Oυρουγουάη, αγάπη μου

13 Σεπτ.

To τραγούδι αυτό γράφτηκε το ’50 (από ότι φαίνεται παίρνοντας κάποια στοιχεία από κάποια δημιουργία του ’27) για να αποτίσει φόρο τιμής στα μουντιάλ που κατέκτησε η Celeste το ’30 και το ’50 αλλά και τα δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλια του ’24 και του ’28, πριν αρχίσουν τα μουντιάλ.

Οι ποδοσφαιρικοί θρίαμβοι της Ουρουγουάης συμπίπτουν χρονικά με το απόγειο της οικονομικής της άνθισης, τότε που θεωρούταν η ‘Ελβετία της Αμερικής’.  O Tσαλαπετεινός και ο Juan Belmonte έχουν συζητήσει τη σημασία των νικών αυτό στο εθνικό φαντασιακό αλλά και το κοινωνικό πλαίσιο της νικής κυρίως του ’50. Αυτά πριν αρχίσει η χώρα να βυθίζεται στη φτώχεια από τη δεκαετία του ’60 και τη δικτατορία επίσημα από τη δεκαετία του ’70.

Ειδική μνεία στους στίχους – όπως ακούγονται περισσότερο σήμερα – γίνεται στους Βραζιλιάνους και τους… Porteñοs (στην παραδοσιακή του μορφή αναφέρεται και σε άλλες… ηττημένες εθνότητες). Porteñο σημαίνει κατά λέξη τον κάτοικο του λιμανιού, αλλά έτσι αυτοαποκαλούνται όλοι οι κάτοικοι του Μπούενος Άιρες και στην Ουρουγουάη έχει επικρατήσει να λένε έτσι όλους τους Αργεντίνους.

Κι εδώ μπλεκόμαστε σε μια σχέση αγάπης, μίσους και πάθους. Οι περισσότεροι Αργεντίνοι σου λένε ότι τους πάνε πολύ τους Ουρουγουανούς γιατί  είναι πολύ ρηλάξ τύποι κλπ. Διακρίνεις βέβαια και μια υπεροψία, οπού εγώ την είδα να κορυφώνεται όταν κάποιους μου είπε ‘είναι πολύ εντάξει παιδιά οι Ουρουγουανοί και στην ουσία είναι επαρχία μας’. Οι δε πορτένιο ταρίφες ήταν φανερά ενοχλημένοι που η Ουρουγουάη τα είχε πάει καλύτερα από αυτούς στο μουντιάλ και ψελίζαν περί της Γερμανίας που δε μπορούν να καταλάβουν πώς τελικά έχασε και ότι η Ουρουγουάη δε νίκησε και καμιά σοβαρή ομάδα κλπ. Το Μοντεβιδέο από την άλλη γιόρτασε με τρελά κορναρίσματα κάθε γκολ της Γερμανίας εναντίον της Αργεντινής. Ακραίες εκδηλώσεις αγάπης προς τους Αργεντίνους συναντάμε συχνά Ουρουγουανικά γήπεδα (αν και η συγκεκριμένη είναι μέσα σε αργεντίνικο):

‘si sos porteño puto te queres matar’ – αν είσαι π….ς πορτένιο θες να αυτοκτονήσεις :-D

Kαι οι Ουρουγουανοί βέβαια παραδέχονται ότι κατα βάση είναι ίδιοι. Μιλάνε ισπανικά με τον ίδιο τρόπο που δε μοιάζει με κανέναν άλλο και είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία λευκοί αμιξάριστοι απόγονοι Ευρωπαίων.

Πρωτού, περάσουμε όμως, στο πώς και γιατί οι Ουρουγουανοί και οι Αργεντίνοι κατέληξαν να έχουν διαφορετικά κράτη οφείλουμε μια εξήγηση περί του γιατί μιλήσαμε τόσο πολύ για ποδόσφαιρο.

Ε, λοιπόν ιδού πώς έμοιαζε ένα μέσο ουρουγουάνικο σχολείο τις μέρες του Μουντιάλ:

Και ιδού ένα εμπορικό κέντρο όπου παιζόταν κουκλουθέατρο για παιδιά με αποκλειστικό από ότι φαίνεται θέμα την πορεία της Celeste:

Τα περισσότερα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν με σημαιάκια. Τις ώρες που έπαιζε η ομάδα (11.00 ή 14.30 εκεί κάτω) οι δουλειές και τα σχολεία σταμάταγαν και όλοι μαζεύονταν μπροστά από οθόνες. Δυστυχώς έχασα τις φωτό της ημέρας του μικρού τελικού από την Plaza de Independencia του Μοντεβιδέο (είμαι ζώο το ξέρω). Ανάμεσα τους και μια ανεκτίμητη φωτό γιαγιάδων tifozi με βαμένα πρόσωπα που όταν τους ζητήσαμε να τις πάρουμε φωτό άρχισαν να φτιάχνονται πανικόβλητες  και μας είπαν να μη τις ανεβάσουμε στο facebook γιατί τις έχει ήδη ανεβάσει πολύς κόσμος 😀

Στο θέμα μας όμως! Η σημερινή Αργεντινή όπως και η σημερινή Ουρουγουάη υπάγονταν στην ισπανική Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα, η οποία ανατράπηκε από την Επανάσταση του Μάη του 1810.

Τελευταία πόλη στην περιοχή που έμεινε στους Ισπανούς ήταν το Μοντεβιδέο το οποίο άρχισε να πολιορκεί από το 1811 ένας βετεράνος στις μάχες κατά των βρετανικών εισβολών του 1806 και 1807, ο José Artigas ο οποίος ανακυρήχθηκε αρχηγός της Επανάστασης στις ανατολικές επαρχίες (Primer Jefe de los Orientales).

[φωτό: η ακτή του λιμανιού του Μοντεβιδέο]

Από το 1810 είχαν ανακηρυχθεί οι  Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα με την πολιτική κατάσταση όμως να παραμένει ιδιαίτερα ρευστή και χωρίς να έχει επίσημα ανακυρηχθεί η ανεξαρτησία από το ισπανικό στέμα.

Το 1814 ένα Ανώτατο Διευθυντήριο ανέλαβε την εξουσία στο Μπουένος Άιρες με σχέδια να κυβερνήσει συγκεντρωτικά τις Επαρχίες. Η συγκρότησή του ήταν μεταξύ άλλων κι ένας τρόπος κατευνασμού των βασιλικών που είχαν αρχίσει να ξανα-ισχυροποιούνται λόγω των διαφωνιών μέσα στο πατριωτικό στρατόπεδο.

Την ίδια χρονιά όμως ο Αρτίγας κατάφερε να μπει στο Μοντεβιδέο (όπου επίσημα πολεμούσε ως απεσταλμένος των Ενωμένων Επαρχιών με πρωτεύουσα το Μπούενος Άιρες).

Λιγό καιρό μετά οργάνωσε ένα Συνέδριο όπου εκπροσωπήθηκαν η Banda Oriental (Ανατολική Όχθη του πoταμού Ορουγουάη, σημερινή Ουρουγουάη) και πέντε επαρχίες της σημερινής Αργεντινής.  Οι επαρχίες αυτές κήρυξαν πρώτες την επίσημη ανεξαρτησία τους από τον Ισπανό βασιλιά και κάλεσαν τις υπόλοιπες Ενωμένες Επαρχίες να τις ακολουθήσουν στη δημιουργία μιας Ομοσπονδίας ως αντιπαραβολή στο συγκεντρωτισμό του διευθηντηρίου. Έτσι δημιουργήθηκε η ‘Λίγκα των Ελεύθερων Λαών’ που χώρισε ντε φάκτο στα δύο τις Ενωμένες Επαρχίες.

Οι διαφορές όμως του Αρτίγας με τους άρχοντες του Μπούενος Άιρες ήταν πολύ βαθύτερες από το ζήτημα του καταμερισμού αρμοδιοτήτων. Το 1815 κιόλας πραγματοποίησε την πρώτη αγροτική μεταρρύθμιση στην Αμερική κατάσχωντας τις μεγάλες ιδιοκτησίες χωρίς αποζημίωση και δίνοντας τες με προτεραιότητα στους πιο φτωχούς και με απόλυτη προτεραιότητα στους ιθαγενείς.

Η επιρροή του Αρτίγας και των Φεντεραλιστών μεγάλωνε έτσι σε όλες τις επαρχίες και η δύναμη του Μπούενος Άιρες κινδύνευε. Γι’αυτό λοιπόν και οι αρχές του τελευταίου πραγματοποίησαν το 1816 το Συνέδριο του Τουκουμάν όπου ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία των Ένωμένων Επαρχιών της Νότιας Αμερικής που περιλάμβαναν θεωρητικά όλες σχεδόν τις ισπανόφωνες περιοχές της.

Οι διαφωνίες όμως ανάμεσα σε φεντεραλιστές και συγκεντρωτικούς (που εκφράστηκαν και μέσα στο συνέδριο του Τουκουμάν) σύντομα πήραν ένοπλη μορφή. Μέσα στο πλαίσιο αυτό η εξουσία του Μπούενος Άιρες άφησε ανενόχλητη την Πορτογαλία που κρατούσε ακόμα τη Βραζιλία να εισβάλει στην Ανατολική Όχθη (Banda Oriental) και να καταλάβει το Μοντεβιδέο.

Ορισμένες αργεντίνικες φεντεραλιστικές επαρχίες βρήκαν συμβιβασμό με το Μπουένος Άιρες και άφησαν τον Αρτίγας ανάμεσα σε δύο εχθρούς. Αφού πολέμησε τρία χρόνια στην ύπαιθρο της Banda Oriental o ριζοσπάστης δημοκράτης ηττήθηκε και εξορίστηκε στην Παραγουάη όπου και πέθανε πάνω στο άλογο σαν αληθινός gaucho.

Η Banda Oriental πέρασε υπό πορτογαλλική κυριαρχία και στη συνέχεια έγινε μέρος της Aυτοκρατορίας της Βραζιλίας.

Επίγονοι του Αρτίγα που είχαν διασπαρθεί σε όλο το Ρίο ντα λα Πλάτα μετά την ήττα του (ακολουθώντας μια μεγάλη έξοδο του πληθυσμού της Banda Oriental που σφαγιαζόταν από τους Πορτογάλους) συγκεντρώθηκαν το 1825 για να αρχίσουν τον αγώνα κατά της βραζιλιάνικης κατοχής.

O ενθουσιασμός του πληθυσμού ήταν τέτοιος που το Μπουένος Άιρες αναγκάστηκε να κυρήξει κι αυτό πόλεμο στη Βραζιλία.

Οι μάχες κερδίθηκαν αλλά ο λαός της Ανατολικής Όχθης δυσπιστούσε απέναντι στην εξουσία των Πορτένιος με νωπές τις μνήμες από την καταστολή και προδοσία της Επανάστασης του Αρτίγας. Τη δυσπιστία αυτή εκμεταλεύτηκαν οι Βρετανοί ώστε να διαμεσολαβήσουν για την ίδρυση μιας ανεξάρτητης Ουρουγουάης (που ανακηρύχθηκε το 1830 ίδια χρονιά με την Ελλάδα και το Βέλγιο με το χεράκι των Άγγλων παντού)

Επρόκειτο περισσότερο για ένα κράτος – μαξιλάρι ανάμεσα στις τεράστιες Αργεντινή και Βραζιλία παρά για οποιαδήποτε πραγμάτωση των ιδεών του Αρτίγας.

Ο Αρτίγας θα μείνει όμως ολοζώντανο σύμβολο και πηγή επαναστατικής έμπνευσης μέχρι σήμερα.

O κομμουνιστής Alfredo Zitarrosa έγραψε γι’αυτόν το 1966 το παρακάτω τραγούδι (στίχοι)

Vamos mano con mano los Orientales!

Ιδού τι γράφει σήμερα η εφημερίδα των Tupamaros [για την ακρίβεια του κόμματος Movimiento de Participación Popular (MPP)]:

‘Ένα έθνος ειναι μια παράδοση, μια κοινή ιστορία και ένα (πολιτικό) πρόγραμμα (un proyecto). Είμαστε οι Ανατολικοί (los Oriantales) του ποταμού Ουρουγουάη, κατά βάση Artiguistas,  με το ίδιο αίσθημα (συνείδηση) του Ρίο ντε λα Πλάτα και κατά συνέπεια Λατινοαμερικάνοι’ – ¿Quo Vadis?, Junio 2010

Το τεύχος της 16ης Ιούνη της εφημερίδας El Popular του Partido Comunista de Uruguay έχει ένα ρητό του Artigas κάτω από τον τίτλο της:

‘Δεν έχω περισσότερους εχθρούς από όσους αντιτίθενται στην δημόσια ευτυχία’

Το συγκρότημα El Cuarteto de Nos προκάλεσε αντιδράσεις από τους συντηρητικούς κύκλους με το τραγούδι ‘όταν ο Αρτίγας μέθυσε’

Το άσμα τελειώνει με την προτροπή ‘Ουϊσκι για τους νικημένους’ και παρουσιάζει τον Αρτίγα να πνίγει στο αλκοόλ τη στεναχώρια του για την προδοσία και την ήττα. Το τραγούδι βασικά προσδίδει ανθρώπινες διαστάσεις στον ήρωα που το ουρουγουάνικο κράτος είχε πάντα θεοποιημένο χωρίς να εφαρμόζει τις ιδέες του.

Το κράτος αυτό μονοπώλησαν από την ανεξαρτησία του μέχρι το 2004 δύο παρατάξεις: οι Colorados και οι Blancos. Οι δύο παρατάξεις αυτές ανταγωνίστηκαν συχνά και ένοπλα για την εξουσία εμπλέκοντας τις γύρω χώρες καθώς και την Αγγλία και τη Γαλλία. Σε μία μάλιστα από τις συγκρούσεις τους κέρδισε και τη φήμη του ο Giuseppe Garibaldi, μετέπειτα εθνικός ήρωας της Ιταλίας. Οι Colorados εκπροσωπούσαν τα επιχειρηματικά συμφέροντα του Μοντεβιδέο και οι Blancos τα συμφέροντα των terratenientes της ενδοχώρας.

Mετά το 1870 τα σύνορα σταθεροποιήθηκαν στην περιοχή και η Αγγλία εδραίωσε την επιρροή της στην Ουρουγουάη, ως εμπορικό κέντρο. Οι δύο παρατάξεις συνέχισαν να παίρνουν που και που και τα όπλα και οι διενέξεις τους διακόπτονταν από στρατιωτικές δικτατορίες. Παρόλαυτα η οικονομία ακολουθούσε ανοδική πορεία. Τις δεκαετίες του 1860 και 1870 η χώρα κατακλείστηκε από Ιταλούς και Ισπανούς μετανάστες από τους οποίους κατάγεται και η πλειοψηφία των σημερινών Ουρουγουανών.

Το άγαλμα του Μετανάστη στη φτωχογειτονιά Cerro κάτω από το οχυρό (σημερινό στρατιωτικό μουσείο) του Μοντεβιδέο. Στη γειτονειά αυτή ήταν εγκατεστημένοι και οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες που δούλευαν στα σφαγεία.  [φωτό: Το άγαλμα του Μετανάστη στη φτωχογειτονιά Cerro κάτω από το οχυρό (σημερινό στρατιωτικό μουσείο) του Μοντεβιδέο. Στη γειτονειά αυτή ήταν εγκατεστημένοι και οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες που δούλευαν στα σφαγεία]

Ο colorado πρόεδρος Battle y Ordóñez έκανε πολλές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στην αυγή του 20ου αιώνα που λίγοι επιχειρούσαν στην Ευρώπη (διαζύγια από γυναίκες, μείωση δύναμης εκκλησίας, παρεμβατισμός στην οικονομία κ.α.). Το βοδινό κρέας είναι από την ίδρυση της χώρας μέχρι σήμερα το κύριο εξαγωγικό προϊόν.

[φωτό: απολαμβάνοντας κρέας στη σκεπαστή αγορά του Μοντεβιδέο. Όποιος επιχειρήσει να ψήσει με αγορασμένα καρβουνάκια χωρίς να κάψει ξύλα κατατάσεται αμέσως υποτιμητικά στους ‘Βραζιλιάνους’]

Η οικονομική άνθιση της Ουρουγουάης ανακόπηκε από την κρίση του ’30 για να πάρει ξανά για λίγο μόνο την πάνω βόλτα τη δεκαετία του ’50 κι από τότε να βαλτώσει, στην ουσία μέχρι σήμερα. Μεγάλο ρόλο έπαιξε ότι στο τέλος το ’50 οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν λόγω της επανεκκίνησης της αγροτικής παραγωγής στα μέρη του κόσμου που είχαν εμπλακεί στους παγκόσμιους πολέμους και κυρίως στην Ευρώπη.

Φοιτητικοί και εργατικοί αγώνες ξέσπασαν τη δεκαετία του ’60. To ’67 αντικατέστησε τον αποθανόντα εκλεχθέντα πρόεδρο ο (colorado) Pacheco που έμεινε στην ιστορία για την αυταρχικότητα του. To ’68 κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (medidas prontas de seguridad) με απαγορεύσεις απεργιών και συλλήψεις αγωνιστών χωρίς ένταλμα. Κύριος στόχος τότε ήταν το εργατικό κίνημα στα εργοστάσια της χώρας όπου μεγάλη επιρροή είχε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Από τις αρχές της δεκαετίας επίσης είχαν ιδρυθεί και οι Tupamaros (το όνομα τους προέρχεται από αυτόν) και είχαν αρχίσει χαμηλής έντασης ενέργειες  με κλοπές τραπεζών και gun clubs και μοίρασμα της λείας στους φτωχούς.

Ένας από τους καταλύτες για τη δημιουργία των Τουπαμάρος ήταν o Raúl Sendic, ένας μαρξιστής πρώην μέλος της σοσιαλιστικής νεολαίας και οργανωτής του ιστορικού αγώνα των εργατών ζάχαρης στα βόρεια της χώρας (παράφραση αυτού είναι και το ψευδώνυμο του δικού μας Sentic).  Ενδεικτικό της ιδεολογικής ποικιλομορφίας του κινήματος που πήγαινε από τομείς του σοσιαλιστικού κόμματος μέχρι μαοϊκούς και ορισμένους αναρχικούς ήταν το σύνθημα (σύμφωνα με τη αγγλική wikipedia) «Words divide us; action unites us.» Βασική βέβαια επιρροή και πηγή έμπνευσής του ήταν η Κουβανική Επανασταση του 1959.

Μετά τα μέτρα εκτάκτου ανάγκης του Pacheco οι Tupamaros κύρηξαν επίσημα ένοπλο αγώνα. Έγιναν γνωστοί σε όλους με την κατάληψη της μικρής πόλης Pando την ημέρα της δεύτερης επετείου του θανάτου του Che Guevara. 49 αντάρτες κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη για λίγες ώρες αφοπλίζοντας την αστυνομία και αδειάζοντας τις τράπεζες όπως είχε σχεδιαστεί. Τα έκαναν όμως λίγο μαντάρα στην υποχώρηση πράγμα που κόστισε τη σύλληψη σε 19 από αυτούς και την επι τόπου εκτέλεση τριών. Η επίθεση οστόσω είχε προπαγανδιστική επιτυχία σε αρκετά πλατιές μάζες.

Οι κομμουνιστές οργάνωσαν κι αυτοί ομάδες αυτοάμυνας από τις δυνάμεις του κράτους και του παρακράτους αλλά συνέχισαν να ασκούν αδυσώπητη κριτική στις ενέργειες των Tupamaros.

Οι Τupamaros προχώρησαν σε πολλές απαγωγές ξένων διπλωματών και ντόπιων οργάνων του Pacheco. Με τη συνδρομή όμως του αμερικάνικού γραφείου ασφαλείας που λειτουργούσε στη χώρα από το 1965 και της CIA συλλαμβάνονταν μαζικά.

Μια από τις πιο εντυπωσιακές τους ενέργειες ήταν η απόδραση από τις φυλακές του Punta Carretas (όπου σήμερα είναι εμπορικό κέντρο από το εσωτερικό του οποίου προέρχεται και η φωτό με το κουκλοθέατρο στην αρχή του άρθρου) το 1971. Τέσσερις  ποινικοί και 104 Tupamaros εκ των οποίων πολλοί από τους ηγέτες τους όπως ο Sendic και ο Julio Marenales. Τον τελευταίο αυτόν είχαμε την τεράστια τύχη να τον γνωρίσουμε κατά την επίσκεψή μας στα γραφεία που διατηρεί το MPP στο κέντρο της πόλης με τα σύμβολα των Τουπαμάρος!

Ο Sentic (ο δικός μας) είχε πάθει πλάκα όταν μπήκαμε μέσα και τον είδε! ‘Σύντροφε, εσύ δεν ήσουν και στην απόδραση?’ ‘Πρώτος – πρώτος βγήκα’, κακάρισε η τεράστια αυτή ατομάρα. Θα επανέλθουμε όμως αργότερα στην κορυφαία αυτή συνάντηση.

Οι Τουπαμάρος το σκάσαν σκάβωντας ένα τούνελ και βγαίνοντας στο σπίτι μια έκπληκτης γιαγιούλας. Οι ισπανόφωνοι μπορούν να παρακαλουθήσουν ένα σχετικό ντοκυμαντέρ εδώ.

[φωτό: το Punta Carretas όπως είναι σήμερα]

Νωρίτερα την ίδια χρονιά είχε ιδρυθεί το Frente Amplio. Ήταν ένα μετωπικό σχήμα ενάντια στην αυταρχικότητα του Pacheco με μείζονα δύναμη το PCU (Sentic διόρθωσε με αν κάνω λάθος) και συμμετοχή των μικρών Σοσιαλιστικού και Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, καθώς και τομέων που είχαν αποσπαστεί από τους Colorados και τους Blancos. Η συγκρότηση του ήταν η φυσική συνέχεια της μετωπικής πολιτικής που είχε αποφασίσει το PCU από το 1958 και της επίτευξης του πρώτου στόχου της που ήταν η δημιουργία ενιαίας πανενθικής συνδικαλιστικής οργάνωσης, της CNT. Ήταν επίσης η κλιμάκωση της πολιτικής αυτής καθώς προηγούμενα το PCU βρισκόταν ήδη σε μέτωπο με το Μovimiento Revolucionario Oriental.  Στις εκλογές βίας και νοθείας του 1971 το Frente Amplio κατάφερε να πάρει το 16,3% των ψήφων έχοντας την κριτική υποστήριξη και των Τουπαμάρος.

Μετά και τις εκλογές, οι κομμουνιστές ήταν θύματα συνεχών επιθέσεων όπως αυτή του Απρίλη του 1972 στη 20η τοπική του οργάνωση του Μοντεβιδέο όπου στρατιωτικοί εισέβαλαν και σκότωσαν εν ψυχρώ 7 μέλη του κόμματος. Ετήσια διαδήλωση λαμβάνει χώρα στο μέρος αυτό.

Μέχρι το 1973 που έγινε η στρατιωτική δικτατορία οι Τupamaros είχαν βασικά εξαρθρωθεί. Ο Sentic που ξέρει καλά τα πράγματα πιστεύει λοιπόν ότι οι εργατικές απεργίες ήταν ο κύριος λόγος που επιβλήθηκε η χούντα.

Διήρκησε από το 1973 ως το 1985 και ήταν ένα όργιο δολοφονιών και βασανιστηρίων. Υπήρχαν 6,000 πολιτικοί κρατούμενοι σε μια χώρα τριών εκατομυρίων (ένας ανά 450 άτομα) εκ των οποίων 67 παιδιά. Λέγεται ότι η  Ουρουγουάη κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ πολιτικών κρατουμένων ανά κάτοικο. Μεταξύ άλλων απαγορεύτηκαν ο Freud, o Brecht μέχρι και ο tanguero Carlos Gardel.

Αποδυναμωμένη από ένα χαμένο δημοψήφισμα για συνταγματικές αλλαγές φρανικίστικης εμπνέυσεως το 1980 και μια γενική απεργία το 1984, η χούντα παραχώρησε την εξουσία σε εκλεγμένη κυβέρνηση υπό τον colorado (και πάλι) Sanguinetti. Αυτός έδωσε αμνηστία στους δικτάτορες και τους βασανιστές αλλά αποφυλάκισε και τους πολιτικούς κρατούμενους.

Αποκαταστάθηκε η εναλλαγή blancos και colorados στην εξουσία οι οποίοι και συγκυβέρνησαν από το 1994 ως το 2000. Ακολούθησαν πολιτική νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων με πολλές ιδιωτικοποιήσεις κάποιες από τις οποίες όμως ηττήθηκαν και με δημοψηφίσματα (νερό, πετρέλαιο).

Από το 1989, οι Τουπαμάρος που είχαν πια αποφυλακιστεί αποφάσισαν τη συμμετοχή τους στη δημιουργία ενός νέου κόμματους του Movimiento de Participación Popular (MPP) και την ένταξη του με αυτό στο Frente Amplio. Την απόφαση αυτή την πήραν σε συνέδριο τους με 7-8 χιλιάδες άτομα και την υλοποίησαν μαζί με το Movimiento Revolucionario Oriental και άλλες οργανώσεις, μέχρι και κάποιους ‘αναρχο-μαρξιστές’ προερχόμενους από την παλιά αναρχική ομοσπονδία FAU.

Τη στροφή των Τουπαμάρος προς τη νόμιμη κοινοβουλευτική πολιτική  είχε κηρύξει στην ουσία πραξικοπηματικά από τη φυλακή ο Sendic το 1985 και η υπόλοιπη ηγεσία τη στήριξε έχοντας έρθει προ τετελεσμένου. Το πρόγραμμα που πρόβαλε τότε και στο οποίο έμεινε πιστός μέχρι το θάνατό του το 1989 είχε ως κύρια σημεία τη μη αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους, την αγροτική μεταρρύθμιση (που είχαν πνίξει στο αίμα οι Πορτογάλοι αποικιοκράτες από την εποχή του Αρτίγας και εμποδίσει οι Blancos για τα επόμενα 170 χρόνια), την εθνικοποίηση των τραπεζών και τη διανομή σε φτωχότερες χώρες του βοδινού που έμενε στα ράφια λόγω των διακυμάνσεων των διεθνών τιμών αντί της καταστροφής του.

Στις εκλογές του 1999, μετά την ανάπτυξη έντονων αντιστάσεων στο πρόγραμμα τους των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων οι Blancos και οι Colorados αναγκάστηκαν να συμμαχήσουν στο δεύτερο γύρο για να νικήσουν το Frente Amplio με υποψήφιο τον σοσιαλδημοκράτη Vázquez.

Ενδεικτική ίσως του πώς γίνεται αντιληπτή η σοσιαλδημοκρατία στην Ουρουγουάη ήταν μια συνάντηση που είχαμε με ένα μικροπωλητή στο δρόμο. Προσέξαμε μια καρτούλα που είχε με το φανερά ελληνικό όνομά του και δίπλα της σημαίες της Ουρουγουάης και της Ελλάδας. Ο αδερφός του ήταν λέει ο Αριστοτέλης (όχι ο πλούσιος, ο φτωχός διευκρίνισε) και τον είχε πάρει λέει μαζί του ο Λοσάντα να παίξει μπάλα στον Ολυμπιακό (άκου να δεις). ‘Τι νέα από την Ελλάδα;’ ρωτάει. ‘Κυβερνάνε’ λέει ‘οι σύντροφοι μου οι σοσιαλιστές, αλλά δε τα πάνε και πολύ καλά απ’ότι έχω ακούσει’. ‘Δεν είναι όπως εδώ οι σοσιαλιστές στην Ελλάδα’ του λέει ο Sentic. ‘Ξέρω, ξέρω’ λέει αυτός ‘είναι σα το μαλάκα το Zapatero’. Δε ξέρω κατά πόσο σας βοήθησε αυτό, οπότε θα προσθέσω ότι η σοσιαλιστική νεολαία tagάρει τους δρόμους του Μοντεβιδεό με τη φάτσα του Allende.

Η κρίση που χτύπησε την περίοδο 1999-2004 τη Λατινική Αμερική – και πιο σκληρά την Αργεντινή – έφτασε την ανεργία στην Ουρουγουάη στο 20% και τη φτώχεια στο 40%, ενώ από ότι φαίνεται μεγάλωσε και το εξωτερικό χρέος.

Το 2004 το Frente Amplio κατάφερε να πάρει τις εκλογές (50,45 %) κάτι που ήταν όπως καταλαβαίνετε μια αλλαγή ιστορικής σημασίας.

Η οικονομική πολιτική του την πρώτη τετραετία χαρακτηρίστηκε ‘συντηρητική’ καθώς κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για την αποπληρωμή τους χρέους. Aντικατέστησε το δάνειο από ΔΝΤ με δάνεια από τις διεθνείς χρηματαγορές ωστέ να απαλευθερωθεί από τους όρους του. Ταυτόχρονα, αύξησε το βασικό μισθό από τα 70 στα 200 δολάρια, μείωσε τη φτώχεια στο μισό, κατοχύρωσε συνταγματικά το δημόσιο χαρακτήρα του νερού και γενίκευσε την πρόσβαση στη δημόσια δωρεάν υγεία.

Οι αλλαγές αυτές δε βιώθηκαν ως ‘ε, και τι έγινε?’ από τους Ουρουγουανούς. Όπως γλαφυρά μου περίεγραψε ο Sentic ‘το παιδί σου αρρώσταινε και πέθαινε. Ε, τώρα δε πεθαίνει’. O Vasquez έγινε από τους πιο δημοφιλείς προέδρους στην ιστορία.

Κινήθηκαν ορισμένες διαδικασίες απέναντι σε ορισμένους στρατιωτικούς για τη χούντα αλλά δεν αμφισβητήθηκε ο νόμος της αμνηστίας του 1985 που αφέθηκε να κριθεί με παράλληλο δημοψήφισμα με τις εκλογές του 2009.

[φωτό: Στο ‘δημοψήφισμα’ ή ψήφιζες να καταργηθεί η αμνηστία ή δε ψήφιζες καθόλου, έτσι τα ‘ναι’ δε συγκέντρωσαν πάνω από 50% και τα συνδικάτα συνεχίζουν μέχρι σήμερα την καμπάνια]

Ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός οικονομίας Astori ήταν υπέρ της υπογραφής Συμφωνίας Ελεύθέρου Εμπορίου με τις ΗΠΑ, αλλά τελικά η ουρουγουάνικη κυβέρνηση δεν την υπόγραψε. Διατήρησε ωστόσο τα στρατεύματα της υπό τον ΟΗΕ στην Αϊτή.

Κατά την πρώτη θητεία υπήρξαν και διαρροές. Το 2008 το κόμμα του Sendic το Movimiento 26 Marzo (κομμάτι των Tupamaros που δε μπήκε στο ΜPP το 1989) απόχώρησε από το Frente Amplio και δημιούργησε την Assamblea Popular.

Το 2009 το Frente Amplio κέρδισε ακόμα μεγαλύτερη πλειοψηφία (53%) με επικεφαλή τον παλιό Τουπαμάρο αντάρτη Πεπέ Μουχίκα, έναν από τους δραπέτες του Punta Carretas. Αντιπρόεδρος βγήκε ο Astori. Το λαϊκό πανηγύρι που ξέσπασε δεν είχε προηγούμενο. Ο Sentic θα μπορούσε να μας προμηθεύσει με ένα βίντεο ώστε να διαπιστώσουμε του λόγου το αληθές.

[φωτό: γραφεία του Frente Amplio στο παράκατω στενό]

‘Ο Πέπε δεν έπρεπε να κατέβει για Πρόεδρος’ μας είπε εμπιστευτικά ο Μαρενάλες στη συνάντησή μας. ‘Η κυβέρνηση αυτή είναι ‘progresista’. Eμείς είμαστε revolucionarios. Ένας Tupamaro δεν έπρεπε να μπει επικεφαλής μια κυβέρνησης progresista. Έπρεπε απλά να συμμετέχουμε’.

Ο Μαρενάλες ανήκει στην αριστερή πτέρυγα του MPP και δεν είναι λέει ικανοποιημένοι από το πρόγραμμα που ακολουθεί η κυβέρνηση Μουχίκα.

[φωτό: Βετεράνοι Τουπαμάρος συνεδριάζουν κάτω από τα τιμημένα τους όπλα]

Λίγε μέρες πριν τη συνάντηση μας, στέλεχος του PCU είχε πει δημόσια ότι το κόμμα τους και το MPP θα επεξεργάζονταν ένα εναλλακτικό πρόγραμμα για να το υποβάλουν στην κυβέρνηση. ‘Ήταν πρόωρη η δήλωση αυτή’ είπε ο Μαρενάλες. Πρέπει πρώτα να κάνουν δουλειά μέσα στο ίδιο τους το κόμμα είπε. Να επαναθεμελιώσουν τις επαναστατικές αρχές.

Προσανατολίζεται λοιπόν σε μια μάχη ηγεμονίας στο εσωτερικό του Frente Amplio που πρέπει να κερδίσουν οι επαναστατικές δυνάμεις (το PCU και το MPP).

Τα ίδια πάνω κάτω μας είπαν και μέλη του PCU που συναντήσαμε σε μια συγκεντρωσούλα στον τόπο δολοφονίας από τη χούντα ενός κομμουνιστή φοιτητή (Sentic πες μας λεπτομέρειες γι’αυτό αν θέλεις): κύρια τακτική τους είναι η κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας μέσα στο μέτωπο.

Στη σύγκεντρωση όπου μίλησε και ο γραμματέας της νεολαίας φαινόταν πόσο σημαντική είναι γι’αυτούς η μάχη για την κατάργηση του νόμου της αμνηστίας, όπως επίσης και η επίσημη αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας σε σχέση με κάποια πράγματα, όπως πχ. ότι ο δολοφονημένος φοιτητής δεν ήταν οπλισμένος, όπως και τόσοι άλλοι που για χρόνια η προπαγάνδα παρουσίαζε σαν πάνοπλους τρομοκράτες απέναντι στους οποίους ‘δώσαν μάχη’ οι δυνάμεις της τάξεως.

Οι ομιλίες είχαν επίσης αντιαμερικάνικο (anti-estadounidense) χαρακτήρα λέγοντας ότι ΄ενώ εμείς ασχολούμαστε με το Μουντιάλ, αυτοί κατεβάζουν πεζοναύτες στην Κόστα Ρίκα’ (αρχές Ιούλη).

Η κύρια διαφορά του PCU με τους Τουπαμάρος – πέραν του ότι οι πρώτοι έχουν μια πιο σαφή ιδεολογική αναφορά –  έγκειται μάλλον στην αντίληψη που έχουν για την εργατική τάξη. Ο Μαρενάλες μας είπε ότι γι’αυτούς πρωτοπορία δεν είναι μόνο η εργατική τάξη αλλά όλοι οι εργαζόμενοι.  Φαινόταν να ταυτίζει κατά κάποιο τρόπο την έννοια ‘εργατική τάξη’ με μοναχά τη βιομηχανική και να επιμένει στο υποκείμενο ‘όλων των εργαζομένων’ παρά σε μια ‘ενιαία εργατική τάξη, βιομηχανική και μη’.

Ενδιαφέρον επίσης είχε το ότι μας είπε πώς θεωρούν συμμάχους τους τις κυβερνήσεις Βενεζουέλας και Βολιβίας, αλλά όχι και σοσιαλιστικές, αλλά επίσης ότι δεν είναι σίγουρος και για την Κούβα κατά πόσο είναι σοσιαλιστική. Είπε ότι δεν είναι γνώρισμα σοσιαλισμού το να περνάει η εξουσία από τον έναν αδερφό στον άλλο και τόνισε ότι οι Τουπαμάρος είχαν πάντα συλλογική ηγεσία.

Εκτός από το PCU και τους Tupamaros χτυπήσαμε επίσης την πόρτα στο Partido Bolchevique de Uruguay, αυτοί συνεργάστηκαν εκλογικά με την Assamblea Popular που πήρε 0,66% τη στιγμή του θριάμβου του Πέπε το 2009 και που ίσως θα μπορούσαμε να παραλληλίσουμε με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στην αρχή διστάζαμε λίγο να χτυπήσουμε σκεφτόμενοι ότι θα έρθουμε ίσως αντιμέτωποι με τίποτα δογματικούς μηδενιστές. Στη συνέχεια όμως διαπιστώσαμε οτί μιλούσαν πολύ λογικά και ήρεμα καθώς μια κούπα μάτε γύρναγε από χέρι σε χέρι. Πρόκειται για πρώην μέλη των MPP και PCU που σταμάτησαν να ελπίζουν στο εγχείρημα του Frente Amplio και ίδρυσαν το νέο αυτό κόμμα το 2009.

O κίνδυνος διάλυσης των επαναστατικών δυνάμεων με σε ένα μέτωπο που θα είναι γενικά προοδευτικό και η εξασθένιση της σοσιαλιστικής προοπτικής (στόχος που διεκδικούνταν πχ. από τους ναυτεργάτες με μεγάλο πανώ στο κέντρο) είναι πολύ υπαρκτοί κίνδυνοι.

Για τις περιφερειακές και τοπικές εκλογές που έγιναν το 2010, οι οργανώσεις βάσης τόσο των κομμάτων όσο και του μετώπου περιφρονήθηκαν αρκετά και επικράτησαν συμφωνίες κορυφής. Και τα ζητήματα αυτά της δημοκρατίας και της ενεργής βάσης φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τους Ουρουγουανούς επαναστάτες.

Αν και για τους λόγους αυτούς ορισμένοι κομμουνιστές δε την ψήφισαν, η Άνα Ολιβέιρα έγινε η πρώτη κομμουνίστρια κυβερνήτης της περιοχής του Μοντεβιδέο με τα χρώματα του Frente Amplio.

[Γκράφιτι της Κομμουνιστικής Νεολαίας για την υποστήριξη της υποψηφιότητας της Άνας. Απο κάτω η… ενωτική αφίσα της καμπάνιας της]

Αυτή τη στιγμή, όλα τα ενδεχομενα είναι ανοιχτά για την Ουρουγουάη. Οι εργαζόμενοι δε θέλουν να γυρίσουν στην εποχή των Blancos και των Colorados. Από κει και πέρα όμως μπορεί κάποιοι να τους τη φέρουν πλασάροντας τους με το περιτύλιγμα της ‘λαϊκής εκδίκησης’ μία από τα ίδια.

[φωτό: τα γραφεία του MRO με συνθήματα κατά της αποπληρωμής του εξωτερικού χρέους και υπέρ της ενότητας της ‘αντι-ιμπεριαλιστικής αριστεράς’. To MRO συμμετείχε στο Frente Amplio από την ίδρυση του το 1971 αλλά αποχώρησε το 1992]

Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο λαός αυτός έχει πολύ γερή αγωνιστική παράδοση και μνήμες. Κι επίσης μια δημοκρατική κουλτούρα συζήτησης και επικέντρωσης στο ουσιώδες χωρίς μνησικακίες και περίεργα μανιάτικα. Οι επαναστατικές δυνάμεις τόσο έξω όσο και μέσα στο μέτωπο φαίνεται να μπορούν να συμβάλουν ώστε να μη πάνε χαμένοι οι έντονοι ταξικοί αγώνες των τελευταίων δεκαετιών.

Κατά τα άλλα, η Ουρουγουάη είναι μια πανέμορφη χώρα, με ζεστούς ανθρώπους και μια πολύ πλούσια κουλτούρα. Στα λεωφορεία μπορεί να απολαύσει κανείς υπέροχα τραγούδια (συχνά πολιτικά) από κιθάρες, τα οποία οι επιβάτες απολαμβάνουν χειροκροτόντας στο τέλος σα να ήταν σε κονσέρτο.

Ας κλείσω λοιπόν κάπως απότομα το μαραθώνιο αυτό ποστ, με τον φανταστικό Ruben Rada στον οποίο με πήγε ο φανταστικός οικοδεσπότης μου, ο Ελληνοουρουγουανός Sentic.

Advertisements

22 Σχόλια to “Oυρουγουάη, αγάπη μου”

  1. tsalapeteinos Σεπτεμβρίου 14, 2010 στις 12:14 πμ #

    Φελισιτασιόνες για το πλούσιο και απολαυστικό οδοιπορικό.

    Χαρακτηριστικό της σχέσης των Ουρουγουανών με το ποδόσφαιρο, ότι στα χρόνια της ακμής του αντάρτικου των Τουπαμάρος, όταν μια φορά διέκοψαν μια τηλεοπτική μετάδοση αγώνα ποδοσφαίρου για να μεταδόσουν μήνυμά τους, μετά ζήτησαν συγγνώμη από τους φιλάθλους για τη… διακοπή.

    Επίσης ελπιδοφόρο και διδακτικό πως οι διάφορες «συνιστώσες» της αριστεράς εκεί, παρά τις διαφωνίες και περιστασιακές φαγωμάρες τους, έχουν τον τρόπο να συγκροτούν μέτωπα με προοπτικές νίκης και συμμετοχής στην εξουσία.

  2. Кроткая Σεπτεμβρίου 14, 2010 στις 11:10 πμ #

    εξαιρετικό οδιοπορικό, μπράβο, άργησες αλλά τα έβαλες όλα.

  3. Juan Belmonte Σεπτεμβρίου 14, 2010 στις 11:34 πμ #

    Μπράβο ρε καράχο!!!

  4. Μπούμπη Σεπτεμβρίου 14, 2010 στις 7:02 μμ #

    @ Υ,

    Επειδή λίγο ψιλοέχασα την μπάλα,ποιός ήταν ο Ζαπατέρο?

  5. Y Σεπτεμβρίου 14, 2010 στις 7:40 μμ #

    @Mπούμπη
    O τσοτσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας. Οι Ουρουγουανοί είναι όπως καταλαβαίνεις πιο ενήμεροι για τα πολιτικά της Ισπανίας από ότι οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας εξ’ου και η σύγκριση μ’αυτόν.

    Πάρ’τε και μια ωδή στη σπατάλη από τη μορφάρα τον Ruben Rada

  6. λαθραναγνώστης Σεπτεμβρίου 14, 2010 στις 10:45 μμ #

    Υ, πολύ ωραίο οδοιπορικό. Θα το διαβάσω ξανα και ξανά.
    Σε ζηλεύω ρε μπαγάσα. Ένα τέτοιο ταξίδι με καλή παρέα και με τέτοιο περιεχόμενο, είναι το όνειρό μου.
    Θυμήθηκα και το έργο του Γαβρά «Κατάσταση πολιορκίας» (Etat de siege για σας τους φραγγόφωνους).
    Μουσική Θεοδωράκη, ο Γαβράς πρίν αρχίσει τις μαλακίες του, Τουπαμάρος….και δεν συμμαζεύεται.
    Αν το βρείτε πουθενά να παίζεται δείτε το.

  7. Y Σεπτεμβρίου 15, 2010 στις 9:18 πμ #

    Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια.

    Ξέχασα να πω, ότι παντού προκαλούσε ενθουσιασμό το ότι είμαστε από την Ελλάδα. Κατά τις επισκέψεις στα κόμματα είμασταν λίγο σφιγμένοι καθότι ούτε επίσημη αντιπροσωπεία είμασταν ούτε τίποτα. Αλλά μόλις λέγαμε τη μαγική φράση ‘compañeros griegos’ τα χαμόγελα άστραφταν και οι πόρτες άνοιγαν. Στο Partido Bolschevique μας βάλαν να τους κάνουμε και μια μικρή παρουσίαση της κατάστασης στην Ελλάδα κάνοντας πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.

    Άντε καλημέρα σε όλους!

  8. λαθραναγνώστης Σεπτεμβρίου 16, 2010 στις 10:36 πμ #

    Τελικά, δεν κατάλαβα. Τι έκαναν οι ουρουγουανοί με το χρέος τους.
    Στάση πληρωμών και επαναδιαπραγμάτευση ή απλώς το αντικατέστησαν με δάνεια από τις διεθνείς χρηματαγορές.
    Ποια ήταν και ποια είναι τώρα η θέση του PCU σχετικά με το χρέος?
    (πρώτα απ όλα πιο είναι το προφίλ του PCU, σταλινίζει, τροτσκίζει, μαοϊζει, or what?)
    Ποιός ήταν ο συντηρητικός μέσα στο Frente Amplio?
    Το Frente Amplio έχει πρόγραμμα/τάση ριζικής αλλαγής του κοινωνικοοικονομικού καθεστώτος?
    Η σημερινή τάση στη κοινωνία ποια είναι, προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά και πόσο αριστερά?
    Η εργατική τάξη, έχει μικροαστικές τάσεις ή διατηρεί την ταξική της συνείδηση?

  9. Y Σεπτεμβρίου 16, 2010 στις 11:44 πμ #

    Συνεχίζουν να το πληρώνουν. Περιόρισαν το ρόλο του ΔΝΤ. Δε ξέρω αν το εξαφάνισαν. Σέντικ?

    Θέση του PCU για το χρέος?? Σέντικ?

    Το PCU είναι επηρρεασμένο από το Ευρωκομμουνιστικό ρεύμα, αλλά οι λατινοαμερικάνοι έχουν τόσες πολλές δικιές τους ιστορίες έτσι ώστε η απλή μεταφορά κατηγοριοποιήσεων από την Ευρώπη να μη βοηθά καθόλου.

    Ο συντηρητικός μέσα στο Frente Amplio είναι αναμφισβήτητα οι σοσιαλδημοκράτες αλλά και άλλοι όπως το Vertiente Artiguista (highlight βέβαια είναι η συμμετοχή των ποσαδιστών σ’αυτό)

    Στα υπόλοιπα νομίζω ότι μόνο ο Σέντικ μπορεί να απαντήσει. Εγώ πάντως αισθάνθηκα να υπάρχει πολύ αριστερά ‘στον αέρα’. Καμία σχέση με Ευρώπη που όλα τα πλακώνει η μαυρίλα και τα δέρνει η σκλαβιά. Απο κει και πέρα μπορεί και απλά να ήθελα να το δω έτσι. Είναι σίγουρο πάντω ότι τα προοδευτικά και επαναστατικά κινήματα στη Λατινική Αμερική είναι σε πολύ κρίσιμη καμπή όπως φαίνεται κι από τα ποστ του Χουάν http://caminodelfuego.wordpress.com/2010/09/07/mensaje-de-potos/

  10. a8lios Σεπτεμβρίου 16, 2010 στις 1:53 μμ #

    «Στο Partido Bolschevique μας βάλαν να τους κάνουμε και μια μικρή παρουσίαση της κατάστασης στην Ελλάδα κάνοντας πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. »

    Δηλαδή σαν τί ρωτάγανε δηλαδή;

  11. Y Σεπτεμβρίου 16, 2010 στις 3:38 μμ #

    αν υπάρχει κίνδυνος συνταγματικής εκτροπής, ποια είναι η διάταξη των συνδικαλιστικών δυνάμεων, για τις αλλαγες στο βιοτικό επίπεδο, τέτοια.

  12. sentic Σεπτεμβρίου 16, 2010 στις 9:32 μμ #

    Ειναι παρα πολλα αυτα που θελω να γράψω για την Ουρουγουάη,με αφορμη το αρθρο και τις εντυπωσεις του Υ,απο εδω!!Στρωθηκα λοιπον εδω και κανα 2 μερες να τα γραψω και υποσχομαι μεχρι την δευτερα τριτη να τα δημοσιευσω!!
    Καποιες συντομες απαντησεις σχετικα με καποια ερωτηματα που μπηκαν απο τους φιλους.

    Το ΚΚ μετα κυριως την δεκαετια του 70 και μετα την πτωση της χουντας ευρωκομμουνιζει επικινδυνα,γι αυτο και εχει φτασει στο σημερινο του χάλι να μην λειτουργει ακριβως σαν κομμουνιστικο κομμα και να χει εκατονταδες απογοητευμενους συντροφους.Η συμμετοχη του στο frente Amplio και τοιδεολογικο συνοθυλευμα που υπαρχει εκει μεσα με αυξηση της επιρροης της δεξιας πτερυγας βοηθαει αρνητικα στο να χανει πολλα απο τα χαρακτηριστικα του.θα εξηγηθω σε αλλο σημειο καλυτερα.
    Παγια θεση του ηταν να μην πληρωθει το χρεος,οπως και θεση του Φρεντε Αμπλιο,πριν γινει κυβερνηση.Μετα ο χαλβας αλλαξε,και οχι μονο αλλαξε αλλα θεωρουνται και καλοπληρωτες και παιρνουν και ευσημα,οταν ακομα υπαρχουν τεραστια κοινωνικα προβληματα και κοινωνικες αντιθεσεις στην χωρα.

    Το ΚΚ ακομα σημερα λεει οτι δεν πρεπει να πληρωνεται το χρεος αλλα δεν κανει και κατι για να το τονισει,περισσοτερο σιωπα στα πλαισια στηριξης της κυβερνησης,το ΜΜP βέβαια στο οποιο συμμετεχουν οι Τουπαμαρος,γιατι (το Μpp δεν ειναι μονο τουπαμαρος αλλα εχει διαφορους μεσα μεχρι και κομμουνιστες που διασπαστηκαν απο το ΚΚ)ενα κομματι και μεσα σε αυτο και Πρωην τουπαμαρος συμφωνει στην πληρωμη,οπως και ο προεδρος Μουχικα,ο οπιος χαρακτηριστικα λεει:Ξυπνατε αλλαξαν οι εποχες,ειναι ξεπερασμενα καποια πραγματα που λετε!!Που σαι δολιε Sendic να τον ακουσεις!!!!
    Το προγραμμα του Φρεντε πριν γινει κυβερνηση ηταν ενα προοδευτικο προγραμμα με εντονα αντιιμπεριαλιστικα χαρακτηριστικα,γι αυτο και πηρε την εξουσια το 04.
    Η αληθεια ειναι οτι γινανε πραγματα οπως αναφερει και ο Υ.Πραγματα ομως που θα μπορουσε να κανει οποιαδηποτε αστικη κυβερνηση και των δυο παραδοσιακων κομματων που τους επαιρνε να τα κανουν και απλα απο ανοησια δεν τα εκαναν και τα μετεθεταν(συγκεντρωση και μετα διανομη ελεγαν σε μια εξαθλιωμενη κοινωνια) οπως στοιχειωδη αυξηση των μισθων,υγειονομικη περιθαλψη για ολους ,καποια επιδοματα στους εξαθλιωμενους.
    Μεσολαβησε και η κριση του 02 που χτυπησε κατακεφαλα την χωρα οπως στην Αργεντινη,αλλο που δεν ακουστηκε τοσο η Ουρουγουάη σαν μικρη χώρα,και αυτο εσπρωξε μαζικα τους ψηφοφορους του partido colorado που ηταν κυβερνηση, στο Φρεντε,το οποιο υποσχεθηκε βελτιωση της ζωής των εργαζομενων.

    Πραγματι βελτιωσε σημαντικους τομεις,σε μια κοινωνια εξαθλιωμενη απο την κριση καποιες στοιχειωδεις παροχες φανηκαν ευεργεσια,δεν ηταν ομως αυτο που θελανε η πλειοψηφια των οπαδων του, που ζητουσαν πιο ριζοσπαστικες αλλαγες και γι αυτες ειχαν παλεψει τοσα χρονια μες στην δικτακτορια αλλα και μετα στην δημοκρατια οταν το φρεντε ηταν στην αντιπολιτευση. Με βαση και το προγραμμα του Φρεντε που δεν τηρηθηκε στις βασικες αρχες του,πολλοι ψηφοφοροι κυριως της Αριστερης του πτερυγας νιωσαν προδομενοι,και ηταν σε δυλλημα,για το τι θα κανουν στις τελλευταιες εκλογες του 09,στηριξαν ομως με την λογικη να μην βγει η δεξια.
    Το προγραμμα του Φρεντε ειναι καθαρα πλεον ενα σοσιαλδημοκρατικο προγραμμα, και αυτη την στιγμη που μιλαμε ο προεδρος Μουχικα,ταζει εργασιακη ειρηνη στους βραζιλιανους και Αργεντινους επιχειρηματιες για να επενδυσουν στην Ουρουγουαη,προσπαθει να βαλει χερι στα ασφαλιστικα των δημοσιων υπαλληλων και να παγωσει τους μισθους τους λεγοντας οτι κερδιζουν πολλα σε σχεση με άλλους εργαζομενους,θελει να βγαλει τους πραξικοπηματιες που ειναι σε μεγαλη ηλικια απο τις φυλακες,θελει να ιδιωτικοποιησει το μεγαλο λιμανιτης Κολονια,θελει να χρησιμοποιησει τον στρατο στις φυλακές,ως φυλακες,για να γλυτωσει οπως λεει χρηματα και αλλα ομορφα!!Η πρωτη πανουρουγουανικη απεργια εναντια στην πολιτικη του Μουχικα ειναι γεγονος στις 2 Οκτωμβη.Οι κομμουνιστες μεσα στην ομοσπονδια ψήφισαν μισοι υπερ μισοι κατα,ενα δειγμα του οτι το ΚΚ δεν εχει θολη πολιτικη γραμμη και καθενας κανει οτι τον φωτισει ο θεος.Ουσιαστικα κυβερναει ο Αστορι,ο αντιπροεδρος σοσιαλδημοκρατης τεχνοκρατης που επι κυβερνησης Βσκεζ,ως υπουργος οικονομικων ηταν θερμος οπαδος της ALCA,και τελευταια στιγμη υστερα απο την σκυλισια αντιδραση της Αριστερης πτερυγας του Φρεντε και των συνδικατων και λαικων οργανωσεων δεν υπογραφτηκε!!

    Κι εσυ βρε Υ οχι και ΑΝΤΑΡΣΥΑ to partido Bolchevique.Iδρυθηκε πριν 2 χρονια κυριως απο απογοητευμενους που φυγαν απο το ΚΚ και καποιους Τουπαμαρος,εχει αμελητεα δυναμη και απλα στις τελευταιες εκλογες συμμαχησε με την asamplea Popular αλλο κομματι που εφυγε απο το frente και του ασκει δρυμια κριτικη.Στην συναντηση που ειχαμε αν θυμασαι, βλεπουν θετικα κριτικα την Σοβιετικη ενωση και δεν μιλανε για εργατικες δημοκρατιες και αλλα τετοια,πιο κοντα στο ΚΚΕ θα τους ελεγα εγω,συνεχιζω να εχω επαφες μαζι τους!!

  13. sentic Σεπτεμβρίου 16, 2010 στις 9:36 μμ #

    λογω βιασυνης γιατι παω για δουλεια σε καποιο σημειο λεω «το ΚΚ δεν εχει θολη πολιτικη γραμμη»βγαλτε το «δεν» αδερφια»

  14. talibremal Σεπτεμβρίου 16, 2010 στις 9:58 μμ #

    @sentic
    δεν νομίζω να κάνω λάθος λέγοντας πως το μεγαλύτερο κομμάτι των κομμάτων-οργανώσεων στην Ανταρσύα βλέπει θετικά-κριτικά την ΕΣΣΔ. Το ίδιο ισχύει και για τις τροτσκιστικές οργανώσεις – εκεί γίνεται λόγος για εκφυλισμένα εργατικά κράτη- εκφυλισμένα μεν αλλά εργατικά.

  15. Y Σεπτεμβρίου 17, 2010 στις 2:05 πμ #

    Τη σύγκριση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε την έκανα με το PB αλλά γενικά με την εκλογική συμμαχία γύρω από την Assemblea Popular και όχι ως προς το ιδεολογικο περιεχόμενο αυτό καθαυτό αλλά ως προς την εκλογική δυναμική και το γεγονός ότι από την κοινωνία γενικά αντιμετωπίζονται ως οι ‘αριστεριστές’ ή ‘ακροαριστεροί’.

    Προτείνω το κείμενο που έχεις αρχίσει να δουλεύεις να το ανεβάσουμε ποστ. Τα στατιστικά της συζήτησης για Ουρουγουάη είναι απογοητευτικά σε σχέση με το newswire αλλά η συζήτηση θα είναι πιστεύω πολύ πολύτιμη για αυτούς που ενδιαφέρονται.

    besitos

  16. visk Σεπτεμβρίου 17, 2010 στις 2:11 πμ #

    Υ άξιζε ο κόπος να κάτσω να διαβάσω το σεντόνι σου. Ωραίες και οι φωτογραφίες.
    Sentic άμα μπορείς πες μας και για την σχέση των Ουρουγουανών και των εκεί κομμουνιστών με τη θρησκεία.

  17. a8lios Σεπτεμβρίου 17, 2010 στις 7:59 πμ #

    @Σέντικ
    Την απεργία που αναφέρεις ποιες δυνάμεις τη στηρίζουνε;
    Το MPP τί λέει γι αυτή;

  18. sentic Σεπτεμβρίου 17, 2010 στις 11:04 μμ #

    visk@

    Η Ουρουγουάη απο το 1920 περιπου ειναι ενα λαικο κρατος.Ειναι διαχωρισμενο δηλαδη το κρατος απο την εκκλησια,η εκκλησια δηλαδη δεν παιζει μεγαλο ρολο στα πολιτικα πράγματα . Η εβδομαδα που πεφτει το πασχα για παραδειγμα εδω,ονομαζεται βδομαδα τουρισμου,και οσοι ειναι θρησκοι γιορταζουν το πασχα,οι υπολοιποι κανουν τις διακοπες τους απλα.Οι περισσοτεροι δηλωνουν καθολικοι,αλλα οχι με πολυ φανατισμο,υπαρχει ενα μεγαλο ποσοστο αθεων,και γενικα αλλων θρησκειων.Επιτρεπεται ακομα και η μαυρη Μαγια,μπορει να τυχεις βραδυ σε παρκο να κανουν τις τελετες τους να σφαζουν τις κοτες τους και να μην τρέχει κάστανο.Μεγαλο ποσοστο των καθολικων παπαδων εδω ηταν και ειναι επιρρεασμενοι απο το ρευμα της κοινωνικης απελευθερωσης που ειχαν επικρατησει στις εκκλησιες της λατινικης αμερικης απο το 70 και μετα,συμμετειχαν στους αγωνες αλλα και στις ενοπλες οργανωσεις.Το μεγαλυτερο δε μελος της καθολικης εκκλησιας αποδοκιμασε την δικτατορια του 73.Το χριστιανοδημοκρατικο κομμα που ιδρυθηκε το 1962,ήταν απο τους ιδρυτες του Φρεντε Αμπλιο το 71 μαζι με το ΚΚ το ΣΚ και αλλες οργανωσεις της Αριστερας.Η θρησκεια εδω ειναι κατι δευτερευον και ειναι βαθια ριζωμενη αυτην η αντιληψη στον κοσμο απο τις αρχες του περασμενου αιώνα,οτι ο καθενας μπορει να πιστευει οτι γουσταρει αρκει να μην ενοχλει τον αλλον.

    @Αθλιος

    Να διεκρινησω οτι η απεργια στις 2 του Οκτωμβρη εχει να κανει με τον δημοσιο τομεα και καποια συνδικατα του ιδιωτικου. Οι δυναμεις που την στηρίζουν ειναι κυριως οι συνδικαλιστες του Φρεντε Αμπλιο που υπάγονται στον δημόσιο τομέα και προέρχονται απο διαφορα κομματα του συνασπισμου.Τα κομματα σαν κοματια του Φρεντε επισημα θεση,απο οσο γνωριζω τουλαχιστον δεν εχουν παρει,μεμονωμενα στελέχη απο το καθενα βγαινουν και λενε αλλος ναι και άλλος οχι.Κορυφαια στελεχη του ΚΚ ταχθηκαν υπερ μολις χτες, και καποιοι λιγοτεροι κατα,το κομμα σαν κομμα επισημη ανακοινωση με επισημη κομματικη θεση δεν εχει βγαλει,για να καταλαβεις πως ειναι η κατάσταση δηλαδη .Η βαση του κομματος βεβαια λεει ναι απο οτι εχω καταλάβει και για το δικιο των αιτηματων αλλα και γιατι δεν πανε τον Μουχικα λογω παρελθοντος(θα γραψω γι αυτο).Το ΜΡΡ το κομμα του προεδρου ειναι και αυτο χωρισμενο σε ναι και οχι αναλογα με τον τομεα, δημοσιο ή ιδιωτικο,η πλειοψηφια παντως κλεινει στο οχι στην απεργια,σε μια προσπαθεια να στηριξει τον προεδρο.

  19. Y Σεπτεμβρίου 18, 2010 στις 1:22 πμ #

    σηκώστε τη γροθιά σας

  20. Y Σεπτεμβρίου 25, 2010 στις 12:10 μμ #

  21. sentic Σεπτεμβρίου 27, 2010 στις 3:59 μμ #

  22. sentic Οκτώβριος 2, 2010 στις 9:25 μμ #

    90 ΧΡΟΝΙΑ PCU (PARTIDO COMUNISTA DE URUGUAY) ,PALACIO PEÑAROL MONTEVIDEO 2 οκτωβρη 18.00 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: