Η χρεοκοπία των Η.Π.Α.

14 Νοέ.

Που λέτε μου ‘ρθε e-mail προ ημερών για να κάνω εδώ μια ανάρτηση.

Τώρα δε ξέρω και πως να την περιγράψω, οπότε αφήνω τον ίδιο τον αποστολέα, μέσω του e-mail του, να μιλήσει. Το μόνο που θα ‘θελα να προσθέσω είναι πως αν γίνεται να υπάρξει επικοινωνία με τον συγγραφέα, ώστε να μπορεί αν το θέλει να παρέμβει στα σχόλια…:

Νίκ μπορείς να κάνεις ένα καινουργιο post ανεβάζοντας αυτό το pdf?
Eίναι απο έναν φίλο και σύντροφο οικονομολογο σχετικά με την  Αμερική και την πορεία της προς την χρεοκοπία
Nομίζω και γώ ότι αυτό το άρθρο είναι «προφητικό» σχετικά με το υπάρχον παγκόσμιο στάτους ΄-όπως τουλάχιστον υπήρχε μέχρι σήμερα.
Ο οίκος που το εξέδωσε, δεν έχει κάποια μεγάλη βαρύτητα (όπως S&P, moodys κλπ), αλλά δηλώνει αυτό που πολλοί σκέφτονταν αλλά δεν τολμούσαν να γράψουν: H Αμερική οδεύει στην χρεοκοπία και η πιστοληπτική της ικανότητα υποβαθμίζεται συνεχώς.

Αποψη μου είναι ότι τώρα που έγινε η αρχή, η ταχύτητα του παιχνιδιού θα ανέβει.

Ένας υπέροχος Χειμώνας ξεκινάει για τον καπιταλισμό.

Το σίγουρο είναι οτι δεν θα βαρεθούμε

«Dagong believes that the occurrence and development process of the credit crisis in
the U.S. resulted from the long-standing accumulation of the contradictions in its
economic system; the U.S. debt burden can be relieved only to a certain extent through
large-scale printing and issuance of the U.S. dollar; however the consequent decline of
the U.S. dollar status and national credit will block the debt revenue channel which is vital
to the existence of the United States to a greater extent. The potential overall crisis in the
world resulting from the U.S. dollar depreciation will increase the uncertainty of the U.S.
economic recovery. Under the circumstances that none of the economic factors
influencing the U.S. economy has turned better explicitly it is possible that the U.S. will
continue to expand the use of its loose monetary policy, damaging the interests the
creditors. Therefore, given the current situation, the United States may face much
unpredictable risks in solvency in the coming one to two years. Accordingly, Dagong
assigns negative outlook on both local and foreign currency sovereign credit ratings of the
United States.»

 

[Για να δείτε το κείμενο (είναι σε pdf) πατάτε πάνω στην εικόνα]

Advertisements

5 Σχόλια to “Η χρεοκοπία των Η.Π.Α.”

  1. a8lios Νοέμβριος 14, 2010 στις 1:16 μμ #

    Και κάτι που βρήκα στα γρήγορα για την dagong:
    http://www.isotimia.gr/default.asp?pid=24&ct=2&artid=89123
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=3&artId=366202&dt=10/11/2010

  2. gogos Νοέμβριος 15, 2010 στις 1:00 μμ #

    Δεν κρατιεμαι, θα το πω…
    Μηπως πρεπει να πανε σε σταση πληρωμων και αναδιαπραγματευση του χρεους τους; 😀 😀 😀

  3. Y Νοέμβριος 18, 2010 στις 1:14 μμ #

    όταν τέτοια άρθρα φτάνουν να δημοσιευτούν στους financial times καταλαβαίνει κανείς σε ποιο σημείο έχουν φτάσει τα πράγματα για την Ευρωζώνη.

    Κοπιάρω γιατί μάλλον δεν έχετε συνδρομή:

    http://www.ft.com/cms/s/0/aabdc6d6-f285-11df-a2f3-00144feab49a.html#axzz15dDAF9Jo

    Europe heads back into the storm

    Published: November 17 2010 19:07 | Last updated: November 17 2010 19:07

    Only months after congratulating itself on a narrow escape, the eurozone is again hurtling back toward contagious defaults. Its fumbling approach to the explosive instability of the Irish banking system leaves little hope that the other ticking bombs with which Europe’s economies are riddled are going to be disarmed in time.

    Ireland’s basic problem is that it now has to choose between its own sovereign solvency and the solvency of its banks. Other European countries – in and out of the eurozone – may soon face the same choice. In such a world, keeping banks afloat with public capital risks sinking the sovereign – and with it, the whole banking system.

    Dublin has cash to get by for another half a year. There is something absurd about pressuring Ireland to borrow money from Europe in order to calm markets enough to lower yields for Spain and Portugal, whose refinancing needs are more acute. If this were the only consideration, the sovereigns most immediately at risk should be told to tap the European financial stability facility.

    But the most urgent problem is not the solvency of the Irish state; it is the solvency of the Irish banking system (though Dublin has spared no effort to assimilate the latter to the former). If Irish banks collapse – and if one falls it will not fall alone – it may well trigger bank failures across a continent that remains full of institutions whose earlier stress tests were remarkably stressless. Right now, this kind of contagion should scare Europe’s leaders even more than the spectre of sovereign defaults.

    Irish banks have been so hollowed out by the real estate crash that most are only standing thanks to the injection of €50bn of taxpayer-funded capital – about a third of national output. More losses are likely. So the banks find it increasingly hard to fund themselves anywhere else than the European Central Bank’s liquidity facilities. ECB annoyance at lending in the last resort – that is to say, at doing its job – has played a part in the eurozone’s ganging up on Dublin.

    Yet there is no doubt, and no dispute, that the Irish banking system needs to be recapitalised. Ireland is making important but overlooked progress – its external sector is posting large trade surpluses and a robust return of foreign direct investment, and the population is grittily putting up with an internal devaluation. This is all being undone by the cold hands of zombie banks squeezing credit out of the domestic economy.

    Saving the banking system, however, is not the same as bailing out extant institutions; nor should taxpayers give up even more of their blood to the walking dead. Yet this is what Ireland is being asked to do – borrow money from the EFSF to raise the banks’ equity. Doing so would be an insult to the Irish people (whose incomes will be mortgaged to pay the loan back) and a gratuitous one at that: it defies logic to claim that adding to Dublin’s debt will seduce markets back to Irish sovereign bonds.

    So Ireland – and Europe – must confront the prospect of an inevitable string of bank restructurings. Giving away more capital now will weaken states’ ability to deal with the problem when there is no more time to be bought.

    Preparations must now be made for dealing with a run on banks by depositors or wholesale lenders. Countries that have yet to put in place special insolvency regimes – Ireland included – must do so without delay. They must allow states swiftly to take control of banks so as to keep operations going during a panic and quickly allocate losses by forcibly restructuring wholesale debt or converting it into equity. Paradoxically, Ireland’s reliance on wholesale funding may make it easier to force losses on creditors.

    No one can be relaxed about the chaos such a process may cause. But it can be minimised by putting in place the technocratic capacity; by preparing large, well-capitalised banks for quickly taking over operations whose disruption is most damaging, such as small business banking and deposit-taking; and by readying the large funds needed for transitional outlays and liquidity needs – with borrowing from the EFSF if necessary.

    Ireland has little time to lose. Overall deposits are shrinking. Europe must prepare for a run on the Irish banks spreading, with deposits fleeing not to financial institutions with solid assets but to those with solid sovereigns: Berlin may soon face calls for support.

    Europe does not yet seem willing to give up a diabolical bargain that has core states lend to peripheral ones so that they can support their banks, all to save financial institutions in the core from losses. This game of bail-outs on the sly cannot be sustained for much longer.

    Copyright The Financial Times Limited 2010. You may share using our article tools. Please don’t cut articles from FT.com and redistribute by email or post to the web.

  4. Red Ghost Νοέμβριος 18, 2010 στις 4:15 μμ #

    @ Υ 3

    Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά γράφονται για την υπάκουη Ιρλανδία, την… «κέλτικη τίγρη», που ακολουθούσε πάντα το δρόμο της υποταγής και των αγορών.
    Την Ιρλανδία που δεν είχε ούτε Ολυμπιακούς αγώνες το 2004, ούτε Βατοπεδινούς καλογέρους, ούτε δημόσιους υπαλλήλους που τα έφαγαν παρέα με τον Πάγκαλο, ούτε εκσυγχρονιστές που μαγείρευαν τα νούμερα.
    Την Ιρλανδία που οι ναυτικοί της δεν έκλειναν λιμάνια, οι μαθητές της δεν έκαναν καταλήψεις, οι αγρότες της δεν έστηναν μπλόκα και οι εργαζόμενοι της δεν έκαναν απεργίες σαν τους «τεμπέληδες Έλληνες».

    Αυτό που νομίζω ότι πρόκειται να συμβεί στο επόμενο διάστημα είναι το εξής: Θα πιεστούν όλες οι περιφερειακές χώρες της Ευρωζώνης να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο λύσεις.
    1) Να πεταχτούν έξω από την Ευρωζώνη καταχρεωμένες, σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτή στην οποία βρίσκονταν στη δεκαετία του 1980. Στη συνέχεια θα επιζούν τροφοδοτώντας με μετανάστες χώρες όπως η Γερμανία.
    2) Να παραμείνουν στην Ευρωζώνη παραχωρώντας όλες τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές σε χώρες όπως η Γερμανία.

    Φυσικά ο καθοριστικός παράγοντας είναι το πως θα αντιδράσουν οι λαοί της Ευρώπης το επόμενο διάστημα. Ελπίζω πως δε θα κάτσουν να παρακολουθούν με απάθεια τη θύελλα που έρχεται.

  5. Y Νοέμβριος 18, 2010 στις 4:55 μμ #

    Οι λαοί πρέπει να σταματήσουν να πληρώνουν και να επιβάλουν έξοδο από την Ευρωζώνη με δικούς τους όρους και εθνικοποίηση των τραπεζών με δικούς τους όρους το οποίο περιλαμβάνει με άμεση εθνικοποίηση και των άλλων στρατηγικών πολυεθνικών.

    Ας σταματήσουμε να τους κοιτάμε κι ας βάλουμε επιτελους μπροστά τα αιτήματα που θα τους διαλύσουν.

    Κοιτάχτε εδώ τους Φιλελεύθερους και τους Εργατικούς να λένε άθελα τους όλη την αλήθεια για την εκπαιδευτική πολιτική στην Αγγλία: ότι είναι και οι δύο απατεώνες κι ότι το φοιτητικό κίνημα πρέπει να καταλάβει και τα δικά τους γραφεία όπως έκανε στους Συντηρητικούς

    http://www.bbc.co.uk/news/uk-politics-11725444

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: