ έγινες επιστήμονας επειδή διάβασες μερικά άρθρα τον τελευταίο χρόνο. Ακαταμάχητη λογική. Φαντάσου τι θα έπρεπε να σου σούρει ο αντώνης ως οικονομολόγος με αυτό το σκεπτικό. Είναι όντως πολύ δύσκολο να απαντήσεις με επιχειρήματα σε συγκεκριμένες θέσεις, σαν αυτές που γράφω στο τελευταίο κομμάτι. Είναι πολύ δύσκολο να πεις δημόσια ότι με τη μηχανιστική λογική σου, δεν σου προκύπτει λογικά ο σοσιαλισμός κι ότι ο στρατηγικός σου ορίζοντας φτάνει μέχρι τον κρατικό καπιταλισμό και βλέπουμε. Το οποίο δένει μια χαρά και με την τακτική που προτείνεις.
    Μάντεψε μόνο σε ποια πλευρά θα ήσουν το 17′ με τον θετικιστικό ‘ρεαλισμό’ που σε διακρίνει. Την οκτωβριανή επανάσταση βέβαια μόνο επιφανειακά την έχεις μελετήσει, αλλά αυτό δε σε εμποδίζει να την επικαλείσαι κατά το δοκούν. Εγώ τουλάχιστον δεν είμαι τόσο μαλάκας να στο χτυπάω, επειδή εγώ έχω διαβάσει πέντε πράγματα παραπάνω σχετικά.
    Καλό θα ήταν να διαβάσεις κοντά στα άλλα και λίγο περισσότερο λένιν. Είναι από τις τελευταίες σου ελπίδες να καταλάβεις ότι το άλφα κι ωμέγα είναι ποιος (ποια εξουσία) θα κάνει την παύση πληρωμών κι αλίμονο αν το προβάλλουμε ξεκομμένα. Παρόμοια μέτρα παίρνονται παντού, ανεξαρτήτως χρέους κι ελλειμμάτων. Όσο οι εργάτες είναι αδύναμοι, πάντα αυτοί θα πληρώνουν τα σπασμένα της κρίσης, ανεξαρτήτως χρέους. Κι αν φτάσουν να είναι τόσο δυνατοί ώστε να επιβάλουν κάτι τέτοιο, όπως στην αργεντινή, θα είναι έγκλημα να σταματήσουν εκεί και να μην πάρουν την εξουσία. Και το παλούκι που θα φάνε μετά θα είναι πολύ μεγαλύτερο.

    Κι όσο για τα ερωτήματα (ούτε καν έκανες τον κόπο) πού να βρεθεί επαρκής απάντηση;
    όπως σε αυτό για τις μπούρδες σου περί απολογητικής και οργάνωσης. Καταλαβαίνω τη δυσκολία.

    Κωλοτούμπα Υ, είναι να λες ότι μόνη διαφωνία μας είναι η παύση πληρωμών κι όταν βλέπεις την αλέκα να λέει ότι η λαϊκή εξουσία δεν θα πληρώσει τίποτα, να βρίσκεις χίλια δυο άλλα για να διαφωνήσεις εκ νέου. Τον εκδημοκρατισμό μπαγλαμοκέφαλε δεν τον ανέφερα ως κάτι κακό. Αλλά η πολιτική συνείδηση κι η επανάσταση δεν προκύπτουν μόνο ή κυρίως από αυτό όπως λέει ο καζάκης στην ανάλυσή του για την οκτωβριανή (αν και δογματικός διαβάζω κι εγώ μερικά άρθρα, μ’ αρέσει στα κρυφά κι ο λαπατσιώρας)

  81. Y Δεκέμβριος 12, 2010 στις 12:51 μμ #

    Mπρέζνιεφ κάνεις κυριολεκτικά σα μπέμπης.

    Το ποστ αυτό ήταν για την ΕΕ και το ποια είναι η κατάσταση της, ποιες είναι οι αντιφάσεις της, πώς πρέπει να παρέμβουμε. Μπήκαν μια σειρά από ζητήματα που μας επέτρεπαν να εμβαθύνουμε. Μεταξύ τους και το κατά κοινή ομολογία καυτού θέματος του χρέους στην Ευρωζώνη.

    Εσύ στο 52 άρχισες να μας λες τις γνωστές ανουσιότητες ότι το χρέος δεν έχει σχέση με την επίθεση κλπ. Εντελώς άκυρα ερωτήματα. Ο καπιταλισμός είναι σε σήψη και γνωρίσματα του είναι τόσο το χρέος όσο και η ανάγκη του να γίνεται όλο και πιο επιθετικός απέναντι στους εργαζόμενους.

    Είναι παλαβό οι κομμουνιστές να μην αναλύουν ΚΑΙ το πρόβλημα του χρέους ως μια εκρηκτική αντίφαση του καπιταλισμού. Εσύ ήρθες ροπαλοφόρος να μας εμποδίσεις να το συζητήσουμε, σπαμάροντας χωρίς να διαβάζεις τα κόμμεντς. Νομίζω ότι είσαι φύσει αρνητικός σε οποιαδήποτε συζήτηση κοιτάει τη κάνουν οι καπιταλιστές ποιες είναι οι δικές τους θέσεις και προκλήσεις. Το βρίσκεις βαρετό. Πρόβλημα σου. ΕΧΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ.

    Και κάθεσαι και λες στον Κακάριν »μπορείς εσύ να ξέρεις πιο πολλά για οικονομία από μένα, αλλά έγω έχω ένα φίλο που ξέρει περισσότερα από εσένα και εγώ για την Οκτωβριανή ξέρω περισσότερα από σένα». Ιδού παιδιαρισμός! Το πρόβλημα είναι ότι αρνείσαι να δεις σοβαρά κάποια θέματα και να πάρεις θέση. Έχεις ανάγει σε καταδικαστέα οποιαδήποτε συζήτηση για το χρέος. Ας το συζήτησουμε μια φορά ήρεμα χωρίς τακτικές προεκτάσεις σε πρώτη φάση!!

    Όσο για το ΚΚΕ και τη στάση πληρωμών. ΟΚ. Ζήτω και γεια. Μετά από τόσους μήνες το ΚΚΕ παίρνει μια καθαρή θέση (αυτό δε το λέω εγώ, εσείς το λέτε με τα ‘φίλα με τώρα’ κλπ). Ωραία. Σε τι διαφωνεί τώρα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κομμάτια του ΣΥΝ? Στο αν θα κρατικοποιήσει τις τράπεζες και τα υπόλοιπα και θα σταματήσει να πληρώνει το χρέος πριν ή μετά την επανάσταση? Για την Επανάσταση χρειάζεται πολιτικό μέτωπο ή όχι? Το μέτωπο χρειάζεται μεταβατικό πρόγραμμα?

    Η’ δεχόμαστε σα το Λατσιώρα και το ΚΕΑ ότι για τις επόμενες δεκαετίες ότι και να κάνουμε θα κυβερνιώμαστε από τη Διεθνή του Κεφαλαίου και το μόνο που μας μένει ή να πείσουμε όσο περισσότερες εργατικές μάζες για το σοσιαλισμό έτσι ώστε να μπορέσουν να το πραγματοποιήσουν στο απροσδιόριστο μέλλον?

    (κωλοτούμπας δεν είμαι καθόλου γιατί πρώτον δε μίλαγα για τις δικιές μου διαφωνίες με το ΚΚΕ αλλά της Ανταρσίας και δεύτερον γιατί έχω θέσει άπειρες φορές πολύ συγκεκριμένα και αναύλιτικά τις διαφωνίες μου με το ΚΚΕ κι έχω πει ένα εκατομύριο ότι το κύριο το αν έχει ενεργητική τακτική συγκρότησης μετώπου ή όχι. Απλά επειδή λέγεται συνέχεια από τους ΚΚέδες κυρίως αλλά και από τους άλλους ότι έχουμε διαφωνίες στο πλαίσιο προσπαθώ συνεχώς να δέιξω ότι δεν είναι και τόσο μεγάλες).

    Iδού και το δεύτερο μέρος του άρθρου του Leigh Phillips που δίνει γλαφυρά την κατάσταση της ΕΕ: http://euobserver.com/9/31450
    Θυμίζω και το πρώτο: http://euobserver.com/9/31449

  82. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 12, 2010 στις 1:44 μμ #

    Αυτό που έγραψα ρε γεροξεκούτη είναι ότι οι μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα δεν σχετίζονται άμεσα με το δημόσιο χρέος. Κι ότι σε όλες τις χώρες παίρνονται τα ίδια ακριβώς μέτρα, ανεξαρτήτως χρέους κι ελλειμμάτων. Είναι εντελώς παράλογο να μιλάμε για κρίση χρέους σε χώρες που δεν έχουν καν τέτοιο.
    Στη συζήτηση ήρθα με κοντόξυλα, ρόπαλα και ματ όταν έκανε μια ερώτηση ο μαγιακόφσκι, που μάλλον τον τρομάξαμε κι έφυγε κακήν-κακώς. Ξαναδιάβασε τα σχόλια και σκέψου ποιος ήρθε με κουδουνίστρες κι εξαρτημένα αντανακλαστικά στο 62 να την κάνει παιδική χαρά.
    Σε αυτά που λέω για τις γνώσεις, καταλαβαίνεις άλλα αντ’ άλλων. Δεν τις έβγαλα έξω να τις μετρήσουμε ποιος τις έχει περισσότερες, αλλά κριτικάρω τη λογική του κακάριν περί άγνοιας, λες κι αυτός είναι οικονομικός επιστήμονας (γι’ αυτό και μόνο ανέφερα τον αντώνη). Ελπίζω να πάτε τη συζήτηση και πέρα από τις τακτικές κινήσεις του συστήματος, γιατί χωρίς στρατηγική σύνδεση αυτά μένουν κενό γράμμα. Και τότε θα γίνουν αντιληπτά κάποια πράγματα.

    Βαρετά βρίσκω πολλές φορές τα κατεβατά σου (όχι τη συζήτηση) και το ίδιο ακριβώς μπορεί να πει κανείς για τα δικά μου. Κι ακόμα πιο βαρετό είναι να ανοίξουμε την ίδια ακριβώς κουβέντα περί συμμαχιών και μεταβατικού.

  83. Γιούρι Κακάριν Δεκέμβριος 12, 2010 στις 5:05 μμ #


    Συνεχίζοντας τη συζήτηση από το σχόλιο σου 58 γύρω από τις προοπτικές της ΟΝΕ και της ΕΕ με βάση και τα σενάρια που παραθέτει το άρθρο που πόσταρα στο σχόλιο 46, φαίνεται ότι το βασικό πρόβλημα που καλούνται να επιλύσουν τα επιτελεία ΕΕ και ΟΝΕ είναι πώς δε θα χρεοκοπήσουν-πτωχεύσουν οι χώρες της ευρωπαικής περιφέρερειας (χωρίς να βάζουμε στο παιχνίδι τον παράγοντα λαικό κίνημα προς το παρόν), κάτι που φαίνεται ότι θα έχει πολύ οδυνηρές συνέπειες για το ευρωπαικό κεφάλαιο και για το μέλλον ΕΕ-ευρώ (τουλάχιστον αν γίνει με ανεξέλεγκτο τρόπο). Με δεδομένο το συνδυασμό μεγάλων χρεών (δημοσίων και ιδιωτικών), ύφεσης, δημοσιονομικών ελλειμάτων και αυξανόμενων επιτοκίων δανεισμού το πρόβλημα που καλούνται να λύσουν είναι εξαιρετικά σύνθετο. Η πρώτη επιλογή ήταν να δανειστούν τα υπό χρεωκοπία κράτη από τα υπόλοιπα και μάλιστα με σχετικά υψηλά επιτόκια μέσω του μηχανισμού που δημιουργήθηκε. Έτσι αποφεύχθηκε η χρεωκοπία της Ελλάδας το Μάιο, όμως πρόκειται για επιλογή που απλά δίνει κάποιο χρόνο (κάτι που ήδη φαίνεται, αφού ο μηχανισμός ήδη είναι ανεπαρκής) και μάλιστα οξύνει περισσότερο το πρόβλημα, καθώς το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται ραγδαία.

    Αυτό που γίνεται σε αυτή τη φάση ευνοεί ιδιαίτερα την οικονομία της Γερμανίας. Μειώνει τα επιτόκια δανεισμού της, της αποφέρει κέρδη λόγω δανειοδότησης των άλλων χωρών με υψηλότερα επιτόκια, ρίχνει την ισοτιμία του ευρώ όποτε χρειάζεται για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές, ενώ κυριολεκτικά διαλύει τις οικονομίες της περιφέρειας της ΟΝΕ με αποτέλεσμα να μπορεί να τις εξαγοράσει με εξευτελιστικό τρόπο το γερμανικό κεφάλαιο. Τα δύο προβλήματα αυτής της κατάστασης για τους γερμανούς είναι ότι μειώνεται η αγοραστική δύναμη των χωρών της περιφέρειας (όπου εξάγονται γερμανικά προιόντα) επομένως πλήττονται σε κάποιο βαθμό οι εξαγωγές της γερμανίας εκεί, ενώ δε μπορεί να είναι μόνιμη κατάσταση. Το ιδεώδες για τη Γερμανία θα ήταν να συνεχίζει να τσακίζει πολιτικά και οικονομικά όσες χώρες έχουν προβλήματα χρέους μέχρι στο τέλος να τις έχει κυριολεκτικά κατακτήσει (με οικονομικά μέσα).

    Για να γίνει κάτι τέτοιο δεν αρκεί ο υπάρχων μηχανισμός. Οι εναλλακτικές λύσεις έχουν καποια μειονεκτήματα για τη Γερμανία. Το ευρωομόλογο σημαίνει ότι θα αυξηθεί και το δικό της κόστος δανεισμού. Ο απευθείας δανεισμός κρατών από την ΕΚΤ σημαίνει ότι το ευρώ θα γίνει πολύ ασθενέστερο (λογικά θα ακολουθείται αντίστοιχη πολιτική με αυτή της FED), κάτι που οι γερμανοί φαίνεται πως θέλουν να αποφύγουν. Από την άλλη είναι ένα ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί συστηματικά (και έχει ιδιαίτερη σημασία για τις εξελίξεις) τι υποχωρήσεις είναι διατεθειμένη να κάνει η Γερμανία προκειμένου να μην διαλυθεί η ΕΕ και η ΟΝΕ. Εδώ πρέπει να έχουμε υπόψιν ότι η πλειοψηφία των γερμανικών εξαγωγών (ποσοστό άνω του 70% σύμφωνα με κάποια άρθρα) κατευθύνονται προς τις χώρες της ΕΕ. Αυτό σημαίνει ότι ενδεχόμενη διάλυση της ΟΝΕ ή της ΕΕ, με δεδομένες τις υποτιμήσεις των νέων νομισμάτων σε σχέση με το μάρκο, καθώς και την εμφάνιση μέτρων προστατευτισμού στις πιο αδύναμες οικονομίες, θα συνιστούσε τεράστιο πλήγμα για τη γερμανική οικονομία (που στηρίζεται ακριβώς στις εξαγωγές σε αυτές τις χώρες). Επομένως η Γερμανία δεν είναι και τόσο αδιάφορη ως προς τις προοπτικές της ΕΕ όσο εμφανίζεται σε κάποιες αναλύσεις που την παρουσιάζουν έτοιμη να εγκαταλείψει το καράβι αν χρειαστεί.

    Ενδιαφέρον σε σχέση και με τα προηγούμενα είναι και το ερώτημα τι δυνατότητες ελιγμών έχει το όλο σύστημα της ΟΝΕ και της ΕΕ μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της κρίσης. Για παράδειγμα αν στην Ελλάδα οδηγηθούμε τα επόμενα χρόνια σε κοινωνική έκρηξη και άρνηση να ακολουθηθεί η σημερινή ακραία επιθετική πολιτική, υπάρχουν δυνατότητες αποδοχής σχετικά μετριοπαθών αιτημάτων (όπως πχ η αναδιαπραγμάτευση και διαγραφή ενός σημαντικού μέρους του χρέους), μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ ή κάτι τέτοιο θα σημαίνει απαραίτητα και ρήξη με την ΟΝΕ και την ΕΕ; Αυτό σε μεγάλο βαθμό σχετίζεται με τις υποχωρήσεις που θα είναι διατεθειμένη να κάνει η Γερμανία για να μη διαλυθεί η ΕΕ. Είναι ακριβώς τα περιθώρια ελιγμών του κεφαλαίου που θα καταστήσουν διαχειριστικά ή επαναστατικά τέτοιου τύπου αιτήματα και όχι η καθαρή επαναστατική ιδεολογία. Αν το κεφάλαιο δε μπορεί να τα ενσωματώσει τότε στο βαθμό που θα έχουν γίνει αντικείμενο διεκδίκησης από μεγαλα κομμάτια της κοινωνίας θα κληθούν να τα υλοποιήσουν σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές δυνάμεις.

    Αυτά σα σχετικά σκόρπιες σκέψεις. Ελπίζω η συζήτηση σχετικά με την ΕΕ να συνεχιστεί.

    @Απολίθωμα
    Πιστεύω πως αν γράψεις ακόμη 2-3 σεντόνια με ειρωνίες, βρισιές, αναφορές στις ανεπάρκειες των γνώσεων μου στην ιστορία, (αλλά και τα μαθηματικά ,τη λογοτεχνία κ.ο.κ.), με υποτιθέμενες απόψεις μου που ποτέ δεν εξέφρασα (όπως για παράδειγμα ότι είμαι «οικονομικός επιστήμονας») και γενικότερα ό,τι άσχετο σου έρθει εκείνη τη στιγμή, μπορεί και να ξεχάσουμε το συγκεκριμένο ζήτημα που σου έθεσα και στο οποίο αποφεύγεις συστηματικά να απαντήσεις, το γεγονός δηλαδή ότι εκφράζεις απόψεις για ένα ζήτημα (στη συγκεκριμένη περίπτωση στο αίτημα περί διαγραφής του δημοσίου χρέους) χωρίς να έχεις κατανοήσει στοιχειωδώς βασικά πράγματα περί αυτού στη σημερινή συγκυρία. Συνέχισε έτσι, είσαι σε καλό δρόμο…

  84. a8lios Δεκέμβριος 12, 2010 στις 9:41 μμ #

    @Κακάριν
    Ποιά πράγματα δηλαδή δεν έχει κατανοήσει;

  85. a8lios Δεκέμβριος 12, 2010 στις 10:55 μμ #

    Τώρα το διάβασα το κείμενο! 😀

    «Το Συμβούλιο είναι πολύ σημαντικό, όχι τόσο γιατί δίνει μαζί με το Κοινοβούλιο την τελική έγκριση στις προτάσεις της Επιτροπής, αλλά κυρίως επειδή καθορίζει τις γενικές γραμμές προσανατολισμού της Ένωσης τις οποίες αναλαμβάνει να διατυπώσει νομικά η Επιτροπή. Το Συμβούλιο είναι το όργανο που εκφράζει το άρθροισμα της βούλησης των αστικών τάξεων. Ό,τι και να προστάξει όμως χρειεάζεται η μεσολαβήση της Επιτροπής για να πραγματοποιηθεί.»

    Γενικά δε πολυέπιασα πώς λειτουργεί το συμβούλιο και από ποιούς απαρτίζεται.
    Επίσης μπορείς να δώσεις το ρόλο που παίζει το συμβούλιο με κάποιο παράδειγμα;

    «Ο συγκεκριμένος στόχος στη συγκυρία θα ήταν η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής αρχίζοντας ίσως από τις τράπεζες ως τις πιο ευάλωτες.»

    Γιατί θεωρείς τις τράπεζες «πιο ευάλωτες»; Πιο ευάλωτες σε τί; Στην κοινωνικοποίηση;

    Πάρτε και αυτό:
    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5997691

  86. Y Δεκέμβριος 13, 2010 στις 12:35 πμ #

    @Αθλιος
    Το Συμβούλιο είναι ο όργανο όπου εκπρωσοπούνται οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της ΕΕ. Κάθε χώρα έχει ψήφους ανάλογα με τον πληθυσμό της. Τα περισσότερα θέματα αποφασίζονται με ενισχυμένη πλειοψηφία και κάποια ακόμα με ομοφωνία. Συναντιέται σε διάφορες συνθέσεις σε επίπεδο υπουργών: ΕCOFIN υπουργοί οικονομικών, άλλο περιβάλλοντος μέχρι τη Σύνοδο Κουρφής που είναι οι αρχηγοί κρατών http://www.consilium.europa.eu/showPage.aspx?id=426&lang=en

    Αναφέρω στο κείμενο ότι άπειρες αποφάσεις κλειδώνουν σε επίπεδο υπαλλήλων των υπουργείων στις Βρυξέλλες (Επιτροπές Comitology αν πρόκειται για τον τρόπο εφαρμογής νομοθετημάτων)

    Το ότι οι ιδιωτικές τράπεζες είναι αυτή τη στιγμή ευάλωτες είναι πασιφανές. Η θεωρία του νεοφιλελευθερισμού δεν έλεγε ότι θα χρειαστούν κάποια στιγμή γιγαντιαίες εισροές ρευστού από τα κράτη για να συνεχίσουν να λειτουργούν. Πόσο μάλλον το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ δόθηκε το 2008 σε κρατικές ενισχύσεις σε τραπεζικές κυρίως επιχειρήσεις. Αυτό συνιστά τη μεγαλύτερη κρατική επιδότηση στην ιστορία, κι αυτό ενώ υποτίθεται ότι είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη στις αγορές που ήταν αυταπόδεικτο ότι λειρτουργούν καλύτερα από το δημόσιο.

    To σκίτσο αυτό αποδίδει εύγλωτα την κατάσταση: http://www.bendib.com/newones/2009/may/small/5-25-Cayman-Islands.jpg

    Αυτά έκαναν τον Γκρίσπαν να παραμιλά και να λέει ότι για τον καπιταλισμό δε βλέπει μέλλον με τα υπάρχοντα εργαλεία και να μην αποκλείει μία στροφή της κοινωνίας προς τον προγραμματισμό.

    Πανίσχυροι άλλωτε οργανισμοί φαινομενικά ανεξάρτητοι από τις κυβερνήσεις, εξαρτώνται τώρα από αυτές και η μοίρα τους γίνεται καθαρά πολιτικό ζήτημα. Έτσι είχαμε το δημοψήφισμα στην Ισλανδία όπου ο λαός αρνήθηκε να πληρώσει αλλά η κυβέρνηση του συνεχίζει από ότι φαίνεται να προσπαθεί να βρει τρόπο να τον προδώσει.

    Η Ιρλανδία μπήκε σε πρόγραμμα καθαρά για μην αφήσει τις τράπεζες να πτωχεύσουν. Λίγo καιρό πριν έδωσε 30 δισ. σε τράπεζα εκτινάσοντας το έλλειμα της σε αστρονομικά επίπεδα.

    Στην Ελλάδα τους έχουμε δώσει μέχρι τώρα 68 δισ.

    Είναι νομίζω πολύ απλό να πεις: να μη τους τα δώσουμε. Να τις αφήσουμε να φαληρίσουν. Το κράτος να εγγυθηθεί τους μικροκαταθέτες και να τις πάρει υπό τον έλεγχο του. Και να διεκδικήσουμε ένα μάξιμουμ δημοσίου και εργατικού ελέγχου. Ποιος θα είναι εναντίον μας σε αυτό??
    Γιατί δεν είναι απλό να συσπειρώσεις πάνω σε αυτό? Αυτό συνεχίζοντας να λέμε ότι θέλουμε άλλη εξουσία που θα θέσει τα πάντα υπό τον έλεγχο των εργαζομένων. Τι μας εμποδίζει να λέμε και τα δύο?

    @Κακάριν
    Όπως πολύ σωστά διαπιστώνεις πολλά πράγματα εξαρτώνται από την επιλογή που θα κάνει αυτή τη στιγμή η γερμανική αστική τάξη.

    Η ‘σώφρον’ επιλογή είναι η ομοσπονδιοποίηση από την άποψη ότι βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον είναι λιγότερο απρόβλεπτη από τη διάλυση της Ευρωζώνης όπως την ξέρουμε σήμερα.
    Κατά τα άλλα υπάρχουν πολλοί λόγοι να είμαστε όλο και λιγότερο βέβαιοι για τη ‘σοφρωσύνη’ των καπιταλιστών.

    Και ο δανεισμός από την ΕΚΤ το ίδιο τελικό αποτέλεσμα θα έχει με την αύξηση του τωρινού πακέτου σταθερότητας και το ‘Ευρω-ομόλογο’ αφού όλα βάζουν τη Γερμανία να πληρώσει για τα χρέη των άλλων και κάνουν το χρέος και δικό της πρόβλημα (και τεχνικά μιλώντας).

    Πάντως άμα πάνε για σταδιακή ομοσπονδιοποίηση μέσω της σταδιακής εναρμόνισης των προϋπολογισμών μέχρι τη φορολογική ένωση, πραγμάτωση αυτού που λες θα είναι, δηλ. η »Γερμανία (…) να συνεχίζει να τσακίζει πολιτικά και οικονομικά» την υπόλοιπη Ευρώπη την οποία θα έχει »κυριολεκτικά κατακτήσει (με οικονομικά μέσα).» (μετά την τρίτη κι επιχυμένη της προσπάθεια που λέει κι ο Leigh Phillips).

    Αν αναλάβουν να… ‘πληρώσουν’ γι’αυτή την ομοσπονδιοποίηση (άσχετο από που έρχονται πραγματικά τα λεφτά) θα θέλουν να την κάνουν και όπως θέλουν δε βρίκεται?

    Ο Μιττεράν κατά την πτώση του Τείχους πόνταρε λάθος ότι με το Ευρώ ‘έδενε κότσο’ τους Γερμανούς και το μάρκο τους. Τώρα, να δούμε αν οι σύγχρονοι Πεταίν θα επικρατήσουν στη Γαλλία. Προς το παρόν πάντως Ντε Γκωλ δε φαίνεται να υπάρχει.

    Πάρτε εδώ κι έναν ακόμα »αριστερό» που προτείνει να βοηθήσουμε τους Γερμανούς βιομήχανους να φτιάξουν την ομοσπονδία μαζί με τους άλλους αστούς γιατί άμα λέει τους βοηθήσουμε θα μας δώσουν ‘ευρωπαϊκό κατώτατο μισθό’ για αντάλλαγμα http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=372789&ct=114&dt=12%2F12%2F2010
    (για κόκκαλο στο πιστό σκυλί δηλαδή)

    Αυτό που λες Κακάριν με τα αιτήματα – σάρισσες είναι πάρα πολύ σωστό. Ορισμένα αιτήματα που μας φαίνονται λάιτ και άπαχα επειδή έχουμε χαροκαεί από τη σοσιαλδημοκρατία και τον ευρω-κομμουνισμό (κι έχει ένα δίκιο να βάζει αλάρμ ο Μπρεζ) μπορούν να αποσταθεροποιήσουν σε αποφασιστικό βαθμό όλες αυτές τις λεπτότατες ενδοκαπιταλιστικές ισορροπίες που περιγράφουμε.

    Μίλησες για ‘τα περιθώρια ελιγμών του κεφαλαίου’ που μειώνονται και για τη μείωση της δυνατότητας του ενσωμάτωσης αιτημάτων. Ο Στέργιος είπε παραπάνω για την ‘έλλειψη ευελιξίας ανάμεσα στα επίπεδα’. Αυτά είναι ευκαιριες που πρέπει να δούμε συγκεκριμένα πώς θα αξιοποιήσουμε.

    Σε σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία και το ΚΕΑ πάντως έχουμε ένα ξεκάθαρο αβαντάζ. Οι τύποι έχουν ορκιστεί να πεθάνουν μαζί με την ΕΕ. Οποιοδήποτε αίτημα κρατικοποίησης κλπ. λοιπόν όταν μπαίνει σε αντίθεση με νόμους και αρχές της ΕΕ και αναδεικνύει τη ρήξη μαζί της ως προϋπόθεση σταματά να είναι ενσωματόσιμό από αυτούς και μετράει υπέρ μας.

  87. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 13, 2010 στις 9:19 πμ #

    Γιούρι @ 83
    «Είναι ακριβώς τα περιθώρια ελιγμών του κεφαλαίου που θα καταστήσουν διαχειριστικά ή επαναστατικά τέτοιου τύπου αιτήματα και όχι η καθαρή επαναστατική ιδεολογία. Αν το κεφάλαιο δε μπορεί να τα ενσωματώσει τότε στο βαθμό που θα έχουν γίνει αντικείμενο διεκδίκησης από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας θα κληθούν να τα υλοποιήσουν σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές δυνάμεις.»
    Τα επαναστατικά αιτήματα δεν ετεροπροσδιορίζονται από τη δυνατότητα του κεφαλαίου να τα ενσωματώσει ή όχι κάποια δεδομένη στιγμή. Το κεφάλαιο γενικώς έχει αποδείξει ότι έχει την ευελιξία να ενσωματώνει και το πιο ακραίο αίτημα, αρκεί αυτή η ενσωμάτωση να εξασφαλίζει την συνέχιση της ύπαρξής του και επίσης έχει αποδείξει ότι έχει την δυνατότητα να ακυρώνει οποιαδήποτε παραχώρηση έχει κάνει όταν περάσει ο κίνδυνος.
    Το μόνο αίτημα που δεν μπορεί να ενσωματώσει το κεφάλαιο είναι αυτό της κατάργησής του. Ένα αίτημα, μπορεί, κάποια δεδομένη ιστορική στιγμή και για δεδομένους λόγους, να προκαλέσει δυσκολία αποδοχής του στο κεφάλαιο. Αν αυτό το αίτημα αναλάβουν να το υλοποιήσουν σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές δυνάμεις, έστω και εν είδει επανάστασης, τότε αυτή η υλοποίηση, αντικειμενικά, θα έχει γίνει για λογαριασμό και προς (μέσο,μακρο, κόντο – πρόθεσμο) όφελος του κεφαλαίου και οι δυνάμεις που θα συμμετάσχουν σε αυτή την υλοποίηση θα είναι κατ ουσία ρεφορμιστικές.
    Είναι λάθος κατά τη γνώμη μου, να προσπαθούμε να βρούμε αιτήματα τα οποία απλά δυσκολεύουν το κεφάλαιο για να τα χρησιμοποιήσουμε σαν μοχλούς ανατροπής του.
    Θα μείνουμε με το μοχλό στο χέρι!

  88. Y Δεκέμβριος 13, 2010 στις 1:36 μμ #

    @Λαθρά
    Να πας να κουρευτείς κι εσύ και η επαναστατική αγνότητα ‘που δεν ετεροπροσδιορίζεται’. Δεν σκέφτεστε σαν κομμουνιστές. Σαν Ιεχωβάδες σκέφτεστε. Το τι είναι επαναστατικό αλλάζει από εποχή σε εποχή. Το ότι οι επαναστάτες δεν εκμεταλλεύονται τις αντιθέσεις του συστήματος είναι καινούριο κι αυτό. Λενιστικό μήπως κι αυτό?

    Λαθρά, έχεις περισσότερη εμπιστοσύνη στον καπιταλισμό από τον Γκρίνσπαν φίλε μου. Κατά βάθος αυτό σημαίνει ότι δεν πιστεύεις καθόλου ότι μπορείς να τον νικήσεις.

    Και να που το ακούσαμε κι αυτό, εκτός από τζάμια, μέτωπο και τα ρέστα, εσύ θες να το ανατρέψεις και χωρίς μοχολούς!!! Ρε δε μπας να κάνεις αυτοσυγκέντρωση μπας και πέσει λέω εγώ καλύτερα.

    Γαμώ τη καθαρότητα σας. Ιεχωβάδες.

  89. Αντώνης Δεκέμβριος 13, 2010 στις 3:32 μμ #

    @ Γιουρι

    Γράφεις: «Για παράδειγμα αν στην Ελλάδα οδηγηθούμε τα επόμενα χρόνια σε κοινωνική έκρηξη και άρνηση να ακολουθηθεί η σημερινή ακραία επιθετική πολιτική, υπάρχουν δυνατότητες αποδοχής σχετικά μετριοπαθών αιτημάτων (όπως πχ η αναδιαπραγμάτευση και διαγραφή ενός σημαντικού μέρους του χρέους), μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ ή κάτι τέτοιο θα σημαίνει απαραίτητα και ρήξη με την ΟΝΕ και την ΕΕ; Αυτό σε μεγάλο βαθμό σχετίζεται με τις υποχωρήσεις που θα είναι διατεθειμένη να κάνει η Γερμανία για να μη διαλυθεί η ΕΕ. Είναι ακριβώς τα περιθώρια ελιγμών του κεφαλαίου που θα καταστήσουν διαχειριστικά ή επαναστατικά τέτοιου τύπου αιτήματα και όχι η καθαρή επαναστατική ιδεολογία. Αν το κεφάλαιο δε μπορεί να τα ενσωματώσει τότε στο βαθμό που θα έχουν γίνει αντικείμενο διεκδίκησης από μεγαλα κομμάτια της κοινωνίας θα κληθούν να τα υλοποιήσουν σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές δυνάμεις.»

    Ακριβώς εκεί είναι και η ουσία της διαφωνίας μας. Θεωρείς ότι τα περιθώρια των ελιγμών του κεφαλαίου είναι που καθιστούν επαναστατικό ή ρεφορμιστικό ένα αίτημα. Ουσιαστικά λες ότι ο συσχετισμός δύναμης καθορίζει και το ποιό θα πρέπει να είναι το αίτημα. Η τακτική λοιπόν απαντάει μόνο στο συσχετισμό δύναμης.

    Η δικιά μου γνώμη είναι ότι τα μέτρα αυτά μπορεί να τα εφαρμόσει ΜΟΝΟ μια σοσιαλιστική εξουσία. Το κεφάλαιο αν τα ενσωματώσει, θα τα φορτώσει πάλι στις πλάτες της ε.τ. Άρα το όποιο αίτημα θα πρέπει να επικαλύπτεται από την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων που είναι και η πηγή της εξουσίας των μονοπωλίων.

    Για την εξειδίκευση των οικονομικών αιτημάτων, θα επανέλθω με μια πιο συνεπή ανάλυση.

  90. Γιούρι Κακάριν Δεκέμβριος 13, 2010 στις 4:04 μμ #

    @ Άθλιος

    Στο σχόλιο μου 72 αναφέρομαι σε μια συγκεκριμένη θέση που διατυπώνει το απολίθωμα στο σχόλιό του 61. Σύμφωνα με αυτή ενδεχόμενη διαγραφή του χρέους δεν θα έχει κανένα κόστος για το κεφάλαιο. Σε αντίθεση με αυτή την αυθαίρετη θέση υπάρχει πληθώρα άρθρων που τεκμηριώνουν γιατί το κεφάλαιο θα πληγεί (τουλάχιστον σε οικονομικό επίπεδο) σε περίπτωση διαγραφής του ελληνικού δημόσιου χρέους. Προφανώς μιλάμε για κάτι αυτονόητο: όταν έχεις πάρει ένα δάνειο από μια τράπεζα και μετά δεν της το πληρώσεις είναι σαφές ότι η τράπεζα έχει οικονομικό κόστος. Μάλιστα στο περιβάλλον της παρούσας κρίσης και της αστάθειας του χρηματοπιστωτικού συστήματος παγκόσμια η διαγραφή του ελληνικού (και μόνο, φανταστείτε να το κάνουν κι άλλοι) δημόσιου χρέους θεωρείται ότι θα οδηγήσει σε άμεση κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών (που αναγκαστικά θα πρέπει να κρατικοποιηθούν), και σε αποσταθεροποίηση του ευρωπαικού (πιθανόν και όχι μόνο) χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό ακριβώς καταδεικνύει και η αγωνία των ευρωπαίων (ακόμη και των αμερικανών) το Μάιο να αποφευχθεί το ενδεχόμενο πτώχευσης (που δεν ταυτίζεται με τη διαγραφή του χρέους, αλλά συνιστά μια άλλη μορφή διακοπής της αποπληρωμής του χρέους) του ελληνικού δημοσίου. Δεν έχω διαβάσει κανένα άρθρο που να τεκμηριώνει ότι δε θα υπάρξουν αυτές οι συνέπειες (αν έχετε βρει κάποιο μπορείτε να το στείλετε). Ακόμη και όσοι ασκούν κριτική σχετικά με το αίτημα της διαγραφής του χρέους δεν ισχυρίζονται ότι κάτι τέτοιο δεν εχει κόστος για το κεφάλαιο, αλλά ότι δεν είναι επαρκές για την αλλαγή των σχέσεων παραγωγής (δεν μπαίνω στη συζήτηση για το αν κάτι τέτοιο είναι βάσιμο ή όχι). Με βάση όλα αυτά έχω κάθε δικαίωμα να συμπεράνω ότι το απολίθωμα δεν έχει καταλάβει ούτε τα στοιχειώδη σχετικά με το ζήτημα του χρέους στον καπιταλισμό γενικά, αλλά και στην παρούσα συγκυρία πιο συγκεκριμένα. Αυτό βέβαια ουδόλως τον εμποδίζει να «ηγείται» της εκστρατείας εναντίον του αιτήματος της διαγραφής του χρέους σε διάφορες συζητήσεις. Αυτό λοιπόν που τονίζω στις απαντήσεις μου στο απολίθωμα είναι ότι οι στοιχειώδεις γνώσεις γύρω από ένα ζήτημα αποτελούν προϋπόθεση για την υιοθέτηση μιας άποψης σχετικά με αυτό. Τουλάχιστον για όσους θέλουν να επικαλούνται τον κομμουνισμό ως επιστημονικά τεκμηριωμένη προοπτική για την ανθρωπότητα.

  91. Γιούρι Κακάριν Δεκέμβριος 13, 2010 στις 5:00 μμ #

    @Λαθρα, Αντώνη

    Άποψή μου είναι ότι υπάρχουν ιστορικές στιγμές που λόγω της όξυνσης μιας σειράς κοινωνικών αντιφάσεων (όχι μόνο των ταξικών, αλλά και εθνικών, ενδοιμπεριαλιστικών κ.α.) οι πολιτικοί εκφραστές του κεφαλαίου αδυνατούν να ενσωματώσουν αιτήματα (ακριβώς γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι ανεκτό για τα συμφέροντα του κεφαλαίου) που σε μια διαφορετική ιστορική στιγμή θα μπορούσαν πολύ εύκολα να ενσωματωθούν. Υπάρχουν ιστορικές στιγμές που ακόμη και ένα αίτημα για έξοδο από τον πόλεμο ή για αναδιανομή της γης (που μάλλον δεν εντάσσονται στα «καθαρά επαναστατικά» αιτήματα) μπορεί να συσπειρώσει μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας γύρω από ένα επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, ακριβώς γιατί κανένας εκφραστής του κεφαλαιόυ δε μπορεί να το ενσωματώσει. Οι ιστορικές αυτές στιγμές είναι οι περίοδοι κρίσης του καπιταλισμού (μάλιστα ιστορικά συνήθως η εμφάνιση επαναστάσεων σχετίζεται με το συνδυασμό κρίσης και πολέμου). Κατ΄αντίστοιχο τρόπο ένα αίτημα για αναδιαπραγμάτευση και μερική διαγραφή (της τάξης του 60-70%) ή για άρνηση του χρέους μιας χώρας ή για κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος (που το κεφάλαιο έχει ενσωματώσει στο παρελθόν, πχ Αργεντινή το 2001, ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80) μπορεί να μην μπορούν να ενσωματωθούν σε συνθήκες κρίσης. Το ζήτημα των περιθωρίων για ελιγμούς που έχει το κεφάλαιο σήμερα δεν έχει αναλυθεί συστηματικά από κανέναν (και είναι αντικειμενικά δύσκολο να γίνουν εκτιμήσεις, συνήθως αυτά αποδεικνύονται στην πράξη). Ωστόσο με αυτό το σκεπτικό είναι τελείως αυθαίρετο να θεωρούμε ότι επειδή στην Αργεντινή είχαμε μια τέτοια εξέλιξη (σε περίοδο παγκόσμιας ανάπτυξης) μπορεί κάτι αντίστοιχο να γίνει και στη συγκυρία αυτή στην Ελλάδα. Δεν το αποκλείω αλλά αυτό θα πρέπει να τεκμηριωθεί.

    Επίσης είναι τελείως αυθαίρετο να θεωρείται ότι αν επιτευχθεί μια διαγραφή του χρέους στην Ελλάδα μέσα στα πλαίσια της κυριαρχίας του κεφαλαίου, κάτι τέτοιο θα είναι σίγουρα ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων. Αν γενικευτεί αυτή η θέση είναι σα να ισχυριζόμαστε ότι όποια κατάκτηση και να έχουν οι εργαζόμενοι στα πλαίσια του καπιταλισμού θα είναι εναντίον τους (μια αντίληψη ξένη προς το μαρξισμό). Αντίθετα υπάρχουν διεκδικήσεις που βελτιώνουν τη θέση των εργαζομένων σε περίπτωση που επιτευχθούν ακόμη και μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού και γι’ αυτό οι κομμουνιστές πάντοτε είχαν τέτοιου τύπου διεκδικήσεις στο πρόγραμμά τους (πχ αυξήσεις μισθών, μείωση του αναγκαίου χρόνου, δικαιότερη φορολογία κ.α.). Μια τέτοια διεκδίκηση είναι κατά τη γνώμη μου και η διαγραφή του χρέους (δεν είναι τυχαίο ότι αποτελούσε πάγιο αίτημα του κομμουνιστικού κινήματος σε αντίστοιχες φάσεις, ενώ ακόμη και το ΚΚΕ στο παρελθόν το είχε στο πλαίσιο των αιτημάτων του). Με δεδομένο ότι όσο υπάρχει το χρέος κάποιος πρέπει να το πληρώνει (και δεν είναι το κεφάλαιο αυτό που το κάνει) μια διαγραφή του αποτελεί αναμφισβήτητα νίκη για τους εργαζόμενους (και ήττα για το τραπεζικό κεφάλαιο) ακόμη και μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού (αν και πολύ αμφιβάλλω αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό χωρίς ρήξη με τα συμφέροντα του κεφαλαίου).

    Κλείνοντας, δύο επισημάνσεις πάνω στα λεγόμενα του Αντώνη. Καταρχήν θεωρώ ότι στο σχόλιο 89 υπάρχει μια αντίφαση. Λες:

    «Η δικιά μου γνώμη είναι ότι τα μέτρα αυτά μπορεί να τα εφαρμόσει ΜΟΝΟ μια σοσιαλιστική εξουσία. Το κεφάλαιο αν τα ενσωματώσει, θα τα φορτώσει πάλι στις πλάτες της ε.τ»

    Αφού τα μέτρα μπορεί να τα εφαρμόσει μόνο μια σοσιαλιστική εξουσία αυτό συνεπάγεται ότι το κεφάλαιο δε μπορεί να τα ενσωματώσει. Αν μπορεί να τα ενσωματώσει (δηλαδή να τα υλοποιήσει, αυτό είναι ενσωμάτωση) τότε μπορεί να τα εφαρμόσει και αυτό. Και τα δύο δε γίνονται. Επίσης αν μπορεί να τα εφαρμόσει μόνο μια σοσιαλιστική εξουσία αυτό σημαίνει ότι τα μέτρα αυτά είναι επαναστατικά και όχι ρεφορμιστικά. Εδώ μάλλον διαφωνείτε με το λαθραναγνώστη.

    Επίσης ισχυρίζεσαι ότι «Θεωρείς ότι τα περιθώρια των ελιγμών του κεφαλαίου είναι που καθιστούν επαναστατικό ή ρεφορμιστικό ένα αίτημα. Ουσιαστικά λες ότι ο συσχετισμός δύναμης καθορίζει και το ποιό θα πρέπει να είναι το αίτημα. Η τακτική λοιπόν απαντάει μόνο στο συσχετισμό δύναμης».

    Η πρώτη πρόταση είναι σωστή, αυτό θεωρώ. Οι επόμενες ωστόσο δε συνεπάγονται από αυτό που ισχυρίζομαι στην εν λόγω πρόταση. Τα περιθώρια ελιγμών του κεφαλαίου δεν τα εννοώ ως «συσχετισμό δύναμης», αλλά ως τα όρια επιβίωσης που τίθενται αντικειμενικά στο κεφάλαιο σε μια συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. Η τακτική των κομμουνιστών καθορίζεται από τα αντικειμενικά συμφέροντα της εργατικής τάξης σε κάθε ιστορικό πλαίσιο και από το τι προωθεί τη στρατηγικού του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.

  92. Αντώνης Δεκέμβριος 13, 2010 στις 5:48 μμ #

    με ρε συ Γιουρι ακριβώς αυτό είναι «το περιθώριο ελιγμών». Ο συσχετισμός δύναμης. Είτε μεταξύ της αστικής και εργατικής τάξης είτε μεταξύ αστικών τάξεων και των εργατικών τους. Επομένως αν καλείται να διαμορφώσει το επαναστατικό κίνημα τακτική βάσει αυτού, πού κατάλαβα λάθος;
    Επίσης θεωρώ λίγο (πολύ το θεωρώ αλλά τεσπα) οικονομίστικο τον τρόπο που το βάζεις. Δηλαδή ποιά είναι τα «αντικειμενικά όρια επιβίωσης του κεφαλαίου»; Καταρχήν γεννιούνται μια σειρά ερωτήματα: Ποιανού καφαλαίου; του εθνικού; του διεθνούς; και αν πλησιάζουμε αυτά τα όρια με «αντικειμενικό» τρόπο τότε από πού προκύπτει η ανισόμετρη ανάπτυξη;
    Κατά τη γνώμη μου (νομίζω και του Μαρξ αλλά ας μη το βαρύνουμε) δεν υπάρχουν «αντικειμενικά όρια επιβίωσης». Το κεφάλαιο θα ρίξει και πυρηνικές βόμβες και θα καταστρέψει τόσες παραγωγικές δυνάμεις όσες χρειάζεται για να επιβιώσει. Το ζήτημα είναι να μπορεί η ε.τ. στον αδύναμο κρίκο να ανατρέψει την πολιτική εξουσία του κεφαλαίου. Όχι να το «αναγκάσει» να πάρει μέτρα αυτοκαταστροφικά για το ίδιο γιατί απλούστατα δε θα τα πάρει ποτέ. Θα προτιμήσει να μας στείλει όλους φυλακή ή να στρέψει πχ μια ξένη χώρα να το κάνει. Να κάνει δηλαδή πόλεμο.
    Το αντικεμενικό λοιπόν (δε ξέρω αν το είπα πλέρια αλλά τεσπα αυτό θέλω να πώ) είναι το επίπεδο της ταξικής πάλης και μόνο αυτό δείχνει τα αντικειμενικά όρια της εξουσίας του κεφαλαίου.

    Στο β τώρα.
    Αν το επίπεδο της ταξικής πάλης, η συσπείρωση και η συγκέντρωση δυνάμεων για την ανατροπή του καπιταλισμού εξυπηρετείται από τέτοια αιτήματα έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης σε πάρα πολλά άλλα ποστ. Αν πάντως αντιλαμβάνεσαι τα αιτήματα αυτά ως μέτρο πίεσης για την περεταίρω όξυνση της κρίσης του κεφαλαίου, τότε μπορώ να σου πώ ότι η διεθνής εμπειρία δε σε επιβεβαιώνει, αν και το αρχικό πνεύμα είναι σωστό. Σωστό με την έννοια ότι το εργατικό-επαναστατικό κίνημα πρέπει να βρίσκει ελλιγμούς που να εντείνουν και να βαθαίνουν την κρίση του κεφαλαίου σε δοσμένες ιστορικές συνθήκες. Αυτό (από ότι καταλαβαίνω) θέλει να πει και ο Υ, παρόλους τους βερμπαλισμούς του.
    Τώρα όμως που βρισκόμαστε στη συγκυρία της όξυνσης της κρίσης και της ανασυγκρότησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος και πριν την αντεπίθεση, θεωρώ ότι πρέπει να ζυμώνεται το αίτημα (σαν άμεσο αίτημα τακτικής) της κοινωνικοποίησης όλων των συγκεντρωμένων μέσων με παράλληλη αποδέσμευση από την Ε.Ε.
    Σε αυτό οριοθετείται η επαναστατική πολιτική και από την παλιά νεοκεϋνσιανή άποψη του δημοσίου τομέα τύπου 70-80 αλλά και από την καταστρεπτική λογική των οπορτουνιστών που δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από την Ε.Ε. (και τον άλλο επανιδρυμένο δρόμο της που είναι εφικτός!).

    Σαν συνδικάλας (είδες Υ;;;) που είμαι ρώτησα λοιπόν ένα συνασπισμένο (του αριστερού κομματιού) σε ένα πάρτι προχτές: Γιατί λέτε ρε παιδιά παύση πληρωμών-κρατικοποίηση τραπεζών-έξοδο από το Ευρώ; Γιατί τα βάζετε σε άρνηση και δεν τα κάνετε κατάφαση: Έκδοση δραχμής-τραπεζικές επενδύσεις κρατικού πυλώνα-υποτίμηση και διαπραγμάτευση του νέου νομίσματος (με παράλληλο κούρεμα ή διαγραφή ή ότι άλλο θέλετε) και μου απάντησε ότι αυτό θα έκανε τα αιτήματα διαχειριστικά!

  93. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 13, 2010 στις 5:52 μμ #

    Κακάριν αρχίζω να σιγουρεύομαι ότι δεν καταλαβαίνεις σχεδόν τίποτα από πολιτική, που εκτός από γνώσεις θέλει και ταξικό κριτήριο. Αυτό φαίνεται από το τι καταλαβαίνεις ως πολιτικά αιτήματα και θα φανεί πιο καθαρά, αν σταματήσεις να αποφεύγεις συστηματικά το κομμάτι της στρατηγικής κι απαντήσεις στο πώς συνδέονται όλα αυτά με το στρατηγικό σου στόχο και ποιος ακριβώς είναι αυτός. Αντιλαμβάνομαι ότι έχεις τους λόγους σου να το αποφεύγεις, αλλά εκεί είναι όλη η ουσία.

    Οι οικονομολόγοι μπορεί να έχουν χρήσιμες προτάσεις και παρατηρήσεις που πρέπει να πάρουμε υπόψη μας, αλλά δε μπορούν να διαμορφώνουν την τακτική και το πολιτικό μας πρόγραμμα. Πρέπει φυσικά να παρακολουθούμε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αλλά το ζητούμενο είναι πώς τις οξύνουμε και τις αξιοποιούμε.

    Οι μπολσεβίκοι πχ δεν πρόβαλαν ξεκομμένα αιτήματα (για έξοδο από τον πόλεμο και αναδιανομή της γης) που βασίζονταν στις οξυμένες αντιθέσεις της εποχής, αλλά αξιοποίησαν αυτό ακριβώς το πλέγμα των αντιθέσεων για να αποσπάσουν τον αδύναμο κρίκο της ρωσίας από την ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Κι αυτό ακριβώς ήταν που όξυνε ακόμα πιο πολύ τις αντιφάσεις. Το ντόμινο που απείλησε να γκρεμίσει τον καπιταλισμό ήταν μια σειρά επαναστάσεων (γερμανία, ουγγαρία, δυνάμει επαναστατική κατάσταση στην ιταλία) που ακολούθησαν το ρωσικό παράδειγμα. Όχι κάποιο αίτημα-σάρισα που δε μπόρεσε να ενσωματώσει ο καπιταλισμός.

    Η σημερινή κρισιακή συγκυρία εμπεριέχει αντικειμενικά την απαξίωση κεφαλαίων και την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, που οξύνουν τις αντιφάσεις του καπιταλισμού αλλά δεν τον γκρεμίζουν. Παρομοίως, η παύση πληρωμών ζορίζει μια μερίδα κεφαλαιοκρατών (ευνοώντας κάποιους άλλου που έχουν τζογάρει στην χρεωκοπία της ελλάδας) αλλά δεν φέρνει κάποιο αποφασιστικό χτύπημα στο σύστημα συνολικά (αυτό καλούνται να το κάνουν οι εργαζόμενοι) ούτε το κάνει να τρίζει από τα θεμέλια περισσότερο απ’ όσο έτριζε. Όσο όμως οι αστοί κρατάνε το πάνω χέρι θα στέλνουν το λογαριασμό με τα σπασμένα σε εμάς και μετακυλίουν το παλούκι στο δικό μας κώλο.

    Η διαγραφή του χρέους από μόνη της δεν απαντά στη συγκυρία της κρίσης, ούτε καν στην επιμέρους πτυχή του χρέους, γιατί δεν χτυπά τα αίτια που το δημιούργησαν. Είναι φανερό ότι χρειάζεται μια πιο ολοκληρωμένη απάντηση. Η οξυμένη κρίση του καπιταλισμού βάζει επί τάπητος θέμα υπέρβασής του.

    Ποια είναι η απάντηση των οικονομολόγων και των υποστηρικτών τους σε όλα αυτά;
    Ότι δεν τίθεται άμεσα θέμα σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Η προβολή της επαναστατικής διεξόδου από την κρίση, τα ανάγει όλα στη δευτέρα παρουσία. Θέλουν αναδιαπραγμάτευση ή διαγραφή χρέους, έξοδο από το ευρώ για να αυξήσουμε τις εξαγωγές και να είμαστε -καπιταλιστικά- ανταγωνιστικοί, κρατικοποίηση τραπεζών για να μην πτωχεύσουν, με εργατικό έλεγχο για τον οποίο ο λένιν έλεγε ότι μπαίνει πάντα μαζί και πίσω από το θέμα του κράτους, αναδιανομή εισοδήματος και ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας για να βγούμε από την κρίση (κλασική κείνσιανή συνταγή), διευρυμένο δημόσιο τομέα κτλ. με άλλα λόγια να κάνουμε την καρδιά του συστήματος (χρηματοπιστωτικός τομέας) να χτυπά φιλολαϊκά χωρίς όμως να το σκοτώσουμε. Απλώς θα του φέρουμε ένα ρήγμα και θα ανοίξουμε το δρόμο για το σοσιαλισμό, που θα έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά κανείς δεν έχει εξηγήσει το πώς ακριβώς προκύπτει αυτή η σύνδεση (και για πολλούς δεν προκύπτει συνειδητά).

    Αυτοί καλά κάνουν από την πλευρά τους. Εμείς όμως;
    Γιατί αρνούμαστε να βγάλουμε διδάγματα από το παράδειγμα της αργεντινής που έμεινε στου δρόμου τα μισά, χωρίς πολιτική στόχευση και σήμερα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι πριν; Γιατί δε βγάζουμε διδάγματα από τον ελληνικό χώρο έστω και την ενσωμάτωση ενός πολύ ρωμαλέου και ριζοσπαστικού μεταπολιτευτικού ρεύματος με τα ιδεολογήματα του εργατικού ελέγχου και τις εντός καπιταλισμού κοινωνικοποιήσεις ου εξυγίαναν τις προβληματικές επιχειρήσεις και τις παρέδωσαν καθαρές στο κεφάλαιο;

  94. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 13, 2010 στις 6:22 μμ #

    Y @ 88,
    Εγώ δεν είπα να ανατρέψουμε το κεφάλαιο χωρίς μοχλούς. Είπα ότι η επιλογή αιτημάτων που δυσκολεύουν το κεφάλαιο, είναι πολύ αδύνατος μοχλός για τέτοιο έργο και θα μας μείνει στο χέρι. Και στο κάτω για να ανατρέψεις το κεφάλαιο, πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι αυτός είναι ο στόχος σου. Διαφορετικά, μπορεί να στέκεσαι μ έναν πολύ δυνατό μοχλό στο χέρι και δεν θα ξέρεις τι να τον κάνεις. Και εδώ να σου απαντήσω σε αυτό που με κατηγορείς ότι λέω «Το ότι οι επαναστάτες δεν εκμεταλλεύονται τις αντιθέσεις του συστήματος…………. «.
    Ναι οι επαναστάτες εκμεταλεύονται τις αντιθέσεις του συστήματος, αλλά με σκοπό και συνείδηση, να τις χρησιμοποιήσουν για την ανατροπή του.
    Όχι για να τις επιλύσουν προς όφελος του συστήματος και του δικού τους.

  95. Y Δεκέμβριος 13, 2010 στις 6:42 μμ #

    Δεν έχω διαβάσει τα υπόλοιπα προς το παρον μόνο τους παραλογισμούς του Λαθραγνώστη.

    ‘η επιλογή αιτημάτων που δυσκολεύουν το κεφάλαιο, είναι πολύ αδύνατος μοχλός’. Α. Δηλαδή ας πούμε η επιλογή αιτημάτων που ΔΕ δυσκλολεύουν το κεφάλαιο έιναι πιο δυνατός μοχλός. Η΄ ίσως τα αιτήματα δεν είναι μοχλοί. Μultiple choice. Ποιο από τα τρία διαλέγεις?

    ‘Ναι οι επαναστάτες εκμεταλεύονται τις αντιθέσεις του συστήματος, αλλά με σκοπό και συνείδηση, να τις χρησιμοποιήσουν για την ανατροπή του.
    Όχι για να τις επιλύσουν προς όφελος του συστήματος και του δικού τους.’
    Αν κάποιοι εκμεταλλεύονται τις αντιθεσεις του συστήματος για τις επιλύσουν προς όφελος του συστήματος, τότε δε τις εκμεταλλεύονται αλλά τις επιλύουν.
    Εγώ μιλάω για τους επαναστάτες που θέλουν να τις εκματαλλευτούν για να το ανατρέψουν το σύστημα και έχουν πλήρη συνέιδηση για αυτό.
    Εμείς εδώ υποτίθεται ότι έχουμε συμφωνήσει ότι αυτό θέλουμε να κάνουμε.
    Μπορούμε λοιπόν να συζητήσουμε πώς????

    Ή δε μας χρειάζονται ούτε αιτήματα – μοχλοί, ούτε κατανόηση
    των αντιθέσεων?

    Παρά μόνο να ορκιζόμαστε στο όνομα της Επανάστασης και του Σοσιαλισμού?

    Ουπς. Πήρε κάτι το μάτι μου από τον Μπρέζνιεφ… Αυτό το συμπέρασμα που αναφέρεις συνέχεις ότι η Αργεντινή είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση από το 1999 – 2001 μπορείς να μου πεις που τη στηρίζεις? Έχεις να μας δώσεις κάποια παραπομπή, κάποια στοιχεία ή κάτι τέτοιο. Υπάρχει παλιότερη συζήτηση για το θέμα στον Γκράνμα με τον Αντώνη, όπου κανένας μας δε καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τώρα είναι χειρότερα από τότε.

  96. O Νεκρός Ηλίας της Λαχαναγοράς Δεκέμβριος 13, 2010 στις 6:55 μμ #

    Kαι φυσικά.. κανείς δε μιλάει για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Γιατί και το χρέος να διαγραφεί και όλα αυτά που λέτε να γίνουν, μια χώρα ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ, που έχει ΚΑΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΤΟΜΕΑ, που οι νεολαία της αντί να παει στην ύπαιθρο που αργοπεθαίνει να καλλιεργήσει τίποτα να φάμε ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΠΙΤΣΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΠΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ,(όλα αυτά με συγκεκριμμένες πολιτικές ευθύνες του Αντρέα και του πουσταρά Κων/νου) μια τέτοια χώρα δεν έχει μέλλον (πόσο μάλλον σοσιαλιστικο!!). θα ξαναρχίσουν οι εισαγωγές, θα ξαναρχίσουν τα χρέη και πάει λέγοντας.

    αυτά βέβαια δεν τα λέει η Αριστερά για να μη δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους της, που νομίζουν ότι στη σοσιαλιστική ελληνική οικοδόμηση θα συνεχίσουν να τρώνε καρμπονάρα και μπριζόλες καθε-μερα και βέβαια με το»διευρυμένο δημόσιο τομέα» θάναι χαλαροί και άνετοι όλοι.

    κρύβε λόγια..

  97. kritias Δεκέμβριος 13, 2010 στις 6:57 μμ #

    @Γιούρι

    «Εδώ πρέπει να έχουμε υπόψιν ότι η πλειοψηφία των γερμανικών εξαγωγών (ποσοστό άνω του 70% σύμφωνα με κάποια άρθρα) κατευθύνονται προς τις χώρες της ΕΕ. Αυτό σημαίνει ότι ενδεχόμενη διάλυση της ΟΝΕ ή της ΕΕ, με δεδομένες τις υποτιμήσεις των νέων νομισμάτων σε σχέση με το μάρκο, καθώς και την εμφάνιση μέτρων προστατευτισμού στις πιο αδύναμες οικονομίες, θα συνιστούσε τεράστιο πλήγμα για τη γερμανική οικονομία (που στηρίζεται ακριβώς στις εξαγωγές σε αυτές τις χώρες). Επομένως η Γερμανία δεν είναι και τόσο αδιάφορη ως προς τις προοπτικές της ΕΕ όσο εμφανίζεται σε κάποιες αναλύσεις που την παρουσιάζουν έτοιμη να εγκαταλείψει το καράβι αν χρειαστεί.»

    Δεν είμαι σίγουρος πως η Γερμανία είναι τόσο εγκλωβισμένη στη σωτηρία της περιφέρειας (ειρήσθω εν παρόδω το Βέλγιο είναι περιφέρεια;;). Το παίζουν αρκετά το επιχείρημα πολλοι ξυπνητζήδες «δε θα μας αφήσει η Γερμανία να χρεωκοπήσουμε γιατί θα έχει μεγάλη ζημιά».

    Αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για τη Γερμανία να αντικαταστήσει τους ξεζουμυσμένους ευρωπαίους της περιφέρειας με Ρώσους, Κινέζους κλπ.

    Γεωπολιτικά, βιώνουμε μια ραγδαία μεταφορά ισχύος από τη Δύση στην Ανατολή. Γιατί λοιπόν και η Γερμανία να μη συνδέσει το μέλλον της με την Ασία; Δεν ξέρω πόσον καιρό θα πάρει η διαδικασία της οικονομικής και πολιτικής αποδέσμευσης της από την ΕΕ και πρόσδεσης της με την Ανατολή, αλλά νομίζω πως για εκεί οδεύουν τα πράγματα.

    ΥΓ (πικρόχολο). Για την ώρα φαίνεται πως η αστική τάξη της χώρας αδυνατεί να υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας (Αιγαίο, Δυτική Θράκη κλπ.), αλλά μάλλον αυτά είναι θέματα που δε μπορούν να συσπειρώσουν το λαό…

  98. propagitor Δεκέμβριος 13, 2010 στις 9:01 μμ #

    Με καθυστέρηση να δώσω κι εγώ τα συχαρίκια μου για τα απλά (και σε βάθος) μαθήματα ευρωπαϊκού κοινοτικού του άρθρου σου.

    Πάνω στη συζήτηση πάντως και παντώντας στο σχόλιο του Κριτία, δεδομένης της απαίτησης Νταβούτογλου για συνδιαχείριση και με μια πολιτική κρίση που αναμένεται να ξεσπάσει στην Ελλάδα που δε θα την έχουμε ξαναδεί παρόμοια. Κάντε τις εξισώσεις και βρείτε το μόνο τρόπο ώστε να σταματήσει το ποτάμι της οργής στην Ελλάδα.
    Αν έχετε κανένα εμπεριστατωμένο αρθράκι πανω στην όξυνση των αντιθέσεων στα «εθνικά» και τη σύνδεσή τους με την αντιμετώπιση τέτοιου είδους κρίσεων ευπρόσδεκτο.

  99. Αναυδος Δεκέμβριος 13, 2010 στις 9:27 μμ #

    @Γιουρι
    Η αποδοχή από την αστική τάξη ορισμένων αιτημάτων της εργατικής τάξης συμβαίνει όταν:
    – κάποια από τα αιτήματα αυτά είναι απαραίτητα για την αναπαραγωγή του ίδιου του καπιταλισμού μέσω της αναπαραγωγής της εργατικής τάξης (π.χ. γενική εκπαίδευση, υγεία)
    – όταν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα (περίοδοι αυξησης της παραγωγικότητας) και ταυτόχρονα ισχυρό εργατικό κίνημα. Στην περίπτωση του μεταπολεμικού μπουμ πρόσθεσε και το φόβο του κομμουνισμού


    Η Αργεντινή βγήκε από την κρίση περίπου το 2004 ακολουθώντας την αλάθητη στρατηγική του καπιταλισμού μείωση μισθών και συντάξεων, υποτίμηση του νομίσματος και απαξίωση (στο χρηματιστήριο κυρίως) του πάγιου κεφαλαίου. Το αποτέλεσμα ήταν η αυξυμένη παραγωγικότητα και φθηνότερες εξαγωγές σε ένα διεθνές περιβάλον χωρίς κρίση. Οι μισθοί επανήλθαν στα προ κρίσης επίπεδα το 2007 περίπου, τα επιδόματα όχι.

  100. Αναυδος Δεκέμβριος 13, 2010 στις 9:49 μμ #


    Αργεντινη Vs Ελλάδα

    Το πλουσιότερο 10% διαθέτει32.6% του εισοδήματος στην Αργεντινή το 26% στην Ελλάδα.
    Το φτωχότερο 10% διαθέτει το 1.2% του εισοδήματος στν Αργεντινή το 2.6% στην Ελλάδα

    Με βάση τον συντελεστή Ginni (0 τέλεια ισοκατανομή 100 μέγιαστη ανισοκατανομή) η Ελλάδα βρίσκεται στην 38η θέση παγκοσμίως ενώ η Αργεντινη στην 96η

    Δυστυχως δεν υπάρχουν θαύματα στον καπιταλισμό

  101. Y Δεκέμβριος 13, 2010 στις 11:09 μμ #

    @Kακάριν
    Αν ένα κράτος κάνει μονομερώς στάση πληρωμών θα γίνει της πουτάνας στις χρηματαγορές. Εξ ου και η ανησυχία του Ομπάμια. Καλά λέει ο Μπρέζνιεφ ότι η μία τράπεζα (ας πούμε η Deutcsche Bank που έχει μεγάλη έκθεση στην Ελλάδα κι ας μη το παραδέχεται) μπορεί να έχει δέσει το γάιδαρο της με τις ασφαλίσεις και να μην κινδυνεύει (η Deutcsche Bank έκανε και δημόσιο simulation για να μας πείσει). Μετά όμως θα έχει πρόβλημα η ασφαλιστική της πχ. Γενικά δε ξέρουμε σε ποιανού τα χέρια θα σκάσει η βόμβα.

    Το κεφάλαιο έχει ήδη μεθοδεύσει την πορεία προς κλάδεμα των χρεών με τάξη (orderely haircut). Mπορούμε όμως να σαμποτάρουμε αυτή τη διαδικασία. Βασικά δε μπορούμε. Οφείλουμε. Αν δε μπορούμε να κάνουμε ούτε αυτό είναι ανούσιο να ονειρευόμαστε σοσιαλισμό.

    @Μπρέζνιεφ
    είσαι απλά τζαναμπέτης (για να μη πω μουλάρι) να μας λες ότι η στάση μονομερώς από μια χώρα δε θα έκανε την ισορροπία του καπιταλισμού να τρίζει παραπάνω. Κόντρα σε όλες τις ενδείξεις η αταλάντευρη πίστη σου. Να τη βράσω!

    Γυρνάω Κακάριν,
    Η άποψη ότι η διαγραφή του χρέους είναι σε κάθε περίπτωση κατά των εργαζομένων είναι του ΣΥΝ/ΚΕΑ (της πλειοψηφίας). Βασίζεται στην πίστη ότι δε μπορούμε να αλλάξουμε τον ταξικό συσχετισμό. Οπότε πάμε για το κόκκαλο της Γερμανικής Ομοσπονδίας (που είπα παραπάνω). Οι Κουκούεδες λένε πρώτα αλλαγή συσχετισμού (και βασικά κατάκτηση εξουσίας) και μετά στάση (κι αυτό μας πρήξανε να το πούνε). Κι εγώ ρωτάω γιατί όχι από μια κυβέρνηση μετώπου που εφαρμόζει πρόγραμμα μετάβασης στο σοσιαλισμό, ενώ οι ταξικές δυνάμεις εκατέρωθεν θα λαμβάνουν θέσης για την κρίσιμη αναμέτρηση?

    Πολύ σωστή η κριτική στη διατύπωση Αντώνη περί ενσωμάτωσης. Όσα μέτρα μπορεί να τα εφαρμόσει μόνο μια σοσιαλιστική εξουσία αυτό συνεπάγεται ότι το κεφάλαιο δε μπορεί να τα ενσωματώσει. Άρα πρέπει να τα βάζουμε σήμερα χωρίς να σταματάμε να προπαγανδίζουμε τη σοσιαλιστική εξουσία ως γενικό στόχο. Κι επί του προκειμένου, η ελληνική αστική τάξη δεν έχει περιθώριο να χωριστεί από τους δανειστές της.

    @Αντώνη, ρωτάς
    ‘ακριβώς αυτό είναι “το περιθώριο ελιγμών”. Ο συσχετισμός δύναμης. Είτε μεταξύ της αστικής και εργατικής τάξης είτε μεταξύ αστικών τάξεων και των εργατικών τους. Επομένως αν καλείται να διαμορφώσει το επαναστατικό κίνημα τακτική βάσει αυτού, πού κατάλαβα λάθος?’

    Πουθενά. Ετσι είναι (θα προσέθετα ότι είναι και ο συσχετισμός ανάμεσα στις αστικές τάξεις μεταξύ τους). Τακτική θα διαμορφώσει: 1) με βάση αυτό και 2)μ’αυτό που λέει ο Κακάριν ακριβώς από πάνω δηλαδή το ‘το τι προωθεί τη στρατηγική του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.’. Αλλιώς, η τακτική σου καθορίζεται 1) από τις συνθήκες και το πώς μπορείς να οξύνεις τις αντιθέσεις των καπιταλιστών και να αυξήσεις τη συσπείρωση της εργατικής τάξης 2) από το στόχο της κομμουνιστικής κοινωνίας που δε πρέπει να σταματάς λεπτό να προπαγανδίζεις.

    Στην ταξική πάλη – όπως και στη διακρατική και μέχρι και στο ποδόσφαιρο – οι αντίπαλοι συνεχώς αναγκάζουν ο ένας τον άλλο να παίρνει αυτοκαταστροφικά μέτρα. Όταν αλλάζει μια παράμετρος το μέτρο που πάρθηκε αλλάζει πρόσημο.

    Το θέμα δεν είναι αυτό. Είναι όντως η πολιτική εξουσία στον (όποιο) αδύναμο κρίκο. Το χρέος και οι τράπεζες είναι αιτήματα – σάρισσες. Αιτήματα συσπείρωσης για την πολιτική εξουσία μαζί με άλλα φυσικά (μισθολογικά, συνταξιοδοτικά, εθνικοποίηση άλλων συγκεντρωμένων επιχειρήσεων). Σε καμία περίπτωση όμως αντιθετικά σε αυτά.

    Μετά προβάλεις το ‘επίπεδο της ταξική παλης’ σα μια ιερή αγελάδα. Μα από τι καθορίζεται αυτό? Είναι άσχετο με τις τράπεζες, το χρέος, το ευρώ κλπ. κλπ.??

    Μα την παναγία δε μπορώ να καταλάβω που στο διάολο τα αιτήματα για κρατικές τράπεζες και έξοδο από το Ευρώ εμποδίζουν τα αίτηματα για κοινωνικοποίηση και αποδέσμευση. Ίσα – ίσα που τα πρώτα είναι προϋποθέσεις των δεύτερων.

    @Μπρέζνιεφ
    Μας έπρηξες ότι αποφεύγει το κομμάτι της σύνδεσης με τη στρατηγική ο Κακάριν. Εσύ το αποφεύγεις. Που μας λες ότι η σύνδεση θα γίνει απλά δια της πειθούς. Από το πολύ λέγε λέγε στο λαό για σοσιαλισμό μια μέρα θα βγει και θα τον χτίσει. Στα σοβαρά δεν έχεις προτείνει κάποια άλλη τακτική για την επίτευξη στου στρατηγικού μας στόχου που είναι η κομμουνιστική αταξική κοινωνία ούτε για την αρχή της που είναι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

    Το μοίρασμα της γης στους αγρότες που είχαν οι Μπολσεβίκοι στα αιτήματα τους και μάλιστα το πραγματοποίησαν ήταν σοσιαλιστικό? Φυσικά και όχι. Αντισοσιαλιστικό ήταν. Το βάλαν μόνο και μόνο επειδή δε μπορούσε να το υλοποιήσει ο καπιταλισμός (ενώ σε άλλες χώρες μια χαρά έκανε αγροτική μεταρρύθμιση). Πόσο μάλλον τώρα που δε σου προτείνουμε καν αιτήματα που σε πρώτη φάση είναι αντι-σοσιαλιστικά (δεν πάνε καν δηλ. στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που θέλουμε να πάμε).

    Στα παπάρια μου τι λένε ‘οι οικονομολόγοι’. Εγώ σου λέω ταυτόχρονη προπαγάνδα για σοσιαλισμό / κοινωνικοποίηση και για κρατικές τράπεζες (ως κομμάτι της πορείας προς τα προηγούμενα)και με ότι συγκινηθεί ο καθένας. Απάντα λοιπόν, γιατί όχι?

    Να μπει ‘επί τάπητος η υπέρβαση’ του καπιταλισμού μας λες. Ωραία πώς θα γίνει? (σόρυ κάνω λίγο κύκλους σε αυτό, αλλά απαντώ στους δικούς σου). Μη μου πεις πάλι θα κρατικοποιήσουμε όλα τα μέσα παραγαωγής κ μετά θα τα κοινωνικοποιήσουμε. Το ξέρω. Απλά λέω ότι δεν είναι όρος απαράβατος τόσο η κρατικοποίηση όσο και οι κοινωνικοποίηση να αρχίσουν σε όλους τους τομείς την ίδια στιγμή. Οι δρόμοι της επανάστασης είναι άπειροι. Το βασικό ερώτημα όμως είναι πώς θα κάνεις την κοινωνία να κάνει το »shift towards central planning’ που τρέμει ο Greenspan? Μπορείς να τη συσπειρώσης απλά και μόνο γύρω από τη λέξη σοσιαλισμός? Πώς θα της δώσεις να καταλάβει τι σημαίνει?

    @Κρητία
    Φυσικά και δεν είναι περιφέρεια το Βέλγιο. Αναπόσπαστο κομμάτι της βιομηχανικής καρδιάς της Ευρώπης. Το χάρτη με τα φώτα γι’αυτόν τον έχω βάλει παραπάνω. Γιατί εκφράζει γλαφυρότατα τι σημαίνει πυρήνας και περιφέρεια της ΕΕ.

    Η Γερμανία φαίνεται πάντως σιγά σιγα να τείνει προς την ομοσπονδία http://euobserver.com/9/31485

    Αυτά που λες για την Ασία πάντως τα διαβάζω περισσότερο ως εικασίες όσο δε μας δίνεις λινκς ή κάτι τέτοιο. Μη ξεχνάμε πάντως ότι δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ εξαρτημένες από την Κίνα αλλά και η Κίνα από τις ΗΠΑ. Το ίδιο και η Ρωσία με τη Γερμανία. Και η Κίνα δεν είναι σε καμία περίπτωση η νέα υπερδύναμη. Αυτά είναι παραμύθια για κινεζόφοβους.

    @Άναυδος
    ΟΚ. Γερό το επιχείρημα σου στο 99(έτσουξε:-P). Δε το ήξερα και μου μετακινεί την άποψη. Κολλάει με άλλες πληροφορίες που έχω. Να το δούμε όμως κι από μια αλλη πλευρά? Το 2001 πεθαίναν 55 παιδιά τη μέρα από την πείνα και θεραπεύσιμες ασθένειες. http://www.youtube.com/watch?v=qAtVUx8_Rps Μια Αργεντίνα που μιλάγαμε μαζί κάπου πρόσφατα είπε ότι η κατάσταση ως προς αυτό έχει βελτιωθεί τρομερά. Θα μου πεις είναι δείκτης αυτός ταξικής πάλης? Θα σου πω ότι πραγματικά δε ξέρω αλλά ότι αυτό που προσπαθώ να πω με την Αργεντινή είναι ότι αμα δεν αναγκαστούν κανά δυο να φύγουν με τα ελικόπτερα ούτε σε τέτοιες μικροβελτιώσεις δε μπορούμε να ελπίζουμε. Ετσι όπως είναι η κατάσταση του κινήματος στην Ελλάδα, το τι θα κατα φέρουνε σε κάτι έστω να ξαναβελτιώσουμε την κατάσταση δεν είναι καθόλου δεδομένο. Δεν έχουμε καν τη αυθόρμητη συσπείρωση γύρω από το ‘έξω ο Ντε λα Ρούα και το ΔΝΤ’ που είχαν οι Αργεντίνοι. Εμείς άμα βγούμε στο δρόμο θα σφαχτούμε μεταξύ μας. Όπως λίγο κάναμε και το ’08.

    Μας χρειάζονται λοιπόν πραγματικά μέτωπα και προγράμματα (σε αντίθεση και με εκεί τότε) κι επιτελους πια, όχι άλλο κάρβουνο.

    (Η σύγκριση στο 100 είναι άκυρη [για να μη πω συνδικαλιάρικη λαϊκίστικη]και δε καταλαβαίνω γιατί την έκανες. Δεν έθεσα ποτέ το θέμα έτσι και διαγράφεις τελείως τις ιστορίες των δύο χωρών. Άμα την κάνεις με τη Βενεζουέλα μπορεί και να ‘ναι και χειρότερα τα πράγματα. Α ρε μπαγάσα ενώ με είχες φτιάξει έκανα ριφρες και χαλάστηκα)

  102. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 14, 2010 στις 1:54 πμ #

    Τηλεκανίβαλε Υ,

    όταν ένας μουτζαχεντίν σαν εσένα λέει τους άλλους ιεχωβάδες και μένα μουλάρι, θυμάμαι την παροιμία με τον κεφάλα πετεινό και μου ‘ρχεται να σε πω ό,τι κι ο μαρξ τον μπακούνιν: γάιδαρο!!
    Καταλαβαίνεις επιλεκτικά αυτά που γράφει ο άλλος και κάνεις πολύ κουραστική τη συζήτηση (σε μένα τουλάχιστον).

    Τι πάει να πει μη ενσωματώσιμο αίτημα; Σημασία έχει ποιος το υλοποιεί.
    Ίδιες είναι οι κρατικοποιήσεις στον καπιταλισμό και στο σοσιαλισμό;
    Ίδιο πράγμα είναι η παύση πληρωμών της αργεντινής με αυτή των μπολσεβίκων;
    Επειδή κάνουν και τα δύο μπε;

    Δεν υπάρχουν αιτήματα-σάρισες, αλλά ένα σύστημα με οξυμένες αντιφάσεις κι αδύναμους κρίκους όπου πρέπει να πάρουμε επαναστατικά την εξουσία. Χωρίς το όλη η εξουσία στα σοβιέτ, τα άλλα αιτήματα των μπολσεβίκων δε θα είχαν από μόνα τους καμία επαναστατική αξία. Χωρίς τις θέσεις του απρίλη θα είχαν μείνει να στηριζουν κριτικά τον κερένσκι πιέζοντας για μεταρρυθμίσεις.
    Την αναδιανομή γης την έβαλαν για να πάρουν με το μέρος τους τις μάζες των αγροτών -σε μια χώρα με 80%+ αγροτικό πληθυσμό. Αν ζητάμε κάτι αντίστοιχο που να μπορεί να συσπειρώσει τις μάζες στη σημερινή συγκυρία είναι μάλλον το ιδιωτικό χρέος κι οι λογαριασμοί που τρέχουν. Και σε αυτό ήδη γίνονται κινήσεις από το παμε που ούτε προβολής, ούτε μίμησης τυγχάνουν. Το αναφέρω ενδεικτικά, χωρίς να το θεωρώ ολοκληρωμένη τακτική επεξεργασία.

    Η σημερινή συγκυρία είναι η κρίση του καπιταλισμού -με επιμέρους πτυχή το χρέος της- και βάζει επί τάπητος, συγκεκριμένα όσο ποτέ άλλοτε, το ζήτημα υπέρβασής του, ενός άλλου δρόμου ανάπτυξης κι η ανάγκη αυτή προκύπτει από τη δυναμική των πραγμάτων σε όλα τα κομμάτια της παραγωγής, όχι αφηρημένα από τη δύναμη της πειθούς μας, ή επειδή έτσι μας αρέσει.
    Αν η δική μς απάντηση είναι ένα είδος κρατικού καπιταλισμού, μία έξοδος από την κρίση εντός του καπιταλισμού, που θα του επιφέρει ρήγματα χωρίς να τον υπερβαίνει, τότε του δίνουμε το φιλί της ζωής. Από τους ‘άπειρους δρόμους’ διαλέγουμε τον τρίτο -τον μακρύτερο- και το shift μας towards central planning γίνεται κακέκτυπο της αλλαγής με κατεύθυνση το σοσιαλισμό. Τρέμε γκρίνσπαν…

    Κατά τα άλλα θα μου επιτρέψεις να έχω προσωπική άποψη για τη σύνδεση με τη στρατηγική που κάνει ο κακάριν, γιατί τον ξέρω κι έχουμε κάνει και μερικές συζητήσεις εκτός διαδικτύου. Αν μας κάνει την τιμή να τοποθετηθεί στην ουσία του πράγματος, ίσως πάψεις να είσαι τόσο φανατικά αυτόκλητος υπερασπιστής του. Μηδένα προ του τέλους υπεράσπιζε..

  103. Αναυδος Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:30 πμ #


    Αυτό που προσπαθώ να σου πω με τη συγκρίση ανισοκατανομής του εισοδήματος ειναι ότι η έξοδος από την κρίση στον καπιταλισμό συνεπάγεται ακριβώς αυτό.
    Η άθλια Ελλάδα που όλοι θέλουμε ν’ αλλάξουμε είναι (μάλλον ήταν) πιο «δίκαιη» καπιταλιστική κοινωνία από την Αργεντινή. Εννοείται αυτό θα αλλάξει με τα μέτρα συμπίεσης του εργατικού κόστους (άμεσου και έμεσου) που παίνρει η κυβέρνηση ΓΑΠ για λογαριασμό του κεφαλαίου.

    Η Βενεζουέλα με βάση αυτό το δείκτη βρίσκεται στην 77 θέση παγκοσμίως.

    Αυτό που προσπαθώ να σου πω είναι ότι πιθανά ο αριθμός των 55 παιδιων που πέθαιναν από την πείνα καθημερινά στη διάρκεια της κρίσης να έχει μειωθεί ή και μηδενιστεί στην Αργετνινή σήμερα. Είναι όμως μαθηματικά βέβαιο ότι αυτό θα ξανασυμβεί στο εγγύς μέλλον όσο η Αργεντινλή παραμένει καπιταλιστική. Η κρίση είναι στα γονίδια του καπιταλισμού και αυτοί που την πληρώνουν είναι οι εργάτες.

  104. Y Δεκέμβριος 14, 2010 στις 11:07 πμ #

    @Άναυδε. Συμφωνώ σε αυτό. Ποτέ όμως δεν είπα ότι η Αργεντινή είναι κοινωνία – μοντέλο. Και η Βενεζουέλα είναι ακόμα πιο άνιση από την Ελλάδα. Αυτό τι σημαίνει ότι οι ταξικοί συσχετισμοί είναι χειρότερη στη Βενεζουέλα? Φυσικά και όχι. Τα πράγματα πρέπει να τα βλέπουμε προοπτικά. Από που έρχεται και που πάει ο καθένας.

    @Μπρεζνιεφ. Συζήτα με τον τοίχο ή με τους αριστερούς οικονομολόγους. Εγώ δε σου λέω να μείνουμε στον καπιταλισμό. Σου λέω να προπαγανδίσουμε ταυτόχρονα την κοινωνικόποιηση και τις δημόσιες τράπεζες. Εσύ ως προς αυτό δε μου λες τίποτα.

  105. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 14, 2010 στις 11:44 πμ #

    Ναι αλλά μου λες να ξεκινήσουμε τις κρατικοποιήσεις τώρα γιατί δεν είναι αντίθετο με το στόχο μας και δε μπορεί να τις ενσωματώσει το σύστημα.

    Συζήτα με τον τοίχο.. Και τι πιστεύεις ότι κάνω με σένα δηλ;

  106. Αντώνης Δεκέμβριος 14, 2010 στις 11:51 πμ #

    Για το … συνολικό χρέος. Γιατί το χρέος είναι πρόσχημα…

    http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=14/12/2010&id=12927&pageNo=31&direction=1

  107. Y Δεκέμβριος 14, 2010 στις 12:54 μμ #

    @Μπρεζνιεφ
    Σου λέω να βάλουμε τις κρατικοποιήσεις στο πρόγραμμα του μετώπου.

    @Αντώνη
    Με συγχωρείς αλλά αυτά είναι μαγειρέματα του κώλου. Προφανώς και οι λαοί δε φταίνε για το χρέος. Προφανώς και θα πίεζαν το εργατικό κόστος είτε με χρέος είτε χωρίς. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι το χρέος δεν είναι ένα εκρηκτικό πρόβλημα του καπιταλισμού γιατί είναι το φύλο συκής του εδώ και τριάντα χρόνια.

    Επίσης με τίτλους σαν κι αυτόν δημιουργούνται νοοτροπίες σα του Μπρεζνιεφ που επιχειρεί να καταστείλει οποιαδήποτε συζήτηση για το χρέος.

  108. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 14, 2010 στις 1:16 μμ #

    Μα είναι στο πρόγραμμα του μετώπου.
    Και το επανέλαβε κι η αλέκα στην τελευταία συνέντευξη τύπου (την οποία ίσως βαρέθηκες να διαβάσεις γιατί ξέρεις να μας τα απαγγείλεις απ’ έξω πριν καν τα δεις)

    Μπράβο, αποκάλυψες τις προθέσεις μου.
    Εδώ και τόσα σχόλια αυτό ακριβώς κάνω εξάλλου.
    Καταστέλλω άλλη μια συζήτηση για το χρέος, είναι ολοφάνερο.

  109. Y Δεκέμβριος 14, 2010 στις 2:37 μμ #

    Ωραία. Τότε γιατί δε γίνεται μέτωπο με τις πολιτικές δυνάμεις που συμφωνούν σε αυτές τις κρατικοποιήσεις?

  110. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 14, 2010 στις 2:58 μμ #

    Πρώτον γιατί κατά βάθος κανείς δεν το θέλει ρε σερ άλεξ. Γιατί και πώς μεγάλη ιστορία.

    Και κατά δεύτερο λόγο (προσέχεις πώς τα ιεραρχώ, έτσι;) γιατί είναι πλήρως αναξιόπιστοι.
    Αν ακούσεις πχ τον χάγιο (σε αυτούς δεν αναφέρεσαι) που βγαίνει στη νετ αμέσως μετά τον α γύρο
    είναι σα να πραγματοποιεί η δεξιά κυβέρνηση της ουγγαρίας το αντικαπιταλιστικό τους πρόγραμμα.

  111. Αναυδος Δεκέμβριος 14, 2010 στις 3:35 μμ #

    @Y & Mπ.A
    Και στην υποθετική περίπτωση που το δημ. χρέος μηδενίζεται σε μία νύχτα τα αντεργατικά μέτρα δεν πρόκειται να τα πάρουν πίσω γιατί μόνο αυξάνοντας το βαθμό εκμετάλευσης της εργ.δύναμης μπορεί το κεφάλιο να βγει από την κρίση.
    Το πρόβλημα του χρέους είναι αποτέλεσμα της οικ. κρίσης και όχι η αιτία. Είναι η υπεραξία μέρος της οποίας καλύπτει το χρέος (το τοκεχρεωλύσιο) που μειώνεται.
    Συνεπώς όποιος βάζει το χρέος σαν βασικό σύνθημα είναι σαν να θέλει να θεραπέυσει τα σπυριά της βλενόροιας και όχι την ίδια την αρρώστια.
    Αρα το ΚΚΕ πέρα από το ποιόν των υποψήφιων «συμμάχων» τουέχει για άλλη μια φορά δίκιο όταν προκρίνει την αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικάτα από τις νεφελώδεις συμμαχίες με εν πολλοίς εχθρικά για την υπόθεση της εργατικής τάξης πολιτικά μορφώματα αλλά και κοινωνικά στρώματα.

  112. ΚΟΜΜΑΝΤΟ Δεκέμβριος 14, 2010 στις 3:54 μμ #

    Απολίθωμα το «πλήρως αναξιόπιστοι» από πού τεκμαίρεται?
    Ο συγκεκριμμένος χώρος δεν έχει αποδείξει τις δύο τελευταίες δεκαετίες την αγωνιστικότητά του στο κίνημα? πέρα από τις επιμέρους διαφωνίες. άμα είναι να θυμηθώ κι εγώ τη κούνεβα κ να γίνει μπάχαλο η κατάσταση. Είσαι αφοριστικός.
    Και μου βάζεις κ την εμφάνιση του άμαθου Χάγιου στη νετ μετά τις εκλογές για απόδειξη. Φοβερό επιχείρημα. Και πάλι άμα θυμηθώ και εγω τις ΠΙΠΕΣ που έχουμε ακούσει χρόνια τώρα από το ΚΚΕ στο χαζοκούτι…εντάξει.

  113. ΚΟΜΜΑΝΤΟ Δεκέμβριος 14, 2010 στις 4:04 μμ #

    Και ο Άναυδος μας λέει για συμμαχίες με «εν πολλοίς εχθρικά κοινωνικά μορφώματα αλλά και κοινωνικά στρώματα». Το ΚΚΕ δεν έχει στο πρόγραμμά του συμμαχία με τα μικροαφεντικά και τους μικροβιοτέχνες??

    Εκεί δε χαλάει η στρατηγική σας?? Ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο και υπέρ του μικρού??(θα έλεγε ένας αριστεριστής) Το κεφάλαιο ΔΕΝ θεωρείται δηλαδή από το ΚΚΕ σαν σχέση ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης επί της εργασίας, αλλά ένα μάτσο λεφτά, οπότε το διακρίνουμε σε ένα «μεγάλο» -που πρεπει να ανατραπεί- και σε ένα «μικρό» που πρέπει να συμμαχήσουμε. Οπορτουνισμός?? (θα έλεγε ένας αριστεριστής)

    Τελικά το προβλημα είναι πως το ΚΚΕ επειδή δεν θέλει να συγχρωτιστεί με κανέναν απολύτως μένει στην -υποτιθέμενη- καθαρότητά του και μας λέει το σεκίτικο: ONE SOLUTION – REVOLUTION.
    Έχει ξεχάσει πως ο Λένιν, ο Κάστρο, ο Μάο αυτοσχεδιάζανε με τρέλα και πριονοκορδέλα και ότι η πολιτική είναι και τέχνη, όχι μόνο διακηρύξεις.

  114. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 14, 2010 στις 4:11 μμ #

    Δεν έπιασα πίπες γενικά. Η τοποθέτηση του χάγιου δείχνει αναξιοπιστία ως προς το συγκεκριμένο.

    Εγώ θα σε ρωτούσα από που τεκμαίρεις την αξιοπιστία. Στο συντονισμό των πρωτοβάθμιων δε συμμετέχουν καν όλες οι συνιστώσες της ανταρσύα. Δεν έχουν κοινή αντίληψη για το συνδικαλιστικό κομμάτι, αλλά έχουν κλείσει εκλογική συμμαχία κορυφών που λειτουργεί συγκολλητικά και δεν έχουν κάνει ούτε μία πανελλαδική διαδικασία με δημοκρατικούς όρους (εκλεγμένοι αντιπρόσωποι με δικαίωμα ψήφου κτλ). Και μετά είναι η τακτική του ενιαίου μετώπου με τη βάση της γσεε, το κομμάτι της περιφρούρησης…

  115. Αναυδος Δεκέμβριος 14, 2010 στις 4:28 μμ #

    @κομμαντο
    Το ΚΚΕ μιλά για συμμαχία με τη φτωχή και μεσαία αγροτιά και με τους αυτοαπασχολούμενους και όχι με το μικρό κεφάλαιο. Αλλά αν έτσι νομίζεις δύσκολα μπορεί κάποιος να σου αλλάξει γνώμη

    Επίσης και μόνο που θέτεις το θέμα δείχνει ότι παραδέχεσαι ότι ο Συν αλλά και η ανταρσύα δεν αντιπροσωπεύουν εργάτες αλλά μικροαστούς. Αυτό είναι μία αρχή είναι

    Ούτε το ΚΚΕ μιλά για επανάσταση εδώ και τώρα αλλά καταρχήν
    – για αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικάτα
    – για απόκρουση της επίθεσης και των μέτρων
    Μου κάνει όμως εντύπωση πως αυτοί που τον Δεκέμβρη του 2008 έβλεπαν εξέγερση σήμερα μοιάζουν με το ΠΑΣΟΚ του ΄80

    όσο για τα πρωτοβάθμια σωματεία πάνω από το 1/3 είναι από το χώρο της εκπαίδευσης και σε πολλά είστε σε συμμαχία με τον ΣΥΝ. Αλλά το πιο σημαντικό είναι άλλου. Η δύναμη στον συνδικαλισμό είναι ο αριθμός συνεπώς αντικειμενικά τα αβάθμια έρχονται σε αντιπαράθεση με την προσπάθεια του ΠΑΜΕ

  116. Γιούρι Κακάριν Δεκέμβριος 14, 2010 στις 5:02 μμ #

    @Κριτία
    Το ζήτημα που θέτεις για το ενδεχόμενο η Γερμανία να στραφεί προς ανατολή είναι ενδιαφέρον. Η βασική δυσκολία που θα εντόπιζα στο εγχείρημα είναι ότι η αγοραστική δύναμη των κατοίκων των χωρών αυτών είναι πολύ μικρή και δεν ξέρω αν τα γερμανικά προιόντα θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα εγχωρίως παραγόμενα (που έχουν εξαιρετικά χαμηλότερες τιμές τόσο λόγω εκμετάλλευσης των εργαζομένων, όσο και λόγω μικρότερου κόστους-πχ μεταφορικά). Ίσως κάτι τέτοιο να μπορούσε να γίνει σε κάποιους τομείς, σε συνδυασμό και με μια βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων των χωρών αυτών. Πάντως αν έχεις υπόψιν άρθρα που να πραγματεύονται αυτό το ενδεχόμενο θα με ενδιέφεραν.

    Επίσης, όσον αφορά το πικρόχολο σχόλιό σου, είναι εξαιρετικά πιθανόν τα λεγόμενα εθνικά θέματα να αποτελέσουν πλαίσιο συσπείρωσης λαικών στρωμάτων (κυρίως μικροαστικών αλλά και εργαζομένων), ακόμη και να τεθούν στο επίκεντρο σε μεταγενέστερες φάσεις της κρίσης (πχ με μια πολεμική σύρραξη). Ήδη υπάρχει η βάση για προβολή αιτημάτων με έμφαση στην εθνική ανεξαρτησία (όπως η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος ή η έξοδος από την ΕΕ). Η αριστερά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παραγνωρίσει τη σημασία τους και να αφήσει τους φασίστες να παίζουν μπάλα μόνοι τους. Θα πρέπει όμως να αναδεικνύει τη συσχέτιση του εθνικού με το ταξικό και να θεωρεί ως επίκεντρο της ανάλυσης και των θέσεών της το δεύτερο.

    @Αντώνη
    Αυτό στο οποίο διαφωνώ με την προσέγγισή σου είναι ότι ανάγεις το ζήτημα των περιθωρίων ελιγμού του κεφαλαίου στην εκάστοτε ιστορική συγκυρία μόνο σε πτυχές του εποικοδομήματος (με βάση το μοντέλο του ιστορικού υλισμού). Γι’ αυτό και θεωρείς ότι έχει να κάνει μόνο με το συσχετισμό δύναμης ή την ταξική πάλη. Όπως λες «Το αντικεμενικό λοιπόν (δε ξέρω αν το είπα πλέρια αλλά τεσπα αυτό θέλω να πώ) είναι το επίπεδο της ταξικής πάλης». Εδώ παραγνωρίζεται το γεγονός ότι το αντικειμενικό, η βάση (τουλάχιστον σύμφωνα με τους κλασικούς) είναι η διαλεκτική παραγωγικών δυνάμεων-σχέσεων παραγωγής που δεν καθορίζει μηχανιστικά τις εξελίξεις (προφανώς έχει σημασία η υποκειμενική παρέμβαση των ανθρώπων), αλλά διαμορφώνει ένα συγκεκριμένο φάσμα δυνατοτήτων τόσο για την κοινωνία συνολικά όσο και για τις αντιμαχόμενες τάξεις. Όπως επισημαίνει ο Άναυδος στο σχόλιο 99 μια από τις προϋποθέσεις υιοθέτησης και υλοποίησης εργατικών διεκδικήσεων από τους αστούς είναι να «υπάρχει η οικονομική δυνατότητα». Επομένως οι αστοί δε μπορούν να κάνουν το οτιδήποτε σε κάθε ιστορική συγκυρία, έχουν ορισμένα όρια που τίθενται αντικειμενικά από τις οικονομικές τους δυνατότητες. Γι’ αυτό και δε μπορούν να ενσωμαστώνουν ορισμένα αιτήματα των εργαζομένων (ακόμη και μη σοσιαλιστικά), ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων όπου τα όρια ελιγμών στενεύουν πάρα πολύ.

    Αυτά που λέω δε σημαινουν ότι το κεφάλαιο θα καταρρεύσει από μόνο του. Προφανώς και δε θα διστάσει να ισοπεδώσει το μισό (ή και ολόκληρο τον) πλανήτη αν αυτό του επιτάσσει η οικονομική αναγκαιότητα της επιβίωσής του (άλλωστε δε θα είναι η πρώτη φορά). Το γεγονός αυτό όμως ακριβώς καταδεικνύει το πόσο στενά είναι τα όριά του. Το πώς οι αντικειμενικές αντιφάσεις το οδηγούν σε αποφάσεις καταστροφικές και παράλογες από την άποψη των συμφερόντων της ανθρωπότητας. Σε αυτό το φάσμα αντικειμενικών δυνατοτήτων λειτουργεί ως παράγοντας η ταξική πάλη και κατευθύνει την ιστορία προς την υλοποίηση, την πραγματοποίηση κάποιων από αυτές. Όσο μικρότερα είναι τα περιθώρια ελιγμών του κεφαλαίου σε μια ιστορική συγκυρία (τα οποία ελαχιστοποιούνται σε περιόδους κρίσεων) τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα απώλειας της εξουσίας από τους εκπροσώπους του. Απαραίτητη προυπόθεση για κάτι τέτοιο είναι η ύπαρξη μιας συγκροτημένης εναλλακτικής προοπτικής για την κοινωνία που να απαντά στα κρίσιμα ζητήματα της συγκυρίας.

    Τέλος για το άρθρο του Μπογιόπουλου (τον οποίο θεωρώ από τους πιο ευφυείς ανθρώπους στο ΚΚΕ), αν και για προπαγανδιστικούς λόγους μπορεί να βοηθάει σε κάποιο βαθμό μια τέτοια λογική, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική: Αν είναι πρόσχημα το χρέος, μήπως είναι πρόσχημα και η καπιταλιτική κρίση; Αφού τα μέτρα ούτως ή άλλως θα τα παίρνανε (μάλλον το μόνο που τους έλειπε ήταν το πρόσχημα). Μήπως τελικά δεν υπάρχουν αντικειμενικές αντιφάσεις και όλα είναι διυποκειμενικά παίγνια και χειραγωγήσεις επιτελείων; Πόσο απέχει αυτή λογική από τον ακραίο υποκειμενισμό και τη συνομωσιολογία; Για να παρουσιάσω και τη θέση μου: είναι άλλο πράγμα να υπάρχουν συγκεκριμένες αντικειμενικές αντιφάσεις και προβλήματα και η κάθε κοινωνική ομάδα, τάξη κτλ να προσπαθεί να τα χειριστεί προς όφελός της και άλλο να ανάγονται τα πάντα σε υπκειμενικούς χειρισμούς, μπλόφες, προσχήματα κ.ο.κ. Το χρέος (όπως και η καπιταλιστική κρίση) μπορεί να λειτουργεί και ως πρόσχημα αλλά δεν είναι μόνο (και κυρίως) αυτό. Μια τέτοια υποκειμενίστικη λογική είναι τελείως ξένη προς την μαρξιστική κοινωνική θεωρία.

  117. ΚΟΜΜΑΝΤΟ Δεκέμβριος 14, 2010 στις 5:13 μμ #

    Έλα ρε Άναυδε μεγάλα παιδιά γίναμε μη μου μιλάς λες κι ειμαι χαζός.
    Η ΠΑΣΕΒΕ, που ακούμε όλη την ώρα στον 902 τί είναι? Εμποροβιοτέχνες δεν είναι? μικρό κεφάλαιο δηλαδή.Ο αυτοαπασχολούμενος με ένα εστιατόριο τί είναι? όταν έχει 6-7 γκαρσόνια που τους γαμάει κάθε μέρα? αφεντικό είναι. Το κεφάλαιο είναι ΣΧΕΣΗ, δεν είναι ποσότητα.
    Όσο για την «μικρομεσαία» αγροτιά με καμμιά δεκαριά αλβανούς να δουλεύουν να μην ανοίξω το στόμα μου καλύτερα.
    Μη τρελαινόμαστε ρε σύντροφοι,ΟΛΗ η Αριστερά στην Ελλάδα απαρτίζεται από μικροαστούς/μεσοαστούς και λίγους εργάτες(εντάξει, το ΚΚΕ έχει το μεγαλύτερο ποσοστό) . Την εργατική τάξη την κρατάει ακόμα ο δικομματισμός και η αποχή.

    Εγώ δε διαφωνώ μ’αυτή τη συμμαχία -υπό όρους πάντα. Και αν πρόσεξες έβαζα σε παρένθεση ότι αυτά θα μπορούσε να τα πει ένας αριστεριστής. Όντως αυτά τα στρώματα πλήττονται σήμερα.
    Αλλά δε μπορείς εσύ που κάνεις μια τέτοια τακτική κίνηση να κατηγορείς τους άλλους που κάνουν μια εξίσου τακτική κίνηση σε σχέση με το χρέος, να τους κατηγορείς για ζητήματα στρατηγικής και ανίερων συμμαχιών!!
    ΠΕΣ ΞΕΚΑΘΑΡΑ: δεν τους γουστάρω επειδή πλακωθήκαμε στο ξύλο το 89-91 (ή ό,τι άλλο) και θέλω να έχω το μονοπώλιο της αριστεράς στην Ελλάδα.
    Έτσι ναι, να το δεχτώ.

  118. Αναυδος Δεκέμβριος 14, 2010 στις 5:58 μμ #

    @κομμαντο
    1. Οι Αλβανοί είναι πλεον ‘ακριβοί’ και έχουν αντικατασταθεί από Ινδούς, Πακιστανούς Μπαγκλαντεσιανούς
    2. Αν έχεις 10 στη δούλεψη σου δεν είσαι μικρομεσαίος ούτε σαν βιοτέχνης ούτε σαν αγρότης. 1-2 το πολύ και κάποιοι από αυτούς είναι βοηθούντα μελη
    3. αν και το 89-91 είναι ένα κριτήριο και μάλιστα βασικό σε πληροφορώ ότι αρκετοί ναρίτες (εγώ ξέρω 2 προσωπικά) κατέβηκαν με τη Λαική συσπείρωση φέτος, μάλιστα ο ένας διατηρεί τις απόψεις του΄. Το άλλο όμως βασικο κριτήριο είναι τι έκανε και κάνει ο καθένας μας τα τελευταία 20 έτη. Το ΚΚΕ θ΄αυτοκτονούσε πολιτικά αν συμμαχούσε με αυτούς που έβαλαν ώμο και πλάτη στο Πασοκ τόσο στους δήμπυς όσο και στα συνδικάτα (Συν). Το ότι τώρα σαν μωρες παρθένες ανακάλυψαν πόσο κακός είναι ο καπιταλισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μωρία και όχι στερνη μου γνώση να σ’ειχα πρώτα

  119. RED LEBEL Δεκέμβριος 14, 2010 στις 6:17 μμ #

    ρε κομμαντο το 89-91 κριθηκε το αν θα υπαρχει στην Ελλα δα κομμα της εργατικης ταξης!κ αυτο δεν κρινεται μονο απο την ταξικη του συνθεση η οποια πρεπει να ειναι πλειοψηφουσα η εργατικη ταξη!αλλα κα απο τη στρατηγικη του!

    τι να το κανω εγω να κυριαρχω στην αριστερα οπως λες εσυ αν κοσμος κ το 90% του λαου να ψηφιζει τη συντηρικη πολιτικη με οποια μορφη κ αν εχει αυτη?κ τι ειναι αριστερο δηλαδη?εγω δε βλεπω κομματα κ οργανωσεις που να εχουν κοινη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ αλλα να διαφερουν ενδεχομενως σε καποιες θεσεις η ηταχτικη τους!αντιθετως εγω βλεπω ενα Κομμα που εχει προγρασμμα,στρατηγικη κ τακτικη πολυ συγκεκριμενη!πολυ ενωτικη!ξεκαθαρη!δεν εχει χασει ποτε σε αναλυση,δεν χρειαστηκε κατι να παρει πισω σαν θεση η εκτιμηση.που εχει αναγνωρισει τα λαθη του!που υπερασπιζεται την ΕΣΣΔ κ ψαχνει επιστημονικα να δει τι εγινε εκει!προειδοποιησε για ολα τα δινα κ τις εξεληξεις!κ τραβαει μπρος γιατι εφαρμοζει ολα αυτα!με αδυναμιες?με λαθη?με καθυστερησεις?ναι!αλλα οχι λαθος γραμμη!

    κ απο την αλλη βλεπω αλλους να διασπανε την εργατικη ταξη αναμεσα σε »πρωτοβαθμια»κ ΣΕΤΗΠ!αλλους να μιλανε για κριση χρεους!αλλους να μιλανε κρατικοποιηση τραπεζων!αλλους να μιλανε για εξεγερση κ μετα να το λενε εκρηξη.να πηγαινουνε 50μετρα πριν τη ΓΣΕΕ κ να κανουν »κριτικη απο τα αριστερα»!να εχουν υποερεπαναστατικη ρητορεια αλλα το μονο που παλευουν να ειναι »ναφυγει η Μαριετα!»να πεσει η κακια δεξια η το ανακολουθο ΠΑΣΟΚ.

    ε τελικα υπαρχουν 2 μπαντες!καπιταλιστες κ εργατες,μονοπωλια κ λαος!κ πρεπει να διαλεγεις ως ΚΟΜΜΑ! εκτος αν θες να στησεις εναν ομιλο συζητησεων κ ζυμωσης!εκει αλλαζει!

  120. RED LEBEL Δεκέμβριος 14, 2010 στις 6:26 μμ #

    κ τελικα δεν καταλαβαινω κ το αλλο!πως γινεται ενα κομμα που ειναι σεχταριστικο,δογματικο,παλαιολιθιικο,φασισιτκο κ ζει στα 1940 κ αναπωλει τον ΣΤΑΛΙΝ!που θελει το κακο της αριστερας κ τη διασπα κ αλλα τετοια ωραια,να αναπτυσσεται διαρκως,να παιρνει νεες πρωτοβουλιες να μεγαλωνει(οχι μον εκλογικα)να βελτιωνει την πολιτικη του επιρροη(οχι την εκλογικη) του στο λαο να το στηριζει τοσος κοσμος οικονομικα παροτι διαφωνει κτλ κτλ….

    κ οι αλλοι οι ενωτικοι,οι ντουροι κομμουνισταραδες,οι επικυνδυνοι κ αντισυστημικοι να φτιαχνουν 100000 οργανωσεις κ να μην τους ξερει ανθρωπος ακομα!να μην βελτιωνουν την πολιτικη τους επαφη με τον κοσμο.να σεχταριζονται πρωι-βραδυ για το ποιος θα επικρατησει του αλλου κ αλλα τετοια?να περνουν εκτημισεισς πισω για πλακα κ με μια μεγαλη ηττα να παραιτουνται!να ψαχνουν νεο επαναστατικο υποκειμενο!να παιζουν ξυλο στην ΠΑΤΡΑ για τις καρεκλες!

    δεν μπορω να καταλαβω τι αριστερα ειναι αυτη!

  121. Y Δεκέμβριος 14, 2010 στις 9:28 μμ #

    @Red Lebel.
    Το ΚΚΕ δεν έχει αναγνωρίσει ρητά κανένα από τα μεγάλα ιστορικά λάθη του.

    Ούτε τη λάθος τακτική κατά την απελευθέρωση.

    Ούτε το στείρο ακολουθητισμό της ΕΣΣΔ.

    Ούτε τη συγκυβέρνηση του ’89.

    Ως εκ τούτου
    @Μπέζνιεφ
    Εσύ βλέπεις ως αναξιόπιστους όλους τους αριστερούς έξω από εσένα και όλοι αυτοί εσένα και πολύ δικαίως.

    Όταν όμως κανείς λέει ότι θέλει να κάνει μέτωπο (πολιτικό που λέει το πρόγραμμα του ’96) αυτό που εξυπακούεται είναι ότι επιζητά να γεφυρώσει τις αμοιβαίες δυσπιστίες, να κάνει άνοιγμα και να επιχειρήσει να συνενοηθεί.

    Από αυτά που γράφονται βλέπουμε λοιπόν ότι έχουμε συμφωνία στις κρατικοποιήσεις και το στόχο του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

    Έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις για την τακτική στα συνδικάτα, στο δρόμο κα. Ωραία. Τι μας εμποδίσει να κάτσουμε να τις συζητήσουμε? Όχι να τις διαπραγματευτούμε σε πρώτη φάση. Να τις συζητήσουμε. Με διάθεση όχι οριοθέτησης αλλά εντοπισμού των βαθύτερων αιτιών αλλά και των προοπτικών.

    Η διαφορετική ταξική σύνθεση δεν είναι πρόβλημα από τη στιγμή που μιλάμε και για κοινωνικό μέτωπο.

    Η τοποθέτηση του Άναυδού είναι ειλικρινής και διαλύει το σαματά του Μπρέζνιεφ:

    ‘oύτε το ΚΚΕ μιλά για επανάσταση εδώ και τώρα αλλά καταρχήν
    – για αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικάτα
    – για απόκρουση της επίθεσης και των μέτρων’

    Αυτό πόρω απέχει των ειρωνικών ‘όλη η εξουσία αργότερα’ του Μπρέζνιεφ που υπαινίσονται ότι το ΚΚΕ λέει για σοβιετική εξουσία τώρα να.

    Ας πούμε λοιπόν ότι από τη συζήτηση φαίνονται ότι υπάρχουν οι εξής τακτικές:

    – Αφού μπήκαμε στην ΕΕ πρέπει να λύσουμε τα προβλήματα μας μέσα σε αυτή. Να ανατρέψουμε τους συσχετισμούς δε μπορούμε οπότε ζητάμε κανά ψίχουλο να γίνει η ΕΕ λίγο πιο φιλολαϊκή και… κάποια μέρα δε μπορεί θα γυρίσει ο τροχός (ΚΕΑ-ΤσιπροΣΥΝ)

    – Προσπαθούμε να συσπειρώσουμε κόσμο γύρω από το Κόμμα μας που θεωρούμε μόνο συνεπές. Συνειδητοποιούμε ότι οι δυνάμεις μας (και οι δυνητικές )έχουν οροφή κι ότι μ’αυτές δε μπορούμε να έχουμε κατακτήσεις τώρα. Αποκλείουμε το πολιτικό μέτωπο γιατί όλες οι πολιτικές δυνάμεις μας έχουν πολεμήσει. Προσπαθούμε να διευρύνουμε την ταξική συνείδηση και τη συνείδη της αναγκαιότητας για πέρασμα στο σοσιαλισμό. Με τις δυνάμεις μας πιστεύουμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε επιτυχώς κάποιες κατακτήσεις. Πιστεύουμε ότι η καπιταλιστική κρίση θα κάνει πιο ξεκάθαρα τα πράγματα κι ότι σιγά σιγά η τάξη θ’αρχίσει να συσπειρώνεται γύρω από εμάς ώστε σε κάποια απροσδιόριστη στιγμή να μπορεί να διεκδικίσει την εξουσία. (ΚΚΕ)

    – Προτείνουμε στο λαό και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε λαϊκή πίεση υπέρ άμεσων μέτρων κατανοητών από το λαό που να γέρνουν το συσχετισμό προς όφελος του, ως απάντηση στα αδιέξοδα του κεφαλαίου. Υπερασπιζόμαστε τις εργατικές κατακτήσεις και δημιουργούμε πίεση για κρατικοποιήσεις με όσο γίνεται περισσότερο εργατικό και δημόσιο έλεγχο. Σε περίπτωση που το κεφάλαιο γέρνει στη λαϊκή πίεση για να την κατευνάσει παριστάνοντας ότι πραγματοποιεί κάποια από αυτά (γιατί να τα πραγματοποίησει πλέρια αδυνατεί) προσπαθούμε να κόψουμε τις δυνατήτοτητες ενσωμάτωσης και αδρανοποίησης τους πιέζοντας για εμβάθυνση και αναδεικνύοντας με πρακτικά παραδείγματα ότι μόνο μια εργατική εξουσία μπορεί να τα πραγματοποιήσει. (πολύ ωραιοποιημένη η λογική της Ανταρσίας)

    Η πρώτη λογική είναι λογική ταξικής υποταγής γνήσιο τέκνο του Μπερνσταϊσμού και απορρίπτεται εξ ορισμού.

    Ανάμεσα στις άλλες δύο λογικές δε μπορεί να υπάρξει ένας γόνιμος διάλογος? Ποια είναι τα υπέρ και ποια τα κατά σε καθεμιά τους? Πώς απαντάνε στην αντικειμενική οικονομικοκοινωνικοπολιτική κατάσταση?

    (Γράφω με μια ζαλάδα. Μου’χει ανέβει λίγο πυρετός.)

  122. RED LEBEL Δεκέμβριος 14, 2010 στις 9:38 μμ #

    Υ:
    Το ΚΚΕ δεν έχει αναγνωρίσει ρητά κανένα από τα μεγάλα ιστορικά λάθη του.

    Ούτε τη λάθος τακτική κατά την απελευθέρωση.

    Ούτε το στείρο ακολουθητισμό της ΕΣΣΔ.

    για τα παραπνω διαβασε τον πρωτο τομο του δοκιμιου ιστοριας κ για την ΕΣΣΔ διαβασε το 18ο Συνεδριο!ντοκουμεντα!

    Ούτε τη συγκυβέρνηση του ’89.

    ειναι ακομα νωρις!το εχει πει η ΚΕ εδω κ πολυ καιρο οτι θα εκτιμιθει αργοτερα κ πιο αντικειμενικα!

    αλλα πες μου εσυ!

    θιχτηκε το δημοκρατικο σου αισθημα που πηγε με την επαρατο?
    η επειδη δοθηκε διεξοδος στο αστικο πολιτικο συστημα σε καιρο ασταθιας?

  123. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 14, 2010 στις 9:40 μμ #

    Κακάριν, αποφεύγεις όπως ο διάολος το λιβάνι (αν κι εμείς και με το διάολο θα συμμαχήσουμε) το κομμάτι της στρατηγικής, ίσως πιστεύεις ότι έτσι εκτίθεσαι λιγότερο.

    Αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα σα μια σκακιέρα, με τακτικές κινήσεις-ματ. Αναζητάς μια μετάβαση που να προκύπτει αυστηρά αντικειμενικά και χάνεις τη δυναμική της ταξικής πάλης και τα άλματα που μπορεί να προκύψουν. Ο στρατηγικός σου ορίζοντας φτάνει μέχρι τον κρατικό καπιταλισμό (και με αυτό δένει κι η τακτική σου), γιατί με τη μηχανιστική σου λογική, το παρακάτω δε σου προκύπτει αντικειμενικά.

    Δεν υπάρχει θέμα λιακοπουλικής συνωμοσιολογίας, αλλά οι αστοί λένε χοντρά ψέματα.
    Ότι κόβουν τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα εξαιτίας του χρέους.
    Ότι έκαναν το μηνμόνιο για να μπορεί να πληρώσει το κράτος μισθούς και συντάξεις.
    Ότι τους ενδιαφέρει να μειώσουν το χρέος (που στο τέλος της τριετίας θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο).
    Η κρίση προφανώς είναι αντικειμενική, αλλά το αν θα τη λουστούν οι αστοί ή θα τη μετακυλίσουν σε εμάς, προφανώς έχει να κάνει με το επίπεδο της ταξικής πάλης και των αντιδράσεών μας. Αν θέλεις να καταλάβεις καλύτερα πώς επιδρά διαλεκτικά αυτό στις αντικειμενικές συνθήκες μπορείς να το δεις στην ύπαρξη της σοβιετικής ένωσης στον εικοστό αιώνα και το κοινωνικό κράτος στις δυτικές χώρες. Η ύπαρξή της έκανε ‘ενσωματώσιμες’ τις κατακτήσεις του προλεταριάτου και τις παραχωρήσεις των αστών κι η διάλυσή της τις κατέστησε αναχρονιστικές και μη ανεκτές.

    Υγ: σήμερα η αλέκα μίλησε στη βουλή για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας κι έδωσε μία συνέντευξη στον χατζηνικολάου στο άλτερ που έχει πολύ ζουμί. Είπε ότι παρακολουθούμε τις παγκόσμιες εξελίξεις, για την χρεοκοπία που μεθοδεύεται ως προθάλαμος αναιμικής ανάπτυξης κι ενός νέου κύκλου κρίσης, για την αποδέσμευση από την εε και τη δημιουργία προϋποθέσεων για ένα άλλο δρόμο ανάπτυξης που δεν θα έρθει όμως από το ένα βράδυ στο άλλο, για τη σημερινή συγκυρία όπου δεν πιάνουν τα κεϊνσιανά γιατροσόφια του παρελθόντος και τον αγώνα που δε φτάνει πλέον να είναι για επιμέρους κατακτήσεις όπως παλιότερα, αλλά πρέπει να στοχεύει σε επίπεδο εξουσίας. Έπιασε στο τέλος και τα εθνικά για να καλύψει και τον κριτία. μακάρι να την ανεβάσει κάποιος και στο γιου τιουμπ.

  124. RED LEBEL Δεκέμβριος 14, 2010 στις 9:40 μμ #

    ασε που αν δεν εκφραζαμε γνωμη τοτε θα μας εβριζε η μιση Ελλαδα οτι ειμαστε κατα της διαφανειας! ε τωρα μας βριζει η αλλη μιση γιατι »πηγαμε με τη δεξια»!ο.τι κ να καναμε κατι θα ελεγαν αργοτερα!μην αγχωνεσαι!

  125. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 14, 2010 στις 9:52 μμ #

    Υ φανερή η ζαλάδα σου και σε αυτά που γράφεις.
    Το κουκουέ βάζει την αλλαγή συσχετισμών στα συνδικάτα και γενικώς. καλά κάνει και βάζει αιτήματα πάλης στο σήμερα για να μην πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης οι εργαζόμενοι. Καλά κάνει και δεν υποτιμά αυτόν τον αγώνα ως οικονομίστικο όπως κάνει πχ ο καζάκης. Η πολιτική συνείδηση ξεπηδάει πρωτίστως μέσα σε αυτούς τους αγώνες.
    Το κουκουέ καλά κάνει και βάζει ταυτόχρονα τη λογικη ότι ο αγώνας σήμερα πρέπει να στοχεύει σε αλλαγή στο επίπεδο εξουσίας, επειδή το βάζει η ίδια η ζωή κι η συγκυρία της κρίσης, όχι επειδή έτσι μας αρέσει και προκύπτει με βάση τις επιθυμίες μας.

    Η πρώτη κι η τρίτη λογική είναι πιο κοντά απ’ όσο φαντάζεσαι κι αυτό φάνηκε εν μέρει πχ και στις εκδηλώσεις του αριστερού βήματος.
    Τη δεύτερη σε κάποια σημεία την παρουσιάζεις λίγο καρικατουρίστικα.
    Αν βρούμε το βίντεο με την αλέκα, ή αύριο στο ρίζο την απομαγνητοφώνηση θα μπορείς να της κάνεις κριτική σε νέα βάση. Εμένα μπορείς να μου κάνεις ασχέτως από αυτό.

  126. a8lios Δεκέμβριος 14, 2010 στις 9:58 μμ #

    @Y
    «Το ΚΚΕ δεν έχει αναγνωρίσει ρητά κανένα από τα μεγάλα ιστορικά λάθη του.
    Ούτε τη λάθος τακτική κατά την απελευθέρωση.
    Ούτε το στείρο ακολουθητισμό της ΕΣΣΔ.
    Ούτε τη συγκυβέρνηση του ’89.»

    Ελπίζω λόγω ζαλάδας, πυρετού και φόρτισης να τα λες αυτά, γιατί κατά τα άλλα είναι …απλά είναι λάθος.

  127. Y Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:14 μμ #

    Το ξέρα ότι θα έλεγες ότι είναι φανερή η ζαλάδα μου. Είσαι πολύ μαλάκας ώρες ώρες.

    Είναι τρομερό ότι εξακολουθείς να θεωρείς τρομερή σοφία την αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας. Πώς θα γίνει ρε? Πότε? Με τι μέτωπο?

    Το πρώτο με το δεύτερο να δεις σχέση που έχουν. Έχουν το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα. Την ταξική υποδούλωση.

    @Lebel
    τα ντοκουμέντα που λες ίσα ίσα επικροτούν τα λάθη ως σωστά. Για το 89 είσαι απλά σιχαμένος. Και για τα δύο τη θεωρώ λάθος τη συγκυβέρνηση. Και για το ότι επέτρεψε την ιδιωτική τηλεόραση.

  128. Y Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:17 μμ #

    Αθλιε άι κουρέψου κι εσύ. Ελπιζω εσύ που χαίρεις άκρας υγεία να μπορείς να μου βρεις τις παραπομπές εντός 10λέπτου (αλλιώς δε δικαιολογείται τέτοια σιγουριά).

  129. RedPersonality Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:21 μμ #

    EKTIMHΣH THΣ ΣTAΣHΣ TOY KKE

    30. Tο 14ο Συνέδριο του KKE (1991) και η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 1995 εκτίμησαν αυτοκριτικά τα εξής: Δεν αποφύγαμε ως Kόμμα την εξιδανίκευση και εξωραϊσμό του σοσιαλισμού, όπως οικοδομήθηκε στον 20ό αιώνα. Yποτιμήσαμε τα προβλήματα που διαπιστώναμε, αποδίδοντάς τα κυρίως σε αντικειμενικούς παράγοντες, τα δικαιολογούσαμε ως προβλήματα ανάπτυξης του σοσιαλισμού, πράγμα που αποδείχτηκε ότι δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Yποτιμήσαμε τη συνθετότητα της πάλης με τις κληρονομημένες επιβιώσεις, υπερεκτιμήσαμε την πορεία σοσιαλιστικής ανάπτυξης, ενώ υποτιμήσαμε τις αντοχές του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος.

    H αυτοκριτική μας αφορά τη λαθεμένη αντίληψή μας για τις σοσιαλιστικές νομοτέλειες και το χαρακτήρα των αντιθέσεων στη διαδικασία διαμόρφωσης και ανάπτυξης της νέας κοινωνίας. H στάση του Kόμματός μας αποτέλεσε μέρος του προβλήματος H δυνατότητά μας να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα περιορίστηκε από το γεγονός ότι και το Kόμμα μας δεν έδωσε την απαιτούμενη προσοχή στην ανάγκη να κατακτά τη θεωρητική του επάρκεια, να προωθεί τη δημιουργική μελέτη και αφομοίωση της θεωρίας μας, να αξιοποιεί την πλούσια πείρα της ταξικής, επαναστατικής πάλης, να συμβάλλει δηλαδή, και με τις δικές του δυνάμεις, στη δημιουργική ανάπτυξη των ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων, με βάση τις εξελισσόμενες συνθήκες. Σε μεγάλο βαθμό, ως Kόμμα υιοθετήσαμε λανθασμένες θεωρητικές εκτιμήσεις και πολιτικές επιλογές του KKΣE.

    Σε σημαντικό βαθμό επέδρασε στη στάση μας η τυπικότητα των σχέσεων που εμφανίστηκε ανάμεσα στα κομμουνιστικά κόμματα, η άκριτη υιοθέτηση θέσεων του KKΣE σε θέματα θεωρίας και ιδεολογίας. Aπό την εμπειρία μας αυτή βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο σεβασμός στην πείρα των άλλων κομμάτων πρέπει να συνδυάζεται με την αντικειμενική κρίση της πολιτικής και πρακτικής τους, με τη συντροφική κριτική σε λάθη και την αντίθεση σε παρεκκλίσεις.

    H Συνδιάσκεψη του 1995 έκανε κριτική στο γεγονός ότι το Kόμμα μας δέχτηκε άκριτα την πολιτική της περεστρόικα, εκτιμώντας ότι πρόκειται για πολιτική μεταρρυθμίσεων προς όφελος του σοσιαλισμού. Tο γεγονός αυτό αντανακλούσε και την ενδυνάμωση του οπορτουνισμού στις γραμμές του Kόμματος εκείνη την περίοδο.

    H κριτική αντιμετώπιση της στάσης του KKE απέναντι στη σοσιαλιστική οικοδόμηση δεν απαξιώνει σε καμία περίπτωση το γεγονός ότι το Kόμμα μας, με συνείδηση του διεθνιστικού του χαρακτήρα, σε όλη την πορεία του, υπερασπίστηκε τη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού – κομμουνισμού στον 20ό αιώνα, ακόμα και με τη ζωή χιλιάδων μελών και στελεχών του. Hταν και είναι συνειδητή επιλογή του Kόμματός μας η μαχητική υπεράσπιση της προσφοράς του σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα.

    Tο KKE δεν πέρασε με το πλευρό αυτών των δυνάμεων, που, προερχόμενες από το κομμουνιστικό κίνημα, στο όνομα της κριτικής στην EΣΣΔ και στις υπόλοιπες χώρες, οδηγήθηκαν στο μηδενισμό, στην άρνηση του σοσιαλιστικού χαρακτήρα τους, στην υιοθέτηση της προπαγάνδας του ιμπεριαλισμού, ούτε αναθεώρησε τη στάση υπεράσπισης, παρά τις αδυναμίες της.

  130. λαθραναγνώστης Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:32 μμ #

    @ Υ 121,
    Γιατί ρε συ Υ, οι άλλοι έχουν αναγνωρίσει κάποιο από τα λάθη τους?
    Οχι ρητά, ούτε καν λόγο δεν κάνουν. Το παπί το παπί!!
    Τι έχει πει ο ΣΥΝ για τον ευρωκομμουνισμό και τον άκριτο αντισοβιετισμό τους? Τι έχει πεί για την προπαγάνδιση που έκαναν στην Ελληνική κοινωνία για την ΕΟΚ/ΕΕ, συνθήκη Μαστρ., Λισσαβώνα……
    Όταν την αυτοκριτική την κάνεις με σύνεση για να διορθώσεις πράγματι τα λάθη σου και όχι για το θεαθήναι, για λαϊκίστικους σκοπούς ή για να ξεμπερδέψεις άρον -άρον με το παρελθόν σου, είναι δύσκολη και δεν βγαίνει εύκολα.
    Και κάτι ακόμα. Του ΚΚΕ, του μετράνε την κάθε λέξη του,το κάθε κόμμα που θα γράψει ή θα πει. Για πήγαινε στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσεις λογαριασμό για τα λάθη του ΚΚΕεσ, να δεις τι απάντηση θα πάρεις κι αν θα πάρεις.
    Όσο για τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, εκεί χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Βρέθηκαν ποτέ σε θέση να είναι αναγκασμένοι να βουτήξουν τα χέρια τους στα σκατά? Χωρίς δυνατότητα επιλογής.Και να τους ζητάνε μετά και λογαριασμό γιατι δεν είναι καθαροί!

  131. Y Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:34 μμ #

    Αυτό δεν είναι κριτική ρεντ περσονάλιτυ. Είναι μια φούσκα. Μια σαχλαμάρα. Και μόνο το γεγονός ότι είναι τρεις παράγραφοι σε συνεδρίο που αναμενόνοταν 15 χρόνια για να μας πει τι σκατά έγινε και έπεσε ο επί γης παράδεισος.

    Το 18ο συνέδριο το ‘χουμε κριτικάρει πολύ εδώ στο Γκράνμα back in the days.

    Το όραμα του σοσιαλισμού δε θα αναστηλωθεί με τέτοιες στρουθοκαμηλικές αυτοκριτικές.

  132. a8lios Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:39 μμ #

    Με λίνκ:

    Κριτική για τη στάση του ΚΚΕ στο κείμενο του ’95

    Κριτική για τη στάση του ΚΚΕ στο 18ο συνέδριο

    Για τα ΕΑΜικά έχει δίκιο ο red label, η κριτική είναι στο Δοκίμιο ιστορίας, 1ος τόμος. Αποσπάσματα θα μπορούσα να σου βρω, αλλά αποκλείεται να ικανοποιηθείς με αποσπάσματα, άσε που βαριέμαι. Αλλά σοβαρά τώρα, δε ξέρεις τη σημερινή θέση του ΚΚΕ για τη στάση του τότε;

    Για το ’89 έχεις δίκιο, δεν υπάρχει κριτική σε κάποιο επίσημο κείμενο, πέρα από αόριστη αναφορά στα περί σοσιαλισμού στο τελευταίο συνέδριο.

  133. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:39 μμ #

    Για την τακτική κατά την απελευθέρωση πρώτος τόμος δοκίμιο ιστορίας του κκε (μεταξύ άλλων)
    Για τον ακολουθητισμό (sic) από το 95′ ακόμα στη συνδιάσκεψη για τα πρώτα συμπεράσματα.
    Για το τρίτο περιμένουμε τον τρίτο τόμο.

    Εσύ είσαι πιο συχνός μαλάκας, στο ίντερνετ δε ακόμα πιο συχνά.
    Άι κουρέψου κι εσύ και το χρέος σου

  134. a8lios Δεκέμβριος 14, 2010 στις 10:50 μμ #

    Ρε συ Υ, σταμάτα να διαβάζεις επιφανειακά ρε φίλε και επιτέλους, παραδέξου πως ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕΣ ΕΧΕΙΣ ΛΑΘΟΣ.

    Κατηγόρησες ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ πως «το ΚΚΕ δεν έχει αναγνωρίσει ρητά το λάθος του να ακολουθεί στείρα την ΕΣΣΔ.»

    Για το συγκεκριμένο σου απάντησα. Το έχει αναγνωρίσει ρητά. Τέλος. Πάμε παρακάτω.
    Δε κατηγόρησες, ούτε κι εγώ απάντησα γενικότερα περί εκτίμησης για τον σοσιαλισμό στην ΕΣΣΔ, ΟΚ;

    Μη τα μπλέκεις, ή αν θες να τα μπλέκεις εξέφρασέ το σωστά και στις κατηγορίες σου…

  135. Y Δεκέμβριος 14, 2010 στις 11:31 μμ #

    ΟΚ. Στο δεύτερο δε το εξέφρασα σωστά. Στο όλο κείμενο όμως η μικρή έκταση της αναφοράς υποβαθμίζει το ζήτημα και στην καθημερινή πολιτική πρακτική και διαπαιδαγώγηση η υποβάθμιση παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις.

    To καυτό ερώτημα που παραμένει είναι αυτό σε σχέση με τις τακτικές που προτείνονται σήμερα:

    – Προσπαθούμε να συσπειρώσουμε κόσμο γύρω από το Κόμμα μας που θεωρούμε μόνο συνεπές. Συνειδητοποιούμε ότι οι δυνάμεις μας (και οι δυνητικές )έχουν οροφή κι ότι μ’αυτές δε μπορούμε να έχουμε κατακτήσεις τώρα. Αποκλείουμε το πολιτικό μέτωπο γιατί όλες οι πολιτικές δυνάμεις μας έχουν πολεμήσει. Προσπαθούμε να διευρύνουμε την ταξική συνείδηση και τη συνείδη της αναγκαιότητας για πέρασμα στο σοσιαλισμό. Με τις δυνάμεις μας πιστεύουμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε επιτυχώς κάποιες κατακτήσεις. Πιστεύουμε ότι η καπιταλιστική κρίση θα κάνει πιο ξεκάθαρα τα πράγματα κι ότι σιγά σιγά η τάξη θ’αρχίσει να συσπειρώνεται γύρω από εμάς ώστε σε κάποια απροσδιόριστη στιγμή να μπορεί να διεκδικίσει την εξουσία. (ΚΚΕ)

    – Προτείνουμε στο λαό και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε λαϊκή πίεση υπέρ άμεσων μέτρων κατανοητών από το λαό που να γέρνουν το συσχετισμό προς όφελος του, ως απάντηση στα αδιέξοδα του κεφαλαίου. Υπερασπιζόμαστε τις εργατικές κατακτήσεις και δημιουργούμε πίεση για κρατικοποιήσεις με όσο γίνεται περισσότερο εργατικό και δημόσιο έλεγχο. Σε περίπτωση που το κεφάλαιο γέρνει στη λαϊκή πίεση για να την κατευνάσει παριστάνοντας ότι πραγματοποιεί κάποια από αυτά (γιατί να τα πραγματοποίησει πλέρια αδυνατεί) προσπαθούμε να κόψουμε τις δυνατήτοτητες ενσωμάτωσης και αδρανοποίησης τους πιέζοντας για εμβάθυνση και αναδεικνύοντας με πρακτικά παραδείγματα ότι μόνο μια εργατική εξουσία μπορεί να τα πραγματοποιήσει. (πολύ ωραιοποιημένη η λογική της Ανταρσίας)

    Ανάμεσα στις δύο λογικές δε μπορεί να υπάρξει ένας γόνιμος διάλογος? Ποια είναι τα υπέρ και ποια τα κατά σε καθεμιά τους? Πώς απαντάνε στην αντικειμενική οικονομικοκοινωνικοπολιτική κατάσταση?

  136. RED LEBEL Δεκέμβριος 15, 2010 στις 12:35 πμ #

    – Προσπαθούμε να συσπειρώσουμε κόσμο γύρω από το Κόμμα μας που θεωρούμε μόνο συνεπές.

    κ τι να τον κανουμε τον κοσμο?να τον φαμε?η να τον εξαφανισουμε?η μηπως αυτοι που συσπειρωνονται στο ΚΚΕ δεν ειναι αγωνιστες?η μηπως δεν ειναι τοσο ντουροι οσο της »αριστερας»?

    Με τις δυνάμεις μας πιστεύουμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε επιτυχώς κάποιες κατακτήσεις.

    ετσι εχει γινει ομως ο.τι εχει γινει……!τι κατακτησεις εχουν οι αλλοι?κ το λαθος ειναι στον προσανατολισμο!οχι ακκουσιο αλλα εσκεμενη λογικη που υπαρχει!

    Πιστεύουμε ότι η καπιταλιστική κρίση θα κάνει πιο ξεκάθαρα τα πράγματα κι ότι σιγά σιγά η τάξη θ’αρχίσει να συσπειρώνεται γύρω από εμάς ώστε σε κάποια απροσδιόριστη στιγμή να μπορεί να διεκδικίσει την εξουσία. (ΚΚΕ)

    δεν εχουμε πει ποτε τεοιο πραμα!αλλα οκ!εισαι κ Υ εσυ….!δε σου χαλαω χατηρι!

    Υπερασπιζόμαστε τις εργατικές κατακτήσεις και δημιουργούμε πίεση για κρατικοποιήσεις με όσο γίνεται περισσότερο εργατικό και δημόσιο έλεγχο.

    κ ολοι μαζι ΠΑΣΟΚ!κ μη με βρισιες!ειναι σοσιαλδημοκρατια καθαρη αυτο το πραμα!οσο για την υπερασπιση αστο!το να ιδρυεις πρωτοβουλια στα τηλεφωνικα κεντρα αντιθετη με το κλαδικο μονο κ μονο επειδη αυτο ειναι στο ΠΑΜΕ ειναι διασπαση της εργτικης ταξης που το μονο που κανει ειναι ζεσταινει την πλατη του κεφαλαιου!αντικειμενικα!!!

    Ανάμεσα στις δύο λογικές δε μπορεί να υπάρξει ένας γόνιμος διάλογος?

    ειναι 2 αντιθετες λογικες οι οποιες εχουν στρατηγικο χαρακτηρα!η με τη μια θα εισαι η με την αλλη!

  137. Y Δεκέμβριος 15, 2010 στις 12:14 μμ #

    @Αθλιος
    Δημοσιεύτηκε επιτέλους. Με 46 email ανάμεσα στον βουλευτή και τις εταιρείες.

    Ενα λεπτομερειακό παράδειγμα για τις σχέσεις ευρωβουλευών με τις πολυεθνικές που περιγράφω στο ποστ αυτό:
    http://www.corporateeurope.org/climate-and-energy/content/2010/12/eu-billions-keep-burning-fossil-fuels

  138. Y Δεκέμβριος 16, 2010 στις 1:02 μμ #

    Κάτι που ανέφερα ανωνύμως στο άρθρο τώρα και επωνύμως:

    Davies justified his actions by using a famous quotation often mis-attributed to Otto von Bismarck: “The public should never be allowed to see two things: How sausages are made and how laws are made.”

    He said he was happy with industry lobbyists’ support in helping him frame the legislation. “They don’t draft the report, they come up with ideas and I turn them into amendments. Sometimes they put forward suggested wording and I use it if I like it. That’s how we work,” he said.
    http://www.spinwatch.org.uk/-articles-by-category-mainmenu-8/63-european-politics/5415-exclusive-how-bp-drafted-brussels-climate-legislation

  139. Y Δεκέμβριος 17, 2010 στις 1:34 μμ #

    http://www.ipsnews.net/news.asp?idnews=53891

  140. RED LEBEL Δεκέμβριος 18, 2010 στις 8:49 μμ #

    Δελτίο τύπου Καταγγελία

    Αθήνα, 18 Δεκεμβρίου 2010

    Η εκτελεστική γραμματεία του ΠΑΜΕ εκφράζει τον αποτροπιασμό της και καταγγέλλει την τραμπούκικη προκλητική ενέργεια των ομάδων ΕΑΑΚ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ κτλ , να αφαιρέσουν και να καταστρέψουν την πλακέτα που είχε τοποθετηθεί στο Πάντειο Πανεπιστήμιο προς τιμή της νεαρής φοιτήτριας της Παντείου και στέλεχος της ΚΝΕ Σωτηρίας Βασιλακοπούλου.

    Η 21 χρονη Σωτηρία δολοφονήθηκε στις 28 Ιουλίου 1980 έξω από το εργασιακό γκέτο της κλωστοϋφαντουργίας ΕΤΜΑ από οδηγό μπράβο της εργοδοσίας που έπεσε με πούλμαν πάνω σε νεαρούς φοιτητές της Πανσπουδαστικής και της ΚΝΕ που μοίραζαν προκηρύξεις του ΚΚΕ και καλούσαν τους εργαζόμενους να πάρουν μέρος στην απεργία.

    Οι χυδαίοι τραμπούκοι (κατά τα άλλα αντισυστημικοί αγωνιστές όπως αυτοπροβάλλονται) δεν άντεξαν αυτή την τιμή στην ηρωϊδα – αγωνίστρια που έδωσε την ίδια της την ζωή για τα ιδανικά της εργατικής τάξης.

    Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτές οι ομάδες σταθερά και συστηματικά με την πρακτική τους, όπου βρεθούν και όπου σταθούν, κατασυκοφαντούν και βρίζουν το ΠΑΜΕ, το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, κάνοντας χυδαίο αντικομουνισμό. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι τα αστικά ΜΜΕ καθημερινά τους πλέκουν το εγκώμιο και προβάλλουν την «επαναστατική» δράση τους ως γιατρικό για το Καπιταλιστικό σύστημα.

    Η Ε.Γ. του ΠΑΜΕ καταγγέλλει την προκλητική και τραμπούκικη ενέργεια αυτών των ομάδων και καλεί τους φοιτητές τους εργαζόμενους και κάθε τίμιο αγωνιστή, να καταδικάσει την πρόκληση, τον τραμπουκισμό και να βγάλει συμπεράσματα από την στάση και την δράση αυτών των ομάδων και να τους απομονώσει.

    Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: