Χρέος μονάχος σου να σηκωθείς

24 Μάι.

Έρχομαι να πιάσω το νήμα από μια συζήτηση που είχε ανοίξει στο Γκράνμα. Με έχει καλύψει σε μεγάλο βαθμό ο ό,τι να ‘ναι, κρίνω ωστόσο σκόπιμο να γράψω ως έχει αυτό που είχα κατά νου πριν διαβάσω τα σχόλιά του.

Aφορμή για το κείμενο είναι μια συνέντευξη στο μπλογκ αφομή του πέτρου παπακωνσταντίνου κι ένα κείμενο του οικονομολόγου κώστα λαπαβίτσα στην ελευθεροτυπία (αμφότερα έχουν μπει ως σύνδεσμοι τις προηγούμενες μέρες και στο γκράνμα) τα οποία είναι εξόχως αποκαλυπτικά ως προς τους συνολικούς τους σκοπούς και την αντίληψή τους για τη διέξοδο από την κρίση.

Ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός δεν τίθεται ως θέμα αυτή τη στιγμή μας λέει ο λαπαβίτσας και μας καλεί σε μια αλλαγή που θα μας βγάλει απ’ την κρίση και θα κάνει πιο ελκυστική τη σοσιαλιστική αλλαγή (που δεν είναι της παρούσης). Το βασικό δηλ είναι να βγούμε από την έξοδο. Όχι να τη βαθύνουμε για να μετατραπεί σε καθολική κρίση του συστήματος.

Πώς ακριβώς θα γίνει αυτό; Με έξοδο από το ευρώ (όχι κι απ’ την εε όμως), εθνικοποίηση τραπεζών, έλεγχο κεφαλαιακών ροών (γιατί κεφάλαιο θα συνεχίσει κανονικά να υπάρχει). Θα δοθούν τομείς στο δημόσιο για να προστατευτούν (όπως έγινε δηλαδή τη δεκαετία του 80 με τις προβληματικές). Θα έχουμε αναδιανομή εισοδήματος (προφανώς για να κινηθεί η αγορά) κι επιδόματα στα φτωχά στρώματα.

Μπορεί άραγε να γίνουν όλα αυτά με τον υπάρχοντα κρατικό μηχανισμό; Όχι γιατί είναι διεφθαρμένος κι αναποτελεσματικός. Χρειάζεται ολική αναδιάρθρωση με δημοκρατία και διαφάνεια.

Έτσι πρέπει να πιάνει το θέμα του κράτους ένας μαρξιστής..! Από τα κέρατα.

Ο παπακωνσταντίνου από την άλλη είναι ένας πολύ ικανός δημοσιολόγος. Καλός ατακαδόρος, αν και συνήθως δεν απαντά σε αυτό που τον ρωτάνε. Λέει αυτά που έχει ούτως ή άλλως κατά νου να πει και προσαρμόζει σε αυτά τις απαντήσεις του. Ακόμα κι έτσι όμως λέει μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Πχ για τα πλαστά διλήμματα που έθετε στο λαό ο γιωργάκης.

Πάρτε αυτό το ήπιο πακέτο για να μην έρθει το πιο σκληρό. Τελικά έκανε και τα δύο.

Να δεχτούμε το μηχανισμό στήριξης της ΕΕ για να μην χρειαστεί να καταφύγουμε στο δντ. Τελικά έκανε και τα δύο.

Να δεχτούμε τις σκληρές προτάσεις του Δντ για να μην οδηγηθούμε σε χρεοκοπία. Και το πιο πιθανό είναι πάλι να οδηγηθούμε και στα δύο.

Αφού καταλάβαμε λοιπόν ότι είναι ψευτοδιλήμματα γιατί να αποδεχόμαστε το βασικό τους πυρήνα και να προσπαθούμε να απαντήσουμε (πχ στο ζήτημα του χρέους); Θα επιστρέψω σε αυτό αργότερα.

Ποια είναι η πρόταση του Πετράν; Πάνω-κάτω ό,τι λέει κι ο Λαπαβίτσας κι ακόμα χειρότερα. Τα έχει συγκεντρώσει πολύ καλά κι ο οικοδόμος (http://odonitis.freehostia.com/?p=583). Έξοδος από το ευρώ (αν δε δεχτούν οι ευρωπαίοι εταίροι αλλαγή συμφώνου σταθερότητας), εθνικοποίηση τραπεζών. Και παύση πληρωμων/επαναδιαπραγματευση του χρέους (όχι διαγραφή).

Και σπεύδει να συμπληρώσει: όλα αυτά δεν είναι σοσιαλισμός (α-πα-πα! μη μας πουν και κομμουνιστές). Τα έκανε κι ο καραμανλής και τον κατηγόρησαν για σοσιαλμανία.

Εμένα όλη η αυτή η αγωνία μου θυμίζει τον καρατζαφέρη.

-Δεν τα λέω εγώ, το λέει κι ο τάδε. Είναι ακροδεξιός ο τάδε;

-Δεν τα λέει κανείς κομμουνιστής αυτά. Τα λένε οι φαινάνσιαλ τάιμς, η εφημερίδα του κατεστημένου. Υπεράνω κάθε υποψίας.

Δε λέω, καλό είναι να χρησιμοποιείς επιχειρήματα κι από τον αντίπαλο. Αλλά στο τέλος  υπεράνω κάθε (κομμουνιστικής) υποψίας δε θα είναι αυτοί. Θα είναι ο ίδιος ο πετράν.

Τέτοιες αναλύσεις είναι για κάθε χρήση. Μπορεί να τις περιφέρει στο αλαφουζέικο (που βγάζει αφρούς για την ακρόπολη και τα λιμάνια, αλλά με αυτά δε φαίνεται να ενοχλείται) και τα αστικά σαλόνια με το σκεπτικό ότι τα μέτρα είναι άδικα κι αναποτελεσματικά, γιατί στο τέλος της τριετίας το χρέος θα είναι μεγαλύτερο και το ελληνικό κράτος θα χρεοκοπήσει. Και να τις πασπαλίζει με λίγη σταλινολογία για το κουκουέ, ενώ κατά τα άλλα -λέει- δεν είναι λόγος να ειμαστε απέναντι οι διαμάχες του παρελθόντος και το αν είχε δίκιο ο στάλιν ή ο τρότσκι.

Μπορεί όμως να τις χωρέσει και σε ένα άρθρο για το λένιν και την τακτική και να μας πει τι να κάνουμε ως αριστερά, γιατί μόνο αυτά τα μεταβατικά μέτρα μπορούν να ανοίξουν το δρόμο και να βάλουν θέμα εξουσίας.

Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να κρατήσουμε από τέτοιες αναλύσεις είναι οι πολύ χρήσιμες παρατηρήσεις των οικονομολόγων για το πώς μπορεί να χαράξει αυτόνομη πορεία μια χώρα έξω από το ευρώ και να τις εντάξουμε στη δική μας λογική της λαϊκής (ή όπως αλλιώς τη λέει ο καθένας) εξουσίας που θα αντιμετωπίσει λίγο-πολύ τα ίδια προβλήματα.

Η περίπτωση της κούβας, τα δύο χρονια (κατά μέσο όρο) της οικονομικής απομόνωσης (αν έχει όντως βάση), οι διμερείες συμφωνίες, η υποτίμηση του νομίσματος, οι δυνατότητες για παραγωγική ανασυγκρότηση, περεστρόικα κι ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή του καθενός. Είναι πράγματα που θα μας απασχολήσουν.

Αν ειναι να κρατήσουμε κάτι από την ανάλυσή τους, ας δανειστούμε αυτό (κι ισως σε αυτή τη λογική να έχουν πολλά να συνεισφέρουν με τις γνώσεις τους πάνω στο αντικείμενο). Όχι την αταξική σκοπιά που δεν ξεχωρίζει το στοιχειώδες για τον χαρακτήρα του κράτους. Όχι τη ρεφορμιστική λογική και τα ενδιάμεσα βήματα που πατάνε σε αυτή.

Υπάρχει ένα τσιτάτο του μαρξ από το κεφάλαιο που λέει ότι το χρέος είναι το μόνο οικονομικό μέγεθος που ανήκει πραγματικά στο λαό. Βασικά όμως λέει κι άλλα πράγματα. Έτσι ξεκομμένο είναι καλό για ατάκα, όχι για επιχείρημα. Το μόνο χρέος -λέω εγώ- που έχει πραγματικά ο λαός είναι μονάχος του να σηκωθεί.

Το χρέος είναι υπαρκτό, αλλά δεν είναι βασικό ζήτημα ούτε καν για τους αστούς. Είναι όμως το βασικό πρόσχημα που προβάλλουν εκβιαστικά στο λαό για να περάσουν τα νέα μέτρα.

Ακόμη και ξέχωρα να το πάρουμε, το χρέος δεν απαντάται ολοκληρωμένα αν δε μπει πχ το ζήτημα της εξάρτησης από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Τα φέσια από τους υπέρογκους εξοπλισμούς, ο παραγωγικός προσανατολισμός της χώρας (που προορίζεται για τουριστικό θέρετρο, αν όχι για μπουρντέλο των πλούσιων Ευρωπαίων –κι όχι μόνο).

Σε τελική ανάλυση το θέμα του χρέους μιας οικονομίας είναι δεμένο και με τις παραγωγικές της δυνατότητες και την αξιοποίησή τους. Είναι επιζήμια αυταπάτη να πιστεύουμε ότι ο ελληνικός καπιταλισμός μπορεί να σταματήσει να μπουκώνεται με κρατικό χρήμα και να λειτουργεί παρασιτικά για να προχωρήσει σε μια αβέβαια κι ασύμφορη παραγωγική ανασυγκρότηση που δεν θα του αποφέρει το μέγιστο κέρδος.

Θα ήταν σα να αγνοούμε βασικούς νόμους κίνησης, να κλείνουμε τα μάτια στα αίτια που οδήγησαν τον καπιταλισμό να αναπτυχθεί σε αυτή την κατεύθυνση, όχι ως στρέβλωση των αρχών της αγοράς, αλλά ως απαρέγκλιτη τήρησή τους.

Εν παρόδω να πω ένα σχόλιο της μπρέζνιεβα για αυτές τις περιβόητες αγορές με τις οποίες μας γάνιασαν το συκώτι. Σε λίγο μου λέει θα κάνει το παιδί (όχι το δικό μας) καμιά ζημιά και θα λέει στους γονείς: δεν το ‘κανα εγώ, οι αγορές. Η αποθέωση του απρόσωπου.

Μέχρι τώρα η λύση ήταν να το διατυπώσεις αφελώς κι ουδέτερα. Πχ: μαμά, το γάλα χύθηκε. Δεν το έχυσα εγώ, δεν έχουμε ενεργητική διάθεση (ενέργεια που μεταβαίνει στο αντικείμενο). Χύθηκε από μόνο του. Τώρα υπάρχει και δράστης έτοιμος. Το απαιτούν οι αγορές. Σα να λέμε το είπε ο μορμόλης.

Κλείνει η παρένθεση.

Αυτό που βρίσκεται στο επίκεντρο της σημερινής συγκυρίας είναι η καπιταλιστική κρίση. Το χρέος είναι κομμάτι αυτής της συγκυρίας. Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης που (πρέπει να) κάνουν οι κομμουνιστές οφείλει να συνδέει τις επιμέρους πτυχές με το γενικό και να απαντάει συνολικά.
Κι είναι ακριβώς η συζήτηση για την κρίση και τα αίτιά της που θέτει ζήτημα υπέρβασης του καπιταλισμού. Ακριβώς βάσει της συγκεκριμένης κατάστασης κι όχι ως αφηρημένο σχήμα που έχουμε στο κεφάλι μας και κοπανάμε σε κάθε ευκαιρία.
Είναι λάθος -κατά τη γνώμη μου- να εξετάζουμε το χρέος ως αφαίρεση ξεκομμένο από τη συνολική κρισιακή συγκυρία και να διατυπώνουμε προτάσεις-λύσεις γι’ αυτό. Κάθε πρόταση για το σήμερα πρέπει να απαντάει βασικά στο θέμα της κρίσης και πώς θα απαλλαγούν οι λαοί από το βάρος τους.

Σε αυτό το πλαίσιο ανακύπτουν δύο βασικοί κίνδυνοι.
Ο πρώτος. Αφού η τρέχουσα καπιταλιστική κρίση είναι η μεγαλύτερη μετά από το κραχ του 29′ η απάντηση που θα δώσει διέξοδο μπορεί να είναι αντίστοιχη με αυτή που δόθηκε τότε: το νιου ντιλ του ρούζβελτ και ο μεταπολεμικός κεϋνσιανισμός.

Ο πετράν εξηγεί πολύ καλά γιατί δε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που μεσολάβησε κι έδωσε διέξοδο στα πλεονάζοντα κεφάλαια που συσσωρεύονταν δεν ήταν η αναδιανεμητική κεϋνσιανή λογική αλλά η τρομακτική καταστροφή του βήτα παγκόσμιου που επέτρεψε την απρόσκπτη ανάπτυξη των (κυρίως αμερικάνικων) κεφαλαίων στην κατεστραμμένη ευρώπη.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι σε τι ακριβώς διαφέρει η δική του πρόταση για τις τράπεζες κι άλλους τομείς από την χρεοκοπημένη λογική ενός νεοκεϋνσιανισμού με εκτεταμένες κρατικοποιήσεις και αναδιανομή εισοδήματος (χωρίς να μπαίνει θέμα μετασχηματισμού της κοινωνίας).

Ο δεύτερος κίνδυνος είναι η αυταπάτη που κάποτε έφτασε ως τις γραμμές μας και στην ελληνική του εκδοχή αποτυπώθηκε στο περίφημο σύνθημα: αλλαγή με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό. Ο μετασχηματισμός δεν αρχίζει σήμερα εντός του συστήματος, αλλά με την κατάληψη της εξουσίας. Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν είναι μια ομαλή, εξελικτική μετάβαση στο σοσιαλισμό με γεφυρούλες αλλά στόχοι πάλης σε ένα μεταβατικό διάστημα ώσπου να τεθεί ξανά στην ημερήσια διάταξη το θέμα της εξουσίας.

Σήμερα υπάρχει συσσωρευμένη αρνητική πείρα από τα λαθη του παρελθόντος. Κανείς δε θα μας συγχωρήσει αν την πατήσουμε πάλι με τον ίδιο τρόπο.

Μένουν πολλά ζητήματα ανοιχτά. Για την τακτική, τα (ενδι)άμεσα αιτήματα, τη λαϊκή αυτενέργεια που παραμένει ζητούμενο. Το αφήνω εδώ και κρατάω τα υπόλοιπα για τη συνέχεια σε επόμενο κείμενο.

Υγ: παρακαλείται ο καπετάνιος του γκράνμα ύψιλον που διαθέτει την κατάλληλη τεχνογνωσία να σπάσει κάπως το κείμενο για να μην εμφανίζεται ολόκληρο μακρυνάρι. Και να ξέρει ότι δε θα έχω άμεση πρόσβαση τις επόμενες ώρες -τουλάχιστον- για να στήσουμε γαϊτανάκι με σχόλια και κόντρα-σχόλια. Ούτως ή άλλως στις εισηγήσεις μάλλον μας βγαίνει καλύτερα αυτό που σκεφτόμαστε.

Σύντροφοι, τις διαδικασίες…
Advertisements

155 Σχόλια to “Χρέος μονάχος σου να σηκωθείς”

  1. Αναυδος Μαΐου 24, 2010 στις 12:51 μμ #

    Οι επισημάνσεις σου για το που καταλήγουν εντέλει οι προτάσεις των Λαπαβίτσα Παπακωνσταντίνου (βάλε μπιτσάκη, ρουση κλπ) είναι απόλυτα ορθές. Εγώ προσωπικά έχω 2 επιπλέον παρατηρήσεις
    1. Το χρέος (credit) δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο στον καπιταλισμό αλλά ο μόνος τρόπος από το 1970 να απαλύνει ή να καθυστερεί την εκδήλωση των κρίσεων υπερπαραγωγής. Π.χ. το «ελληνικό» πρόβλημα είναι αποτέλεσμα των 9-15δις του προγράμματος στήριξης των τραπεζών της κυβ. Καραμανλή το 2009.
    2. Η κατάσταση μου θυμίζει τον Α’ΠΠ όπου οι μπολσεβίκοι έβαζαν θέμα εξουσίας και οι υπόλοιποι σοσιαλδημοκράτες στοιχίζονταν πίσω από την αστική τάξη της κάθε χώρας. Ποιος παίζει πιο ρόλο σήμερα δε χρειάζεται εξήγηση

  2. Y Μαΐου 24, 2010 στις 1:54 μμ #

    1) To άρθρο αυτό είναι πραγματικό κειμήλιο ιδεολογικού φανατισμού για μη πω τύφλωσης εξαιτίας μια ανάγκης σαφούς διαχωρισμόύ από γειτονικούς πόλιτικούς χώρους.

    Δεν παίρνει καθόλου ύποψη τα πραγματικά πολιτικά και οικονομικά διακυβέυματα της συγκυρίας.

    Γι’άυτό δεν υπάρχει ούτε κρίση του ευρώ και του καπιταλισμού (αυτοί που κριτικάρονται στο άρθρο κάνουν σύνδεση των δύο, το άρθρο αυτό καθόλου), ούτε ενδοιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, ούτε το χρήμα ως χρέος, ούτε τίποτα. Αυτά είναι θολό background λίγο πολύ αδιάφορο στο οποίο κονταροχτυπιούνται οι διάφορες ομάδες και κόμματα της αριστεράς.

    Για το άρθρο αυτό υπάρχει μόνο ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Στάλιν και Μαρξ. Και πρέπει να βρούμε ποιος από αυτούς έχει δίκιο με κριτήρια στρουθοκαμηλικής καθαρότητας.

    Όχι οι αγορές δεν είναι απρόσωπες. Έχουν ονόματα και διευθύνσεις. Είναι η Goldman Sachs, η Deutsce Bank, h Societe Generale, η Εθνική και η Αlpha Bank και τα διευθυντικά τους στελέχη.

    Έχουμε το κουράγιο να τους απαλλοτριώσουμε εδώ και τώρα?

    Την εθνική και την αλφά μπανκ συγκεκριμένα και τις άλλες μεγάλες ελληνικές και να στείλουμε τους διευθυντές τους στο Λονδίνο?

    Το έχουμε ή θα συνεχίσουμε να τους προστατεύουμε λέγοντας κομμουνιστικοφανείς μαλακίες?

    2)’Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν είναι μια ομαλή, εξελικτική μετάβαση στο σοσιαλισμό με γεφυρούλες αλλά στόχοι πάλης σε ένα μεταβατικό διάστημα ώσπου να τεθεί ξανά στην ημερήσια διάταξη το θέμα της εξουσίας.’

    Σωστό. Το μεταβατικό πρόγραμμα του Λένιν ήταν οι Θέσεις του Απρίλη. Του ΚΚΕ σήμερα ποιο είναι??
    Η λαϊκή εξουσία που ισούται με το σοσιαλισμό?? ο Λένιν γιατί έβγαλε καινούριες θέσεις εκείνο τον Απρίλη και δε κράτησε του τελευταίου συνεδρίου του? Μήπως ήταν κι αύτός οπορτουνιστής?

    Μήπως δεν ήρθε ακόμα η ώρα και να περιμένουμε θέσεις στο μέλλον? Ή θα φτάσουμε στο σοσιαλισμό απλά κραυγάζωντας ‘ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΩΛΟ-ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΕΣ’?

    @Άναυδε
    Σωστό το 1. Εντελώς αιθεροβάμων το 2.
    Δηλαδή σήμερα το ΚΚΕ παίζει το ρόλο των Μπολσεβίκων και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μενσεβίκων?? Α ρε ΚΑΤΑΚΑΗΜΕΝΗ ΑΡΑΧΩΒΑ!!!
    α) οι Μπολσεβίκοι ελίσονταν και ενάλλασαν συνθήματα. Εσάς έχει κολλήσει η βελόνα. Άντε να πάτε από το Λαϊκή Συμμαχία στο Εξουσία, συνθήματα παντώς καιρού και πάσας νόσου δε πα να ρχεται το σύμπαν ανάποδα
    β) Με κάτι τέτοια που γράφεται είναι σα να πιστεύετε ότι μπορεί σήμερα στην Ελλάδα και μόνο να γίνει επανάσταση ανάλογης σημασίας με την Οκτωβριανή. ΕΙΣΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ???

  3. Γιούρι Κακάριν Μαΐου 24, 2010 στις 2:09 μμ #

    Απολίθωμα είναι γεγονός ότι σε κάθε ιστορική περίοδο που πρέπει να διαμορφωθεί συγκεκριμένη τακτική από τους κομμουνιστές υπάρχει ο κίνδυνος απολυτοποίησής της και τελικά αναγωγής της στρατηγικής στην τακτική, με οδυνηρές συνέπειες για το κίνημα συνολικά. Από αυτή την άποψη έχει βάση η κριτική που ασκείς στις προσεγγίσεις που παρουσιάζονται από πολλούς οικονομολόγους και είναι υπαρκτοί οι κίνδυνοι που επισημαίνεις. Από την άλλη όμως υπάρχει και ο αντίστροφος κίνδυνος: να ανάγουμε την τακτική στη στρατηγική και να θεωρούμε ότι το να προβάλλουμε απλώς τη στρατηγική μας χωρίς να διαμορφώνουμε αντίστοιχη τακτική στην εκάστοτε συγκυρία που να μας οδηγήσει στην υλοποίησή της, είναι επαρκές. Μάλιστα είναι ακόμη πιο προβληματικό να το κάνουμε αυτό αναδεικνύοντας την ανεπάρκεια των αντίπαλων προσεγγίσεων και να θεωρούμε ότι αφού ο Λαπαβίτσας και ο Παπακωνσταντίνου δε συνδέουν την τακτική τους με το σοσιαλισμό (τουλάχιστον με άμεσο, πειστικό τρόπο), εμείς πρέπει να συνεχίσουμε στα ίδια. Όμως η ανεπάρκεια των άλλων δεν απαλάσσει τους κομμουνιστές (όσους θέλουν να παίξουν ρόλο πρωτοπορίας) από το καθήκον να διαμοσρφώσουν οι ίδιοι την τακτική τους υπό το πρίσμα της στρατηγικής τους. Το να αποκαλύψουμε ότι οι άλλοι δεν τα λένε αρκετά καλά δε σημαίνει ότι εμείς το κάνουμε. Μάλιστα νομίζω ότι πιο γόνιμο θα ήταν αντί να ασχολούμαστε με τις ανεπάρκειες της κάθε προσέγγισης, να ασχολούμασταν με το γόνιμο πυρήνα τους, τον οποίο και καλούμαστε να αναπτύξουμε. Αν αυτά που λένε αποκόπτουν την τακτική από τη στρατηγική ας βρούμε τον τρόπο να τις συνδέσουμε, αντί απλώς να απορρίπτουμε τις προσεγγίσεις αυτές.
    Για να γίνουν πιο παραστατικά τα όσα λέω περί τακτικής-στρατηγικής θα αναφερθώ στη σημαντικότερη στιγμή του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, στο ΕΑΜ. Στην περίπτωση του ΕΑΜ είχαμε υπό τις νέες συνθήκες της κατοχής την αναδιαμόρφωση της τακτικής του ΚΚΕ τότε, η οποία ήταν εξαιρετικά πετυχημένη. Δεν είναι τυχαίο ότι το ΚΚΕ μπήκε στον πόλεμο κυριολεκτικά διαλυμένο (από τη χούντα του Μεταξά) και εξήλθε κυριολεκτικά πανίσχυρο. Η τακτική του ήταν εξαιρετικά πετυχημένη και κανείς δεν το αρνείται αυτό. Η κριτική ασκείται λόγω ακριβώς της απολυτοποίσης της τακτικής και της αναγωγής της στρατηγικής στην τελευταία, κάτι το οποίο οδήγησε στα τραγικά λάθη που ακολούθησαν. Πρόκειται για μια πολύ διαδακτική ιστορία του που μπορεί να σε οδηγήσει το πρώτο λάθος που ανέφερα η αναγωγή της στρατηγικής στην τακτική. Το που θα σε οδηγούσε το δεύτερο λάθος (η αναγωγή της τακτικής στη στρατηγική) μπορούμε να το φανταστούμε μόνο (ευτυχώς). Θα ήταν η περίπτωση το ΚΚΕ να μην αναλάμβανε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του ΕΑΜ και να προπαγάνδιζε απλώς τη συμμαχία για το σοσιαλισμό (και όχι για ενδιάμεσους στόχους όπως η αντίσταση στους Γερμανούς, η στήριξη του ελληνικού λαού σε συνθήκες κατοχικής εξαθλίωσης κτλ). Σε αυτή την περίπτωση είτε το ΕΑΜ (ή ένα αντίστοιχο ΕΑΜ) θα είχε δημιουργηθεί από άλλους είτε (το πιθανότερο) δε θα είχε δημιουργηθεί καθόλου (με τραγικά αποτελέσματα για την επιβίωση αλλά και τη συνείδηση, την αγωνιστική διαπαιδαγώγηση του ελληνικού λαού). Το ΚΚΕ το πιθανότερο είναι να είχε μείνει στα αζήτητα της ιστορίας ως ένα κόμμα που ήταν διαλυμένο και που δε θα μπορούσε να παίξει κανένα ρόλο στις ανάγκες που προέκυπταν εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα. Ευτυχώς δεν το έκανε και εν πολλοίς για αυτό υπάρχει ακόμη και σήμερα. Για αυτό καλό θα ήταν να έχουμε υπόψιν και τους κινδύνους που προκύπτουν σε αυτό το δεύτερο σενάριο όχι μόνο για το εκάστοτε κόμμα αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας. Αν μαλιστα κάποιος νοιάζεται για το καλό του ΚΚΕ (και το απολίθωμα ανήκει αναμφισβήτητα σε αυτή την κατηγορία) σήμερα κατά τη γνώμη μου αντί να αναλώνεται στο να αναδεικνύει τις ανεπάρκειες του κάθε Παπακωνσταντίνου, καλό θα ήταν να αναδείξει τους κινδύνους που προκύπτουν από τις ανεπάρκειες του ίδιου του ΚΚΕ (μια πρόγευση των οποίων πήραμε στα πλαίσια του φοιτητικού κινήματος και του Δεκέμβρη). Εκτός και αν θεωρεί ότι η πολιτική του ΚΚΕ είναι απολύτως επαρκής….

  4. Αναυδος Μαΐου 24, 2010 στις 5:16 μμ #

    @Y & ΓΚ
    Απλώς να παρατηρήσω ότι η οικονομική κρίση είναι έκφανση της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού και όχι μία κυρίαρχη τοπικά ή χρονικά αντίθεση που η επίλυση της θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την επίλυση της βασικής (πχ κατάκτηση της χώρας ΚΚΕ ΕΑΜ κλπ).
    Με άλλα λόγια αν πιστεύουμε ότι για να βγει ο καπιταλισμός από την οικονομική κρίση χρειάζεται συμμαχία χωρίς ξεκάθαρο στόχο ανατροπής του καπιταλισμού τότε νομίζω ότι καλό θα είναι να μην λεγόμαστε πλέον κομμουνιστές

  5. a8lios Μαΐου 24, 2010 στις 6:47 μμ #

    Εγώ τις τελευταίες μέρες, αν και έχω ψιλοσταματήσει να σχολιάζω εδώ, ψιλοκατέληξα σε κάποια πράγματα.
    Τα άρθρα ξένων οικονομολόγων στις αστικές εφημερίδες βοηθούνε.
    Με βοήθησε και μια συνέντευξη του Ν. Κοτζιά.
    Και αυτό το πόστ που επί της ουσίας του μου άρεσε.
    http://dosepasa.wordpress.com/2010/05/21/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF-1%CE%BF/
    Οι δηλώσεις του Πανανδρέου πως δε πρόκειται να κηρύξουμε στάση πληρωμών και δε πρόκειται να βγούμε από την ΟΝΕ μου το εμπέδωσαν.

    Ναι, η Ε.Ε. είναι σε κρίση και αυτό σημαίνει πως διάφορα τμήματα των αστικών τάξεων σκέφτονται κάθε πιθανό ενδεχόμενο. ΚΑΘΕ πιθανό ενδεχόμενο! Οι τελευταίες πρωτοβουλίες της Γερμανίας ενισχύουν ακόμη περισσότερο όλους αυτούς τους προβληματισμούς.

    Γιατί να κάνει τέτοιες δηλώσεις ο Παπανδρέου;
    Από ποιον ακούγονται τέτοιες φωνές;
    Από το ΝΑΡ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα ΜέτΑλλΑ (Μέτωπο Αλληλεγγύης & Ανατροπής);
    Έχουν καταφέρει να τον πιέσουνε τόσο πια που αναγκάζεται να κάνει δηλώσεις διάψευσης ο πρωθυπουργός;;;

    Μη τρελαθούμε.
    Κομμάτια της αστικής τάξης πιέζουν λοιπόν. Τί άλλο μπορεί να είναι;
    Πιθανόν κάποια που έχουν ήδη συνδεθεί πιότερο με επιχειρήσεις και χώρες εκτός Ε.Ε. και δε βλέπουν πως έχουν να κερδίσουν και πολλά από το παρόν πακέτο διάσωσης, από τη διάσωση της Ε.Ε. και τους ακόμα πιο σφιχτούς κανόνες αυτής.

    Το λέει και ο Κοτζιάς π.χ. στη συνέντευξή του.

    Αρχίζουν λοιπόν να διαφαίνονται αντιθέσεις στο εσωτερικό της αστικής τάξης. Οι οποίες, όσο περισσότερο βαθαίνει η κρίση της Ε.Ε., όπως και η κρίση η δική μας, τόσο θα φαίνονται περισσότερο.

    Ανάλογα πως θα πάνε τα πράγματα, ανάλογα με το πόσο θα βαθύνει η κρίση, μπορεί να δούμε και πραγματικές ρήξεις μεταξύ τους.
    Εδώ είναι που πρέπει να σκεφτούμε όμως, τί σημαίνει να αξιοποιήσουμε τις αντιθέσεις τους;

    Σημαίνει να συμμαχήσεις προσωρινά με τη μία πτέρυγα και ξεπεταχτείς στη πορεία, τραβώντας τα πράγματα προς τα εκεί που θες;
    Ή σημαίνει να αξιοποιήσεις το ενδεχόμενο «κενό εξουσίας», το ότι λόγω της διαμάχης μεταξύ τους και της κρίσης τους «οι πάνω δε θα μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν» και να πάρεις την εξουσία με ένα μέτωπο που θα είναι απένταντι στα συμφέροντα και των δύο (ή περισσοτέρων);

    Εγώ έχω καταλήξει πια βάσει των όσων διαβάζω τις τελευταίες μέρες πως, αν είναι να βαθύνει ακόμα περισσότερο η κρίση στην Ελλάδα, στη Γερμανία και γενικά στην Ε.Ε.,
    συνθήματα και στόχοι όπως:
    – στάση πληρωμών
    – αποχώρηση από την ΟΝΕ (ή ακόμα και από την Ε.Ε.!)
    – κρατικός τραπεζικός τομέας
    κ.ά.
    μπορούν κάλλιστα να γίνουν και παντίερες κομματιών της αστικής τάξης μας.
    Και σε τέτοια περίπτωση το λαϊκό κίνημα απλά θα γίνει το όχημα που θα πραγματοποιήσει τους στόχους αυτών των κομματιών.

    Δεν μπορούν να είναι διαχωριστικές γραμμές.
    Διαχωριστική γραμμή μπορεί να είναι μόνο η

    κρατικοποίηση/κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και ο πανεθνικός σχεδιασμός.

    Εγώ αυτό νιώθω, αυτό λέω.

  6. κομμάντο πατριωτικής εντροπίας Μαΐου 24, 2010 στις 7:17 μμ #

    Καλά τα λέει ο Άθλιος.
    Η στάση πληρωμών εξυπηρετεί τον Μπόμπολα.
    Το αίτημα δεν έχει καμμία σχέση με μια εργατική επαναστατική απάντηση.
    Καλά, τα επαναδιαπραγμάτευσης κτλ δε τα σχολιάζω καν.

    Το εργατικό κίνημα δε μπορεί να μπεί σε μια συζήτηση για το εθνικό χρέος. Ποιός θα το πληρώσει πώς θα το πληρώσει κτλ. ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΦΑΓΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΘΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ.
    Αλλωστε οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα..

    Απ’ την άλλη όμως δε μπορεί να βγαίνεις βερμπαλιστικά και να λες Λαϊκή Εξουσία η μόνη λύση.
    Αυτό θυμίζει το σεκιτικο one solution revolution.
    Eίπαμε η στρατηγική στο τιμόνι αλλά όχι κ έτσι!

    Χρειάζεται οργανωμένη πάλη για άμεση ανατίμηση της εργατικής δύναμης.
    Γενναίες αυξήσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα ΤΩΡΑ.
    Πενθήμερο-πεντάωρο ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ.
    Μαζικές προσλήψεις-ποιοτικές δωρεάν δημόσιες κοινωνικές παροχές ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ.
    50% φορολόγηση κεφαλαίου ΤΩΡΑ.

    Είναι στην καρδιά της αντίθεσης που βρίσκονται οι λύσεις και τα αιτήματα που θα πάνε μπροστά την πάλη για την στρατηγική.
    Το χρηματοπιστωτικό πρόβλημα είναι για να αποπροσανατολίζει το πόπολο και να ψαρώνει την αριστερά.

    Νέο Σικάγο ΤΩΡΑ!

  7. Αναυδος Μαΐου 24, 2010 στις 8:20 μμ #

    Για να μην παρεξηγηθούμε
    Το ΚΚΕ δε μιλά για επανάσταση τώρα, τονίζει εμφατικά ότι το πρώτιστο καθήκον είναι η αλλαγή των συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα και η απόσπαση των εργαζομένων από τα νύχια της ΑΔΕΔΥ/ΓΣΕΕ στο οικονομικό επίπεδο και της σοσιαλδημοκρατίας στο πολιτικό επίπεδο.
    Επισημαίνει όμως ότι οποιαδήποτε ενότητα στο πρόβλημα (όπως κι αν οριστεί αυτό) χωρίς καμία σύνδεση με το ζήτημα της εξουσίας θα οδηγήσει και πάλι το κίνημα σε ήττα. Και από τέτοιες έχουμε ελπίζω χορτάσει όλοι μας τα τελευταία χρόνια.

  8. Mprezniefikoapolithoma Μαΐου 25, 2010 στις 11:50 πμ #

    Γιούρι, πέρα από την κριτική πιστεύω προσπάθησα να καταδείξω κι ένα θετικό κομμάτι που πρέπει να κρατήσουμε από αυτές τις προτάσεις. Αλλά όταν ο πυρήνας τους -κατά ομολογία των ίδιων προσώπων που τις κάνουν- ούτε είναι, ούτε και οδηγεί σε υπέρβαση της κεφαλαιοκρατίας, τα στοιχεία που μπορούμε να κρατήσουμε είναι μάλον περιορισμένα.
    Από την περίπτωση του εαμ πρέπει να βγάλουμε διδάγματα προς δύο κατευθύνσεις. Η θετική πείρα ως προς το κομμάτι της τακτικής που αναφέρεις κι η αρνητικη πείρα από το στρατηγικό έλλειμμα που οδήγησε σε αυταπάτες ως προς το θέμα της εξουσίας και τελικά στην ήττα. Και τέλος πάντων δεν υπάρχει μέτωπο -ακόμη κι αμυντικό- το οποίο να μη στοχεύει σε μια τελική νίκη και στην εξουσία. Αλλιώς στερείται νοήματος.
    Στο κλείσιμο λέω ότι παραμένουν ανοιχτά μια σειρά ζητήματα με πρώτο το θέμα της τακτικής, επομένως θεωρώ ανφαιρ να μου λες ότι δεν το πιάνω. Θα προσπαθήσω να πω με θετικό και κομμουνιστικοφανή τρόπο (και κριτική παράλληλα) κάποια πράγματα όπως κι όσο μπορώ να τα καταλάβω στο δεύτερο μέρος. Προς το παρόν περιορίστηκα να αναδείξω κάποιους κινδυνους όπως εγώ τους καταλαβαίνω. Χωρίς να στοχοποιώ κανέναν χώρο και χωρίς να αναφέρω ούτε μία φορά το κκε, την ανταρσύα, το στάλιν και τους άγιους πάντες.
    Κατά τα άλλα Υ όταν θέλεις μπορείς να γίνεις πολύ μαλάκας -κομμουνιστοφανής- σύντροφος. Κι αναρωτιέμαι τι σκατά μέτωπο θα κάνεις με το συντροφοδιώκτη που βγάζεις κάθε φορά που κάθεσαι στο πληκτρολόγιο.

  9. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Μαΐου 25, 2010 στις 11:58 πμ #

    υπερ στην εισηγηση και στο κλεισιμο!

  10. a8lios Μαΐου 25, 2010 στις 12:27 μμ #

    @Birginia
    Και πιστεύεις εσύ τώρα ότι κλείσαμε έτσι;
    Καλά, τόσο λίγο το ξέρεις πια το Γκράνμα;
    Κλείσιμο με 9 σχόλια;;;;;;

    Αυταπάτες…
    😀

  11. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 25, 2010 στις 12:33 μμ #

    Ο Μεταξάς για τους δικούς του λόγους, είπε το όχι στους Ιταλούς! το είπε γιατί φυσικά, η συντριπιτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ηταν κάθετα αντίθετη με την ιταλική εισβολή (αλλά πιθανόν και γιατί ήταν αγγλοφιλος).

    Ο Ζαχαριάδης έστειλε το περίφημο γράμμα του από τη φυλακή, που καλούσε να ξεσηκωθεί ο λαός και να μετατρέψει σε ταμπούρι κάθε χωριό και κάθε σπίτι της πατρίδας!

    Προσωρινά, τα δύο «ΟΧΙ» συνέπεσαν! Ε, και;;;

    Τι δηλαδή επειδή συνέπεσαν τα δύο «οχι» θα βγάλουμε τον Ζαχαριάδη και το ΚΚΕ «ουρά» του Μεταξά;;

    Πάτε καλά ορισμένοι;;

    Ετσι και σήμερα! τι με ενδιαφέρει εμένα σαν κομμουνιστή, τι ενδιαφέρει το εργατικό κίνημα, εάν σε ένα δυο αιτήματα, μπορεί να συμπέφτουν αστοί και κομμουνιστές…Τη δουλειά τους, τη δουλειά μας!

    Εμείς λέμε «στάση πληρωμών» και ακύρωση του ληστρικού χιλιοπληρωμένου χρέους, και το εντάσσουμε στην πάλη του λαού για βελτίωση της θέσης του, και για το άνοιγμα της σοσιαλιστικής προοπτικής! Οι αστοί το λένε για τους δικούς τους λόγους.. Ε, και;;

    Το ’76-’77 κρατικοποίησε πολλές επιχειρήσεις ο καραμανλής. Το έκανε για τους δικούς του λόγους.. Για να εντάξει φαλιρισμένες επιχειρήσεις στον κρατικό κορβανά, να τις αναστήσει με τα λεφτά του λαού, και να τις ξαναδώσει πίσω στο κεφάλαιο! Τι θα έπρεπε να πει τότε η Αριστερά; Μην τις κρατικοποιείς, ή διαφωνούμε με αυτό;; Η θα έπρεπε να ποβάλλει το δικο της περιεχόμενο -το οποίο να γίνει πρόγραμμα πάλης- για αυτό το ζήτημα; (πράγμα που ούτε αυτό έκανε…).

    Εγώ πιστέυω πως γενικά καλλά τα λέει ο Πετράν, και προφανώς για πολλοστή φορά θα υπερθεματίσω υπέρ ενός λαϊκού εργατικού μετώπου με απεύθυνση σε ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπούς…

    Εάν δεν έχεις τακτική και κάνεις ίσωμα όλες τις περιόδους για όλες οι περίοδοι είναι απλά καπιταλισμός και τέρμα, τότε, χάνεις την δυνατότητα ενεργούς πολιτικής παρέμβασεςι με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε περιόδου, άρα χάνεις και τη δυνατότητα ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ της σημερινής κρίσης από κρίση του συστήματος, σε δυνατότηα υπέρβασής του…

  12. a8lios Μαΐου 25, 2010 στις 12:38 μμ #

    @Birginia
    Στο ‘πα! 😆

  13. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Μαΐου 25, 2010 στις 12:52 μμ #

    τι να ξερει και ο επιμονος απο διαδικασιες….
    ο καθενας λεει το δικο του και μετα 3 ωρες λενε «ελα συμφωνησε μαζι μου…. σε παρακαλω!!!!!»

  14. Odyssey Μαΐου 25, 2010 στις 5:25 μμ #

    Άλλο ένα μνημόσυνο για την αριστερά.
    1.Σιγά την Οκτωβριανή «επανάσταση». Πραξικόπημα οργανωμένης μειοψηφίας ήταν.
    2. Ο Ζαχαριάδης κάλεσε από τη φυλακή τον κόσμο για οργάνωση. Σήμερα; (Κάποιοι δεν το κρίνουν απαραίτητο.
    3. Έχω ακουστά και τη λέξη δημοκρατία. Η υλοποίηση της, σαν πρόταγμα, αμφισβητεί το πολιτικο-οικονομικό σύστημα, που είναι βαθύτατα ολιγαρχικό.
    4. Οι δημοκρατίες να πάρουν στα χέρια τους το χρήμα ως δημόσιο εργαλείο και όχι, όπως σήμερα, εργαλείο υποδούλωσης.
    Αυτοοργάνωση.

  15. a8lios Μαΐου 25, 2010 στις 5:41 μμ #

    @Odyssey
    Δε σε πολυπιάνω, αλλά για το 2)
    Όλοι σε οργάνωση καλούν. Το θέμα είναι με ποιους στόχους.

  16. Odyssey Μαΐου 25, 2010 στις 6:09 μμ #

    @Αθλιε,
    Καλούν σε οργάνωση για αύξηση των ποσοστών τους.
    Το καθεστώς είναι Ολιγαρχικό, άρα το μέτωπο πρέπει να είναι αντιολιγαρχικό. Δηλ. δημοκρατικό.
    Και στην εποχή της «χρηματοπιστωτικοποίησης» του ολιγαρχικού συστήματος, στόχος μιας ανατρεπτικής πολιτικής πρέπει να είναι η καρδιά του συστήματος: Οι τράπεζες, το χρέος, το χρήμα. Η ηθική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική αμφισβήτηση του σημερινού ρόλου τους. Η καρδιά της απάτης που αποκαλείται «republic» και είναι ολιγαρχία.
    Δημο-κρατία και λύσεις χωρίς τη συμμετοχή της κοινωνίας, του λαού, των πολιτών, των ανθρώπων δεν υπάρχει. Δημοκρατία(χωρίς επίθετο), σήμερα, είναι ένα αντισυστημικό πρόταγμα.
    Πιστεύω στην αυτόνομη κριτική σκέψη και τη δημιουργική δυνατότητα των ανθρώπων εκείνων που θα αποφασίσουν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.
    Αυτοί θα αποφασίσουν για τα περαιτέρω.
    Εγώ, μόνο να σκέφτομαι διάφορα μπορώ.

  17. Συντροφος Φαντασμα Μαΐου 25, 2010 στις 6:36 μμ #

    Odyssey θα συμφωνησω μαζι σου στο οτι, ετσι οπως ρεπει η αστικοδημοκρατια προς τον ολοκληρωτισμο, η υπερασπιση των δημοκρατικων δικαιωματων τεινει να ειναι κατι το αντισυστημικο. Αυτο το κανουν οι κομμουνιστες. Το κανουν και δημοκρατικοι αστοι. Απο κει και μετα ομως, υπαρχει και η προοπτικη της αλλαγης αυτου του συστηματος. Αλλο η υπερασπιση των κεκτημενων που χανονται και αλλο η μελλοντικη προοπτικη του σοσιαλισμου.

    Η ολιγαρχια και η δημοκρατια στις οποιες αναφερεσαι δεν ειναι αοριστες εννοιες: Δημοκρατια για ποιον (και αρα ολιγαρχια απο ποιους?)? Δεν μπορει να υπαρχει ισοτητα και ελευθερια και δημοκρατια πραγματικη αν συνεχιζει να υπαρχει το Κεφαλαιο.

    Τωρα για το 1) στο πρωτο σχολιο σου, αν δεν το ειπες ειρωνικα εισαι πολυ λαθος. Η Οκτωβριανη επανασταση ηταν τρομερα μαζικη και με τεραστιες και βαθιες ριζες στο λαο και επισης, οι μεγαλυτερες αλλαγες στην ιστορια γιναν απο πρωτοπορες μειοψηφιες.

    Τωρα, για την εισηγηση του Απολιθωματος ενα εχω να πω και θα πετυχω εκει που απετυχε η Βιργινια: Συμφωνουμε με το σκεπτικο και με τη διατυπωση, στηριζουμε την εισηγηση και τερμα η κουβεντα. Και για να δειτε οτι δεν αστειευομαι, φτου και το παταω και καθρεφτακια παντου και δε στρεχει ο,τι κι αν κανετε. Τελος.

  18. Odyssey Μαΐου 25, 2010 στις 7:37 μμ #

    Η Δημοκρατία είναι λέξη ελληνική και αμετάφραστη , παγκοσμίως.
    Δημοκρατία υπήρξε κατά καιρούς, μόνο ως σπέρμα και όχι ως αλήθεια.
    Η δημοκρατία είναι επιθετικός στόχος. Διεκδίκηση. Η υπεράσπιση των δημοκρατικών κατακτήσεων είναι αμυντικός στόχος.
    Και η ετυμολογία της ελληνικής λέξης «δημοκρατία» είναι ξεκάθαρη: Το κράτος – η δύναμη του δήμου, δηλαδή του όλου. Εμπλουτισμένη με ισότητα και ελευθερία. Πολύ σημαντικά και τα δύο, αλλιώς δεν μιλάμε για δημοκρατία.
    Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει καθεστώς με το όνομα «δημοκρατία», εκτός από την Ελλάδα, που χάθηκε στη μετάφραση. Και αυτοί που δεν ονόμσαν τα καθεστώτα τους «δημοκρατίες» ήξεραν πως δεν μιλούν για δημο-κρατία. Re public δεν θα πει δημοκρατία.
    Η δημοκρατία, λοιπόν, είναι για όλους. Και είναι το ανθρώπινο ιδανικό ζητούμενο. Δεν χωρά στη δημοκρατία, η ερώτηση για ποιον; Η λέξη μιλά για όλους.
    Οπότε, δημοκρατία είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. (και πολύ ελληνικό).
    Και κατόπιν αυτών, η δημοκρατία είναι κίνηση, πάλλουσα, αέναη διαδικασία. Δεν είναι καθεστώς. Μεταβάλλεται αυτοθεσμιζόμενη και αναπαραγόμενη συνεχώς.
    Όταν υπάρχει δημοκρατία δεν έχει νόημα η λέξη κεφάλαιο και η λέξη ιδιοκτησία. Για αυτά αποφασίζει η δημοκρατία, δηλ. το καθεστώς που αποφασίζει ελεύθερα, στα ίσα και με γνώση και επίγνωση ο δήμος. Η εκκλησία του δήμου. Και όχι οι «αντιπρόσωποι». (Όπου είναι απαραίτητοι είναι ανακλητοί εκτελεστές αποφάσεων).
    Η δημοκρατία είναι ο ιδιοκτήτης του χρήματος και αποφασίζει σε ποιες προτεραιότητες θα διοχετευτεί. Τυπώνει και διακινεί διάφανα το χρήμα. Εξυπηρετεί ανάγκες, προφανώς πρώτα συλλογικές και μετά ατομικές. Εξυπηρετεί την παραγωγή και τις έντιμες συναλλαγές. Με διαφάνεια. Φέρνει ισότητα και ευκαιρία για όλους στην αγορά. Φέρνει δηλ. δημοκρατία και στην αγορά. Πόσο θα αντέξει το «κεφάλαιο» να είναι κεφάλαιο; Θα φυλλοροεί. Είναι άνευ νοήματος και το ποιος είναι ιδιοκτήτης. Θα είναι. Ζρειάζεται Παιδεία. Αυτό κι αν είναι η βάση της δημοκρατίας. Η γνώση της αυτοκυβέρνησης, ώστε κανένας να μην μπορεί να σου πάρει πλούτο, αποφάσεις και ζωή.

    Μένει, το πιο σημαντικό : Η δημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μέσο για την κατάκτηση της ευτυχίας. Ένα από τα μέσα.
    ποια είναι τα κίνητρα που θα επιτρέπουν στην κοινωνία να ευδαιμονεί συλλογικά; Να παράγει συλλογικά; Θα το αποφασίσει. Τα ανθρώπινα και οι αξίες δεν αποφασίζονται με φετφάδες. Δημιουργούνται, ζουν , πεθαίνουν, αλλάζουν.

    Μπορεί, για την ώρα, η κοινωνία, το κίνημα, ο πολίτης, ο άνθρωπος να υπερασπιστεί αυτό που χάνεται και αυτόν που πεινά; Μπορεί να βάλει, ΤΩΡΑ, σε προτεραιότητα το πώς θα ταϊσει τους πεινασμένους; Στο πώς θα πάψουν να υπάρχουν πεινασμένοι, ΑΜΕΣΑ; Να αποδείξει ό,τι αυτό που κάνει τώρα , το μπορεί και αύριο, που θα κερδίσει με ψήφους την εξουσία. Και θα αρχίσει να την αλλάζει.

    Αν όχι, τα λόγια μου είναι απλή φιλολογία. να περνά ο καιρός.

    ΥΓ. Για το δικό μου 1) Πουθενά οι μειοψηφίες δεν έφεραν και δεν παγίωσαν δημοκρατία με ισότητα και ελευθερία. Πουθενά δεν έφεραν συλλογική ευδαιμονία, φιλία, έρωτα και ωραία ζωή.
    Κατέρρευσαν.

  19. λαθραναγνώστης Μαΐου 25, 2010 στις 8:42 μμ #

    @Odyssey,
    Για να λειτουργήσει η δημοκρατία στην πιο καθαρή της μορφή, τα μέλη μιας κοινωνίας πρέπει να είναι ίσότιμα. Αυτό το πράγμα δεν συμβαίνει σε ταξικές κοινωνίες όπου η ιδιοκτησία, η οποία με τη σειρά της προσδιορίζει και τους όρους που παράγονται τα αγαθά, θέτει και τα όρια λειτουργίας της δημοκρατίας.
    Είναι πιστεύω κατανοητό ότι ένας εργάτης και ένας βιομήχανος, δεν έχουν την ίδια δυνατότητα επιρροής στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Αντικειμενικά, ισχυρότερος και με μεγαλύτερη επιρροή, είναι αυτός που κατέχει τον πλούτο.
    Λες: «Όταν υπάρχει δημοκρατία δεν έχει νόημα η λέξη κεφάλαιο και η λέξη ιδιοκτησία.» Δυστυχώς τα πράγματα πάνε ανάποδα: Όταν υπάρχει κεφάλαιο και ιδιοκτησία, τότε δεν έχει νόημα η λέξη δημοκρατία.
    Για το 1),όλες οι επαναστάσεις, στην αρχή, σαν πραξικοπήματα μοιάζουν. Μετά υιοθετούνται απο την ευρεία πλειοψηφία και κατ αυτόν τον τρόπο πραγματώνονται ως επαναστάσεις. Η επανάσταση είναι ίσως το πιο πολύπλοκο κοινωνικό φαινόμενο της ανθρώπινης κοινωνίας.
    Ο Β.Ουγγώ, στους Αθλίους, αφιερώνει ενα μεγάλο κεφάλαιο-σπουδή στην επανάσταση.

  20. Y Μαΐου 25, 2010 στις 10:30 μμ #

    @Οdyssey + Λαθρά
    Η δημοκρατία στη σύχρονη χρήση της από τους καπιταλιστές εξουσιαστές είναι έννοια αντιφατική.

    Πάνω σε ποιον κρατεί ο δήμος? Άμα όλοι είμαστε δήμος και είμαστε ίσοι τότε ποιον κρατούμε = εξουσιάζουμε?

    Στην Αρχαία Αθήνα υπήρχε σαφείς διαχωρισμός ανάμεσα στο δήμο και τους δούλους. Ο δήμος κρατούσε = εξουσίαζε τους δούλους.

    Η δημοκρατία είναι εξουσιαστική κοινωνία. Προϋποθέτει ότι κάποιος καταστέλεται και καταπιέζεται.

    Η σοσιαλιστική δημοκρατία θα καταστείλει και καταπιέσει τους καπιταλιστές μέχρι να πάψουν να υπάρχουν ως τάξη με δικιά της ταξική συνείδηση (= θέληση για εξουσία).

    Και μετά δε θα υπάρχουν τάξεις, ούτε δημοκρατία, ούτε εξουσία, ούτε κράτος. Και θα ζησουμε εμείς καλά κι εμείς καλύτερα 🙂

    @Mπρέζνιεφ
    1) Κι εγώ σ’αγαπάω.

    2) Όσο και να μαλιοτραβηχτούμε και όσες άρξεις και λήξεις συνεδρίας να κηρύξουν οι κνείτες που νομίζουν ότι είναι σε cyber-ΚΟΒα (η ανωμαλία δε πάει στα βουνά πάει στους Γκρανμιστές), παραμένει το γεγονός ότι εσύ κατακεραυνώνεις μια άποψη που βρίσκεις ανεπαρκή χωρίς ούτε στο ελάχιστο να προσπαθείς να δώσεις εναλλακτική (= μεστό και λειτουργικό περιεχόμενο μεταβατικού προγράμματος [και ουχί σταδίου])

    @Μπούμπη
    Φερτε μας το ψυχίατρο (γκράνμα ολέ ολέ)
    Να δούμε τι θα γίνει (γκράνμα ολέ ολέ)
    Θα τον τρελάνουμε κι αυτόν (γκράνμα ολέ ολέ)
    Και Γκράνμα-Μαν θα γίνει

    (σπούδασες Χίο?)

  21. λαθραναγνώστης Μαΐου 25, 2010 στις 11:12 μμ #

    @Υ,
    Χωρίς να επιμένω, νομίζω ότι δημοκρατία σημαίνει κράτος (=ισχύς) του δήμου (δεν το μεταφράζω) και όχι επί του δήμου, σε αντίθεση με την αριστοκρατία (=ισχύς των αρίστων). Δηλαδή είναι το πολίτευμα όπου την ισχύ την έχει ο δήμος. Τώρα απομένει να ορίσουμε τι εννοούμε δήμο και εδώ αρχίζουν τα ντράβαλα.
    Για τους δούλους, έχεις δίκιο. Αυτοί θεωρούνταν αντικείμενα και εξαιρούνταν, όπως και οι γυναίκες.
    Οι εταίρες όμως είχαν καταφέρει να χώνονται παντού και είχαν ανέβει κοινωνικά και οικονομικά και γι αυτό γίνανε και πρότυπο για τιθ δικέθ μαθ θύγχρονεθ κοινωνικέθ εταίρεθ που θέλουνε να τουθ μοιάθουνε αλλά δεν έχουν ούτε την ομορφιά ούτε τη χάρι. Κακάσχημες είναι!

    @Μπρέζνιεφ & Υ
    «Το που αγαπά παιδεύει».Οι Κρητικοί θα το επιβεβαιώσουν!

    Καλή νύχτα. Πάω για ένα μεταβατικό πρόγραμμα ύπνου.

  22. Y Μαΐου 25, 2010 στις 11:29 μμ #

    @Λαθρά
    και πάλι, το ‘κράτος του δήμου’ κάποιον πρέπει να κρατεί (=εξουσιάζει) και η ισχύς του ενάντια σε κάποιον να επιστρατεύεται.

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82_%28%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%29

    Όνειρα γλυκά και άτοκα.

  23. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Μαΐου 26, 2010 στις 9:26 πμ #

    @ Λαθρα.
    Σαν κρητικια επιβεβαιωνω. Δεν επιβεβαιωνω «Το που παιδευει αγαπα» ομως


    αληθεια πες μου. Γιατι δεν μπορω να σε ψυχολογισω. Το κανεις ετσι για σπασιμο? Αλλη αντιμετωπιση την μια μερα και αλλη την αλλη!!! Οπως και να ναι σε συμπαθουμε ακομα και αν μας βριζεις (τανταντανταν)

  24. xamogelo Μαΐου 26, 2010 στις 10:41 πμ #

    @Y και άλλους
    Καταρχήν θα ήθελα να πω ότι αν σήμερα ίσχυαν οι βάσεις της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας(αποφασίζει ο λαός, ανακλητοί αντιπρόσωποι, κτλ) θα ήμασταν σε απίστευτα καλύτερη κατάσταση. Είχα πει σε παλιότερο ποστ μου ότι το ΚΚΕ δεν θεωρώ ότι χτυπάει αρκετά το πολιτικό κομμάτι του σημερινού συστήματος. Δεν λέω ότι δεν μιλάει για σοσιαλισμό κτλ… αλλά ποιος καταλαβαίνει τι με τέτοιες λέξεις;;; Ιδιαίτερα με την άποψη που έχει αρκετός κόσμος για το σοσιαλισμό και την ελευθερία στο σημερινό σύστημα. Αυτό που εννοούσα είναι ότι στον άνθρωπο που πιστεύει ότι το σημερινό πολίτευμα είναι δημοκρατία δεν μπορείς να μην πηγαίνεις να του δείχνεις το γιατί δεν είναι το σημερινό σύστημα δημοκρατικό. Ότι την εξουσία δεν την έχει ο λαός και ότι χρειάζονται δομικές αλλαγές.

    Η λέξη δημοκρατία σημαίνει ότι την δύναμη την έχει ο δήμος που ταυτίζεται με τους πολίτες. Η λέξη κράτος δεν πρέπει να ταυτίζεται με την σημερινή έννοια του όρου. Περισσότερο αναφερόταν στην έννοια δύναμη και όχι στο σημερινό κράτος που αποτελεί μια αποκομμένη οντότητα πάνω από την κοινωνία. Μια πραγματική δημοκρατία δεν μπορεί να είναι καταπιεστική όπως αφήνει να εννοηθεί ο Υ επειδή σου δίνει την δυνατότητα με ίσους όρους (στον πολιτικό τομέα) να επηρεάσεις και να πείσεις τους άλλους. Αυτό που σίγουρα έλειπε από την αρχαία ελληνική δημοκρατία είναι η δημοκρατία στο οικονομικό κομμάτι. Οι τάξεις όντως ήταν πρόβλημα στην αρχαία ελληνική δημοκρατία κάτι που είχαν αντιληφθεί ως ένα βαθμό οι αρχαίοι έλληνες μιας και έβλεπαν ότι οι εύποροι είχαν την δυνατότητα να επηρεάζουν το αποτέλεσμα του κόσμου ως ένα βαθμό βέβαια και σίγουρα απίστευτα λιγότερο από σήμερα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η οικονομική καταπίεση συνοδεύεται πάντοτε από την πολιτική καταπίεση και ανάποδα. Όπως και να έχει.
    Ακόμα και στον κομμουνισμό σε μια κοινωνία χωρίς τάξεις διαφωνίες και διαφορετικές απόψεις θα υπάρχουν πάντα σίγουρα λιγότερο έντονες. Όμως αναγκαστικά για κάτι που αφορά μια κοινωνία ή ένα μέρος της κοινωνίας ανεξαρτήτου μεγέθους κάπως πρέπει να βγαίνει μια απόφαση ή τέσπα κάπως να πορεύεται. Ορισμένες φορές αναγκαστικά θα ερχόμαστε αντιμέτωποι με φυσικές δυσκολίες που δεν θα μπορούν να ξεπεραστούν με την ομοφωνία. Μια μορφή λήψης απόφασης μπορεί να είναι η άμεση δημοκρατία.
    Αυτά τα λίγα

  25. xamogelo Μαΐου 26, 2010 στις 10:48 πμ #

    @βιργίνια ρίχτερ
    στην Κρήτη ή εκτός;;;

  26. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Μαΐου 26, 2010 στις 11:07 πμ #

    @χαμογελο

    εκτος. Δυστυχως τωρα. Θα μπορουσα να σχολαω απο την δουλεια και να πηγαινα θαλασσα κατευθειαν!μπουχουχου!!!

  27. Y Μαΐου 26, 2010 στις 1:14 μμ #

    @Βιργινία
    Το ‘τανταντανταν’ πώς τραγουδιέται? Μπορείς γράψεις νότες? 😛

    ‘Αλλη αντιμετωπιση την μια μερα και αλλη την αλλη’ Προφανώς και δεν έχω πάντα την ίδια διάθεση. Άλλοτε είμαι ήρεμος, άλλοτε παρμένος με κάτι ‘άσχετο’, άλλοτε τα παίρνω από κάτι που διαβάζω εδώ. Θα μου πεις τι φταίμε εμείς να τα βγάζεις πάνω μας. Και θα έχεις δίκιο.

    Κατά τα άλλα πάντως δε νομίζω πώς λέω άλλα τη μία μέρα και άλλα την άλλη (σε περιπτωση που εννόησες αυτό).
    Απλά μπορεί από την άλλη εσένα να σου αρέσει όταν αναλύω τη ‘δημοκρατία’ με τρόπο που συμφωνεί απόλυτα με το ΚΚΕ αλλά να διαφωνείς όταν λέω ότι είναι αυτοκτονικό και αδιέξοδο το ότι δεν έχει βγει ακόμα με μια ευρεία πρόταση μεταβατικού προγράμματος προς το Σοσιαλισμό. Κάλιο αργά παρα ποτέ πάντως. 🙂

    @Χαμόγελε
    Τι θα πει ‘πραγματική δημοκρατία’? Υπάρχει μη ταξική δημοκρατία ή μη ταξικό κράτος? Άλλο πράγμα να έχεις δομές συλλογικών αποφάσεων (που προφανώς θα έχεις και στην αναρχία/κομμουνισμό) και άλλο να έχεις εξουσία δηλαδή καταναγκασμό.

    Έχει γράψει πολλά ο Λένιν περί ‘πραγματικής δημοκρατίας’.

  28. kraftwerkvs Μαΐου 26, 2010 στις 2:45 μμ #

    Δημοκρατία όπως το καταλαβαίνω εγώ είναι το η εξουσία του λαού (δήμος=λαός), η εξουσία που ασκείται στην δημοκρατία – λαοκρατία είναι η εξούσια του λαού πάνω στο κράτος. Το κράτος σαν οικοδόμημα εξουσιάζεται και ελέγχεται απο τον δήμο, απο τον λαό και έχουμε δημοκρατία (λαοκρατία) μόνο ο όταν ο λαός ασκεί αυτή την εξουσία, όταν ορίζει και μετασχηματίζει αυτό το επικοδόμημα κατά την δικιά του βούληση.

    Όσο υπάρχει ταξική κοινωνία με αυτή την έννοια δεν υπάρχει άσκηση εξουσίας απο όλο τον λαό αλλά απο συγκεκριμένες τάξεις, το ερώτημα για την σοσιαλιστική δημοκρατία που παραμένει ταξική αλλά και ίσως για μια αταξική κοινωνία αν μέσα στον τον παραπάνω ορισμό δίνονται απαντήσεις για τα δικαιώματα έκφρασης των πολιτών αυτού του επικοδομήματος.

    Σήμερα μπαίνει και αν δεν μπαίνει θα μπει (απο τον λαό) το ερώτημα, τι διαφορετικό θα έχει ο σοσιαλισμός για τον οποίο μιλά το ΚΚΕ, πρέπει να απαντήσουμε ξεκάθαρα και ότι δεν θα είναι όπως στην πρώτη προσπάθεια, αλλά θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε και τι θα είναι το διαφορετικό.

    Όσο δεν μπορεί κανείς να τα προβλέψη όλα, τόσο δεν μπορεί και με αυτό το επιχείρημα να αρνηθεί να απαντήσει στο πως θα εκφράζεται η λαική βούληση, για παράδειγμα στον σοσιαλισμό που θα έρθει θα μπορεί κάποιος (άτομο ή οργάνωση) να εκφράζει την άποψη ότι θέλει πάλι καπιταλισμό?

    Θα μπορεί να λέει ότι δεν θέλει συνεταιριστική αγροτική παραγωγή και ότι πρέπει να υπάρχει η ιδιοκτησία της γής?

    Θα είναι στην κρίση του λαού το τι θα επιλέξει, ή δικτατορία του προλεταριάτου θα είναι για τον λαό και όχι απο τον λαό?

    Ποιός θα είναι ο ρόλος του κόμματος συγκριτικά με τις συνελευσιακή οργάνωση της λαικής βούλησης. Δηλαδή αφού το ανώτερο όργανο των συνελεύσεων (απο όπου θα ψηφίζουν και θα εκφράζονται οι πολίτες) θα είναι το ανώτερο και ποιά θα είναι η σχέση του με το Κόμμα της πρωτοπορίας?

    θα υπάρχουν κόμματα?

    θα μπορείς να γράφεις ελεύθερα ή θα υπάρχει λογοκρισία?

    Όλα αυτά δεν είναι συζήτηση για μια άλλη εποχή είναι ακριβώς τώρα γιατί δεν είναι καθόλου ξεκομμένη η στάση μεγάλης μερίδας του λαού απέναντι στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ σε σχέση με το παρελθόν και την ξεκάθαρη τοποθέτηση (με απλά λαικά λόγια) για το ποιά είναι η μελλοντική σοσιαλιστική κοινωνία που θέλουν να φέρουν σε αντικατάσταση του καπιταλισμού.

    Όχι μόνο δεν έχει τελειώσει αυτή η συζήτηση αλλά τώρα και για πρώτη φορά απο το 1990 πρέπει να γίνει, όχι στα γραφεία των οργανώσεων αλλά στο κόσμο, στους χώρους δουλειάς, στις τοπικές κοινωνίες. Εκεί θα μετρηθεί κατά πόσο ο κόσμος θα τεθεί μέχρι τέλους στο πλάι σου για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής εξουσίας αλλά και αυτής της λαική εργατικής, γιατί το ένα και πάρα πολύ βασικό είναι ποιός θα έχει τα μέσα παραγωγής και την εξουσία αλλά το άλλο είναι και ποιός θα ανακαλεί τις εξουσίες, του καινούργιου επικοδομήματος, και ποιός θα αποφασίζει τι του αρέσει και τι όχι.

    Το ΚΚΕ ήδη έχει ξεκινήσει αυτή την δουλειά αλλά βρίσκεται πολύ μακριά ακόμα απο αυτό που τουλάχιστον εγώ θα ήθελα όσο αφορά την ανάλυση της δομής και λειτουργίας της λαικής εργατικής εξουσίας.

    Μόνο το ΚΚΕ μπορεί να το κάνει αυτό κανένας άλλος, μόνο το ΚΚΕ με τους αδιάρηκτους δεσμούς με την εργατική τάξη και τον λαό μπορεί να το κάνει και να το κάνει σωστά. Όμως το ότι μόνο εκείνο μπορεί να το κάνει δεν σημαίνει (απο κάποια συνεπαγωγή) ότι και de facto και νομοτελειακά θα το κάνει.

  29. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 26, 2010 στις 2:52 μμ #

    Η κλασσική θεώρηση των αστών θεωρητικών-απολογητών του συστήματος, είναι η τυπική αστική δημοκρατία! Μια δημοκρατία πολυκομματική τυπικά, ουσιαστικά όμως μια δικτατορία του κεφαλαίου στους χώρους δουλειάς…

    Καλά μέχρι εδώ!

    Η κλασσική θεώρηση των κομμουνιστικών κομμάτων τύπου «ΚΚΕ», είναι, στο όνομα της ψεύτικης-τυπικής αστικής δημοκρατίας, να παλεύουν για ένα πολιτικό σύστημα ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟ ΚΑΙ -ΤΕΛΙΚΑ- ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΑΞΙΚΟ όπως αυτό της αστικής δημοκρατίας!

    Αντί να παλεύει το ΚΚΕ για ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΥΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ/ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, παλεύει για ένα μονοκομματικό καθεστώς, όπου ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΥΠΙΚΑ θα έχει η εργατική τάξη την εξουσία, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ όμως θα κάνει κουμάντο ΕΝΑ κόμμα (κουϊζ: ποιό να’ναι άραγε;;)!

    Μέσα όμως από αυτό το μονοκομματικό πολιτικό σύστημα, ΘΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ η νέα κυρίαρχη τάξη, η οποία θα καταπιέζει για μια ακόμα φορά την εργατική τάξη…. Τα παραδείγματα του εκφυλισμού της ΕΣΣΔ, της Κίνας σήμερα (όπου οικοδομείται άγριος καπιταλισμός, αλλά με ΚΚ στην εξουσία, τα σύμβολα να μακροημερεύουν -σφυροδρέπανο, κόκκινη σημαία, το «Κ» στον τίτλο)…

    Διαβάστε συναγωνιστές τις θέσεις του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ με θέμα το σοσιαλισμό και θα καταλάβει και ο πιο ανενημέρωτος ΤΙ κοινωνία θέλει το ΚΚΕ… (σελ. 41,42,43).

    Αντίθετα με όλη την αντίληψη του ΚΚΕ, μια σύγχρονη κομμουνιστική αντίληψη για το πολιτικό σύστημα της εργατικής εξουσίας, θα πρέπει να έχει σαν δομικό στοιχείο της, τα εργατικά συμβούλια που κουμαντάρουν τις επιχειρήσεις και ταυτόχρονα, έναν ΠΟΛΥΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟ, με ελευθερη διαπάλη των ιδεών, με προστασία των εργατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, που να βασίζεται σε ένα σοσιαλιστικό Σύνταγμα…

  30. Y Μαΐου 26, 2010 στις 3:13 μμ #

    @Kraftwerks
    H εξουσία προϋποθέτει εξουσιαστή και εξουσιαζόμενο. Αλλιώς δεν υπάρχει.

    ‘η εξούσια του λαού πάνω στο κράτος’ δε σημαίνει τίποτα. Και τι είναι το κράτος? Το κράτος είναι πάντα η μορφή επιβολής της κυρίαρχης τάξης πάνω στην υπόλοιποη κοινωνία.

    Στα υπόλοιπα συμφωνώ.

  31. kraftwerkvs Μαΐου 26, 2010 στις 3:39 μμ #


    δεν καταλαβαίνω που ακριβώς διαφωνείς, ο λαός δεν ασκεί την εξουσία του πάνω στις υπάρχουσες καπιταλιστικές κρατικές δομές(ένοπλα σώματα, γραφειοκρατικές κρατικές υπηρεσίες και μηχανισμοί) όταν πάρει την εξουσία?

    λες:
    «Το κράτος είναι πάντα η μορφή επιβολής της κυρίαρχης τάξης πάνω στην υπόλοιποη κοινωνία.»

    έτσι είναι, άρα τι?

  32. λαθραναγνώστης Μαΐου 26, 2010 στις 4:48 μμ #

    @Μπρέζνιεφ,
    Βασικά, με καλύπτει η εισήγηση του γραφείου της «cyber-ΚΟΒΑς» και συμφωνώ. Πολύ καλή επίσης και η προσέγγιση του κομμάντο.
    Αυτά μέχρι στιγμής.Θα περιμένω και το Β μέρος, μπας και μπορέσω να βρω κάτι για να κάνω σχόλια.
    Σχετικά με το σχόλιο που λες, της Μπρέζνιεβα, η σύνταξη σε τρίτο πρόσωπο – μέση φωνή, πάει σύννεφο στο δημόσιο λόγο του ελληνικού κατεστημένου. Είναι βλέπεις η σύνταξη του λαμόγιου!»Βούλιαξε το πλοίο», «κάηκε το δάσος», «πέθανε ο τραυματίας», «βούλιαξε η οικονομία», «ανέβηκαν τα spreads» κ.ο.κ
    Η επικρατούσα τάση που προωθείται κεντρικά είναι ότι όλα πρέπει να φαίνονται ότι γίνονται από μόνα τους και κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τίποτα ώστε να μην υπάρχει και η υποχρέωση απόδσης ευθυνών.
    Αναφορές, εκθέσεις, δημόσια έγγραφα, όλα, τρίτο πρόσωπο – μέση φωνή.
    Φυσικά, τώρα πλέον, η αποθέωση είναι: «οι αγορές».
    @Γιούρι,
    Πολύ ευστοχα έφερες σαν παράδειγμα ταχτικής, τη δημιουργία του ΕΑΜ ΕΛΑΣ.
    Τα`πατριωτικά θέματα, αγγιζουν πολύ μεγαλύτερο κομμάτι του λαού απο τα οικονομικά που δεν τα πολυκαταλαβαίνει και τον ενεργοποιούν.
    Οι εξελίξεις που έρχονται, θα ξαναφέρουν σίγουρα τα εθνικά θέματα στην πρώτη γραμμή με δυσάρεστο τρόπο και απ ότι καταλαβαίνω το ΚΚΕ δεν έχει σκοπό να αφήσει το χειρισμό τους στα χέρια των δοσίλογων που μας κυβερνάνε. Αν τα εθνικά θέματα συνδεθούν σωστά και κατανοητά με τα οικονομικά προβλήματα, μπορούν να αποτελέσουν ένα πρώτης τάξεως μεταβατικό πρόγραμμα.
    Η άποψή μου είναι ότι προέχει να είμαστε ειλικρινείς και χωρίς το άγχος της ταχτικής. Αυτή τη στιγμή η προτεραιότητα είναι να μπορέσουμε να (κατα)δείξουμε στο κόσμο και να πείσουμε, ότι το υπάρχον οικονομικό πρόβλημα, δεν είναι κάποια ανωμαλία στην εφαρμογή του καπιταλισμού, αλλα είναι η ίδια η εξέλιξή του η οποία πλησιάζει στο τέλος της, που όσο καθυστερεί, θα γίνεται ακόμα πιό οδυνηρό .
    Πρέπει η αριστερά να πείσει το λαό, αλλά να πεισθεί και η ίδια, ότι οι κοινωνίες των ανθρώπων ή μετασχηματίζονται σε ανώτερης μορφής, ή εξαφανίζονται.

  33. a8lios Μαΐου 26, 2010 στις 5:19 μμ #

    @Επίμονος

    Έχω καιρό να σου απαντήσω σε ο,τιδήποτε και κατά κανόνα θα συνεχίζω να μην μπαίνω σε μια τέτοια διαδικασία, αλλά μιας και ψεύδεσαι ολοκληρωτικά και όσες παπαριές λες έχουν σχέση με τα ερωτήματα το κράφτ, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω το ακόλουθο:

    «Στα καθήκοντα του σοσιαλιστικού κράτους είναι να παρεμποδίσει τις προσπάθειες, που είναι βέβαιο ότι θα καταβάλλουν οι ντόπιοι καπιταλιστές και η διεθνής αντίδραση να παλινορθώσουν το καθεστώς της εξουσίας του κεφαλαίου, καθώς και να δημιουργήσει τη νέα κοινωνία, με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η λειτουργία του είναι καθοδηγητική, οργανωτική, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική, διαπαιδαγωγητική, αμυντική. Θα εκφράζει μια ανώτερη μορφή δημοκρατίας, με βασικό χαρακτηριστικό της την ενεργητική συμμετοχή της εργατικής τάξης, του λαού, στην επίλυση των βασικών προβλημάτων οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας και στον έλεγχο της εξουσίας και των οργάνων της.

    Η μορφή που θα πάρει το επαναστατικό εργατικό κράτος στην Ελλάδα θα λυθεί μέσα στην επαναστατική πάλη, μέσα στους σκληρούς ταξικούς αγώνες, σε συνθήκες που ξεσπάει και αναπτύσσεται η επαναστατική διαδικασία. Η ιστορία της ταξικής πάλης του εργατοαγροτικού κινήματος στην Ελλάδα, στις ειδικές συνθήκες της πάλης για την εθνική απελευθέρωση, όπως και η ιστορία των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, ανέδειξε διάφορες μορφές θεσμών λαϊκής εξουσίας (σοβιέτ, λαϊκά συμβούλια άμυνας, ασφαλείας, επισιτισμού, λαϊκά δικαστήρια κλπ.).

    Η σοσιαλιστική δημοκρατία θα κατοχυρώσει την ύπαρξη των κομμάτων που δρουν μέσα στα πλαίσια του σοσιαλιστικού συντάγματος. Κοινωνικοπολιτικές ενώσεις, πχ. ριζοσπαστικά κοινωνικά κινήματα γυναικών, νέων, οικολόγων με πολιτικούς προσανατολισμούς, με συμμετοχή στο κοινωνικοπολιτικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο της επαναστατικής περιόδου, αναπτύσσουν το δικό τους σημαντικό ρόλο, ανάλογα με την κοινωνική τους βάση.

    Οι μαζικές κοινωνικές οργανώσεις, ιδιαίτερα τα εργατικά συνδικάτα, είναι οι φορείς με τους οποίους η εργατική τάξη ελέγχει το κράτος της, προστατεύεται από κινδύνους αυθαιρεσίας, γραφειοκρατίας, απόσπασης από το γενικό συμφέρον.

    Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι θεμελιακή αρχή στη συγκρότηση και λειτουργία του σοσιαλιστικού κράτους, στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Υπηρετεί τη συνεχή προσέλκυση των εργαζομένων στην άσκηση των λειτουργιών της εξουσίας, σε αδιάρρηκτη σχέση με την αυξανόμενη σημασία της κεντρικής διοίκησης.Θεμέλιο της κοινωνικής οργάνωσης αποτελούν οι νέες σχέσεις παραγωγής και κατανομής οι οποίες στηρίζονται στην κρατική κοινωνική ιδιοκτησία, ιδιαίτερα: Στους βιομηχανικούς κλάδους μέσων παραγωγής και σύγχρονης τεχνολογίας, στους αναπτυγμένους βιομηχανικούς κλάδους προϊόντων κατανάλωσης, στους κλάδους εξόρυξης και ενέργειας, στις τηλεπικοινωνίες και μεταφορές, στις τράπεζες, στο δίκτυο εξωτερικού εμπορίου. Οι νέες σοσιαλιστικές οικονομικές σχέσεις επεκτείνονται στα κεντρικά εμπορικά δίκτυα, στις μεγάλες τουριστικές μονάδες, στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στους τομείς παροχής υπηρεσιών και ασφάλισης. Καταργείται το εμπορικό απόρρητο.

    (…)

    Δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη και συγκέντρωση της μικρής παραγωγής και των κατακερματισμένων υπηρεσιών, με διάφορες μορφές κοινωνικοποίησης. Ενθαρρύνει με συγκεκριμένη πολιτική τη συνεταιριστικοποίηση διαφόρων τύπων. Ικανοποιεί την εργαζόμενη διανόηση εκτιμώντας αντικειμενικά την κοινωνική αξία των υπηρεσιών της. Εφαρμόζεται πολιτική κινήτρων για την επιστροφή και αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού που έχει μεταναστεύσει και επιθυμεί να συμβάλει στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

    (…)

    Ο σοσιαλισμός αποτελεί κοινωνία που η γέννηση και η ανάπτυξή της είναι αδιάρρηκτα δεμένη με την καθοδηγητική δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος, ως προμαχώνα της κοινωνικής προόδου. Ο πρωτοποριακός καθοδηγητικός ρόλος του Κόμματος αναπτύσσεται, επιβεβαιώνεται και κατοχυρώνεται στη δράση, στη ζωή.

    Βασική προϋπόθεση αποτελεί η διαλεκτική σχέση κόμματος εξουσίας – μαζών, η ζωντανή του σύνδεση με την εργατική τάξη, τις εργατικές και τις άλλες λαϊκές οργανώσεις. Η σοσιαλιστική οικοδόμηση δεν είναι υπόθεση μιας επαναστατικής πρωτοπορίας που ασκεί εξουσία. Είναι υπόθεση της εργατικής τάξης, όλου του λαού.

    (…)

    Το Κόμμα, ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης, της τάξης που είναι σε θέση να εκφράσει και να υπερασπίσει τα συνολικά συμφέροντα της σοσιαλιστικής κοινωνίας, αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα του λαού. Επιβεβαιώνει τον πρωτοπόρο και καθοδηγητικό του ρόλο συνδυάζοντας σωστά τα καθήκοντα εξουσίας με το καθήκον της ιδεολογικής καθοδήγησης της εργατικής τάξης, των λαϊκών μαζών, για την ενεργητική συμμετοχή τους στην οικοδόμηση και στην διεύθυνση των κοινωνικών και πολιτικών υποθέσεων.

    Η λαϊκή συμμετοχή και ο κοινωνικός έλεγχος, η προσέλκυση των εργαζομένων στην άσκηση των λειτουργιών της εξουσίας, δεν είναι ούτε αυθόρμητη διαδικασία ούτε εύκολη υπόθεση. Η σοσιαλιστική οικοδόμηση δε γίνεται στο έδαφος μιας ταξικά ομοιογενούς κοινωνίας. Η ζωντανή καθοδηγητική σχέση του Κόμματος με τους εργαζομένους και τις μαζικές τους οργανώσεις εξαρτάται από τη διατήρηση και ανάπτυξη των επαναστατικών χαρακτηριστικών του στις πιο διαφορετικές ιστορικές συνθήκες.

    Το ΚΚΕ θα έχει στο κέντρο της προσοχής του την ανάπτυξη της λαϊκής πρωτοβουλίας, την αξιοποίηση του ρόλου των εργατικών ομάδων και των έμπειρων και ειδικευμένων στελεχών, τη ζωντανή δημοκρατική λειτουργία της κατώτερης βαθμίδας οργάνων διοίκησης και εξουσίας.

    Θα αναπτύσσει συστηματική ιδεολογικοπολιτική, διαπαιδαγωγητική δουλιά, ώστε η σχέση των εργαζομένων με τη σοσιαλιστική ιδιοκτησία να μη μετατραπεί σε υπαλληλική σχέση. Να μην αμβλυνθεί η εργασιακή πειθαρχία και η συνυπευθυνότητα, ιδίως στους εργαζόμενους εκείνους που τις απέκτησαν στις συνθήκες ενθουσιασμού της επαναστατικής περιόδου. Θα επαγρυπνά ώστε να αποτρέπονται φαινόμενα αυθαιρεσίας, διακρίσεων και προνομίων.

    Οι αρνητικές επιδράσεις στη σοσιαλιστική συνείδηση της εργατικής τάξης, του λαού γενικότερα, μπορεί να μετριάζονται, να αμβλύνονται, να ανατρέπονται. Αυτό εξαρτάται από το βαθμό επίγνωσης των νέων φαινομένων και αντιθέσεων που προκύπτουν στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Εξαρτάται από την ετοιμότητα, την επαγρύπνηση, τη δράση του Κόμματος, του σοσιαλιστικού κράτους.

    (Πρόγραμμα του ΚΚΕ, Δ:Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Επειδή σε τέτοια κείμενα η παράθεση αποσπασμάτων δεν είναι και ό,τι καλύτερο, όποιος θέλει ας του ρίξει μια ματιά)
    http://www.kke.gr/taytothta/#%CE%97_%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D

    Επίσης, σε περίπτωση που πεις για το πόσο παλιό είναι το πρόγραμμα (1995) και ότι το ΚΚΕ από τότε έχει αλλάξει απόψεις για το σοσιαλισμό,
    στις αποφάσεις του τελευταίου του συνεδρίου που επικαλείσαι και στο τμήμα «EMΠΛOYTIΣMOΣ THΣ ΠPOΓPAMMATIKHΣ MAΣ ANTIΛHΨHΣ ΓIA TO ΣOΣIAΛIΣMO» η πρώτη παράγραφος ξεκαθαρίζει:
    Tο 15ο Συνέδριο του KKE προσδιόρισε την επικείμενη επανάσταση στην Eλλάδα, ως σοσιαλιστική. Προσδιόρισε επίσης τον αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό, δημοκρατικό χαρακτήρα του Mετώπου (AAΔM) ως συμμαχίας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Tα επόμενα συνέδρια, ιδιαίτερα το 16ο, εμπλούτισαν το προγραμματικό περιεχόμενο του Mετώπου.
    Στο Πρόγραμμα του KKE έχουν διατυπωθεί οι βασικές θέσεις μας για το σοσιαλισμό, που σήμερα μπορούμε να εμπλουτίσουμε, αξιοποιώντας τα συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην EΣΣΔ κατά τον 20ό αιώνα55 στη βάση των μαρξιστικών – λενινιστικών θέσεων που αναπτύχθηκαν στο B΄ Κεφάλαιο.

    Εμπλουτισμός.
    Η βάση παραμένει το πρόγραμμα του κόμματος.

  34. a8lios Μαΐου 26, 2010 στις 5:31 μμ #

    Συμπληρώνοντας το παραπάνω σχόλιό μου, από την ομιλία της Γ.Γ. της Κ.Ε.
    http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/h_politikh_protash_toy_kke_-_yparxei_lysh_yparxei_dieksodos
    στην πανελλαδική συγκέντρωση, 15/5/2010:


    (…)Βάση της λαϊκής εξουσίας θα είναι οι παραγωγικές μονάδες, οι τόποι εργασίας, στους οποίους θα ασκείται και ο εργατικός και κοινωνικός έλεγχος της διεύθυνσης. Mέσα από τις παραγωγικές κοινότητες, θα εκλέγονται και θα ανακαλούνται όταν πρέπει οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στα όργανα εξουσίας.

    Οι συνεταιρισμένοι μικροί εμπορευματοπαραγωγοί και αγρότες κατοχυρώνονται ως σύμμαχοι της εργατικής τάξης, εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους από τα κάτω προς τα πάνω με αντίστοιχα σώματα.

    Οι νέοι και οι νέες που δεν βρίσκονται στην εργασία, δηλαδή σπουδαστές, φοιτητές, θα εκλέγουν τους αντιπροσώπους μέσα από τις εκπαιδευτικές μονάδες, ενώ θα αξιοποιούνται με ειδικό τρόπο οι μαζικές οργανώσεις και ειδικές υπηρεσίες, ώστε να αντιπροσωπεύονται οι μη εργαζόμενοι για ειδικούς λόγους και οι συνταξιούχοι.

    Η λαϊκή εξουσία θεσμοθετεί και παίρνει πρακτικά μέτρα ώστε να εξασφαλίζεται η άσκηση του εργατικού και γενικότερα κοινωνικού ελέγχου, η ανεμπόδιστη άσκηση κριτικής σε αποφάσεις και χειρισμούς που εμποδίζουν την ανάπτυξη και ενίσχυση της λαϊκής οικονομίας. Είναι ζωτική ανάγκη να καταγγέλλονται πάσης φύσεως και προέλευσης αυθαιρεσίες, γραφειοκρατίας ή άλλα αρνητικά φαινόμενα.

    Εκλέγεται από τα κάτω προς τα πάνω το ανώτατο όργανο εξουσίας με μη μόνιμους και ανακλητούς εκπροσώπους, που δεν πρέπει να ξεκόβονται από την παραγωγή. Όπου χρειάζεται γίνεται απόσπαση κατά την διάρκεια της θητείας τους ανάλογα με τις συγκεκριμένες ανάγκες. Οι αντιπρόσωποι, όπως λένε σήμερα, «βουλευτές» δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο οικονομικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους στα όργανα εξουσίας. Από το ανώτατο όργανο ορίζονται η κυβέρνηση, οι επικεφαλής των διαφόρων εκτελεστικής αρμοδιότητας τομέων (υπουργεία, διευθύνσεις, επιτροπές κ.λπ.).

    Διαμορφώνεται αντίστοιχο σύνταγμα, εργατικό δίκαιο και οικογενειακό δίκαιο που κατοχυρώνει τις νέες σχέσεις. Tο Δικαστικό Σώμα συγκροτείται από αιρετούς και ανακλητούς λαϊκούς δικαστές, καθώς και από μόνιμο δικαστικό προσωπικό, υπόλογους στους θεσμούς της εργατικής εξουσίας.(…)<

  35. Y Μαΐου 26, 2010 στις 5:35 μμ #

    @Kraftwerks
    ‘ο λαός δεν ασκεί την εξουσία του πάνω στις υπάρχουσες καπιταλιστικές κρατικές δομές(ένοπλα σώματα, γραφειοκρατικές κρατικές υπηρεσίες και μηχανισμοί) όταν πάρει την εξουσία?’

    Η εργατική επανάσταση κατά Λένιν τσακίζει την κρατική δομή του κεφαλαίου.

    Δε μπρορεί όμως να εξαφανίσει αμέσως οικονομικά της αστική τάξη.

    Όσο υπάρχει αστική συνείδηση, η αστική τάξη αναπαράγεται και μέσα τους κρατικούς μηχανισμούς, έστω και αν οι νέοι που δημιοργούνται είναι της εργατικής τάξης.

    Βασική λειτουργία της σοσιαλιστικής δημοκρατίας – δικτατορίας του προλεταριάτου είναι να τσακίσει τη συνεχή αναγέννηση της αστικής τάξης και συνείδησης (τη θέληση δηλαδή μιας μειοψηφίας να διαφεντεύει την πλειοψηφία) και να γαλουχήσει τους εργαζόμενους στη λήψη συλλογικών αποφάσεων μέσω συζήτησης, λογοδοσίας και ευθύνης.

    Όταν οι δύο στόχοι αυτοί επιτευχθούν, τότε δε χρειάζεται πια κράτος.

    Δε τα γράφω αντιπαραθετικά όλα αυτά. Μόνο συμληρωματικά.

  36. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 26, 2010 στις 8:46 μμ #

    «…Ο ρόλος του Κόμματος δεν είναι απλά διαπαιδαγωγητικός-ιδεολογικός. Είναι το κόμμα της τάξης που έχει την εξουσία. Ο καθοδηγητικός ρόλος στην άσκηση της εξουσίας είναι καθοριστικό καθήκον. Επομένως το ΚΚ έχει άμεση οργανωτική καθοδηγητική σχέση ΜΕ ΟΛΕΣ τις δομές της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ασχολείται με όλα τα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα που αφορούν την άσκηση της εξουσίας, κινητοποιεί την εργατική τάξη στον έλεγχο της εξουσίας και της διεύθυνσης της παραγωγής. Είναι υποχρεωμένο να δίνει τη στρατηγική κατεύθυνση, χωρίς να αναλώνεται σε λεπτομέρειες…».

    «…Ο δημοκρατικόις συγκεντρωτισμός είναι ΘΕΜΕΛΙΑΚΗ ΑΡΧΗ στη συγκρότηση και λειτουργία του σοσιαλιστικού κράτους, στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικης δημοκρατίας, στη διεύθυνση της παραγωγικής μονάδας, κάθε υπηρεσίας…».

    18ο Συνέδριο του ΚΚΕ – Φλεβάρης 2009

    Αυτό είναι το πιο πρόσφατο (συνεπώς και το ισχύον) κείμενο-απόφαση του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό..

    ΤΙ βλέπουμε εδώ;; 1. Πως όλα τα περί «πολυκομματικού συστήματος με βάση ένα σοσιαλιστικό Σύνταγμα» έχουν πάει περίπατο! Διολίσθηση;; Πάντως η θέση έχει πλέον αλλάξει και αυτό που μένει είναι ένα μονοκομματικό καθεστώς με το ΚΚΕ να κρατά ετσιθελικά για τον εαυτό του, το μονοπώλιο της εξουσίας!

    Ή για να το διατυπώσω διαφορετικά: ΠΩΣ συμβιβάζεται άθλιε μου, ο πολυκομματισμός των ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΩΝ κειμένων που ανάρτησες με αυτές τις διατυπώσεις-αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου;

    2. Η ΘΕΜΕΛΙΑΚΗ ΑΡΧΗ συγκρότησης -όχι της δικτατορίας του προλεταριάτου απλώς- αλλά του σοσιαλιστικού (;;;) κράτους είναι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός!

    Εδώ, διαπιστώνουμε μια αντίφαση: Σοσιαλιστικό κράτος ΔΕΝ υπάρχει! Υπάρχει εργατικό μισοκράτος που υπερασπίζεται την εξουσία της εργατικής τάξης και που σταδιακά απονεκρώνεται προς όφελος της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών…

    Αντίθετα, ο γίγας της διαλεκτικής Μαλένκοφ, το ’49 είχε γράψει ο αθεοφοβος πως «…και στον κομμουνισμό μπορεί να υπάρχει κράτος»….

    Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός θεμελιακή αρχή του σοσιαλιστικού κράτους, με το ΚΚΕ να καθοδηγεί πολιτικά και οργανωτικά τη δικτατορία του προλεταριάτου, ΔΕΝ μοιάζουν και πολύ με «πολυκομματισμό υπό σοσιαλιστικό Σύνταγμα» έτσι άθλιε μου;;

    Εδώ γίνεται πάντα μια λαθροχειρία εκ μέρους του ΚΚΕ: Σου λέει -λογικά- μα και πως θα επιβιώσει η δικτατορία του προλεταριάτου εάν δεν υπάρχει σιδερένια πειθαρχία; Κα φυσικά συμπληρώνει πάντα το ΚΚΕ «με εμένα στο τιμόνι»;;

    Φίλε άθλιε, καταρχήν τίποτα δεν μας λέει πως και 100% να υπάρξει ατσάλινη πειθαρχία, η επανάσταση μπορεί να επιβιώσει ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΞΑΠΛΩΘΕΙ!

    β. Η πειθαρχία εξασφαλίζεται και μέ άλλους τρόπους πέρα από το κόμμα σου..Εξασφαλίζεται με λαϊκές πολιτοφυλακές, εξασφαλίζεται με δημοκρατικό κεντρικό σχεδιασμό στην οικονομία, εξασφαλίζεται με πολυκομματισμό ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΕΝΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ την τήρηση του οποίου θα επιβλέπουν οι λαϊκές πολιτοφυλακές κλπ κλπ

    γ. Και το πιο σημαντικό! Η ουσιαστική εργατική εξουσία/δημοκρατία που διαπαιδαγωγεί τους εργάτες στην διαχείρηση της εξουσίας κατακτιέται με το ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ της εξουσίας από ένα κόμμα όποιο και να’ναι αυτό; Εγώ απαντώ και βέβαια όχι! Μήπως αυτή η ουσιαστική εργατική εξουσία ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ να αποκτήσουν ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ και όχι μόνο τυπικό περιεχόμενο έννοιες όπως «δικαίωμα εκλέγει και εκλέγεσθαι», «εργατικός έλεγχος στην παραγωγή», «ελεύθερη διαπάλη ιδεών»;;

  37. a8lios Μαΐου 26, 2010 στις 9:50 μμ #

    Είναι κομματάκι αστείο το πόσο προβλέψιμος είσαι επίμονε.
    Τουλάχιστον δικαιώνεις το όνομά σου, ως προς το πρώτο χαρακτηριστικό.

    Πού να μην έβαζα και το απόσπασμα από το 18ο συνέδριο δηλαδή…

    Αντίφαση υπάρχει για όποιον δεν αντιλαμβάνεται τις έννοιες της καθοδήγησης & του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού διαλεκτικά. Απ’ ότι φαίνεται είσαι τέτοιος. Φυσικά και στο σοσιαλισμό, έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται ένας μαρξιστής, υπάρχει δημοκρατικός συγκεντρωτισμός και είναι θεμελιακή αρχή.
    Μόνο αυτό σημαίνει για εμάς πραγματική δημοκρατία.
    Γιατί;
    Γιατί Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ σημαίνει, εκτός από αυτό που μονόπλευρα μπορείς να αντιληφθείς εσύ, δηλαδή την ενιαία και καθολική εφαρμογή των αποφάσεων,
    πως αυτές οι αποφάσεις ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
    όπως σημαίνει πως ο απολογισμός για την ορθότητα των κάθε φορά αποφάσεων, από το πιο χαμηλό μέχρι το πιο υψηλό επίπεδο,
    ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΠΟΥ ΚΑΛΕΣΤΗΚΕ ΝΑ ΤΙΣ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ.

    Αυτό σημαίνει πραγματική δημοκρατία για εμάς.

    Και το «υποχρεωτικό» πάλι το αναφέρω απολύτως συνειδητά.
    Γιατί το «δικαίωμα» το έχουμε αντιληφθεί επίσης οι περισσότεροι με λάθος έννοια, γι αυτό και δε το χρησιμοποιώ.
    «Δικαίωμα» έχεις και σήμερα να γραφτείς σε ένα σωματείο π.χ., να εκλεγείς σε αυτό, να διοργανώσεις πολυήμερες απεργίες.
    Αλλά η κοινωνία κάνει τα πάντα για το αντίθετο.

    «ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ» σημαίνει πως η κοινωνία, το κράτος με την έννοια που έχει στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό, είναι «αναγκασμένη» να παίρνει κάθε απαραίτητο μέτρο ώστε να ενθαρρύνει τη συμμετοχή στις παραπάνω διαδικασίες και να αφαιρεί όλα τα εμπόδια που ορθώνονται απέναντί της, από τον ελλιπή χρόνο, τις περιορισμένες γνώσεις έως τις παλιές αντιλήψεις για τους ρόλους «εξουσιαστή» και «εξουσιαζομένου».

    Αυτό είναι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός.

    Αντίστοιχο είναι και το θέμα και του καθοδηγητικού ρόλου του κόμματος στο σοσιαλισμό.
    (Βλέπε και στα του Λένιν περί «σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους»)

    Επίσης:
    Όλα αυτά -υπενθυμίζω-, είναι η αντίληψη του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό. Και δε θα κουραστούμε να τονίζουμε, απέναντι σε κάθε διαστρεβλωτή, πως δεν απαιτούμε από κανέναν, πέραν όσων είναι εθελοντικά μέλη του κόμματος, να παλεύουν για αυτά.
    Ζητάμε όμως από τον καθέναν που θέλει ειλικρινά να παλέψει για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, έστω αν συγκεκριμένες πτυχές τις αντιλαμβάνεται διαφορετικά από το ΚΚΕ (από λίγο εως και ριζικά διαφορετικά), να συμμαχήσει σήμερα μαζί μας.

  38. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 26, 2010 στις 10:31 μμ #

    Όχι άθλιε…Αλλιώς θεωρείς τον δ.σ., αλλιώς εφαρμόστηκε και άλλα πράγματα σημαίνει από αυτά που γράφεις…

    Εργατική εξουσία/δημοκρατία, είναι ο έλεγχος της παραγωγής από τους εργάτες μέσω των εργατικών συμβουλίων. Είναι η συνειδητή πειθαρχία στις ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΕΙΛΗΜΜΕΝΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ. Είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗΣ για όλη την κοινωνία, ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ. Είναι το δικαίωμα υπεράσπισης της εργατικής εξουσίας από τον ένοπλο λαό μέσω των πολιτοφυλακών!

    Εάν αυτά θες, μπορείς να τα γράψεις τόσο απλά και καθαρά! Δεν χρειάζονται οι περικοκλάδες…Και όλα μα όλα αυτά, ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ με τον ρόλο που κρατά -και επιφυλάσσει- για τον εαυτό του το ΚΚΕ…

  39. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 26, 2010 στις 10:47 μμ #

    Εννοείται όμως, πως πέρα από τις διαφορές μας, σήμερα ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ η κοινή δράση της Αριστεράς! Και αυτό πρέπει να επιδιώξουμε!

  40. Μέλιτον Καντάρια Μαΐου 27, 2010 στις 1:31 πμ #

    Βρε Ανυπομονε αντι-ΚΚΕ, τοσο τρολατο οπορτουνιστη, ασο της πολιτικης κοπτοραπτικης και του τυχωδιωκτικου βολονταρισμου για την αποθεωση της αποψαρας, δεν γινεται να βρει κανεις στον κοσμο. Εισαι οντως τελικα το απαυγασμα της ΝΑΡιτικης ευφυιας ή το κανεις επιτηδες για να γελασουμε.

    Μετα απο ολα αυτα που μας τσαμπουνας με τοσο περισπουδαστη λενινιστικοφανεια (μπουρδες δηλαδη για να γελαμε και να παιδευεις τον athlio με το να σου απανταει!!!) το παιζετε στην Θεσσαλονικη υπερανω (!?!?!) ή καλειτε σε:

    «…-Τρίτη 1/6 στις 7μμ συλλαλητήριο με συγκέντρωση στην πλατεία Αριστοτέλους. Την ίδια μέρα και ώρα καλεί και το ΠΑΜΕ. Θα γίνει απεύθυνση στα σωματεία που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ για κοινή συμπόρευση…»

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1175442

    Τοσο μπινελικι και μετα καλεσμα για συμπορευση…!?!
    Πρωτα δινουμε προταση διεξοδου απο την κριση για τους καπιταλιστες μεσω μιας «φιλολαικης» στασης πληρωμων και μετα καταγγελουμε την «Δικτατορια του Προλεταριατου» γιατι καποιοι την εχουν ακουσει καπως αλλιως ριχνοντας μπολικο πασπαλισμα μικροαστικης γλαροσουπας με την περ ιπολλου «πολυκομματικη εργατικη εξουσια»…!?!
    Ουτε οι ΣυριζοΣυνασπισμενοι δεν κανουν τετοιες και τοσες κωλοτουμπες.
    Θα μας τρελανετε με τοση τρικυμια εν κρανιω…

  41. Αντώνης Μαΐου 27, 2010 στις 10:08 πμ #

    Αντιλαμβάνεσαι, επίμονε, το δ.σ. τελείως μηχανιστικά. Τι πα να πεί «συνειδητή πειθαρχια στην εφαρμογή των δημοκρατικών αποφάσεων»; Είναι προυπόθεση; είναι επιδίωξη; ειναι αυτονοητο; τι ειναι;
    Αν κάποιος (ατομο/ομαδα/κομμα) υπονομευσει στη βαση αυτού που γραφεις ως «εκφραση» τις δημοκρατικά ληφθήσες αποφασεις, η εργατική δημοκρατια τι πρεπει να κανει; αν εφαρμοσει κατασταλτικα μετρα (αφου εξουσια ειναι ας λεγεται και εργατική-για την υπερασπιση των συμφεροντων μιας ταξης εξουσιαζει) ισχυει αυτο που ειπες πριν; δηλαδη υπαρχει «ελευθερια λογου και εκφρασης»; γινεται να ειναι αυτες υπερταξικες εννοιες; «πανανθρωπινες»; πιο πολλη σχεση εχεις με το Χεγκελ παρα με το Μαρξ.
    Τι πα να πει «δικαιωμα υπερασπισης απο τις πολιτοφυλακες»; ειναι δικαιωμα; ειναι υποχρεωση; οι πολιτοφυλακες ειναι εργαζομενα σωματα η επαγγελματικα; τι αποκλειει ατομα/ομαδες/κομματα που εμπιπτουν στην παραπανω διαδικασια να ειναι τελικα και ενοπλα; τρικυμια!
    Και τελικα στην ουσια: η σχεδιοποιημενη οικονομια χρειαζεται συγκεντρωτικο και δημοκρατικο κρατος; ειναι το κρατος σοσιαλιστικη δημοκρατια; η ειναι (για σενα) σα την εξουσια που εχει χιλια ονοματα οταν δεν θελουμε (επειδη δε το εχουμε καταληξει) να την περιγραψουμε; ε; ε;

  42. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 27, 2010 στις 11:16 πμ #

    Η ελευθερία λόγου και έκφρασης σε ΕΝΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΜΙΣΟ-ΚΡΑΤΟΣ δεν είναι καθόλου υπερταξική και εξωϊστοριή έννοια! Χρωματίζεται και αυτή από το πλαίσιο της κοινωνίας που οικοδομείται!

    Συνεπώς ΚΑΘΕ ΈΝΝΟΙΑ που συνηθίσαμε να την τοποθετούμε στην αστκή κοινωνια (τα περιφημα λαϊκά δικαιώματα και ελευθερίες), ΑΠΟΚΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΑΣΗ, στην εργατική εξουσία/δημοκρατία..

    2. Στην εργατική δημοκρατία/εξουσία, υπάρχει κυβέρνηση! Μια κυβέρνηση που εκλέγεται με καθολική και μυστική ψηφοφορία! Δεν πιστεύω να το θεωρεί αυτό κανείς μικροαστική υποχώρηση, γιατί αν το θεωρεί, είναι αλλού για αλλού! Η κυβέρνηση συντρόφια μου, θα εκλέγεται και κανένα κόμμα δεν θα ‘ναι εκ θεού τοποθετημένο στο τιμόνι της χώρας for ever, όπως μας συνήθισε η ΕΣΣΔ και οι λοιπές χώρες του ανύπαρκτου…

    3. Στις επιχειρήσεις κουμάντο κάνουν τα εργατικά συβούλια! Εκλέγουν τα διευθυντικά τους όργανα, και εντάσσονται στον γενικότερο κεντρικό σχεδιασμό! Στις γειτονιές υπάρχουν οι λαϊκές συνελεύσεις με αποφασιστικού χαρακτήρα αρμοδιότητες!

    4. Το σοσιαλιστικό Συνταγμα, διαμορφώνει το πλαίσιο της σοσιαλιστικής νομιμότητας που θα υπάρχει και εντός του οποίου, θα αναπ΄τυσσεται η ελεύθερη διαπάλη των ιδεών και ο πολυκομματισμός, που είναι μια μαρξιστικότατη προϋπόθεση για τον κομμουνισμό (από τις πολλλές)… Οι λαϊκές πολιτοφυλακές υπακούουν στην εργατική κυβέρνηση!

    Αυτά δεν μπορούν να συνυπάρξουν με τον καθοδηγητικό ρόλο ενός κόμματος.

  43. Y Μαΐου 27, 2010 στις 11:44 πμ #

    Σ΄αυτή τη συζήτηση συμφωνώ περισσότερο με τον Επίμονο.

    Για το Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό στο Σοσιαλισμό έχει ξαναγίνει εκτενής συζήτηση στο Γκράνμα (σχόλια 61 – 105 https://mygranma.wordpress.com/2009/06/20/rousi-granmatv/)

    Θα ξαναπώ ότι το βασικό για μένα είναι ότι δε πρέπει να υπάρχει μυστικότητα των διαφωνιών αλλά πλέρια δημοσιότητα των συζητήσεων στα Εργατικά Συμβούλια (ή οποιαδήποτε είναι η δομή της κρατική σοσιαλιστικής εξουσίας).

    Αν λέμε Δημ. Συγκ. αλλά θεωρούμε ότι πρέπει να υπαρχει δημοσιότητα, τότε πάσο.

    Πρέπει επίσης να υπάρχει σαφής και πλήρης διαχωρισμός κομμάτων και κράτους.

    Τώρα κάποιοι θα πουν, τι λεπτομέρειες είναι αυτές κλπ. Ε λοιπόν όχι! Δε θα κυρήξουμε θεωρητικό αγνωστικισμό γύρω από τις πολιτικές δομές επειδή κάποιοι δε λένε να χωνέψουν τα διδάγματα του παρελθόντος.

  44. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 27, 2010 στις 12:15 μμ #

    Θα συμπληρώσω κάτι πολύ βασικό κατά τη γνώμη μου, συνεχίζοντας την αναφορά του Υ για τον ΣΑΦΗ και ΠΛΗΡΗ διαχωρισμό των εξουσιών!

    Η νομοθετική, η δικαστική, και η εκτελεστική εξουσία στον καπιταλισμό, ΚΑΘΟΡΙΖΟΝΤΑΙ από τον ταξικό χαρακτήρα της αστικής κοινωνίας!

    Στην εργατική εξουσία/δημοκρατία, όχι μόνο δεν παύει αυτός ο -τυπικός για τους αστούς- διαχωρισμός, αλλά αποκτά το βαθύτερο και ουσιαστικο του περιεχόμενο!

    Οι δικαστές, οι βουλευτές και οι υπουργοί έχουν τον μισθό του μέσου εργατη και όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του μέσου εργάτη!

    Στα πλαίσια του ΠΟΛΥΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ -στη βάση του σοσιαλιστικού Συντάγματος, πάντα….

  45. Αντώνης Μαΐου 27, 2010 στις 12:42 μμ #

    Κοιτάξτε να δείτε…
    Το αν θα είναι πολυκομματικό ή μονοκομματικό ένα εργατικό κράτος δεν μπορεί να είναι θέμα αρχής. Και προσέξτε: ούτε το ένα, ούτε το άλλο!

    Προφανώς και ο δ.σ. όταν εφαρμόζεται στα εργατικά συμβούλια θα έχει στοιχεία δημοσιότητας. Και ο καθοδηγητικός ρόλος του κόμματος σε αυτές τις διαδικασίες θα επιβεβαιώνεται. Η εφαρμογή όμως των αποφάσεων θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Πως να το πώ, αφού διεξαχθεί η συζήτηση (διαπάλη) στα επιμέρους εργατικά συμβούλια, αφού έχει ζητηθεί η γνώμη επιστημονικών συμβουλίων (στο βαθμό που ακόμα υπάρχει η επιτελική εργασία) και αφού παρθεί η απόφαση από τα κάτω προς τα πάνω και τούμπαλιν, αυτή πλέον έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Άρα αυτό είναι ο δ.σ.
    @ επίμονο
    Η τρικυμία συνεχίζεται…
    Συνεχίζεις να επαναλαμάνεις την έκφραση μισο-κράτος χωρείς να κατανοείς ουδόλως το περιεχόμενό της. Τί εννοείς ότι υπάρχει κυβέρνηση με καθολικό διακαίωμα; και από κάτω μας κοτσάρεις το εργαζόμενο σώμα! Όχι φίλε μου! Ο σοσιαλισμός δεν έχει αστικο-κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Τα όργανα εξουσίας είναι καθορισμένα σε παραγωγική βάση και όχι σε εδαφική ή καθολική! Ο ίδιος μηχανισμός του ελέγχου εκλέγει και την εξουσία του. Και με αυτή την έννοια δεν έχει καμία ουσία η (αστικής μοντεσκιέδικης έμπνευσης) διάκριση της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία. Το ίδιο εργαζόμενο σώμα θα νομοθετεί και θα εκτελεί. Και από το ίδιο θα απορέει και η ανακλητότητα και ο έλεγχος. Η δικαστική καθώς και η κατασταλτική διαδικασία της εργατικής εξουσίας είναι προφανώς λαϊκή και διαχωρισμένη, γιατί πολύ απλά αποτελεί το μηχανισμό ελέγχου του μισό-κράτους που λες…Υπακούει όμως και αυτή στα εργαζόμενα σώματα στα οποιά ανακαλούνται οι λαϊκοί δικαστές και πολιτοφύλακες. Προφανώς και δε θα πληρώνονται οι παραπάνω περισσότερο από το μέσο αναγκαίο χρόνο της προηγούμενης εργασίας τους και φυσικά για όσο διαρκεί η απόσπασή τους (για αυτούς που είναι αποσπασμένοι). Για αυτούς που δεν είναι αποσπασμένοι αλλά εργάζονται κανονικά(για όλους είναι ο στόχος, είπαμε εργαζόμενο σώμα) ισχύει η απολαβή της εργασίας τους. Αλλά είπαμε…όποιος κλίνει σε όλες τις πτώσεις το μισο-κράτος αλλά στο πίσω μέρος φαντάζεται κοινοβουλευτισμό αυτά γράφει.

  46. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Μαΐου 27, 2010 στις 12:46 μμ #

    εγω δεν καταλαβαινω γιατι ασχολιομαστε ακομα…

  47. a8lios Μαΐου 27, 2010 στις 12:48 μμ #

    Επίμονε, αποδεικνύεται πως δε ξέρεις και πολλά για τις εκλογικές διαδικασίες και τις διοικητικές δομές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.
    Ακόμα κι εγώ (που επίσης δεν είμαι και κανένας ειδικός και δεν έχω πλήρη άποψη) το διακρίνω αυτό.
    Ή αυτό ή ξέρεις και σκόπιμα διαστρεβλώνεις.

    Όπως και να ‘χει, δε πιστεύω πως έχει νόημα η συζήτηση μαζί σου. Γενικώς.
    Οπότε το μόνο που θα ήθελα να μου διευκρινίσεις είναι αν όλες αυτές οι θέσεις για το σοσιαλισμό του μέλλοντος και όλη η κριτική για το σοσιαλισμό του παρελθόντος που ανέπτυξες
    είναι δικές σου ή είναι οι επίσημες απόψεις του ΝΑΡ.

    Αυτά. Καλή συνέχεια.

  48. μπουμπη Μαΐου 27, 2010 στις 1:17 μμ #

    «Η κυβέρνηση συντρόφια μου, θα εκλέγεται και κανένα κόμμα δεν θα ‘ναι εκ θεού τοποθετημένο στο τιμόνι της χώρας for ever, όπως μας συνήθισε η ΕΣΣΔ και οι λοιπές χώρες του ανύπαρκτου…»

    @ επιμονε οπως ειπε και ο αθλιος οι γνωσεις σου για τις πρωην σοσιαλιστικες χωρες ειναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ

    Σε ολες σχεδον τις λαικες δημοκρατιες(εννοω αυτες που ηταν φιλικα προσκειμενες στην ΕΣΣΔ) υπηρχε πολυκομματικο συστημα!Εξαιρεση αποτελουσε η ουγγαρια.Πχ στη Ανατολικη γερμανια εκτος απο το ενιαιο σοσιαλιστικο κομμα,υπηρχαν μια σειρα και απο αλλα κομματα οπως το δημοκρατικο αγροτικο κομμα γερμανιας,εθνικο δημοκρατικο κομμα γερμανιας κλπ.Στην Πολωνια το πολωνικο εναιο εραγτικο κομμα ηταν σταθεερα σε κοινη δραση με το αγροτικο κομμα και το δημοκρατικο κομμα.
    Στην ΕΣΣΔ η πρωτη κυβερνηση(συμβουλιο επιτροπων του λαου) ηταν απο ΡΚΚ(Λενιν),τους αριστερους σοσιαλοεπαναστατες(με μια εξοχο προσωπο για αρχηγο την μαρια Σπυριδονοβα)και τους σοσιαλοδημοκρατες διεθνιστες(με αρχηγο τον Μαξιμ Γκορκγι).Σητ συνεχεια αυτες οι δυναμεις πρεπει να σταδιακα να συγχωνευτικαν με το ΡΚΚ οταν μετεξελιχθηκε σε ΚΚΕΣΣΔ.Και ομως παρο ολα αυτα οι ναρ,ΚΚΕ μ-λ,Μ-Λ κκε,ΕΚΚ μαζι με τα αστικα κομματα ενα απο τα πραγματα πυου συκοφαντουσαν σε αυτες τις χωρες ηταν η ελλειψη κομματικου πλουραρισμου!!!!!!!!!!!

    Και για να εχουμε και ενα καλο ερωτημα δηλαδη, Η ΚΟΥΒΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΕΠΕΙΔΗ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΚΚ ΚΑΙ Ο ΦΙΝΤΕΛ ΕΝΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ?..γιατι με τη λογικη του «κομματικου» πλουραρισμου αυτο βγαινει σαν συμπερασμα!!

  49. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 27, 2010 στις 1:36 μμ #

    Αντώνη, ποιός το λέει πως «τα όργανα εξουσίας είναι καθορισμένα ΜΟΝΟ σε παραγωγική βάση»; Και ειδικά στην ελλάδα; Η πείρα των χωρών της Λατινικής Αμερικής με τις λαϊκές συνελεύσεις των γειτονιών, τα εδαφικά Σοβιέτ στην επαναστατημένη Ρωσία το ’17 και δώθε δεν σου λένε τίποτα; Ή μήπως θεωρείς -τελείως οικονομίστικα- πως επειδή δόθηκε δικαίωμα ψήφου τη δεκαετία του ’30 στην ΕΣΣΔ (έστω και τυπικά μια και ήταν μονοκομματικό καθεστώς) στη βάση των εδαφικών Σοβιέτ, αυτό είταν και η βασική αιτία εκφυλισμού της ΕΣΣΔ;

    2. Εάν -σωστά- θεωρούμε πως η εργατική τάξη ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ, σε τάξη ικανή να διαχειρίζεται -χωρίς διαμεσολαβήσεις- την εξουσία της, τότε υπάρχουν δύο μόνο λύσεις:

    α. Να εκχωρήσουμε το δικαίωμα του «αποφασίζειν» σε ένα κόμμα, το οποίο εργολαβικά θα αναλάβει να μας πάει στον κομμουνισμό. Αυτό ακριβώς υποστηρίζει το ΚΚΕ. Ένα κόμμα, που θα έχει την κυβέρνηση (γιατί κυβέρνηση θα υπάρχει) είτε ΑΜΕΣΑ, είτε ΕΜΜΕΣΑ. Γιατί ξερετε, τα μεγάλα λόγια είναι πολύ εύκολα! Λέμε, λέμε για «εργατικό έλεγχο», για τον «πρωτοπόρο ρόλο της τάξης», για «καταπολέμηση της γραφειοκρατίας», αλλά ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ στο ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ, ΠΑΛΕΎΟΥΜΕ για το «πρωτοπόρο κόμμα που κρατά για τον εαυτό του τον καθοδηγητικό και οργανωτικό έλεγχο ΚΑΘΕ στοιχείου της ΔΟΜΗΣ της δικτατορίας του προλεταριάτου» αλλά και του «σοσιαλιστικού κράτους»….

    Συνεπώς, όταν μιλάμε για κατι πολύ σοβαρό όπως είναι η εξουσία, ο τόνος δεν πέφτει στον «εργατικό έλεγχο», αλλά στο «κόμμα που έχει την εξουσία»…

    β. Υπάρχει και ο δευτερος δρόμος, ο οποίος λέει χοντρικά τα εξής: Τα εργατικά συμβούλια στην παραγωγή και οι Λαϊκές Συνελεύσεις στις γειτονιές, είναι τα δύο κύτταρα της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας, με καθορισμένες αποφασιστικού χαρακτήρα αρμοδιότητες των συγκεκριμένων επιχειρήσεων ή/και κλάδων και περιοχών! Τα κόμματα που υπάρχουν και λειτουργούν ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, δρούν μεσα στους δύο πυλώνες της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας. Η κεντρική κυβέρνηση ΔΕΝ ταυτίζεται με τους δύο αυτούς πυλώνες, γιατί ακριβώς εδώ χρειαζεται να υπάρχει κεντρική εξουσία, η οποία θα εκλέγεται από το λαό με βάση το σοσιαλιστικό πολυκομματικό σύστημα, θα ελέγχεται από τα εργατικά συμβούλια και τις Λαϊκές Συνελεύσεις, αλλά ταυτόχρονα θα μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις σε κρίσιμα ζητήματα που δεν επιδέχονται καθυστερήσεις, για τις οποίες θα κριθεί και θα λογοδοτήσει!

    Ακριβώς για να υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες (όσες μπορεί να υπάρξουν…), από πολιτικές αυθαιρεσίες, γραφειοκρατία κλπ, θα υπάρχει το Σοσιαλιστικό Σύνταγμα.

    Αθλιε, γνωρίζω αρκετά για το πολιτικό σύστημα στις ανατολικές χώρες… Γνωρίζω ακομα, πως υπήρχε ένα συστημα «πολυκομματικών» εκλογών… Για να δεις όμως τη διαφορά ανάμεσα στον «τυπικό» και τον «ουσιαστικό» χαρακτήρα μιας δομής ή μιας έννοιας, αρκεί να σου πω, πως αυτό το «πολυκομματικό» σύστημα, προϋπέθετε την αναγνώριση πολιτικά και νομικά, της υπεροχής και του καθοδηγητικού ρόλου του εκάστοτε ΚΚ από τα υπόλοιπα κόμματα..
    Επίσης και μέσα στα σοβιέτ που τα επικαλούμαστε όλοι, η εργατική τάξη, συμμετείχε υπό τον όρο να έχει αναγνωρίσει την υπεροχή/καθοδηγητικό ρόλο του ΚΚ.. Ε, μετά μην αναρωτιόμαστε γιατί η εργατική τάξη και ο λαός βαθμιαία μαράζωσε και αποπολιτικοποιήθηκε….

    Επίσης Αθλιε, δεν έχει νόημα να σου πω εάν οι απόψεις μου απηχούν την άποψη του ΝΑΡ (που την απηχούν)… Το βασικό είναι -και αυτό καταθέτω- πως η σοσιαλιστική οικοδόμηση του μέλλοντος, προϋποθέτει γερή αυτοκριτική για το παρελθόν…

  50. a8lios Μαΐου 27, 2010 στις 1:45 μμ #

    «Επίσης Αθλιε, δεν έχει νόημα να σου πω εάν οι απόψεις μου απηχούν την άποψη του ΝΑΡ (που την απηχούν)… »

    Όλες;

  51. μπουμπη Μαΐου 27, 2010 στις 1:56 μμ #

    επιμονη …

    «αρκεί να σου πω, πως αυτό το “πολυκομματικό” σύστημα, προϋπέθετε την αναγνώριση πολιτικά και νομικά, της υπεροχής και του καθοδηγητικού ρόλου του εκάστοτε ΚΚ από τα υπόλοιπα κόμματα..»

    Οπως στις καπιταλιστικες χωρες υπηρχαν χιλιαδες περιορισμοι ,απαγορευσεις και ποινικοποιησεις στα ΚΚ,ΕΤΣΙ και στις χωρες της σοσιαλιστικης οικοδομησης υπηρχαν αντιστοιχα περιορισμοι και απογαρευσεις για τους εχθρους του σοσιαλισμου.Που βρισκεις το παραλογο??..Τελικα δεν μας ειπε η Κουβα ειναι αντιδημοκρατικη,οπως ισχυριοζνται οι αστοι??

  52. Αντώνης Μαΐου 27, 2010 στις 1:57 μμ #

    Να λοιπόν τί μάθαμε για την πολιτική πρόταση του ΝΑΡ:
    Ζήτω λοιπόν η κοινοβουλευτική δημοκρατία! Επαγγελματίες πολιτικοί πάνω και έξω από την παραγωγή που θα έχουν τη βάση τους σε κόμματα πρωταρχικά και δευτερευόντος στα εργατικά συμβούλια (ή όπως αλλιώς θα λέγονται τα όργανα της λαϊκής εξουσίας)! Και αυτό θα είναι ΕΡΓΑΤΙΚΗ δημοκρατία!
    Μάθαμε επίσης ότι το να είναι οργανωμένη η εργατική εξουσία σε παραγωγική βάση είναι οικονομισμός! Και επομένως η κομμουνιστική προοπτική των ελεύθερα συνεταιριζόμενων ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ μάλλον είναι οικονομίστικη προοπτική! Ζήτω το παλλαϊκό κράτος λοιπόν! Ο Μπρέζνιεφ τώρα δικαιώνεται!
    Είσαι και διαστρευλωτής! Το πρόγραμμα λέει ότι ο καθοδηγητικός ρόλος του κόμματος έχει ΣΧΕΣΗ και όχι έλεγχο με κάθε δομή της δικτατορίας του προλεταριάτου. Που είναι ακριβώς το αποπάνω. Δεν είναι ένα κόμμα από τα έξω και από τα πάνω όπως θες εσύ και το ΝΑΡ. Και ακριβώς από κάτω λέει ότι σε αυτές τις δομές θα πρέπει να ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ο πρωτοπόρος ρόλος του…Αλλά που…

  53. Αντώνης Μαΐου 27, 2010 στις 2:04 μμ #

    Είδαμε λοιπόν πώς τα εργατικά συμβούλια από όργανα ΕΞΟΥΣΙΑΣ υποβιβάζονται αυτομάτως σε όργανα ΕΛΕΓΧΟΥ της κεντρικής κοινοβουλευτικής εξουσίας! Σα να λέμε ΠΑΣΟΚ του 80!

  54. Αντώνης Μαΐου 27, 2010 στις 2:09 μμ #

    Αιρετότητα και ανακλητότητα! Όπως έλεγε και ο Λενιν. Πώς θα γίνεται αυτό; μα με εκλογές κάθε…τέσσερα χρόνια! Όπως ακριβώς και τώρα!

  55. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 27, 2010 στις 2:14 μμ #

    Όχι συντρόφια μου…

    1. Το γεγονός πως η καπιταλιστική ιδιοκτησία θα έχει απαλλοτριωθεί και θα την διαχειρίζεται η εργατική ταξη με τα όργανά εξουσίας της, σας μυρίζει κοινοβουλευτισμό;; αμάν κακόμοιρε Μαρξ…

    2. «Όπως η αστική δημοκρατία καταπιέζει έτσι και η εργατική δημοκρατία θα καταπιέζει τους εχθρούς της»! Σωστό, αλλά έχει τεράστια σημασία ΠΟΙΟΥΣ θα θεωρεί η εργατική δημοκρατία «εχθρούς»… Σύμμφωνα με εσάς φίλοι μου, «εχθρός» θα είναι όποιος δεν αποδέχεται τον «καθοδηγητικό ρόλο του κόμματος»… Δηλαδή όλοι οι άλλοι… Σύμφωνα με αυτά που γράφω, εχθρός θα λογιέται, όποιος, ΕΝΟΠΛΑ αμφισβητεί το καθεστώς μας, το Σοσιαλιστικό Σύνταγμα κλπ.. Είναι και αυτό κοινοβουλευτισμός;;

    Μη μετατρέπετε τον υποκειμενισμό σας, σε θέση της μελλοντικής επαναστατημένης κοινωνίας!

    3. Το πολιτικό σύστημα της συναρθρωσης των εργατικών συμβουλίων και των εδαφικών Λαϊκών Συνελεύσεων μέχρι το κεντρικό επίπεδο της Εθνοσυνέλευσης η οποία θα έχει το νομοθετικό ρόλο και θα προκύπτει από γενικές εκλογές με όσα κόμματα δρουν στο πλαίσιο του σοσιαλιστικού συντάγματος είναι «κοινοβουλευτισμός»;;; Ωιμέ…

    4. Αντώνη μ, δεν πρόσεξες αυτό που έγραψα «πως τα μέλη των τριών ΔΙΑΚΡΙΤΩΝ εξουσιών θα αμοίβονται, θα έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με αυτά του μέσου εργάτη»;

  56. a8lios Μαΐου 27, 2010 στις 2:21 μμ #

    “Επίσης Αθλιε, δεν έχει νόημα να σου πω εάν οι απόψεις μου απηχούν την άποψη του ΝΑΡ (που την απηχούν)… ”

    Όλες;

  57. Αντώνης Μαΐου 27, 2010 στις 2:27 μμ #

    Ρε είσαι ηλίθιος ή το παίζεις (με μεγάλη επιτυχία ομολογουμένως);
    Κοινοβουλευτισμός είναι όταν το σώμα που νομοθετεί διακριτά από την εκτελεστική εξουσία εκλέγεται στη βάση του καθολικού δικαιώματος και όχι από τις δομές της λαϊκής εξουσίας με ανάδειξη-ανάθεση. Το έπιασες; Απάντα ρε: ΠΟΥ θα ανακαλούνται αυτοί της κεντρικής κυβέρνησης αφού αυτή όπως είπες ΔΕΝ θα έχει καμία σχέση με τους πυλώνες των εργατικών συμβουλίων;
    «Το πολιτικό σύστημα της συναρθρωσης των εργατικών συμβουλίων και των εδαφικών Λαϊκών Συνελεύσεων μέχρι το κεντρικό επίπεδο της Εθνοσυνέλευσης η οποία θα έχει το νομοθετικό ρόλο και θα προκύπτει από γενικές εκλογές με όσα κόμματα δρουν στο πλαίσιο του σοσιαλιστικού συντάγματος είναι “κοινοβουλευτισμός”;;; Ωιμέ…»
    Ακριβώς αυτό που περιγράφεις είναι κοινοβουλευτισμός. Γιατί η κυβέρνηση δίνει λόγο με βάση την εκλογή της και στο εκλογικό σώμα που την ανέδειξε…δηλαδή σε όλο τον «αφηρημένο» λαό. Δεν προτοτυπείς. Τα έλεγε και ο Μπρέζνιεφ αυτά!
    Σκέψου ότι άμα στη θέση των εργατικών συμβουλίων βάλεις τη λέξη υπηρεσιακά συμβούλια, στη λέξη εδαφικών συνελέυσεων τους…δήμους και στη λέξη σοσιαλιστικού συντάγματος το αστικού έχεις περιγράψει επαρκώς αυτό που ζούμε…
    Και όταν λες ότι η καπιταλιστική ιδιοκτησία έχει απαλοτριωθεί εννοείς ότι στο σοσιαλισμό θα είμαστε όλοι εργάτες; Δηλαδή με την επανάσταση θα εξαφανιστούν όλες οι αντιθέσεις; και η χειρωνακτική-πνευματική και η πόλη χωριού και η επιτελική-εκτελεστική; δε θα έχουμε στρώμα διανόησης; θα δουλέυουν όλοι 100%; δε θα έχουμε μεσαίους (τουλάχιστον στην αρχή); όλοι αυτοί «λαός». Εμ άμα σου λέω ότι τα έχει πεί ο Μπρέζνιεφ…

  58. μπουμπη Μαΐου 27, 2010 στις 2:39 μμ #

    . “Όπως η αστική δημοκρατία καταπιέζει έτσι και η εργατική δημοκρατία θα καταπιέζει τους εχθρούς της”! Σωστό, αλλά έχει τεράστια σημασία ΠΟΙΟΥΣ θα θεωρεί η εργατική δημοκρατία “εχθρούς”… Σύμμφωνα με εσάς φίλοι μου, “εχθρός” θα είναι όποιος δεν αποδέχεται τον “καθοδηγητικό ρόλο του κόμματος”… Δηλαδή όλοι οι άλλοι…»

    ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΟΔΗΓΙΤΚΟ ΡΟΛΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ-ΛΕΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!!!!!!!!!

    «Σύμφωνα με αυτά που γράφω, εχθρός θα λογιέται, όποιος, ΕΝΟΠΛΑ αμφισβητεί το καθεστώς μας, το Σοσιαλιστικό Σύνταγμα κλπ.. Είναι και αυτό κοινοβουλευτισμός;;»

    Ενοπλα?…μονο ενοπλα??…συγνωμη δηλαδη η ΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΘΑ ΜΠΟΡΙΖΕΙ ΝΑ ΑΛΩΝΙΖΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ????????….και να μπορει να εκτοξευει τονους ΣΥΚΟΦΑΤΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΧΟΛΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ???????…….καταλαβα ειτε με σοσιαλισμο ειτε με καπιταλισμο απο τον πρετεντερη και την Ελευθεροτυπια δεν γλιτωνουμε………..παει την χασαμε την επανασταση πατριωτη……..

  59. μπουμπη Μαΐου 27, 2010 στις 2:45 μμ #

    Τελικα η Κουβα που κυβερνιεται απο ενα κομμα το κκκ ειναι αντιδημοκρατικη και σταλινικη?…Και ο Καστρο ειναι ενας δικτατορας?

  60. Μέλιτον Καντάρια Μαΐου 27, 2010 στις 2:50 μμ #

    …και ο Αντωνης επιμενει!
    Βρε ανθρωπε θα σταματησει να σου απανταει (παντα με τα κοινοβουλευτικα συννεφακια του προμοταρισμενα σαν επαναστατικη θεωρια) μονο οταν του πεις οτι θα φυγεις απο εκει που ανηκεις.

    Τοτε να εισαι σιγουρος πως θα ησυχασει και θα νιωθει περηφανος που τα καταφερε να σου πρηξει τα αρ!@#@.

    Μεχρι τοτε, γερο στομαχι, γερο στομαχι..

  61. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 27, 2010 στις 3:21 μμ #

    Ρε σεις, διαβάστε κατ’ αρχήν τη θέση του κόμματός σας…

    Θέτε ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ και καλείτε -και σωστά- την εργατική τάξη ΣΕ ΣΥΜΜΑΧΙΑ με τα ΜΕΣΑΙΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ (αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες, ΕΒΕ κλπ), με στόχο την λαϊκή εξουσία (δηλ το σοσιαλισμό όπως σας λέει η Αλέκα με τις ομιλίες της), και όταν θα οικοδομούμε αυτή τη νέα κοινωνία, τότε θα τους αφαιρέσετε το δικαίωμα…ψηφου;; τους θέτε σημερα (με τα χίλια μύρια κολληματα και κουσούρια-μικροαστοί γαρ) και αυριο που θα έχουν αρχίσει να αλλάζουν τη συνειδησή τους και να εξαφανίζονται θα …τους πείτε «α, όχι, εσείς είστε πολιτες β’ κατηγορίας»;;

    Και μετά μου λέει ο Αντώνης πως αυτό ΔΕΝ είναι οικονομισμός και εργατισμός;; Και λίγα σου είπα Αντώνη!

    2. Αντώνη, εσύ βλέπεις ξεκομμένα -στην ουσία τους- τη βάση από το εποικοδόμημα! Εγώ σου γράφω πως στην οικονομία τα μέσα παραγωγής τα κατέχουν και τα διαχειρίζονται οι εργάτες μέσω των εργατικών συμβουλίων και -ταυτόχρονα- στο εποικοδόμημα όλη τη συλλογιστική που ανέπτυξα και που πατά στον μαρξισμό, και συ, ξεχνάς το ΠΟΙΟΣ κατέχει τα μέσα παραγωγής -άρα και ΠΩΣ επικαθορίζεται το πολιτικό σύστημα από αυτό-, κάνεις ένα άλμα, και με κατηγορείς για…κοινοβουλευτισμό! Ξεχνώντας, πως ο κοινοβουλευτισμός, είναι ένα απο τα πολιτικά συστήματα, του καπιταλισμού….

    Το πολιτικό σύστημα Αντώνη, είναι ένα εργαλείο για κάθε κοινωνικοοικονομικό σύστημα! Ερχεται, να παγιώσει την ηγεμονία αυτού του συγκεκριμένου κοινωνικοοικονομικού συστήματος, να πραγματώσει κοινωνικές συμμαχίες προς όφελός του, να το διαιωνήσει εν τέλει…

    Ε, και το πολιτικό σύστημα της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας, ΑΥΤΟΝ ακριβώς τον ρόλο θα παίξει! Και εκτιμώ, πως το ΚΚΕ με την αντίληψή του για αυτό ακριβώς το πολιτικό σύστημα της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας, έχει ΛΑΘΟΣ! Και μας ξαναγυρίζει με μαθηματική ακρίβεια, σε προηγούμενα ταξικά κοινωνικά συστήματα! Γιατί;;

    Μα γιατί, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, θα αναπαραχθεί το νέο κυρίαρχο ταξικά στρώμα… Γιατί ακριβώς σε συνθηκες μονοκομματισμού και με την εργατική τάξη ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, βρίσκει πρόσφορο έδαφος, η νέα γραφειοκρατία να αναπτυχθεί κα να ηγεμονεύσει! Και δεν πα να λές ό,τι θες για εργατικό έλεγχο, στην πράξη, με το ρόλο που -εκ προοιμίου επιφυλασσει το ΚΚΕ για τον εαυτό του-, όλα τα περί εργατικού ελέγχου, θα έχουν καταργηθεί στη πράξη!

    Τωρα, μπούμπη, αν είναι η τσακισμένη αστική μας τάξη, το μόνο που θα κανει είναι «να εκτοξεύει τόνους λάσπη και χολή εναντίον του σοσιαλισμού», ε, νομίζω πως μπορούμε να δείξουμε λίγη μεγαλοψυχία έτσι;;

    όσον αφορά την Κούβα, την υπερασπιζόμαστε άνευ όρων, αλλά δεν θα είναι αυτή το πρότυπο του μέλλοντος, και το ξέρουν και οι ίδιοι αυτό..

  62. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Μαΐου 27, 2010 στις 3:33 μμ #

    ΚΑΛΑ επιμονε οσο μας πληγωνεις τοσο μας πορωνεις!! παιζεις τον μαρξισμο λενινισμο στα δακτυλα!!! απο διαλεκτικη σκιζεις και το ατου σου ειναι ο ιδεαλισμος (ε συγνωμη υλισμος)!!! τι να σου πουμε κα<ι μεις οι κολλημενοι κκεδες να σαι καλα που μας ανοιγεις τα ματια. Θα παω αυριο να τους τα πω χυμα και τσουβαλατα!!! Με απεγκλωβισες! Ειμαι μια ελευθερη προτρελαρια!!!! Ναιιιιιι!!! FREEDOM!!! ολοι μαζι και ο καθενας χωρια, ενοτητα και διασπαση, βουνο κ<αι θαλασσα, τζουλια και ντουβλη, θεση αντιθεση συνθεση γιουχουυυυυ!!!

  63. Y Μαΐου 27, 2010 στις 3:35 μμ #

    H συζήτηση είναι πάρα πολύ πλούσια και σημαντική.
    Πιάνεται ένα καίριο θέμα που δεν έχει αναλυθεί αρκετά και που σήμερα είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ.
    Άμα δε καταφέρουμε να αποσαφηνίσουμε αυτά τα πράγματα τη βάψαμε και η συζήτηση εδώ συμβάλει στην αποσαφήνισή τους.

    Έχω κάνει σημειώσεις. Θα γράψω το βράδυ.

  64. ανωνυμος Μαΐου 27, 2010 στις 4:15 μμ #

    @Σε όσους με σχολίασαν, πριν από καιρό
    Απάντησε το xamogelo, στο σχόλιο 25.
    Η ελληνική λέξη «δημοκρατία» έχει σαφή ετυμολογία.
    Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, και ο τελευταίος πολίτης βλέπει πως αυτό που ζει ΔΕΝ είναι δημοκρατία.
    Κι αυτό το βλέπει , κοιτώντας την πραγματικότητα και όχι την πραγματικότητα, μέσω θεωριών.
    Ο απλός και «αδιάβαστος» πολίτης βλέπει πως ο εχθρός έχει όνομα και λέγεται Οικονομική Ολιγαρχία και το καθεστώς είναι Ολιγαρχικό και ουχί δημοκρατία.

    Και ο «δεξιός» ή «αριστερός» πολίτης που σήμερα πλήττεται άγρια και ελπίδα δεν βλέπει από το υπάρχον «μη δημοκρατικό» πολιτικο-κομματικό σύστημα.
    Ζητά, λοιπόν, κάτι τόσο απλό, όπως παλιά ήταν το «εθνικοαπελευθερωτικό» ή το «αντιδικτατορικό»:
    Ζητά αντιολιγαρχικό – δημοκρατικό μέτωπο.
    Κάτι που να ενώνει, όπως τα παλιά πράγματα.
    Και κάποιοι με τις εμμονές τους , επιμένουν να αναπαράγουν αντιθέσεις άνευ νοήματος. Και αυτό αντικειμενικά υπηρετεί τη συντήρηση του καθεστώτος.
    Η δημοκρατία είναι σύστημα αξιών, θεσμών και πράξεων, που έχουν σαν αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα τον άνθρωπο.
    Τίποτα λιγότερο.
    Δημοκρατία, που κατέχει το δικαίωμα διαχείρισης του χρήματος, δεν φοβάται την «ιδιοκτησία», όπως δεν φοβάται το «κεφάλαιο». Καμμία επιρροή δεν μπορούν να ασκήσουν αυτά τα δύο, όταν η δημοκρατία είναι κατοχυρωμένη, με θεσμούς που δεν επιτρέπουν στον «αντιπρόσωπο» να προδίδει το όλον.
    Όπως, κανένα νόημα δεν έχει η συζήτηση για αστική ή εργατική «δημοκρατία», γιατί απλούστατα αυτά τα επίθετα δεν συνιστούν δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά κάτι άλλο, ιδιαίτερα ολγιαρχικό και πολύ αυταρχικό. Το ζήσαμε.
    Είναι πολύ εύκολο στη δημοκρατία να επιβάλλει τους όρους του ανθρώπου. Θέληση, φαντασία, παιδεία, απόφαση. Αυτά λείπουν.

  65. μπουμπη Μαΐου 27, 2010 στις 4:50 μμ #

    «Τωρα, μπούμπη, αν είναι η τσακισμένη αστική μας τάξη, το μόνο που θα κανει είναι “να εκτοξεύει τόνους λάσπη και χολή εναντίον του σοσιαλισμού”, ε, νομίζω πως μπορούμε να δείξουμε λίγη μεγαλοψυχία έτσι;;

    Α…καλα …..τρικυμια εν κρανιω…εστω οτι η αστικη ταξη ειναι «τσακιμενη» μα οταν της αφηνεις το περιθωριο να κανει τη δικη της προπαγανδα της επιτρεπει να σου υπονομευει την σοσιλιστικη οικοδομηση!…Στο βιβλιο του Τζων Ριτν»οι δεκα μερες που συγκλονισαν τον κοσμο» αναφερει αποσπαματα απο τις ομιλιες του Λενιν που αιτιολογει ΓΙΑΤΙ πρεπει να απαγορευτει ο αστικος τυπος!..

    «όσον αφορά την Κούβα, την υπερασπιζόμαστε άνευ όρων, αλλά δεν θα είναι αυτή το πρότυπο του μέλλοντος, και το ξέρουν και οι ίδιοι αυτό..»

    Σε τι επιπεδο? Οικονομικο η πολιτικο?Στο οικονομικο επιπεδο με δεδομενα τις δυνατοτητες που της δινει η παραγωγικη της βαση και με δεδομενα τον οικονομικο αποκλεισμο της απο τις ΗΠΑ,δεν χωραει αμφιβολια οτι τα εχει καταφερει περιφημα ωστε να εχει ο λαος της ενα επιπεδο πολυ καλυτερο τοσο απο αυτο που ειχε παλλαιωτερα οσο και απο τις χωρες της υπολοιπης λατινικης αμερικης…..

    Τωρα για το πολιτικο επιπεδο της σου θυμιζω οτι αν και δεν υπαρχει αλλο κομμα να κυβερναει εκτος απο το ΚΚΚουβας σου υπενθυμιζω οτι εχει και πολλα ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ οργανα οπως πχ οι επιτροπες για την υπερασπιση της επαναστασης(συμμετεχουν η συντριπτικη πλειοψηφια των ενηλικων κουβανων ) τα ταξικα της συνδικατα(συμμετεχει το 90 % των κουβανων)και τις τοπικες κοινοτητες, οπου ειναι ιδιατερα ενεργες(μαλιστα στις εκλογες ειναι ιδιαιτερα μαζικες).Βλεπεις λοιπον πως με την ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ οργανωση πως μπορει να κυβερνηθει ενα μια χωρα της σοσιαλιστικης οικοδομησης ΧΩΡΙΣ να χρειαζεται ΚΑΝΕΝΑΣ κομματικος πολυραρισμος??

  66. μπουμπη Μαΐου 27, 2010 στις 4:53 μμ #

    κομματικος πλουραρισμος ….ηθελα να γραψω…

  67. λαθραναγνώστης Μαΐου 27, 2010 στις 4:53 μμ #

    @Ανώνυμος.
    Νομίζω ότι βλέπεις τα πράγματα με ιδεαλιστικό και αθώο τρόπο.
    «Είναι πολύ εύκολο στη δημοκρατία να επιβάλλει τους όρους του ανθρώπου. Θέληση, φαντασία, παιδεία, απόφαση. Αυτά λείπουν.»
    Ξέχασες μια μαγική λέξη που είναι και ταυτόχρονα απαραίτητη προϋπόθεση επιβολής όρων.
    Ισχύς. Κανένας μηχανισμός όσο τέλεια σχεδίαση κι αν έχει δεν λειτουργεί χωρίς να του παρέχεται ισχύς. Και οι ανθρώπινες κοινωνίες μηχανισμοί είναι.
    Όποιος κατέχει την ισχύ, μπορεί και επιβάλλει τρόπυς και όρους λειτουργίας.
    Όταν την ισχύ την έχει το κεφάλαιο, αυτό επιβάλλει τους όρους λειτουργίας της δημοκρατίας και την αλλοιώνει κατά το συμφέρον του, εκφυλίζοντάς την προς ολιγαρχία.
    Όταν την ισχύ την έχει ο λαός, τότε ο λαός επιβάλλει τους όρους λειτουργίας της (λαϊκής) δημοκρατίας.
    Πηγή ισχύος στην ανθρώπινη κοινωνία είναι η παραγωγή και ισχύ έχει αυτός που κατέχει τα μέσα παραγωγής και κατ επέκταση και την παραγωγή την ίδια.

  68. Αντώνης Μαΐου 28, 2010 στις 9:10 πμ #

    Λοιπόν επειδή ψιλοκουράστηκα να μιλάω με αντιδραστικούς που επεδύουν στο μανδύα του Μαρξ δίνω μια παραπομπή από το έργο του Λενιν «Κρατος και Επανάσταση» κεφάλαιο 3 σημείο 3 με τίτλο «η κατάργηση του κοινοβουλευτισμού» που ξεκινάει με την παράθεση του Μαρξ από την παρισινή κομμούνα: «The Commune,» Marx wrote, «was to be a working, not a parliamentary, body, executive and legislative at the same time….

    «Instead of deciding once in three or six years which member of the ruling class was to represent and repress [ver- and zertreten] the people in parliament, universal suffrage was to serve the people constituted in communes, as individual suffrage serves every other employer in the search for workers, foremen and accountants for his business.»

    http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1917/staterev/ch03.htm#s3

  69. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 28, 2010 στις 10:59 πμ #

    Αντώνη είσαι ηλίθιος και πορωμένος…

    Καταλαβαίνεις, τώρα, γιατί σου μιλάω για εργατική δημοκρατία και όχι για δικτατορία του κόμματός σου χαζούλη μου;; Γιατί αν σήμερα με λές αντιδραστικό, (που δεν τρέχει και κάτι, όλοι έχουν δικαίωμα στη λάσπη, ακόμα και συ), αύριο, εάν έχει πάρει νταβατζίδικα το ΚΚΕ την εξουσία, θα μας βγάλεις εχθρούς του λαού, και κατευθείαν στο απόσπασμα…

    μπούμπη, τα στοιχεία του στυλ: 28.000.000 μέλη το δοξασμένο ΚΚΣΕ, 90% ο Τσαουσέσκου, το ΕΣΚΓ (SED), ο Χότζα, στις «εκλογές», 90% των εργατών της Κίνας οργανωμένο στα κρατικά συνδικάτα, είναι βλακείες και φούμαρα!

    Ειδικά για τα καθεστώτα του ανύπαρκτου σοσιαλισμού (πλήν της Κίνας, του Βιετνάμ όπου με ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ του ΚΚ οικοδομείται καπιταλισμός), τα στοιχεία αυτά δεν έπαιξαν κανένα ρόλο! Δε πα να’χε ο Τσαουσέσκου το 50% των Ρουμάνων στο ΚΚ, κατέρρευσε σε μια νύχτα και καείς δεν βρέθηκε να τον υπερασπίσει…

  70. Μέλιτον Καντάρια Μαΐου 28, 2010 στις 11:03 πμ #

    Εισαι ενας επιμονος καμουφλαρισμενος ΠΑΣΟΚος με αριστερη υστερια, αντι-ΚΚΕ εκδοχης.
    Μπραβο θα σου δωσουμε το παρασημο.
    Ασε που επειδη θες παντα να εχεις τον τελευταιο λογο γινεσαι πιο γραφικος και απο τον Αδωνη…

  71. Αντώνης Μαΐου 28, 2010 στις 11:12 πμ #

    Ρε καραγκιόζη επίμονε…
    Μια ιντερνετικη περσονα εισαι. Που θες να ξερω εγω αν και ποια ειναι η δραση σου εξω; απο αυτα που γραφεις σε κρινω…
    Τα ερωτηματα ειναι αμειλικτα λοιπον.
    1. Θα ειναι η οχι το ανωτερο σωμα εργαζομενο, κορυφη των συμβουλιων με ανακλητοτητα; ναι η ου;
    2. Θα ειναι χωρισμενες η νομοθετικη απο την εκτελεστικη; ναι η ου
    3. Θα ειναι καθολικο το δικαιωμα «καθε τρια η εξι χρονια» η θα εκπορευεται απο την αμεση εκπροσωπηση των εργατικων συμβουλιων (communes);
    Απο το πως απαντας αυτα φενεται η αντιδραστικοτητα η οχι. Οχι επειδη μας κοπανησες και ενα ΝΑΡ να σε πουμε και προοδευτικο…Ασε που αμφιβαλλω αν αυτες ειναι οι πληρεις θεσεις του ΝΑΡ…

  72. Αντώνης Μαΐου 28, 2010 στις 11:18 πμ #

    Και ξερεις γιατι αλλο εισαι αντιδραστικοτατος; γιατι αναπαραγεις ολη την αστικη προπαγανδα. επιμενεις (sic) να αποκαλεις το σοσιαλισμο που γνωρισαμε ανυπαρκτο, κανεις ευθεια αντιπαραβολη υπονοωντας οτι το ΚΚΕ θα παρει «νταβατζιδικα» την εξουσια (αραγε οι μπολσεβικοι «νταβατζιδικα» την πηραν; ο Σταλιν φταιει παλι που ηταν μονοκομματικο το καθεστως απο το τελος του 1919;) και οτι εν ολιγοις το ΚΚΕ μαλλον προς σοσιαλφασιστες σου κανει παρα προς ταξικο εργατικο κομμα. Αν ολα αυτα τα πιστευεις (και μαζι σου το ΝΑΡ που το απευχομαι) τοτε γιατι προτεινεις κοινη δραση;

  73. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 28, 2010 στις 12:05 μμ #

    Ρε ηλίθιε Αντώνη ούτε εγώ σε ξέρω, και ούτε με ξέρεις και άρχισες τους χαρακτηρισμούς….

    1. Είτε σ’αρέσει είτε όχι, το ανώτατο σώμα (εθνοσυνέλευση) θα είναι αιρετό και ανακλητό αλλά με ΜΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ! Το πολιτικό σύστημα ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΥΠΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ! Νταβατζιλίκια από το ΚΚΕ στο όνομα του «σοσιαλισμού» ή της εργατικής τάξης, ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!

    2. Οι μπολσεβίκοι αγόρι μου γιατί είσαι άσχετος όχι μόνο με τη διαλεκτική αλλά και με την ιστορία, ΔΕΝ θέλαν επ’ ουδενί αρχικά μονοκομματικό καθεστώς! Σύρθηκαν σε αυτή την επιλογή, όταν όλα τα άλλα κόμματα τους εγκατέλειψαν! Λοιπόν, άσε τις λάσπες, γιατί και κομμουνιστής είμαι και από μαρξισμό κατέχω….

    3. Μπα δεν κατάλαβα;; Οποιος κομμουνιστής θεωρεί πως οι χώρες του ανατολικού μπλοκ ΔΕΝ οικοδόμησαν σοσιαλισμό, είναι αντιδραστικός;; Εγκολπώνει την προπαγάνδα των αστών;; Τι λές ωρέ πυροβολημένε;;

    Οι αστοί αγοράκι μου, ΒΡΗΚΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΑΝ! Το ΚΚΣΕ με την πολιτική του τους έδωσε επιχειρήματα! Είτε με το μονοκομματικό καθεστώς και την δικτατορία της γραφειοκρατίας, είτε με το ξεπάστρεμα όλης σχεδόν της ΚΕ των μπολσεβίκων πριν το ’17, με την ανάδειξη του αντικαλλιτεχνικού «σοσιαλιστικού ρεαλισμού» σαν την…υπέρτατη προλεταριακή (θεός φυλάξοι!) τέχνη και το ξεπάστρεμα της ρώσικης προτωπορίας, με την εξόντωση όποιας ΚΕ «αδελφού Κόμματος» δεν ήταν αρεστή στην κάθε φορά νέα ηγεσία του ΚΚΣΕ (είναι τυχαίο πως η άνοδος και η πτώση του Ζαχαριάδη συμπίπτει με την άνοδο και την πτώση του Στάλιν; είναι τυχαίο πως η άνοδος και η πτώση του Κολιγιάννη συμπίπτει με την άνοδο και την πτώση του Χρουστσόφ);

    4. Κοινη δράση προτείνω/ουμε γιατί πέρα από τις βαθύτατες διαφορές, υπάρχουν πολλά που μας ενώνουν. Και γιατί στην ενότητα και τη διαπάλη βρίσκεται το μέλλον.

  74. Αντώνης Μαΐου 28, 2010 στις 12:19 μμ #

    Θα παραβώ ενα κανόνα που γενικά έχω…
    Άντε γαμήσου ρε μαλάκα επίμονε που θα μας πεις και ηλιθιους.
    1. Για να είναι αιρετο και ανακλητο πα να πει, αστοιχειωτε, ότι θα το ανακαλει καποιο κατωτερο σωμα. Αρα οι παπαριες περι γενικου καθολικου που μας ελεγες πηγαν περιπατο…
    2. Ειπα εγω πουθενα οτι θελω μονοκομματικο σοσιαλισμο; απλα ειπα οτι οσο αντιδιαλεκτικο ειναι να λες απο ΘΕΣΗ ΑΡΧΗΣ για μονοκομματικο τοσο αντιδιαλεκτικο ειναι απο ΘΕΜΑ ΑΡΧΗΣ και το πολυκομματικο. Το παραδειγμα των μπολσεβικων ειναι χαρακτηριστικο. Δεν ηθελαν αλλα εξαναγκαστηκαν στη λυση της μονοκομματικοτητας. Αρα δεν ειναι ζητημα αρχης. Ειναι ζητημα ταξικης παλης.
    3. Ναι ρε φιλε. Αντιδραστικος ειναι οταν δε μας λεει τι ηταν. Η αναιρεση ειναι το αντιθετο της καταφασης. Τι ηταν λοιπον;
    4. Αμα δεν καταλαβαινεις διαλεκτικα τα ζητηματα τοτε δε σου φταιω εγω. Προφανως και οι επιλογες του ΚΚΣΕ ειχαν αντικτυπο στα αδελφα κομματα. Και σωστες ειναι οι αιτιασεις για το Ζαχαριαδη. Αμα ομως αντιλαμβανεσαι την ιστορια και την πολιτικη με ορους του 2010 που ξερουμε οτι η μη επεμβαση στα εσωτερικα των αδερφων κομματων ή η αλλωτε η ενεργητικη επεμβαση ειχε σωστα και λαθος αποτελεσματα και το μεταφερουμε μεταφυσικα στο 2010 και λεμε απο εξω «να οι μαλακες τι καναν τοτε» με τη διαλεκτικη εχεις παρει διαζυγιο…Δεν ειναι λοιπον θεμα «αρεσκειας» της οποιας ΚΕ αλλα θεμα πολιτικων συσχετισμων και ρευματων.
    5. Για τη μπαρουφα που μας αμολησες περι διαχωρισμενης εκτελεστικης-νομοθετικης γαργαρα…
    6. Για το καθολικο δικαιωμα ψηφου εξω και ενδιαμεσα απο τα συμβουλια γαργαρα…

  75. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 28, 2010 στις 12:48 μμ #

    Τι λές ωρέ Αντονιό μ;;

    1. «Αιρετό» θα πει «εκλέξιμο» και όχι διοριστέο φωστήρα μου…. «Ανακλητό» θα πει πως κάποιο κατώτερο σώμα, το «ανακαλει»..

    Όταν λοιπόν λέμε πως η Εθνοσυνέλευση θα είναι «αιρετή» και «ανακλητή» σημαίνει α. Πως θα εκλέγεται (και εδώ κολλάει το ΓΕΝΙΚΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ και β. Πως ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ, έχει δικαίωμα το κατώτερο σώμα (πχ μια εδαφική Λαϊκή Συνέλευση ή ένα εργοστασιακό συμβούλιο, ή γενικά το εκλογικό σώμα των δύο αυτών πυλώνων της εργατικής εξουσίας) να ΑΝΑΚΑΛΕΣΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΝΑ Ή/ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ! Αυτό σημαίνει «αιρετό» και «ανακλητό» σώμα! Στο έδαφος πάντα του πολυκομματισμού υπό σοσιαλιστικό σύνταγμα, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε!

    2. Εννοείται πως θα υπάρχει ΣΑΦΗΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ των εξουσιών!
    Τι θέλεις Αντονιό μ; Ο Εθνοσύμβουλος να ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ, ΝΑ ΔΙΚΑΖΕΙ, ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ;; Και όλα αυτά ΥΠΟ ΤΟ ΑΓΡΥΠΝΟ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΙΚΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΣΟΥ;; Δηλαδή μας λές σε τελική ανάλυση, πως ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ, ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΘΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΣΩΜΑ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ θα ΕΛΕΓΧΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ! Δηλάδή, ακόμα πιο συγκεκριμένα, το ΚΚΕ θα ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ, το ΚΚΕ, θα ΔΙΚΑΖΕΙ, το ΚΚΕ θα εκτελεί τις αποφάσεις!

    Αμάν, αυτός είναι πραγματικός σοσιαλισμός! Αυτή είναι πραγματική συμμετοχή της εργατικής τάξης, στην οικοδόμηση της «δικής της» κοινωνίας!

    Και μετά αναρωτιέσαι ακόμα γιατί α. αναπτυχθηκε γραφειοκρατία στις χώρες του ανύπαρκτου, και β. γιατί κατέρρευσε ο ανύπαρκτος και ΚΑΝΕΙΣ από την εργατιά δεν τον υπερασπίστηκε…

  76. Αντώνης Μαΐου 28, 2010 στις 12:54 μμ #

    I rest my case…

  77. λαθραναγνώστης Μαΐου 28, 2010 στις 5:21 μμ #

    @Αντώνη 77,
    έπρεπε να το έχεις κάνει απο ώρα!
    Ειδικά τα σχόλια που γίνονται «παρεπιπτόντως», όπως και το «δωρητής σώματος στη ΝΔ» του Παπακ., είναι άλλο πράμα.

  78. μπουμπη Μαΐου 28, 2010 στις 8:03 μμ #

    «μπούμπη, τα στοιχεία του στυλ: 28.000.000 μέλη το δοξασμένο ΚΚΣΕ, 90% ο Τσαουσέσκου, το ΕΣΚΓ (SED), ο Χότζα, στις “εκλογές”, 90% των εργατών της Κίνας οργανωμένο στα κρατικά συνδικάτα, είναι βλακείες και φούμαρα!»

    Τωρα μαλιστα!!!!!!!!!!!!!!!!! Αρα στην Κουβα υπαρχει φαστικη κοκκινη δικτατορια!!!! Αφου ολα σου ειπα ΣΥΜΦΩΝΑ με τη ΓΝΩΜΗ σου ολα οσα σου ειπα ειναι βλακεια και φουμαρα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΩΤΕΡΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  79. μπουμπη Μαΐου 28, 2010 στις 8:47 μμ #

    «Και μετά αναρωτιέσαι ακόμα γιατί α. αναπτυχθηκε γραφειοκρατία στις χώρες του ανύπαρκτου, και β. γιατί κατέρρευσε ο ανύπαρκτος και ΚΑΝΕΙΣ από την εργατιά δεν τον υπερασπίστηκε…»

    Ξερεις κατι επιμονε?Ειναι απιστευτα ευκολο να τα ριχνουμε ολα σε ενα Σταλιν η σε ενα Χονεκερ η σε ενα Μαο τσε τουνκ(και σε οποιον αλλον θελεις).Το δυσκολο ειναι να δουμε τι καναμε εμεις ολη εκεινη την περιοδο.Τα κομμουνιστικα κινηματα αραγε στην δυτικη ευρωπη(ισπανια,γαλλια,ιταλια) γιατι αποτυχανε??…Μηπως γιατι τα αντιστοιχα κομμουνιστικα παρεκλινανε απο τις αρχες και τις αξιες τους και στο τελος πολλα απο αυτα ειναι ηδη στην αντιπερη οχθη(βλ ΙΚΚ,ΓαλΚΚ,ΚΚΙσπανιας κλπ κλπ)??..εσυ αληθεια αναρωτηθηκες πως η κριτικη σας για την ανατολικη ευρωπη ειναι(και ηταν) ΑΦΟΡΗΤΑ ιδια με αυτη των αστων?..οπως και συνεβηκε με τους ευρωκομμουνιστες??…μετα λες γιατι κανεις δν αντισταθηκε οτνα κατερρευσαν ειναι γιατι α)αυτοι που ηγηθηκαν τις ανατροπης ειχαν ερθει με τον μανδυα «βελτιωσης» του σοσιαλισμου(θα πρεπει να σου ειναι γνωστα τα συνθηματα του τυπου «επανασταση μεσα στην επανασταση»,»περισσοτερος σοσιαλισμος» και αλλα τετοια)και β)εγιναν απο τα πραξικοματικο τροπο απο τα «μεσα»….Το ξερεις οτι στην ΕΣΣΔ στο δημοψηφισμα που ειχε γινει για την διατηρηση της η ΜΕΓΑΛΗ πλειοψηφια ειπα κατηγοριματικα ΟΧΙ???…ομως ο Γιελστιν οχι μονο δεν αναγνωρισε το αποτελεσμα του δημοψηφισματος αλλα βομβαρδισε και το κοινοβουλιο της χωρας??..Και οταν εγιναν οι πρωτες «ελευθερες» εκλογες εγιναν μεσα σε ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ κλιμα καλπονοθειας και τρομοκρατιας????……

  80. tsechos Μαΐου 28, 2010 στις 11:05 μμ #

    Γεια σας. Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις συζητήσεις στο blog σας απο τότε που το ανακάλυψα πριν τρείς μήνες. Το ψευδώνυμο τσέχος έχει σχέση με το ότι ήμουν κομματικός υπότροφος απεσταλμένος απο το ΚΚΕ για σπουδές στην πρώην Τσεχοσλοβακία την περίοδο 1983-1994. Πρόλαβα λοιπόν να ζήσω την τελευταία περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού και την πρώτη περίοδο μετά την αντεπανάσταση. Αυτή τη στιγμή είμαι κοματικά ανένταχτος ωστόσο είμαι πολύ κοντα στο ΚΚΕ. Ωστόσο έχω ακόμη μερικά ανοιχτά και μη ξεκαθαρισμένα σημεία. Π.χ.
    Γιατί το ΚΚΕ δεν έκανε αριστερή κριτική στις ηγεσίες των αδελφών κομμάτων πριν το 1989; Πρόσφατα π.χ. στο Ριζοσπάστη υπήρξε αριστερή κριτική προς το ΚΚ Βιετνάμ όπως σωστά πρέπει να γίνεται.

  81. Δόξα και τιμή στον σ.Tsechos που έκανε 11 χρόνια να πάρει το πτυχίο του, αποδεικνύοντας ότι ο κνίτης παραμένει κνίτης σε όποιο μέρος κι αν βρεθεί.

  82. λαθραναγνώστης Μαΐου 29, 2010 στις 12:08 πμ #

    @82 Σχιζοφρενέστατε, Τελικά, απο μικρό κι απο τρελό μαθαίνεις την αλήθεια!!
    Επι τέλους, μετά από πολλά χρόνια, έμαθα τον πραγματικό λόγο της δικής μου διαγραφής και των άλλων συντρόφων!!
    Τελειώσαμε κανονικά, συνεπώς δεν είμασταν ορίτζιναλ κνίτες, είμασταν εκφυλισμένοι μπουρζουάδες!
    Χωρίς πλάκα τώρα. Σ αυτές τις χώρες δεν μπορούσες να χάσεις τόσες χρονιές. 2-3 χρόνια max.(για τους ξένους) επι πλέον ναι, μετά έπερνες διαγραφή (απ τη σχολή). Κάτι άλλο θα συνέβη.

  83. pavlosk Μαΐου 29, 2010 στις 1:52 πμ #

    Παρακολουθώ τη συζήτηση περασμένες ώρες…

    Καλά ρε απο που ξεκινήσατε και που καταλήγετε; Λίγη αυτοσυγκράτηση. Είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα τα όσα γράφονται, αλλά ας επικεντρώνουμε στο θέμα του άρθρου και όχι στην επέκταση της επέκτασης. Αδικείται κατάφορα η συζήτηση με αυτό τον τρόπο. Ας γράφτει ένα ποστ σχετικό με τα θέματα οργάνωσης του σοσιαλισμού και της πρώτης επαναστατικής περιόδου και να επιχειρηματολογήσουν όλοι εκεί.

    Και για να βάλω τη δική μου πινελιά σε αυτό που ξεκίνησε το Απολιθωμα, να ρωτήσω: που καταλήγει αυτό το άρθρο; Επισημαίνει σημεία και πλευρές του Π.Π.(και λιγότερο του Λαπαβίτσα) που συμφωνεί. Στη συνέχεια σε μια σειρά άλλα «χωρία» της συνέντευξης του Π.Π. προσπαθεί να ανακαλύψει,να αναδείξει και να υπερτονίσει διαχωριστικές γραμμές, που αυτή τη στιγμή (όχι ότι δεν πρέπει να συζητηθούν) δεν πιστεύω πρέπει να είναι η προτεραιότητα της συζήτησης.

    Γιατί, το μεγάλο επίδικο αυτή τη στιγμή είναι να αναπτυχθεί στην ελληνική κοινωνία ένα πολιτικοινωνικο μέτωπο αντίστασης/ανατροπής των μέτρων και της κυβέρνησης με ορίζοντα την επανάσταση- σοσιαλισμο, που να περιγράφει σαφώς και αναλυτικά τα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Θέλω να πιστεύω ότι πολλοί εδω μέσα έχουν αρκετά στοιχεία(άλλος πολύ, άλλος λιγότερο) που μπορούν να συγκροτήσουν ένα τέτοιο μέτωπο. Η αρχή μπορεί και πρέπει να γίνει με κοινή δράση. Ταυτόχρονα να συμφωνηθεί ένα ικανό και αναγκαίο (για τους σκοπούς που προανέφερα) μίνιμουμ πλαίσιο συμφωνίας που συνεχώς να αναβαθμίζεται-συμπληρώνεται. Και στην ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων θα φανεί ποιος είναι ο «Λένιν» και ποιος ο «Κάουτσκι»…

    Δεν είναι όμως προϋπόθεση για τον αγώνα σήμερα να έχουμε συμφωνήσει και στο κόμμα-τελεία της διακήρυξης του εργατικού κράτους. Μπορούμε φυσικά να το συζητάμε…

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Κούβα, που πολλοί την ανέφεραν. Εκτός από την άστοχη αναφορά του Επίμονου (που τσίμπησε στο τσίγκλισμα των υπολοίπων) που λίγο πολύ την ταύτισε με Κορέα, Βιετνάμ, κλπ, οι υπόλοιποι ας μην κοιτάνε τη σημερινή κατάσταση στην χώρα της Καραϊβικής. Ας πάνε στην αρχή της επανάστασης και του αντάρτικου, όπου ο Φιντελ ΔΕΝ ήταν η κατεξοχήν κομμουνιστική φωνή (υπήρχε ΚΚ τότε με μικρή επιρροή το οποίο το παραμέρησε ο μάστορας), αλλά στα πλαίσια του εθνικοαπελευθερωτικού-αντιδικτατορικού αγώνα συνεργάστηκε με πληθώρα αποχρώσεων και ομάδων για την ανατροπή του Μπατίστα. Στη συνέχεια και με τα καθημερινά προβλήματα που έθετε στην ημερησια διάταξη η επανάσταση, μετατοπίστηκε σε σαφώς πιο αντιιμπεριαλιστικές κομμουνιστικές θέσεις τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη στην οργάνωση της παραγωγής, στην αντιμετώπιση οικονομικών προβλημάτων κτλ. Σκεφτείτε που θα είχε καταλήξει αν έκανε αυτά που γράφονται εδω μέσα…

    Επομένως και για να καταλήγω, τα μέτωπα και η αποτελεσματικότητα τους κρίνονται από τις συγκεκριμένες συνθήκες που επικρατούν σε κάθε χώρα και για δεδομένη χρονική στιγμή. Σήμερα συντρέχουν οι λόγοι δημιουργίας ενός τέτοιου μετώπου και ο καθείς ας πάρει την ευθύνη της ιστορικής στιγμής να μην κοιτάζει το μαγαζί του και τα κόμπλεξ του(απόπου και αν προέρχονται), αν θέλει όντως να υπηρετήσει αυτά που ευαγγελίζεται…

  84. Κανένας Μαΐου 29, 2010 στις 8:01 πμ #

    Καλά ε, σαν το Σταλινικό ΚΚΕ του συγκεντρωτικού συγκεντρωτισμού κατέληξε το ΝΑΡ. Αμέσως να πεταχτεί η καθοδήγηση να καπελώσει την ελεύθερη σκέψη…
    Τελικά είχε δίκιο ο μπαμπάς μου που μου έλεγε όταν ήμουν μικρός πως η πολλή Επιμονή, ειδικά η πρωινή, βλάπτει…

  85. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 29, 2010 στις 9:50 πμ #

    Καταρχήν βρε μάγκες μου, όποιος νομίζει πως ταυτίζω την Κούβα με…την Κίνα ή το Βιετνάμ, παίρνει τις επιθυμίες του για πραγματικότητα! Σαφώς και είναι αλήθεια αυτά που λέει ο pavlosk για τον Φιντέλ! Υπήρχε προεπαναστατικά, ένα φιλοσοβιετικό ΚΚ το οποίο κατήγγειλε φυσικά σαν αναποτελεσματικό και υπονομευτικό τον αγώνα του Φιντέλ και του κινήματος της 26 Ιουλίου, όπως ακριβώς έκανε και το ΚΚ Βολιβίας απέναντι στον Τσε….

    Αυτό που είπα αυτολεξεί, είναι κάτι πολύ απλό «…όσον αφορά την Κούβα, την υπερασπιζόμαστε άνευ όρων, αλλά δεν θα είναι αυτή το πρότυπο του μέλλοντος, και το ξέρουν και οι ίδιοι αυτό».. ΤΙ σημαίνει αυτό; Πολύ απλά, πως η Κούβα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΙΝΑ ΟΥΤΕ ΒΙΕΤΝΑΜ που οικοδομούν καπιταλισμό, υπό την άγρυπνη καθοδήγηση του αντίστοιχου ΚΚ, στα πλαίσια λειτουργίας του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού…

    Συνεπώς, παρόλο που η Κούβα ΔΕΝ μπορεί να είναιτο μελλοντικό πρότυπό μας, εμείς την υπερασπιζόμαστε! Τόσο απλά!

    Μπούμπη: Δεν τα ρίχνω αποκλειστικά σε κανέναν Χόνεκερ, Μπρέζνιεφ κλπ. ΟΙ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ υπό το άγρυπνο καθοδηγητικό βλέμμα του κόμματος και ο Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός ως αρχή λειτουργίας των κοινωνιών, είταν ΜΙΑ απο τις αιτίες που εξέθρεψαν τη γραφειοκρατία, κατάργησαν τα όποια βήματα προς το σοσιαλισμό πήγαν να κάνουν αυτές οι κοινωνίες!

  86. tsechos Μαΐου 29, 2010 στις 9:54 πμ #

    Σωστά λαθραναγνώστη. Ας ξεκαθαρίσω λίγο. Ένα χρόνο έκανα γλώσσα (Τσέχικα) πέντε χρόνια σπουδές (χημεία) τις οπείες τελείωσα με άριστα (πήρα το λεγόμενο κόκκινο δίπλωμα) εκπληρώνοντας στο ακέραιο το κομματικό μου καθήκον που ήταν να σπουδάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και τεσσεράμισι χρόνια διδακτορικό. Σήμερα εργάζομαιι στο Γενικό Χημείο του Κράτους.ι Ο Pavlosk έχει δίκιο: στο θέμα! Θα μπω και γώ σε λίγο στο ζουμί.

  87. Y Μαΐου 29, 2010 στις 10:33 πμ #

  88. zenncampotaz Μαΐου 29, 2010 στις 4:36 μμ #

    Με αφορμή τα του «zenith» στο λιμάνι,
    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1176135

    και άλλα πολλά που λένε διάφορα «παπαγαλάκια»
    των δελτίων των 8,
    τα οποία προσπαθούν να διαιρέσουν τον φτωχό κόσμο, ας τους θυμήσουμε κάτι παλαιό αλλά επίκαιρο


    KARL MARX
    ΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

    Κανένας δεν είχε αγωνιστεί στις μέρες του Ιούνη για την σωτηρία της ιδιοκτησίας και για την αποκατάσταση της πίστης πιο φανατικά από τους Παρισινούς μικροαστούς – τους καφετζήδες, τους εστιάτορες, τους ταβερνιάρηδες τους μικροέμπορους, πραγματευτάδες επαγγελματίες κλπ. Το μαγαζί ανασκουμπώθηκε και βάδισε ενάντια στο οδόφραγμα για να αποκαταστήσει την κυκλοφορία που οδηγεί από το δρόμο στο μαγαζί.

    Πίσω όμως από το οδόφραγμα στέκοταν οι πελάτες και οι οφειλέτες, μπρος του οι πιστωτές του μαγαζιού. Κι οταν τα οδοφράγματα γκρεμίστηκαν και οι εργάτες συντρίφτηκαν, κι όταν οι μαγαζάτορες, μεθυσμένοι από τη νίκη, έτρεξαν πίσω στα μαγαζιά τους, βρήκαν την είσοδο φραγμένη από ένα σωτήρα της ιδιοκτησίας, έναν επίσημο πράκτορα της πίστης, που τους παρουσίαζε τις απειλητικές επιστολές: ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο! ληξιπρόθεσμο νοίκι! ληξιπρόθεσμη τραβηχτική! χρεοκοπημένο μαγαζί ! χρεοκοπημένος μαγαζάτορας!

    Διάσωση της ιδιοκτησίας! Όμως το σπίτι όπου κατοικούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Το μαγαζί που φυλάγανε δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Τα εμπορεύματα που πουλούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Ούτε το μαγαζί τους, ούτε το πιάτο που τρώγανε, ούτε το κρεβάτι που κοιμούνταν άνηκαν σε αυτούς. Απ’ αυτούς ακριβώς έμπαινε ζήτημα να σωθεί η ιδιοκτησία προς όφελος του ιδιοκτήτη που τους είχε νοικιάσει το σπίτι, του τραπεζίτη που τους είχε προεξοφλήσει το γραμμάτιο, του κεφαλαιούχου που τους είχε δανείσει μετρητά χρήματα, του εργοστασιάρχη που τους είχε εμπιστευθεί σ’ αυτούς τους λιανοπωλητές εμπορεύματα για πούληση, προς όφελος του μεγαλέμπορα που είχε παραδώσει επί πιστώσει τις πρώτες ύλες σ’αυτούς τους επαγγελματίες. Αποκατάσταση της πίστης! Μα η ξαναδυναμωμένη πίστη αποδείχτηκε ένας ζωηρός και γεμάτος ζήλο θεός, ακριβώς γιατί έδιωξε από τους τέσσερεις τοίχους του τον αναξιόχρεο οφειλέτη μαζί με την γυναίκα και τα παιδιά του, παραδίνοντας την εικονική ιδιοκτησία του στο κεφάλαιο και ρίχνοντας τον ίδιο στη φυλακή για χρέη, στη φυλακή που ξαναϋψώθηκε απειλητικά πάνω από τα πτώματα των εξεγερμένων του Ιούνη

    Οι μικροαστοί είδαν με τρόμο ότι τσακίζοντας τους εργάτες, παράδωσαν τους εαυτούς τους χωρίς αντίσταση στα χέρια των πιστωτών τους. Η χρεοκοπία τους, που από το Φλεβάρη και ύστερα κέρδιζε χρόνο και που είχε φαινομενικά αγνοηθεί, κηρύχθηκε ανοιχτά ύστερα από τον Ιούνη.

    Η ονομαστική ιδιοκτησία τους είχε αφεθεί απείραχτη τόσο καιρό, όσο χρειάζοταν για να τους οδηγήσουν στο πεδίο της μάχης, εν ονόματι της ιδιοκτησίας. Τώρα που είχε ξεκαθαριστεί ο μεγάλος λογαριασμός με το προλεταριάτο, μπορούσε να ξαναξεκαθαριστεί ο μικρός λογαριασμός με τον μπακάλη. Στο Παρίσι, το συνολικό ποσό των γραμματίων που εκκρεμούσε η πληρωμή τους ήταν πάνω από 21 εκατομμύρια φράγκα, στις επαρχίες πάνω από 11 εκατομμύρια. Οι ιδιοκτήτες πάνω από 7.000 εμπορικών επιχειρήσεων του Παρισιού δεν είχαν πληρώσει το νοίκι τους από το Φλεβάρη.

    link:
    athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1149895

    «)

  89. λαθραναγνώστης Μαΐου 29, 2010 στις 8:34 μμ #

    @Tsechos 81,
    Το ερώτημά σου γιατί το ΚΚΕ δεν έκανε αριστερή κριτική στα αδελφά κόμματα πριν το 89, ήταν και το μεγάλύτερο ερώτημα αλλά και αίτημα των συντρόφων στη ΚΝΕ στη Ρουμανία, όπου σπούδασα εγώ. Όπως πιθανόν γνωρίζεις, η Ρουμανία του Τσαουσέσκου είχε την πιό δεξιά αποκλείνουσα τάση μέσα στο σύμφωνο της Βαρσοβίας. Μερικές δε φορές έφτανε σε προκλητικό σημείο.
    Η αιτία ήταν απλή και ανυπέρβλητη. Δεν υπήρχε κατάλληλο όργανο για να γίνει αυτή η κριτική με θεσμικό τρόπο. Αν υπήρχε η Γ’ Διεθνής, ή κάτι που αντικαθιστούσε τις λειτουργίες της, τότε θα μπορούσε να γίνει.
    Εξωθεσμική όμως κριτική, σήμαινε ανάμειξη στα εσωτερικά αδελφού κόμματος και τέτοιο πράγμα δεν το ήθελε κανείς.
    Δεν ξέρω αν σε κάλυψα,αλλά έτσι είχαν τα πράγματα τότε.

  90. Y Μαΐου 29, 2010 στις 10:27 μμ #

    @Λαθρά
    άρα το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα ήταν εγκλωβισμένο σε έναν παράλογο τρόπο οργάνωσης του.

  91. λαθραναγνώστης Μαΐου 29, 2010 στις 11:45 μμ #

    Υ,
    δεν μπορώ να χαρακτηρίσω παράλογο το ότι ένα ΚΚ δεν έχει τρόπο να κάνει κριτική στα εσωτερικά ενος άλλου ΚΚ, άλλης χώρας. Αν δεχτώ ότι ο συγκεκριμένος τρόπος οργάνωσης είναι παράλογος, τότε ποιός είναι ο λογικός? Αν κάναμε εμείς κριτική στους Ρουμάνους, θα μας έκαναν κι εκείνοι και θα μας έκαναν κι οι Ιταλοί απο τη δική τους σκοπιά. Βάλε πόσα ΚΚ παγκοσμίως να κάνει κριτική το ένα στο άλλο. Τρέλα! Πιστεύω ότι όσο κι αν φαίνεται δημοκρατικός αυτός ο τρόπος τελικά θα γινόταν μπάχαλο και τα πλεόνεκτήματα θα ήταν μηδενικά σε σχέση με τη ζημιά.

  92. tsechos Μαΐου 30, 2010 στις 3:18 πμ #

    Σύντροφοι
    Η πολιτική αντιπαράθεση και η σύγκρουση των ιδεών πρέπει να είναι η πεμπτουσία της εργατικής δημοκρατίας, του σοσιαλισμού. Ο καθοδηγητικός ρόλος του ΚΚ στο σοσιαλισμό πρέπει να κατακτιέται καθημερινά στην τριβή των καθημερινών ζητημάτων και προβλημάτων της εργατικής τάξης. Δεν αρκεί το καρφίτσωμα του στο σύνταγμα. Η ταξική πάλη συνεχίζεται και ο ιδεολογικός αγώνας είναι σκληρός. Στην σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία που γνώρισα η ηγεμονία του ΚΚ θεωρούνταν δεδομένη. Η αστική προπαγάνδα ήταν επισήμως απαγορευμένη αλλά ο κόσμος έβαζε το ραδιόφωνο και άκουγε τη ¨φωνή της Αμερικής¨ και την ¨Ελευθερη Ευρώπη¨. Στα 6 χρόνια που έζησα επι υπαρκτού σοσιαλισμού η παρουσία των ντόπιων συντρόφων στην καθημερινότητα τουλάχιστον στους χώρους που κινόμουν εγώ ήταν ανύπαρκτη. Εμείς οι Έλληνες κομμουνιστές υπερασπιζόμασταν σε καθημερινή βάση τις κατακτήσεις που είχαν και που ήταν πράγματι σημαντικότατες και προσπαθούσαμε να πείσουμε τον κόσμο οτι αυτά που ακούν απο τους ξένους σταθμούς δεν είναι και τόσο αλήθεια. Πολύς κόσμος ήταν στο κόμμα αλλά δεν είχε καμμία σχέση μ΄ αυτό που εμείς που συζητάμε εδώ εννοούμε κομμουνιστής και σκιζόμαστε ο ένας να πείσει τον άλλο για την ορθότητα της μίας ή της άλλης άποψης. Απο τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό λοιπόν λειτουργούσε μάλλον μόνο ο συγκεντρωτισμός. Βέβαια για αυτήν την κατάσταση στην Τσεχοσλοβακία είχαν παίξει σημαντικό ρόλο και τα γεγονότα του 1968 αλλά αν η εργατική δημοκρατία λειτουργούσε δεν θα φτάναμε το 1989 να καταρεύσει το σύστημα και να μην πέσει κυριολεκτικά μια ντουφεκιά. Γιατί λοιπόν όλα αυτά; Που ήταν τα εργατικά συμβούλια να υπερασπιστούν την εργατική εξουσία; Να την υπερασπιστούν καταρχήν πολιτικά μέσα στην εργατική τάξη και όχι απλώς η αστυνομία (τα κατασταλτικά όργανα του κράτους δηλαδή) να προσπαθούν απλά να διαλύσουν τις διαδηλώσεις των παραπλανημένων (όπως μου λέει και παραδέχεται σήμερα η τσέχα γυναίκα μου η οποία πρωτοπορούσε στις αντεπαναστατικές διαδηλώσεις αλλα που σήμερα έχοντας νιώσει στο πετσί της την ταξική εκμετάλευση πρωτοπορεί στις εκδηλώσεις και στις απεργίες με το ΠΑΜΕ)εργατών. Γιατί λοιπόν έγιναν έτσι τα πράγματα; Και τι πρέπει να προσέξουμε ώστε να μην ξαναγίνουν τώρα που πρέπει να αναδείξουμε στο λαό την πρόταση για το μέτωπο το οποίο θα πρέπει να περιέχει σπέρματα απο τον μελλοντικό τρόπο λειτουργίας της αυριανής σοσιαλιστικής εξουσίας;

  93. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 30, 2010 στις 12:19 μμ #

    Tsechos σωσστός σε πολλά κατά τη γνώμη μου! Στις χώρες του ανύπαρκτου, ο συνδικαλισμός, ήταν κρατικός…. Τα συνδικάτα, ΔΕΝ έπαιζαν τον ρόλο τους «…ως υπερασπιστές της εργατικής τάξης από το κράτος της…» (Λένιν), ήταν προεκτάσεις των υπουργείων και του κόμματος εν τέλει(Να μια από τις παράπλευρες και πολύ σημαντικές συνέπειες του ΜΗ διαχωρισμοού των εξουσιών και της ΣΥΚΓΕΝΤΡΩΣΗΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΕ ΕΝΑ ΟΕΡΓΑΝΟ υπό ΤΟ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΚΚ, δηλαδή ουσιαστικά στο ίδιο το ΚΚ)…

    Η εργατική δημοκρατία νοούμενη ως ελεύθερη πάλη των ιδεών μέσα στο κίνημα (κάτι που προϋποθέτει την ελεύθερη ύπαρξη τάσεων και κομμάτων ΜΕΣΑ σε αυτό), ήταν στις χώρες του ανύπαρκτου, απλά ανύπαρκτη! Συναγωνιστής που σπούδασε επί Ζίβκοφ στη Βουλγαρία, μου έλεγε πόσο αρρωστημένο ήταν το κλίμα πολλές φορές μέσα στο Πανεπιστήμιο, από τους συχνούς ελέγχους της αστυνομίας (εννοείται άσυλο μηδέν) στους κοιτώνες των φοιτητών,με στόχο την ανακάλυψη πολιτικων εντύπων που διαφοροποιούνταν από το καθεστώς…

    Συνεπώς με την εργατική εξουσία να έχει τυπικόι και όχι ουσιαστικό χαρακτήρα, και την εργατική δημοκρατία να είναι ανύπαρκτη, ΝΑ γιατί κατέρρευσαν (κατά τη γνώμη μου) τα καθεστώτα της ανατολικής Ευρώπης και δεν τα υπερασπίστηκε κανείς…

  94. μπουμπη Μαΐου 30, 2010 στις 2:01 μμ #

    Πρωτα απο ολα να ξεκινησω απο το εξης πραγμα.ΚΑΝΕΙΣ δεν νομιζω να ισχυριστικε(τουλαχιστον εδω μεσα) οτι στις πρωην σοσιαλιστικες χωρες οτι ολα ηταν τελεια χωρις λαθη και διαστρεβλωσεις(αλλωτε μικροτερες και αλλωτε πιο σοβαρες)!ΟΜΩΣ δεν εφταιξαν ΜΟΝΟ αυτοι που κυβερνησαν σε αυτες τις χωρες!! Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΘΥΝΗ(κατα τη γνωμη μου) ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΑ ΚΚ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ!ΓΙΑΤΙ???..ΓΙΑΤΙ,ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ(ΕΥΡΩΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ) ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΠΑΤΟ!!…Οποτε φυσικο δεν ηταν το ευρυτερο κινημα με προοπτικη τον σοσιαλισμο να ΕΚΦΥΛΙΣΤΕΙ και οι χωρες του ανατολικου μπλογκ να γινουν παρακμασουν(σταδικα) και επειτα να καταρρεισουν λογω των πολιτκων αδιεξοδων που ειχαν προκληθει!ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΦΤΑΙΓΕ Ο ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΚ ΑΛΛΑ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟΣ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΕ(ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ)ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΝΤΩΝ?

  95. Y Μαΐου 30, 2010 στις 2:39 μμ #

    Καλά ρε Μπούμπη, θα μας τρελάνεις τελείως? Για την πρώση του σοσιαλισμού στην ανατολή φταίνε κυρίως τα ΚΚ της δύσης?

    Δηλαδή έλεος!

  96. pavlosk Μαΐου 30, 2010 στις 3:11 μμ #

    Σε λίγο θα ακούσουμε ότι φταίνε οι Εβραίοι και οι τρύπα του όζοντος για την πτώση του «υπαρκτού»…

  97. Αντώνης Μαΐου 30, 2010 στις 3:23 μμ #

    @ Μπουμπη

    Είναι λάθος, κατα τη γνώμη μου, να βλέπουμε την οπορτουνιστική ευρωκομμουνιστική στροφή των Δυτικών Κ.Κ. ως αυθύπαρκτη ή ως τάση προδοσίας από μέρους τους. Μάλλον αποτέλεσμα της στροφής του Κ.Κ. της ΕΣΣΔ μπορεί να εξηγηθεί. Η στροφή στο παλλαϊκό κράτος και η ειρηνική συνύπαρξη είναι μάλλον η γενεσιουργός αιτία της θεωρητικής επεξεργασίας των «εθνικών ιδιομορφιών» από το ΚΚ Ισπανίας π΄ρωτο και από το ΚΚ Γαλλίας και Ιταλίας επακόλουθα. Ήταν το πρόγρμμα του Κ.Κ. της ΕΣΣΔ που πρωτομίλησε για «πολλούς δρόμους περάσματος στο σοσιαλισμό» ήταν αυτό που ουδετεροποίησε τις αστικές κυβερνήσεις των δυτικών χωρών με την ειρηνική συνύπαρξη, ήταν αυτό που επεξεργάστηκε το λαϊκό μέτωπο, που χώρισε την πολιτική από την οικονομική επεξεργασία θέσεων και ήταν όλες αυτές οι αντιφάσεις που βρήκαν αντανάκλαση στις θεωρητικές και πολιτικές αναζητήσεις των Κ.Κ. της Δύσης. Όχι το αντίστροφο…

  98. talibremal Μαΐου 30, 2010 στις 5:55 μμ #

    Μπούμπη είσαι ένα τίμιο παράδειγμα μπετόν κνίτη παλαιάς κοπής, ανέγγιχτης από τα ρεβιζιονιστικά κελεύσματα της εποχής μας και όχι μόνο, κάτι σαν Manowar α λά ΚΝΕ. Μου φτιάχνεις τη μέρα, ειλικρινά σ’ευχαριστώ 🙂

    @Τσέχος:

    Ειλικρινά, τη πρώτη φορά που επισκέφθηκα τη Τσεχία αναφώνησα από το χιλιομετρικής απόστασης παραγωγικό ιστό, σε σύγκριση μ’εμάς, που έχουν, τις υποδομές κτλ

    εντυπωσιακό από την ανάποδη είναι η απολιτικοποίηση που κυριαρχεί σε τεράστιο βαθμό στη νεολαία και όπου υπάρχει είναι μια πρωτόγονη μορφή της, είναι αντιδραστική -τσιγγάνοι, ξένοι, βιετναμέζοι κτλ-
    Ο αντικομμουνισμός πάει και έρχεται με το κουτάλι…αλλά ειλικρινά εγώ αδυνατούσα να καταλάβω αυτή τη νοοτροπία όταν σύγκρινα το βιοτικό τους επίπεδο με αυτό χωρών όπως Αλβανία, Ρουμανία κτλ
    όσο για τις ελευθερίες τις πολιτικές η διαφωνούσα διανόηση Χάβελ, ο βρωμιάρης ο υπεξ Σβατζενμπεργκ κτλ δεν ήταν και σε γκουλάγκ -ο τελευταίος το αξίζε και το αξίζει-
    Τελος πάντων υπήρξε μια παρακμή και μια εσωτερικευμένη ταπείνωση από το 68 και μετά που διευκόλυνε τα πράματα το 90.
    Εγω έχω μια ερώτηση για το ΚΚ Τσεχίας και Μοραβίας.. το μόνιμο ρεφρέν του μέσου τσέχου τσέχας είναι ότι είναι από τα μόνα κόμματα που δεν έχει μεταρρυθμιστεί, ζητήσει συγγνώμη κτλ ενώ τέλος πάντων υπάρχει μια θετική αναγνώριση των πεπραγμένων της δεύτερης – μετά την εφήμερη δημοκρατία του παρολίγον δολοφόνου του Λένιν Μαζάρυκ, κυβέρνησης Τσέχων από το μεσαίωνα, εντούτοις ενστικτωδώς απορρίπτεται ως σταλινικό, μονολιθικό κτλ. Υπήρχαν άλλα κόμματα τότε ; Το 90 ποιά ήταν τα συνθήματα των διαδηλωτών;
    Για πολυκομματισμό; Για πολιτικές ελευθερίες, έκφρασης, έκδοσης κτλ; Για ελεύθερη διακίνηση στο εξωτερικό;

    Και για να γίνω προκλητικός δεν φαντάζομαι να ζητούσαν οι Γερμανοί να τους αγοράσουν τη Σκόντα και άλλες βιομηχανίες ούτε τα σύνορα με Αυστρία-Γερμανία να είναι ένα αχανές πορνείο.

    Το εντυπωσιακό είναι ότι πρώην γιούνκερ όπως ο Σβαρτσενμπεργκ και άλλοι πέτυχαν να ξαναποκτήσουν τα λατιφούντια τους και τα δάση που είχαν. Ήταν η πρώτη φορά που μετά από συζήτηση ανακάλυψα ότι μπορεί να υπάρξει ιδιωτικό δάσος..μου έκανε εντύπωση, ήξερω ότι μπορεί να υπάρξει οτιδήποτε άλλο ιδιωτικό αλλά όχι και δάσος!
    Μεσαίωνας

    Y.Γ: εξαιρετικά σημαντική η συζήτηση που αναλάβατε για το εποικοδόμημα, αλλά σας παρακαλώ κόψτε τα μπινελίκια. Ξενερώνει εμάς όσο και εσάς…αν θέλετε βρίστε κάνα χρυσαυγίτη ονλάιν πριν απαντήσετε.

  99. tsechos Μαΐου 30, 2010 στις 9:09 μμ #

    @ Mπούμπη 95
    Σε καμμία περίπτωση Μπούμπη είναι εντελώς εξωπραγματική η προσέγγιση.
    @ talibremal 99
    Η Τσεχοσλοβακία ήταν μιά χώρα καπιταλιστικά ανεπτυγμένη στο μεσοπόλεμο με μια αστική δημοκρατία αρκετά φιλελεύθερη με ισχυρό βιομηχανικό προλεταριάτο και με το εργατικό κίνημα σχετικά ανεπτυγμένο. Το ΚΚΤσ. κέρδισε τις εκλογές το 1946 και τo 1948 η εξουσία πέρασε με επαναστατικές διαδικασίες στα χέρια του εθνικού μετώπου ηγέτιδα δύναμη του οποίου ήταν το ΚΚΤσ. Η εργατική εξουσία τσάκισε την αστική κρατική μηχανή. Η κρατικοποίηση-κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής ήταν γρήγορη μερικές φορές και βίαιη όσον αφορούσε τους μικροαστούς και το ποσοστό της κοινωνικής ιδιοκτησίας ήταν σχεδόν απόλυτο. Οι περισότεροι Τσέχοι μιλώνατας για την πρώτη περίοδο οικοδόμησης του σοσιαλισμού αναφέρονται με θετικά σχόλια όσον αφορά τον ενθουσιασμό που υπήρχε στην κοινωνία, την υψηλή παραγωγικότητα και τη συνειδητή συμμετοχή της εργατικής τάξης στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Τα προβλήματα άρχισαν μετά και ιδίως γύρω απο το 1968 (άνοιξη της Πράγας). Εγώ πάντως δεν μιλάω για ¨ανύπαρκτο¨ σοσιαλισμό όπως ο Επίμονος. Οι κατακτήσεις της εργατικής τάξης ήταν πολύ μεγάλες και ούτε κατά διάννοια οι εργαζόμενοι στη χώρα μας δεν τις έχουν (άμα θέλετε σε άλλο ποστ να τα πύμε πιο αναλυτικά). Η ενιαία Τσεχοσλοβακία στην Πράξη εκμηδένισε τις διαφορές στο οικονομικό επίπεδο που είχαν οι δύο συνιστώσες της ομόσπονδης δημοκρατίας (Τσεχία και Σλοβακία) προπολεμικά. Η Σλοβακία απο μια περιοχή αγροτική και φτωχότερη έγινε επι υπαρκτού εξίσου ισχυρή βιομηχανικά με την πιο ανεπτυγμένη προπολεμικά Τσεχία. Η αντεπανάσταση βέβαια αμέσως δύο χρόνια μετά την επικράτηση της (1991) μεγενθύνοντας μέσα στους δύο λαούς τις εθνικιστικές αυταπάτες (στην ουσία επιδίωξη των ξεχωριστών αστικών τάξεων και πιθανώς και εξωτερικών παραγόντων)διέλυσε εντελώς αντιδημοκρατικά με απόφαση των κοινοβούλίων και χωρίς καν δημοψήφισμα την ομοσπονδία και σήμερα υπάρχει η Δημοκρατία της Τσεχίας και η Σλοβακία. Η αντεπανάσταση προχώρησε στο ξεπούλημα της κοινωνικής ιδιοκτησίας στο κεφάλαιο είτε επιστρέφωντας τις ιδιοκτησίες στους πριν το ’48 κατόχους είτε στη νεοδημιουργηθείσα αστική τάξη (βάζοντας μάλιστα και τους εργαζόμενους να συμμετέχουν σ αυτήν τη διαδικασία αγοράζοντας κάτι σαν μετοχές και παίρνοντας τους τις κατόπιν με διαδικασίες συγκέντρωσης τους στα χέρια του κεφαλαίου ντόπιου και ξένου ιδίως Γερμανικού μιάς και αναφέρθηκε ο talibremal παραπάνω βλ. Σκόντα κλπ.). Λες talibremal για τα δάση. Ναι είναι γεγονός. Γιατί όμως στην Ελλάδα δεν έχουμε ιδιωτικά δάση (βλ. εκκλησία κλπ.); Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κτήριο στο κέντρο της Πράγας οπου είχε την έδρα του το γνωστό στους παλιούς συντρόφους ΄Προβλήματα ειρήνης και σοσιαλισμού΄ τα γνωστά ΠΕΣ πέρασε στα χέρια της Καθολικής Εκκλησίας όπου και ανήκε. Το 1989 τα συνθήματα των διαδηλωτών ήταν αυτά που λες. Ο αντιδραστικότατος Χάβελ με το μανδύα του υπερανθρωπιστή όπως και άλλοι αστοί με συνθήματα ελευθερίας δημοκρατίας κατέλαβαν την εξουσία. Βέβαια σύντομα είπαν στον κόσμο τώρα μπορείτε να πάτε στα σπίτια σας δεν σας χρειαζόμαστε άλλο εμείς ξέρουμε τώρα τι θα κάνουμε.
    Το ΚΚ Τσεχίας Μοραβίας (παρεπιπτόντως στην τσεχία είχε και εκλογές χτές 11,27%) είναι ένα κόμμα που διατήρησε μεν τον τίτλο κομμουνιστικό όσον αφορά τις θέσεις του είναι σοσιαλδημοκρατικές. Να σου δώσω ένα παράδειγμα: στην ιστοσελίδα τους (http://www.kscm.cz/)σήμερα που μιλάμε, σε κάποιο σημείο ενημερώνουν ότι διοργανώνουν συνεδρίαση για νέους επιχειρηματίες για να παρέχουν νομικές συμβουλές. Και γαμώ τις αγωνιστικές επαναστατικές πρωτοβουλίες. Αυτό βέβαια αντανακλά κάτι που είναι σημαντικό και για τη συζήτηση μιας κι αυτοί κυρίως ήταν και οι κομμουνιστές που ήταν στο κόμμα και πρίν την αντεπανάσταση!!!

  100. tsechos Μαΐου 30, 2010 στις 9:24 μμ #

    Το κόμμα του κου. Σβάρτζενμπεργκ στις εκλογές πήρε 16% στις εκλογές και είναι τρίτο κόμμα μετά τους σ/δημοκράτες και τους δεξιούς. Οι αστοί σωτήρες του πολιτικού συστήματος!!!

  101. μπουμπη Μαΐου 30, 2010 στις 10:02 μμ #

    @ Αντωνης,

    Κοιτα η αληθεια ειναι οτι μετο 20 συνεδριο του ΚΚΕΣΣΔ αρχισαν τα προβληματα.Στο ονομα της «αποσταλινοποιησης» αποκυρηξε απο τη μια πλευρα πολλα πραγματα και απο την αλλη εδωσε «τροφη»(πχ.η θερωρια περι ειρηνικης συνηπαρξης σοσιαλιστικων και καπιταλιστικων χωρων κλπ κλπ) στους ρεφορμιστες στην δυτικη ευρωπη να υπομονομευσουν το κινημα που αναπτυσοταν εκει.Και ΦΥΣΙΚΑ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΗΓΕΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΣΣΔ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΩΝ.(Ιδιαιτερα οταν η ΕΣΣΔ μπηκε σε μια ανουσια κουρσα ανταγωνσιμου σε εξοπλισμο με τις ΗΠΑ,αφηνοντας χιλιαδες εθνικο-απλεθερωτικα κινημτα στην αφρικη και στην λατινικη αμερικη χωρις τη βοηθεια της).ΟΜΩΣ,ΟΠΩΣ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΠΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΣΧΟΛΙΟ,ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ!!Τα κκ εκει (και δεν βγαζω απο εκει το ΚΚΕ)δηλαδη στην δυτικη ευρωπη ΟΦΕΙΛΑΝ να επεξεργαστουν αυτες τις «περιεργες» θεωριες και να προειδοποιησουν τους συντροφους εκει για τα λαθη που πηγαιναν να κανουν.Αντιθετα ΕΠΑΝΑΠΑΥΤΗΚΑΝ στην υπαρξη του ανατολικου μπλογκ και οχι μονο δεν φροντισαν να ΕΝΤΕΙΝΟΥΝ τους κοινωνικους αγωνες στις χωρες τους αλλα και πολλα(κκ εννοω)απο αυτα με αφετερια τις παρεκλισεις που ειχαν ξεκινησει απο την ανατολικη ευρωπη τις υιοθετησαν(ΙΚΚ,ΚΚΙσπανιας,ΓαλΚΚ κλπ κλπ κλπ)με αποτελεσμα να καταληξουν και τα ιδια σε ιδεολογικο ναυαγιο και τα κινηματα των χωρων τους να υποχωρησουν και να διαλυθουν στο τελος(που συμπιπτει περιπου με την πτωση του ανατολικου μπλογκ).Απο τη ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΥΠΟΧΩΡΟΥΝ(ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ) ΦΥΣΙΚΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΝΑ «ΦΡΑΚΑΡΕΙ» ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΝΑ ΞΑΝΑΚΕΡΔΙΖΕΙ ΕΔΑΦΟΣ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ?Τα σοσιαλιστικα καθεστωντα ,λογικο, με το καταστραφικο συνδυασμο τοσων των ιδεολογικων τους παρεκλισεων οσο και την αποτυχια των κινηματων στη δυτικη ευρωπη οδηγησαν σταδιακα στο μαρασμο,στην γραφειοκρατια και τελος στη διαλυση τους?Αληθεια, μπορεις να φανταστεις ποσο διαφορετικα θα ηταν τα πραγματα αν νικουσαν τα εργατικα κινηματα που ειχαν αναπτυχθει σε χωρες οπως η ισπανια,ιταλια η γαλλια??

  102. μπουμπη Μαΐου 30, 2010 στις 10:06 μμ #

    @ τσεχος.Μπορεις να μας πεις ποιες ειναι οι θεσεις του ΚΚ Τσεχιας -Μοραβιας στο ζητημα της δικτατοριας του προλεταριατου η και σε αλλα ζητηματα οπως ποιοα εναι η αντιληψη τους για το σοσιαλισμο που οικοδομηθηκε?

  103. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 30, 2010 στις 11:04 μμ #

    Η διπλή εμπειρία της νίκης και της ήττας στον 20 αιώνα της εργατικής τάξης στο ζήτημα της κοινωνικής της χειραφέτησης από τα δεσμά του κεφαλαίου, επιβάλλει στους κομμουνιστές βαθύτερη κασι ουσιαστικότερη ανάλυση για τη φύση των καθεστώτων του ανύπαρκτου..

    Για να απαντήσει κάπποιος κομμουνιστής στο ερώτημα «ήταν οι ανατ. χωρες σοσιαλιστικές», θα πρέπει με βάση το μαρξισμό, να απάντήσει στο ερώτημα «τι είναι σοσιαλισμός»…

    Ο σοσιαλισμός σαν ανώριμος κομμουνισμός, είναι το επίπεδο εκείνο της κοινωνικής ανάπτυξης, κατά το οποίο η εργατική τάξη έχει εδραιώσει την εξουσία της σε ένα σύνολο κρατών -και όχι ΜΟΝΟ σε ένα κράτος, η οικοδομηση του σοσιαλισμού σε ένα κράτος είναι αδύνατη- και προχωρά από την ΤΥΠΙΚΗ στην ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, στην έμπρακτη αμφισβήτηση του νόμου της αξίας, στην άρση του διαχωρισμού χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας… Ταυτόχρονα, το εργατικό κράτος -ιδωμένο ως μισοκράτος κατά τους Μαρξ-Ενγκελς- προχωρά στη διαδικασία ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΑΡΑΣΜΟΥ ΤΟΥ…

    Εάν αυτή είναι μια σύντομη και οπωσδήποτε μηη ανεπτυγμένη μαρξιστική θεώρηση για το ΤΙ είναι σοσιαλισμός, ας κρίνουμε με ΒΑΣΗ ΑΥΤΗ ΤΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟ ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ!

    1. Η αστική τάξη είχε ηττηθεί.
    2. Είχαν δωρεάν παιδεία, υγεία, στέγη
    3. Είχαν σχεδόν εξαφανίσει την ανεργία.
    4. Είχαν ένα ΚΚ στην εξουσία.

    Είναι κατακτήσεις αυτά; (Εκτός από το τελευταίο, γιατί από το να ζω ως εργάτης στην Κίνα, ή στο Βιετνάμ που έχουν ΚΚ στην εξουσία, προτιμώ να ζώ στην ελλάδα, ή στη Γαλλία εννοείται). Σαφώς και είναι κατακτήσεις! Αρκούν για να ονοματίσουμε μια χώρα «σοσιαλισιτκή»;

    Εδώ είναι το κρίσιμο ερώτημα! Όποιος κομμουνιστής αρκείται σε αυτά, τότε, ναι αυτές οι χώρες είταν σοσιαλιστικές!

    Εάν όμως ένας κομμουνιστής κρίνει με βάση την θεώρηση που ανέφερα πιο πάνω, τότε υπάρχει μεγάλο θέμα! Σε αυτές τις χώρες:

    1. Παρέμεινε στο ΤΥΠΙΚΟ επίπεδο η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Είχαμε κρατικοποιήσεις, δεν είχαμε κοινωνικοποιήσεις που έίναι διαφορετικό!

    2. Το «σοσιαλιστικό κράτος», όχι μόνο δεν έμπαινε στη διαδικασία του «ιστορικού μαρασμού του», αλλά απεναντίας γιγαντώνονταν συνεχώς! Η διάκριση των εξουσιών ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη! Η αστυνομοκρατία και η χαφιεδοκρατία, ήταν στην ημερήσια διάταξη!

    3. Το «σοσιαλιστικό κράτος», ΔΕΝ το έλεγχε η εργατική τάξη! Τα συνδικάτα ήταν κρατικά, οι συνελεύσεις στα εργοστάσια ΤΥΠΙΚΕΣ, όλη η εξουσία ήταν στα χέρια της κυβέρνησης που ελέγχονταν από το ΚΚ…

    4. Το ίδιο το ΚΚ, είχε -ελέω θεού- την απόλυτη εξουσία! ΔΕΝ ελέγχονταν από κανένα εργατικό θεσμό! ΔΕΝ αναβάπτιζε το πολιτικό του κύρος και την εμβέλεια της πολιτικής του, παρά μόνο σε εκλογές ΤΥΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ μια και ουσιαστικά τα καθεστώτα αυτά (η ΕΣΣΔ ήταν και τυπικά) ήταν ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΙΚΑ με κατοχυρωμένη κε των προτέρων νομικά, την -πλαστή όπως αποδείχτηκε- ηγεμονία του ΚΚ….

    5. Ο νόμος της αξίας, ίσχυε ουσιαστικά από την αρχή μέχρι το τέλος… Ποτέ δεν αμφισβητήθηκε σοβαρά η ύπαρξή του (ειδικά στις λαϊκές δημοκρατίες), και από το ’60 και μετά, αίρονται και οι όποιες τυπικές αμφισβητήσεις του (θυμίζω ότι ΚΑΙ ο Σταλιν τον είχε αποδεχτεί)…

    Μετά όλων αυτών, θεωρώ ως κομμουνιστής πως οι χώρες αυτές αν και αποπειράθηκαν μια ιστορικών διαστάσεων προσπάθεια, ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΠΟΤΕ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ…

  104. tsechos Μαΐου 31, 2010 στις 12:15 πμ #

    @ Μπούμπη 103
    Στο πρόγραμμα τους δεν αναφέρεται καν η δικτατορία του προλεταριάτου.

  105. CW Μαΐου 31, 2010 στις 5:23 πμ #

    @Επίμονος

    Αν έχεις ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, έμπρακτη αμφισβήτηση του νόμου της αξίας, άρση του διαχωρισμού χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας, απονεκρωμένο εργατικό κράτος, τότε έχεις ώριμο κομμουνισμό. Αν αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του σοσιαλισμού, τότε ποια είναι τα χαρακτηιστικά του κομμουνισμού;

  106. Αντώνης Μαΐου 31, 2010 στις 7:58 πμ #

    @ Μπουμπη
    Είναι λίγο λάθος να λες τί θα είχε γίνει, αν είχε γίνει κατι άλλο…Μου θυμίζει κάτι άλλα που ακούμε πχ «αν ο ΔΣΕ είχε κερδίσει τώρα θα είμασταν Αλβανία». Είναι μη διαλεκτική προσεγγιση. Οι αντιφάσεις που υπέβοσκαν στο κομμουνιστικό κίνημα στη δυτική Ευρώπη αναπτύχθηκαν και εγιναν κυρίαρχες κάτω από την επίδραση των οπορτουνιστικών παρεκλίσεων του κυρίαρχου Κ.Κ. , αυτού της ΕΣΣΔ. Θα μπορουσε να είχε γίνει διαφορετικά; φυσικά και θα μπορούσε. Το θέμα είναι ότι όταν κάτι το εξετάζεις ιστορικά και υλιστικά το τοποθετείς στην ιστορική του θέση.
    @ Επίμονο
    1. Εξήγησέ μας , σε παρακαλώ πραγματικά, τί είναι για σένα η διαφορά κοινωνικοποίηση-κρατικοποίηση.
    2. Το σοσιαλιστικό κράτος δεν μπορεί να μπεί στη διαδικασία του ιστορικού μαρασμού του υπό ιμπεριαλιστική περικύκλωση. Η εργατική τάξη χρειάζεται το κράτος της όσο δεν έχει επικρατήσει στο σύνολο ή τουλάχιστον στην πλειοψηφία των αναπτυγμένων χωρών του κόσμου. Διαφωνείς;
    3,4. Άκρατος μηδενισμός! Για πότε μιλάς; α) για όλη την περίοδο της ΕΣΣΔ; β) από το Σταλιν και μετά; γ) από το 20ό και μετά; από πότε; γιατί εκφυλισμός έγινε. Το ζήτημα είναι να βρίσκουμε τα αίτιά του. Και στη βάση (κυρίως) και στο εποικοδόμημα. Αλλά εσύ καθαρίζεις από την αρχή με τη βάση ονομάζοντας κρατικοποίηση αυτό που ζήσαμε στην ΕΣΣΔ. Αν είναι έτσι περιέγραψέ μας που και με ποιό τρόπο συντελείται η πρωταρχική συσσώρευση στην ΕΣΣΔ και ποιά κατ΄ουσία είναι η εκμεταλλέυτρια τάξη που πραγματοποιεί τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου (ε ρε τι άλλο θα ακούσουμε!) στην ΕΣΣΔ.
    5. Οι αμφισβητήσεις του νόμου της αξίας δεν ήταν τυπικές. Μέρος του κοινωνικού προϊόντος παραγόταν αλλά ΚΑΙ κατανεμόταν με την κομμουνιστική αρχή «σύμφωνα με τις ανάγκες». Δίκιο έχεις για το Σταλιν και την άποψή του για αναγκαστική διτήρησή του στην κυκλοφορία των μη κοινωνικοποιημένων τομέων της οικονομίας. Ο Σταλιν πάντως ήταν ο μεγαλύτερος πολέμιος της χρήσης του νόμου της αξίας . Διάβασε το «οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ». Δεν είναι κακό. Μόνο μη σε δούν οι άλλοι!
    Η διαλεκτική είναι κάτι που δεν φτάνει να το επικαλούμαστε. Τί ήταν αν δεν ήταν σοσιαλιστικές; Πες μας τί;

  107. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 31, 2010 στις 10:33 πμ #

    Ο σοσιαλισμός ως «ανώριμος κομμουνισμός», δρομολογεί μια σειρά αλλαγές στον τρόπο παραγωγής, που ολοκληρώνονται στον κομμουνισμό… Οι αλλαγές αυτές και η ΔΥΝΑΜΙΚΗ τους, είναι αυτό που μας ενδιαφέρει….

    Στις χώρες του ανύπαρκτου, είχαμε ένα αργόσυρτο και διαρκές πισωγύρισμα λόγω δύο αιτίων! α. Της ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης και β. της ήττας της εργατικής τάξης ΕΝΤΟΣ των χω΄ρων του ανύπαρκτου..

    Που φαίνονταν το -αντικειμενικό ως ένα βαθμό- πισωγύρισμα;;;

    α. Από το μονοκομματικό καθεστώς που επιβλήθηκε
    β. Από την τυπική λειτουργία των Σοβιέτ τα οποία πολύ γρήγορα μετατράπηκαν σε όργανα διακοσμητικού χαρακτήρα…
    γ. Από τη διαρκή ΑΥΞΗΣΗ της ψαλίδας των μισθών (ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’30).
    δ. Από τη γιγάντωση του κράτους σε βάρος των εργατικών θεσμών.
    ε. Από τη διαρκή ισχυροποίηση της βαρύτητας του νόμου της αξίας στην παραγωγή (η οποία ξεκινά επί Στάλιν-άλλο τι έγραφε και άλλο τι έκανε..).

    Συνεπώς ΚΑΙ για αντικειμένοκούς λόγους αλλά ΚΑΙ για υποκειμένικούς (στρεβλή αντίληψη του ΚΚΣΕ), η ιστορία χάλασε και οι χώρες αυτές δεν μπήκαν ποτέ ουσιαστικά, στο δρόμο του σοσιαλισμού…

  108. Αντώνης Μαΐου 31, 2010 στις 10:50 πμ #

    Γιατί ρε φιλαράκι δεν απαντάς ποτέ;

    1. Ποιά η διαφορά κρατικοποίησης-κοινωνικοποίησης κατ΄εσέ;
    2. Μπορεί το κράτος στο σοσιαλισμό να μπεί έστω στη διαδικασία απονέκρωσής του υπό ιμπεριαλιστική περικύκλωση;
    3. Πόσο…γρήγορα μετατράπηκαν τα σοβιετ σε όργανα διακοσμητικού χαρακτήρα; δώσε πηγήπου το βασίζεις.
    4. Δώσε πηγή για την άυξηση της ψαλίδας των μισθών για πριν από το 1961 όπου και θεσμοθετήθηκε η σύνδεση μισθού-παραγωγικότητας.
    5. Πότε συντελέιται η πρωταρχική συσσώρευση;
    6. Δώσε παράδειγμα για την υποτιθέμενη ισχυροποίηση του νόμου της αξίας για πριν το 1959. (Δε λέω ότι δεν υπήρχε. Για την ισχυροποίηση πες μας).
    7. Τί ήταν η ΕΣΣΔ; (αφού δεν ήταν σοσιαλισμός). Είναι ζήτημα διαλεκτικής.

  109. Αντώνης Μαΐου 31, 2010 στις 10:50 πμ #

    Α! Ποιά είναι η θέση του ΝΑΡ για το τί ήταν η ΕΣΣΔ;

  110. Αντώνης Μαΐου 31, 2010 στις 11:00 πμ #

    Επίσης ο σοσιαλισμός (ανώριμος κομμουνισμός) δεν δημιουργεί αλλαγές στον τρόπο παραγωγής απλά γιατί ΕΙΝΑΙ τρόπος παραγωγής! Δρομολογεί αλλαγές στις σχέσεις παραγωγής (τις κάνει κομμουνιστικές ή τουλάχιστον προσπαθεί) και αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις. Αλλά βλέπω από διαλεκτική…Μήπως ο σοσιαλισμός είναι…διαφορετικό σύστημα από τον κομμουνισμό; δεν είναι η ανώριμη βαθμίδα του;

  111. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Μαΐου 31, 2010 στις 11:06 πμ #

    ρε αντωνη τι συνεχιζεις?? αφου σιγουρα δεν θα καταλαβει κατι. Και αν το θεμα ειναι να καταλαβουν αλλοι αυτο ειναι πολυ δυσκολο γιατι ο επιμονος εχει παρει την διαλεκτικη και την εχει κανει αλα ανδρουλακης. Στα μετρα του… να χαρω εγω μαρξιστες…

  112. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 31, 2010 στις 12:17 μμ #

    Αντώνη,η διαφορά κρατικοποίησης και κοινωνικοποίησης είναι η εξής: Στην κρατικοποίηση το εργοστάσιο το ελέγχει και το διαχειρίζεται το κράτος, στην κοινωνικοποίηση το εργατικό συμβούλιο σε συννενόηση με τα εργατικά συμβούλια των άλλων εργοστάσιων.

    υπό ιμπεριαλιστική περικύκλωση το κράτος ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗΣ ΤΟΥ. Για αυτό το λόγο, ΕΝΏ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ σε μια χώρα ή σε ένα σύνολο κρατών, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού είναι πολύ πιο αργόσυρτη διαδικασία και απαιτεί νίκη της επαναστασης σε παγκόσμια κλίμακα.

    Τα σοβιέτ μετατράπηκαν σε διακοσμητικό όργανο, ήδη από την εποχή της μονοπρόσωπης διεύθυνσης (1921). Αανγκαία προσωρινή υποχώρηση; Ισως, αλλά παγιώθηκε προς όφελος της ανερχόμενης γραφειοκρατίας…

    Η θέση του ΝΑΡ είναι αυτή που αναλύω (και με βρίσκει σύμφωνο). Βρίσκεται καταγεγραμμένη στο βιβλίο με τίτλο «Για τη φύση και το χαρακτήρα των χωρών του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού'», που εκδόθηκε το 2007.
    Σύμφωνα με αυτό το βιβλίο-μελέτη, το ΝΑΡ έχει κατασταλάξει στην άποψη, πως συνολικά οι χώρες του «υπαρκτού», ήταν ταξικά εκμεταλλευτικά καθεστώτα, τα οποία αργά και μέσα από καμπές, ξαναγύριζαν στον καπιταλισμό.

    Ο σοσιαλισμός ΔΕΝ είναι τρόπος παραγωγής! Ανάμεσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και στον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής, βρίσκεται (σχηματικά) ένα επίπεδο (όχι στάδιο, κατα το οποίο, έχει νικήσει η εργατική τάξη, έχει συντριβεί η αστική, όμως ο τρόπος παραγωγής «κουβαλά» τόσο καπιταλιστικά στοιχεία, όσο και κομμουνιστικά! Συνεπώς δίνεται μια σκληρή πάλη, για να ηττηθούν τα καπιταλιστικά στοιχεία και να ηγεμονευσουν τα κομμουνιστικά στοιχεία της παραγωγής!

    Εδώ, κολλάει για μια ακόμα φορά η εργατική δημοκρατία στους χώρους δουλειάς και ευρύτερα στην κοινωνία! Η εργατική δημοκρατία, είναι ΑΚΡΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΜΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΙΚΗ ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ μέσα και έξω από τα εργοστάσια!

  113. Αντώνης Μαΐου 31, 2010 στις 12:37 μμ #

    Μάθαμε και καινούργια πράγματα στο Μαρξισμό!
    Οι σχέσεις παραγωγής(ιδιοκτησία) που έχουν οι τάξεις προς προς τα μέσα παραγωγής ονομάζεται τρόπος παραγωής. Η κοινωνία έχει γνωρίσει πέντε ιστορικούς τρόπους παραγωής; τον αρχαίο κομμουνιστικό, τον δουλοκτητικό, τον φεουδαρχικό, τον ασιατικό και τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Το πέρασμα από τον καπιταλιστικό στο σοσιαλιστικό τρόπο παραγωής είναι το πέρασμα στην πρόοδο του ιστορικού προτσες παραγωγής. Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα! Μάλλον και ο Ένγκελς έχει άδικο!
    Η συζήτηση μαζί σου καθίσταται πλεον αδύνατη! άμα αρχίσουμε από το ΑΒΓ του μαρξισμού τότε βράστα!

  114. Μέλιτον Καντάρια Μαΐου 31, 2010 στις 12:41 μμ #

    Αντωνη αμα σου τα λεμε οτι ο επιμονος ειναι τρολατος ντραμπαριφας οπορτουνιστης εσυ δεν καταλαβαινεις…

  115. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 31, 2010 στις 12:44 μμ #

    Παιδιά διαβάστε λίγο ΜΑΡΞ και θα δείτε πως ΔΕΝ υπάρχει σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής! Μη διαβάζετε μόνο τα εγχειρίδια της -πρώην- ΕΣΣΔ….

  116. Μέλιτον Καντάρια Μαΐου 31, 2010 στις 1:12 μμ #

    Μια ζωη μες στις υποδειξεις αυτοι οι ντραμπαριφες για το καλο παντα του ΚΚΕ….και του κινηματος.

    Ρε επιμονε δε πας να πλεινεις κανα πιατο
    (Οι γυναικες να με συμπαθανε)

  117. Αντώνης Μαΐου 31, 2010 στις 1:16 μμ #

    Μα ο σοσιαλιστικός τρόπος είναι ο ανώριμος κομμουνισμός! ΔΕΝ είναι στάδιο η σύστημα από μόνο του! Λοιπόν ο κατα Μαρξ τρόπος παραγωγής από το Κριτική της πολιτικής οικονομίας:

    «In the social production of their life, men enter into definite relations that are indispensable and independent of their will, relations of production which correspond to a definite stage of development of their material productive forces. The sum total of these relations of production constitutes the economic structure of society, the real foundation, on which rises a legal and political superstructure and to which correspond definite forms of social consciousness.

    The mode of production of material life conditions the social, political and intellectual life process in general. It is not the consciousness of men that determines their being, but, on the contrary, their social being that determines their consciousness.

    At a certain stage of their development, the material productive forces of society come in conflict with the existing relations of production, or — what is but a legal expression for the same thing — with the property relations within which they have been at work hitherto. From forms of development of the productive forces these relations turn into their fetters. »

    και

    «In broad outlines Asiatic[A], ancient, feudal, and modern bourgeois modes of production can be designated as progressive epochs in the economic formation of society. The bourgeois relations of production are the last antagonistic form of the social process of production»

    και παρακάτω…

  118. Αντώνης Μαΐου 31, 2010 στις 1:18 μμ #

    Και από οτ «Σοσιαλισμός: Ουτοπικός και Επιστημονικός»

    «Let us briefly sum up our sketch of historical evolution.

    I. Mediaeval Society — Individual production on a small scale. Means of production adapted for individual use; hence primitive, ungainly, petty, dwarfed in action. Production for immediate consumption, either of the producer himself or his feudal lord. Only where an excess of production over this consumption occurs is such excess offered for sale, enters into exchange. Production of commodities, therefore, only in its infancy. But already it contains within itself, in embryo, anarchy in the production of society at large.

    II. Capitalist Revolution — transformation of industry, at first be means of simple cooperation and manufacture. Concentration of the means of production, hitherto scattered, into great workshops. As a consequence, their transformation from individual to social means of production — a transformation which does not, on the whole, affect the form of exchange. The old forms of appropriation remain in force. The capitalist appears. In his capacity as owner of the means of production, he also appropriates the products and turns them into commodities. Production has become a social act. Exchange and appropriation continue to be individual acts, the acts of individuals. The social product is appropriated by the individual capitalist. Fundamental contradiction, whence arise all the contradictions in which our present-day society moves, and which modern industry brings to light.

    A. Severance of the producer from the means of production. Condemnation of the worker to wage-labor for life. Antagonism between the proletariat and the bourgeoisie.

    B. Growing predominance and increasing effectiveness of the laws governing the production of commodities. Unbridled competition. Contradiction between socialized organization in the individual factory and social anarchy in the production as a whole.

    C. On the one hand, perfecting of machinery, made by competition compulsory for each individual manufacturer, and complemented by a constantly growing displacement of laborers. Industrial reserve-army. On the other hand, unlimited extension of production, also compulsory under competition, for every manufacturer. On both sides, unheard-of development of productive forces, excess of supply over demand, over-production and products — excess there, of laborers, without employment and without means of existence. But these two levers of production and of social well-being are unable to work together, because the capitalist form of production prevents the productive forces from working and the products from circulating, unless they are first turned into capital — which their very superabundance prevents. The contradiction has grown into an absurdity. The mode of production rises in rebellion against the form of exchange.

    D. Partial recognition of the social character of the productive forces forced upon the capitalists themselves. Taking over of the great institutions for production and communication, first by joint-stock companies, later in by trusts, then by the State. The bourgeoisie demonstrated to be a superfluous class. All its social functions are now performed by salaried employees.

    III. Proletarian Revolution — Solution of the contradictions. The proletariat seizes the public power, and by means of this transforms the socialized means of production, slipping from the hands of the bourgeoisie, into public property. By this act, the proletariat frees the means of production from the character of capital they have thus far borne, and gives their socialized character complete freedom to work itself out. Socialized production upon a predetermined plan becomes henceforth possible. The development of production makes the existence of different classes of society thenceforth an anachronism. In proportion as anarchy in social production vanishes, the political authority of the State dies out. Man, at last the master of his own form of social organization, becomes at the same time the lord over Nature, his own master — free.

    To accomplish this act of universal emancipation is the historical mission of the modern proletariat. To thoroughly comprehend the historical conditions and this the very nature of this act, to impart to the now oppressed proletarian class a full knowledge of the conditions and of the meaning of the momentous act it is called upon to accomplish, this is the task of the theoretical expression of the proletarian movement, scientific Socialism.»

    Μετά από όλα αυτά τί άλλο να πώ…

  119. Αντώνης Μαΐου 31, 2010 στις 1:28 μμ #

    Πάντως ακριβώς αυτές οι θεωρίες του ΝΑΡ για στάδιο/επίπεδο ανάμεσα στον σοσιαλισμό/κομμουνισμό, για μη καθορισμό του τρόπου παραγωγής από τις σχέσεις ιδιοκτησίας προς τα μέσα παραγωγής (ενώ ακριβώς αυτό κάνει ο Ένγκελς παραπάνω, state property λέει) είναι που βγάζουν και τις περίεργες εκτιμήσεις για «ιδιότυπα εκμεταλλευτικά συστήματα» και «ολοκληρωτικούς καπιταλισμούς». Κοινωνικοποίηση λοιπόν είναι η παραγωγή με κοινωνικοποιημένο χαρακτήρα, αυτή που αντιστοιχίζει τον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής (που και ο καπιταλισμός έχει) με την κοινωνικό διανεμητικό τρόπο του προϊόντος του. Στον σοσιαλισμό (ανώριμο κομμουνισμό) μέρος αυτού διανέμεται με τον κομμουνιστικό κανόνα δηλαδή σύμφωνα με τις ανάγκες (βλέπε υγεία, παιδεία, αναψυχή, διασκέδαση, πολιτισμός κ.α.) και ένα άλλο μέρος με τον ανώριμο τρόπο του σύμφωνα με την προσφορά. Αυτό συμβαίνει μέχρι όλες οι σχέσεις να μετατραπούν σε κομμουνιστικές και να αντιστοιχιθούν στις παραγωγικές δυνάμεις (είναι προφανές ότι το εξωτερικό εμπόριο, η ιμπεριαλιστική περικύκλωση και άλλα τα εμποδίζουν αυτά).

  120. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 31, 2010 στις 2:52 μμ #

    Αντώνη, λες ό,τι να’ναι…

    1. Το ΝΑΡ δεν αποδέχεται τη θεωρία των σταδίων, όπως έκανε το ΚΚΕ για χρόνια, μέχρι πρόσφατα..
    Συνεπώς, δεν δεχόμαστε, την ύπαρξη σταδίου ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Αυτός είναι ευσεβής πόθος δικός σου. Αν αποδεχόμασταν τη θεωρία των σταδίων, θα αποδεχόμασταν πως υπάρχει ξέχωρος τρόπος παραγωγής -ο «σοσιαλιστικός»- ανάμεσα στον καπιταλιστικό και τον κομμουνιστικό. Δεν υπάρχει όμως «σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής», αντονιό μου! Ο σοσιαλισμός είναι «ανωριμος κομμουνισμός». Δηλαδή με απλά λόγια, υπάρχει κομμουνιστικός τρόπος παραγωγής και ο σοσιαλισμός εντάσσεται σε αυτή την διαδικασία/κατεύθυνση, ωρίμανσης και πάλης για την ηγεμονίια των κομμουνιστικών σχέσεων. Τι μας λέει αυτό;

    Πως στον σοσιαλισμό υπάρχουν καπιταλιστικά υπολλείματα στον τρόπο παραγωγής και η ηγεμονία των κομμουνιστικών σχέσεων, είναι αυτή που θα μας οδηγήσει στον κομμουνισμό. Για αυτό ο σοσιαλισμός είναι «ανώριμος κομμουνισμός». γιατί ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ ακόμα, καπιταλιστικά στοιχεία στην παραγωγή, μαζί με τις νέες κομμουνιστικές σχέσεις. Η διαπάλη τους θα κρίνει το βέλος της εξέλιξης. Αυτή η διαπάλη έγινε στην ΕΣΣΔ και οι κομμουνιστικές σχέσεις στην παραγωγή, ηττήθηκαν πολύ νωρίς…

    Συνεπώς, όποιος θεωρεί πως ανάμεσα στον καπιταλιστικό και τον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής ειπισέρχεται ένας «σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής», αναπαράγει τη θεωρία των σταδίων…

    Επομένως, που βρίσκεις το λάθος της ανάλυσης του ΝΑΡ;

  121. Νικος Μαΐου 31, 2010 στις 6:33 μμ #

    Επίμονε
    Η άποψή σου για τον σοσιαλισμό και η περιγραφή της διαφοράς μεταξύ κρατικοποίησης και κοινωνικοποίησης καμία σχέση δεν έχει με την μαρξιστική λενιστική αντίληψη είναι κάτι άλλο είναι αντίληψη γεμάτη από αναρχοαυτόνομες και φιλελεύθερες δεισιδαιμονίες που δεν περιέχουν καμία αναφορά στην ύπαρξη συγκεντρωτικής εξουσίας. Στη δικτατορία του προλεταριάτου η κρατική ιδιοκτησία των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής αποτελεί την πρώτη βαθμίδα κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής όχι βέβαια την πιo ολοκληρωμένη.
    Οι Μαρξ – Έvγκελς ήδη από το 1848 υποστήριζαν ότι:
    «Το προλεταριάτο χρησιμοποιεί την πολιτική του κυριαρχία για να αποσπάσει λίγο- λίγο από τα χέρια της αστικής τάξης όλο το κεφάλαιο, να συγκεντρώσει όλα τα εργαλεία παραγωγής στα χέρια του κράτους, δηλαδή του οργανωμένου σε κυρίαρχη τάξη προλεταριάτου..» (Μανιφέστο κομουνιστικού κόμματος)
    Επίσης ο Β. Ι. Λένιν, στην αντιπαράθεσή του με τις απόψεις της «εργατικής αντιπολίτευσης» στο ΚΚ(μπ) που ζητούσε την παραχώρηση των εργοστασίων στους εργάτες και τη διεύθυνση και οργάνωση της παραγωγής όχι από το σοσιαλιστικό κράτος, αλλά από μια αποκαλούμενη «Συνέλευση των παραγωγών», σαν εκπρόσωπο ξεχωριστών ομάδων των εργαζομένων, υποστήριζε: «Οι ιδέες που αποτελούν τη βάση αυτής και άλλων παρόμοιων διακηρύξεων είναι ριζικά λαθεμένες από θεωρητική άποψη, γιατί σημαίνουν πλήρη ρήξη με το μαρξισμό και τον κομμουνισμό» ενώ χαρακτήριζε τις απόψεις αυτής της ομάδας ως «παρέκκλιση προς το συνδικαλισμό και τον αναρχισμό»
    (Λένιν Χ συνέδριο Κ.Κ.(μπολσεβίκων))
    Επίσης σε παλιότερο σημείωμά του το 1918 σημείωνε:
    «… αποτελεί μέγιστη διαστρέβλωση των βασικών αρχών της Σοβιετικής εξουσίας και ολοκληρωτική απάρνηση του σοσιαλισμού οποιαδήποτε, άμεση ή έμμεση, νομιμοποίηση της ιδιοκτησίας των εργατών μιας ξεχωριστής φάμπρικας ή ενός επαγγέλματος πάνω στην ιδιαίτερη παραγωγή τους»
    ( Λένιν: «Για το δημοκρατισμό και το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Σοβιετικής Εξουσίας»,)
    Τώρα αν οι χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήταν ταξικά εκμεταλλευτικά καθεστώτα.
    Το ερώτημα που μπαίνει είναι πώς μπορεί να υπάρξει εκμετάλλευση χωρίς ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και ατομική ιδιοποίηση του υπερπροϊόντος π.χ. στην ΕΣΣΔ της δεκαετίας του 1930; Η έλλειψη ατομικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, η αφαίρεση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής ακόμα και στον τομέα των παραγωγικών συνεταιρισμών (π.χ. κρατικοποίηση της γης στην αγροτική παραγωγή ή κρατική κοινωνική ιδιοκτησία στα αγροτικά μέσα παραγωγής μέχρι τη δεκαετία του 1950 στην ΕΣΣΔ), περιορίζει στο ελάχιστο ή εξαφανίζει εντελώς τη μισθωτή εργασία ως συγκαλυμμένη μορφή πώλησης της εργατικής δύναμης και πηγής παραγωγής υπεραξίας, κατά συνέπεια και καπιταλιστικού κέρδους.
    Μια ορισμένη μελέτη ακόμα και της περιόδου που οι σοσιαλιστικές σχέσεις υποχωρούσαν (κυρίως ως αποτέλεσμα μεταρρυθμίσεων στον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και στην κοινωνική ιδιοκτησία, κατά τη δεκαετία του 1960, που συντέλεσαν στη διαμόρφωση ή ενίσχυση καπιταλιστικών στοιχείων), δηλαδή όταν διαμορφώθηκε η δυνατότητα σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες να καρπώνονται μέρος του κοινωνικού προϊόντος, δε μας επιτρέπει να μιλάμε με βεβαιότητα και γενικά για εκμεταλλευτική σχέση παραγωγής. Γιατί με το «κλεμμένο» αυτό μέρος του κοινωνικού προϊόντος –που είχε χρηματική μορφή– δεν μπορούσε κανείς αγοράζοντας μισθωτή εργατική δύναμη να τη μετατρέψει σε κεφάλαιο.

  122. tsechos Μαΐου 31, 2010 στις 9:04 μμ #

    Ε όχι και ταξικά εκμεταλευτικά καθεστώτα ρε Επίμονε. Ποιά τάξη εκμεταλευόταν ποιά; Ποιά ήταν η σχέση υης εκμεταλεύτριας τάξης ως προς τα μέσα παραγωγής; Καρπωνόταν μήπως και υπεραξία μέσα απ το παραγωγικό προτσές. Ναι υπήρχαν και καλιεργούνταν κεκαλυμένες εμπορευματικές σχέσεις. Υπήρχε σε μικρή σχετικά κλίμακα αγοραία παραοικονομία. Όχι οτι είχε δημιουργηθεί και εκμεταλεύτρια τάξη. Ναι υπήρχε σταδιακά δημιουργία νέας εν δυνάμει αστικής τάξης η οποία βγήκε ανοιχτά στο προσκήνιο μετά την αντεπανάσταση. Η ιδεολογική και πολιτική ανεπάρκεια των ΚΚ, το σταδιακό μπάσιμο του νόμου της αξίας στη ζωή των κοινωνιών, η πτώση της παραγωγικότητας του σοσιαλιστικού τομέα της οικονομίας, η αδυναμία κάλυψης σε ικανοποιητικό επίπεδο καταλωτικών αναγκών οδήγησαν σε ένταση αυτών των φαινομένων. Η εργατική τάξη δεν έννοιωθε οτι είναι η ίδια δημιουργός της μοίρας της. Το ζήτημα της δημοκρατίας και της ανύπαρκτης πολιτικής διαπάλης οδήγησε σε κατάργηση του καθοδηγητικού και ηγετικού ρόλου του ΚΚ. Το κόμμα είχε ξεκοπεί απο την τάξη. Να σας δώσω και μερικά παραδείγματα. Άτομα απο την ΚΟΒ της Πράγας πρώην σύντροφοι κομματικοί υπότροφοι που είχαν έρθει για να σπουδάσουν έχοντας κομματικές περγαμηνές απο την προηγούμενη ζωή τους στην Ελλάδα είχαν γίνει την τελευταία περίοδο του υπαρκτού λαθρέμποροι. Το κόμμα λίγο πολύ το γνώριζε δεν μπορούσε όμως να το αποδείξει. Σήμερα αυτοί οι κύριοι είναι καπιταλιστές περιοπής και μάλιστα στέλνει ο ένας στη φυλακή τον άλλο στα πλαίσια της ηθικής της αγίας καπιταλιστικής κοινωνίας.

  123. tsechos Μαΐου 31, 2010 στις 9:35 μμ #

    Το κεντρικό ζήτημα λοιπόν σύντροφοι έιναι ποιοί θα είναι οι μηχανισμοί-θεσμοί εκείνοι της εργατικής εξουσίας που θα αποτρέψουν στο επόμενο πείραμα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης τη δημιουργία παρόμοιων καταστάσεων. Και είναι πολύ καλό που γίνεται αυτή η κουβέντα εδώ. Μπορεί οι ανάγκες της πολιτικής πάλης σήμερα να είναι μεγάλες όμως σήμερα πέχουμε ξεκαθαρίσει οτι το κίνημα πρέπει να πάει για εξουσία και αν και αρκετά ζητήματα θα λυθούν στη διαπάλη μερικά θέματα θα μπορούσαν να ξεκαθαριστούν απο τώρα ύστερα απο όσο το δυνατόν ενδελεχή μαρξιστική ανάλυση της εμπειρίας που υπάρχει. Στο πολιτικό μέτωπο της λαικής-εργατικής εξουσίας πρέπει να μπούν όλες οι δυνάμεις της κομμουνιστικής
    αριστεράς με ειλικρίνεια ως προς το σκοπό, χωρίς να απαξιώνεται κανείς. Κοινό μέτωπο ως εκεί που συμφωνούμε σκληρή ιδεολογική διαπάλη εκεί που δεν συμφωνούμε. Και έτσι να συνεχίσουμε και μετά την επανάσταση.

  124. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 31, 2010 στις 9:38 μμ #

    Νίκο, το αυτό λέω και εγώ. Η κρατικοποίηση είναι μια ανολοκλήρωτη – πρώτη- μορφή κοινωνικοποίησης. Λέω συγκεκριμένα, γιατί ρωτήθηκα για τη διαφορά κρατικοποίησης και κοινωνικοποίησης :»…η διαφορά κρατικοποίησης και κοινωνικοποίησης είναι η εξής: Στην κρατικοποίηση το εργοστάσιο το ελέγχει και το διαχειρίζεται το κράτος, στην κοινωνικοποίηση το εργατικό συμβούλιο σε συννενόηση με τα εργατικά συμβούλια των άλλων εργοστάσιων…». Ή πιο σωστά στην κρατικοποίηση έχουμε την «τυπική» κοινωνικοποίηση.

    Ο Μαρξ αναφερόταν σε εργατικό μισοκράτος «τύπου κομμούνας». Η εξέλιξη της Οκτωβριανής επανάστασης -και εξαιτίας του ιμπεριαλιστικού αποκλεισμού, της καταστροφής της παραγωγής, αλλά και εξαιτίας του γραφειοκραστικού εκφυλισμού- ΔΕΝ οδήγησε σε κράτος «τύπου κομμούνας». αλλά σε ένα γιγαντισμό του κράτους…

    Σαφώς και σε πρώτο επίπεδο θα έχεις κρατικοποίηση υπό εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής! Αυτό όμως ΔΕΝ σημαίνει κομμουνισμός! Αυτό είναι η εργατική εξουσία/δημοκρατία! Στο βαθμό που η επανασταση θα διεθνοποιείται και θα βαθαίνει, θα μπορούμε να μιλάμε για ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των μέσων παραγωγής με ό,τι ανέφερα προηγούμενα!

    Άλλωστε, και το χωρίο του Μαρξ που παρέθεσες, στην περίοδο της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας αναφέρεται, και ΟΧΙ στο σοσιαλισμό ή πολύ περισσότερο στον κομμουνισμό….

    Επίσης ο Λένιν αναφέρεται σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ χρονική περίοδο και σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ συνθήκες που τον υποχρέωσαν να σταθμίσει ΑΛΛΙΩΣ τα πράγματα από ότι στο «Κράτος και Επανάσταση»… Όταν κάνει κριτική στην εργατική αντιπολίτευση, μιλάει εις γνώση του ότι ο εμφύλιος έχει αφήσει ερείπια και την παραγωγή σε πλήρη αποδιοργάνωση… Ταυτόχρονα όμως ο Λένιν ΑΠΟΚΡΟΎΕΙ την στρατιωτικοποίηση των συνδικάτων καλώντας τα, να παίζουν το ρόλο τους…

    Ασε δε, που η εργατική αντιπολίτευση ζητούσε να υπερπηδηθεί άμεσα, το επίπεδο της κρατικοποίησης και για αυτό ο Λένιν την κατηγόρησε για «αναρχισμό»… Εγώ δεν λέω αυτό! Εγώ λέω να μην μπερδεύουμε την εργατική εξουσία/δημοκρατία, με τον σοσιαλιμσό/κομμουνισμό!

    Που τον βλέπεις λοιπόν τον αναρχισμό που με κατηγορείς;;

  125. Αντώνης Ιουνίου 1, 2010 στις 9:56 πμ #

    Ρε επίμονε
    Δηλαδή θέλεις να μας πεις το εξής: μετά την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη έχουμε τρία χοντρικά στάδια: της εργατικής δημοκρατίας, του σοσιαλισμού (ανώριμου κομουνισμού) και τέλος της αταξικής κοινωνίας (ανεπτυγμένου κομμουνισμού). Είναι ακριβώς αυτό που λέει ο Νίκος. Η εργατική εξουσία ταυτίζεται με το σοσιαλισμό. Πάρε και ένα από Λενιν να έχεις.Από το «Κράτος και Επανάσταση»
    «And so, in the first phase of communist society (usually called socialism) «bourgeois law» is not abolished in its entirety, but only in part, only in proportion to the economic revolution so far attained, i.e., only in respect of the means of production. «Bourgeois law» recognizes them as the private property of individuals. Socialism converts them into common property. To that extent–and to that extent alone–«bourgeois law» disappears. «

  126. kraft Ιουνίου 1, 2010 στις 11:09 πμ #

    στα ελληνικά ρε αντώνη…αμάν με τα αγγλικά.

  127. CW Ιουνίου 2, 2010 στις 3:30 μμ #

    Πραγματικά έχω αρχίσει να πιστεύω πως οι τροτσκιστές και οι ΝΑΡίτες είναι διανοητικά καθηστερημένοι.. (και οι Κνίτες αλλά για άλλους λόγους)

    Από το «Κράτος και Επανάσταση»:

    3. Η Πρώτη Φάση της Κομμουνιστικής Κοινωνίας

    Στην «Κριτική του Προγράμματος της Γκότα» ο Μαρξ αντικρούει λεπτομερειακά τη λασαλιανή ιδέα πως ο εργάτης θα παίρνει στο σοσιαλισμό «αμείωτο» ή «ολόκληρο το προϊόν της εργασίας». Ο Μαρξ δείχνει πως απ’ όλη την κοινωνική εργασία όλης της κοινωνίας είναι ανάγκη ν’ αφαιρείται ένα εφεδρικό μέρος, καθώς και ένα μέρος για τη διεύρυνση της παραγωγής και την αναπλήρωση των «φθαρμένων» μηχανών κτλ., και έπειτα ν’ αφαιρείται από τα είδη κατανάλωσης ένα μέρος για τα έξοδα της διοίκησης, για τα σχολειά, τα νοσοκομεία, τα γηροκομεία κτλ.

    Αντί τη θολή, ασαφή, γενική φράση του Λασάλ («να δίνεται στον εργάτη ολόκληρο το προϊόν της εργασίας»), ο Μαρξ κάνει ένα νηφάλιο υπολογισμό για το πώς ακριβώς η σοσιαλιστική κοινωνία θα είναι υποχρεωμένη να ασκεί την οικονομία της. Ο Μαρξ καταπιάνεται με τη συγκεκριμένη ανάλυση των όρων της ζωής αυτής της κοινωνίας, όπου δεν θα υπάρχει καπιταλισμός, και λέει πάνω σ’ αυτό:

    «Εδώ έχουμε να κάνουμε» (αναλύοντας το πρόγραμμα του εργατικού κόμματος) «με μια κομμουνιστική κοινωνία, όχι όπως τώρα έχει εξελιχθεί πάνω στη δική της βάση, μα αντίθετα, όπως τώρα μόλις προβάλλει από την κεφαλαιοκρατική κοινωνία, με μια κομμουνιστική κοινωνία, λοιπόν, που από κάθε άποψη, οικονομική, ηθική, πνευματική, φέρνει πάνω ακόμα τη σφραγίδα της παλιάς κοινωνίας, που από τους κόλπους της προέρχεται».

    Αυτή λοιπόν την κομμουνιστική κοινωνία, που μόλις έχει βγει στο φως της ημέρας από τους κόλπους του καπιταλισμού, που από κάθε άποψη φέρνει τη σφραγίδα της παλιάς κοινωνίας, ο Μαρξ την ονομάζει «πρώτη» ή κατώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας.

    Τα μέσα παραγωγής έπαψαν πια ν’ αποτελούν ατομική ιδιοχτησία ορισμένων προσώπων. Τα μέσα παραγωγής ανήκουν σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Κάθε μέλος της κοινωνίας εκτελεί ένα ορισμένο μέρος της κοινωνικά αναγκαίας εργασίας και παίρνει από την κοινωνία μια απόδειξη ότι πρόσφερε την τάδε ποσότητα εργασίας. Με την απόδειξη αυτή παίρνει από τις κοινωνικές αποθήκες ειδών κατανάλωσης την ανάλογη ποσότητα προϊόντων. Αν αφαιρέσουμε την ποσότητα εργασίας που πηγαίνει για τα κοινωνικά φόντα, κάθε εργάτης παίρνει, συνεπώς, από την κοινωνία τόσα όσα της έδοσε.

    Είναι σάμπως να βασιλεύει η «ισότητα».

    Όταν όμως ο Λασάλ, έχοντας υπόψη αυτή την κοινωνική τάξη πραγμάτων (που συνήθως ονομάζεται σοσιαλισμός, ενώ ο Μαρξ της δίνει την ονομασία πρώτη φάση του κομμουνισμού), λέει ότι αυτό θα πει «δίκαιη διανομή», ότι αυτό θα πει «ίσο δικαίωμα του καθενός πάνω στο ίσο προϊόν της εργασίας», ο Λασάλ κάνει λάθος, και ο Μαρξ ξεκαθαρίζει το λάθος του.

    «Πραγματικά έχουμε εδώ» –λέει ο Μαρξ– «ίσο δικαίωμα», αλλά αυτό το δικαίωμα είναι ακόμα «αστικό δίκαιο» που, όπως και κάθε δίκαιο, προϋποθέτει την ανισότητα. Κάθε δίκαιο αποτελεί εφαρμογή του ίδιου μέτρου για διαφορετικούς ανθρώπους, που στην πραγματικότητα δεν είναι ίδιοι, δεν είναι ίσοι μεταξύ τους, και γι’ αυτό το «ίσο δικαίωμα» αποτελεί παραβίαση της ισότητας και αδικία. Και πραγματικά, ο καθένας που δούλεψε ίσο ποσό κοινωνικής εργασίας με έναν άλλο παίρνει, ίσο μερτικό από την κοινωνική παραγωγή (έξω από τις κρατήσεις που αναφέραμε).

    Στο μεταξύ ο κάθε άνθρωπος δεν είναι ίσος με τον άλλο: ο ένας είναι δυνατότερος, ο άλλος πιο αδύνατος· ο ένας είναι παντρεμένος, ο άλλος όχι, ο ένας έχει περισσότερα παιδιά, ο άλλος λιγότερα κτλ.

    …«Με ίση προσφορά εργασίας –συμπεραίνει ο Μαρξ– και επομένως με ίση συμμετοχή στα κοινωνικά καταναλωτικά φόντα ο ένας παίρνει στην πραγματικότητα περισσότερο από τον άλλον, ο ένας είναι πλουσιότερος από τον άλλον κλπ. Για ν’ αποφευχθούν όλα αυτά τα ελαττώματα, θάπρεπε το δίκαιο, αντί να είναι ίσο, να είναι μάλλον άνισο»…

    Επομένως, η πρώτη φάση του κομμουνισμού δεν μπορεί ακόμα να δόσει τη δικαιοσύνη και την ισότητα: θα μείνουν οι διαφορές στον πλούτο και μάλιστα διαφορές άδικες, αλλά δεν θα μπορεί να γίνεται εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, γιατί θα είναι αδύνατο ν’ αρπαχτούν σαν ατομική ιδιοχτησία τα μέσα της παραγωγής, τα εργοστάσια, οι μηχανές, η γη κτλ. Τσακίζοντας τη μικροαστικά θολή φράση του Λασάλ για «ισότητα» και «δικαιοσύνη» γενικά, ο Μαρξ δείχνει την πορεία εξέλιξης της κομμουνιστικής κοινωνίας, που είναι αναγκασμένη στην αρχή να εκμηδενίσει μόνο τούτη την «αδικία», ότι τα μέσα παραγωγής τα έχουν αρπάξει ξεχωριστά άτομα, ενώ δεν είναι σε θέση να εκμηδενίσει μονομιάς και την παραπέρα αδικία, που συνίσταται στη διανομή των ειδών κατανάλωσης «ανάλογα με τη δουλιά» (κι όχι με τις ανάγκες).

    Οι χυδαίοι οικονομολόγοι, μαζί και οι αστοί καθηγητές, μαζί και ο «δικός μας» Τουγκάν, κατηγορούν διαρκώς τους σοσιαλιστές πως τάχα ξεχνούν την ανισότητα των ανθρώπων και «ονειρεύονται» να εκμηδενίσουν αυτήν την ανισότητα. Η κατηγορία αυτή, όπως βλέπουμε, αποδείχνει μονάχα την τέλεια αγραμματοσύνη των κ. κ. αστών θεωρητικών.

    Ο Μαρξ δεν παίρνει μόνο υπόψη του με τον πιο ακριβολογημένο τρόπο την αναπόφευχτη ανισότητα των ανθρώπων· παίρνει επίσης υπόψη του πως με μόνο το πέρασμα των μέσων της παραγωγής στην κοινή ιδιοχτησία ολόκληρης της κοινωνίας («σοσιαλισμός», στη συνηθισμένη χρήση της λέξης) δεν εξαλείφονται τα μειονεχτήματα της διανομής και της ανισότητας του «αστικού δικαίου», που εξακολουθεί να κυριαρχεί, εφόσον τα προϊόντα μοιράζονται «ανάλογα με τη δουλιά».

    …«Αυτά όμως τα ελαττώματα –συνεχίζει ο Μαρξ– δεν μπορούν ν’ αποφευχθούν στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, που μόλις έχει προβάλει από την κεφαλαιοκρατική κοινωνία, ύστερα από μακρόχρονα κοιλοπονήματα. Το δίκαιο δεν μπορεί ποτέ να είναι ανώτερο από την οικονομική διαμόρφωση και από την καθοριζόμενη απ’ αυτήν εκπολιτιστική ανάπτυξη της κοινωνίας»…

    Έτσι στην πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας (που συνήθως την λένε σοσιαλισμό) το «αστικό δίκαιο» δεν καταργεί ολοκληρωτικά, παρά μόνον μερικά, μόνο στο βαθμό που έχει. επιτευχθεί πια η οικονομική ανατροπή, δηλαδή μόνο σε σχέση με τα μέσα της παραγωγής. Το «αστικό δίκαιο» τα αναγνωρίζει σαν ατομική ιδιοχτησία ορισμένων ατόμων. Ο σοσιαλισμός τα μετατρέπει σε κοινή ιδιοχτησία. Στο βαθμό αυτό –και μόνο στο βαθμό αυτό– το «αστικό δίκαιο» εξαφανίζεται.

    Μένει όμως στο άλλο του μέρος, μένει σαν ρυθμιστής (καθοριστής) της διανομής των προϊόντων και της κατανομής της εργασίας ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας. «Όποιος δεν δουλεύει δεν τρώει» –αυτή η σοσιαλιστική αρχή έχει πια πραγματοποιηθεί. «Για ίσο ποσό δουλιάς ίσο ποσό προϊόντων» –κι αυτή η σοσιαλιστική αρχή έχει πια πραγματοποιηθεί. Ωστόσο αυτό δεν είναι ακόμα κομμουνισμός, κι αυτό δεν καταργεί ακόμα το «αστικό δίκαιο», που δίνει ίσο ποσό προϊόντων σε άνισους ανθρώπους για άνισο (ουσιαστικά άνισο) ποσό δουλιάς.

    Αυτό είναι «ελάττωμα», λέει ο Μαρξ, αλλά είναι αναπότρεπτο στην πρώτη φάση του κομμουνισμού, γιατί δεν επιτρέπεται να νομίζουμε, χωρίς να πέφτουμε στην ουτοπία, πως όταν οι άνθρωποι θάχουν γκρεμίσει τον καπιταλισμό θα μάθουν μονομιάς να εργάζονται για την κοινωνία δίχως κανένα κανόνα δικαίου, άλλωστε η κατάργηση του καπιταλισμού δεν προσφέρει μεμιάς τις οικονομικές προϋποθέσεις για μια τέτια μεταβολή.

    Άλλοι όμως κανόνες, εκτός από το «αστικό δίκαιο», δεν υπάρχουν. Στο βαθμό λοιπόν αυτό εξακολουθεί να είναι αναγκαίο και το κράτος, που, περιφρουρώντας την κοινή ιδιοχτησία στα μέσα της παραγωγής, θα πρέπει να περιφρουρήσει και την ισότητα της εργασίας και την ισότητα στη διανομή των προϊόντων.

    Το κράτος απονεκρώνεται, εφόσον δεν υπάρχουν πια κεφαλαιοκράτες, δεν υπάρχουν πια τάξεις, και γι’ αυτό δεν μπορεί πια να καταπιέζει κανείς καμιά τάξη.

    Το κράτος όμως δεν έχει ακόμα απονεκρωθεί ολότελα, γιατί θα μείνει η περιφρούρηση του «αστικού δικαίου», που καθαγιάζει, την πραγματική ανισότητα. Για την ολοκληρωτική απονέκρωση του κράτους χρειάζεται ο ολοκληρωμένος κομμουνισμός.

  128. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Ιουνίου 4, 2010 στις 1:39 μμ #

    CW άθε να μιλάς καλύτερα, δεν είσαι ο «χρισμένος» από τον Μαρξ ώς ο απόστολός του επί της γης!

    Το χωρίο του Μαρξ που παραθέτεις, πως το ερμηνεύεις;

    Εγώ συμεραίνω το αυτονόητο! Πως στην πρώτη φάση της επανάστασης, ούτε το κράτος καταργείται, ούτε παύουν να υπάρχουν ισχυρά αστικά κατάλοιπα στην παραγωγή. Και στο βαθμο που η επανάσταση ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, θα μπορεί να βαθαίνει το περιεχόμενό της, να απονεκρώνεται το κράτος, να ηγεμονεύουν οι κομμουνιστικές σχέσεις στην παραγωγή! Εγώ ΤΙ διαφορετικό έγραψα;

    Συνεπώς, όταν στις λαϊκές δημοκρατίες και στην ΕΣΣΔ είχαμε ακριβώς την αντίστροφη σταδιακά εξέλιξη από αυτή που πειέγραψα, ε, τότε δεν είχαμε σοσιαλισμό, αλλά μια μεταβατικού χαρακτήρα κοινωνία, η οποία είτε -μέ την ταξική πάλη- θα όδευε προς τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό είτε προς την καπιταλιστική παλινόρθωση! Εγινε το δεύτερο…

  129. Αντώνης Ιουνίου 4, 2010 στις 1:54 μμ #

    Άρα επίμονε υπάρχει στάδιο μεταξύ σοσιαλισμού/κομμουνισμου και καπιταλισμού! Πέστο χρυσόστομε δέκα μέρες τώρα να καταλάβουμε και εμείς! Το χωρίο πάντως του Μαρξ λέει, μεταξύ άλλων, ότι μεταξύ καπιταλισμού και κομμουνισμού δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου.

  130. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Ιουνίου 4, 2010 στις 2:20 μμ #

    Αντώνη, δεν υπάρχει σταδιο, με την έννοια, πως η διαδικασία μετάβασης από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό, δεν εμπεριέχει άλλο κοινωνικοοικονομικό σύστημα…

    Η έννοια του «σταδίου» χαρακτηρίζει κάποιο «ενδιάμεσο και ξεχωριστό» επίπεδο, ανάμεσα στον καπιταλισμό καιτον κομμουνισμό. Η «δικτατορία του προλεταριάτου», προφανώς δεν είναι «στάδιο», διότι δεν αυτονομείται από την διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού/κομμουνισμού, αλλά εντάσσεται σε αυτή κατεύθυνση. Δεν συνιστά όμως ταυτόχρονα και σοσιαλισμό/κομμουνισμό.

  131. Αντώνης Ιουνίου 4, 2010 στις 2:25 μμ #

    Ρε συ επίμονε…
    Πρώτα μας περιγράφεις τις λαϊκές δημοκρατίες σαν ένα «μεταβατικό» κράτος και μετά μας λές ότι αυτό δεν υπάρχει! Έλεος!
    Οι λαϊκές δημοκρατίες που γνωρίσαμε τί σύστημα είχαν; καπιταλιστικό ή σοσιαλιστικό; Γιατί σύμφωνα με το Μαρξ, το Λενιν και διάφορους άλλους, ΔΕΝ υπάρχει τίποτα ανάμεσα σε αυτά τα δύο!

  132. CW Ιουνίου 4, 2010 στις 2:54 μμ #

    Απλώς οι τροτσκιστές, οι Ναρίτες και η Κ.Ο Ανασύνταξη ισχυρίζονται ότι μετά την σοσιαλιστική επανάσταση και πριν το σοσιαλισμό (=πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας) και τον ώριμο κομμουνισμό υπάρχει κάποια άλλη φάση-βαθμίδα αυτή του μεταβατικού εργατικού κράτους. (Δλδ δεν μιλάνε για κάποιο αντιμονοπωλιακό-δημοκρατικό στάδιο πριν την επανάσταση, όπως οι μπρεζνιεφικοί και οι ευρωκομμουνιστές.)

    Αυτή η αντίληψη όμως είναι νομίζω μεταφυσική. Ποιος τρόπος παραγωγής ηγεμονεύει στο «μεταβατικό κράτος»; Αν ηγεμονεύει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, έχεις καπιταλισμό. Αν ηγεμονεύει ο κομμουνιστικός τρόπος παραγωγής, έχεις σοσιαλισμό.

  133. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Ιουνίου 4, 2010 στις 3:16 μμ #

    Αντώνη, η γνώμη μου είναι πως οι λαικές δημοκρατίες, είχαν ένα αντιφατικότατο τρόπο παραγωγής που δεν μπορεί εύκολα να ταξινομηθεί.

    Συνυπήρχαν ισχυρότατα αστικά κατάλοιπα, αστικός καταμερισμός εργασίας, υπεραξία που ένα πολύ μεγάλο μέρος το καρπώνονταν η γραφειοκρατία (κατα τη γνώμη μου), αντίθεση διευθυντή-διευθυνομένου, νόμος της αξίας, εκτελεστικός ρόλος για την εργατκή τάξη, μαζί με κάποια κομμουνιστικά στοιχεία, που πολύ σύντομα μετά την οκτωβριανή ατρόφησαν και σταδιακά έσβησαν, όπως ο έλεγχος των σοβιέτ επί της παραγωγής (που πολύ σύντομα εξαφανίστηκε), η κατάργηση της ψαλίδας των μισθών (που όμως επανεμφανίστηκε σύντομα) κλπ.

    Το βέλος των εξελίξεων σε αυτόν τον τρόπο παραγωγής, έτεινε λοιπόν προς τα πίσω, προς τον καπιταλισμό, από νωρίς… Μόνο η διεθνοποίηση καιη νίκη της επανάστασης στη Δύση, θα μπορούσε να αντιστρέψει αυτή την πορεία και εδώ βρίσκεται η ιστορική ευθύνη του προλεταριάτου των δυτικών χωρών. Η ευθύνη όμως δεν πέφτει μόνο πάνω στους ώμους του, αλλά και πάνω στα ΚΚ των ανατολικών χωρών μέσα από τα οποία (ως κόμματα εξουσίας), γεννήθηκε και παγιώθηκε ως κυρίαρχο στρώμα η γραφειοκρατία…

    Συμπερασματικά, ΔΕΝ μπορώ να ονομάσω αυτές τις χώρες ούτε κρατικό καπιταλισμό (όπως με παροτρύνει ο Υ), ούτε «κρατικό σοσιαλισμό (όπως ο Ε. Μπιτσάκης), ούτε «εκφυλισμένα εργατικά κράτη» (όπως οι τρότσκες), ούτε πολύ περισσότερο «πρώϊμό σοσιαλισμό», ή σοσιαλισμό…

    Αυτό όμως που μπορώ με σιγουριά -και μέχρι τώρα- να πώ είναι τούτο: Πως αυτά τα καθεστώτα παρέμειναν ταξικά, και καταπιεζόμενη τάξη σε αυτά είταν η εργατική τάξη..

  134. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Ιουνίου 4, 2010 στις 3:27 μμ #

    Όποιος ενδιαφέρεται, υπάρχει αυτό το λίνκ στην ιστοσελίδα του ΝΑΡ που περιέχει κείμενα για τη φύση και το χαρακτήρα των χωρών αυτών:

    http://www.narnet.gr/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=22&Itemid=65

    Επίσης, πολύ καλά βιλία-μελέτες είναι του Ε. Καρρ «ΕΣΣΔ 1917-1923», εκδ. Υποδομή, του Φερνάντο Κλαουντίν «Η κρίση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος 2 τόμοι, εκδόσεις «Γράμματα» καιό,τι κυκλοφορεί από κριτικές των μπολσεβίκων της εποχής εκείνης (ανεξάρτητα με τα συμπεράσματά τους)..

  135. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Ιουνίου 4, 2010 στις 3:43 μμ #

    που ένα πολύ μεγάλο μέρος το καρπώνονταν η γραφειοκρατία (κατα τη γνώμη μου)!!!!

    ωραιο ακουγετε αυτο το κατα την γνωμη μου. επιστημονικο. Αυριο που θα πας στον γιατρο (ευχομαι οχι)θα σου πει νομιζω οτι εχετε ιωση, κατα την γνωμη μου. Παρτε αυτο το φαρμακο θα σας κανει καλο κατα την γνωμη μου.
    Στο σχολειο ο δασκαλος θα σου λεει, η λυση ειναι αυτη, κατα την γνωμη μου!!
    τι μαρξιστικος τροπος αναλυσης της πραγματικοτητας!!!

  136. Y Ιουνίου 4, 2010 στις 5:48 μμ #

    Ρε Βιργινία γιατί ακριβώς τον εγκαλείς κατά τη γνώμη σου?

  137. Κανένας Ιουνίου 4, 2010 στις 6:15 μμ #

    Κατά την γνώμη μου τον κατηγορεί για έλλειψη επιστημονικότητας… Αλλά μόνο κατά την γνώμη μου…
    Για να μην αρχίσει να ρωτάει πάλι ο Αντώνης αν όλα αυτά είναι επίσημες θέσεις του Ναρ, κλπ…

  138. λαθραναγνώστης Ιουνίου 4, 2010 στις 10:37 μμ #

    @ΕΜκΤ 134
    «….. υπεραξία που ένα πολύ μεγάλο μέρος το καρπώνονταν η γραφειοκρατία (κατα τη γνώμη μου),…»

    Δημιουργούνταν υπεραξία?

    Ένα χαρακτηριστικό των σοσιαλιστικών χωρών, ήταν ότι οι τιμές των αγαθών, δεν μεταβάλονταν με βάση τη προσφορά και τη ζήτηση.
    Αγαθά, που λόγω μειωμένης παραγωγής τους, ήταν σε ανεπάρκεια και συνεπώς λόγω μεγάλης ζήτησης θα μπορούσαν να έχουν πολλαπλάσιες τιμές, διατηρούσαν τις τιμές τους σε εξευτελιστικά χαμηλά επίπεδα, όπως αυτές υπολογίζονταν με βάση την εργασία κλπ που χρειάζονταν για να παραχθούν.Αυτός ήταν ο τρόπος που εβγαιναν οι τιμές.
    Το κράτος, θα μπορούσε να βασιστεί στην αυξημένη ζήτηση και να αυξήσει πολύ τις τιμές και κατα αυτόν τον τρόπο να περιορίσει και τη ζήτηση και την μαύρη αγορά αυτών των προϊόντων.Κατ αυτόν τον τρόπο όμως θα δημιουργούνταν υπεραξία και γι αυτό δεν το έκανε.

  139. Αντώνης Ιουνίου 5, 2010 στις 5:58 μμ #

    Ρε πραγματικά δεν μπορώ να συνεχίζω έτσι…
    Τι πα να πεί «αστικός καταμερισμός εργασίας»; Δηλαδή υπήρχε αστική τάξη (ή γραφειοκρατία) που μίσθωνε ζωντανή εργατική δύναμη ΕΚΤΟΣ του κεντρικού σχεδιασμού; θα τρελαθούμε τελείως; Ο καταμερισμός γινόταν εκτός του κεντρικού σχεδιασμού γενικά; ακόμα και ελλειπής, δεν υπήρχε όμως σχεδιοποιημένη οικονομία;
    Η έννοια της υπεραξίας στο έργο του Μαρξ, έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Είναι το κομμάτι της απλήρωτης εργασίας της ε.τ. που καρπώνεται ο καπιταλιστής. Και αυτό γίνεται μέσω της ΜΙΣΘΩΣΗΣ ξένης ΖΩΝΤΑΝΗΣ εργασίας. Που υπήρχε αυτό στην ΕΣΣΔ;
    «αντίθεση διευθυντή-διευθυνομένου, νόμος της αξίας, εκτελεστικός ρόλος για την εργατκή τάξη». Συμφωνώ απόλυτα ότι αυτά υπήρχαν. Που ακριβώς υπάρχει στο έργο των Μαρξ-Ένγκελς-Λενιν ή ακόμα και στους σύγχρονους μελετητές ότι αυτά εξαλείφονται στην πρώτη (ανώριμη) βαθμίδα του κομμουνιστικού σχηματισμού; Τέσσερα χωρία σου παρέθεσαν παραπάνω που λένε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεσαι.
    Το ότι είχαμε πισωγύρισμα και ανατροπή(μετά από 80 χρόνια) είναι για σένα αναγκαία συνθήκη για να λες ότι δεν γνωρίσαμε σοσιαλισμό; Ε τί να πώ…
    «Συμπερασματικά, ΔΕΝ μπορώ να ονομάσω αυτές τις χώρες ούτε κρατικό καπιταλισμό (όπως με παροτρύνει ο Υ), ούτε “κρατικό σοσιαλισμό (όπως ο Ε. Μπιτσάκης), ούτε “εκφυλισμένα εργατικά κράτη” (όπως οι τρότσκες), ούτε πολύ περισσότερο “πρώϊμό σοσιαλισμό”, ή σοσιαλισμό… »
    Ξέρεις πως λέγεται αυτό σε απλά ελληνικά; αγνωστικισμός. Τελεία. Όλα τα παραπάνω έχουν ένα σκεπτικό πίσω τους. Περαν του κρατικού καπιταλισμού που γενικά είναι μια μπούρδα σαν θεωρία, τα υπόλοιπα (σοσιαλισμός, εκφυλισμένο ερ. κράτος, κρατικός σοσιαλισμός, σοσιαλισμός με έντονη την ταξική αντίθεση (για να βάλλω του Κάππου) συμφωνούν σε ένα μόνο συμπέρασμα: ότι κυρίαρχες σχέσεις σε αυτά τα συστήματα ήταν οι κομμουνιστικές σχέσεις. Τελεία.
    Και το εντελώς αντιμαρξιστικό που μας άφησες για το τέλος. Αν εκμεταλλευόμενη τάξη είναι η εργατική, ποιά είναι η εκμεταλλεύτρια; ποιά είναι οεο;

  140. Κανένας Ιουνίου 5, 2010 στις 8:19 μμ #

    Αντώνη, απλά ΉΡΩΑΣ…

  141. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Ιουνίου 5, 2010 στις 10:06 μμ #

    κατα την γνωμη μου, Υ , μαλλον δεν μπορουμε να συννενοηθουμε εδω μεσα τωρα τελευταια ολοι με τα νευρα απο το τρεξιμο. κατα την γνωμη μου.
    @ αντωνη ΗΡΩΑΣ ΑΠΑΡΤΟ ΒΟΥΝΟ!

  142. CW Ιουνίου 6, 2010 στις 4:50 πμ #

    Εγώ πιστεύω ότι αυτό που υπήρχε στη Σοβιετική Ένωση ήταν σοσιαλισμός. Σοσιαλισμός όμως που εφόσον δεν πήγαινε μπροστά προς τον κομμουνισμό, πήγε πίσω προς τον καπιταλισμό. Και αυτό ήταν νομοτελειακό. Σίγουρα φταίνε και οι αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες και η ιμπεριαλιστική περικύκλωση και η ατολμία ίσως των ηγεσιών.

    Αλλά η διαδικασία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης ξεκίνησε πολύ πριν από την τελική κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Τώρα το αν αυτή η διαδικασία άρχισε -ξέρω γω- το ’18, το ’27, το ’36, το ’56, το ’77 ή το ’85 ας πιστεύει ο καθένας ό,τι θέλει. Εγώ είμαι ανάμεσα στην τρίτη και την τέταρτη επιλογή (ολίγον αγνωστικιστής κι εγώ!).

  143. kraftwerkvs Ιουνίου 6, 2010 στις 10:41 πμ #

    Ώπα ρε παιδιά, ήρωας και ήρωας ο Αντώνης,δηλαδή κάνει κάτι παραπάνω απο αυτό που θα έπρεπε να κάνει σε έναν διάλογο? ΑνέχετΕ? εσείς ανέχεστε? τόσο δεδομένα είνα για σας αυτά τα ζητήματα?

    Τόοοσο μπροστά ποιά η πρωτοπορία αυτής της χώρας???

    …να ακριβως ποιός είναι ο σπόρος της στρεβλής αντίληψης για την πολιτική αντιπαράθεση στις γραμμές του κινήματος. Αλλά ετσι όπως τα λέτε πάει κάπως έτσι «είπες την άποψη σου, είπαμε και μεις την άποψη του κόμματος, και εσύ επιμένεις?»

    Το πως θα εκφράζεται η σχέση κόμματος της εργατικής τάξης με τις εκτελεστικές και νομοθετικές εξουσίες είναι τεράστιο ζήτημα εγώ θέλω δικτατορία της εργατικής τάξης όχι δικτατορία επι της εργατικής τάξης, απο το κόμμα της εργατικής τάξης. Υποχρέωση των μελων είναι να τα συζητά και να αντιμετωπίζει τις απόψεις αυτές, δεν είναι ηρωισμός ούτε κάνει κανείς χάρη.

    ο Αντώνης διατυπώνει επιχείρηματα (με συνέπεια και γνώση των θέσεων του ΚΚΕ) και ο Επίμονος επίσης με επιχειρήματα, αυτός είναι ο διάλογος, αν έχετε αδυναμία να προσθέσετε κάτι επι της ουσίας καλώς, αλλά μην κάνετε λές και συζητιέται το ποιό δεδομένο και ληγμένο πράγμα σε αυτή την κοινωνία και κάποια βλαμμένα δεν καταλαβαίνουν, αφού είναι τόσο ληγμένα τα ζητήματα, της δικτατορίας του προλεταριάτου, του δημοκρτικού συγκεντρωτισμού, της εργατικής εξουσίας, των θεσμών του σοσιαλιστικού κράτους, και όλα τα υποδαίλιπα, για σας τότε κάποιοι να ανησυχώ διπλά για το πως εννοεί τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό σε ολόκληρη την κοινωνία το κκε και ιδιαίτερα πως την καταλαβαίνει μια μερίδα των μελών του.

    Η συζητηση είναι πλούσια και έναυσμα για όποιον δεν τα έχει λήξη όλα για περαιτέρω προβληματισμό και συζήτηση, θέλω να συμμετάσχω και γω αλλά μπαίνουν τόσα πολλά τελικά που τα χάνω (το σίγουρο είναι ότι η συζήτηση διδάσκει: «διάβασμα, διάβασμα και πάλι διάβασμα».

  144. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Ιουνίου 7, 2010 στις 2:34 μμ #

    Βρε Αντώνη:

    1. Εφόσον οι λαϊκές δημοκρατίες είταν ταξικά καθεστώτα, τότε οι κομμουνιστικές σχέσεις στην περαγωγή, ΔΕΝ είταν κυρίαρχες…. Δεν μπορείς να έχεις κομμουνιστικές σχέσεις κυρίαρχες και ύπαρξη τάξεων ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ…

    2. Το ότι δεν μπορούμε να ονοματίσουμε τον τρόπο παραγωγής αυτών των χωρών με μιά λέξη, δεν σημαίνει «αγνωστικισμός»…. Ο τρόπος παραγωγής αυτών των χωρών, παρέμεινε ως το τέλος, ένα υβρίδιο με συνύπαρξη αστικών σχέσεων και ορισμένων -λίγων κατ΄εμε- κομμουνιστικών, υπό την ηγεμονία των πρώτων! Για αυτό και πισωγύρισαν οι σχέσεις παραγωγής μετά από 4ο χρόνια (μόνο) για τις λαϊκές δημοκρατίες και 70 για την ΕΣΣΔ…. Για αυτό, και η καπιταλιστική παλινόρθωση, όπου η αντίφαση, ο υβριδιακός χαρακτήρας του τρόπου παραγωγής αυτών των χωρών, λύθηκε προς όφελος του καπιταλισμού…

    3. Εκμεταλλευόμενη τάξη η εργατική. Εκμεταλλλευτρια τάξη (ή στρώμα) η γραφειοκρατία (η συλλογική -και όχι ατομική- ιδιοποίηση μεγάλου μέρους της υπεραξίας).

  145. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Ιουνίου 7, 2010 στις 3:18 μμ #

    ταξη η γραφειοκρατεια? και ποια τα χαρακτηριστικα της κατα μαρξ?

  146. Κόκκινη Ορχήστρα Ιουνίου 8, 2010 στις 12:02 πμ #

    Ο ορισμός της κοινωνικής τάξης κατά τον Μαρξ, οριοθετείται από τα εξής κριτήρια:

    α. Ιδιοκτησία ή όχι, των μέσων παραγωγής
    β. Διευθυντική θέση ή όχι στην παραγωγή
    γ. Ύψος μισθού. Εάν αποκλίνει πολύ προς τα πάνω ή προς τα κάτω, σε σχέση με το μέσο ύψος του μισθού που ορίζεται σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο
    δ. Εάν παράγει υπεραξία ή όχι και ποιός καρπώνεται την παραγόμενη υπεραξία

    Εάν αυτά τα κριτήρια τα εφαρμόσουμε στην κοινωνιολογική-ιστορική μελέτη του τρόπου παραγωγής των χωρών του «υπαρκτού» θα δούμε πως:

    Η τυπική κυριότητα ανήκε στο «σοσιαλιστικό κράτος». Όμως, η ουσιαστική κυριότητα, ανήκε συλλογικά στην γραφειοκρατία. Αυτή διήυθυνε την παραγωγή, αυτή ασκούσε τον πολιτικό, στρατιωτικό, δικαστικό έλεγχο, αυτή έπαιρνε τις αποφάσεις για όλα. Ένα μεγάλο μέρος της παραγόμενης υπεραξίας πήγαινε σε υποδομές, ένα άλλο μεγάλο και αυτό μέρος της παραγόμενης γραφειοκρατίας κατέληγε στα χέρια της γραφειοκρατίας (ντάτσες, πολυτελής ζωή κλπ) είτε νόμιμα, είτε μέσω της ανθούσης μαύρης αγοράς(Ειδικά στις λαϊκές δημοκρατίες αλλά και σε εκτεταμένες περιοχές της ΕΣΣΔ το φαινόμενο της μαύρης αγοράς και της διαφθοράς σήμαινε δεύτερη παράλληλη οικονομία).
    Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η γραφειοκρατία σε όλες τις χώρες του «υπαρκτού», μετατράπηκε εν μια νυκτί, σε μια άγρια αστική τάξη. Η ακόμα πιο καθαρά, βλέπουμ,ε το φαινόμενο της μετατροπής της γραφειοκρατίας σε κανονική αστική τάξη, στην σημερινή Κίνα και στο Βιετνάμ, όπου με παντοδυναμία του ΚΚ οικοδομείται καθαρόαιμος καπιταλισμός… Η δε ψαλίδα των μισθών όσο περνούσαν τα χρόνια άνοιγε ολοένα και περισσότερο…
    Συνεπώς, αυτό το «στρώμα» είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας άρχουσας τάξης. Ίσως όχι σύμφωνα με την εξέλιξη των δυτικών ταξικών κοινωνιών, όπου υπάρχει κυρίαρχο το στοιχείο της ΑΤΟΜΙΚΗΣ ιδιοποίησης του παραγόμενου πλούτου, μια και εκεί υπήρχε το ιδιάζον χαρακτηριστικό της «συλλογικής» ιδιοποίησης εκ μέρους της γραφειοκρατίας.

  147. Κόκκινη Ορχήστρα Ιουνίου 8, 2010 στις 12:05 πμ #

    Λάθος συντακτικό! Το σωστό είναι «…ένα άλλο μεγάλο και αυτό μέρος της παραγόμενης ΥΠΕΡΑΞΙΑΣ -και όχι βέβαια ‘γραφειοκρατίας’- κατέληγε στα χέρις της γραφειοκρατίας».

  148. Αντώνης Ιουνίου 8, 2010 στις 9:32 πμ #

    @ Κοκκινη Ορχηστρα

    Επιτελους! Μια καθαροαιμη αναλυση του δομικου μαρξισμου (λεγε με Αλτουσερ). Χωριζεται η τυπικη κυριοτητα απο την κατοχη των μεσων παραγωγης. Σωστή η αναφορά στα κριτήρια ένταξης σε τάξεις. Όμως: Για να εξεταστεί η ταξική σύνθεση ενός κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού απαραίτητη προϋπόθεση είναι να δούμε το πως γίνεται η κατανομή στους κλάδους της παραγωγής. Στον καπιταλιστικό τρόπο, πχ, γίνεται μέσω του νόμου της αξίας. Δηλαδή, η αστική τάξη μισθώνει ξένη εργασία στους τομείς εκείνους που δύναται να έχει μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους (εντάξει υπάρχουν και άλλοι παράγοντες όπως η οργανική σύνθεση αλλά ας μείνουμε στο βασικό). Ταυτόχρονα απαξιώνει άλλους ή ανισοκατανέμει την παραγωγή ανάμεσα σε περιοχές και κράτη που και τα δύο έχουν σαν αποτέλεσμα την απαξίωση(καταστροφή) των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό δημιουργεί με τη σειρά του την λεγόμενη αναρχία στην παραγωγή, με την έννοια της μη υπαγωγής της κατανομής αλλά και της διανομής σε συγκεκριμένο σχεδιομετρικό σύστημα. Έτσι ο νόμος της αξίας τελικά καθορίζει και την κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική στην εργατική τάξη για το πού αναζητεί να πουλήσει την εργατική της δύναμη (έτσι εξηγούνται και μια σειρά θέματα όπως οικονομική μετανάστευση, αστυφιλία, ατομικός ανταγωνισμός, ρουσφέτια κτλ). Γινόταν η κατανομή στις χώρες του υπαρκτού με αυτό τον τρόπο; Εγώ απαντάω αρνητικά. Όχι.
    Τα κριτήρια που παρατίθενται λοιπόν από την Κόκκινη Ορχήστρα είναι αληθή αλλά και σκαλωτά. Δηλαδή δεν μπορούμε να μιλάμε για εκμεταλλεύτρια τάξη μόνο με κριτήριο το διευθυντικό της δικαίωμα(ο Μαρξ εξάλλου θεωρούσε δεδομένο την ύπαρξη επιτελικής εργασίας στην κατώτερη βαθμίδα), αν δε μπούμε στη λογική να εξετάσουμε το πόσο μπορούσε να επηρεάσει την κατανομή της εργασίας με άλλα λόγια κατά πόσο έβαζε σε κίνηση τα μέσα παραγωγής με κριτήριο την ατομική(ή συλλογική σαν τάξη)ιδιοποίηση του παραγώμενου προϊόντος.

    «Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η γραφειοκρατία σε όλες τις χώρες του “υπαρκτού”, μετατράπηκε εν μια νυκτί, σε μια άγρια αστική τάξη.»
    Συμφωνώ απόλυτα. Η επέκταση του νόμου της αξίας σε σφαίρες της παραγωγής (αντί της διανομής μέχρι τότε) με μέτρα όπως η αυτονόμηση των επιχειρήσεων (1971), η καταβολή μπόνους(1963), ο καθορισμός των μισθών από την ίδια την επιχείρηση (1979) και τέλος η περεστρόικα με τον καθορισμό «παραπάνω από έναν τρόπο παραγωγής» υπό τη σοσιαλιστική διακυβέρνηση ήταν η διαδικασία πισωγυρίσματος στη βάση των καθεστώτων του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε. Η χαλάρωση του εργατικού ελέγχου ήδη από το 1936 με το πέρσμα στην εδαφική βάση και στο καθολικό δικαίωμα, όπως και η παραπέρα απαξίωση των εργατικών συμβουλίων και η ουσιαστική μετατροπή τους από όργαν της λαϊκής εξουσίας σε όργανα (όχι και τόσο αποτελεσματικού!!!) ελέγχου, η τυπική επικύρωση της διαδικασίας αυτής με το σύνταγμα του ’73 περί παλλαικού κράτους και «δεκαετίας προς τον κομμουνισμό» (!!!) ήταν η αντανάκλαση αυτών των φαινομένων στο εποικοδόμημα. Προσοχή όμως: Αντανάκλαση και όχι το αντίστροφο.

  149. Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα Ιουνίου 8, 2010 στις 2:41 μμ #

    Το Σύνταγμα του 77 μήπως;

  150. Αντώνης Ιουνίου 8, 2010 στις 3:18 μμ #

    Sorry ναι

  151. wouv Ιουνίου 8, 2010 στις 6:24 μμ #
    Y θα καταχραστώ την φιλοξενεία σου και θα αναδημοσιεύσω ένα καλό κείμενο Σε αδιέξοδο ο κινηματίστικος οικονομισμός. Μόνη λύση η πολιτική κλιμάκωση του αγώνα Σε αδιέξοδο ο κινηματίστικος οικονομισμός. Πως χάθηκε η μάχη της προπαγάνδας Όταν από τις αρχές του χρόνου οι πάντες συνειδητοποιούσαν ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους ήταν προ των πυλών, η εγχώρια αριστερά σχεδόν στο σύνολό της επέμενε ότι όλα αυτά είναι ένα παραμύθι της κυρίαρχης προπαγάνδας, προκείμενου να παρθούν πίσω τα “κεκτημένα” της μεταπολεμικής περιόδου. Όσοι σε αυτή την αριστερά κατανοούσαν τη φύση του προβλήματος, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ντουβάρι του απλοϊκού και εύπεπτου εργατισμού του ΚΚΕ και της υπόλοιπης συνδικαλιστόπληκτης αριστεράς που συνέχιζε να πολιτεύεται με το σλόγκαν “ότι χρήματα υπάρχουν”. Γιατί αν δεν υπάρχουν λεφτά που θα κάνεις οικονομικό αγώνα; Και ενώ η κυβέρνηση έβγαζε τα νούμερα στον αέρα, δίνοντας και τις δικές της λύσεις, (μείωση μισθών, συντάξεων, απελευθέρωση απολύσεων, κατάργηση βασικού, σύνταξη στα 70 με 40 χρόνια εργασία κλπ.), ως μονόδρομο για τη μείωση του δημοσίου χρέους και των ελλειμμάτων, η αριστερά έμοιαζε με τον τρελό του χωριού που δεν καταλαβαίνει για τι ακριβώς συζητάμε. Το αποτέλεσμα αυτών των χειρισμών στους κρίσιμους αυτούς μήνες ήταν η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη να κερδίσουν κατά κράτος την αριστερά και τα συνδικάτα στο επίπεδο τηςπροπαγάνδας και επομένως της ιδεολογικής προετοιμασίας για την αποδοχή των αντεπαναστατικών κοινωνικών μέτρων ως “αναγκαίων για να σωθεί η χώρα, οι μισθοί και οι συντάξεις”. Η κυβέρνηση παραδεχόταν, πριν την αριστερά, ότι “έχουν κλαπεί λεφτά, ότι κάποιοι κονόμησαν σε βάρος του δημοσίου και των πολλών, ότι το πολιτικό σύστημα ήταν πελατειακό πράγμα που γένναγε τη διαφθορά, ότι τα μέτρα είναι άδικα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς δεν έχουμε άλλο δρόμο, αν δεν τα πάρουμε το μαγαζί βάζει λουκέτο”. Η κυβέρνηση έχτισε την πολιτική της πάνω στην πραγματικότητα της επικείμενης κατάρρευσης και αυτό της έδωσε το συγκριτικό πλεονέκτημα για να επικρατήσει ιδεολογικά ενώ κανονικά θα έπρεπε να ηττηθεί με νοκ άουτ στο πρώτο δευτερόλεπτο. Την ίδια ώρα, και ενώ ο κόσμος ανησυχούσε για τη δουλειά του, για το αν θα πληρωθεί τον επόμενο μήνα, για το αν θα δημευτούν οι καταθέσεις, για το αν θα βρεθεί η χώρα εκτός ευρωζώνης, για το τι σημαίνει χρεοκοπία, η οκνηρή αριστερά αντί να ανοίξει τη βεντάλια δίνοντας τις δικές της απαντήσεις συνέχιζε να επαναλαμβάνει το συνδικαλιστικό της τροπάρι, αποδεικνύοντας τελικά πόσο αργόστροφα και συντηρητικά είναι τα ηγετικά της επιτελεία. Κάνει ο συνδικαλισμός για όλες τις δουλειές; Ο χρόνος στην πολιτική, ιδιαίτερα σε στιγμές εμπόλεμες σαν αυτές που ζούμε εδώ και λίγους μήνες, μπορεί να είναι καθοριστικός. για την τελική έκβαση της μάχης. Και μέχρι στιγμής η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων, σε αντίθεση με την αριστερά, το εργατικό κίνημα και γενικά τον κόσμο της εργασίας που τρέχουν να προλάβουν τα απανωτά χτυπήματα του αντιπάλου. Ουσιαστικά οι γραμμές άμυνας σπάνε η μια πίσω από την άλλη, και δεν χρειάζονται δικαιολογίες τύπου Marfin γι’ αυτό. Από την αρχή του χρόνου οι συνδικαλιστικές ηγεσίες -ως ειδήμονες του θέματος, αφού τάχα πρόκειται για τα κεκτημένα- απειλούν ότι “αν τολμήσει” η κυβέρνηση να αγγίξει το τάδε θα γίνει χαμός, το άλλο casus beli, το δείνα “θα της κοπούν τα χέρια” κ.ο.κ. Τελικά η κυβέρνηση τα αγγίζει όλα μέχρι που έχουμε χάσει τη μπάλα. 14ος,,13ος, μειώσεις μισθών και συντάξεων, χιλιάδες απολύσεις και έρχονται κι άλλες στο δημόσιο, σύνταξη στα 65 και ίσως στα 70, οι συντάξεις στο μισό και πιο κάτω και όχι από το ’18 αλλά από το ’13 αλλά ίσως και από το ’11, μειώσεις 6% το χρόνο για όσους βγουν πιο γρήγορα από τα νέα όρια, βασικός για τους νέους αλλά και για τους παλιούς “μαθητείας” στα 550€ και που ‘σαι ακόμα. Αυτό λέγεται κοινωνική αντεπανάσταση μέσα στα μούτρα μας και οι συνδικαλιστές μας συνεχίζουν να απειλούν για τα επόμενα μέτρα. Για να το πούμε διαφορετικά. Είναι σαν να σου σπάει κάποιος την πόρτα και να μπουκάρει στο σπίτι σου για να σε καθαρίσει και εσύ αντί να του σπάσεις το κεφάλι -νόμιμη αυτοάμυνα- του δείχνεις το σύνταγμα και τον απειλείς για τις συνέπειες που θα έχει από την παραβίαση του οικιακού ασύλου. Αλλά τι να περιμένει κανείς από μια αριστερά που το μόνο που ξέρει είναι να ξεποδαριάζεται πάνω κάτω στη Σταδίου και την Πανεπιστημίου και να κηρύσσει με τη σέσουλα συνδικαλιστικές “γενικές απεργίες”, τη στιγμή που θα έπρεπε να κηρύξει ανένδοτο πολιτικό αγώνα μέχρι να φύγει η κυβέρνηση των τοκογλύφων με κλοτσιές από τη χώρα. Να δούμε πόσοι μήνες θα περάσουν μέχρι να καταλάβουμε ότι η συνδικαλιστική γραμμή άμυνας έχει τρυπήσει από την πρώτη μέρα και δεν υπάρχει κανένας λόγος να εναποθέτουμε πλέον εκεί τις ελπίδες μας για αντεπίθεση του κινήματος. Είναι τουλάχιστον αστείο όταν αναλύουμε την κρίση σαν δομική, συστημική, κ.ο.κ. να μιλάμε σαν μαρξιστές και όταν θέλουμε να δράσουμε να μεταμορφωνόμαστε σε συνδικαλιστές της δεκάρας που το μοναδικό μας μέλημά είναι να υπερασπίσουμε τα “κεκτημένα” της δεκαετίας του 60 και του 70. Είναι τουλάχιστον γελοίο να λέμε ότι ο καπιταλισμός βρίσκεται σε τέλμα και το μόνο που έχουμε να πούμε είναι “αντίσταση και πάλη”. Η αντίσταση έχει ένα νόημα όταν το σύστημα είναι λειτουργικό, και τότε όντως υπάρχουν τα περιθώρια για μια μέση λύση με το κεφάλαιο, όπως επίσης και για μεταρρυθμιστικούς πειραματισμούς. Τώρα δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα και αυτό σχεδόν το παραδέχονται όλες οι πλευρές και πάνω απ’ όλα η κυβέρνηση που ορθά κοφτά δηλώνει ότι είμαστε σε πόλεμο. “Μα η αριστερά δεν μιλάει μόνο για αγώνες, τόσες προτάσεις ακούγονται για το πώς μπορεί να ξεπεραστεί η κρίση”. Όντως τα αριστερά blogs έχουν πάρει φωτιά και οι συζητήσεις “επιστημόνων και οικονομολόγων” γίνονται με φρενήρη ρυθμό. Στάση πληρωμών ο ένας, αναδιάρθρωση του χρέους ο άλλος. Ευρωομόλογο ο ένας, έξω από την ευρωζώνη ο άλλος. Μα αν φύγουμε από την ευρωζώνη ο ένας θα γίνει υποτίμηση ο άλλος, μα αν γίνει υποτίμηση ο ένας θα πέσουν οι μισθοί ο άλλος και θα ανέβει το χρέος ο επόμενος. Μα στάση πληρωμών δεν λεει κι ο Ανδριανόπουλος ο ένας, μα και έξω από την ευρωζώνη δεν μας λεει και ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Μα αναδιάρθρωση του χρέους λεει και το ΔΝΤ ο ένας, μα χωρίς δικό σου νόμισμα δεν γίνεται τίποτα λεει ο άλλος. Βγήκε όμως κάποιο συμπέρασμα από όλα αυτά; Προφανώς όχι. Μετά το over dose, το πρώτο πανό στις πορείες συνεχίζει να λεει πάρτε τα μέτρα πίσω και να πληρώσουν οι πλούσιοι. Στις κινητοποιήσεις δεν ακούγεται ούτε μισό σύνθημα για αυτό που συμβαίνει τώρα, παρά τα γνωστά διαχρονικά συνθήματα “εμπρός λαέ”, “αγώνας διαρκείας” κ.ο.κ. Είναι φανερό ότι για την αριστερά και δυστυχώς και για τον κόσμο της, όλα αυτά δεν έχουν κάποιο νόημα για να καταλήξουμε σε έναν άξονα πάλης αλλά για να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας γύρω από τα δημόσια οικονομικά. Και επειδή τελικά παθαίνουμε κλακάζ από τις αντικρουόμενες απόψεις των “ειδικών επιστημόνων οικονομολόγων”, στο τέλος επιστρέφουμε στη σιγουριά του να “πληρώσουν οι πλούσιοι” και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Αν η κατανόηση εκ μέρους της αριστεράς ότι η κρίση του χρέους δεν είναι ιδεολόγημα, πήρε μερικούς μήνες, η συνειδητοποίηση ότι χρειάζεται γι’ αυτό ένας συγκεκριμένος πολιτικός επανεξοπλισμός που να απαντάει στο ζήτημα, όχι με εκθέσεις ιδεών αλλά, με θέσεις μάχης θα πάρει μερικά χρόνια, αν δεν αλλάξουμε επειγόντως τρόπο σκέψης. Χρέος και σύστημα Λοιπόν επανερχόμαστε στο κεντρικό ζήτημα της περιόδου που για όσους δεν το έχουν ακόμα καταλάβει λέγεται κρίση του χρέους. Προς το παρόν μιλάμε για το δημόσιο χρέος, αλλά στις άμεσες προοπτικές είναι και το ιδιωτικό το οποίο είναι για την Ελλάδα τουλάχιστον άλλο τόσο όσο και το δημόσιο. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η καταιγίδα μέτρων που είναι σε εξέλιξη έχει ως σκοπό τη μείωση των ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού που με τη σειρά της θα οδηγήσει στη μείωση του δημόσιου χρέους. Ωστόσο την ίδια στιγμή ακόμα και το ΔΝΤ δηλώνει ευθαρσώς ότι το χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται για τα επόμενα χρόνια (150% του ΑΕΠ το 2013) και αν όλα πάνε κατ’ ευχή θα πέσει στα σημερινά επίπεδα (120% του ΑΕΠ το 2020). Επομένως θα υποστούμε όλες αυτές τις συνέπειες των μέτρων για να καταλήξουμε σε 10 χρόνια εκεί που είμαστε σήμερα. Και αντί να τους πιάσουμε στις ντομάτες καθόμαστε και συζητάμε. Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί που ανησυχούν με τα κρατικά χρέη και τα ελλείμματα το μόνο που τους απασχολεί είναι αφενός να συνεχίσουν να εισπράττουν ανελλιπώς τους τόκους από τα ομόλογα που έχουν επενδύσει και αφετέρου να εξασφαλίσουν αν όχι ολόκληρο το κεφάλαιο που έχουν επενδύσει τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές ποσοστό του. Ακριβώς αυτό επιτυγχάνουν τόσο με το “μηχανισμό” των 110 δις ευρώ από ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ, που εξασφαλίζει για 2 χρόνια την αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους, όσο και με το σχέδιο των 750 δις που εκπόνησε εδώ και δυο βδομάδες η ΕΕ όπου η ΕΚΤ θα μπορεί να αγοράζει τοξικά ομόλογα. Πρόκειται στην ουσία για ένα δεύτερο σχέδιο δια-κρατικής διάσωσης των τραπεζών που είναι εκτεθειμένες σε ομόλογα των χωρών του ευρωπαϊκού νότου αλλά και άλλων χωρών όπως η Αγγλία και η Ιρλανδία που ενδεχομένως δεν θα μπορούν στο άμεσο μέλλον να ανταποκριθούν στην εξυπηρέτησή του. Στα πλαίσια αυτά γίνεται και συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους όπου ένα μέρος θα επωμιστούν τα κράτη της ΕΕ που θα εγγυηθούν γι’ αυτό ή θα έχουν αγοράσει μέσω της ΕΚΤ ένα μέρος του από τις ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες και αυτές με τη σειρά τους θα δεχθούν να εισπράξουν ένα μέρος από τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους, π.χ. 70 λεπτά για κάθε ευρώ. Για να το πούμε με μαρξιστικούς όρους, το ζήτημα είναι η διάσωση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, πάνω στο οποίο αφενός βασίζεται η καπιταλιστική επέκταση τα τελευταία 20 χρόνια και αφετέρου βρίσκονται αποθηκευμένα πλασματικά κεφάλαια σε επισφαλή προϊόντα αμύθητης αξίας που ξεπερνά ίσως και τα 600 τρις δολάρια. Οι κάτοχοι αυτών των κεφαλαίων τα τελευταία χρόνια είχαν βρει τον τρόπο να επιτυγχάνουν απίστευτα ποσοστά κέρδους καθιστώντας κάθε άλλη επενδυτική δραστηριότητα στην πραγματική οικονομία σκέτο βίτσιο. Τα κεφάλαια αυτά που τα διαχειρίζονται τράπεζες και διάφορα hedge funds, όλα αυτά τα χρόνια έκατσαν σαν βδέλλες πάνω στα κεφάλαια που δραστηριοποιούνταν στην πραγματική οικονομία με αποτέλεσμα είτε να τα ελέγξουν είτε να τα εξολοθρέψουν. Το είδος αυτό καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας πέρα από την παρασιτική του φύση δημιουργεί και ένα συγκεκριμένο είδος λούπμεν καπιταλιστή τοκογλύφου, που έχει χάσει εντελώς την επαφή του με την κοινωνία αφού δεν συμμετέχει σε καμία πραγματική οικονομική διαδικασία. Σε αντίθεση με τον παραδοσιακό βιομήχανο που έχει επαφή με προϊόντα, εργάτες, πελάτες και εν πάση περιπτώσει με πραγματικές αξίες και πλούτο. Και επομένως ακόμα και από τη θέση του εκμεταλλευτή που οικειοποιείται την υπεραξία του εργάτη, συνεχίζει να έχει μια αίσθηση κοινωνικής ευθύνης. Ο επενδυτής στο χρηματοπιστωτικό τζόγο είναι εντελώς ένα ανεύθυνο παράσιτο που δεν καταλαβαίνει τίποτα πέρα από το να έρχονται κάθε μήνα οι τόκοι. Μοιάζει περισσότερο με αριστοκράτη του μεσαίωνα που μαζεύει φόρους πάρα με έναν καπιταλιστή που τρώγεται για μπίζνες. Μια βασική πηγή κέρδους αυτών των κεφαλαίων εκτός των άλλων είναι η αγορά ομολόγων. Από την κρίση που ξέσπασε το 2008 με τα επισφαλή στεγαστικά δάνεια και τα τοξικά παράγωγά τους μέχρι την κρίση του κρατικού χρέους, η κερδοφορία αυτών των κεφαλαίων πέφτει κατακόρυφα. Στη μαρξιστική ορολογία αυτό λέγεται κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Τεράστια δηλαδή κεφάλαια με πτωτική κερδοφορία, τέτοια που να θέτει σε αμφισβήτηση την πραγματική αξία αυτών των κεφαλαίων. Αυτός είναι και ο λόγος που οι κάτοχοί τους βιάζονται να τα ξεφορτωθούν αντικαθιστώντας τα με πιο σίγουρες αξίες, όπως χρυσό, γη κ.ο.κ. Και ενώ τα γελοία ανθρωπάκια των οίκων αξιολόγησης και των μεγάλων τραπεζών μέχρι και οι εγχώριες δευτεράντζες του Σκαι και του Μega έχουν φαγωθεί για “το αδηφάγο κράτος που δεν αφήνει τους ιδιώτες να ξεσκιστούν στις επενδύσεις”, ο μόνος τρόπος τελικά για να διασωθεί όλο αυτό το παρασιτικό καρκίνωμα είναι να εγγυηθούν τα ίδια τα κράτη για την κερδοφορία τους και τελικά για την αξία των κεφαλαίων τους. Το πραγματικό πρόβλημα εν ολίγοις δεν είναι τόσο το κρατικό χρέος, όσο τι θα απογίνει ο πύργος με τα 600 δις $ τραπουλόχαρτα, ο οποίος αν καταρρεύσει θα συμπαρασύρει μαζί του το σύστημα στο σύνολό του. Γιατί ο καπιταλισμός σήμερα και όχι γενικά, είναι αυτός ο πύργος και τίποτα περισσότερο. Όλα περιστρέφονται γύρω απ’ αυτόν, από τις δεδομένες νομισματικές ισορροπίες, από τα δολάριο, το ευρώ, τους οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, η παγκόσμια τράπεζα, η ομοσπονδιακή των ΗΠΑ, η ΕΚΤ, η ΕΕ, η ευρωζώνη. Ο καπιταλισμός μπορεί να βασίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αλλά κάθε φορά είναι μια συγκεκριμένη πραγματικότητα που εκφράζεται στο εποικοδόμημα με μηχανισμούς που στηρίζουν αυτή την πραγματικότητα και επίσης σε ένα συσχετισμό ανάμεσα στις τάξεις και τα έθνη. Υπό αυτό το πρίσμα μια κατάρρευση του ευρώ, η μερικών τραπεζών πυλώνων του συστήματος μπορεί να είναι και η συντέλεια για το καπιταλισμό όπως τον ξέρουμε τις τελευταίες δεκαετίες. Τι λέμε τώρα Στο δια ταύτα τώρα. Λέμε ότι δεν θέλουμε να πληρώσουμε εμείς τα ασπασμένα. Αυτό είναι σωστό αν το λέμε σαν εργάτες. Βεβαίως δεν θέλουμε να μειωθεί η αξία της εργατικής μας δύναμης γιατί πολύ απλά δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Και να θυμίσουμε ότι η επιβίωση είναι σχετικό μέγεθος και συνάρτηση των υποχρεώσεων που έχουμε αναλάβει και όχι απόλυτο μέγεθος, ίδιο στην Αθήνα και ίδιο στην Καλκούτα. Σαν πολίτες όμως και σαν αριστεροί δεν φτάνει. Εδώ πρέπει να μιλήσουμε πολιτικά και όχι ως διαμαρτυρόμενοι που ενδιαφερόμαστε μόνο για το μεροκάματο χωρίς να μας απασχολεί “πού θα βρεθούν τα λεφτά”. Και να θυμίσουμε σε μερικούς που διαρκώς το ξεχνάνε ότι οι επαναστάσεις που αλλάζουν τις κοινωνίες δεν γίνονται ως κλιμάκωση της διαμαρτυρίας των από κάτω, αλλά όταν αυτοί υπερβούν την κοινωνική τους κατάσταση και σκεφτούν πολιτικά, παίρνοντας τις τύχες της κοινωνίας στα χέρια τους και ότι συνεπάγεται απ’ αυτό. Το να σκεφτούμε λοιπόν σήμερα που θα βρεθούν τα λεφτά δεν το κάνουμε για να συμπάσχουμε με την αστική τάξη, αλλά για να προτείνουμε το δικό μας δρόμο που αφορά όχι μόνο τη διάσωση των εργατικών μισθών αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας σε κόντρα με τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Ποια όμως είναι σήμερα τα καπιταλιστικά συμφέροντα; Σε γενικές γραμμές κάθε επιχειρηματίας εκφράζει τα δικά του καπιταλιστικά συμφέροντα. Ωστόσο το κέντρο βάρους είναι το χρηματιστικό κεφάλαιο. Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της κοινωνικής αντεπανάστασηςπου εξελίσσεται με ταχείς ρυθμούς εδώ και 3-4 μήνες και όχι πλέον μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη σχεδόν την Ευρώπη. Ο όρος κοινωνική αντεπανάσταση δεν είναι λογοτεχνικός αλλά απολύτως ουσιαστικός και ακριβής. Η ζωή μας από δω και πέρα δεν θα έχει σχέση με αυτό που έχουν ζήσει όλες οι γενιές που βρίσκονται ακόμα εν ζωή. Μιλάμε για τις γενιές από τον πόλεμο και δώθε. Δεν χρειάζεται να περιγράψουμε αυτό που έρχεται. Όποιος διαβάζει αυτό το άρθρο προφανώς είναι ενημερωμένος. Λέμε λοιπόν να πληρώσει το κεφάλαιο. Αυτό τι σημαίνει συγκεκριμένα; Μήπως να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια; Τι ζητάμε δηλαδή, οι τράπεζες και οι εφοπλιστές να τα βγάλουν από τη μία τσέπη και να τα βάλουν στην άλλη; Και πώς θα γίνει αυτό; Αυξάνοντας τη φορολογίας τους; Και από πότε θα αυξηθεί; Προφανώς από δω και πέρα γιατί αναδρομικά είναι αδύνατο να φορολογηθούν. Α ναι ξεχάσαμε τους “ανείσπραχτους φόρους”. Σαν αυτούς που χρωστάει ο Τόλης, ο Βαζαίος και διάφοροι άλλοι. Όλα αυτά δεν τα λέμε με καμία διάθεση ειρωνείας. Αυτό όμως που λέμε είναι ότι τα γενικά συνθήματα πρέπει να γίνουν συγκεκριμένα. Το να πληρώσει μια τάξη, αν δεν είναι απλώς ανέξοδη προπαγάνδα, έχει νόημα μόνο αν λέμε πως. Αλλιώς πως θα πληρώσει, ποιος θα αποφασίσει τον τρόπο, τα μέσα, τους χρόνους που θα γίνει αυτό. Και αφού πληρώσει, να πάνε που; Ας πούμε ότι βρίσκουμε τα λεφτά που λεει και το ΚΚΕ ότι υπάρχουν. Τι θα τα κάνουμε; Θα τα ρίξουμε στα τοκοχρεολύσια; Αυτά τα θεωρούμε ή δεν τα θεωρούμε κλεμμένα; Πρέπει ή δεν πρέπει να πληρωθούν; Και δεν εννοούμε σε μια μελλοντική “λαϊκή εξουσία” ή έστω “αριστερή προοδευτική διακυβέρνηση”. Μιλάμε για τώρα, με οποιαδήποτε κυβέρνηση. Εξηγούμαστε λοιπόν. Το ελληνικό κράτος φέτος θα πληρώσει 13 δις ευρώ σε τόκους, ανεξάρτητα από την αναχρηματοδότηση του χρέους. Του χρόνου θα πληρώσει το λιγότερο 16δις γιατί το χρέος θα εκτιναχτεί στα 340 ίσως και στα 350 δις από 298 που ήταν στο τέλος του 2009. Και για όσους αμφιβάλουν, θα πρέπει ίσως να γνωρίζουν ότι στις 31/3 σκαρφάλωσε ήδη στα 310 δις. Συν 12 δις σε 3 μήνες, παρά τα όσα ισχυρίζεται ο Παπακωνσταντίνου για συμμάζεμα των ελλειμμάτων. Η αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα που θέλει να υπερασπίζεται τους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες θα πρέπει να πάρει μια ξεκάθαρη στάση γι’ αυτό. Πληρώνουμε ναι ή όχι; Γιατί αν συνεχίσει το ελληνικό κράτος να πληρώνει τότε που θα βρεθούν τα λεφτά για μισθούς; Και μην πει κανείς πάλι από το κεφάλαιο γιατί προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι η μεγαλύτερη αφαίμαξη υπεραξίας πλέον δεν πραγματοποιείται σε πρωτογενές επίπεδο μέσα στο εργοστάσιο, αλλά μέσα από τους τόκους που πληρώνουμε για το δημόσιο αλλά και για το ιδιωτικό χρέος. Οι τόκοι μάλιστα εκεί δεν είναι 4 και 5% αλλά φτάνουν ακόμα και το 20%. Εμείς λέμε ξεκάθαρα: Στάση πληρωμών εδώ και τώρα! Αμέσως θα εξοικονομηθούν 15 δις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να φορολογηθεί το κεφάλαιο, οι εφοπλιστές, οι τράπεζες, να μαζευτούν οι ανείσπρακτοι φόροι από τον Tόλη και το Βαζαίο, να σταματήσει η φοροδιαφυγή από γιατρούς και συναφή επαγγέλματα και να φέρουν οι μιζαδόροι τα κλεμμένα πίσω. Μόνο που αυτά θα χρειαστούν χρόνο. Χρόνο βεβαίως στο βαθμό που όλοι αυτοί παραμείνουν στη χώρα μετά απ’ όλα αυτά. Γιατί όσοι κινδυνολογούν για τη στάση πληρωμών, ότι θα φυγαδευτούν κεφάλαια στο εξωτερικό, ότι θα κοπεί η χρηματοδότηση, ότι δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, ότι θα απομονωθούμε, θα πρέπει να αναρωτηθούν γιατί όλα αυτά τα ενδεχόμενα που προκύπτουν αυτόματα και αβίαστα με τη “στάση” δεν προκύπτουν κατά τον ίδιο τρόπο με τη βαριά φορολογία στο κεφάλαιο και στα σύμμαχά του στρώματα. Ή μήπως νομίζουν ότι με μια φορολογία 45% επί των κερδών, οι επιχειρηματίες θα το ρίξουν στις επενδύσεις; Και γιατί όχι “επαναδιαπραγμάτευση του χρέους”; Αρκετές δυνάμεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύονται με την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, αλλά τσιμουδιά για τη στάση. Αρκετοί από αυτούς προτείνουν ταυτόχρονα και έξοδο από την ευρωζώνη. Ας τα δούμε ένα προς ένα. Καταρχήν η στάση είναι το πρώτο βήμα της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Έτσι την πρωτοβουλία κινήσεων την έχει αυτός που μονομερώς κηρύσσει στάση πληρωμών και μάλιστα τώρα που οι πιστωτές μας δεν έχουν κανένα μέτωπο μεταξύ τους. Να θυμίσουμε μόνο ότι ήδη οι γερμανικές τράπεζες είναι έξω φρενών με τις γαλλικές οι οποίες κάνοντας χρήση της απόφασης περί αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ ξεφορτώνονται μαζικά ελληνικά ομόλογα, από τα 75-80δις που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους. Ενδεχομένως το ίδιο κάνουν ήδη και οι ελληνικές. Αγοράζοντας βεβαίως στη δευτερογενή αγορά τα ελληνικά ομόλογα η ΕΚΤ, μην πιστέψει κανείς ότι θα τη γλιτώσουμε. Έτσι τα πράγματα γίνουν πολύ χειρότερα, έχοντας για αντίπαλο όχι μερικές εμπορικές ιδιωτικές τράπεζες, αλλά έναν οργανισμό ή έστω δύο (ΕΚΤ-ΔΝΤ) που μαζεύουν το χρέος όχι για να μας το χαρίσουν, αλλά για να επιβάλλουν μέσα από επιπλέον νομοθετικές ρυθμίσεις ακόμα πιο επαίσχυντα ταξικά μέτρα. Να θυμίσουμε επίσης ότι πέρσι όταν ο Καραμανλής καθησύχαζε τους καταθέτες ότι εγγυάται για τις καταθέσεις τους στις τράπεζες και ταυτόχρονα ανακοίνωνε το σχέδιο των 28δις χρηματοδότησης και εγγυήσεων, πολλοί μπορεί να ησύχασαν. Να τώρα τα αποτελέσματα της “γενναιοδωρίας” του Καραμανλή. Αυτό ακριβώς θα γίνει και με την ΕΚΤ που σε λίγο θα την αναλάβει ο νυν πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ Αξελ Βέμπερ ο οποίος είναι τρις χειρότερος μονεταριστής από τον Τρισέ. Η επαναδιαπραγμάτευση πρέπει να γίνει τώρα, κηρύσσοντας πρώτα στάση πληρωμών, γιαδύο λόγους: Ο πρώτος είναι ο αιφνιδιασμός των πιστωτών, αναγκάζοντας τους να διαπραγματευτούν ξεχωριστά για να περισώσουν ότι μπορούν. Ο δεύτερος αφορά το μέγεθος του χρέους. Κάθε χρόνο μπορεί να αυξάνεται 10, 20 ή και 40 δις. Αν έχει ένα νόημα μια επαναδιαπραγμάτευση είναι τώρα στα 300 δις και όχι σε 5 χρόνια που το χρέος θα κοντεύει τα 500 δις. Επίσης υπάρχει και ένα τρίτο ζήτημα. Γιατί να συρθεί ο πιστωτής σε διαπραγμάτευση όσο συνεχίζει να εισπράττει τους τόκους; Μήπως γιατί θα συγκινηθεί από το δράμα του ελληνικού λαού; Τα παράσιτα του χρηματιστικού τοκογλυφικού κεφαλαίου, μόνο μια γλώσσα καταλαβαίνουν. Όταν δεν μπουν στους λογαριασμούς τους οι δόσεις. Τότε μπορεί και να σκεφτούν ότι κάτι δεν πάει καλά. “Μα, μα δεν θα μας ξαναδανείσουν… και πως θα πληρωθούν οι μισθοί;” Και τώρα πάμε στην κινδυνολογία, η οποία παρεμπιπτόντως διαδίδεται με αστραπιαία ταχύτητα σε όλα τα μήκη και πλάτη της αριστεράς και μάλιστα παράλληλα με την κουβέντα που επιτέλους έστω και αργά ξεκίνησε γύρω από το χρέος. Εντάξει να ακούμε από τον Παπαχελά, τον Πρετεντέρη και τον Καψή, ή τον Πορτοσάλτε ή έστω τον Γεωργελέ του Athens Voice ότι τα περί στάσης πληρωμών σημαίνει ότι το επόμενο δεκαπενθήμερο δεν θα έχει συντάξεις και μισθούς μπορεί κανείς να το δικαιολογήσει. Οι άνθρωποι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Είναι η αυλή των τοκογλύφων, καμία έκπληξη, μπορούμε να γελάμε με τις ώρες βλέποντας τις φάτσες τους να ωρύονται πουλώντας κίνδυνο και τρόμο στο ποίμνιό τους. Αλλά να ακούμε τα ίδια επιχειρήματα στο εσωτερικό της αριστεράς, αν μην τι άλλο επιβεβαιώνει το συμπέρασμα ότι η μάχη της προπαγάνδας έχει ήδη χαθεί. Επανερχόμαστε στο θέμα. Το μάθαμε λοιπόν κι αυτό. Στην Ελλάδα οι μισθοί πληρώνονται από τα δάνεια που παίρνει το ελληνικό κράτος από τις τράπεζες. Λοιπόν ας ξεδιαλύνουμε τα πράγματα. Οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου στον κρατικό προϋπολογισμό δεν ξεπερνάνε τα 24 δις πριν τα μέτρα, χωρίς να υπολογίζουμε τις φετινές περικοπές. Υπενθυμίζουμε λοιπόν στους αδαείς ότι το κράτος εκτός από δαπάνες έχει και έσοδα. Αυτά τα έσοδα με την υπάρχουσα διαχείριση προβλέπονται για φέτος γύρω στα 50 δις. Το πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού μπορεί να μηδενιστεί αρκεί να γίνει η αναγκαία διαχείριση, περικόπτοντας περιττές δαπάνες όπως οι στρατιωτικές και πάνω απ’ όλα περικόπτοντας όλες τις χρηματοδοτήσεις προς την κρατικοδίαιτη αστική τάξη που εδώ και δεκαετίες επιχειρεί μόνο με επιδοτήσεις δανεικά και αγύριστα. Επίσης μπορούν να γίνουν και μισθολογικές περικοπές, όχι από τους υπάλληλους των 1000 και 1500 ευρώ αλλά από τους εξωφρενικούς μισθούς δικαστικών, βουλευτών, υπουργών και χιλιάδων στελεχών της δημόσιας διοίκησης, όπως επίσης και από ρυθμίσεις που αφορούν τις αμοιβές των αστυνομικών και των στρατιωτικών που μαζί με τους συνταξιούχους αυτών των σωμάτων που βγαίνουν στη σύνταξη σε ηλικία 45 ετών εδώ και δεκαετίες και κυριολεκτικά έχουν γονατίσει τον κρατικό προϋπολογισμό. Αν λοιπόν υπάρχουν κάποιοι που θα πληγούν από τη στάση πληρωμών αυτοί είναι οι τράπεζες και φυσικά όλα τα λαμόγια που διαχειρίζονται το συγκεκριμένο σύστημα υφαρπαγής του δημόσιου πλούτου και εν πάση περιπτώσει καρφί δεν μας καίγεται περί αυτού. Γι’ αυτό ακριβώς αντιμετωπίζουν με τρόμο κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, γιατί πολύ απλά σημαίνει ότι το πάρτι τελείωσε. Κι όμως οι Πορτοσάλτοπρετεντέρηδες με το πιο απίστευτο θράσος δεν σταματάνε να λένε στους εργάτες και στους συνταξιούχους ότι το πάρτι τελείωσε γι’ αυτούς, λες και συμμετείχαν οι μισθωτοί των 1000 ευρώ και οι απόμαχοι των 600 σε κάποιο πάρτι. Αλλά τι άλλο να ακούσει κανείς από δαύτους. Και μέσα σε όλα ακούμε και τον Καρατζαφέρη να απειλεί το πανελλήνιο από το βήμα της βουλής στα τέλη Απρίλη ότι όποιος δεν ψηφίσει το μνημόνιο της τρόικα παίρνει και την ευθύνη ότι δεν θα πληρωθούν οι μισθοί του Μαίου, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι τα χρήματα αυτά θα πήγαιναν κατευθείαν για το ομόλογο των 9δις που έληγε στις 19 Μάη. Εντάξει όλα αυτά, αλλά ότι δεν θα μας ξαναδανείσουν όμως ισχύει. Aκόμα καλύτερα. Αλλά υπάρχει και ένα άλλο ερώτημα. Μήπως θα υπάρχουν για να μπορούν να δανείζουν; Αυτό γιατί να μην μπει στην κουβέντα; “Ναι αλλά αυτό δεν θα μας θέσει εκτός ευρωζώνης;” Ε και λοιπόν τι έγινε. Λες και θα υπάρχει ευρωζώνη την επόμενη μέρα, και τι αξία θα έχει ακόμα και αν διατηρηθεί; Ωστόσο η αποπομπή από την ευρωζώνη δεν είναι μια απλή υπόθεση. Δεν υπάρχει κάποιος κανόνας που λεει ότι θα πετάξουν όποιον κηρύσσει στάση πληρωμών εκτός ευρωζώνης. Πουθενά δεν είναι γραμμένο. Θα πρέπει να νομοθετήσουν. Πάμε λοιπόν σε μια πολιτική διαδικασία, και όχι σε κάποιον οικονομικό αυτοματισμό. Εδώ απαιτούνται διαβουλεύσεις, συναντήσεις αρχηγών, συμφωνίες κ.ο.κ. Όλα αυτά θα απαιτήσουν χρόνο. Οι “αγορές” θα πάθουν πανικό. Αν τώρα στοιχηματίζονται 200 δις στη χρεοκοπία της Ελλάδας, τότε θα παίζονται 20 τρις στη χρεοκοπία της Ευρώπης. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι εντελώς λάθος να κάνει κανείς σημαία του την έξοδο από την ευρωζώνη. Κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή εξυπηρετεί τα σχέδια του γερμανικού καπιταλισμού που επιδιώκει ένα ξεκαθάρισμα της ευρωζώνης σε δύο ταχύτητες. Αυτό το δηλώνουν ως στόχο με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο στο Βερολίνο. Επομένως δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους διευκολύνουμε, ακόμα και αν οι μήτρες στο Χολαργό είναι έτοιμες για να τυπώσουν τη νέα δραχμή. Ας μας διώξουν λοιπόν αυτοί, ας βρουν τον τρόπο. Αλλά να θυμίσουμε εδώ σε αυτούς που επιλεκτικά, θεωρούν κεφαλαιώδες την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε., δεν μας λένε αν πρέπει να φύγει και από τον ΠΟΕ, τον ΟΟΣΑ, και γιατί όχι από τον ΟΗΕ. Μια θέση αρχής εδώ δεν έχει κανένα νόημα εκτός κι αν ενδιαφέρεται για τη συνέπεια στο μαρξισμό της ΚΝΕ της δεκαετίας του ’80. Η συμμετοχή οπουδήποτε, μπορεί να αξιολογείται μόνο σε σχέση με ότι προωθεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο. Όλα τα άλλα είναι για ασκήσεις ηθικολογίας. Το θεμελιακό ζήτημα αυτή τη στιγμή είναι να απαλλαχτούμε από τα τοκοχρεωλύσια. Το αν θα γίνει αυτό μέσα ή έξω από την ευρωζώνη είναι δευτερεύων ζήτημα. Σημασία έχει να είναι κανείς έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα. Όπως λοιπόν δεν υπάρχουν θέσφατα για το έξω δεν μπορούν να υπάρχουν και για το μέσα. Όσοι επιμένουν στην έτσι κι αλλιώς παραμονή στην Ε.Ε. με την αυταπάτη να την “επανιδρύσουν” προς όφελος των “λαών”, απλώς εγκλωβίζονται στις αυταπάτες τους. Αν θα πρέπει να επαναδιαπραγματευτούν το χρέος θα πρέπει να πάρουν την άδεια της Μέρκελ και του Σαρκοζί, γιατί προφανώς δεν θα γίνει η ΕΕ. των λαών στους επόμενους μήνες. Εντούτοις τα επιχειρήματα ενάντια στον εθνικό απομονωτισμό είναι σωστά. Όμως γιατί σώνει και καλά κάθε διεθνές εναλλακτικό σχέδιο περνάει υποχρεωτικά μέσα από τις δομές της Ε.Ε.; Η Ευρώπη όντως είναι γήπεδο, αλλά αυτό δεν αφορά την Ε.Ε., αλλά την Ευρώπη ως γεωγραφικό χώρο που προϋπήρχε της Ε.Ε. Πολλά από τα επαναστατικά κύματα του 19ου και 20ου αιώνα λειτούργησαν ως ντόμινο σε πολλές χώρες της ηπείρου δείχνοντας ότι υπάρχει κοινός τόπος αλλά και κοινή συνείδηση. Δεν χρειαζόταν η ύπαρξη μιας κοινής αγοράς ή μιας ΟΝΕ για να δημιουργηθούν τέτοια αντανακλαστικά. Επίσης είναι γνωστό ότι οι απομονωμένες επαναστάσεις δεν μπορούν να βρουν το στόχο τους, όμως κάθε επαναστατικό κύμα ξεκίνησε από μια χώρα. Ο καθένας δικαιούται να ελπίζει στη μεταρρύθμιση της Ε.Ε., του αστικού κράτους, του καπιταλισμού, κανένα πρόβλημα. Δεν έχουμε κανένα λόγο να απορρίψουμε στα λόγια κάθε πιθανότητα μεταρρύθμισης. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε όταν βλέπουμε ότι δεν μεταρρυθμίζεται. Και ειδικά όταν γίνεται ένας δυνάστης, που επιβάλει μαζί με την ελληνική άρχουσα τάξη ένα σχέδιο κοινωνικής αντεπανάστασης. Μπορούμε ακόμα να μιλάμε για μεταρρυθμίσεις; Πριν 10 και 20 χρόνια οι υποστηριχτές της συμμετοχής στην Ε.Ε. όλο και θα έβρισκαν λόγους για να αιτιολογήσουν τη στάση τους. Είχαν επίσης μαζί τους την κοινή γνώμη που πίστευε ότι μέσω της Ε.Ε. θα βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο. Τα συνθήματα τότε ενάντια στην Ε.Ε. είχαν μόνο προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Σήμερα όμως όχι μόνο οι προσδοκίες από την Ε.Ε. έχουν εκμηδενιστεί, αλλά και η ίδια σπαράσσεται από μια άνευ προηγουμένου κρίση συνοχής. Έχει λοιπόν κάποιο νόημα να τη σώσουμε, ή πάνω σε αυτή τη σαθρή βάση να στηρίζουμε το δικό μας εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο; Και γιατί όχι “διαγραφή του χρέους”; Όταν η αριστερά στο σύνολό της ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει καμία κρίση και ότι όλα είναι μια φάρσα, ελάχιστοι μίλησαν για τη στάση πληρωμών. Τώρα ορισμένοι από αυτούς που μίλαγαν για φάρσα, πέρασαν με ένα σάλτο πάνω από τη στάση ανακαλύπτοντας τη διαγραφή του χρέους. Καμία έκπληξη, από ανθρώπους που ειδικεύονται στην αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Πάντα κάτι θα ανακαλύπτουν για να πουλήσουν ανέξοδο αριστερό βερμπαλισμό, αφού πρώτα δείξουν πόσο ευκαιριακοί είναι.στις σημαίες που κρατάνε. Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν αγγίζουν πολλές φορές τα όρια του γελοίου. Λένε ας πούμε ότι για στάση ή αναδιάρθρωση μιλάνε ακόμα και νεοφιλελεύθεροι. Μάλιστα. Ενώ όταν το πιο σκληρό κομμάτι του γερμανικού κεφαλαίου λεει ότι η Ελλάδα πρέπει να τεθεί εκτός ευρωζώνης δεν τους ανησυχεί καθόλου, για να τους θυμίσουμε ότι είναι ακριβώς οι ίδιοι που μαζί με τη διαγραφή που τη θεωρούν πλέον κόκκινη γραμμή, μιλάνε και για άμεση έξοδο από την ευρωζώνη ή και την Ε.Ε. Πάνω λοιπόν στην καπιταλιστική εκδοχή μιας στάσης ή μιας αναδιάρθρωσης στήνουν στον τοίχο γενικά τη στάση πληρωμών. Είναι μια μέθοδος πονηρή αξία μόνο για τσαρλατανίσκους. Και για να μπούμε στην ουσία. Εμείς δεν είμαστε υπέρ της έτσι κι αλλιώς γενικής διαγραφής για έναν βασικό λόγο: Εξαρτάται από το ποιος κατέχει ομόλογα. Αν είναι ασφαλιστικοί οργανισμοί, ή ατομικά αποταμιευτές συνταξιούχοι ή και εργαζόμενοι, εκεί τι θα κάνουμε, θα πούμε ότι δεν σας αποζημιώνουμε; Δεν πρέπει να το διαπραγματευτούμε; Να τους προτείνουμε μια κάποια λύση; Αν δεν έχουμε να τους πληρώσουμε σε ρευστό να τους προτείνουμε πακέτα διακοπών στην Ελλάδα ή κάτι άλλο. Αυτά είναι στοιχειώδη μέτρα που θα έπαιρνε οποιοσδήποτε μιλάει σοβαρά πάνω σε όλα αυτά και δεν κάνει απλώς αντιπολίτευση στο γειτονικό γκρουπούσκουλο. Από κει και πέρα τίθενται επίσης ζητήματα τακτικής. Κάθε ομόλογο πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν διαφορετική περίπτωση προκειμένου να μην συντονιστούν οι πιστωτές εναντίον σου. Όλοι πρέπει να έχουν την ελπίδα ότι κάτι θα πάρουν πίσω. Εκτός και αν έχει κανείς 500 πυρηνικές κεφάλες έτοιμες να τις σκάσει στα κεφάλια όσων απαιτούν την αποπληρωμή των κεφαλαίων τους. Κάθε ομόλογο πρέπει να επανακοστολογηθεί αναλόγως με το που χρησιμοποιήθηκε, αν έπεσαν μίζες, αν έχουν πληρωθεί υπέρογκοι τόκοι. Επίσης θα αξιολογηθεί και ο κάτοχός του και αναλόγως θα προκύψει ένα υπόλοιπο. Από τώρα πρέπει να απαιτηθεί από την αριστερά και το κίνημα διαφάνεια γύρω από το χρέος. Σε ποιες τράπεζες, πόσα, πότε και γιατί. Όπως ακριβώς απαιτούμε και από μια επιχείρηση που πτωχεύει να ανοίξουν τα λογιστικά βιβλία, να δούμε που πήγαν τα λεφτά, αν τα έφαγε ο κάθε Ψωμιάδης (ΑΣΠΙΣ) κ.ο.κ. Όσα περισσότερα δις σβηστούν από τα 300 με το μικρότερο κόστος τόσο το καλύτερο. Κανείς δεν θα είχε αντίρρηση. Από κει και πέρα ο καθένας μπορεί από το πληκτρολόγιό του να κηρύξει τον 3ο γύρο της παγκόσμιας επανάστασης. Αν αυτό τον ικανοποιεί κανένα πρόβλημα. Δυστυχώς όμως το χρέος δεν διαγράφεται στα πληκτρολόγια, ούτε στα κοινοβούλια του χώρου στο Γκίνη, μεταξύ συγγενών και φίλων. Επίσης να θέσουμε και εμείς ένα ερώτημα σε όσους είναι γενικώς υπέρ των “διαγραφών”. Έχουν την ίδια άποψη και για τα ιδιωτικά χρέη; Ένα τέτοιο μέτρο προάγει την κοινωνική δικαιοσύνη; Ας στο σκεφτούν και ας πάρουν μια θέση και γι’ αυτό, μιας και αύριο θα σκάσει κι αυτή η φούσκα. Μέχρι τότε να πούμε τη δική μας γνώμη. Εμείς δεν είμαστε υπέρ μιας τέτοιας διευθέτησης, γιατί αυτό βγάζει λάδι αυτούς -στήριγμα της εξουσίας- που με δανεικά έφτιαξαν σπίτια, εξοχικά και κυκλοφορούσαν με Κομπρέσορ και επιπλέον στήριζαν έμπρακτα τις αυταπάτες της Belle Époque του καταναλωτισμού, συνεισφέροντας κι αυτοί στο φούσκωμα του παρασιτικού χρηματιστικού κεφαλαίου, την ίδια ώρα που άλλοι έμεναν στο νοίκι και είχαν στην κατοχή τους ένα αυτοκινητάκι. Επομένως διαγραφή ναι αλλά μόνο αν αυτά περάσουν σε κοινή ιδιοκτησία. Αλλιώς ο κάθε πονηρός που σκέφτεται πως θα τη σκαπουλάρει ατομικά ας συνεχίσει να πληρώνει και στην κρατικοποιημένη τράπεζα διάδοχο τις ιδιωτικής γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να βάλει μυαλό. Φυσικά η τράπεζα κερδοσκόπησε με τους τόκους, ακόμα και σε όσους με δάνεια παρίσταναν τους μπουρζουάδες. Εννοείται ότι πρέπει να επανακοστολογηθούν όλα τα δάνεια και σίγουρα ένα μέρος θα διαγραφεί και με ταξικά κριτήρια, ή για λόγους που θα κριθούν συγκεκριμένα αναγκαίοι. Τα περί γενικής διαγραφής όμως είναι λόγια του αέρα, όπως αυτά που συνηθίζουν να ακούγονται στην αριστερά, που όχι μόνο δεν συγκινούν κανένα αλλά ούτε ιδρώνει και το αυτί κανενός. Γιατί όλοι γνωρίζουν και ιδιαίτερα ο αντίπαλος ότι τα λόγια του αέρα είναι εντελώς ακίνδυνα. Οικονομικοί αυτοματισμοί και κρατική παρέμβαση Σε πολλές από τις συζητήσεις που γίνονται αλλά και σε σχετική αρθρογραφία, σημειώνονται οι επιπτώσεις που μπορεί να έχει μια στάση πληρωμών ή η έξοδος από την ευρωζώνη. Ωστόσο επιμένουμε ότι δεν υπάρχουν αυτόματες επιπτώσεις παρά μόνο θεωρητικά και πάντα υπό ορισμένες συνθήκες. Όπως και δεν υπάρχει οικονομία σκέτη αλλά πολιτική οικονομία. Ας δούμε μερικές από τις βεβαιότητες που ακούγονται: Έξοδος από το ευρώ, νέο νόμισμα, υποτίμηση, πληθωρισμός, μείωση του πραγματικού μισθού. Ξεδιπλώνοντας όμως αντίστροφα αυτό το συλλογισμό, διαπιστώνουμε ότι, χωρίς νέο νόμισμα, ήδη το εργατικό εισόδημα μετά τις σχετικές μειώσεις των μισθών, και τις αυξήσεις στα καύσιμα, τους λογαριασμούς και δεκάδες άλλα προϊόντα, μετράει απώλειες 20%. Επιπλέον αν υλοποιηθούν τα όσα ακούγονται για συντάξεις στο 48% του μισθού και με 40 χρόνια υπηρεσία τότε η μιλάμε για 50% μειώσεις. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε το εργατικό δυναμικό που θα πέσει στην ανεργία εξαιτίας της ύφεσης μιλάμε για απώλειες 100%. Μια υποτίμηση θα δημιουργήσει πληθωριστικές πιέσεις κυρίως λόγω της αύξησης των τιμών των προϊόντων που θα εισάγονται. Όλα αυτά βεβαίως ισχύουν όταν η αγορά λειτουργεί ανεξέλεγκτα. Όταν εκατοντάδες προϊόντα πουλιούνται στην Αθήνα ακριβότερα από οποιαδήποτε πρωτεύουσα της Ευρώπης, τότε σίγουρα υπάρχουν περιθώρια με κεντρικές παρεμβάσεις οι τιμές να ελεγχθούν. Σε τελευταία ανάλυση μπορεί να ελεγχθεί εξ ολοκλήρου το εξωτερικό εμπόριο ακόμα κι αν αυτό προκαλεί αναφυλαξία στις “αγορές” και τους οπαδούς τους. Επιπλέον τα εργατικά εισοδήματα μπορούν να διαφυλαχτούν από τον πληθωρισμό και με άλλους τρόπους όπως η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή. Ακούγεται επίσης ότι μια υποτίμηση του νομίσματος θα αυξήσει αναλόγως το δημόσιο χρέοςαφού αυτό παραμένει σε συνάλλαγμα. Αυτό θα ίσχυε στο βαθμό που συνεχίσει κανείς να πληρώνει, για να μην ξεχνιόμαστε. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι συμφωνούν με μια υποτίμηση όταν την σκέφτομαι ως μέσο για να βελτιωθεί το εμπορικό ισοζύγιο. Πράγματι αυτό ισχύει. Εντούτοις υπάρχουν και πιο δραστικοί τρόποι να βελτιώσει κανείς το εμπορικό του ισοζύγιο χωρίς να περιμένει τους αυτοματισμούς της αγοράς. Ο έλεγχος του εξωτερικού εμπορίου από το κράτος είναι ένας τρόπος που έχει ξεχαστεί προ πολλού, αφού η μέθοδος αυτή έχει διαγραφεί από τους ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού. Κι όμως μια κρατική παρέμβαση στον τομέα αυτό θα εξυπηρετούσε τις συλλογικές ανάγκες της κοινωνίας, βάζοντας φραγμό σε ότι άχρηστο και πανάκριβο προϊόν εισάγεται ανεξέλεγκτα ακόμα και σαν είδος πρώτης ανάγκης (όπως φάρμακα και νοσοκομειακά υλικά) από τις εταιρίες που θησαυρίζουν εξαιτίας ακριβώς του ότι δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και έλεγχος. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν οικονομικοί αυτοματισμοί παρά μόνο όταν δεν υπάρχει κρατική παρέμβαση. Ωστόσο ας μην ξεχνάμε ότι πάρα τα όσα ακούγονται, ούτε οι οικονομίες της απόλυτης κυριαρχίας της αγοράς λειτουργούν χωρίς κανόνες. Και μάλιστα κανόνες εντελώς αυθαίρετους, όπου τον έλεγχο της κυκλοφορίας του χρήματος τον έχουν οι τράπεζες, που ανάλογα με τη δανειοδοτική τους πολιτική καθορίζουν και τις τιμές στην πραγματική οικονομία. Ας αναρωτηθεί ο καθένας αν ένα τριάρι αξίζει πραγματικά 300 μισθούς, ή αν αυτό είναι το προϊόν της κατασκευαστικής φούσκα
  152. wouv Ιουνίου 8, 2010 στις 6:27 μμ #
    Σε αδιέξοδο ο κινηματίστικος οικονομισμός. Μόνη λύση η πολιτική κλιμάκωση του αγώνα Πως χάθηκε η μάχη της προπαγάνδας Όταν από τις αρχές του χρόνου οι πάντες συνειδητοποιούσαν ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους ήταν προ των πυλών, η εγχώρια αριστερά σχεδόν στο σύνολό της επέμενε ότι όλα αυτά είναι ένα παραμύθι της κυρίαρχης προπαγάνδας, προκείμενου να παρθούν πίσω τα “κεκτημένα” της μεταπολεμικής περιόδου. Όσοι σε αυτή την αριστερά κατανοούσαν τη φύση του προβλήματος, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ντουβάρι του απλοϊκού και εύπεπτου εργατισμού του ΚΚΕ και της υπόλοιπης συνδικαλιστόπληκτης αριστεράς που συνέχιζε να πολιτεύεται με το σλόγκαν “ότι χρήματα υπάρχουν”. Γιατί αν δεν υπάρχουν λεφτά που θα κάνεις οικονομικό αγώνα; Και ενώ η κυβέρνηση έβγαζε τα νούμερα στον αέρα, δίνοντας και τις δικές της λύσεις, (μείωση μισθών, συντάξεων, απελευθέρωση απολύσεων, κατάργηση βασικού, σύνταξη στα 70 με 40 χρόνια εργασία κλπ.), ως μονόδρομο για τη μείωση του δημοσίου χρέους και των ελλειμμάτων, η αριστερά έμοιαζε με τον τρελό του χωριού που δεν καταλαβαίνει για τι ακριβώς συζητάμε. Το αποτέλεσμα αυτών των χειρισμών στους κρίσιμους αυτούς μήνες ήταν η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη να κερδίσουν κατά κράτος την αριστερά και τα συνδικάτα στο επίπεδο της προπαγάνδας και επομένως της ιδεολογικής προετοιμασίας για την αποδοχή των αντεπαναστατικών κοινωνικών μέτρων ως “αναγκαίων για να σωθεί η χώρα, οι μισθοί και οι συντάξεις”. Η κυβέρνηση παραδεχόταν, πριν την αριστερά, ότι “έχουν κλαπεί λεφτά, ότι κάποιοι κονόμησαν σε βάρος του δημοσίου και των πολλών, ότι το πολιτικό σύστημα ήταν πελατειακό πράγμα που γένναγε τη διαφθορά, ότι τα μέτρα είναι άδικα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς δεν έχουμε άλλο δρόμο, αν δεν τα πάρουμε το μαγαζί βάζει λουκέτο”. Η κυβέρνηση έχτισε την πολιτική της πάνω στην πραγματικότητα της επικείμενης κατάρρευσης και αυτό της έδωσε το συγκριτικό πλεονέκτημα για να επικρατήσει ιδεολογικά ενώ κανονικά θα έπρεπε να ηττηθεί με νοκ άουτ στο πρώτο δευτερόλεπτο. Την ίδια ώρα, και ενώ ο κόσμος ανησυχούσε για τη δουλειά του, για το αν θα πληρωθεί τον επόμενο μήνα, για το αν θα δημευτούν οι καταθέσεις, για το αν θα βρεθεί η χώρα εκτός ευρωζώνης, για το τι σημαίνει χρεοκοπία, η οκνηρή αριστερά αντί να ανοίξει τη βεντάλια δίνοντας τις δικές της απαντήσεις συνέχιζε να επαναλαμβάνει το συνδικαλιστικό της τροπάρι, αποδεικνύοντας τελικά πόσο αργόστροφα και συντηρητικά είναι τα ηγετικά της επιτελεία. Κάνει ο συνδικαλισμός για όλες τις δουλειές; Ο χρόνος στην πολιτική, ιδιαίτερα σε στιγμές εμπόλεμες σαν αυτές που ζούμε εδώ και λίγους μήνες, μπορεί να είναι καθοριστικός. για την τελική έκβαση της μάχης. Και μέχρι στιγμής η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων, σε αντίθεση με την αριστερά, το εργατικό κίνημα και γενικά τον κόσμο της εργασίας που τρέχουν να προλάβουν τα απανωτά χτυπήματα του αντιπάλου. Ουσιαστικά οι γραμμές άμυνας σπάνε η μια πίσω από την άλλη, και δεν χρειάζονται δικαιολογίες τύπου Marfin γι’ αυτό. Από την αρχή του χρόνου οι συνδικαλιστικές ηγεσίες -ως ειδήμονες του θέματος, αφού τάχα πρόκειται για τα κεκτημένα- απειλούν ότι “αν τολμήσει” η κυβέρνηση να αγγίξει το τάδε θα γίνει χαμός, το άλλο casus beli, το δείνα “θα της κοπούν τα χέρια” κ.ο.κ. Τελικά η κυβέρνηση τα αγγίζει όλα μέχρι που έχουμε χάσει τη μπάλα. 14ος,,13ος, μειώσεις μισθών και συντάξεων, χιλιάδες απολύσεις και έρχονται κι άλλες στο δημόσιο, σύνταξη στα 65 και ίσως στα 70, οι συντάξεις στο μισό και πιο κάτω και όχι από το ’18 αλλά από το ’13 αλλά ίσως και από το ’11, μειώσεις 6% το χρόνο για όσους βγουν πιο γρήγορα από τα νέα όρια, βασικός για τους νέους αλλά και για τους παλιούς “μαθητείας” στα 550€ και που ‘σαι ακόμα. Αυτό λέγεται κοινωνική αντεπανάσταση μέσα στα μούτρα μας και οι συνδικαλιστές μας συνεχίζουν να απειλούν για τα επόμενα μέτρα. Για να το πούμε διαφορετικά. Είναι σαν να σου σπάει κάποιος την πόρτα και να μπουκάρει στο σπίτι σου για να σε καθαρίσει και εσύ αντί να του σπάσεις το κεφάλι -νόμιμη αυτοάμυνα- του δείχνεις το σύνταγμα και τον απειλείς για τις συνέπειες που θα έχει από την παραβίαση του οικιακού ασύλου. Αλλά τι να περιμένει κανείς από μια αριστερά που το μόνο που ξέρει είναι να ξεποδαριάζεται πάνω κάτω στη Σταδίου και την Πανεπιστημίου και να κηρύσσει με τη σέσουλα συνδικαλιστικές “γενικές απεργίες”, τη στιγμή που θα έπρεπε να κηρύξει ανένδοτο πολιτικό αγώνα μέχρι να φύγει η κυβέρνηση των τοκογλύφων με κλοτσιές από τη χώρα. Να δούμε πόσοι μήνες θα περάσουν μέχρι να καταλάβουμε ότι η συνδικαλιστική γραμμή άμυνας έχει τρυπήσει από την πρώτη μέρα και δεν υπάρχει κανένας λόγος να εναποθέτουμε πλέον εκεί τις ελπίδες μας για αντεπίθεση του κινήματος. Είναι τουλάχιστον αστείο όταν αναλύουμε την κρίση σαν δομική, συστημική, κ.ο.κ. να μιλάμε σαν μαρξιστές και όταν θέλουμε να δράσουμε να μεταμορφωνόμαστε σε συνδικαλιστές της δεκάρας που το μοναδικό μας μέλημά είναι να υπερασπίσουμε τα “κεκτημένα” της δεκαετίας του 60 και του 70. Είναι τουλάχιστον γελοίο να λέμε ότι ο καπιταλισμός βρίσκεται σε τέλμα και το μόνο που έχουμε να πούμε είναι “αντίσταση και πάλη”. Η αντίσταση έχει ένα νόημα όταν το σύστημα είναι λειτουργικό, και τότε όντως υπάρχουν τα περιθώρια για μια μέση λύση με το κεφάλαιο, όπως επίσης και για μεταρρυθμιστικούς πειραματισμούς. Τώρα δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα και αυτό σχεδόν το παραδέχονται όλες οι πλευρές και πάνω απ’ όλα η κυβέρνηση που ορθά κοφτά δηλώνει ότι είμαστε σε πόλεμο. “Μα η αριστερά δεν μιλάει μόνο για αγώνες, τόσες προτάσεις ακούγονται για το πώς μπορεί να ξεπεραστεί η κρίση”. Όντως τα αριστερά blogs έχουν πάρει φωτιά και οι συζητήσεις “επιστημόνων και οικονομολόγων” γίνονται με φρενήρη ρυθμό. Στάση πληρωμών ο ένας, αναδιάρθρωση του χρέους ο άλλος. Ευρωομόλογο ο ένας, έξω από την ευρωζώνη ο άλλος. Μα αν φύγουμε από την ευρωζώνη ο ένας θα γίνει υποτίμηση ο άλλος, μα αν γίνει υποτίμηση ο ένας θα πέσουν οι μισθοί ο άλλος και θα ανέβει το χρέος ο επόμενος. Μα στάση πληρωμών δεν λεει κι ο Ανδριανόπουλος ο ένας, μα και έξω από την ευρωζώνη δεν μας λεει και ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Μα αναδιάρθρωση του χρέους λεει και το ΔΝΤ ο ένας, μα χωρίς δικό σου νόμισμα δεν γίνεται τίποτα λεει ο άλλος. Βγήκε όμως κάποιο συμπέρασμα από όλα αυτά; Προφανώς όχι. Μετά το over dose, το πρώτο πανό στις πορείες συνεχίζει να λεει πάρτε τα μέτρα πίσω και να πληρώσουν οι πλούσιοι. Στις κινητοποιήσεις δεν ακούγεται ούτε μισό σύνθημα για αυτό που συμβαίνει τώρα, παρά τα γνωστά διαχρονικά συνθήματα “εμπρός λαέ”, “αγώνας διαρκείας” κ.ο.κ. Είναι φανερό ότι για την αριστερά και δυστυχώς και για τον κόσμο της, όλα αυτά δεν έχουν κάποιο νόημα για να καταλήξουμε σε έναν άξονα πάλης αλλά για να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας γύρω από τα δημόσια οικονομικά. Και επειδή τελικά παθαίνουμε κλακάζ από τις αντικρουόμενες απόψεις των “ειδικών επιστημόνων οικονομολόγων”, στο τέλος επιστρέφουμε στη σιγουριά του να “πληρώσουν οι πλούσιοι” και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Αν η κατανόηση εκ μέρους της αριστεράς ότι η κρίση του χρέους δεν είναι ιδεολόγημα, πήρε μερικούς μήνες, η συνειδητοποίηση ότι χρειάζεται γι’ αυτό ένας συγκεκριμένος πολιτικός επανεξοπλισμός που να απαντάει στο ζήτημα, όχι με εκθέσεις ιδεών αλλά, με θέσεις μάχης θα πάρει μερικά χρόνια, αν δεν αλλάξουμε επειγόντως τρόπο σκέψης. Χρέος και σύστημα Λοιπόν επανερχόμαστε στο κεντρικό ζήτημα της περιόδου που για όσους δεν το έχουν ακόμα καταλάβει λέγεται κρίση του χρέους. Προς το παρόν μιλάμε για το δημόσιο χρέος, αλλά στις άμεσες προοπτικές είναι και το ιδιωτικό το οποίο είναι για την Ελλάδα τουλάχιστον άλλο τόσο όσο και το δημόσιο. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η καταιγίδα μέτρων που είναι σε εξέλιξη έχει ως σκοπό τη μείωση των ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού που με τη σειρά της θα οδηγήσει στη μείωση του δημόσιου χρέους. Ωστόσο την ίδια στιγμή ακόμα και το ΔΝΤ δηλώνει ευθαρσώς ότι το χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται για τα επόμενα χρόνια (150% του ΑΕΠ το 2013) και αν όλα πάνε κατ’ ευχή θα πέσει στα σημερινά επίπεδα (120% του ΑΕΠ το 2020). Επομένως θα υποστούμε όλες αυτές τις συνέπειες των μέτρων για να καταλήξουμε σε 10 χρόνια εκεί που είμαστε σήμερα. Και αντί να τους πιάσουμε στις ντομάτες καθόμαστε και συζητάμε. Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί που ανησυχούν με τα κρατικά χρέη και τα ελλείμματα το μόνο που τους απασχολεί είναι αφενός να συνεχίσουν να εισπράττουν ανελλιπώς τους τόκους από τα ομόλογα που έχουν επενδύσει και αφετέρου να εξασφαλίσουν αν όχι ολόκληρο το κεφάλαιο που έχουν επενδύσει τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές ποσοστό του. Ακριβώς αυτό επιτυγχάνουν τόσο με το “μηχανισμό” των 110 δις ευρώ από ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ, που εξασφαλίζει για 2 χρόνια την αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους, όσο και με το σχέδιο των 750 δις που εκπόνησε εδώ και δυο βδομάδες η ΕΕ όπου η ΕΚΤ θα μπορεί να αγοράζει τοξικά ομόλογα. Πρόκειται στην ουσία για ένα δεύτερο σχέδιο δια-κρατικής διάσωσης των τραπεζών που είναι εκτεθειμένες σε ομόλογα των χωρών του ευρωπαϊκού νότου αλλά και άλλων χωρών όπως η Αγγλία και η Ιρλανδία που ενδεχομένως δεν θα μπορούν στο άμεσο μέλλον να ανταποκριθούν στην εξυπηρέτησή του. Στα πλαίσια αυτά γίνεται και συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους όπου ένα μέρος θα επωμιστούν τα κράτη της ΕΕ που θα εγγυηθούν γι’ αυτό ή θα έχουν αγοράσει μέσω της ΕΚΤ ένα μέρος του από τις ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες και αυτές με τη σειρά τους θα δεχθούν να εισπράξουν ένα μέρος από τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους, π.χ. 70 λεπτά για κάθε ευρώ. Για να το πούμε με μαρξιστικούς όρους, το ζήτημα είναι η διάσωση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, πάνω στο οποίο αφενός βασίζεται η καπιταλιστική επέκταση τα τελευταία 20 χρόνια και αφετέρου βρίσκονται αποθηκευμένα πλασματικά κεφάλαια σε επισφαλή προϊόντα αμύθητης αξίας που ξεπερνά ίσως και τα 600 τρις δολάρια. Οι κάτοχοι αυτών των κεφαλαίων τα τελευταία χρόνια είχαν βρει τον τρόπο να επιτυγχάνουν απίστευτα ποσοστά κέρδους καθιστώντας κάθε άλλη επενδυτική δραστηριότητα στην πραγματική οικονομία σκέτο βίτσιο. Τα κεφάλαια αυτά που τα διαχειρίζονται τράπεζες και διάφορα hedge funds, όλα αυτά τα χρόνια έκατσαν σαν βδέλλες πάνω στα κεφάλαια που δραστηριοποιούνταν στην πραγματική οικονομία με αποτέλεσμα είτε να τα ελέγξουν είτε να τα εξολοθρέψουν. Το είδος αυτό καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας πέρα από την παρασιτική του φύση δημιουργεί και ένα συγκεκριμένο είδος λούπμεν καπιταλιστή τοκογλύφου, που έχει χάσει εντελώς την επαφή του με την κοινωνία αφού δεν συμμετέχει σε καμία πραγματική οικονομική διαδικασία. Σε αντίθεση με τον παραδοσιακό βιομήχανο που έχει επαφή με προϊόντα, εργάτες, πελάτες και εν πάση περιπτώσει με πραγματικές αξίες και πλούτο. Και επομένως ακόμα και από τη θέση του εκμεταλλευτή που οικειοποιείται την υπεραξία του εργάτη, συνεχίζει να έχει μια αίσθηση κοινωνικής ευθύνης. Ο επενδυτής στο χρηματοπιστωτικό τζόγο είναι εντελώς ένα ανεύθυνο παράσιτο που δεν καταλαβαίνει τίποτα πέρα από το να έρχονται κάθε μήνα οι τόκοι. Μοιάζει περισσότερο με αριστοκράτη του μεσαίωνα που μαζεύει φόρους πάρα με έναν καπιταλιστή που τρώγεται για μπίζνες. Μια βασική πηγή κέρδους αυτών των κεφαλαίων εκτός των άλλων είναι η αγορά ομολόγων. Από την κρίση που ξέσπασε το 2008 με τα επισφαλή στεγαστικά δάνεια και τα τοξικά παράγωγά τους μέχρι την κρίση του κρατικού χρέους, η κερδοφορία αυτών των κεφαλαίων πέφτει κατακόρυφα. Στη μαρξιστική ορολογία αυτό λέγεται κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Τεράστια δηλαδή κεφάλαια με πτωτική κερδοφορία, τέτοια που να θέτει σε αμφισβήτηση την πραγματική αξία αυτών των κεφαλαίων. Αυτός είναι και ο λόγος που οι κάτοχοί τους βιάζονται να τα ξεφορτωθούν αντικαθιστώντας τα με πιο σίγουρες αξίες, όπως χρυσό, γη κ.ο.κ. Και ενώ τα γελοία ανθρωπάκια των οίκων αξιολόγησης και των μεγάλων τραπεζών μέχρι και οι εγχώριες δευτεράντζες του Σκαι και του Μega έχουν φαγωθεί για “το αδηφάγο κράτος που δεν αφήνει τους ιδιώτες να ξεσκιστούν στις επενδύσεις”, ο μόνος τρόπος τελικά για να διασωθεί όλο αυτό το παρασιτικό καρκίνωμα είναι να εγγυηθούν τα ίδια τα κράτη για την κερδοφορία τους και τελικά για την αξία των κεφαλαίων τους. Το πραγματικό πρόβλημα εν ολίγοις δεν είναι τόσο το κρατικό χρέος, όσο τι θα απογίνει ο πύργος με τα 600 δις $ τραπουλόχαρτα, ο οποίος αν καταρρεύσει θα συμπαρασύρει μαζί του το σύστημα στο σύνολό του. Γιατί ο καπιταλισμός σήμερα και όχι γενικά, είναι αυτός ο πύργος και τίποτα περισσότερο. Όλα περιστρέφονται γύρω απ’ αυτόν, από τις δεδομένες νομισματικές ισορροπίες, από τα δολάριο, το ευρώ, τους οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, η παγκόσμια τράπεζα, η ομοσπονδιακή των ΗΠΑ, η ΕΚΤ, η ΕΕ, η ευρωζώνη. Ο καπιταλισμός μπορεί να βασίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αλλά κάθε φορά είναι μια συγκεκριμένη πραγματικότητα που εκφράζεται στο εποικοδόμημα με μηχανισμούς που στηρίζουν αυτή την πραγματικότητα και επίσης σε ένα συσχετισμό ανάμεσα στις τάξεις και τα έθνη. Υπό αυτό το πρίσμα μια κατάρρευση του ευρώ, η μερικών τραπεζών πυλώνων του συστήματος μπορεί να είναι και η συντέλεια για το καπιταλισμό όπως τον ξέρουμε τις τελευταίες δεκαετίες. Τι λέμε τώρα Στο δια ταύτα τώρα. Λέμε ότι δεν θέλουμε να πληρώσουμε εμείς τα ασπασμένα. Αυτό είναι σωστό αν το λέμε σαν εργάτες. Βεβαίως δεν θέλουμε να μειωθεί η αξία της εργατικής μας δύναμης γιατί πολύ απλά δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Και να θυμίσουμε ότι η επιβίωση είναι σχετικό μέγεθος και συνάρτηση των υποχρεώσεων που έχουμε αναλάβει και όχι απόλυτο μέγεθος, ίδιο στην Αθήνα και ίδιο στην Καλκούτα. Σαν πολίτες όμως και σαν αριστεροί δεν φτάνει. Εδώ πρέπει να μιλήσουμε πολιτικά και όχι ως διαμαρτυρόμενοι που ενδιαφερόμαστε μόνο για το μεροκάματο χωρίς να μας απασχολεί “πού θα βρεθούν τα λεφτά”. Και να θυμίσουμε σε μερικούς που διαρκώς το ξεχνάνε ότι οι επαναστάσεις που αλλάζουν τις κοινωνίες δεν γίνονται ως κλιμάκωση της διαμαρτυρίας των από κάτω, αλλά όταν αυτοί υπερβούν την κοινωνική τους κατάσταση και σκεφτούν πολιτικά, παίρνοντας τις τύχες της κοινωνίας στα χέρια τους και ότι συνεπάγεται απ’ αυτό. Το να σκεφτούμε λοιπόν σήμερα που θα βρεθούν τα λεφτά δεν το κάνουμε για να συμπάσχουμε με την αστική τάξη, αλλά για να προτείνουμε το δικό μας δρόμο που αφορά όχι μόνο τη διάσωση των εργατικών μισθών αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας σε κόντρα με τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Ποια όμως είναι σήμερα τα καπιταλιστικά συμφέροντα; Σε γενικές γραμμές κάθε επιχειρηματίας εκφράζει τα δικά του καπιταλιστικά συμφέροντα. Ωστόσο το κέντρο βάρους είναι το χρηματιστικό κεφάλαιο. Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της κοινωνικής αντεπανάστασης που εξελίσσεται με ταχείς ρυθμούς εδώ και 3-4 μήνες και όχι πλέον μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη σχεδόν την Ευρώπη. Ο όρος κοινωνική αντεπανάσταση δεν είναι λογοτεχνικός αλλά απολύτως ουσιαστικός και ακριβής. Η ζωή μας από δω και πέρα δεν θα έχει σχέση με αυτό που έχουν ζήσει όλες οι γενιές που βρίσκονται ακόμα εν ζωή. Μιλάμε για τις γενιές από τον πόλεμο και δώθε. Δεν χρειάζεται να περιγράψουμε αυτό που έρχεται. Όποιος διαβάζει αυτό το άρθρο προφανώς είναι ενημερωμένος. Λέμε λοιπόν να πληρώσει το κεφάλαιο. Αυτό τι σημαίνει συγκεκριμένα; Μήπως να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια; Τι ζητάμε δηλαδή, οι τράπεζες και οι εφοπλιστές να τα βγάλουν από τη μία τσέπη και να τα βάλουν στην άλλη; Και πώς θα γίνει αυτό; Αυξάνοντας τη φορολογίας τους; Και από πότε θα αυξηθεί; Προφανώς από δω και πέρα γιατί αναδρομικά είναι αδύνατο να φορολογηθούν. Α ναι ξεχάσαμε τους “ανείσπραχτους φόρους”. Σαν αυτούς που χρωστάει ο Τόλης, ο Βαζαίος και διάφοροι άλλοι. Όλα αυτά δεν τα λέμε με καμία διάθεση ειρωνείας. Αυτό όμως που λέμε είναι ότι τα γενικά συνθήματα πρέπει να γίνουν συγκεκριμένα. Το να πληρώσει μια τάξη, αν δεν είναι απλώς ανέξοδη προπαγάνδα, έχει νόημα μόνο αν λέμε πως. Αλλιώς πως θα πληρώσει, ποιος θα αποφασίσει τον τρόπο, τα μέσα, τους χρόνους που θα γίνει αυτό. Και αφού πληρώσει, να πάνε που; Ας πούμε ότι βρίσκουμε τα λεφτά που λεει και το ΚΚΕ ότι υπάρχουν. Τι θα τα κάνουμε; Θα τα ρίξουμε στα τοκοχρεολύσια; Αυτά τα θεωρούμε ή δεν τα θεωρούμε κλεμμένα; Πρέπει ή δεν πρέπει να πληρωθούν; Και δεν εννοούμε σε μια μελλοντική “λαϊκή εξουσία” ή έστω “αριστερή προοδευτική διακυβέρνηση”. Μιλάμε για τώρα, με οποιαδήποτε κυβέρνηση. Εξηγούμαστε λοιπόν. Το ελληνικό κράτος φέτος θα πληρώσει 13 δις ευρώ σε τόκους, ανεξάρτητα από την αναχρηματοδότηση του χρέους. Του χρόνου θα πληρώσει το λιγότερο 16δις γιατί το χρέος θα εκτιναχτεί στα 340 ίσως και στα 350 δις από 298 που ήταν στο τέλος του 2009. Και για όσους αμφιβάλουν, θα πρέπει ίσως να γνωρίζουν ότι στις 31/3 σκαρφάλωσε ήδη στα 310 δις. Συν 12 δις σε 3 μήνες, παρά τα όσα ισχυρίζεται ο Παπακωνσταντίνου για συμμάζεμα των ελλειμμάτων. Η αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα που θέλει να υπερασπίζεται τους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες θα πρέπει να πάρει μια ξεκάθαρη στάση γι’ αυτό. Πληρώνουμε ναι ή όχι; Γιατί αν συνεχίσει το ελληνικό κράτος να πληρώνει τότε που θα βρεθούν τα λεφτά για μισθούς; Και μην πει κανείς πάλι από το κεφάλαιο γιατί προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι η μεγαλύτερη αφαίμαξη υπεραξίας πλέον δεν πραγματοποιείται σε πρωτογενές επίπεδο μέσα στο εργοστάσιο, αλλά μέσα από τους τόκους που πληρώνουμε για το δημόσιο αλλά και για το ιδιωτικό χρέος. Οι τόκοι μάλιστα εκεί δεν είναι 4 και 5% αλλά φτάνουν ακόμα και το 20%. Εμείς λέμε ξεκάθαρα: Στάση πληρωμών εδώ και τώρα! Αμέσως θα εξοικονομηθούν 15 δις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να φορολογηθεί το κεφάλαιο, οι εφοπλιστές, οι τράπεζες, να μαζευτούν οι ανείσπρακτοι φόροι από τον Tόλη και το Βαζαίο, να σταματήσει η φοροδιαφυγή από γιατρούς και συναφή επαγγέλματα και να φέρουν οι μιζαδόροι τα κλεμμένα πίσω. Μόνο που αυτά θα χρειαστούν χρόνο. Χρόνο βεβαίως στο βαθμό που όλοι αυτοί παραμείνουν στη χώρα μετά απ’ όλα αυτά. Γιατί όσοι κινδυνολογούν για τη στάση πληρωμών, ότι θα φυγαδευτούν κεφάλαια στο εξωτερικό, ότι θα κοπεί η χρηματοδότηση, ότι δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, ότι θα απομονωθούμε, θα πρέπει να αναρωτηθούν γιατί όλα αυτά τα ενδεχόμενα που προκύπτουν αυτόματα και αβίαστα με τη “στάση” δεν προκύπτουν κατά τον ίδιο τρόπο με τη βαριά φορολογία στο κεφάλαιο και στα σύμμαχά του στρώματα. Ή μήπως νομίζουν ότι με μια φορολογία 45% επί των κερδών, οι επιχειρηματίες θα το ρίξουν στις επενδύσεις; Και γιατί όχι “επαναδιαπραγμάτευση του χρέους”; Αρκετές δυνάμεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύονται με την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, αλλά τσιμουδιά για τη στάση. Αρκετοί από αυτούς προτείνουν ταυτόχρονα και έξοδο από την ευρωζώνη. Ας τα δούμε ένα προς ένα. Καταρχήν η στάση είναι το πρώτο βήμα της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Έτσι την πρωτοβουλία κινήσεων την έχει αυτός που μονομερώς κηρύσσει στάση πληρωμών και μάλιστα τώρα που οι πιστωτές μας δεν έχουν κανένα μέτωπο μεταξύ τους. Να θυμίσουμε μόνο ότι ήδη οι γερμανικές τράπεζες είναι έξω φρενών με τις γαλλικές οι οποίες κάνοντας χρήση της απόφασης περί αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ ξεφορτώνονται μαζικά ελληνικά ομόλογα, από τα 75-80δις που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους. Ενδεχομένως το ίδιο κάνουν ήδη και οι ελληνικές. Αγοράζοντας βεβαίως στη δευτερογενή αγορά τα ελληνικά ομόλογα η ΕΚΤ, μην πιστέψει κανείς ότι θα τη γλιτώσουμε. Έτσι τα πράγματα γίνουν πολύ χειρότερα, έχοντας για αντίπαλο όχι μερικές εμπορικές ιδιωτικές τράπεζες, αλλά έναν οργανισμό ή έστω δύο (ΕΚΤ-ΔΝΤ) που μαζεύουν το χρέος όχι για να μας το χαρίσουν, αλλά για να επιβάλλουν μέσα από επιπλέον νομοθετικές ρυθμίσεις ακόμα πιο επαίσχυντα ταξικά μέτρα. Να θυμίσουμε επίσης ότι πέρσι όταν ο Καραμανλής καθησύχαζε τους καταθέτες ότι εγγυάται για τις καταθέσεις τους στις τράπεζες και ταυτόχρονα ανακοίνωνε το σχέδιο των 28δις χρηματοδότησης και εγγυήσεων, πολλοί μπορεί να ησύχασαν. Να τώρα τα αποτελέσματα της “γενναιοδωρίας” του Καραμανλή. Αυτό ακριβώς θα γίνει και με την ΕΚΤ που σε λίγο θα την αναλάβει ο νυν πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ Αξελ Βέμπερ ο οποίος είναι τρις χειρότερος μονεταριστής από τον Τρισέ. Η επαναδιαπραγμάτευση πρέπει να γίνει τώρα, κηρύσσοντας πρώτα στάση πληρωμών, για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι ο αιφνιδιασμός των πιστωτών, αναγκάζοντας τους να διαπραγματευτούν ξεχωριστά για να περισώσουν ότι μπορούν. Ο δεύτερος αφορά το μέγεθος του χρέους. Κάθε χρόνο μπορεί να αυξάνεται 10, 20 ή και 40 δις. Αν έχει ένα νόημα μια επαναδιαπραγμάτευση είναι τώρα στα 300 δις και όχι σε 5 χρόνια που το χρέος θα κοντεύει τα 500 δις. Επίσης υπάρχει και ένα τρίτο ζήτημα. Γιατί να συρθεί ο πιστωτής σε διαπραγμάτευση όσο συνεχίζει να εισπράττει τους τόκους; Μήπως γιατί θα συγκινηθεί από το δράμα του ελληνικού λαού; Τα παράσιτα του χρηματιστικού τοκογλυφικού κεφαλαίου, μόνο μια γλώσσα καταλαβαίνουν. Όταν δεν μπουν στους λογαριασμούς τους οι δόσεις. Τότε μπορεί και να σκεφτούν ότι κάτι δεν πάει καλά. “Μα, μα δεν θα μας ξαναδανείσουν… και πως θα πληρωθούν οι μισθοί;” Και τώρα πάμε στην κινδυνολογία, η οποία παρεμπιπτόντως διαδίδεται με αστραπιαία ταχύτητα σε όλα τα μήκη και πλάτη της αριστεράς και μάλιστα παράλληλα με την κουβέντα που επιτέλους έστω και αργά ξεκίνησε γύρω από το χρέος. Εντάξει να ακούμε από τον Παπαχελά, τον Πρετεντέρη και τον Καψή, ή τον Πορτοσάλτε ή έστω τον Γεωργελέ του Athens Voice ότι τα περί στάσης πληρωμών σημαίνει ότι το επόμενο δεκαπενθήμερο δεν θα έχει συντάξεις και μισθούς μπορεί κανείς να το δικαιολογήσει. Οι άνθρωποι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Είναι η αυλή των τοκογλύφων, καμία έκπληξη, μπορούμε να γελάμε με τις ώρες βλέποντας τις φάτσες τους να ωρύονται πουλώντας κίνδυνο και τρόμο στο ποίμνιό τους. Αλλά να ακούμε τα ίδια επιχειρήματα στο εσωτερικό της αριστεράς, αν μην τι άλλο επιβεβαιώνει το συμπέρασμα ότι η μάχη της προπαγάνδας έχει ήδη χαθεί. Επανερχόμαστε στο θέμα. Το μάθαμε λοιπόν κι αυτό. Στην Ελλάδα οι μισθοί πληρώνονται από τα δάνεια που παίρνει το ελληνικό κράτος από τις τράπεζες. Λοιπόν ας ξεδιαλύνουμε τα πράγματα. Οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου στον κρατικό προϋπολογισμό δεν ξεπερνάνε τα 24 δις πριν τα μέτρα, χωρίς να υπολογίζουμε τις φετινές περικοπές. Υπενθυμίζουμε λοιπόν στους αδαείς ότι το κράτος εκτός από δαπάνες έχει και έσοδα. Αυτά τα έσοδα με την υπάρχουσα διαχείριση προβλέπονται για φέτος γύρω στα 50 δις. Το πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού μπορεί να μηδενιστεί αρκεί να γίνει η αναγκαία διαχείριση, περικόπτοντας περιττές δαπάνες όπως οι στρατιωτικές και πάνω απ’ όλα περικόπτοντας όλες τις χρηματοδοτήσεις προς την κρατικοδίαιτη αστική τάξη που εδώ και δεκαετίες επιχειρεί μόνο με επιδοτήσεις δανεικά και αγύριστα. Επίσης μπορούν να γίνουν και μισθολογικές περικοπές, όχι από τους υπάλληλους των 1000 και 1500 ευρώ αλλά από τους εξωφρενικούς μισθούς δικαστικών, βουλευτών, υπουργών και χιλιάδων στελεχών της δημόσιας διοίκησης, όπως επίσης και από ρυθμίσεις που αφορούν τις αμοιβές των αστυνομικών και των στρατιωτικών που μαζί με τους συνταξιούχους αυτών των σωμάτων που βγαίνουν στη σύνταξη σε ηλικία 45 ετών εδώ και δεκαετίες και κυριολεκτικά έχουν γονατίσει τον κρατικό προϋπολογισμό. Αν λοιπόν υπάρχουν κάποιοι που θα πληγούν από τη στάση πληρωμών αυτοί είναι οι τράπεζες και φυσικά όλα τα λαμόγια που διαχειρίζονται το συγκεκριμένο σύστημα υφαρπαγής του δημόσιου πλούτου και εν πάση περιπτώσει καρφί δεν μας καίγεται περί αυτού. Γι’ αυτό ακριβώς αντιμετωπίζουν με τρόμο κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, γιατί πολύ απλά σημαίνει ότι το πάρτι τελείωσε. Κι όμως οι Πορτοσάλτοπρετεντέρηδες με το πιο απίστευτο θράσος δεν σταματάνε να λένε στους εργάτες και στους συνταξιούχους ότι το πάρτι τελείωσε γι’ αυτούς, λες και συμμετείχαν οι μισθωτοί των 1000 ευρώ και οι απόμαχοι των 600 σε κάποιο πάρτι. Αλλά τι άλλο να ακούσει κανείς από δαύτους. Και μέσα σε όλα ακούμε και τον Καρατζαφέρη να απειλεί το πανελλήνιο από το βήμα της βουλής στα τέλη Απρίλη ότι όποιος δεν ψηφίσει το μνημόνιο της τρόικα παίρνει και την ευθύνη ότι δεν θα πληρωθούν οι μισθοί του Μαίου, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι τα χρήματα αυτά θα πήγαιναν κατευθείαν για το ομόλογο των 9δις που έληγε στις 19 Μάη. Εντάξει όλα αυτά, αλλά ότι δεν θα μας ξαναδανείσουν όμως ισχύει. Aκόμα καλύτερα. Αλλά υπάρχει και ένα άλλο ερώτημα. Μήπως θα υπάρχουν για να μπορούν να δανείζουν; Αυτό γιατί να μην μπει στην κουβέντα; “Ναι αλλά αυτό δεν θα μας θέσει εκτός ευρωζώνης;” Ε και λοιπόν τι έγινε. Λες και θα υπάρχει ευρωζώνη την επόμενη μέρα, και τι αξία θα έχει ακόμα και αν διατηρηθεί; Ωστόσο η αποπομπή από την ευρωζώνη δεν είναι μια απλή υπόθεση. Δεν υπάρχει κάποιος κανόνας που λεει ότι θα πετάξουν όποιον κηρύσσει στάση πληρωμών εκτός ευρωζώνης. Πουθενά δεν είναι γραμμένο. Θα πρέπει να νομοθετήσουν. Πάμε λοιπόν σε μια πολιτική διαδικασία, και όχι σε κάποιον οικονομικό αυτοματισμό. Εδώ απαιτούνται διαβουλεύσεις, συναντήσεις αρχηγών, συμφωνίες κ.ο.κ. Όλα αυτά θα απαιτήσουν χρόνο. Οι “αγορές” θα πάθουν πανικό. Αν τώρα στοιχηματίζονται 200 δις στη χρεοκοπία της Ελλάδας, τότε θα παίζονται 20 τρις στη χρεοκοπία της Ευρώπης. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι εντελώς λάθος να κάνει κανείς σημαία του την έξοδο από την ευρωζώνη. Κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή εξυπηρετεί τα σχέδια του γερμανικού καπιταλισμού που επιδιώκει ένα ξεκαθάρισμα της ευρωζώνης σε δύο ταχύτητες. Αυτό το δηλώνουν ως στόχο με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο στο Βερολίνο. Επομένως δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους διευκολύνουμε, ακόμα και αν οι μήτρες στο Χολαργό είναι έτοιμες για να τυπώσουν τη νέα δραχμή. Ας μας διώξουν λοιπόν αυτοί, ας βρουν τον τρόπο. Αλλά να θυμίσουμε εδώ σε αυτούς που επιλεκτικά, θεωρούν κεφαλαιώδες την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε., δεν μας λένε αν πρέπει να φύγει και από τον ΠΟΕ, τον ΟΟΣΑ, και γιατί όχι από τον ΟΗΕ. Μια θέση αρχής εδώ δεν έχει κανένα νόημα εκτός κι αν ενδιαφέρεται για τη συνέπεια στο μαρξισμό της ΚΝΕ της δεκαετίας του ’80. Η συμμετοχή οπουδήποτε, μπορεί να αξιολογείται μόνο σε σχέση με ότι προωθεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο. Όλα τα άλλα είναι για ασκήσεις ηθικολογίας. Το θεμελιακό ζήτημα αυτή τη στιγμή είναι να απαλλαχτούμε από τα τοκοχρεωλύσια. Το αν θα γίνει αυτό μέσα ή έξω από την ευρωζώνη είναι δευτερεύων ζήτημα. Σημασία έχει να είναι κανείς έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα. Όπως λοιπόν δεν υπάρχουν θέσφατα για το έξω δεν μπορούν να υπάρχουν και για το μέσα. Όσοι επιμένουν στην έτσι κι αλλιώς παραμονή στην Ε.Ε. με την αυταπάτη να την “επανιδρύσουν” προς όφελος των “λαών”, απλώς εγκλωβίζονται στις αυταπάτες τους. Αν θα πρέπει να επαναδιαπραγματευτούν το χρέος θα πρέπει να πάρουν την άδεια της Μέρκελ και του Σαρκοζί, γιατί προφανώς δεν θα γίνει η ΕΕ. των λαών στους επόμενους μήνες. Εντούτοις τα επιχειρήματα ενάντια στον εθνικό απομονωτισμό είναι σωστά. Όμως γιατί σώνει και καλά κάθε διεθνές εναλλακτικό σχέδιο περνάει υποχρεωτικά μέσα από τις δομές της Ε.Ε.; Η Ευρώπη όντως είναι γήπεδο, αλλά αυτό δεν αφορά την Ε.Ε., αλλά την Ευρώπη ως γεωγραφικό χώρο που προϋπήρχε της Ε.Ε. Πολλά από τα επαναστατικά κύματα του 19ου και 20ου αιώνα λειτούργησαν ως ντόμινο σε πολλές χώρες της ηπείρου δείχνοντας ότι υπάρχει κοινός τόπος αλλά και κοινή συνείδηση. Δεν χρειαζόταν η ύπαρξη μιας κοινής αγοράς ή μιας ΟΝΕ για να δημιουργηθούν τέτοια αντανακλαστικά. Επίσης είναι γνωστό ότι οι απομονωμένες επαναστάσεις δεν μπορούν να βρουν το στόχο τους, όμως κάθε επαναστατικό κύμα ξεκίνησε από μια χώρα. Ο καθένας δικαιούται να ελπίζει στη μεταρρύθμιση της Ε.Ε., του αστικού κράτους, του καπιταλισμού, κανένα πρόβλημα. Δεν έχουμε κανένα λόγο να απορρίψουμε στα λόγια κάθε πιθανότητα μεταρρύθμισης. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε όταν βλέπουμε ότι δεν μεταρρυθμίζεται. Και ειδικά όταν γίνεται ένας δυνάστης, που επιβάλει μαζί με την ελληνική άρχουσα τάξη ένα σχέδιο κοινωνικής αντεπανάστασης. Μπορούμε ακόμα να μιλάμε για μεταρρυθμίσεις; Πριν 10 και 20 χρόνια οι υποστηριχτές της συμμετοχής στην Ε.Ε. όλο και θα έβρισκαν λόγους για να αιτιολογήσουν τη στάση τους. Είχαν επίσης μαζί τους την κοινή γνώμη που πίστευε ότι μέσω της Ε.Ε. θα βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο. Τα συνθήματα τότε ενάντια στην Ε.Ε. είχαν μόνο προπαγανδιστικό χαρακτήρα. Σήμερα όμως όχι μόνο οι προσδοκίες από την Ε.Ε. έχουν εκμηδενιστεί, αλλά και η ίδια σπαράσσεται από μια άνευ προηγουμένου κρίση συνοχής. Έχει λοιπόν κάποιο νόημα να τη σώσουμε, ή πάνω σε αυτή τη σαθρή βάση να στηρίζουμε το δικό μας εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο; Και γιατί όχι “διαγραφή του χρέους”; Όταν η αριστερά στο σύνολό της ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει καμία κρίση και ότι όλα είναι μια φάρσα, ελάχιστοι μίλησαν για τη στάση πληρωμών. Τώρα ορισμένοι από αυτούς που μίλαγαν για φάρσα, πέρασαν με ένα σάλτο πάνω από τη στάση ανακαλύπτοντας τη διαγραφή του χρέους. Καμία έκπληξη, από ανθρώπους που ειδικεύονται στην αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Πάντα κάτι θα ανακαλύπτουν για να πουλήσουν ανέξοδο αριστερό βερμπαλισμό, αφού πρώτα δείξουν πόσο ευκαιριακοί είναι.στις σημαίες που κρατάνε. Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν αγγίζουν πολλές φορές τα όρια του γελοίου. Λένε ας πούμε ότι για στάση ή αναδιάρθρωση μιλάνε ακόμα και νεοφιλελεύθεροι. Μάλιστα. Ενώ όταν το πιο σκληρό κομμάτι του γερμανικού κεφαλαίου λεει ότι η Ελλάδα πρέπει να τεθεί εκτός ευρωζώνης δεν τους ανησυχεί καθόλου, για να τους θυμίσουμε ότι είναι ακριβώς οι ίδιοι που μαζί με τη διαγραφή που τη θεωρούν πλέον κόκκινη γραμμή, μιλάνε και για άμεση έξοδο από την ευρωζώνη ή και την Ε.Ε. Πάνω λοιπόν στην καπιταλιστική εκδοχή μιας στάσης ή μιας αναδιάρθρωσης στήνουν στον τοίχο γενικά τη στάση πληρωμών. Είναι μια μέθοδος πονηρή αξία μόνο για τσαρλατανίσκους. Και για να μπούμε στην ουσία. Εμείς δεν είμαστε υπέρ της έτσι κι αλλιώς γενικής διαγραφής για έναν βασικό λόγο: Εξαρτάται από το ποιος κατέχει ομόλογα. Αν είναι ασφαλιστικοί οργανισμοί, ή ατομικά αποταμιευτές συνταξιούχοι ή και εργαζόμενοι, εκεί τι θα κάνουμε, θα πούμε ότι δεν σας αποζημιώνουμε; Δεν πρέπει να το διαπραγματευτούμε; Να τους προτείνουμε μια κάποια λύση; Αν δεν έχουμε να τους πληρώσουμε σε ρευστό να τους προτείνουμε πακέτα διακοπών στην Ελλάδα ή κάτι άλλο. Αυτά είναι στοιχειώδη μέτρα που θα έπαιρνε οποιοσδήποτε μιλάει σοβαρά πάνω σε όλα αυτά και δεν κάνει απλώς αντιπολίτευση στο γειτονικό γκρουπούσκουλο. Από κει και πέρα τίθενται επίσης ζητήματα τακτικής. Κάθε ομόλογο πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν διαφορετική περίπτωση προκειμένου να μην συντονιστούν οι πιστωτές εναντίον σου. Όλοι πρέπει να έχουν την ελπίδα ότι κάτι θα πάρουν πίσω. Εκτός και αν έχει κανείς 500 πυρηνικές κεφάλες έτοιμες να τις σκάσει στα κεφάλια όσων απαιτούν την αποπληρωμή των κεφαλαίων τους. Κάθε ομόλογο πρέπει να επανακοστολογηθεί αναλόγως με το που χρησιμοποιήθηκε, αν έπεσαν μίζες, αν έχουν πληρωθεί υπέρογκοι τόκοι. Επίσης θα αξιολογηθεί και ο κάτοχός του και αναλόγως θα προκύψει ένα υπόλοιπο. Από τώρα πρέπει να απαιτηθεί από την αριστερά και το κίνημα διαφάνεια γύρω από το χρέος. Σε ποιες τράπεζες, πόσα, πότε και γιατί. Όπως ακριβώς απαιτούμε και από μια επιχείρηση που πτωχεύει να ανοίξουν τα λογιστικά βιβλία, να δούμε που πήγαν τα λεφτά, αν τα έφαγε ο κάθε Ψωμιάδης (ΑΣΠΙΣ) κ.ο.κ. Όσα περισσότερα δις σβηστούν από τα 300 με το μικρότερο κόστος τόσο το καλύτερο. Κανείς δεν θα είχε αντίρρηση. Από κει και πέρα ο καθένας μπορεί από το πληκτρολόγιό του να κηρύξει τον 3ο γύρο της παγκόσμιας επανάστασης. Αν αυτό τον ικανοποιεί κανένα πρόβλημα. Δυστυχώς όμως το χρέος δεν διαγράφεται στα πληκτρολόγια, ούτε στα κοινοβούλια του χώρου στο Γκίνη, μεταξύ συγγενών και φίλων. Επίσης να θέσουμε και εμείς ένα ερώτημα σε όσους είναι γενικώς υπέρ των “διαγραφών”. Έχουν την ίδια άποψη και για τα ιδιωτικά χρέη; Ένα τέτοιο μέτρο προάγει την κοινωνική δικαιοσύνη; Ας στο σκεφτούν και ας πάρουν μια θέση και γι’ αυτό, μιας και αύριο θα σκάσει κι αυτή η φούσκα. Μέχρι τότε να πούμε τη δική μας γνώμη. Εμείς δεν είμαστε υπέρ μιας τέτοιας διευθέτησης, γιατί αυτό βγάζει λάδι αυτούς -στήριγμα της εξουσίας- που με δανεικά έφτιαξαν σπίτια, εξοχικά και κυκλοφορούσαν με Κομπρέσορ και επιπλέον στήριζαν έμπρακτα τις αυταπάτες της Belle Époque του καταναλωτισμού, συνεισφέροντας κι αυτοί στο φούσκωμα του παρασιτικού χρηματιστικού κεφαλαίου, την ίδια ώρα που άλλοι έμεναν στο νοίκι και είχαν στην κατοχή τους ένα αυτοκινητάκι. Επομένως διαγραφή ναι αλλά μόνο αν αυτά περάσουν σε κοινή ιδιοκτησία. Αλλιώς ο κάθε πονηρός που σκέφτεται πως θα τη σκαπουλάρει ατομικά ας συνεχίσει να πληρώνει και στην κρατικοποιημένη τράπεζα διάδοχο τις ιδιωτικής γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να βάλει μυαλό. Φυσικά η τράπεζα κερδοσκόπησε με τους τόκους, ακόμα και σε όσους με δάνεια παρίσταναν τους μπουρζουάδες. Εννοείται ότι πρέπει να επανακοστολογηθούν όλα τα δάνεια και σίγουρα ένα μέρος θα διαγραφεί και με ταξικά κριτήρια, ή για λόγους που θα κριθούν συγκεκριμένα αναγκαίοι. Τα περί γενικής διαγραφής όμως είναι λόγια του αέρα, όπως αυτά που συνηθίζουν να ακούγονται στην αριστερά, που όχι μόνο δεν συγκινούν κανένα αλλά ούτε ιδρώνει και το αυτί κανενός. Γιατί όλοι γνωρίζουν και ιδιαίτερα ο αντίπαλος ότι τα λόγια του αέρα είναι εντελώς ακίνδυνα. Οικονομικοί αυτοματισμοί και κρατική παρέμβαση Σε πολλές από τις συζητήσεις που γίνονται αλλά και σε σχετική αρθρογραφία, σημειώνονται οι επιπτώσεις που μπορεί να έχει μια στάση πληρωμών ή η έξοδος από την ευρωζώνη. Ωστόσο επιμένουμε ότι δεν υπάρχουν αυτόματες επιπτώσεις παρά μόνο θεωρητικά και πάντα υπό ορισμένες συνθήκες. Όπως και δεν υπάρχει οικονομία σκέτη αλλά πολιτική οικονομία. Ας δούμε μερικές από τις βεβαιότητες που ακούγονται: Έξοδος από το ευρώ, νέο νόμισμα, υποτίμηση, πληθωρισμός, μείωση του πραγματικού μισθού. Ξεδιπλώνοντας όμως αντίστροφα αυτό το συλλογισμό, διαπιστώνουμε ότι, χωρίς νέο νόμισμα, ήδη το εργατικό εισόδημα μετά τις σχετικές μειώσεις των μισθών, και τις αυξήσεις στα καύσιμα, τους λογαριασμούς και δεκάδες άλλα προϊόντα, μετράει απώλειες 20%. Επιπλέον αν υλοποιηθούν τα όσα ακούγονται για συντάξεις στο 48% του μισθού και με 40 χρόνια υπηρεσία τότε η μιλάμε για 50% μειώσεις. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε το εργατικό δυναμικό που θα πέσει στην ανεργία εξαιτίας της ύφεσης μιλάμε για απώλειες 100%. Μια υποτίμηση θα δημιουργήσει πληθωριστικές πιέσεις κυρίως λόγω της αύξησης των τιμών των προϊόντων που θα εισάγονται. Όλα αυτά βεβαίως ισχύουν όταν η αγορά λειτουργεί ανεξέλεγκτα. Όταν εκατοντάδες προϊόντα πουλιούνται στην Αθήνα ακριβότερα από οποιαδήποτε πρωτεύουσα της Ευρώπης, τότε σίγουρα υπάρχουν περιθώρια με κεντρικές παρεμβάσεις οι τιμές να ελεγχθούν. Σε τελευταία ανάλυση μπορεί να ελεγχθεί εξ ολοκλήρου το εξωτερικό εμπόριο ακόμα κι αν αυτό προκαλεί αναφυλαξία στις “αγορές” και τους οπαδούς τους. Επιπλέον τα εργατικά εισοδήματα μπορούν να διαφυλαχτούν από τον πληθωρισμό και με άλλους τρόπους όπως η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή. Ακούγεται επίσης ότι μια υποτίμηση του νομίσματος θα αυξήσει αναλόγως το δημόσιο χρέος αφού αυτό παραμένει σε συνάλλαγμα. Αυτό θα ίσχυε στο βαθμό που συνεχίσει κανείς να πληρώνει, για να μην ξεχνιόμαστε. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι συμφωνούν με μια υποτίμηση όταν την σκέφτομαι ως μέσο για να βελτιωθεί το εμπορικό ισοζύγιο. Πράγματι αυτό ισχύει. Εντούτοις υπάρχουν και πιο δραστικοί τρόποι να βελτιώσει κανείς το εμπορικό του ισοζύγιο χωρίς να περιμένει τους αυτοματισμούς της αγοράς. Ο έλεγχος του εξωτερικού εμπορίου από το κράτος είναι ένας τρόπος που έχει ξεχαστεί προ πολλού, αφού η μέθοδος αυτή έχει διαγραφεί από τους ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού. Κι όμως μια κρατική παρέμβαση στον τομέα αυτό θα εξυπηρετούσε τις συλλογικές ανάγκες της κοινωνίας, βάζοντας φραγμό σε ότι άχρηστο και πανάκριβο προϊόν εισάγεται ανεξέλεγκτα ακόμα και σαν είδος πρώτης ανάγκης (όπως φάρμακα και νοσοκομειακά υλικά) από τις εταιρίες που θησαυρίζουν εξαιτίας ακριβώς του ότι δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και έλεγχος. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν οικονομικοί αυτοματισμοί παρά μόνο όταν δεν υπάρχει κρατική παρέμβαση. Ωστόσο ας μην ξεχνάμε ότι πάρα τα όσα ακούγονται, ούτε οι οικονομίες της απόλυτης κυριαρχίας της αγοράς λειτουργούν χωρίς κανόνες. Και μάλιστα κανόνες εντελώς αυθαίρετους, όπου τον έλεγχο της κυκλοφορίας του χρήματος τον έχουν οι τράπεζες, που ανάλογα με τη δανειοδοτική τους πολιτική καθορίζουν και τις τιμές στην πραγματική οικονομία. Ας αναρωτηθεί ο καθένας αν ένα τριάρι αξίζει πραγματικά 300 μισθούς, ή αν αυτό είναι το προϊόν της κατασκευαστικής φούσκας που δημιουργήθηκε από την έκρηξη των στεγαστικών δανείων τα τελευταία 15 χρόνια. Ας σκεφτεί επίσης ότι αν αυτή η φούσκα αφορά το 1/3 ας πούμε
  153. wouv Ιουνίου 8, 2010 στις 6:31 μμ #

    Y

    θα καταχραστώ την φιλοξενεία σου και θα αναδημοσιεύσω ένα καλό κείμενο

    Σε αδιέξοδο ο κινηματίστικος οικονομισμός. Μόνη λύση η πολιτική κλιμάκωση του αγώνα

  154. Y Ιουνίου 8, 2010 στις 7:16 μμ #

    Να την καταχραστείς σύντροφε, αλλά νομίζω έχει ξαναποσταριστεί.

    Θα βάλουμε κανόνα, όποιος ποστάρει λινκ που έχει ξαναποσταριστεί θα τρώει 24ώρο μπαν 😛 😛

Trackbacks/Pingbacks

  1. Χρέος μονάχος σου να σηκωθείς | No Style - Μαΐου 24, 2010

    […] Aφορμή για το κείμενο είναι μια συνέντευξη στο μπλογκ αφομή του πέτρου παπακωνσταντίνου κι ένα κείμενο του οικονομολόγου κώστα λαπαβίτσα στην ελευθεροτυπία (αμφότερα έχουν μπει ως σύνδεσμοι τις προηγούμενες μέρες και στο γκράνμα) τα οποία είναι εξόχως αποκαλυπτικά ως προς… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (1627 λέξεις)] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: