H EE θα διαλυθεί από μόνη της

22 Νοέ.

…αλλά αντί για σοσιαλισμό θα έχουμε βαρβαρότητα.

Ετοιμάζω εδώ και καιρό ένα μεγάλο κείμενο για την ΕΕ αλλά οι εξελίξεις με προλαβαίνουν.

Η Ιρλανδία έλαβε σήμερα το πακέτο αλλά οι αγορές δεν ηρεμούν ούτε μια μέρα. Το κόστος δανεισμού ανεβαίνει, οι οίκοι αξιολόγησης χειροτερεύουν τους βαθμούς τους.

Οι ξεφτίλες Ιρλανδοί Πράσινοι (γυμνή έκφραση της ξεφτίλας και των υπολοίπων ανα την Ευρώπη) – συγκυβερνήτες του Fianna Fail  εδώ και χρόνια – λένε ότι στηρίζουν το πακέτο αλλά δε ψηφίζουν τον προϋπολογισμό αν δεν προκηρυχθούν εκλογές. Πέρα από αυτούς το κυβερνών κόμμα στηρίζεται σε δύο ανεξάρτητους βουλευτές που ήδη δήλωσαν ότι δε θα ψηφίσουν τον προϋπολογισμό.

Μέσα σ’αυτές τις συνθήκες είναι εξαιρετικά χλωμό να αποφευχθεί η ανάγκη της ισπανικής αστικής τάξης να βρεθεί μπροστά στο μηχανισμό στήριξης. Το γεγονός αυτό θα προκαλέσει τη διάλυση της Ευρωζώνης αφού τα 2 τρις που χρειάζεται η Ισπανία απλά δεν υπάρχουν.

Η οικοδόμηση συμμαχιών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο είναι επιτακτική. Από αυτό θα κριθούν και οι δυνάμεις που ενίσχυσε ο ελληνικός λαός στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα.

Advertisements

29 Σχόλια to “H EE θα διαλυθεί από μόνη της”

  1. faros Νοέμβριος 22, 2010 στις 7:00 μμ #

    Ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη για το θάρρος, αλλά θα αποτολμήσω ένα σχόλιο.

    Το ζήτημα δεν είναι μόνο η ΕΕ, αλλά πρέπει να ανατραπεί όλο το καπιταλιστικό σύστημα.
    Η ΕΕ είναι απλά ένα τμήμα του.
    Και πρέπει όλοι μας να βάλουμε «πλάτη» ώστε αυτό να γίνει μια ώρα νωρίτερα.

    Οι συμμαχίες είναι δεδομένες και γνωστές !
    Από τη μία οι υπερασπιστές της ΕΕ και γενικά του καπιταλισμού και από την άλλη οι κομμουνιστικές δυνάμεις που παλεύουν για την άλλη Κοινωνία !

    Την Καλησπέρα μου !

  2. Y Νοέμβριος 22, 2010 στις 7:49 μμ #

    Φάρε καλά έκανες και ζήτησες συγνώμη εκ των προτέρων αλλά κάποια στιγμή η απλούστευση σε σημείο εκχυδαϊσμού και η πρόσληψη της απολογητικής ως του υπέρτατου αγωνιστικού καθήκοντος πρέπει να σταματήσουν να συγχωρούνται.

    Τι μας λες δηλαδή? Ότι δε μας νοιάζει ούτε και το αν θα διαλυθεί η ΕΕ ή όχι? Δηλαδή επιτέλους τι έχει πια σημασία για εσάς σε αυτό τον κόσμο? Το πόσο οπορτούνα είναι ο Κορτζίδης και πόσο ‘εφεδρικό ΠΑΣΟΚ’ η Ανταρσύα?

    Αν δεν δέχεστε την ευθύνη να κάνετε τώρα μέτωπο ή μάλλον πολλά πολύπλευρα μέτωπα για να αλλάξετε τώρα και όχι αύριο τα πράγματα τότε ετοιμάστειτε να δειτε τη βία και τη βαρβαρότητα να απλώνονται γύρω μας αλλά και για τον οριστικό θάνατο του κομμουνιστικού κινήματος.

  3. Red Ghost Νοέμβριος 22, 2010 στις 11:42 μμ #

    Y μου φαίνεται πως απλουστεύεις εσύ!
    Λες: η Ιρλανδία προσφεύγει στο μηχανισμό στήριξης. Ιρλανδία + Ελλάδα = 2 χώρες της ΕΕ που έχουν προσφύγει στο μηχανισμό. 2 χώρες + θέμα χρόνου να προσφύγει η Ισπανία = 3 χώρες στο μηχανισμό = η ΕΕ δεν έχει λεφτά για να τις στηρίξει = τέρμα η ΕΕ = πάμε για άλλη κοινωνία!

    Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα!
    Π.χ. μπορεί να πάψουν ορισμένες χώρες να ανήκουν στην ΟΝΕ. Αυτό δε σημαίνει πως βγαίνουν από την ΕΕ! Και τώρα άλλωστε δεν είναι όλα τα μέλη της ΕΕ στην ΟΝΕ!
    Μπορεί η Ισπανία να εγκαταλείψει το ευρώ και να γυρίσει στην πεσέτα, να κάνει υποτίμηση και να επανέλθει αργότερα.

    Πολλά μπορούν να συμβούν. Το να εγκαταλείψουν όμως, έτσι εύκολα, οι αστοί της Ευρώπης το οικοδόμημα της ΕΕ, που το έχτιζαν 50 χρόνια, είναι απίθανο να συμβεί. Εγώ μπορεί να θέλω να αποδεσμευτούν όλες οι χώρες από την ΕΕ, δε σημαίνει πως το έχω στο τσεπάκι μου. Το θέμα είναι να εκμεταλλευτούν οι λαοί την ευκαιρία για την ανασύνταξη του λαϊκού κινήματος.

    Όσο για τη διαμόρφωση διεθνούς κομμουνιστικού πόλου είναι μια αναγκαιότητα ανεξαρτήτως της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η ΕΕ.

    Το άρθρο του Μάκη Παπαδόπουλου νομίζω πως θα σου αρέσει:
    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5960991

  4. faros Νοέμβριος 22, 2010 στις 11:49 μμ #

    Μάλιστα !
    Μετά από τόσο καιρό συνεχίζεις να είσαι τελείως προκλητικός απέναντί μου, χωρίς να καταλαβαίνω το λόγο !
    Ώστε είμαι και χυδαίος, έ ;;;
    Μπράβο σου !
    Όσο πας και … προοδεύεις !!!!!!!!!!

    Αυτό κατάλαβες ;
    Ότι έχω την όποια σκασίλα για τον Κορτζίδη ;;;
    Και ότι δεν μας νοιάζει αν διαλυθεί ή όχι η ΕΕ ;
    Η παρακάτω απάντησή μου δεν αφορά εσένα – ούτως ή άλλως δεν καταλαβαίνεις τίποτα – αλλά τους άλλους αναγνώστες του μπλογκ σου, που πιθανά παρερμηνεύσουν αυτά που λες.
    Για τους Κομμουνιστές, για το ΚΚΕ, η ΕΕ είναι ένα γρανάζι στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, που φυσικά και θέλουμε να ανατραπεί (όχι απλά να διαλυθεί και να γίνει στη θέση της μια άλλη ΕΕ)!
    Μόνο, που ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι να ανατραπούν όλα τα γρανάζια του ιμπεριαλισμού !
    Μέχρι όλος ο κόσμος να γίνει Σοσιαλιστικός !
    Τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο !

    Πολλοί – δεν πρωτοτυπείς καν – πρόβλεψαν (εδώ και πολλά χρόνια) το τέλος του Κομμουνισμού !!!
    Θα διαψευτείτε όλοι σας !
    Τα Κομμουνιστικά Κόμματα ολοένα και θα δυναμώνουν, σε πείσμα κάθε αντιπάλου μας.
    Φανερού ή κρυφού !

    Και επειδή εγώ είμαι ευγενικός, σε αντίθεση με άλλους, καλησπερίζω και φυσικά δεν θα επανέλθω – το μετάνοιωσα και που το έκανα …
    Δεν αξίζεις τον κόπο …

  5. λαθραναγνώστης Νοέμβριος 23, 2010 στις 12:35 πμ #

    Υ @ 2,
    «Τι μας λες δηλαδή? Ότι δε μας νοιάζει ούτε και το αν θα διαλυθεί η ΕΕ ή όχι?»
    Δηλαδή πρέπει να μας νοιάζει? Κι αν μας νοιάζει,με τι τρόπο? Αρνητικό ή θετικό? Να θέλουμε να διαλυθεί ή να μην θέλουμε?
    Όσον αφορά στα μέτωπα, την έχουμε ξανακάνει τη κουβέντα.
    It takes two to tango κι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν αξιόπιστοι φορείς για tango στα μέτωπα. Προς το παρόν τουλάχιστον.
    Έτσι απλά!!
    Παράδειγμα:
    Αν είχαμε κάνει μέτωπο πριν λίγους μήνες με τον ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν κι ο Κουβέλης μέσα. Φαντάζεσαι το κάζο?
    Αν είχαμε κάνει μέτωπο με το ΠΑΣΟΚ πριν μερικά χρόνια, τώρα θα είμασταν συνένοχοι.
    Δύσκολο πράγμα τα μέτωπα και ειδικά όταν ξέρεις ότι το σύστημα καίγεται να αποκτήσει αριστερό άλλοθι.

    Φάρε,
    Αν παρακολουθείς τις συζητήσεις στο Γράνμα, θα έπρεπε να ξέρεις ότι αυτό το μπλόγκ δεν είναι σαλόνι….μάλλον λιμάνι είναι και ο Υ την πέφτει γενικώς στους ΚΚΕδες. Αλλά, το χω ξαναπεί, «το που αγαπά παιδεύει».

  6. philemon Νοέμβριος 23, 2010 στις 6:59 πμ #

    Μέτωπο –χρειάζεται μέτωπο. Όπως Ικαρία.

  7. Αντώνης Νοέμβριος 23, 2010 στις 9:26 πμ #


    Ερώτηση γιατί χάθηκα: Τί εννοείς θα διαλυθεί η Ε.Ε.; Σε ποιά στοιχεία το βασίζεις; Ποιοί θα τη διαλύσουν; Οι συνθήκες; Από πού και ως πού αυτό που λες είναι αντικειμενικό και όχι μια δικιά σου υποκειμενική πρόβλεψη (που θα πρέπει να τη λάβει και υπόψη του το Κόμμα και να χαράξει πολιτική);
    Και άντε και (για την οικονομία της κουβέντας ) να δεχτώ ότι η εκτίμηση έχει μια βάση (για την ΟΝΕ και όχι για την Ε.Ε.). Αν δηλαδή συμβεί αυτό που λες, θα πεθάνει οριστικά το κομμ. κίνημα; Και γιατί είναι πάλι αυτό αντικειμενικό; σε ποιά στοιχεία το βασίζεις;

  8. a8lios Νοέμβριος 23, 2010 στις 12:43 μμ #

    http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5963159

    Να ρε, το «Ευρώ των φτωχών θα δώσει τη λύση», μην χολοσκάτε!
    Ωραίο ρεπορτάζ πάντως! Μεγάλου παίχτου…

  9. Y Νοέμβριος 23, 2010 στις 4:04 μμ #

    @Red Ghost
    Δεν είπα = άλλη κοινωνία, αν κατάλαβες ότι είπα αυτό τότε πρέπει να κάνεις μαθήματα ανάγνωσης. Είπα = βαρβαρότητα αν δε κάνουμε μέτωπο που να μπορεί να επιβάλει σοσιαλισμό.

    Κι αν δεν αλλάξουμε τακτική όλοι μας αυτό δε πρόκειται να γίνει. Ίσως να μη γίνεται και για ‘αντικειμενικούς υποκειμενικούς λόγους’ αν με νοείτε. Αλλά πάντως μάλλον πάμε ντουγρού για βαρβαρότητα.

    Μόλις γύρισα από ένα συνέδριο δεν έχει σημασία για τι θέμα. Εκπρόσωποι της Κομισιόν και των πολυεθνικών λένε πρέπει να εξασφαλίσουμε δημόσια αποδοχή των πολιτικών μας με κάθε κόστος. Το λένε έτσι ήρεμα σα να μη συμβαίνει τίποτα. Είναι εσ-εσ ντυμένοι με κουστούμια και γραβάτες.

    Το διάβασα το άρθρο του Μάκη. Η ανάλυση είναι τρομερή και 100% εύστοχη. Άψογη. Και ο τίτλος πολύ σωστός και πρέπει να ειπωθεί (αν και δεν ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο του άρθρου αφού αυτό δε περιγράφει την εναλλακτική).

    Η συμφωνία στην αποδέσμευση ωστόσο δεν είναι σωστός όρος ευρωπαϊκών συμμαχιών (και βασικά ούτε και οι ελληνικές θα πρέπει να περιορίζονται σε αυτές που γίνονται με βάση αυτήν). Πρώτον, γιατί από μόνη της δε λύνει τίποτα, και δεύτερον γιατί να θέλεις ‘λαϊκή εξουσία’ τότε σ’αυτήν είναι που πρέπει να συμφωνήσουν πρώτα πλατιές δυνάμεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

    Αλλιώς κάνε ξέρω γω μέτωπο με το British National Party που συμφωνεί στην αποδέσμευση αλλά όχι στη λαϊκή εξουσία. Άλλο το να εξασφαλίσεις την αλληλεγγύη των άλλων σε περίπτωση που εσύ αποδεσμευτείς. Αυτό πρέπει να το κάνεις. Αλλά δε μπορείς να λες συμμαχώ μόνο με όσους λένε αποδέσμευση. Τα έχω ξαναπεί τα συνδικάτα του πυρήνα (Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία) δε πρόκεται να πουν ποτέ αποδέσμευση ακόμα κι αν γίνουν ταξικά. Κάτω η Ευρωπη του Κεφαλαίου το λένε ήδη. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό.

    Υπάρχει πρόβλημα στην αντιστοίχηση της τακτικής με τις εξελίξεις. Δε μπορεί η γραμμή να είναι δε μας νοιάζουν οι εξελίξεις. Αυτό το στυλ όμως έχουν σειρά τοποθετήσεων εδώ που με ανακαλούν στην τάξη που ανάβω αλάρμ. Προβάλουμε δηλαδή ως πολιτική αρετή την ανικανότητά μας να παρακολουθήσουμε και να ερμηνέυσουμε τις εξελίξεις?? Αν θέλόυμε να λεγόμαστε νέοι κομμουνιστές και κοινωνικοί επιστήμονες πρέπει να διαβάζουμε κάθε μέρα τους financial times. Αλλιώς δεν είμαστε κομμουνιστές. Γραφικοί γελοτοποιοί είμαστε. (υπερβάλω αλλά καταλαβαίνετε τι θέλω να πω ελπίζω)

    Το άρθρο του Μάκη είναι σπάνιο παράδειγμα οξυδερκούς ανάλυσης από το απλουστευμένο βούρκο (σόρυ αλλά…)που μας έχει συνηθίσει ο ‘Ρ’. Αλλά πώς μεταφράζεται σε τακτική?

    Ας επιστρέψουμε τώρα στην ανάλυση της συγκυρίας: Μία άλλη λύση αν δε καταφέρουν να σώσουν την Ισπανία είναι να πάρει πιο πολλά χρήματα από τα κράτη η ΕΚΤ και να δώσει αυτή σε εκείνα που έχουν πρόβλημα. Μετά όμως θα’χει και πάλι η Γερμανία πρόβλημα. Και μπορεί η Γερμανία να αποφασίσει να φύγει από το Ευρώ που αυτό θα σημάνει τη διάλυση του. Προφανώς και δε θα αφήσουν να πεθάνει έτσι το 50χρονο όχημα της κυριαρχίας τους αλλά πρέπει να σταματήσετε να αυταπατάστε ότι έχουν τον έλεγχο της κατάστασης και κρατάνε σταθερά το τιμόνι. (τα λέει ο Μάκης αλλά δεν φαίνεται να έχετε πειστεί 100% και κυρίως να το τροποποιήσετε την τακτική σας ανάλογα με τη διαπίστωση αυτή)

    Φαίνεται ότι το ΚΚΕ [Μάκη συμπεριλαμβανομένου :-)] πιστεύει μόνο το σενάριο της εκδίωξης των PIGS από το Ευρώ ή τη κατασκευή ‘δυο ευρώ’. Και θα ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου που στηρίζει την ύπαρξη αυτού και μόνο του σεναρίου?

    @Αντώνη, το κείμενο γράφτηκε σε πέντε λεπτά μπας και σας ξεκουνήσει. Μη ζητάς στοιχεία. Στοιχεία στο μεγάλο κείμενο που έρχεται. Είναι αυτονόητο όμως ότι ΕΕ χωρίς Ευρώ είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είναι σήμερα. Και το Ευρώ κλυδωνίζεται. Βασικά ο θάνατος του Ευρώ θα είναι ο θάνατος της ΕΕ που ξέρουμε και το τι θα τη διαδεχτεί είναι τελείως απρόβλεπτο. Τη δήλωση του Βαν Ρόμπει τη διάβασες ελπίζω. Προσπαθεί κι αυτός να ξεκουνήσει τους δικούς του. (χωρίς να υπονοώ ότι πρέπει να με κάνετε και μένα πρόεδρο 😛 )

    Αν οι κομμουνιστές δεν εκμεταλλευτούν αυτή την κρίση το κίνημα τους όπως το ξέρουμε θα πεθάνει. Αν η ανθρωπότητα επιβιώσει κάποιο άλλο σίγουρα θα επιδιώξει την αταξική κοινωνία κάποια στιγμή αλλά το κίνημα αυτό όπως το ξέρουμε με τις θεωρητικές του επεξεργασίες και την ιστορική του πορεία θα πάει στο βρόντο. Κι είναι κρίμα. Δε το βασίζω σε στοιχεία με την έννοια που τα θέλεις εσύ. Είναι διαίσθηση. Άμα θες πάρ’τη σοβαρά άμα δε θες μη την παίρνεις.

    @Λαθρά – το να μη κάνεις συμμαχίες σήμερα γιατί μπορεί αυτές να μη σου βγουν είναι σήμερα ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ. Τίποτα άλλό στεγνή απλή ωμή ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ. Και στο δίλλημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, επιλογή του δεύτερου.

    Το βασικότερο βασικότερο πρόβλημα σας είναι ότι συνεχίζετε να έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στους αστούς ότι ξέρουν τι κάνουν. Kάτι προσπαθεί να σας πει ο Μάκης, αλλά δε φαίνεται να πολύπείθεστε προς το παρόν.

    Επανάσταση εναντίον του επερχόμενου χάους.

  10. Y Νοέμβριος 23, 2010 στις 4:38 μμ #

    http://euobserver.com/9/31331

  11. Αντώνης Νοέμβριος 24, 2010 στις 12:55 μμ #

    Κοίτα Υ
    Το γιατί δε θα «διαλυθεί» η Ε.Ε. έτσι απλά νομίζω το καταλαβαίνεις και εσύ. Δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια 50 χρόνων το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Έχει άλλωστε μια σειρά συμφωνίες (εμπορικές, αγροτικές, ασφάλειας, μεταναστευσης και άλλες) που σιγά μη τις εγκαταλήψει από μόνο του. Η Ε.Ε. εν ολίγοις, δεν είναι μια νομισματική ένωση, μια σύμπραξη τραπεζικών παραγώγων. Το ξέρεις αυτό. Είναι πολιτικο-οικονομική ένωση του κεφαλαίου.

    Από εκεί και πέρα, στο άρθρο του Μάκη γίνεται αναφορά στα σενάρια που κυκλοφορούν στην «πιάτσα» το τελευταίο διάστημα. Η «εκδίωξη» των PIGS από το Ευρώ, η δημιουργία «χαλαρού» Ευρώ, η χρηματοδότηση των δανείων από την ΕΚΤ, η αναδιάρθρωση του χρέους μιας σειράς χωρών είναι κάποια σενάρια. Λαμβάνονται όλα υπόψη. Αυτό όμως από μόνο του, η κρίση δηλαδή που εκδηλώνεται στο εποικοδόμημα της Ε.Ε. αλλά και κάθε χώρας χωριστά, ούτε τη φύση της κρίσης αλλάζει επειδή αυτή βαθαίνει, ούτε το ρόλο (πολιτκό-κοινωνικό) των δυνάμεων που δρούν στο κίνημα (ελληνικό-ευρωπαϊκό). Εξηγούμαι:
    Λες «η μη συμμαχία είναι συνθηκολόγηση». Και ρωτάω: Σε ποιά βάση; Πρέπει να υπάρχουν προαπαιτούμενα ώστε να μη καταλήξουμε πάλι στη (καπιταλιστική) βαρβαρότητα;
    Επίσης θέλω να σου επισημάνω και άλλη μια πτυχή του άρθρου του Μάκη (που στην είχα επισημάνει και παλαιότερα σε άλλο post) αλλά φαίνεται να μη τη λαμβάνεις σοβαρά υπόψη σου. Η άυξηση του παγκόσμιου χρέους, η απόσπαση δηλαδή του τοκοφόρου χρήματος από την αξιακή του ισοδυναμία, δεν είναι μόνο ευρωπαϊκό φαινόμενο. Τις προάλλες η FED ανακοίνωνσε την έκδοση χρήματος (αλλά δεν ανακοίνωσε ούτε τον όγκο, ούτε το χρόνο έκδοσής του). Αυτή είναι έμμεση υποτίμηση του δολλαρίου. Ο πόλεμος λοιπόν για υποτίμηση του Ευρώ και του Γουάν (γιατί η «απένταξη» χωρών από το Ευρώ ουσιαστικά είναι διεθνής υποτίμησή του) είναι και αυτός ενταγμένος στο παιχνίδι των διεθνών ροών κεφαλαίου και εμπορευμάτων (τρανταχτή απόδειξη ότι το να μιλάμε για «κρίση χρέους» είναι τουλάχιστον αοπροσανατολιστική).
    Και πάμε στο προκείμενο: Συμμαχία και ανατροπή. Με ποιόν και γιατί;
    Συμφωνώ ότι η αποδέσμευση δεν μπορεί από μόνη της να αποτελέσει βάση. Αλλά αν δεν μπορεί από μόνη της η αποδέσμευση γιατί μπορεί η «έξοδος από το Ευρώ» ή «κατάργηση του Σ.Σ.» ή «κρατικοποίηση των τραπεζών» ή το γενικόλογο «όχι στην Ευρώπη του κεφαλαίου»; Απλούστατα δεν μπορεί. Γιατί απλά ένα μέτωπο-συμμαχία με αντι- θα μας πάει μόνο μέχρι ένα σημείο και θα δείξει τα όρια της πολιτκής μας επιρροής. Η δημοτικές εκλογές αυτό έδειξαν. Ότι ως κίνημα διαμαρτυρίας πάμε καλά αλλά έχουμε και πολιτικά όρια. Οι υπόλοιποι που δεν είναι στο κίνημα (και που απέχουν από τις εκλογές) θέλουν ενεργητική υποστήριξη πολιτκής λύσης για να βρούν ελπίδα. Η τακτική λοιπόν του κόμματος να προβάλλει τη στρατηγική του πρόταση για συμμαχία και εξουσία στη βάση της λαϊκής οικονομίας-εξουσίας από την αρχή της εκδήλωσης της κρίσης και κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων θεωρώ ότι (παρόλες τις δυσκολίες) ήταν ολόσωστη. Σε αυτή τη βάση λοιπόν συμμαχία. Αποδέσμευση-λαϊκή εξουσία.

  12. Αναυδος Νοέμβριος 24, 2010 στις 1:37 μμ #

    @Y
    Πολύ συνοπτικά
    1. Η ΕΕ μπορεί να διαλυθεί μπορεί και όχι. Αυτό εξαρτάται από το αν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της μερίδας του κεφαλαίου που έχει το πάνω χέρι. Μη ξεχνάς ότι η ΕΕ αν και καπιταλιστικό δημιουργημα συνάντησε και συναντά αντιστάσεις από το κεφάλαιο της Αγγλίας και των σκανδιναυικών χωρών.
    2. Η τακτική του ΚΚΕ είναι σαφής. Αν δεν αλλάξουν οι συσχετισμοί στο συνδικαλιστικό κίνημα αν δεν αποσπατεί η εργατική τάξη από την συναίνεση της στην πολιτική του κεφαλαίου ότι και να λέμε γράφουμε, όσες πορείες και να κάνουμε οι κατακτήσεις θα σαρώνονται και το μέλλον θα είναι σκοτεινό.
    3. Συμμαχίες σε πολιτικό επίπεδο κάνεις όταν υπάρχει το υποκείμενο αλλά και όταν αυτές εξυπηρετούν τον τελικό σου σκοπό. Σήμερα ούτε το ένα υπάρχει ούτε το άλλο.

  13. Y Νοέμβριος 24, 2010 στις 3:05 μμ #

    @Αντώνη
    Το τι είναι η ΕΕ το ξέρω πολύ καλύτερα από εσένα κι αν δε το δέχεσαι ήδη από το γεγονός ότι τη σπούδασα και δουλέυω πάνω σε αυτή εδώ και έξι χρόνια, τότε θα το καταλάβεις στο ποστ που ακολουθεί (όταν αξιωθώ να το τελειώσω γιατί είναι και γίγας).

    Αν τώρα δε καταλαβαίνεις τη σχηματικότητα αυτών που λέω, ότι δηλαδή το εποικοδόμημα δείχνει να τρέμει συθέμελα κι εσύ είσαι ανίκανος να το εκμεταλλευτείς, τότε τι να πω… μάλλον δεν εκφράστηκα καλά.

    Τη χρηματοδότηση των δανείων από την ΕΚΤ ως ενδεχόμενο δε την πρόσεξα στο άρθρο του Μάκη. Μπορεί κ να κάνω λάθος.

    Η μη συμμαχία είναι συνθηκολόγηση γιατί χωρίς συμμαχία δεν υπάρχει η απαιτούμενη μάζα (critical mass) για να εκμεταλλευτεί η εργατική τάξη την κρίση της αστικής, ώστε να πάει προς το σοσιαλισμό.

    ‘Τα προαπαιτούμενα ώστε να μη καταλήξουμε πάλι στη (καπιταλιστική) βαρβαρότητα’ μόνο σε αρρωστημένα γραφειοκρατικά μυαλά μπορούν να υπάρξουν (σορρυ αλλά αν δε μείνεις στην ‘παρεξήγηση’ που πάλι σε κράζω μ’αυτή τη φράση θα καταλάβεις πιο γρήγορα). Η Επανάσταση δεν έχει προαπαιτούμενα. Δεν είναι σύμβαση έργου η επανάσταση. Ούτε ρήτρα σε διακρατική συνθήκη. Για την καπιταλιστική βαρβαρότητα πηγαίνεις ντουγρού ούτως ή άλλως και σύντομα θα δεις και την πολεμική καπιταλιστική βαραβαρότητα να φουντωνει και άλλα πολλά (ίσως και μια μετακαπιταλιστική βαρβαρότητα). Είναι χρέος σου και μονόδρομος για να βγεις από αυτή και να επιδιώξεις το πέρασμα στο σοσιαλισμό να κάνεις συμμαχίες.

    Αν τις κάνεις υπάρχει όντως το ενδεχόμενο να αποτύχουν και να επιστρέψουμε στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μπορεί όμως και να πετύχουν και να πας στο σοσιαλισμό. Αν όμως λες δε τις κάνω γιατί δεν είμαί σίγουρος, δεν έχω εγγυήσεις ότι θα με πάνε στο σοσιαλισμό τότε, 1)σίγουρα δε σκέφτεσαι επαναστατικά, 2)αυτό που διαλέγεις στην ουσία είναι να μείνεις εγγυημένα – απολύτως εγγυημένα – σε μια επιδεινώμενη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

    Το είχα πάντα ξεκάθαρο ότι η αύξηση του χρέους δεν είναι ευρωπαϊκό αλλά παγκοσμιο φαινόμενο και ποτέ δεν έγραψα κάτι αντίθετο σε αυτό. Εγώ έχω διαβάσει και την έκθεση του Greenspan για το ρόλο του FED στην κρίση εσύ (που είσαι και οικονομολόγος) την έχεις?

    Γιατί να είναι όρος η κρατικοποίηση των τραπεζών (+ των άλλων στρατηγικών πολυεθνικών λέω εγώ όπως και ο Λαπαβίτσας όπως και η Ανταρσύα)? Γιατί συσπειρώνει περισσότερο κόσμο από την αποδέσμευση σε ευρωπαϊκό επίπεδο (μπορεί να συσπειρώσει κ στον πυρήνα όπου η αποδέσμευση αδυνατεί), και γιατί μπορεί να είναι εφαλτήριο για αύξηση του εργατικού ελέγχου και θέσιμο του κύριου δηλ. της ταξικής ιδιοκησίας των μέσων παραγωγής. Επίσης το θέμα της αποδέσμευσης έπεται άμεσα καθώς η εθνικοποίηση όλων αυτών θα παραβιάζει τις συνθήκες της ΕΕ. Όποτε μπαίνει πλέον πολύ πιο ξεκάθαρα το ερώτημα στο λαό: ή εθνικοποίηση ή ΕΕ διαλέχτε και πάρτε.

    »Σε αυτή τη βάση λοιπόν συμμαχία. Αποδέσμευση-λαϊκή εξουσία.΄΄
    Η Ανταρσύα συμφωνεί και στην αποδέσμευση αλλά δε κάνετε μαζί της συμμαχία. Η συμμαχία πρέπει να έχει ικανό όγκο. Είδες τα πολιτικά σου όρια όπως λες. Πώς θα δημιουργήσεις ικανό πολιτικό όγκο ΕΓΚΑΙΡΑ? Όταν αυτό που περιγράφεις είναι συμμαχία με τον αφαλό σου και με όποιον έλθει ατομικά? Δε βλέπεις ότι χρειαζόμαστε πολύ περισσότερα από πολλές ατομικές μετατοπίσεις? Οτι θέλουμε πολλαπλές μαζικές συμμαχίες σε διάφορα επίπεδα (και σε ευρωπαϊκό επίπεδο) που θα επιφέρουν μαζικές πολιτικές μετατοπίσεις?

    Και το κυριότερο μέτωπο πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

    @Αναυδε
    »Η ΕΕ μπορεί να διαλυθεί μπορεί και όχι. Αυτό εξαρτάται από το αν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της μερίδας του κεφαλαίου που έχει το πάνω χέρι.» – Από αυτή την ανάλυση διαφεύγει το κύριο: τα συμφέροντα των διάφορων μερίδω του κεφαλαίου δεν είναι σταθερά. Είναι σταθερά απέναντι στην εργατική τάξη αλλά όχι στο μεταξύ τους ανταγωνισμό. Άρα δε μιλάμε για καθαρά οριοθετημένες μερίδες που συγκρούονται για το πάνω χέρι. Και κυρίως η κρίση αυτη έχει να κάνει με την έκρηξη των αντιθέσεων του συστήματος που αδυνατεί να τις διαχειριστεί. Το γράφει ο Μάκης αλλά πραγματικά αδυνατείς να το καταλάβεις. Άρα το αν θα διαλυθεί η ΕΕ δεν εξαρτάται κυρίως από ποια μερίδα θα επικρατήσει αλλά από αν θα καταφέρει συλλογικά το κεφάλαιο (πάνω κάτω οι ίδιες μετρημένες στα δάχτυλα πολυεθνικές που συγκετρώνουν πλούτο και δύναμη τις τελευταίες δεκαετίες, όχι χωρισμένες σε οριοθετημένες μερίδες) να χαλιναγωγήσει τις αβυσαλέες αντιθέσεις, αδιέξοδα και απρόβλεπτα που γεννά το σύστημα του.

    Το τραγικό είναι ότι μέχρι στιγμής το εργατικό κίνημα δε φαίνεται να έχει καμία επιρροή πάνω σε αυτό παρά μόνο περιθωριακή. Και αυτό είναι που πρέπει να αλλάξουμε. Να μπει δυναμικά ο εργατικός παράγοντας στο προσκήνιο.

    ‘Συμμαχίες σε πολιτικό επίπεδο κάνεις όταν υπάρχει το υποκείμενο αλλά και όταν αυτές εξυπηρετούν τον τελικό σου σκοπό. Σήμερα ούτε το ένα υπάρχει ούτε το άλλο.’

    Υποκείμενα υπάρχουν σε ένα βαθμό (πχ. Ανταρσύα, πχ. Πρωτοβάθμια, πχ. Αριστερό Ρεύμα ΣΥΝ [Λαφαζάνης]) αλλά μπορούν να δημιουργηθούν ακόμα πιο σαφή με μια ενεργητική πολιτική του ΚΚΕ (πχ. Ανταρσύα χωρίς ΣΕΚ, πχ. σχήμα από πρώην ΠΑΣΟΚ, πχ περισσότερα σωματεία, πχ. άλλη μια διάσπαση ΣΥΝ, πχ Επιτροπές αγώνα γειτονειών).

    Τον τελικό σου σκοπό μπορούν να τον εξυπηρετούν μέχρι ενός βαθμού διακυρηχτικά στην αρχή (‘σοσιαλισμός’) κι έπειτα εξαρτάται από εσένα αν θα τον εξυπηρετήσουν στην πράξη (και θα γίνει και διακηρυκτικά πιο καθαρός = ‘κομμουνισμός’.)

    Αν συνεχίσετε πεισματικά να λέτε ‘δεν υπάρχουν οι συνθήκες’, ‘δεν υπάρχουν οι συνθήκες’ τότε μπορεί να λιώνετε τα παπούτσια σας στο περπάτημα, μπορεί να ξεροσταλιάζετε μπροστά στα εργοστάσια, να ξενυχτάτε σε εκολογικά κέντρα και κομματικά γραφεία, να νιώθετε το ταξικό μίσος να μεγαλώνει μέσα σας, αλλά την καπιταλιστική βαρβαρότητα δε θα την αποφύγουμε.

    Είναι εύκολο να αποδεικνύει κανείς γενικά ότι ‘δεν υπάρχουν οι συνθήκες για συμμαχία’ αλλά πρέπει να συνειδητοποίει ότι στην ουσία λέει ‘δεν υπάρχουν τώρα οι συνθήκες για ανατροπή και σοσιαλισμό’, ‘δεν υπάρχουν οι συνθήκες για να εκμεταλλευτούμε την κρίση’, ‘δεν υπάρχουν οι συνθήκες να σταματήσουμε τη βαρβαρότητα’.

  14. Αντώνης Νοέμβριος 24, 2010 στις 10:02 μμ #

    Έχω πέντε-έξι ερωτήματα και μετά η τοποθέτησή μου:

    1. Από πού συμπεραίνεις ότι το πέρασμα των τραπεζών στον έλεγχο του συλλογικού καπιταλιστή δηλαδή του κράτους (γιατί αυτό ακριβώς σημαίνει «κρατικοποίηση των τραπεζών») συσπειρώνει κάτι στη ΒΑΣΗ και όχι στα πολιτκά επιτελεία στην καλύτερη ομάδων των διακοσίων-τριακσίων ατόμων ή στη χειρότερη στα πολιτικά επιτελεία κίτρινων ηγετών συνδικάτων που ονειρεύονται τα περασμένα μεγαλεία της δεκαετίας του 80 που «φάγαμε ψωμί» ; Εγώ πάντως στη βάση δεν βλέπω κάτι τέτοιο να περπατάει (και για να μη παρεξηγηθώ εννοώ δεν περπατάει περισσότερο από τα άλλα αιτήματα αιχμής).
    2. Η απαιτούμενη μάζα από τι; δηλαδή θέλω να πώ: τί εκφράζει οργανωτικά και πολιτικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ; ο Λαφαζάνης; Μπορούν αυτοί να κινητοποιήσουν κρίσιμη μάζα εργατουπαλλήλων στην κατεύθυνση της ανατροπής; Πάντως δε λέω ότι είναι εχθροί. Η ιδεολογία όμως που φέρνουν στο μαζικό εργατικό κίνημα είναι ανασχετική για την ανάπτυξή του. Τώρα το ποιά τακτική θα περπατήσει θα το δούμε.
    3. Ξεκινώ συμπερασματικά. Η πλειοψηφία της εργατικής τάξης αυτή τη στιγμή (παρότι κάτι αχνοφαίνεται) είναι ακόμα εγκλωβισμένη στο ΠΑΣΟΚ τη ΝΔ και την αποχή-απόριψη. Και δεν εννοώ εκλογικά. Εννοώ πολιτικά. Ποιά τακτική ακολουθούμε για να την χειραφετήσουμε; Το ΚΚΕ λέει ρίξη. Ρίξη με τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό. Ρίξη με τα μονοπώλια(καμία ταξική συνεργασία). Ρίξη με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους όπου και να βρίσκονται (ΜΜΕ, διευθυντές, δημαρχαίοι κλπ). Οι υπόλοιποι; αναφορικά με εκλογές, αρχαιρεσίες σε σωματεία, συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ, περιφρουρίσεις απεργιών κτλ;
    4. Τελικά θα είναι όρος η κρατικοποίηση των τραπεζών ή όλων των συγκεντρωμένων μέσων; γιατί αν είναι το δεύτερο συμφωνάμε. Εμείς συμφωνάμε. Ο Λαφαζάνης; η ΟΛΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ; ο Αλαβάνος; η ΚΟΕ;
    5. Η πρώτη παράγραφος της απάντησής σου στον άναυδο με κάνει να πιστεύω ότι αντιφάσκεις. Δηλαδή τα μονοπώλια δε συσπειρώνονται σε διακριτές μερίδες; Και όμως συσπειρώνονται. Στα έθνη-κράτη τους, και ανάλογα με τη μερίδα που κερδίζει στο κάθε κράτος (αυτή τεσπα που είναι πιο ισχυρή, πιο πολιτικά κραταιή) το εκάστοτε κράτος πέρνει (και σύμφωνα με το βαθμό εξάρτησής του) ανάλογη θέση. Γι΄αυτό είναι επιτακτική η αποδέσμευση σαν αίτημα. Γιατί (εννοείται σε συνδυασμό με την κοινωνικοποίηση) είναι το μοναδικό διεθνιστικό αίτημα που μπορούν να συναντηθούν οι εργατικές τάξεις των χωρών της Ε.Ε. Αλλιώς θα καταλήξουμε να θεωρούμε διεθνισμό την ψήφιση του μνημονίου από το μπλόκο της αριστεράς στην Πορτογαλία για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Ή την ψήφιση από την Αριστερά στη Γερμανία της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. για να λυθεί το κυπριακό.

    Γενικά πάντως δε θεωρώ ότι το σκέφτεσαι άσχημα. Η συμμαχία όμως πρωτίστως όπως είπε και ο άναυδος πρέπει να έχει κοινωνική βάση. Και αυτή τη στιγμή (Νοέμβρης του 2010) δεν βλέπω να υπάρχει πολιτική δύναμη που να συνδυάζει τα παραπάνω. Αν συμβούν εξελίξεις στα πολιτικά μορφώματα το επόμενο διάστημα, το ξανασυζητάμε. Και εξελίξεις θα συμβούν σίγουρα.

  15. Y Νοέμβριος 25, 2010 στις 11:13 πμ #

    1) Oι τράπεζες είναι μεγάλο μέρος του συγκεντρωποιημένου κεφαλαίου. Σε πολλές περιπτώσεις οι άλλες πολυθενικές δε μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς τις τράπεζες και υπάρχουν και κοινά κεφάλαια. Σε διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων η ιδιωτικοποίηση των τραπεζών είναι στρατηγική για να προωθήσει τις υπόλοιπες ιδιωτικοποιήσεις. Έτσι και στην αντίθετη διαδικασία η εθνικοποίηση τους είναι στρατηγική. Πρέπει να μπαίνει όμως και το θέμα του εργατικού και δημόσιου ελέγχου. Θες εσύ να εθνικοποιήσεις άλλους κλάδους πρώτα? Πες μας ποιους και γιατί? Θες να τα εθνικοποιήσεις όλα μαζί? ΟΚ, αλλά εγώ μιλάω για το πώς θα συσπειρώσεις κόσμο γύρω από συγκεκριμένες πολύ απτές θέσεις. Και το θέμα των τραπεζών μπαίνει πολύ καθαρά καθότι όλη η Ευρώπη λιώνει στη λιτότητα για να τι γλιτώσει η κερδοφορία τους. Γι’αυτό και η εθνικοποίηση τους με εργατικό έλεεγχο είναι μια πολύ καθαρή θέση που μπορεί να συσπειρώσει.

    2) Τα’χουμε πει 1,000 φορές. Το θέμα δεν είναι η Ανταρσύα ή ο Λαφαζάνης αυτοί καθαυτοί αλλά η δυναμική που θα δημιουργήσουν, το μύνημα που θα στείλει η κίνηση στους ανένταχτους. Το »Τώρα το ποιά τακτική θα περπατήσει θα το δούμε» που λες το ερμηνεύω ως »στο τέλος θα τα καταφέρουμε μόνοι μας κι εσύ θα ψάχνεσαι». Δε νομίζω όμως ότι αυτό βασίζεται σε οποιαδήποτε σοβαρή ανάλυση της πραγματικότητας.

    3. Ρήξη με τα μονοπώλια = καμία ταξική συνεργασία?? Από πότε? Και το ‘κοινωνικό μέτωπο’?? Μπορείς να βαθύνεις τη ρήξη και των άλλων αν συμμαχήσεις μαζί τους ή και απλά τους βάλεις όρους για συμμαχία.

    4. Η Ανταρσύα συμφωνεί με την κρατικοποίηση όλων. Όποιος πει μέσα στην Αναταρσύα ότι δεν, θα περιθωριοποιηθεί. Ο Λαφαζάνης δε νομίζω ότι θέλει πολύ να πειστεί.

    5. Που αντιφάσκω σ’αυτό που είπα στον Άναυδο? Στο μεγάλο μου ποστ ίσως καταλάβεις καλύτερα τι εννοώ. Στην ουσία δε λέω κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που λέει ο Μάκης. Τώρα το ότι το να πεις ότι η αποδέσμευση είναι »το μοναδικό διεθνιστικό αίτημα που μπορούν να συναντηθούν οι εργατικές τάξεις των χωρών της Ε.Ε» είναι εφαρμογή του δόγματος »αν η πραγματικότητα δε συνάδει με τις θεωρίες μας τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Υπάρχει ελπίδα να πείσεις τις εργατικές τάξεις του κέντρου για αποδέσμευση?? Αυτό είναι το πρόβλημα τους?? Τι σου λένε τα αδερφά σου κόμματα γι’αυτό??

    Τέλος, εγώ να δεις πόσο άσχημα θεωρώ ότι το σκέφτεσαι.

    Εσύ δεν είσαι άσχετος με τις εξελίξεις. Πρέπει να παίζεις ρόλο καταλύτη. Σκοπεύεις να τον παίξεις πιο ενεργητικά? Πάντως αυτό που λες το ερμηνεύω ως δε κάνουμε συμμαχίες τώρα, αλλά θα κάνουμε όταν έρθει η στιγμή και η στιγμή αυτή δε θα αργήσει.

    Οπότε είμαι γεμάτος γλυκιά προσμονή.

  16. Αντώνης Νοέμβριος 25, 2010 στις 11:26 πμ #

    καμια ταξικη συνεργασιά με την αστική τάξη ρε Γιώργο. Αμάν πια!

  17. Αντώνης Νοέμβριος 25, 2010 στις 11:56 πμ #


    1. Προφανώς και υπάρχει σύμφιση του χρηματιστικού (τράπεζες) και του βιομηχανικού κεφαλαίου. Αλλά δεν είναι πυλώνας σε πυλώνα. Είναι ουσιαστικά το ίδιο πράγμα. Με την έννοια ότι η βιομηχανική παραγωγή είναι η πρωταρχική παραγωγή. Αν προσέξεις στα αναπαραγωγικά σχήματα του Μαρξ για το τοκοφόρο κεφάλαιο και την κατάτμιση της κυκλοφορίας σε χ-ε-χ που με τη μεσολάβιση των τραπεζών γίνεται χ-ε-΄χ, θα δείς ότι ο ρόλος των τραπεζών είναι η χρηματοδότηση και διαχείρηση της κυκλοφορίας του χρήματος που είναι η αντανάκλαση της παραγωγής ισοδυνάμων. Είναι λοιπόν κενό αίτημα να λέμε κρατικοποίηση των τραπεζών (προτιμώ το κοινωνικοποίηση) χωρίς να λέμε κοινωνικοποίηση των μέσων γενικά. Είναι σα να λέμε πχ να κρατικοποιηθεί η Alpha Bank παρότι στο ενεργητικό της έχει όλες τις απαιτήσεις πχ του Μπόμπολα ή του Μυτηλιναίου. Γενικά πάντως το ζήτημα της κυριότητας των τίτλων μιας τράπεζας (ή βιομηχανίας ή εμπορικής) δεν είναι σύμφυτο με την ιδιοκτησία ως κατοχή(με την έννοια της κατανομής κεφαλαίων).
    2. Από τη μία μιλάς με όρους πολιτικής (συσπείρωση ανένταχτων αριστερών), από την άλλη μιλάς για συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων (εργατική τάξη). Εγώ είπα πριν ότι η πλειοψηφία της ε.τ. είναι εγλωβισμένη σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Αποχή. Εσύ ταυτίζεις τη συσπείρωση της ε.τ. με τη συσπείρωση των «ανένταχτων». Αυτοί οι ανένταχτοι είναι κάποια ομοιογενής κοινωνική ομάδα; Προηγείται η συσπείρωση αυτών από την κοινωνική συσπείρωση; Πάντως δεν εννοούσα «εσύ θα ψάχνεσαι» και τέτοια. Κουβέντα περί τακτικής κάνουμε.
    3. απάντησα πιο πάνω
    4. Πολύ αμφιβάλλω. Και ακόμα και αν κάποια κομμάτια συμφωνούν, συμφωνούν βερμπαλιστικά. Στην πράξη δε δρουν στην κατέυθυνση αυτή. Σε παραπέμπω για τη δράση στο κίνημα πολλών από αυτών.
    5. Αντιφάσκεις σε αυτό ακριβώς που σου είπα. Ενώ πιο πάνω αναδυκνύεις το ρόλο του ανταγωνισμού μεταξύ κρατών παρακάτω δε βλέπεις κράτη (οργανωμένα στις πολιτικοοικονομικές ελιτ τους) αλλά μόνο διακρατικές πολυεθνικές. Εσύ θεωρείς ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Εγώ πάλι θεωρώ ότι αν αναδυθούν ταξικές δυνάμεις με αυτά τα αιτήματα θα πείσουν. Μένει και αυτό να αποδειχτεί. Τώρα το αν είναι διεθνιστικό ή όχι είναι άλλο θέμα. Δεν είναι διεθνιστικό μόνο αυτό που πείθει και συσπειρώνει. Μερικές φορές επίσης συμβαίνει και το αντίθετο.

    Εγώ δεν είπα ότι το σκέφτεσαι άσχημα. Ξαναδιάβασέ το.

    Γλυκιά προσμονή, όπως γλυκύ μου εαρ?

  18. mperdema Νοέμβριος 25, 2010 στις 12:25 μμ #

    Filoi geia sas kai signomi gia tin paremvasi alla thelo ta fota sas…
    Akouo ton telefteo kairo POLLA KAI DIAFORA peri politikis sinergasion…
    Otan leme politiki ton sinergasion,
    Ennooume ena kommounistiko komma me alla aristera kommata?
    Ena kommounistiko komma me opoiodipote allo komma?
    Ti elege o lenin gia auti kai pos to antilamvanestai eseis?
    Iparxi kapio vivlio, mprosoura..pou mporo na diavaso kai na me voithisi??
    Euxaristo ..

  19. Y Νοέμβριος 25, 2010 στις 1:18 μμ #

    Oops διάβασα το ανάποδο σε σχέση με το πώς το σκέφτομαι και δάγκωσα πίσω. Ταπεινά συγνώμη.. (είναι και το κεφάλι κουδούνι μετά από τη Βραδιά Ευρωπαϊκών Βρισιών που είμασταν χθες με τον Άθλιο – πήραμε ιδέες για το Γκράνμα 😛 )

    1. Συμφωνώ είναι κενό άμα δε τα συνδέουμε με την εθνικοποίηση και άλλων μέσων. Πολιτικά όμως μπορεί να γίνει αιχμή του δόρατος. Για κοινωνικοποίηση τα’χουμε ξαναπει. Εθνικοποίηση με αυξανόμενο εργατικό έλεγχο θα γίνει αρχικά. Δεκαετίες πρέπει να περάσουν για να ισχυριστούμε ότι ‘ντάξει τα κοινωνικοποιήσαμε’.

    2. H δυναμική ενός αριστερού μετώπου με ξεκάθαρο μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να απεγλωβίσει μαζικά από το ΠΑΣΟΚ και αρκετά και από τη ΝΔ κυρίως την εργατική τάξη.

    3. ΟΚ

    4. Τη δηλαδή στη δράση τους οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν είναι υπέρ της εθνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων?

    5. Μια χαρά βλέπω κράτη που είναι συνυφασμένα το καθένα με τις πολυεθνικές του. Αλλά πιο πάνω είδαμε το ενδεχομενο διάλυσης της ΕΕ μόνο στην επικράτηση ‘αντι-ΕΕ’ μερίδων των αστικών τάξεων. Και λέω δεν είναι έτσι. Η κυριαρχία των σημερινών υπερ-ΕΕ μερίδων δε κινδυνεύει αλλά οι μερίδες αυτές δε μπορούν να χαλιναγωγήσουν τις αντιθέσεις στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή αγορά και μπορεί εύκολα η στάση τους σε σχέση με την ΕΕ να αλλάξει (ή και απλά να αποτύχουν να τη σώσουν).

    Εγώ λέω ένα μίνιμουν διεθνιστικού συντονισμού σε ευρωπαϊκό κυρίως επιπεδο είναι απαραίτητο. Γιατί αντιμετωπίζουμε παντού τα ίδια μέτρα και γιατί μόνο η αλληλεγγύη των αστικών τάξεων τα κάνει δυνατά. Δε μπορείς να φτάσεις μακριά χωρίς αυτό. Εσύ λες δεν είναι δυνατό και οπότε το κυρήσουμε και άχρηστο. Και αυτό νομίζω είναι πολύ λάθος. Πρέπει να προσπαθήσεις.

    Κοίτα τι γίνεται:

    http://www.pcp.pt/greve-geral-2010

    Student day of action

    http://www.guardian.co.uk/education/2010/nov/24/student-protests-school-children-streets

    Kαι στην Ιρλανδία διαδήλωση το Σάββατο.

    @Μπέρδεμα
    Νομίζω το ‘Τι να κάνουμε’ του Λένιν θα σε βοηθούσε. (και όσοι το’χουμε διαβάσει κακό δε θα κανε να το ξαναδιαβάσουμε)

  20. Αναυδος Νοέμβριος 25, 2010 στις 1:18 μμ #

    @Y
    1. Κάνεις λάθος αν νομίζεις ότι το κεφάλαιο προσπαθεί να βγει από την κρίση συλλογικά. Το κεφάλαιο σαν έννοια είναι μία αφαίρεση που περικλείει επιχειρήσεις, ομίλους κλπ που ανταγωνίζονται σκληρά ο ένας τον άλλο. Το κοινό που έχουν είναι η προσπάθεια τους να μετακυλήσουν τα επίχειρα της κρίσης στην εργατική τάξη αλλά και σε άλλα μη καπιταλιστικά στρώματα. Από την άλλη όμως στη διαδικασία απαξίωσης του παγίου κεφαλαίου θα δώσουν μεταξύ τους τη μάχη κυριολεκτικά μέχρι θανάτου.
    2. Αναφορικά με το αν υπάρχουν σήμερα πολιτικοί σχηματισμοί με τους οποίους θα μπορούσε να συμμαχήσει το ΚΚΕ σήμερα πολύ συνοπτικά:
    Ο ΣΥΝ/Συριζα αποτελείται από δυνάμεις που πριν από 20 χρόνια προσπάθησαν να διαλύσουν το ΚΚΕ και επίσης επι 20 χρόνια έβαλαν και συνεχίζουν να βάζουν πλάτη στο ΠΑΣΟΚ στους μαζικούς φορείς και στην τοπ. Αυτοδιοίκηση. Η κρίση έχει υποχρεώσει το κεφάλαιο να σταματήσει να λαδώνει την εργατική αριστοκρατία και τους μικροαστούς που ενεργά συμμετείχαν στην αφαίρεση των κατακτήσεων της εργατικής τάξης και στην εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό τους έχει εξοργίσει αλλά η οργή τους αυτή έχει σκοπό την επιστροφή τους στην προηγούμενη κατάσταση και όχι στην ανατροπή του καπιταλισμού. Αυτό δεν τους κάνει συμμάχους αλλά ακόμη πιο επικίνδυνους και αναξιόπιστους.
    Η ανταρσύα κλπ πέρα του ότι είναι μία ετερόκλητη συμμαχία μαοικών και τροτσκιστών και πιθανά και κάποιων σταλινικών χαρακτηρίζεται από έναν αντικομμουνισμό που τρομάζει. Αυτό είναι φυσικό μιας και όλοι τους προέρχονται από διαφωνούντες του ΚΚΕ ήδη από τη δεκαετία του ’20. Το κύριο πρόβλημα τους είναι ότι θεωρούν την κάθε μάχη σαν την τελική μάχη με αποτέλεσμα να ξοδεύουν αλόγιστα την ενέργεια των μαζών στο μερικό αδιαφορώντας για το συνολικό. Το χειρότερο είναι ότι ανέχονται χώρους που ενεργούν σαν πράκτορες του κεφαλαίου μέσα στο κίνημα.

  21. Y Νοέμβριος 25, 2010 στις 1:30 μμ #

    @Αναυδε
    1. Οι αστικές κυβερνήσεις δεν είναι εκφραστές των συλλογικών συμφερόντων του κεφαλαίου? H Eυρωπαϊκή Επιτροπή τι είναι? Στο περιβοήτο ποστ που ακολουθεί θα δούμε και κάποιους άλλους συλλογικούς εκφραστές του με πολύ σημαντικό ρόλο. Γνωριμία:
    http://www.ert.be/home.aspx
    http://www.businesseurope.eu/Content/Default.asp
    (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε γίνεται μάχη μέχρι θανάτου μεταξύ τους)

    2. Ποτέ δε σου πα να συμμαχήσεις με το ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ όπως είναι. Να του αποσπάσεις συγκεκριμένο κομμάτι σου λέω.

    3. Αμα η Ανταρσύα έχει αντικομμουνισμό, τότε τι να πει κανείς για τους εργάτες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που μόνο θές να προσελκύσεις. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.

    Το δίλλημα είναι συμμαχία ή θάνατος.

  22. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Νοέμβριος 25, 2010 στις 1:31 μμ #

    Ο καθένας εννοεί ό,τι θέλει, αλλά κυρίως γίνεται λόγος περί αριστεράς (την οποία επίσης ο καθένας εννοεί όπως θέλει).
    Ο λένιν τα έβλεπε κάθε φορά ανάλογα με τις συνθήκες κι είναι εκπληκτικό παράδειγμα τακτικής ευελιξίας. Η αντιφατικότητα της κατάστασης με τις συμμαχίες, μπορεί να συνοψιστεί πχ σε ένα τσιτάτο του για τους μενσεβίκους (πρέπει να χωρίσουμε για μπορέσουμε να ξαναενωθούμε) ή σε ένα άλλο όπου λέει «χωριστά να βαδίζουμε, μαζί να χτυπάμε».
    Κλασικό έργο περί τακτικής και συμβιβασμών είναι ο ‘αριστερισμός’. Αλλά κι αυτό πρέπει να το βλέπουμε στις συνθήκες της εποχής και να τα εξειδικεύουμε στις δικές μας όσα λέει.

    Όπως έχει πει κι ο μεγάλος kraftwerks άμα θες να βρεις δυο σημεία να συνεργασατείς, μπορείς να το κάνεις. Κι άμα δε θες μπορεί να έχεις παραπάνω να σε ενώνουν, αλλά δε θα το κάνεις ποτέ.
    Το ερώτημα πρέπει να τεθεί αλλιώς. Όχι συνεργασία με ποιον; Αλλά με τι σκοπό και πώς θα τον εξυπηρετήσει η συμμαχία μας. Την οποία άπαξ και βρούμε το σκοπό, τη θέλουμε όσο πιο πλατειά και στέρεα γίνεται (μοιάζει ίσως αντιφατικό -πλατειά και στέρεα- αλλά τη διαλεκτική γι’ αυτό την έχουμε).

    Το θέμα είναι ότι όποιος καεί στην αντεπανάσταση και τον πολιτικό χυλό του ενιαίου συνασπισμού, μετά φυσάει και το γιαούρτι. Κι όταν βλέπεις συμφωνίες των οργανώσεων από τα πάνω και μετωπικά σχήματα με εκλογική κυρίως υπόσταση, χωρίς να έχουν κοινή αντίληψη ούτε καν στα συνδικαλιστικά, ή όταν βλέπεις το γιαούρτι τους να είναι λάιτ και να φλερτάρει με τη σοσιαλδημοκρατία, το φυσάς μακριά σου για να μη σου ‘ρθει κατάμουτρα και συνεχίζεις μοναχικός καβαλάρης.

  23. λαθραναγνώστης Νοέμβριος 25, 2010 στις 5:44 μμ #

    Σιχαίνομαι το γιαούρτι λάιτ! Μοιάζει να τρώς ασβέστη!

  24. Y Νοέμβριος 25, 2010 στις 5:46 μμ #

    Kαι τι κάνεις σα μοναχικός καβαλάρης? Μέχρι που πιστεύεις ότι μπορείς να φτάσεις?

  25. Y Νοέμβριος 25, 2010 στις 5:47 μμ #

    Λαρθά
    ναι, ναι απο εξυπνάδες τέτοιες έχουμε χορτάσει. στο δια ταύτα όμως..

  26. Red Ghost Νοέμβριος 25, 2010 στις 9:20 μμ #


    Νομίζω πως, μπροστά στην επιθυμία σου για γρήγορη πρόοδο του κινήματος και δράση του ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής μας, παραβλέπεις ορισμένα στοιχεία:
    Και εσύ ο ίδιος ζητάς από τους υπάρχοντες σχηματισμούς ορισμένες μετατροπές, π.χ. η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να απαλλαγεί από το ΣΕΚ, ο Λαφαζάνης να απαλλαγεί από τον υπόλοιπο ΣΥΝ κ.λ.π. Δηλαδή θεωρείς πως τώρα δεν πληρούν τις προϋποθέσεις.

    Επίσης αναγνωρίζεις πως οι δυνάμεις τους δεν είναι αρκετές για να αλλάξουν οι συσχετισμοί. «Το θέμα δεν είναι η Ανταρσύα ή ο Λαφαζάνης αυτοί καθαυτοί αλλά η δυναμική που θα δημιουργήσουν, το μήνυμα που θα στείλει η κίνηση στους ανένταχτους.» Αυτό νομίζω πως δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στην Ελλάδα. Οι συμμαχίες δεν απέδιδαν επιπλέον κόσμο, πέρα από το άθροισμα των δυνάμεών τους. Χώρια που μπορεί ορισμένοι να δυσαρεστηθούν. Για παράδειγμα το ΝΑΡ προέκυψε από τη διαφωνία για τη δημιουργία του Ενιαίου Συνασπισμού. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι ο απέξω κόσμος θα υποδεχτεί θετικά μια τέτοια κίνηση;

    Τέλος, επειδή κυκλοφορεί η θεωρία περί «ευρώ των αδύναμων», επιτρέψτε μου να αμφιβάλω. Η έξοδος από το ευρώ παρέχει στα κράτη την ελευθερία της νομισματικής πολιτικής, δηλαδή τη δυνατότητα της υποτίμησης και της διολίσθησης. Αν οι PIGS βγουν από το ευρώ, γιατί να έχουν κοινό νόμισμα; Για να δυσκολεύουν τη νομισματική τους πολιτική με άχρηστες συνεννοήσεις; Θα προτιμήσουν το εθνικό νόμισμα, θα το υποτιμήσουν και μετά ίσως να επιχειρήσουν να ξαναμπούν στο ευρώ.

  27. αλεξης Νοέμβριος 25, 2010 στις 9:41 μμ #

    @Y Για την πολιτικη των συμμαχιων γραφεις:

    «Αν τις κάνεις υπάρχει όντως το ενδεχόμενο να αποτύχουν και να επιστρέψουμε στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μπορεί όμως και να πετύχουν και να πας στο σοσιαλισμό. Αν όμως λες δε τις κάνω γιατί δεν είμαί σίγουρος, δεν έχω εγγυήσεις ότι θα με πάνε στο σοσιαλισμό τότε, 1)σίγουρα δε σκέφτεσαι επαναστατικά, 2)αυτό που διαλέγεις στην ουσία είναι να μείνεις εγγυημένα – απολύτως εγγυημένα – σε μια επιδεινώμενη καπιταλιστική βαρβαρότητα.»
    Γιατι λοιπον αφου το ΚΚΕ ειναι η κυρια μαζα και χωρις αυτο δε γινεται,αφου αυτο ειναι φοβικο αρτηριοσκληρωτικο ή οτι αλλο να μην πανε ολες αυτες οι επαναστατικες δυναμεις που τοσο ωραια περιγραφεις να ενταχθουν στο ΠΑΜΕ και να πετυχουμε την επανασταση.
    Δεν ειναι προτιμοτερο να υπερφαλαγγιστουν ιδεολογικα εμποδια και να δημιουργηθει αυτη η κρισιμη μαζα?Αν τονιζεται συνεχεια το σεχταριστικο των δρασεων του ΚΚΕ θα το καταλαβει και θα κανει συμμαχιες?Ή θα πειστουν ΕΓΚΑΙΡΑ τα μελη του και θα το υποχρεωσουν σε αλλαγη πλευσης?Οι εκτος ΚΚΕ δυναμεις που εχουν καταλαβει την αναγκαιοτητα της συμμαχιας και την κρισιμοτητα των στιγμων θα συμβιβαστουν ή θα περιμενουν?

  28. TALIBAN Νοέμβριος 26, 2010 στις 12:26 πμ #

    Παρακολουθώ με ενδιαφέρον το Γκράνμα σαν ένα απο τα ποιοτικότερα blogs του Κομμουνιστικού «χώρου».
    Βλέπω πως όλες οι συζητήσεις για οποιοδήποτε θέμα καταλήγουν στο ζήτημα των συμμαχιών ή/και μετωπικών δράσεων στο (εργατικό?) κίνημα.
    Αυτό κυρίαρχα εκδηλώνεται με αιτιάσεις κατά του Κ.Κ.Ε. για την λεγόμενη σεχταριστική¨του πολιτική άρνησης συμμαχιών.

    Αμέσως μετά τον Α’ γύρο των Δημοτικών εκλογών παρακολουθούσα τις διασκεδαστικές δηλώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που μου θύμιζαν την υπέροχη κωμωδία «το Ποντίκι που βρυχάται» με τον Πήτερ Σέλερς. Μέσα στ’ άλλα μιλούσαν και για μέτωπο με δυνάμεις που αποχωρούν από το Κ.Κ.Ε.
    Ξέρει κανείς οποιονδήποτε οργανισμό χωρίς αυτοκτονικές τάσεις που να δέχεται συμπόρευση με όσους για δηλωμένο στόχο τους έχουν την καταστροφή του ?
    Αν η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. αποφάσιζε όποια συμπόρευση με τον Γαλαξία των εξοκοινοβουλευτικών θα ήταν τουλάχιστον ηλίθια.
    Η ταπεινή μου συμβουλή προς επίδοξους ΚΚΕ στην θέση του ΚΚΕ είναι να περιστείλουν το αβυσσαλέο μίσος κατά του Κ.Κ.Ε. και να κοιτάξουν καλύτερα τα του οίκου τους.

    Υ.Γ.
    αυτός ο Λαφαζάνης τι είναι? Κανένας καινούργιος στρατηγός της επανάστασης, αφού μας τελείωσε η παράσταση Αλαβάνου ?

  29. talibremal Νοέμβριος 27, 2010 στις 8:23 μμ #

    @Mperdema
    Διάβασε το Μεταβατικό Πρόγραμμα του Τρότσκυ, είναι ότι καλύτερο για τα ζητήματα συμμαχιών και στρατηγικής.
    Θα το βρεις από τις εκδόσεις Εργατική Πάλη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: