Με κομμένη την ανάσα

6 Ιολ.

Απολογισμός της βδομάδας που πέρασε

Δυο λόγια για το τελευταίο νοκ άουτ των 16 για να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε.
Οι πορτογάλοι πήγαν άκλαυτοι έχοντας την κατάρα του κιμ γιονγκ ιλ και όλων των φίλων της ηρωικής λδ. Αυτή ήταν κι η μόνη φορά που σκόραραν στη διοργάνωση.
Έφτιαξαν έτσι έναν κύκλο γοητευτικής ντεκαντάνς. Πήραν τον πρωταθλητή κόσμου σκολάρι το 2002. Ήταν φιναλίστ στο δικό τους γιούρο το 04. Ημιφιναλίστ δυο χρόνια μετά στη γερμανία. Από την οποία αποκλείστηκαν το 08 στα προημιτελικά. Και τώρα μένουν εκτός απ’ τους 16. Και την επόμενη φορά ίσως αποκλειστούν απ’ τη φάση των ομίλων, όπως το 2002 στη σφαγή της κορέας κι ανοίξουν καινούριο κύκλο.

Στα προημιτελικά πέρασαν οι πρώτοι από κάθε όμιλο με εξαίρεση τις ηπα που πέτυχαν μόνο μια νίκη και πήραν την πρόκριση στις καθυστερήσεις της τελευταίας αγωνιστικής. Όσοι είχαν στραβά πατήματα εξ αρχής δε βρήκαν βηματισμό ούτε στα νοκ άουτ.

Το ΠΚ του 2002 ήταν μέτριο αλλά έβγαλε τελικό βραζιλία-γερμανία που συναντήθηκαν πρώτη φορά σε μουντιάλ!
Φέτος πολλοί πίστευαν πως θα δούμε τελικό αργεντινή-βραζιλία. Κερασάκι στη σούπα που φάγαμε για κυρίως πιάτο. Αλλά τα προημιτελικά ήταν το βατερλό των φαβορί κι η επιστροφή της ευρώπης. Κι αντί για έναν μεγάλο τελικό είδαμε τέσσερα σπουδαία ματς που ξεχώρισαν για διαφορετικούς λόγους.
Τα δυο βραδινά για το σασπένς, τα δοκάρια και τα χαμένα πέναλτι. Και τα άλλα δύο γιατί τα λάτιν φαβορί έσπασαν σαν αδύναμος κρίκος.

Μαζί με τα φαβορί πήγαν άπατα και τα μεγάλα αστέρια.
Ο μέσι έμεινε στο μηδέν, ο ρούνεϊ το ίδιο, ο κακά ασορτί με την χρονιά του στη ρεάλ, ο κριστιάνο εξαφανισμένος κι ο τόρες συνεχίζει άσφαιρος. Αν βάλουμε και το ροναλντίνιο που έμεινε εκτός αποστολής και δεν ταξίδεψε στην αφρική οι τέσσερις τελευταίοι νικητές της χρυσής μπάλας ήταν (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) εκτός τόπου.

Αν το μουντιάλ τελείωνε σήμερα, η χρυσή μπάλα θα πήγαινε στο σνάιντερ. Αλλά ο πραγματικός ήρωας των ολλανδών κόντρα στη βραζιλία ήταν ο παικταράς που ακούει στο όνομα ρόμπεν.
Απ’ το 2002 μου είχε μείνει μια σκηνή με τον ντενίλσον να έχει μπάλα κάπου στο πλάγιο και πέντε βέλγους πίσω του να τον κυνηγάνε. Δεν πίστευα ότι θα έβλεπα ποτέ βραζιλιάνους να παθαίνουν το ίδιο με κάποιον αντίπαλο.
Ο ρόμπεν χόρεψε τη σελεσάο, έπαιζε κορόιδο με τους αμυντικούς όποτε έπαιρνε μπάλα, πήρε την αποβολή του μέλο –και κανονικά θα έπαιρνε κι αυτή του μπάστος, αλλά του την χάρισε το κοράκι και πρόλαβε να τον βγάλει ο ντούνγκα. Κυνήγησε μέχρι και τον ρομπίνιο στο γκολ της βραζιλίας –ενώ δεν ήταν δική του δουλειά.

Η ολλανδία ήταν ανέκαθεν η ευρωπαϊκή απάντηση στο φαντεζί των βραζιλιάνων.
Όχι αυτή που θα τους μπλοκάρει και θα τους βραχυκυκλώσει, όπως έκαναν πχ οι γάλλοι. Αλλά αυτή που θα τους κοιτάξει στα μάτια και θα πάει να τους νικήσει στα ίσια γιατί μπορεί να παίξει καλύτερα. Το έκανε δύο φορές το 94 και το 98 αλλά έχασε και τις δύο στις λεπτομέρειες, αφήνοντας στον κόσμο ανάμνηση τα καλύτερα παιχνίδια της κάθε διοργάνωσης. Το έκανε και το 74 που λάνσαρε το τόταλ φούτμπολ και τους νίκησε με στιλ, ενώ ήταν ακόμα στα ντουζένια τους (αλλά χωρίς τον πελέ).

Μετά τη σελεσάο του σόκρατες (που κάποιοι τη θεωρούν καλύτερη κι από αυτή του 70) η βραζιλία πούλησε την ψυχή της στο διάολο του αποτελέσματος κι έκανε το παιχνίδι της ευρωπαϊκό. Έκτοτε, όσες φορές αποκλείστηκε ήταν γιατί το ιμιτασιόν είναι λογικό να χάνει από το πρωτότυπο. Αυτή τη φορά όμως αποκλείστηκε γιατί ο αντίπαλος έπαιξε πιο λάτιν ποδόσφαιρο απ’ αυτή.
Δηλ το ακριβώς αντίθετο απ’ ό,τι έπαθε η αργεντινή.

Η οποία υπάρχει για να μας πληγώνει.
Μετά το 86 στο μέξικο οι γερμανοί έχουν γίνει ο κακός τους δαίμονας κι ευθύνονται για τους μισούς τους αποκλεισμούς στα μουντιάλ που ακολούθησαν. Ο πρώτος στον τελικό του 90’ κι οι δυο τελευταίοι κολλητά.
Ενδιάμεσα τα ορφανά του ντιέγο –που πιάστηκε ντοπέ- βρήκαν απέναντι το μαραντόνα των καρπαθίων (χάτζι) κι αυτός τους ρούφηξε το αίμα. Το 98’ ο μπέργκαμπ χόρεψε τον αγιάλα τάνγκο κι έστειλε τους ολλανδούς στα ημιτελικά με τη βραζιλία. Και τέσσερα χρόνια μετά οι άγλλοι κι ο μπέκαμ τους άφησαν εκτός από τη φάση των ομίλων.

Ο προημιτελικός με τη γερμανία μου θύμισε ένα σκηνικό από αστερίξ, με τους δώδεκα άθλους. Ένας μικρόσωμος γερμανός παλαιστής, εκμεταλλεύεται τη δύναμη του αντιπάλου για να τον κάνει τόπι στο ξύλο και να τον βγάλει νοκ άουτ. Όσο πιο δυνατός ο αντίπαλος τόσο το καλύτερο.
Στους ομίλους κόντρα σε ομάδες μεσαίου βεληνεκούς όπως η γκάνα κι η σερβία, οι γερμανοί τα βρήκαν σκούρα. Απέναντι σε αγγλία κι αργεντινή όμως, βρήκαν τους χώρους που ήθελαν και κέντησαν.
Πέρα από μαγικό ζωμό θέλει και τακτική πονηριά για να τους νικήσεις. Κι οι ισπανοί μπορεί να είναι ο αστερίξ της υπόθεσης.

Η αρχεντίνα την έπαθε περίπου όπως οι ολλανδοί που ζουν ακόμα με το φάντασμα της ομάδας του 88 και στο προηγούμενο μουντιάλ εμπιστεύτηκαν τις τύχες της ομάδας στο φαν μπάστεν (που είναι περισσότερο προπονητής από τον ντιέγκο). Ο καλύτερος τρόπος για να ξορκίσεις το φάντασμα που σε στοιχειώνει είναι να καλέσεις πίσω το πνεύμα του και να το κάνεις προπονητή. Αν ούτε αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν το μύθο τους, τότε μάλλον δε μπορεί κανένας.
Τελικά κι αυτοί όμως κάνουν υποσυνείδητα ό,τι μπορούν για να τον προστατέψουν. Μόνο έτσι μπορεί να καταλάβει κανείς πχ ότι ο φαν μπάστεν τελείωσε το ρουντ και τον κλάιφερτ από τους οράνιε όσο ήταν ακόμα ακμαίοι.

Ο μαραντόνα προστάτεψε όσο περνούσε απ’ το χέρι του τον μέσι και τους παίκτες του αλλά δε μπόρεσε ποτέ να τους κάνει ομάδα, γιατί δεν είναι προπονητής.
Βγήκε απλώς στη σκηνή για ένα τελευταίο χειροκρότημα. Γιατί το 94’ του την είχε στημένη η πούτα φιφα και δεν πρόλαβε καν να μας αποχαιρετίσει. Και στο αντίο του κατάφερε να αφήσει τους υπόλοιπους στη σκιά του και να είναι ο μεγαλύτερος σταρ του μουντιάλ.

Οι αργεντίνοι έχουν τέσσερα χρόνια μπροστά τους για να ωριμάσουν και να παν να το πάρουν μες στη βραζιλία. Και πάνω απ’ όλα να βρουν έναν προπονητή και αμυντικούς σαν τα τσεκούρια που πλαισίωναν το 86’ το μαραντόνα και κάλυπταν τα νώτα του.

Ο μέσι πάντως βαδίζει πιστά βάση προγράμματος στα χνάρια του θεού.
Στα 18 του ο ντέγκο έμεινε τελευταία στιγμή εκτός αποστολής. Ο μέσι στα 19 του έμεινε στον πάγκο στον κρίσιμο αγώνα με τη γερμανία. Στα 22 του ο μαραντόνα είχε ένα κακό μουντιάλ κι ένιωσε την αμφισβήτηση στο ζενίθ. Πάνω κάτω όπως κι ο μέσι στα 23 του.
Σε τέσσερα χρόνια έρχεται η αποθέωση.

Αυτές τις μέρες υπήρχε γενικώς ένα έντονο ντεζαβού με τη διοργάνωση του 50’ (όχι ότι ζούσαμε τότε δηλ, αλλά λέμε).
Στα 60χρονα απ’ τα γκολ του σκιαφίνο και του γκίγκια που βύθισε στο πένθος το μαρακανά κι έναν ολόκληρο λαό, η σελεσάο γνώριζε καρμπόν ήττα από τους ολλανδούς κι ο μέλο συναγωνιζόταν σε δημοτικότητα το μοιραίο τερματοφύλακα του 50.
Η ουρουγουάη πάει φουλ για το τρίτο της τρόπαιο.
Η μητρόπολη της αγγλίας έπεσε θύμα έκπληξης από τον αμερικάνο ιζνογκούντ που έγινε αρχιμπεριαλιστής στη θέση του πλανητάρχη.
Κι η ισπανία ξαναβρέθηκε για πρώτη φορά στην τετράδα (τότε δεν είχαν ημιτελικά, αλλά κάτι σαν φάιναλ φορ).

Η μισή ενδεκάδα –και παραπάνω- της σελεκθιόν εσπανιόλα είναι μπλαουγκράνα.
Η ρόχα έχει το στιλ της μπάρτσα μαζί με τις αρετές και τα προβλήματά της απέναντι σε κλειστές άμυνες –που είναι κι ο μόνος τρόπος για να την αντιμετωπίσουν.
Ως εκ τούτου έχουν και την ίδια κουβέντα. Για το αν χωράνε στην ίδια ενδεκάδα ο τσάβι κι ο φάμπρεγας. Για τον τόρες που είναι ντε φορμέ σαν τον ίμπρα κι όταν βγαίνει έξω η ομάδα παίζει καλύτερα. Για τον βίγια που είναι άκρως παραγωγικός ξεκινώντας από τα αριστερά και μπορεί να αντικαταστήσει τον ανρί. Ο σέρχιο ράμος δεν είναι ντάνι άλβες και δεν υπάρχει και μέσι. Υπάρχει όμως ο ινιέστα που κάνει τα πάντα και συμφέρει. Κι αν ήταν έτοιμος κόντρα στην ίντερ η ιστορία του φετινού τσου-λου θα ήταν διαφορετική.

Για τους ουρουγουανούς θα μας τα πουν καλύτερα ο σέντικ κι ο ύψιλον που τα ζουν κι από πρώτο χέρι. Αυτό του θεού ίσως. Με το γκολ-ποίημα απέναντι στην κορέα και το χέρι του θεού με τους γκανέζους ο σουάρες βάζει δυνατή υποψηφιότητα για διάδοχος του μαραντόνα.
Αυτός κι ο μίλερ είναι οι πρωταγωνιστές των προημιτελικών και οι μεγάλοι απόντες των ημιτελικών. Θα εκτίσουν τις ποινές τους και θα ξεκουραστούν για τους τελικούς.
Αν βρεθούν αντιμέτωποι σε κάποιον, αυτός θα ‘ναι μάλλον ο μικρός.

Ελλείψει μπραζίλ ο ιδανικός τελικός θα ήταν ουρουγουάη-αργεντινή. Με νωπές τις μνήμες απ’ την τελευταία αγωνιστική των προκριματικών και το ξέσπασμα του ντιέγο. Αλλά η αργεντινή την τσούπισε κι ο μαραντόνα σίγε τσουπάντο απ’ τους γερμανούς. Οπότε η πιο κλασική κόντρα που μπορεί να προκύψει είναι το γερμανία-ολλανδία. Που είναι σχεδόν ομόγλωσσοι –όπως άλλωστε κι οι ισπανοί με τους ουρουγουανούς.

Γερμανία κι ισπανία ήταν πριν δυο χρόνια το ζευγάρι του τελικού στο γιούρο. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι από τότε έχουν γίνει κι οι δυο ακόμα καλύτερες ομάδες.
Οι γερμανοί έχουν τρεις τεσσάρες σε πέντε αγώνες και πάνε τρένο. Η ισπανία είναι πιο επιθετική, αλλά δεν έχει ούτε τα μισά γκολ γιατί όλοι οι αντίπαλοι την περιμένουν κλεισμένοι πίσω. Έμεινε άσφαιρη στην πρεμιέρα με τους ελβετούς και στα επόμενα έχει βάλει μέχρι δύο. Στα δύο νοκ άουτ πέρασε με 1-0 και γκολ στο δεύτερο ημίχρονο.

Η μάχη μπορεί να κριθεί στο πρώτο γκολ. Βραζιλία κι αργεντινή αποκλείστηκαν την πρώτη φορά που βρέθηκαν πίσω στο σκορ. Ισπανία και γερμανία το έπαθαν μία φορά κι έχασαν, αλλά ήταν στους ομίλους κι είχαν περιθώριο να διορθώσουν την ήττα.
Σε αντίθεση με το ζευγάρι του άλλου ημιτελικού όπου κι οι δυο βρέθηκαν να κυνηγάνε το σκορ στους προημιτελικούς κι έφτασαν στην πρόκριση με ανατροπή.

Ολλανδία κι ουρουγουάη είναι δυο μικρές ποδοσφαιρομάνες χώρες που στον χάρτη φαίνονται μια σταλιά. Η ουρουγουάη δεν έχει ούτε το μισό πληθυσμό της ελλάδας κι είναι με διαφορά η μικρότερη χώρα από αυτές που έχουν πάρει μουντιάλ. Αν το πάρει φέτος η ολλανδία θα γίνει η δεύτερη μικρότερη.

Την οράνιε τη λένε βασίλισσα χωρίς στέμμα. Κατά καιρούς είχε τόσο μποέμ, ιδεολόγους παίκτες που μπορεί να έχαναν στους τελικούς από άποψη γιατί δεν πήγαιναν ποτέ τα στέμματα κι απείχαν απ’ τους αγώνες με τους δικτάτορες της νοτίου αμερικής. Έτσι κατάφερε κι ο παο κάποτε να παίξει τελικό διηπειρωτικού, παίρνοντας τη θέση του άγιαξ που αρνήθηκε για ιδεολογικούς λόγους.
Κι όλα αυτά σε μια χώρα που έχει ακόμα βασιλιά ως κατάλοιπο άλλων εποχών..!

Αν περάσει η ισπανία θα είναι το πρώτο μουντιάλ από την έναρξη του θεσμού που δε θα έχει στον τελικό κάποιον από την αγία τετράδα: ιταλία, γερμανία, βραζιλία κι αργεντινή. Μέχρι τώρα κι οι 18 τελικοί είχαν ως φιναλίστ τουλάχιστον έναν από τους δύο.
Κι αν ο τελικός είναι ολλανδία-ισπανία θα έχουμε καινούριο νικητή –τον όγδοο κατά σειρά. Καμιά από τις δυο τους δεν έχει κατακτήσει μουντιάλ μέχρι στιγμής κι η ισπανία δεν έχει βρεθεί καν σε τελικό. Να δούμε ποιος θα αποτινάξει τη ρετσινιά του λούζερ.

Ευχή όλων να κερδίσει ο καλύτερος αρκεί να είναι η ισπανία. Ή έστω η ολλανδία.

Και μια άσχετη σημείωση για τους ομιλίτες. Προημιτελικοί δε σημαίνει πρώιμοι τελικοί. Μην τους συγχέετε και μη νομίζετε ότι τέλειωσε το μουντιάλ.
Τα ύστερα (του κόσμου) αρχίζουν σήμερα…

Advertisements

20 Σχόλια to “Με κομμένη την ανάσα”

  1. Συντροφος Φαντασμα Ιουλίου 7, 2010 στις 12:08 πμ #

    Λοιπον ο εις βρεθηκε και ειναι η βασιλισσα χωρις στεμμα, που μπορει και να το φορεσει αν βρει στο δρομο της τη μοναδικη ομαδα που ειναι πιο λουζερ απο αυτην. Δεν μπορω να πω οτι το χαρηκα τρομερα που περασαν γιατι μου αρεσει παρα πολυ ο Φορλαν, αλλα η προοπρικη να δω τελικο Ολλανδια Γερμανια ειναι εξαιρετικη.

    Η Μπαρτσα, συγνωμη η Ισπανια ηθελα να πω, θα χασει οπως και στον ημιτελικο του Τσαμπιονς Λιγκ (θελω να σημειωσω οτι με τις προβλεψεις δεν τα παω πολυ καλα. Μπορουν να σας το επιβεβαιωσουν και οι Μποστον Σελτικς αυτο). Ολοι οι οιωνοι δειχνουν Γερμανια. ΔΝΤ, Γιουροβιζιον, Κλοζε με τα δεκατεσσερα γκολ και η παραδοση που τους θελει να κατακτουν το Μουντιαλ καθε εικοσι ή δεκαξι χρονια. Οταν εισαι η πιο σταθερη ομαδα στον πλανητη, λογικα θα κατακτας και τιτλους καποια στιγμη.

    Η Προφητεια ολοκληρωνεται………

  2. CW Ιουλίου 7, 2010 στις 2:15 πμ #

    To θέμα είναι τι θα κάνουμε με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο -και τον επαγγελματικό αθλητισμό γενικά- στο σοσιαλισμό.. (?) Όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία, αν και απ’ ό,τι απέμεινε υποστηρίζω Ολλανδία.

  3. tsalapeteinos Ιουλίου 7, 2010 στις 11:16 πμ #

    Ωραία ομάδα η Ολλανδία, αλλά έχω να καταγγείλω ότι το δεύτερο – και καθοριστικό – γκολ του Σνάιντερ έπρεπε να ακυρωθεί αφού ο Φαν Πέρσι ήταν σε εμφανή θέση οφσάιντ, ακόμα και αν δεν ακούμπησε τη μπάλα. Γιατί προφανώς επηρέαζε τη φάση. Φωτιά και τσεκούρι στην παράγκα της ΦΙΦΑ!

  4. tsalapeteinos Ιουλίου 7, 2010 στις 11:17 πμ #

    Αναφέρομαι προφανώς στο χθεσινό παιχνίδι κόντρα στην Ουρουγουάη.

  5. CW Ιουλίου 7, 2010 στις 12:05 μμ #

    Ἀσχετο:

    Είδα αυτό: http://www.u-topia.gr/node/1359

    και αυτό: http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5737227&publDate=7/7/2010

    Να πω την αλήθεια, συμφωνώ πως το περιεχόμενο της πρωτοβουλίας είναι ρεφορμίζον ή/και ρεφορμιστικό. Αλλά αυτό το: «Καθόλου τυχαία, οι υπογράφοντες αναμασούν ανέξοδες κορόνες για την ΕΕ, την ΟΝΕ και το ΔΝΤ, χωρίς να ζητούν την αποδέσμευση της χώρας από αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τους μηχανισμούς τους.» δεν θα ‘πρεπε να το λέει το ΚΚΕ.. Εδώ και καιρό και το ΚΚΕ στο δημόσιο λόγο του μόνο για κάτι Απειθαρχίες και Ανυπακοές λέει..

  6. tsechos Ιουλίου 7, 2010 στις 12:57 μμ #

    CW @ 3
    Επαγγελματικός αθλητισμός με μισθούς όπως όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι. Οι εισπράξεις των γηπέδων και οτιδήποτε άλλο γύρω απο τον αθλητισμό στο κρατικό κονδύλι για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Αν θέλουν να παίζουν ξένοι στα ελληνικά πρωταθλήματα με τους μισθούς του έλληνα.

  7. Juan Belmonte Ιουλίου 7, 2010 στις 1:58 μμ #

    Καταστροφή!:
    -είχαμε 6 ομάδες στις 16
    -4 στις 8 (και οι δύο αποκλεισμένες Χιλή και Μεξικό από δικούς μας)
    -και μετά μία, η οποία κι αυτή έφυγε…

    -Είδα μόνο το χτεσινό της Ουρουγουάης που παίζει όπως ακριβώς την θυμόμουν και την ήθελα. Με έναν Φραντσέσκολι θα το σηκώναμε το κατσαρολικό.
    -Το Μεξικό ήταν ανάγκη να πέσει πάλι με την Αργεντινή? (σίγουρα φταίει η ΦΙΦΑ…εννοείται!)
    -Στο πρώτο γκολ των φριτζηδων με την Αρχεντίνα ήμουν σε αμάξι και άκουσα κραυγές και μια μεγάλη γερμανική σημαία να ανεμίζει…Είναι παντού, είναι γύρω μας!!! Γύρω στο 60′ έπεσε το ρεύμα και το ματς έληξε 0-1, τιμητικός αποκλεισμός για την Αργεντινή…
    -Η καλύτερη γερμανική ομάδα που είδα ποτέ πάντως ήταν οι Rammstein. Και από τη Γερμανία του ’90.
    -Γιατί η Βραζιλία και ειδικά η Αργεντινή μας ξεφτίλισαν έτσι? Δεν είναι οι «γίγαντες» της ηπείρου?
    -Πόσο καλύτερα φάρμακα παίρνουν πια οι Ευρωπαίοι από τους δικούς μας?
    -Δεν είμαι με κανέναν πια: γερμανούς δεν το συζητάμε, ισπανοί ξιπασμένοι όσο δεν πάει, ολλανδοί αν και το αξίζουν ιστορικά μας έχουν τσακίσει όπου μας πετύχουν…Σε τέτοιες περιπτώσεις το μόνο που θες είναι χοντρά επεισόδια, άπειρες κόκκινες, ή να πέσει καμιά πεντάρα για να ξεφτιλιστεί κάποιος από τους κακούς…(και να χαίρεται ο άλλος)

  8. brezniefikoapolithoma Ιουλίου 7, 2010 στις 5:33 μμ #

    -Το μαγικό καλοκαίρι της γερμανίας. Μόνο οι ολυμπιακοί αγώνες τους λείπουν.
    Από κάτι τέτοια γκολ σαν και το χθεσινό του φορλάν πίστευα για αρκετά χρόνια ότι το καλό του πόδι είναι το αριστερό. Αλλά τα δουλεύει άψογα και τα δύο.
    Ας αναλάβει κάποιος να ρωτήσει τους μπόστον σέλτικς για να μάθουμε την αλήθεια.

    -Επαγγελματικός αθλητισμός σημαίνει αποκλειστική ενασχόληση και πρωταθλητισμός για το αποτέλεσμα μαζί με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
    Δεν ξέρω τι γίνεται σε συθήκες που υπάρχει δίπλα μια δυτική γερμανία και θες να μετρήσεις κι εκεί το κύρος σου ως λδ. Αλλά σε συνθήκες ανεπτυγμένου σοσιαλισμού -όπως αλλιώς το λέει ο καθένας- εγώ το φαντάζομαι αλλιώς το πράγμα. Επιστροφή στον ερασιτεχνισμό σε ανώτερο επίπεδο και πραγματικά μαζικός αθλητισμός για τον κόσμο -όπως κι είχαν στη ddr πέρα από τις άλλες ιστορίες με το ντοπάρισμα.

    -Σε τόσο οριακές φάσεις εγώ προτιμώ να δίνεται η φάση υπέρ του επιτιθέμενου.
    Στην τελική οι επόπτες δε βλέπουν τη φάση με στοπ καρέ, αλλά με το μάτι.

    -Πρώτος τίτλος για την ευρώπη εκτός ηπείρου. Ό,τι και να γίνει παίρνει κεφάλι 10-9 από αμέρικα λατίνα.
    Η οποία θα ήταν τέλεια αν παίρναμε από την ευρώπη την ισπανία και τη βάζαμε στη θέση της βραζιλίας. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του φολκλόρ, το σπρώξιμο από τη φιφα, η καρικατούρα της ισπανικής που έχουν σα γλώσσα.
    Εντάξει κονκισταδόρες οι ισπανοί, αυτό να το καταλάβω. Αλλά ξιπασμένοι -ποδοσφαιρικά τουλάχιστον- από πού κι ως πού; Δε μου προκύπτει.

  9. CW Ιουλίου 7, 2010 στις 10:40 μμ #

    @Τsechos
    Αν αντιληφθούμε π.χ την παρακολούθηση ποδοσφαιρικών αγώνων ως μια μορφή θεάματος όπως το θέατρο και τον ποδοσφαιριστή κάτι σαν ηθοποιό ή τσιρκολάνο ή κάτι τέτοιο, είναι λογικό αυτό που λες. Θα υπάρχουν μισθολογικές ανισότητες;

  10. brezniefikoapolithoma Ιουλίου 7, 2010 στις 10:58 μμ #

    Η νίκη του ποδοσφαίρου και της ομάδας που ήθελε να το παίξει.
    Η γερμανία που έφτασε στα ημιτελικά ρίχνοντας στα νοκ άουτ τεσσάρες δεν είχε σουτ πριν το ημίωρο κι έκανε συνολικά το πολύ πέντε -ούτε ένα μετά το γκολ του πουγιόλ, οπότε θεωρητικά έπρεπε να πιέσει για την ισοφάριση.
    Η ισπανία κέρδισε τρίτο σερί νοκ άουτ με 1-0 και γκολ στο δεύτερο ημίχρονο, με πολύ άγχος.
    Εξακολουθεί να έχει μόλις τα μισά γκολ από τους γερμανούς στη διοργάνωση (επτά έναντι 13). Αλλά όπως λατρεύουν να λένε κι όλοι οι ειδήμονες μόλις βλέπουν τα εξηντάρια στην κατοχή της ρόχα, οι αριθμοί δε λένε πάντα την αλήθεια.
    Η ισπανία δεν παίζει για το ένα-μηδέν. Είναι η μόνη ομάδα της ιστορίας που κερδίζει τα ματς σαν ιταλία, γιατί παίζουν κατενάτσιο και την περιμένουν πίσω οι αντίπαλοί της!
    Το μόνο στατιστικό όπου υπερείχε η γερμανία ήταν τα κόρνερ. Κι από τραγική ειρωνεία τελικά το γκολ το έφαγε έτσι. Από στημένη φάση. Τη μόνη ελπίδα της σε όλο τον αγώνα για να βάλει αυτή κάποιο γκολ.

    Η ισπανία πέρασε στον τελικό που θα είναι ο έβδομος αγώνας της στη διοργάνωση, με επτά γκολ μέχρι στιγμής στη διοργάνωση (όλα μπλαουγκράνα) κι επτά παίκτες της μπάρτσα στην ενδεκάδα, με καλύτερο παίκτη το επτάρι της, τον νταβίντ βίγια που έμεινε άσφαιρος μετά από τέσσερις σερί αγώνες.
    Η τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν στην πρεμιέρα με τους ελβετούς. Κι ήταν κι η τελευταία φορά που είχε μείνει εκτός βασικού σχήματος ο τόρες. Μπορεί να είναι ντεφορμέ αλλά ακόμα κι έτσι άνοιγε δρόμους για τους συμπαίκτες του. Η ρόχα είχε χάσει από τους ελβετούς κι έκτοτε ο τόρες είχε πάντα θέση στην ενδεκάδα. Τελικά όμως χωρίς αυτόν η ομάδα παίζει καλύτερα, με ένα φορ και το κλασικό 4-2-3-1 που η ίδια δίδαξε στους υπόλοιπους.

    Και τα επτά ισπανικά γκολ μέχρι στιγμής έχουν χρώμα μπλαουγκράνα.
    Τα πέντε του βίγια, ένα του ινιέστα και το σημερινό του πουγιόλ.
    Μόνο ο βαλντές έμεινε εκτός πίσω από τον σαν ίκερ της ρεάλ μαδρίτης.
    Κι ένας ακόμα στον πάγκο με μπλαουγκράνα παρελθόν που ψήνεται για επανένταξη. Σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα ο φάμπρεγας θα έπαιζε βασικός. Οι ισπανοί είναι λες και το έχουν βάλει τάμα να το σηκώσουν αφηνοντας στον πάγκο έναν τέτοιο παικταρά που δεν έχει ξεκινήσει ούτε μία φορά ως τώρα βασικός -και δεν προβλέπεται μέχρι το τέλος.

    Το σάββατο, ο μίλερ κι ο σουάρες επιστρέφουν από τις ποινές τους για να συναντηθούν στο μικρό τελικό, όπως είχαμε πει.
    Και την κυριακή θα έχουμε καινούριο πρωταθλητή κόσμου -πέραν των 7 χωρών που το έχουν πάρει μέχρι τώρα. Ανάμεσα σε μία ομάδα που δεν έχει νικήσει ποτέ σε τελικό μουντιάλ κι άλλη μία που δεν έχει παίξει καν.
    Κι είναι πραγματικά δυο σπουδαίες ομάδες που έχουν διάθεση να παίξουν καλό ποδόσφαιρο και μπορείς να ευχηθείς -όχι τυπικά- να το πάρει ο καλύτερος.
    Εμένα μου θυμίζει αρκετά -τηρουμένων των αναλογιών- το μπάρτσα-άρσεναλ τελικό του τσου λου το 2006.
    Περισσότερα εν καιρώ.

  11. Συντροφος Φαντασμα Ιουλίου 7, 2010 στις 11:04 μμ #

    Επτα να ειν΄ οι ωρες τους.

  12. συνεχίζοντας το σαμποταζ... Ιουλίου 8, 2010 στις 12:14 πμ #

    μια ακόμη καλή ανάλυση.
    τα βρεταννικά κολλέγια, ο ντε Κουμπερτέν,ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ, ο Αρκάν και τα άλλα παιδιά..

    http://thersitis.gr/ARXEIA/mprosoures/3imero2010/antipodosfairoteliko.pdf

    ΤΟΣΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΣΗ ΜΠΑΛΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΕΧΩ ΝΑ ΔΩ

    ΚΟΜΜΑΝΤΟ NORTHEASTERN PELION

  13. tsechos Ιουλίου 9, 2010 στις 10:08 πμ #

    @cw 10
    Όχι χωρίς μισθολογικές ανισότητες. Αν δεν τους αρέσει τότε μόνο ερασιτεχνικός αθλητισμός και χαίρετε. Αν η κοινωνία θεωρήσει οτι είναι ανάγκη της να έχει ένα τέτοιο θέαμα τότε μισθωτοί αλλιώς μόνο ερασιτεχνικά.

  14. kollaps Ιουλίου 9, 2010 στις 6:51 μμ #

    Τουλάχιστον η Γερμανία έχει διώξει τον αυτοκράτορα των Χοετζόλερν από το 1918..

    Ισπανοί αυτοί είστε:

  15. σπάζοντας το σαμποταζ... Ιουλίου 9, 2010 στις 7:14 μμ #

    Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βάσκος εμφανίστηκε με αδαμιαία περιβολή μπροστά στην βασίλισσα και ότι μετά την χειραψία και τις καζούρες την έκανε με ελαφρά για το ντουλαπάκι του..

  16. brezniefikoapolithoma Ιουλίου 10, 2010 στις 11:23 πμ #

    A, δεν ήξερα ότι έπρεπε να χαρούμε με τους γερμανούς που έδιωξαν τους χοετζόλερν κι έχουν τώρα μια τόσο συμπαθή πρωθυπουργό από την ανατολική γερμανία. Δεν το πήγα τόσο ταξικά.

    Ε όχι και βάσκος ο πουγιόλ…

  17. brezniefikoapolithoma Ιουλίου 12, 2010 στις 1:47 πμ #

    Γκολ! Γκολ! Γκολ ρε ινιέστα, γιατί είσαι παικταράς.
    Και μεγάλη ψυχή γιατί το αφιέρωσες στον ζάρτκε της εσπανιόλ που μισούμε.
    Που δηλώνει ισπανική αλλά η γραφή του εσπανιόλ είναι καταλανική.
    Γιατί επρεπε το γκολ του τελικού όπως κι όλα τα άλλα να είναι μπλαουγκράνα.
    Και να βγει μετά στο γύρο του θριάμβου ο πουγιόλ με σημαία καταλονίας.
    Γιατί έπρεπε να ζήσουμε ντεζαβού με το ινιεστάθο που έβαλες στην τσέλση.
    Ίδια πλευρά όπως κοιτάει ο φακός, τρέχεις στην ίδια γωνία, πετάς τη φανέλα και πανηγυρίζεις.
    Κι ήρθε ο ρόμπεν να κυνηγάει σαν μπάλακ τον άγγλο όβεμπρο να το ολοκληρώσει.
    Αν κι ο ντε γιονγκ έπρεπε να δει κόκκινη απ’ το πρώτο μέρος.
    Γιατί το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα όπου στο τέλος νικάει πάντα ο ινιέστα.
    Κι αν είχες παίξει και με την ίντερ ο σνάιντερ κι ο μουρίνιο δε θα είχαν τίποτα να πανηγυρίσουν.
    Γιατί είσαι ο mvp.

    Και στο τέλος πάει και το σηκώνει ο κασίγιας -που είναι ίσως ο πιο συμπαθητικός μαδριλένος όλων των εποχών μαζί με τον ντελ μπόσκε που έπεσε θύμα των γκαλάκτικος, αλλά δεν παύει να παίζει στη ρεάλ. Και στο καπάκι το δίνει στο ράμος.
    Να ‘χεις κάνει όλη τη δουλειά σαν εαμ και να έρχονται τα τσιράκια των άγγλων και να πανηγυρίζουν πρώτοι…

  18. a8lios Ιουλίου 12, 2010 στις 12:39 μμ #

    Οι λαοί του κόσμου αναφωνούν:

    Τσάβι, ηγέτη, βγάλε τη μπαλιά,
    σοσιαλισμό να φέρουμε στο κόσμο μας ξανά!

    Ένας αθεράπευτος Τσαβικός.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Με κομμένη την ανάσα | No Style - Ιουλίου 6, 2010

    […] Έφτιαξαν έτσι έναν κύκλο γοητευτικής ντεκαντάνς. Πήραν τον πρωταθλητή κόσμου σκολάρι το 2002. Ήταν φιναλίστ στο δικό τους γιούρο το 04. Ημιφιναλίστ δυο χρόνια μετά στη γερμανία. Από… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (1865 λέξεις)] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: