Μέρες παράξενες – Θαυμάσιες μέρες!

9 Μάι.

«Σκέφτομαι διάφορα τις τελευταίες μέρες, τις τελευταίες ώρες.

Τη Κυριακή η Μπρέζνιεβα κόντεψε να με βρίσει, γιατί δε την μπορούσε τη τόση αισιοδοξία που έβγαζα. Την εκνεύριζε.

Δε ξέρω.

Τα παρακάτω κείμενα:

http://radicaldesire.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

http://eksapodo.wordpress.com/2010/05/03/526/

http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=5132&Itemid=1

με βάλανε σε μια σειρά αλληλοδιαπλεκόμενων σκέψεων.

Αυτές διαπλέχτηκαν ακόμη περισσότερο με τους προβληματισμούς του «απολιθωμένου ζευγαριού» γύρω από το πώς θα καταστεί δυνατόν να κινητοποιήσει/παρέμβει κανείς στους εκατοντάδες χιλιάδες νέους (και μεγαλύτερους) που είναι άνεργοι ή μία δουλεύουν-μία όχι.»

Τα παραπάνω είχαν γραφτεί τις προάλλες, μάλλον στις 3/5, δηλαδή πριν την τεράστια λαοπλημύρα στις 5/5, πριν τους 3 νεκρούς της Μαρφίν, πριν την διαδήλωση στις 6/5. Εκ των πραγμάτων ήρθαν και όλα αυτά να μπλεχτούν στο μυαλό μου.

Ιδού τα αποτελέσματα:

1) Για αυτό που λέει ο radical desire, δηλαδή το ότι ακριβώς λόγω της οργανωτικής και ιδεολογικής του στιβαρότητας το ΚΚΕ είναι το μόνο αριστερό κόμμα που μπορεί αυτή τη στιγμή να τρβήξει εμπρός.

Μπορεί να είναι κι έτσι. Βέβαια, αυτός το τοποθετεί το θέμα σε στιλ «το ΚΚΕ φάνταζε εκτός τόπου και χρόνου οργανωτικά και ιδεολογικά, αλλά έκατσε και αλλάξανε οι καταστάσεις και τώρα αυτός ο τρόπος που έχει μάθει να λειτουργεί το βοηθάει».

Γιατί όμως να μην δει -και αυτός και κάθε άλλος που μπορεί να σκέφτεται ανάλογα- πως από το ’91 και μετά το ΚΚΕ απολύτως συνειδητά επέλεξε να συνεχίσει να κινείται σε αυτό το δρόμο ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή σωστά εκτίμησε πως τα πράγματα βαδίζουν εδώ που είμαστε τώρα;

Γιατί να μη δει κάποιος ότι το ΚΚΕ «τα έσπασε» τόσο ριζικά και αποφασιστικά με τη ΓΣΕΕ εδώ και χρόνια και επέμεινε με μουλαρίσια υπομονή και επιμονή σε αυτή την απόφαση, ΑΚΡΙΒΩΣ γιατί εκτιμούσε από τότε πως θα φτάσουμε στα σημερινά, στα οποία θα χρειαζόταν ένα ρωμαλέο και στοχοπροσηλωμένο ταξικό εργατικό κίνημα;

Δε ξέρω γιατί. Εγώ μια φορά αυτό βλέπω.

Όχι ότι είναι και ο τρόπος που το βάζει ο radical λόγος για να πλακωθείς.

Γιατί ουσιαστικά καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Και από άποψη πρακτικής και συμμαχιών, αυτό είναι που μετράει. Σ αυτή τη φάση.

Το οποίο συμπέρασμα είναι (νομίζω) πως αυτή τη στιγμή ένα κίνημα που θα είναι σε θέση να πετύχει φιλολαϊκές κατακτήσεις και να εμποδίσει τις επιλογές των αστών μπορεί να δημιουργηθεί μόνο με τη συμμετοχή του ΚΚΕ σε αυτό.

.

2) Για το κείμενο του εξαποδώ, πρέπει να πω ότι με την ουσία του συμφωνώ. Βέβαια και πάλι δεν θεωρώ σωστά τα όσα μας χρεώνει (ως «παραδοσιακή αριστερα»), τουλάχτον τα τελευταία 10-15 χρόνια που μπορώ να πω πως έχω άποψη. Αλλά η ουσία του κειμένου είναι σωστή: Το εσωτερικό παιδιά, το εσωτερικό, γαμώ την πουτάνα μου!!!

Πραγματικά που σπάνε τα νεύρα κάποια από τα συνθήματα και τις αφίσες που κυκλοφορούν τελευταία, όπως τις ΚΟΕ που είδα, που λένε ας πούμε «Έξω το ΔΝΤ» ή του μουΛου «Έξω το ΔΝΤ και η Ε.Ε.».

Θεωρώ πολύ λανθασμένη επιλογή για τη περίοδο που διανύουμε να καλλιεργεί κανείς την αίσθηση πως τα μέτρα που παίρνονται «μας επιβλήθηκαν απ’ έξω».

Δεν είναι έτσι. Τα μέτρα αυτά ήθελε να τα πάρει χρόνια τώρα ο ελληνικός καπιταλισμός. Βεβαίως, υπό άλλες συνθήκες θα προχωρούσε πιο αργά. Αλλά ήθελε να τα πάρει και θα τα έπαιρνε, όχι μόνο τα μέχρι τώρα αλλά και τα επόμενα.Μόνο έτσι -από καπιταλιστική σκοπιά- μπορεί να γίνει ανταγωνιστικός, να προσελκύσει επενδύσεις. Μόνο έτσι μπορεί ο καπιτααλισμός να φέρει ανάπτυξη. Κάνοντας τη ζωή του λαού πατίνι.

Και αυτό πρέπει να το καταλάβει ο κόσμος.

.

3) Είχα πει και στο προηγούμενο ποστ μου στο Γκράνμα

https://mygranma.wordpress.com/2010/04/28/thagineixamos/

ότι το διάστημα που έρχεται στόχος πρέπει να είναι η δημιουργία ενός μετώπου για την λαϊκή εξουσία. Ίσως μετά την διαδήλωση στις 5/5 να συμφώνησαν κάποιοι ακόμη μαζί μου για το γεγονός πως θα υπάρξει μια τέτοια δυνατότητα.

Η δυνατότητα όμως δε μετατρέπεται σε πραγματικότητα αν δε δουλέψεις πολύ συγκεκριμένα γι αυτή.

Με άλλα λόγια, αυτό σαν διαπίστωση σημαίνει συγκεκριμένα καθήκοντα από τη μεριά αυτών που θέλουν να δημιουργηθεί ένα τέτοιο μέτωπο, κύρια δηλαδή του ΚΚΕ σήμερα.

1ον), σημαίνει πως η πρόταση του ΚΚΕ ως προς το τί θα κάνει η λαϊκή εξουσία πρέπει να φτάσει ετούτο το διάστημα παντού. Δηλαδή κυριολεκτικά δε πρέπει να υπάρξει σπίτι που να μην του χτυπήσουμε την πόρτα και να κάτσουμε να συζητήσουμε το τί είναι η λαϊκή εξουσία, πώς και γιατί αυτή μπορεί να προκύψει μόνο με την έντονη και στοχοπροσηλωμένη δράση των ιδίων, πώς και γιατί αυτή είναι η μόνη φιλολαϊκή διέξοδος από την δημερινή κρίση.

2ον), σημαίνει πως πρέπει να υπάρξουν δομές που οι συναγωνιστές που συμφωνούν μαζί μας γύρω από την ανάγκη πάλης για μια άλλη εξουσία θα μπορούν να συζητούν & να συναποφασίζουν μαζί μας ως ίσοι προς ίσοι. Στο πρώιμο στάδιο δημιουργίας του μετώπου στο οποίο βρισκόμαστε, αυτές οι δομές μπορούν και πρέπει να είναι, ανάλογα με το χώρο του καθενός, οι επιτροπές του Π.Α.ΜΕ., της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ, του ΜΑΣ. Στη τελική γι αυτό το λόγο τα δημιουγήσαμε! Πρέπει όμως να τις αντιμετωπίσουμε κι εμείς ως τέτοιες και όχι απλά να συζητάμε εκεί για το άμεσο, για την απόκρουση των μέτρων, για κάποιες άμεσες κατακτήσεις. Πρέπει επίσης να είμαστε έτοιμοι να περάσουμε σε κάτι ποιοτικά ανώτερο, σε κάτι ενωποιητικό όλων αυτών, μόλις αρχίσει να συσπειρώνεται σε αυτές μια σημαντική μάζα συναγωνιστών.

3ον), σημαίνει πως σε αυτούς τους πόλους συσπείρωσης όχι απλά χωράνε αλλά επιβάλλεται να είναι και συναγωνιστές που ναι μεν συμφωνούν στο ότι η μόνη φιλολαϊκή διέξοδος είναι η πάλη για μια άλλη εξουσία, που θα είναι σε πλήρη ρήξη με το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, αλλά αντιλαμβάνονται διαφορετικά από το ΚΚΕ μια σειρά πράγματα ως προς αυτή, όπως:

  • τα άμεσα προτάγματα που θα πρέπει να έχει μια τέτοια εξουσία.
  • τη δομή που θα έχει.
  • τα άμεσα συνθήματα και την τακτική που πρέπει να επιλέγει το μέτωπο ώστε να φτάσει στην επικράτησή του.
  • κτλκτλ.

Για αυτούς τους συναγωνιστές εμείς πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο πως θέλουμε στα πλαίσια του μετώπου (και στη φάση που είμαστε στα πλαίσια των συγκεκριμένων πόλων συσπείρωσης που ήδη υπάρχουν) εκείνοι να παλεύουν ανοιχτά και ξάστερα για την επικράτηση των δικών τους αντιλήψεων.

4ον), μέσα από την αντιπαράθεση στα πλαίσια αυτού του μετώπου θα υπάρχουν και πολιτικές εξελίξεις, είναι βέβαιο. Πιθανότατα και ραγδαίες. Πέραν του ότι πιθανότατα θα έχουμε γρήγορη αύξηση της οργανωτικής δύναμης του κόμματος, διάφοροι συναγωνιστές με παρόμοιες απόψεις (και διαφορετικές από αυτές του ΚΚΕ) μπορεί να φτιάξουν ομάδες, οργανώσεις, κόμματα ώστε να τις εκφράζουν πιο οργανωμένα και ώστε να έχουν καλύτερες πιθανότητες να επικρατήσουν πολιτικά μέσα στο μέτωπο.

5ον), για τα ήδη υπάρχοντα σήμερα «αριστερά πολιτικά σχήματα» ή και άλλα που δε γουστάρουν να χαρακτηρίζονται ως τέτοια, πρέπει να καταλάβουν τα όρια που έχει αυτό το μέτωπο το οποίο προτείνει το ΚΚΕ στο λαό και σε κάθε ενδιαφερόμενο.

—> Από τη μία είναι η λογική της πλήρους ρήξης με το κεφάλαιο, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, τα κόμματα του κεφαλαίου και τις διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις που στόχο έχουν την ενδωμάτωση στο υπάρχον σύστημα. Το πώς θα εκφράζεται αυτό κάθε στιγμή από άποψη τακτικής είναι ένα άλλο ζήτημα και φυσικά πρέπει να είναι προς συζήτηση, αλλά η λογική είναι σαφής.

Με αυτή την έννοια για παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα (ή ό,τι είναι τέλος πάντων), με τις πολιτικές θέσεις που έχει είναι ξεκάθαρο πως δε μπορεί να είναι μέρος αυτής της συμμαχίας.

—> Ένα άλλο χαρακτηριστικό που έχει το μέτωπο που προτείνει και παλεύει το ΚΚΕ να δημιουργηθεί είναι πως είναι πρωτίστως κοινωνικό μέτωπο και μέσω αυτού θα γίνει και πολιτικό, όχι το αντίστροφο. Το ΚΚΕ δηλαδή δεν έχει σκοπό να συγκροτήσει ένα μέτωπο βάσει πολιτικών συμφωνιών με άλλα πολιτικά κόμματα και κινήσεις και να προσπαθήσει μετά αυτό να «απλώσει» μέσα στο λαό.

Αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι μέσα στις διάφορες κοινωνικές ομάδες που έχουν συμφέρον από μια λαϊκή εξουσία, να προκύψουν συσπειρώσεις των μελών αυτών των ομάδων που συμφωνούν σε αυτό το στόχο. Μέσω της κοινής δράσης στα πλαίσια αυτών των συσπειρώσεων μπορεί να προκύψουν και πολιτικές συμμαχίες, όχι το αντίστροφο.

Και επίσης, οι αποφάσεις, η τακτική και η στρατηγική θα καθορίζεται βάσει του συσχετισμού δυνάμεων μέσα σε αυτές τις συσπειρώσεις (και στη συνέχεια στην ενιαία έκφραση του μετώπου), όχι βάσει κάποιων συμφωνιών που θα γίνονται σε κοινές συνεδριάσεις των πολιτικών φορέων που θα δρουν μέσα στις συσπαιρώσεις (και μετά στο μέτωπο).

Δηλαδή αν κάποια σημερινή πολιτική ομάδα θέλει να συμμετάσχει σε αυτό το μέτωπο, είτε κάνει εκκλήσεις προς το ΚΚΕ είτε δε κάνει, ένα και το αυτό.

Αν όντως θέλει, ας έρθουν τα μέλη της, έστω ψιλαφίζοντας και αναγνωσιστικά σε πρώτη φάση, στους παραπάνω πόλους συσπείρωσεις, παλεύοντας φυσικά ώστε να επικρατήσει η άποψη της δικής τους οργάνωσης μέσα σε αυτούς.

Εμείς ως κόμμα, από την άλλη, θα πρέπει να αποδείξουμε σε τέτοια περίπτωση πως τη πρόταση για συμμαχία την εφαρμόζουμε όντως και φυσικά θα κριθούμε γι αυτό από τον καθέναν.

.

Νομίζω στο 3 είχα μείνει.

Οπότε 4) «Τα περιστατικά της 5/5 ανέδειξαν την ανάγκη περιφρούρησης του λαϊκού κινήματος». Καραμέλα που όλοι τη λένε μετέπειτα.

Τί σημαίνει όμως περιφρούρηση των αιτημάτων ενός κινήματος;

Κάποιοι εδώ υποστήριξαν πως «η αριστερά, εκτός της περιφρούρησης του κινηματος από τους μηχανισμούς του συστήματος, πρέπει να βοηθάει με τις ενέργειές της ώστε να εκδηλωθεί η οργή του κόσμου».

Μπα, από πότε κάνει κάτι τέτοιο η αριστερά, το κομμάτι της τουλάχιστον που έχει στόχο την ανατροπή;

Στόχος είναι η πολιτική αποκρυστάλωση της οργής.

Στόχος είναι την οργή, που αρχικά βγάζει τον άλλο στο δρόμο, εσύ να την πάρεις και να την κάνεις συνειδητή δράση, ώστε αυτός που σήμερα βγήκε από οργή αύριο να βγεί από συνείδηση και να φέρει μαζί άλλους «οργισμένους».

Σε τί από αυτά βοηθάει η στάση των οργανωμένων δυνάμεων της «άλλης αριστεράς» και ο τρόπος που κινούνται την ώρα των κινητοποιήσεων;

.

5) Ως προς το ότι «δεν ήταν μόνο οι μπάχαλοι που θέλανε να κάνουν επεισόδια, αλλά η πλειοψηφία».

Η πλειοψηφία ήταν οργισμένη. Αλλά κοιτάξτε τώρα τί γίνεται με τους οργισμένους ανθρώπους. Όταν ΑΦΗΝΕΙΣ εσύ σαν οργανωμένη πολιτική δύναμη που έχεις ευθύνη για το σε ποια συγκέντρωση/πορεία συμμετέχεις και τί γίνεται σε αυτή,

όταν λοιπόν αφήνεις σε αυτή να κόβουν βόλτες τύποι που έχουν έρθει προετοιμασμένοι, με έτοιμες μολότωφ, με βαριοπούλες και σφυριά, να σπάνε πεζοδρόμια και να εξοπλίζονται με πέτρες,

όταν αφήνεις να παίρνουν καροτσάκι τη πορεία σου τα ΜΑΤ, πού και πού αυτοί να ψεκάζουν και να βαράνε χύμα κόσμο, πού και πού οι «προετοιμασμένοι» να απαντάνε με πέτρες και μολότοφ και άλλα πολλά,

τότε τί θα κάνει ο ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ που έχει έρθει στη πορεία, που βλέπει να τον βαράνε και να τον ψεκάζουνε ΜΑΤ, που βλέπει γύρω του πέτρες και διάφορους να τις πετάνε;

Δε ξέρω τί θα κάνει. Ξέρω εγώ τί θα έκανα. Θα πέταγα κι εγώ καμιά πέτρα, κανένα κάθισμα, κάτι.

Κι άμα είχα μετά μπροστά μου και το κτήριο που είναι μέσα οι υπεύθυνοι για την οργή μου, που είναι επίσης αυτοί που έχουν στείλει τα ΜΑΤ να με βαράνε, ε θα προσπαθούσα να μπω εκεί μέσα και να τους *&^%$# το *&^%$# που τους #$%^&*.

Κι αν μετά μάθαινα πως υπήρχαν στη συγκεκριμένη διαδήλωση και νεκροί, που μπορεί να οφείλονται και σε «οργισμένους», θα ένιωθα και ένοχος.

Επομένως, αυθόρμητη είναι η οργή.

Ο τρόπος που θα εκδηλωθεί όμως δεν είναι αυθόρμητος.

Και γι αυτόν τον τρόπο έχει ευθύνη κάθε οργανωμένη δύναμη που συμμετέχει σε μια συγκεκριμένη διαδήλωση διαμαρτυρίας.

.

6) Υπάρχει και η άποψη του Γιούρι πως, αφού πολιτικός στόχος της διαδήλωσης ήταν «να μη περάσουν τα μέτρα», το να περιφρουρήσεις αυτό το στόχο σημαίνει πως πρέπει να κάνεις κάθε δυνατή ενέργεια ώστε αυτός να πραγματοποιηθεί. Αφού λοιπόν τα μέτρα ψηφίστηκαν, η περιφρούρηση του πολιτικού στόχου απέτειχε.

Διαφωνώ. Για τους κομμουνιστές θεωρώ πως ο στόχος του να αποτραπούν τα μέτρα δεν έχει καμία σχέση με την τωρινή ψήφισή τους. Όχι με την έννοια πως «θα τα εμποδίσουμε στην πράξη». Αλλά με την εξής:

Θεωρώ πως πρέπει αυτή τη στιγμή να έχουμε μια σειρά από άμεσα αιτήματα, που ακόμα και αυτά δε θα είναι αμυντικά αλλά διεκδικητικά,

αλλά το βάρος να δίνεται σε μια σειρά πολιτικά αιτήματα που θα δίνουν μια ολοκληρωμένη διέξοδο από τη σημερινή κρίση. Για εμένα είναι αυτά που περιγράφουν τη λαϊκή εξουσία, για το Γιούρι μπορεί να είναι άλλα, για τον Υ άλλα κτλ.

Όσο στο κίνημα επικρατούν αυτά τα πολιτικά αιτήματα και αυτό αρχίσει να παλεύει συνειδητά και στοχοπροσυλωμένα για να τα κάνει ΑΥΤΑ πράξη, τόσο η αστική κυβέρνηση, από μια στιγμή και μετά, και θα αρχίσει να αποδέχεται κάποια από τα άμεσα αιτήματα που θα έχει αυτό το κίνημα, και θα κάνει πίσω σε μια σειρά ή ακόμα και στο σύνολο των μέτρων που είχε πάρει, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα, δηλαδή τη πλήρη σύγκρουση.

Το σκεπτικό μου εμένα είναι αυτό, και ο τρόπος που προσπαθώ σήμερα να μετατρέψω τη λαϊκή οργή σε δράση ΚΑΘΟΡΙΖΕΤΑΙ από αυτό. Το να «μαθαίνει» δηλαδή ο κόσμος πάνω στην οργή του, να «σπάει» ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ αντιλήψεις περί αστικής νομιμότητας, που θα φανούν κρίσιμες στη πορεία. Και αυτές δεν είναι το αν θα καταληφθεί ή όχι ένα κτίριο, αν θα ποδοπατήσει ή όχι μια διμοιρία που του κλείνει το δρόμο.

Αυτές είναι π.χ. αν θα υπακούσει σε ένα δικαστήριο που θα κυρήξει την απεργία του παράνομη,

αν θα θεωρήσει πως επειδή μια συνδικαλιστική πλειοψηφία δεν παίρνει απόφαση για απεργίες αυτός δεν επιτρέπεται να κινητοποιηθεί,

αν όταν του λέει το αφεντικό «κλείνω για να μεταφερθώ Βουλγαρία, εδώ δε βγαίνω», αυτός θα το αποδεχθεί ή θα πει «εσύ τράβα όπου θες, το μαγαζί όμως θα συνεχίσει να δουλεύει ΕΔΩ»,

και άλλα πολλά.

Ουφ, τελικά δε τελειώνουν me tpt οι σκέψεις. Σταματάω όμως εδώ.

Για κλείσιμο, αντί υπόσχεσης, το κλείσιμο της Αλέκας στη τοποθέτησή της στη Βουλή τη μέρα ψήφισης των μέτρων:

http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5636456

Αυτή τη δημοκρατία εμείς δεν τη σεβόμαστε. Αυτός που θα επιβάλει την πραγματική δημοκρατία είναι ο λαός, όχι το ΚΚΕ. Το ξέρουμε πάρα πολύ καλά, ο λαός. Ο ορίζοντας είναι ανοιχτός και δεν πρόκειται να μας κάνετε να διστάσουμε ή να δειλιάσουμε. Μερικοί είναι αδίστακτοι. Εμείς είμαστε πολύ θαρραλέοι να αντιμετωπίσουμε αυτά τα ζητήματα.

Περάσαμε από πολλές συμπληγάδες, παραλίγο να γλιστρήσουμε, παραλίγο δεν ξέρω τι. Να σας πω κάτι; Τώρα δε θα μας το συγχωρήσει κανένας, να υποκύψουμε σε εκβιασμούς. Πριν τριάντα, σαράντα, πενήντα χρόνια ήσουν πιο άπειρος, μπορούσες να κάνεις και λάθη από απειρία. Σήμερα, είτε από απειρία είτε από δειλία, δε θα μας τα συγχωρήσει κανείς.

Advertisements

49 Σχόλια to “Μέρες παράξενες – Θαυμάσιες μέρες!”

  1. Y Μαΐου 9, 2010 στις 8:48 μμ #

    Το άρθρο σου Άθλιε έρχεται ως μάνα εξ ουρανού και θέτει τα κυριότερα θέματα που πρέπει να συζητηθούν σήμερα.

    ‘ένα κίνημα που θα είναι σε θέση να πετύχει φιλολαϊκές κατακτήσεις και να εμποδίσει τις επιλογές των αστών μπορεί να δημιουργηθεί μόνο με τη συμμετοχή του ΚΚΕ σε αυτό.’

    Πολύ σωστό αυτό. Αυτό εννοούσα όταν είχα γράψει πριν λίγες μέρε ότι θεωρώ ότι το κλειδί των πολιτικών εξελίξεων σήμερα στην Ελλάδα το κρατάει το ΚΚΕ.

    ‘Θεωρώ πολύ λανθασμένη επιλογή για τη περίοδο που διανύουμε να καλλιεργεί κανείς την αίσθηση πως τα μέτρα που παίρνονται “μας επιβλήθηκαν απ’ έξω”. Δεν είναι έτσι. Τα μέτρα αυτά ήθελε να τα πάρει χρόνια τώρα ο ελληνικός καπιταλισμός. Βεβαίως, υπό άλλες συνθήκες θα προχωρούσε πιο αργά.’

    Το ερώτημα αυτό δεν έχει κανένα νόημα. Είναι ψευτοδίλημμα. Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι ανεξάρητος ούτε καν αυτόνομος από τον ευρωενωσιακό και διεθνή. Είναι ένας υποτελής καπιταλισμός της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Οι ντόπιοι καπιταλιστές πάιζουν το ρόλο τοσο του τοποτηρητή όσο και του ιμπεριαλιστή.

    ‘Μόνο έτσι μπορεί ο καπιτααλισμός να φέρει ανάπτυξη’

    Τι εννοούμε ‘ανάπτυξη’? Αν δε κάνουμε σαφές στον κόσμο και σε μας ότι η σοσιαλιστική ανάπτυξη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από από την καπιταλιστική αλλά και από την πρώιμη σοσιαλιστική του 20ου αιώνα. Ότι δεν θα αποθεώνουμε την άνθιση των αριθμών ούτε τους τόνους υλικής παραγωγής, αλλά τους δείκτες ανθρώπινης ανάπτυξης και θα έχουμε ως προτεραιότητα την προστασία του περιβάλλοντος.

    ‘θα είναι σε πλήρη ρήξη με το κεφάλαιο ‘

    Το μέτωπο είναι αντιιμπεριαλιστικό. Δε μπορεί να είναι σε πλήρη ρήξη με όλο το κεφάλαιο. Πρέπει να είναι σε ρήξη με το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Η προϋπόθεση της πλήρους ρήξης με το κεφάλαιο είναι πολιτικά ανασταλτική στη δημιουργία του μετώπου. Εκτός αν μιλάμε για εκ Τρότσκιστών Ενιαίο μέτωπο της εργατικής τάξης χωρίς συμμαχία με άλλες τάξεις ή στρώματα.

    από το πρόγραμμα του ΚΚΕ (1996)
    ΄Στις γραμμές του Μετώπου εντάσσονται δυνάμεις ανομοιογενείς από άποψη κοινωνικής θέσης και ιδεολογικοπολιτικής στάσης. Αντανακλώνται διαφορετικές τάσεις, σε ό,τι αφορά την προοπτική και το σκοπό της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής πάλης.’ – http://www.kke.gr/taytothta/#%CE%A4%CE%BF_%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%8A%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C,_%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%80%CF%89%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C

    ‘η λογική της πλήρους ρήξης με το κεφάλαιο, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, τα κόμματα του κεφαλαίου και τις διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις’

    Δε μπορούν να είναι προϋποθέσεις όλα αυτά κυρίως όταν το περιεχόμενο τους ως όρους είναι αμφιλεγόμενο. Ο ΟΗΕ είναι σήμερα ένας de facto ιμπεριαλιστικός οργανισμός. Θα κάνεις ρήξη μαζί του? Ελπίζω όχι. Υπό μια συγκεκριμένη οπτική η ALBA μπορεί να ειδωθεί ως μια συμμαχία λατινοαμερικάνικων αστικών τάξεων. Θα κάνεις συμμαχία μαζί της? Ελπίζω ναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα του κεφαλαίου? (ελπίζω όχι, αν και κάποια στελέχη του σίγουρα παίζουν το παιχνίδι της αστικής τάξης)

    Η φράση αυτή της πλήρους ρήξη με όλους και με όλα ως προϋπόθεση για τη δημιουργία ενός πολιτικού μετώπου, φαντάζει ως πλήρης αριστερισμός σε μένα (μ’αυτά που έχω καταλάβει από θεωρία έτσι όπως τα έχω καταλάβει).

    Κι ας ξαναπώ κάτι που είπα και τις προάλλες χωρίς να πάρω απάντηση. Υπάρχουν στην Ελλάδα σήμερα εκατοντάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που κάνουν εξωτερικό εμπόριο. Τι θα κάνει η Λ.Ε. θα τους το κόψει μαχαίρι μονομιάς? (ελέω ‘κοινωνικοποίησης εξωτερικού εμπορίου’) Σε τι θα βοηθούσε κάτι τέτοιο?

    Πάμε τώρα στο τι ακριβώς εννοούμε ‘Μέτωπο’…

    Το μέτωπο δε γίνεται με ατομικούς ‘συναγωνιστές’. Γίνεται με άλλες οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις. Αλλιώς δεν είναι μέτωπο. Είναι ανέκδοτο.

    Η συμμαχία με ήδη οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις σηματοδοτεί τη συγκρότηση του.

    ‘ο ΣΥΡΙΖΑ με τις πολιτικές θέσεις που έχει είναι ξεκάθαρο πως δε μπορεί να είναι μέρος αυτής της συμμαχίας.’

    Ο ΣΥΡΙΖΑ ως έχει, όχι. Η μία συνιστώσα του ρήγματος του Αριστερού Ρεύματος του Συνασπισμού, ναι (Λαφαζάνης και Σια). Το Κόμμα που θέλει να συγκροτήθει το μέτωπο πρέπει να εντοπίσει συγκεκριμένα τις οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις – έστω και σαν φράξιες μέσα σε άλλα κόμματα – που μπορούν είναι οι οργανωμένοι συμμάχοι του και ενεργητικά και δημόσια (ώστε να τους βάλει μπροστά σε μια πολιτική πρόκληση) να τους καλέσει να σπάσουν με τα κόμματα τους και να εγγυηθεί το σεβασμό της πολιτικής τους ανεξαρτησίας αλλά και αναγνωρισιμότητας μέσα στο Μέτωπο.

    Τμήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ και του ΡΙΖΑ είναι μικρά αλλά όπως έχω πει πολλές φορές θα ενισχύσουν τη δυναμική του κινήματος (και τον ενθουσιασμό ορισμένων αγωνιστών)

    ‘Μέσω της κοινής δράσης στα πλαίσια αυτών των συσπειρώσεων μπορεί να προκύψουν και πολιτικές συμμαχίες, όχι το αντίστροφο.’

    Αυτό έπρεπε να έχει γίνει ήδη όλα τα τελευταία χρόνια. Εδώ είχαμε το παράδοξο όμως η καθοδήγηση του ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνα να απαγορεύει ρητά στα μέλη της κάθε δηλωμένη συμμαχία με αγωνιστές άλλων χόρων ή και ανεξάρτητων σχημάτων (στα πανεπιστήμια) με την επίκκληση της κεντρικής πολιτικής διαφωνίας.

    Φτάσαμε στο σημείο δυνάμεις με ίδιο κατα 90% πλαισίο να πλησιάζουν το ΠΑΜΕ κι αυτό να κάνει αλυσίδα πολιτικού συμβολισμού για να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί την επιμόλυνση του από τα ‘Πρωτοβάθμια’.

    Αφού είπαμε για το λαϊκό μέτωπο πάμε τώρα στη λαϊκή εξουσία…

    Το να μπαίνει ο η λαϊκή εξουσία ως άμεσος στόχος πριν γίνει αυτή η συμμαχία είναι φαιδρός αριστερισμός (για να μη πούμε τι είναι η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, ούτε ο Λένιν δε το έβαζε έτσι. Έλεγε όλη η εξουσία στα σοβιέτ γιατί είχε σοβιέτ. Αμά δεν είχε σοβιέτ και έλεγε όλη η εξουσία σε αυτά θα λέγαν όλοι κοιτάχτε ένα μαλάκα.)

    Στο 4 συμφωνώ 100% και τα λες και πολύ γλαφυρά.

    ‘μια σειρά πολιτικά αιτήματα που θα δίνουν μια ολοκληρωμένη διέξοδο από τη σημερινή κρίση. ‘

    Σημασία έχει και η ιεράρχηση αυτών των αιτημάτων.

    ‘Όσο στο κίνημα επικρατούν αυτά τα πολιτικά αιτήματα και αυτό αρχίσει να παλεύει συνειδητά και στοχοπροσυλωμένα για να τα κάνει ΑΥΤΑ πράξη, τόσο η αστική κυβέρνηση, από μια στιγμή και μετά, και θα αρχίσει να αποδέχεται κάποια από τα άμεσα αιτήματα που θα έχει αυτό το κίνημα, και θα κάνει πίσω σε μια σειρά ή ακόμα και στο σύνολο των μέτρων που είχε πάρει, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα, δηλαδή τη πλήρη σύγκρουση.’

    Πάρα μα πάρα πολύ σωστά. Γι’αυτό είναι αναγκαίο το σύνθημα της στάσης πληρωμών – επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, γιατί χωρίς αυτήν καμία μα καμία έξοδος από την κρίση δε μπορεί να υπάρξει προς όφελος του λαού.

    Μπορεί να φέρει αυτόματα την έξοδο από το Ευρώ και την κρατικοποίηση των τραπεζών. Να κάνει δηλαδή το κεφάλαιο να παλεύει από χειρότερες θέσεις.

    Το κίνημα τότε μπορεί πιο ευκόλα να επιβάλει την προστασία των μισθών και το ξεκίνημα του παρσίμου των κλεμμένων από τις μεγάλες επιχειρήσεις (συμπεριλαμβανομένης της εκκλησίας).

    Εκεί μπορεί το κίνημα, το Λαϊκό Μέτωπο να κινηθεί αποφασιστικά για την Εξουσία.

    Και μετά οι Κομμουνιστές και οι Συμμάχοι τους αποφασιστικά για το Σοσιαλισμό.

  2. Giorgos Μαΐου 9, 2010 στις 9:02 μμ #

    Πολύ ενδιαφέρον ποστ. Αν μου επιτρέπεις μερικά σχόλια:
    1) Η θέση «ένα κίνημα που θα είναι σε θέση να πετύχει φιλολαϊκές κατακτήσεις και να εμποδίσει τις επιλογές των αστών μπορεί να δημιουργηθεί μόνο με τη συμμετοχή του ΚΚΕ σε αυτό» είναι πολύ πιο μετριόφρων από τη «Στο πρώιμο στάδιο δημιουργίας του μετώπου στο οποίο βρισκόμαστε, αυτές οι δομές μπορούν και πρέπει να είναι …» (όπου παραθέτεις τις δομές που ελέγχει το ΚΚΕ). Γενικά νομίζω ότι ταλαντεύεσαι ανάμεσα στο «ίσος προς ίσο» και στο «όσοι πιστοί προσέλθετε» (χονδρικά το βάζω, ας μην το πάρεις τοις μετρητοίς).
    2) Ψάχνεις συμμάχους μόνο ανάμεσα σε αυτούς που βάζουν θέμα για «μια άλλη εξουσία». Ποια; Αυτή που το περιεχόμενό της θα συνδιαμορφωθεί από τις «ίσος προς ίσο» δομές, ή αυτή που το περιεχόμενό της θα επικυρωθεί απλώς από αυτές; Ελπίζω να είναι προφανής η διαφορά των δύο.
    3) Απολύτως συμφωνώ στο ότι τα μέτρα είναι μέτρα του καπιταλισμού, όχι του ΔΝΤ ή της ΕΕ. Μια μικρή διόρθωση: όχι του «ελληνικού» καπιταλισμού, αλλά του καπιταλισμού. Άλλωστε η εφαρμογή τους δεν θα περιοριστεί στην Ελλάδα.
    4) Νομίζω ότι πολύ μεγάλο (πλειοψηφικό μάλλον;) τμήμα των ανθρώπων που εναντιώνονται στην επίθεση αυτή του καπιταλισμού δεν προσδοκούμε κατ’ ανάγκην μια άλλη εξουσία, αλλά ίσως μια «ανθρώπινη» μορφή του καπιταλισμού. Αυτό κυρίως στη βάση της αντιδιαστολής ανάμεσα στο μακροπρόθεσμο και το βραχυπρόθεσμο. [Αντιλαμβανόμαστε όμως την ανάγκη για συμμαχία με τους θιασώτες της «άλλης» εξουσίας, όχι μόνο ως κίνηση τακτικής]. Ερωτήματα:
    α) πιστεύεις ότι θα πρέπει να αποκλειστούμε από το μέτωπο; Αυτό καταλαβαίνω από το κείμενό σου, αλλά πιστεύω ότι είναι λάθος.
    β) πιστεύεις ότι θα άξιζε τον κόπο να ψάξουμε μια πρόταση που συνδυάζει το μακροπρόθεσμο με το βραχυπρόθεσμο, ή νομίζεις ότι κάτι τέτοιο αποκλείεται από τη θεωρία; Νομίζω ότι ένας τέτοιος συνδυασμός θα έσπρωχνε τα πράγματα πάρα πολύ μπροστά, αλλά μπορεί φυσικά να κάνω και λάθος.
    5) Επανέρχομαι συνεχώς στο ζήτημα των συμμαχιών και του ανοίγματος του μετώπου και σε άλλες οργανώσεις κλπ κλπ. Μιλάς αρκετά για το θέμα της «επικράτησης» των απόψεων του τάδε φορέα. Αν και θεωρώ ότι πρόκειται για σημαντικό – και καλοπροαίρετο – άνοιγμα από τη μεριά σου, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω: θα έπρεπει να περιμένουμε τη σύνθεση των απόψεών μας, γιατί στο κάτω – κάτω θα υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τις όποιες διαφορές μας σε αυτές. Τι δουλειά έχω να προσέλθω σε μια συνέλευση όταν οι απόψεις μου δεν έχουν a priori καμία πιθανότητα να βοηθήσουν στην συνδιαμόρφωση κοινής αντίληψης, παρά μόνο για να μετρήσω τα κουκιά μου; Αν θέλεις ξανασκέψου το, και το συζητάμε (καλοπροαίρετα πάντοτε).
    6) [σε συνέχεια του 5] Νομίζω ότι το πρόβλημα σε γενικές γραμμές προκαλείται από την πρόωρη εφαρμογή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού (ΔΣ): χάριν παραδείγματος, αν στο μεγάλο κόμμα Χ μεταξύ των απόψεων Α1, Α2 και Α3 επικρατήσει διά του ΔΣ η Α1, ενώ στο μικρότερο κόμμα Υ επικρατήσει η Α2, είναι λάθος να επικρατήσει τελικά η Α1 επειδή το σύνολο των μελών του Χ θα ψηφίσουν υπέρ της, ενώ το σύνολο των μελών του Υ εναντίον της (εφαρμογή του ΔΣ πριν τη φάση της λήψης της τελικής απόφασης). Νομίζω θα ήταν σωστότερο (και κυρίως, αυτομάτως θα σήμαινε ότι έχει νόημα η συμμετοχή καθενός από εμάς στις δομές) το εξής: τα μέλη του Χ και του Υ να προσέλθουν στην κοινή συνέλευση με την αρχική άποψή τους, και τότε να μετρηθεί η απήχηση των απόψεων.
    7) Στα περί «ουσιαστικής» αντίληψης περί αστικής νομιμότητας έχω να πω ότι τα παραδείγματά σου είναι εξαιρετικά, όμως η αντίληψη ότι η αμφισβήτηση της αστυνομικής εξουσίας δεν είναι κομμάτι της ίδιας «παλέτας» είναι κάθε άλλο παρά αυταπόδεικτη. Χρειάζεται να εξηγήσω γιατί; Πώς θα αμφισβητήσεις εμπράκτως την απόφαση δικαστηρίου περί παράνομης απεργίας αν δεν αμφισβητήσεις εμπράκτως την εξουσία της αστυνομικής δύναμης που θα την επιβάλλει; [κλπ κλπ]

    Ελπίζοντας να βοηθάω, περιμένω με ενδιαφέρον τα σχόλια όσων επιθυμούν.

  3. o,ti na'nai Μαΐου 10, 2010 στις 4:13 πμ #

    Η υπογραφή μου κάτω απο την κειμενάρα σου άθλιε!

  4. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 9:11 πμ #

    Καλό το ποστ του Άθλιου. Καλές και οι απαντήσεις. Να συμπληρώσω και εγώ μερικά…


    Και ο Άθλιος εδώ δεν το έβαλλε τέλεια αλλά και εσύ φαίνεται να μη λαμβάνεις υπόψη σου μια σειρά ζητήματα τακτικής που μας έφεραν εδώ ώστε και οι δύο να μιλάτε για «κλειδί των εξελίξεων». Η τακτική του ΚΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα και η δημιουργία του ΠΑΜΕ το 1999 ήταν από τις σοφότερες κινήσεις στην ιστορία του. Όχι μόνο απέφυγε το κίνημα την γραφειοκρατική ενσωμάτωση του βασικού πεδίου ταξικής (από την πλευρά της οικονομικής) πάλης που είναι το σ.κ. , αλλά απομόνωσε ιδεολογικά και πολιτικά την εργατική αριστοκρατία σε μεγάλο βαθμό, τέτοιο ώστε σήμερα τον τόνο να τον δίνει το ΠΑΜΕ και όχι η γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Δεν εννοώ ότι ξεμπερδάψαμε με αυτούς αλλά ο μοχλός στα μάτια της ε.τ. είναι το ΠΑΜΕ. Κράτησέ το αυτό για τη συνέχεια…

    Έχει απόλυτο δίκιο ο Άθλιος όταν λέει ότι η αστική τάξη στην Ελλάδα τα ήθελε χρόνια αυτά τα μέτρα. Είναι βασικό να κάνεις την επεξεργασία αυτή και να μην αποπροσανατολίζεις σε εθνο-ανεξαρτησιακά μέτωπα του τύπου όλοι μαζί να φύγει το ΔΝΤ. Να φύγει το ΔΝΤ-Ε.Ε. ναι αλλά να αποκαλύπτεται ο ρόλος της ντόπιας αστικής τάξης (όπως πολύ σωστά λές) ως ενδιάμεσης στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Μαζί με αυτή να αποκαλύπτεται ο ρόλος των κομμάτων της. Τέρμα πια με την αυταπάτη της δήθεν «πίεσης» που ασκείται στον ΓΑΠ. Με αυτή την έννοια το βάζει ο Άθλιος και δε νομίζω να διαφωνείς. Επομένως συηθήματα που μένουν στο ΔΝΤ ή στο ΔΝΤ και στην Ε.Ε. είναι σε λάθος (μετωπική) κατεύθυνση. Ξεκινούν από την λάθος επεξεργασία που δίνει στην Ελλάδα απόλυτα εξαρτημένη θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Το ΚΚΕ σωστά εκτίμησε ότι η Ελλάδα εχει ενδιάμεση θέση (εξαρτά και εξαρτάται).

    Για την ανάπτυξη συμφωνώ μαζί σου (αν και το παρακάνεις τσουβαλιάζοντας την πρώτη σοσιαλιστική εμπειρία). Η σοσιαλιστική ανάπτυξη δεν έχει σχέση με αυτό που λένε αυτοί ανάπτυξη. Είναι αδυναμία η μη προβολή των διαφορών. Προσπαθούμε τί να κάνουμε. Άνθρωποι είμαστε σφάλματα κάνουμε (όπα!)…

    Εδώ όμως που θα διαφωνήσω πλήρως είναι η αντίληψή σου για τη «ρίξη με το κεφάλαιο». Το ΚΚΕ αλλά και οι κλασσικοί του μαρξισμού προφανώς υποστήριζαν τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τα μεσαία στρώματα ως προϋπόθεσης για τη δημιουργία μετώπου. Αλλά πρόσεξε: μεσαία στρώματα. Όχι το σχήμα μη μονοπωλιακή αστική τάξη. Αυτό είναι κατάλοιπο της διάβρωσης του κομμουνιστικού ρεύματος από τον ευρωκομμουνισμό. Είναι η αντίληψη ότι για την εθνική ανεξαρτησία της χώρας συμφέρον έχει και ένα τμήμα της αστικής τάξης (το μη μονοπωλιακό) που στη σκέψη την τότε (του 60-70) εκφραζόταν από την ¨αριστερή» σοσιαλδημοκρατία. Θεωρώ τεράστιο λάθος την διολίσθηση σε χρεοκοπημένες θεωρίες για την αστική τάξη. Και ναι. Αν οι μικρές επιχειρήσεις δεν μπούν στη λογική του παραγωγικού συνεταιρισμού ΔΕΝ θα εξάγουν-εισάγουν μόνες τους. Αν θες κάτι παραπάνω γι΄αυτό, υπάρχει το βιβλίο του Μπουχαριν «οικονομία της μεταβατικής περιόδου» με σημειώσεις του Λενιν. Ένα από τα βασικά σημεία διαφωνίας είναι το εξωτερικό εμπόριο, και αν αυτό θα λειτουργεί με το νόμο της αξίας ή θα μπεί απευθείας στον κεντρικό σχεδιασμό. Δες το. Δεν είανι κακό..!

    Πάμε στο μέτωπο…
    Ναι το μέτωπο γίνεται με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Με τί όρους όμως; Ο Άθλιος το λέει πολύ σωστά. Συμμαχία ναι . Αλλά να προέρχεται από τη βάση. Από σχήματα κοινωνικά. Που να αφορούν και να πηγάζουν από την ίδια την ε.τ. . Δεν μπαίνω στη συζήτηση των υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων (γιατί νομίζω ότι δεν βοηθάει στη συζήτηση), αλλά επανέρχομαι στο «κρατούμενο» της πρώτης παραγράφου. Πριν κριτικάρεις την αλυσίδα περιφρούρησης του ΠΑΜΕ, δες πρώτα γιατί ο συντονισμός πρωτοβάθμιων πορεύεται μαζί με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Την Πέμπτη το ΠΑΜΕ έκανε κίνηση και πήγε στο Σύνταγμα. Μάλιστα από την ντουντούκα του αυτοκινήτου ακούγονταν τα ίδια συνθήματα με τη συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων. Όσο και αν πεί κανείς ότι έπρεπε να κάτσει παραπάνω και να μη φύγει στο 25λεπτο (που είναι θέμα συζήτησης δεν το αποφεύγω) η κίνηση έγινε. Τώρα το μπαλάκι είναι αλλού.

    Όντως δεν έχουμε σοβιετ. Για εκέι προσπαθούμε όμως. Και όχι Υ. Το να λες λαϊκή εξουσία δεν είναι αριστεριμός. Το να προβάλλεις σαν άμεσο στόχο τη σοσιαλιστική προοπτική σαν τη μόνη γνήσια εργατική έξοδο από την κρίση είναι η αλήθεια (η επαναστατική). Την έχουμε κάνει την κουβέντα για τα ενδιάμεσα αιτήματα, μην την ξανακάνουμε εδώ. Εσύ υποστηρίζεις ΕΝΑ συγκεκριμένο αίτημα που θεωρείς ότι είναι κομβικό. Εγώ δε το θεωρώ τόσο κομβικό. Θεωρώ πως η κρατικοποίηση των τραπεζών με επαναδιαπραγμάτευση του υπολοίπου χρέους είναι καλλίτερο. Αλλά είπαμε. Γούστα είναι αυτά..!

  5. giannis Μαΐου 10, 2010 στις 9:22 πμ #

    Πώς θα αμφισβητήσεις εμπράκτως την απόφαση δικαστηρίου περί παράνομης απεργίας αν δεν αμφισβητήσεις εμπράκτως την εξουσία της αστυνομικής δύναμης που θα την επιβάλλει;

    Από που βγαίνει το συμπέρασμα ρε γιώργο ότι δεν αμφισβητείται εμπράκτως η κατασταλτική εξουσία; Δηλαδή αν τη μέρα που δεν άφηναν οι ναυτεργάτες τους τουρίστες να επιβιβαστούν στο κρουαζιερόπλοιο ερχόντουσαν τα ΜΑΤ για να σπάσουν την απεργία, οι ναυτεργάτες τι θα έκαναν; θα πηγαίναν σπίτια τους;

    Αντιθέτως φίλε θα έλεγα ότι καλώς δεν αναφέρεται καν ο άθλιος στο ότι η αντίδραση στην αστυνομική καταστολή είναι επιβεβλημένη διότι υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν αυτό αλλά απλά δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο.

  6. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 9:48 πμ #

    @ Γιώργο

    1. Είναι μικρομεγαλισμός να πιστεύεις ότι οι συσπειρώσεις στις οποίες συμμετέχει το ΚΚΕ, τα μέτωπα πάλης που είναι πλεον υπαρκτά και διακριτά θα πρέπει να κάνουν συμφωνίες «κορυφής» ως «ίσο προς ίσο» με κάποιους (ποιούς;) υπαρκτούς σχηματισμούς. Και δεν το λέω ειρωνικά. Κάθε σχήμα-παράταξη-συσπείρωση πρέπει (και ειδικά στη συγκεκριμένη συγκυρία) να γνωρίζει το μέγεθός του και το πόσο μορεί να παρέμβει στις εξελίξεις. Το να ζητάς a priori εγγυήσεις ότι δε θα «χαθείς» σε μια συμμαχία που θα είναι και το ΚΚΕ είναι το σύγχρονο πρόβλημα του αριστερισμού στην Ελλάδα.
    2. Είναι προφανής η διαφορά των δύο. Αλλά για να απαντήσω ταυτόχρονα και στο 4 που βάζεις, κάθε πολιτική δύναμη που συμμετέχει στο μέτωπο πρέπει να τοποθετείται στο ζήτημα της εξουσίας. Άλλωστε μέτωπο για την εξουσία πάμε να κάνουμε. Άρα όχι, δεν έχουν θέση σε ένα τέτοιο μέτωπο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ δυνάμεις που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του καπιταλισμού. Τα άτομα βέβαια φορείς των ιδεών αυτών (όπως σωστά επισημαίνεις είναι η πλειοψηφία) έχουν προφανώς θέση. Γι΄αυτά ακριβώς τα άτομα πρέπει να έχει το μέτωπο και μεταβατικά αιτήματα. Χωρίς όμως να χάνει και να προβάλλει το κύριο που είναι το ζήτημα της εξουσίας.
    6. Μα αυτό δε γίνεται παντού; λέμε εμείς τα δικά μας λέτε εσείς τα δικά σας και στο τέλος ψηφίζει ο κόσμος. Αλλά το χάλι που γίνεται ,ας πούμε, στο Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών που υπάρχουν 4-5 πλαίσια που λίγο πριν τη ψηφοφορία γίνονται τα εξής…δύο (ένα ΠΑΜΕ ένα αντι-ΠΑΜΕ) για να μην ψηφιστεί το πλαίσιο της ΕΣΑΚ είναι αυτή η κακή εφαρμογή που λες.
    7. Συμφωνώ. Είναι προφανές ότι σε μια απεργία αν συο στείλουν τυος μπάτσους θα τους λιανίσεις στην καδρονιά. Αλλά είναι άλλο αυτό και άλλο το να καταλαβαίνεις πολιτικά ότι σου έχουν στήσει σκηνικό χαφιέδες και παρακρατικοί και επειδή ακριβώς δεν έχεις διαχωρήσει (πολιτικά εννοώ και δεν αφορά όλους) τη δράση σου από τα προβοκατόρικα στοιχεία, να μη μπορείς να πείσεις πολιτικά τον κόσμο για την αναγκαιότητα της περιφρουρημένης δράσης και άρα να υποτάσσεται το οργανωμένο στο αυθόρμητο. Είναι μεγάλο λάθος.

  7. Y Μαΐου 10, 2010 στις 9:57 πμ #

    @Αντώνη, λες
    ‘υποστηρίζεις ΕΝΑ συγκεκριμένο αίτημα που θεωρείς ότι είναι κομβικό. Εγώ δε το θεωρώ τόσο κομβικό. Θεωρώ πως η κρατικοποίηση των τραπεζών με επαναδιαπραγμάτευση του υπολοίπου χρέους είναι καλλίτερο.’

    Ρε με δουλεύεις?

    Ακριβώς αυτό λέω και εγώ (με δεδομένο ότι επαναδιαπραγμάτευση χωρίς στάση δε νοείται) Το λες? Το ΚΚΕ το λέει? Πεστε το! Κάντε το βάση μετώπου τώρα! Η ιστορία δε θα περιμένει τις βυζαντινολογίες σας.

    Οι θεωρητικολογίες περί μη μονοπωλιακής αστικής τάξης είναι εκτός θέματος. Αυτό που είπα είναι ότι η ‘ολική ρήξη με το κεφάλαιο’ δεν έχει νόημα να μπαίνει ως προϋπόθεση ενός μετώπου της εργατικής τάξης με άλλα στρώματα, εκτός αν μιλάμε για μέτωπο της εργατικής τάξης μόνο.

  8. εξαποδω Μαΐου 10, 2010 στις 10:12 πμ #

    @ Άθλιος

    Καλημέρα! Ευχαριστώ για την παραπομπή. Να κάνω λίγες επισημάνσεις μόνο.

    Α. Όταν γράφω για μεταπολιτευτική περίοδο στο δικό μου μυαλό αυτή τερματίζεται το ’89-’90. Από εκεί και πέρα απλώς βιώνουμε μια μακρά περίοδο αποσύνθεσής της. Δεν εννοώ, λοιπόν, τα τελευταία 20 χρόνια.

    Β. Τα συνθήματα τύπου «Έξω το ΔΝΤ» δεν είναι κακά. Μετατρέπουν σε απτό πολιτικό αίτημα μια αναγκαιότητα. Δεν νομίζω ότι σήμερα περιμένουμε από τον απλό κόσμο, που βιώνει το σοκ της καταστροφής της ζωής του, να βγαίνει με σύνθημα «Κάτω ο καπιταλισμός». Χρειάζεται πολύ νερό να κυλήσει στο αυλάκι… Είναι, όμως, πράγματι κακό (και άχρηστο) όταν τα συνθήματα αυτά δεν εντάσσονται σε μια σοβαρά επεξεργασμένη, ολοκληρωμένη, στρατηγική.

    Γ. Θεωρώ, και εκεί είναι η σχετική διαφωνία μου με τη γραμμή του ΚΚΕ περί «πλουτοκρατίας», ότι οι ελίτ που απαρτίζουν την άρχουσα τάξη στη χώρα βιώνουν κρίσιμο στρατηγικό αδιέξοδο. Κι αυτό γιατί η μόνη συνεκτική στρατηγική τους επιλογή μετά το ’74, ο ευρωπαϊσμός, θρυμματίζεται. Ο μέχρι σήμερα τρόπος αναπαραγωγής τους μέσα από τη διαπλοκή τους με το κράτος, την εργολαβία, την ανάθεση, ακόμα και την κατοχή λειτουργιών του κράτους, και μέσα από το ξεκοκκάλισμα των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και επιδοτήσεων τίθεται πια σε αμφισβήτηση. Ήδη, τις τελευταίες εβδομάδες η τρόικα ουσιαστικά κυβερνάει τα υπουργεία και όταν θα έρθει πάλι η ώρα για τις μεγάλες μπίζνες (δημόσια έργα, δημόσιες προμήθειες, ιδιωτικοποιήσεις, κλπ), η τρόικα θα προτιμήσει τα συμφέροντα που συνδέονται απευθείας με συμφέροντα των πιστωτών μας. Γι’ αυτό και οι ελίτ είναι σαν παραζαλισμένα κοτόπουλα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν θα επιχειρήσουν να σώσουν το όποιο τομάρι τους σε βάρος του δικού μας! Ούτε ότι θα λυπηθούμε τα «κακόμοιρα» παράσιτα!
    Αν η διαπίστωσή μου, όμως, είναι αληθής, τότε βρίσκόμαστε σε μια ιστορική φάση όπου οι ελίτ μας φέρνουν λίγο σε «χάρτινες τίγρεις». Και αυτό αποτελεί ευκαιρία! Δεν θα βρίσκονται για πολύ σε αυτήν την κατάσταση. Ήδη τα πιο προχωρημένα τμήματά τους επεξεργάζονται ασμένως εναλλακτικές και προσπαθούν να διαμορφώσουν μια νέα στρατηγική, αλλά αυτό δεν είναι πολύ εύκολο καθώς η Δύση, στην όποια τόσες δεκαετίες είχαν προσκολληθεί παρασιτικά, αντιμετωπίζει τα δικά της κρίσιμα αδιέξοδα…
    Το να υποννοούμε λοιπόν, ότι όλα γίνονται εξαιτίας των αιτημάτων μιας πανίσχυρης ντόπιας «πλουτοκρατίας» (γιατί αν εννούμε τη διεθνή πλουτοκρατία το πράγμα αλλάζει), έχει δόσεις αλήθειας αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Όταν οι ελίτ ζήταγαν κάποια από αυτά τα μέτρα εδώ και χρόνια οι συνθήκες ήταν άλλες (όχι στο χείλος της καταστροφής) και απ’ ό,τι φάνηκε ακόμα και οι ίδιες δεν κόπτονταν ή δεν είχαν τη δύναμη να τα επιβάλλουν. Τις απασχολούσε το τρελλό φαγοπότι περισσότερο…

  9. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 10:12 πμ #


    Όλα τα υπόλοιπα τα αγνοείς; Ναι! Το ΚΚΕ το λέει. Και ΟΧΙ. Δεν θα γίνει βάση μετώπου. Το μέτωπο πρέπει να είναι μέτωπο για την εξουσία. Και βάση θα είναι το ζήτημα της εξουσίας. Αυτό θα είναι ματαβατικό. Αλλά λέω: μην τη ξανακάνουμε τη ρημάδα τη κουβέντα…

    Θεωρητικολογίες;;; μάλιστα. Το κομμουνιστικό κίνημα βασανίστηκε τρείς δεκαετίες για να απαλλαγεί από τις θεωρίες αυτές (και στις περισσότερες χώρες την έχουμε χάσει τη μάχη) και εσύ τα λες θεωρητικολογίες;;;

    Τεσπα. Ρίξη με το κεφάλαιο και τα κόμματά του. Πού σου φαίνεται αυτό προβληματικό; θεωρείς ότι ο μικρομαγαζάτορας ή ο αυτοαπασχολούμενος θεωρεί τον εαυτό του κεφάλαιο και θα ξενιστεί από τη διατύπωση; Νομίζω ότι είναι κατανοητό ποιός είναι το κεφάλαιο.

  10. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 10:29 πμ #

    @ εξαποδώ

    Ναι εκεί ακριβώς είναι η θεωρητική διαφωνία σου με το ΚΚΕ! Αλλά ας την κουβεντιάσουμε…
    Προβάλλεις τον ελληνικό καπιταλισμό σαν ένα εντελώς εξαρτημένο από τον ευρωενωσιακό. Δηλαδή κρατικοδίαιτος και εωρολιγούρης! Επέτρεψέ μου να διαφωνήσω.
    Το πρόβλημά τους όμως (γι΄αυτό και έσπευσαν να σώσουν την αστική μας τάξη) είναι ακριβώς αυτή η στρατηγική επιλογή. Το ελληνικό κεφάλαιο εξαρτά μια σειρά από οικονομίες (όχι με την απόλυτη έννοια αλλά συμβάλλει) της ανατολικής Ευρώπης είτε με τις ΑΞΕ που έχει πραγματοποιήσει εκεί, είτε αποταμιεύοντας και αναχρηματοδοτώντας τις επενδύσεις μέσω των ελληνικών τραπεζών. Επίσης η ελληνική οικονομία είναι στο Ευρώ και το χρέος της, αν κατέρρεε θα συμπαρέσειρε και τα ευρωπαϊκά χρηματικά διαθέσιμα προς όφελος του δολλαρίου. Η σχέση λοιπόν της ελληνικής αστικής τάξης με την Ευρώπη είναι σχέση αλληλεξάρτησης (με το ισχυρό μέρος να παραμένει φυσικά η Ευρώπη). επομένως η πλουτοκρατία στην Ελλάδα έχει απόλυτο συμφέρον να διατηρήσει την προοπτική κερδοφορίας της και οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις έχουν κάθε συμφέρον να τη βοηθήσουν σε αυτό, σώζοντας παράλληλα και το δικό τους τομάρι. Το ΔΝΤ το έφερε κομμάτι της αστικής τάξης (ελληνικής και ευρωπαϊκής). Δεν ήρθε από μόνο του! Στην πάλη για τον ανταγωνισμό μεταξύ κρατών επικράτησε στην ελληνική αστική τάξη η άποψη (που την υλοποίησε ο ΓΑΠ και το ΠΑΣΟΚ) ότι είναι απαραίτητη η συμμετοχή του ΔΝΤ. Γι΄αυτό λέει και το ΚΚΕ ότι τα μέτρα ήταν προαποφασισμένα. Όλο μαζί το οικοδόμημα επιτίθεται λοιπόν στην εργατική τάξη (όπως σωστά λες) αλλά μην υποβιβάζουμε την ελληνική πλουτοκρατία σε επίπεδο…Ουγκάντας!
    Φιλικά πάντα

  11. Y Μαΐου 10, 2010 στις 10:37 πμ #

    @Αντώνη
    Υπόδειξε μου μία ανακοίνωση του ΚΚΕ, ένα υλικό ή ομιλία του που προτείνει καθαρά ως μέσο εξόδου από τη σημερινή κρίση την κρατικοποίηση των τραπεζών και την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

  12. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 10, 2010 στις 10:57 πμ #

    1. Χρειάζεται μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα που να συνδέει το σήμερα με το αύριο.

    2. Η πολιτική μορφή αυτού του προγράμματος, είναι το μέτωπο. Ενα μέτωπο εξουσίας, το οποίο αποτελείται από πολιτικές δυνάμεις (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΟΙΠΈς ΑΡΙΣΤΕΡΈς ΟΡΓΑΝΏΣΕΙΣ), οι οποίες δυνάμεις θα έχουν συμφωνήσει στα βασικά: α. Η εξουσία στους εργαζόμενους (με εργατικά συμβούλια εντός των επιχειρήσεων), β. σταδιακή ρήξη με την Ε.Ε. και κάθε ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, γ. Σοσιαλιστικό Σύνταγμα και πολυκομματισμός στη βάση αυτού. Οχι ξανά στα μονοκομματικά καθεστώτα που ήταν γέννημα συγκεκριμένων -και μόνο- ιστορικών συνθηκών.

    Τα’ χω γράψει επανειλλημένα, τα ξαναγράφω…

  13. Red Ghost Μαΐου 10, 2010 στις 11:02 πμ #

    A8lie, παρατήρησα το εξής. Σε αρκετές αστικές φυλλάδες της χτεσινής Κυριακής έγραφαν μέσες- άκρες:
    «Στην ηγεσία του Περισσού έχουν ανεβεί νέοι σε ηλικία, που δεν γνώρισαν εμφύλιο, χούντα κ.λ.π. και δεν… αυτοσυγκρατούνται».
    (Και εγώ που νόμιζα πως στο ΚΚΕ όλοι είναι από 80 ετών και πάνω!)

    Από εκεί που παρουσίαζαν το ΚΚΕ για γηροκομείο, τώρα έγινε ξαφνικά το θηριοτροφείο με τα οργισμένα νήπια.
    Είναι καταπληκτικά τα αστικά παπαγαλάκια…

  14. εξαποδω Μαΐου 10, 2010 στις 11:02 πμ #

    @ Αντώνη

    Φυσικά και δεν μιλάμε για επίπεδο Ουγκάντας. Ούτε η θεωρητική μου ανάλυση θεωρεί την ελληνική άρχουσα τάξη εξαρτημένη. Θεωρούσα και θεωρώ ότι η ελληνικές άρχουσες ελίτ ήταν πάντα παραφυσιτική απόφυση της καπίταλιστικής Δύσης. Με ό,τι αυτό σημαίνει για το επίπεδο της αυτονομίας τους ή της εξάρτησής τους. Με τις εκάστοτε δυνατότητες ελιγμών ή αντίθετα τα μεγάλα μπλοκαρίσματα. Θεωρώ ότι σήμερα βρισκόμαστε σε ένα τέτοιο μπλοκάρισμα. Αν για παράδειγμα, πολύ πιθανό, τελικά πετάξουν την Ελλάδα έξω από την Ευρωζώνη, παρά τα μέτρα, τότε προς τι το όφελος των ελίτ; Ή αν κάποια στιγμή ανακοινωθεί η χρεοκοπία μετά από ένα χρόνο (μαθηματικά ήδη τελεσμένη);
    Όσο λάθος είναι να θεωρούμε την ελληνική άρχουσα τάξη Ουγκάντα, άλλο τόσο είναι λάθος να μην κατανοούμε σε τι κατάσταση βρίσκεται γιατί αυτό επηρεάζει και τον τρόπο και τη στόχευση της πολιτικής πάλης. Δηλαδή, εγώ θεωρώ ότι στην παρούσα συγκυρία το αδιέξοδο των ελίτ είναι ευκαιρία για επιθετική ανταγωνιστική πολιτική. Αρκεί να συγκροτηθεί…
    Και κάτι ακόμη. Οι σύγχρονες άρχουσες τάξεις αποτελούνται από ποικίλες ελίτ (της παραγωγής, του χρήματος, του εμπορίου, της διοίκησης, της τεχνικής, κλπ). Στην Ελλάδα η ποικιλότητα είναι ακόμα μεγαλύτερη, λόγω του ιδιόμορφου τρόπου κοινωνικής ανόδου μετά το ’81. Άρα, σίγουρα, ένα τμήμα των ελίτ στηρίζει το ΓΑΠ ενεργητικά στις αποφάσεις του και κάποιο άλλο παθητικά, από ένστικτο επιβίωσης. Μας ενδιαφέρει το πρώτο γιατί αυτό θα προσπαθήσει να χτίσει μια νέα στρατηγική ηγεμονίας. Ποιό είναι αυτό και τι επιδιώκει; Δεν είναι ένα σοβαρό ερώτημα αυτό για να μας απασχολεί;

  15. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 11:22 πμ #

    @ Εξαποδώ
    Ναι η αστική τάξη στην Ελλάδα ήταν για πάρα πολλά χρόνια εξαρτημένη και υποβασταζόμενη από το διεθνές (αμερικάνικο ή άλλο) κεφάλαιο. Αυτό κάποια στιγμή σταμάτησε να είναι απόλυτο. Σταμάτησε από τότε που αποφάσισε (η αστική τάξη) να ενταχτεί στρατηγικά στην Ε.Ε. . Αν θες να το κωδικοποιήσεις βάλε σαν ορόσιμο τη συνθήκη του Μααστριχτ. Από εκεί και μετά έγινε όχημα εξάρτησης άλλων αστικών τάξεων πιο καθυστερημένων (ή και νεοσύστατων βλέπε Αν. Ευρώπη).
    Άρα λέω:
    Αυτά που γίνονται, γίνονται σύμφωνα με τις επιδιώξεις ΚΑΙ της ντόπιας πλουτοκρατίας. Λέω επίσης ότι η στρατηγική του ΔΝΤ-Ε.Ε. και όχι σκέτο Ε.Ε. ήταν και επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης. Στην προσπάθεια της να ισχυροποιήσει τη θέση της. Ο Σαμαράς, για παράδειγμα, δεν καταψήφισε τη συμφωνία για λαϊκισμό, αλλά γιατί εκφράζει ένα άλλο τμήμα της αστικής τάξης (ενδεχομένως) που δεν ήθελε τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Η γαλλική αστική τάξη δεν ήθελε το ΔΝΤ, η γερμανική το ήθελε. Όλα αυτά συνεπικουρούν στο να πούμε ότι από την ενδιάμεση θέση της, η ελληνική αστική τάξη και ο ποιτικός της εκπρόσωπος, ο ΓΑΠ, διαπραγματεύτηκε τα συμφέροντά της διεθνώς.
    Όταν θα έρθει λοιπόν η ώρα για μπίζνες, να είσαι σίγουρος ότι η ελληνική αστική τάξη έχει κάνει τη καβάτζα της (στο βαθμό που της επιτρέπει ο διεθνής συσχετισμός).

  16. Y Μαΐου 10, 2010 στις 11:30 πμ #

    @Αντώνη 15
    Είσαι μαλάκας. Την έχετε ξαναποστάρει αυτή την ανακοίνωση. Δεν έχει τις τράπεζες σαν προτεραιότητα. Είναι οι πρώτες που πρέπει να κρατικοποιηθούν ναι ή όχι?

    Τη διαπραγμάτευση του χρέους δε την αναφέρει ως λύση αλλά μόνο ως ψεύτικη λύση εντός των τειχών.

    Ενώ ως λύση στο πρόβλημα του χρέους προτείνει το μνημειώδες: ‘Το δημόσιο χρέος η λαϊκή εξουσία θα το επανεξετάσει με κριτήριο το λαϊκό συμφέρον’ δηλαδή ‘δώστε μας την εξουσία και κάτι θα σκεφτούμε’.

  17. xamogelo Μαΐου 10, 2010 στις 11:44 πμ #

    πάντως χωρίς έλεγχο των τραπεζών μια χρεοκοπία θα πλήξει απίστευτα την εργατική τάξη…

  18. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 11:49 πμ #

    Τη διαπραγμάτευση του χρέους την αναφέρει ως ψεύτικη λύση αν γίνει εντός των τειχών.
    Λέει ότι για μια γνήσια επαναδιαπραγμάτευση του χρέους (του υπολοίπου αφού κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες) προϋποθέτει τη λαϊκή εξουσία. Και ναι αυτή (η λαϊκή εξουσία) θα το επαναδιαπγραγματευτεί αφού λάβει υπόψη της και την τακτική του αμοιβαίου οφέλους.
    Το τί πρέπει να γίνει πρώτο, τι δεύτερο είναι ανοιχτό προς συζήτηση. Ημουνα την Παρασκευή σε μια κουβέντα και μου έλεγε ένας συνάδελφος (οικονομολόγος) ότι οι πρώτες επιχειρήσεις που πρέπει να κρατικοποιηθούν (πριν ακόμα από τις τράπεζες) είναι αυτές που κλείνουν ή απολύουν. Είναι και αυτή μια άποψη. Πάντως οι τράπεζες πρέπει να κρατικοποιηθούν. Όπως και να το δεις.
    Η ανακοίνωση έχει όλη την πορεία-πρόταση για λαϊκή εξουσία. Έτσι πρέπει να διαβάζεται και όχι σαν ένα συμπήκνωμένο πρόγραμμα δράσης. Τελικά πάντως έχεις εμμονή. Είναι τρεις-τέσσερις εδωμέσα που συζητάμε για τη μορφή και το περιεχόμενο της εξουσίας και εσύ έχεις κολλήσει στο μοναδικό αίτημα της στάσης πληρωμών.

    Δεν είμαι μαλάκας! (τουλάχιστον όχι παραπάνω από τον καθένα μας!!!)

  19. Y Μαΐου 10, 2010 στις 12:28 μμ #

    Αντώνη έχετε πρόβλημα στην ιεράρχηση τέτοιο που μπλοκάρει την προοπτική.

    Ο Άθλιος είπε:
    Όσο στο κίνημα επικρατούν αυτά τα πολιτικά αιτήματα και αυτό αρχίσει να παλεύει συνειδητά και στοχοπροσυλωμένα για να τα κάνει ΑΥΤΑ πράξη, τόσο η αστική κυβέρνηση, από μια στιγμή και μετά, και θα αρχίσει να αποδέχεται κάποια από τα άμεσα αιτήματα που θα έχει αυτό το κίνημα, και θα κάνει πίσω σε μια σειρά ή ακόμα και στο σύνολο των μέτρων που είχε πάρει, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα, δηλαδή τη πλήρη σύγκρουση.’

    Το πρώτο άμεσο αίτημα που μπορεί να πιεστεί η κυβέρνηση να αποδεχτεί, είναι η εγκατάλειψη του πακέτου και η επαναδιαπράγματευση του χρέους. (και μετά έρχονται απανωτά το ευρώ και οι τράπεζες)

    Συμφωνείς με αυτό?

    Αυτά ανοίγουν το δρόμο για τα υπόλοιπα.

    Επίσης όταν δεν έχει λαϊκό μέτωπο, άμεσο καθήκον είναι το να το δημιουργήσεις και όχι η λαϊκή εξουσία.

  20. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 12:49 μμ #

    Y εσύ έχεις πρόβλημα με την ιεράρχιση.

    Το κίνημα πρέπει από τώρα να βάζει ζήτημα εξουσίας και να δουλεύει στην κατεύθυνση του να έχει και δομές για αυτό το μέτωπο.
    Θεωρείς ότι μπορεί να «πειστεί» η κυβέρνηση να κάνει στάση πληρωμών; Σήμερα; μετά από βουτιά στα spread 600 μονάδων; Και αν την «πείσουμε» εμείς, (και επειδή δε ζούμε στο κόσμο του Marlboro) ας το πούμε με το όνομά του: Μπορεί να κάνει φιλολαϊκή στάση πληρωμών το ΠΑΣΟΚ;

    Αλλά στο δικό σου μυαλό το σεναριάκι δεν είναι αυτό. Πάει νομίζω κάπως έτσι: Δεν έχουμε σοβιετ(όπως θες πες τα) άρα η λαϊκή εξουσία δε θα γίνει μέχρι τις 17 Μάη. Άρα τί νόημα έχει να τη λέμε στον κόσμο τώρα. Άρα ποιός τις χέζει τις διαδικασίες βάσης, ας κάνουμε μια πολιτική συμμαχία των αριστερών δυνάμεων από τα πάνω (με όσες χωράει ο καθένας στην αριστερά του) να διεκδικήσουμε την ψήφο του λαουτζίκου (ως σωτήρες πάλι χωρίς την ενεργή συμμετοχή του σε δομές-αντε να έρθει σε καμιά πορεία μπας και επιβληθούμε) και να ψηφιστούμε ή πάρουμε ικανοποιητικό ποσοστό που να τους μπούμε στο μάτι, μπορεί να περάσουμε και καμια κατακτισούλα…
    Ε και εγώ σου λέω ότι αν δεν ζητάμε την λαϊκή εξουσία (όπως σωστά είπε και Άθλιος) δεν θα πάρουμε ούτε την κατακτισούλα…

  21. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 10, 2010 στις 12:59 μμ #

    Το να απειλείς με το όλο για να πάρεις έστω το μερικό, σαν ογική είναι σωστό..

    Δεν υπάρχει όμως ούτε μια πιθανότητα να πραγματοποιηθεί αυτή η απειλή, εάν δεν οικοδομηθεί ο πολιτικός φορέας που θα μορφοποιήσει την απειλή του όλου…

    και αυτός ο πολιτικός φορέας, είναι το λαϊκό εργατικό μέτωπο ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ δυνάμεων!

  22. erodotos Μαΐου 10, 2010 στις 1:02 μμ #

    Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Πρέπει ο κόσμος να συνειδητοποιήσει την δύναμή του, να υπερνικήσει την απάθεια, την ηττοπάθεια και την μοιρολατρία, τον φόβο να αγωνιστεί και να έλθει σε ρήξη με όσα μέχρι πρόσφατα ήξερε, πίστευε, ζούσε. Δεν είναι εύκολο. Υπήρχαν περιστατικά απελευθέρωσης σκλάβων τον προ-προηγούμενο αιώνα, όπου ενώ τους άφηναν να φύγουν, εκείνοι δεν ήθελαν επουδενί να αφήσουν το κλουβί τους. Μόνο αυτόν τον κόσμο ήξεραν. Τους φόβιζε το άγνωστο. Γιαυτό και είναι ανάγκη να προβληθεί, να εμπεδωθεί καλύτερα η άλλη προοπτική. Χρειάζεται μάχη συνειδήσεων, όσο και μάχη των δρόμων…

    Η ταπεινή μου άποψη πάντοτε:-ρ

    http://www.erodotos.wordpress.com

  23. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 1:16 μμ #

    Δηλαδή αυτό ικανοποιεί; Έλεος!

    http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=160366

  24. Y Μαΐου 10, 2010 στις 1:34 μμ #

    Το ερώτημα που βάζεις είναι άκυρο ‘Μπορεί να κάνει φιλολαϊκή στάση πληρωμών το ΠΑΣΟΚ; ‘
    Έχεις εμμονή με αυτό. Όχι δε μπορεί. Μπορεί υποχρεωθεί να κάνει στάση και μετά να υποχρεωθεί να φύγει ώστε το λαϊκό μέτωπο να την μετατρέψει σε φιλολαϊκή.

    Τσιτάρω Άθλιο και πάλι: ‘η αστική κυβέρνηση, από μια στιγμή και μετά, και θα αρχίσει να αποδέχεται κάποια από τα άμεσα αιτήματα που θα έχει αυτό το κίνημα, και θα κάνει πίσω σε μια σειρά ή ακόμα και στο σύνολο των μέτρων που είχε πάρει, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα, δηλαδή τη πλήρη σύγκρουση.’

    Τα όσο μου καταλογίζεις στη δεύτερη παράγραφο του σχόλιου 21 είναι άλλα αντάλλων. Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν> ή να είσαι διανοητικά καθηστερημένος και να μην έχει καταλάβει τι λέω τόσο καιρό ή να θέλεις να με συκοφαντήσεις για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω.

    Λέω μίλα στο λαό όχι απλά για λαϊκή εξουσία αλλά για σοσιαλισμό. Πολύ πάρα πολύ. Δώσε όμως το σύνθημα της ημέρας α λα Λένιν. Δώσε την προτεραιότητα του κινήματος πάνω στο θέμα που πονάει πιο πολύ το σύστημα αυτή τη στιγμή.

    Οι αστικές δυνάμεις παραπέουν. Μια προοδευτική συμμαχία μπορεί να πάρει την πλειοψηφία ΑΜΕΣΑ αν απαντήσει στα πιο καυτά προβλήμα αν δώσει συγκεκριμένες εναλλακτικές.

    Αυτή τη δυνατότητα πιστεύω ότι παρουσιάζει αυτή η στιγμή και όχι απλά κάποια κατακτησούλα. Η δικιά σου λογική αποκαλύπτει ότι ο άμεσος οριζοντάς σου (της επόμενης δεκαετίας ή 20ετίας?) εξαντλείται σε κατακτήσουλες.

    Φίλε τώρα Ή ΠΕΦΤΟΥΝ ¨Η ΠΕΦΤΕΙΣ καταλαβέ το. Αν δε τους νικήσεις τώρα θα γίνει της Αγγλίας του 80.

    Λαϊκή εξουσία ΤΩΡΑ δε μπρορείς να πάρεις απλά λέγοντας το.

    Μπορεί όμως να την πάρεις μόνο ΑΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙΣ ΜΕΤΩΠΟ και ΒΑΛΕΙΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.

    Στο επιχείρημα σου επίσης υπάρχει μια διανοητική ατιμία.

    Γιατί μου λες εμένα για να ξεμπλέξεις μαζί μου ότι είστε υπέρ της επανδιαπραγμάτευσης ενώ το ΚΚΕ δε το βάζει ούτε στη βουλή ούτε πουθενά.

    Το σχόλιο σου 25 είναι και αυτό διανοητική ατιμία. Γιατί έχω πει παραπάνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όπως είναι δεν είναι για μέτωπο, άρα φυσικά και δε μπορεί να με ικανοποιεί η συλλογική δήλωση του. Αυτό που είπα είναι ενίσχυσε τις φυγόκεντρες τάσεις του απευθύνοντας ανοιχτά καλέσματα σε κομμάτια του.

  25. Αντώνης Μαΐου 10, 2010 στις 1:53 μμ #

    Καλά! τώρα μάλιστα!

    Οι αστικέ δυνάμεις παραπέουν! Έλα μια βόλτα από το Ελλάντα πρώτα και μετά πετάς την ανετιά του συμπεράσματος. Οι αστικές δυνάμεις είναι αδύναμες αλλά μη λέμε και ότι θέλουμε. Το πολιικό τους σύστημα δεν έχει εξαντλήσει ούτςε όλες τις λύσεις ούτε όλες τις εφεδρείες. Θα μπορούσε να βγεί (λέω εγώ παράδειγμα) ο ΓΑΠ και να πεί: «δε με αφήνει το ΚΚΕ (ή η αριστερά) να κυβερνήσω. Πάω σε εκλογές. Τώρα» ή να εμφανιστεί ο χ Βγενόπουλος με καινούργιο κόμμα ως σωτήρας της κατάστασης. Έχεις εκλογικές αυταπάτες, Και μάλιστα μεγαλύτερες από ότι περίμενα (και επισήμανα εμμέσως πλην σαφώς στο σχόλιο 21).
    Λαίκή εξουσία (=σοσιαλισμός) πρέπει να μπαίνει στη βάση του μετώπου. Όχι να συκγροτείς μέτωπο με βάση τα ενδιάμεσα αιτήματα. Όλοι να πούν τη γνώμη τους για το ζήτημα της εξουσίας και από εκεί να ξεκινήσουμε. Όχι αιτήματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ: Να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος με τους Ευρωπαίους κόντρα στο «κακό» ΔΝΤ. Αυτοί είναι οι αποπροσανατολισμοί. Και χρειάζεται ρίξη και με αυτούς.
    Διανοητική ατιμία! Το ΚΚΕ το βάζει στον κόσμο το ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης, όπως ακριβώς στο έβαλα και εγώ : Ξεκινώντας από την αιτία της κρίσης, προτάσοντας τη σοσιαλιστική προοπτική σαν τη ΜΟΝΗ γνήσια λύση για την καπιταλιστική κρίση φτάνουμε στην αποδέσμευση, την κοινωνικοποίηση και την επαναδιαπραγμάτευση. Έτσι απλά.
    Διανοητική ατιμία(2)! Εσύ το έχεις πεί. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ λέει στάση πληρωμών. Και τη λέει με τον τρόπο που γράφεται στην «ε». Συμφωνείς με αυτού του είδους τη στάση πληρωμών;

  26. a8lios Μαΐου 10, 2010 στις 2:51 μμ #

    Προς το παρόν θα συνεχίσω με άλλη μία σκέψη, αφήνοντας γι αργότερα (ή ακόμα και για αύριο) απαντήσεις & σχόλια:

    7 λοιπόν)
    Ως προς τα διεθνή. Στις 23-24 Μάρτη είχε γίνει στην Αθήνα μια διημερίδα των ευρωπαϊκών οργανώσεων-μελών της ΠΣΟ για την κοινωνική ασφάλιση.
    http://www.wftucentral.org/?p=3049&language=en
    Εκεί μεταξύ άλλων είχε αναφερθεί πως το Σεπτέμβριο θα διοργανωθεί από την ΠΣΟ μια «ημέρα δράσης» σε ευρωπαϊκό επίπεδο με 4-5 κοινά αιτήματα.
    Νομίζω πως, έτσι όπως εξελίχθηκαν και εξελίσσονται κάθε μέρα τα πράγματα, πρέπει να γίνουν προσπάθειες από το ΠΑΜΕ
    α) και νωρίτερα να πάει αυτό το γεγονός, ακόμα και μέσα στον Ιούνη.
    β) και τα αιτήματα να διευρυνθούν ώστε να πιάνουν τις νεώτερες εξελίξεις και κυρίως τον «μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης», τί σημαίνει αυτός για τους λαούς τόσο των χωρών που «στηρίζονται» όσο και για εκείνους των χωρών που θα «στηρίξουν»
    γ) η μέρα δράσης, όποτε και αν πραγματοποιηθεί εν τέλει, στις χώρες που καλούνται άμεσα να πάρουν σαρωτικά αντιλαϊκά μέτρα, να γίνει προσπάθεια από τις δυνάμεις της ΠΣΟ, με καλέσματα σε συνομοσπονδίες και άλλες ενώσεις, να πάρουν τη μορφή ταυτόχρονης απεργιακής κινητοποίησης. Ειδικά σε Ελλάδα και Πορτογαλλία λογικά κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει με αρκετή επιτυχία και σε κάθε περίπτωση θα ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τα μπρος.
    δ) γενικά αυτή τη περίοδο είναι ευκαιρία για την ΠΣΟ να βγει μπροστά και να φανεί σε επίπεδο Ευρώπης, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες. Ειδικά στις ευρωπαϊκές χώρες της μεσογείου.

  27. Y Μαΐου 10, 2010 στις 4:57 μμ #

    @Αντώνη

    ‘Έχεις εκλογικές αυταπάτες, Και μάλιστα μεγαλύτερες από ότι περίμενα’

    Εχεις γίνει περισσότερο κλειστόμυαλος οπαδομαλάκας από όσο νόμιζα. Δεν είπα καν για εκλογές. Μάθε να αντιμετωπίζεις αυτό που λέει ο άλλος και όχι να τον συνδέσεις με κάτι που δε λέει για να τον συκοφαντήσεις και να υποστηρίξεις την ομάδα σου.

    Έχω πει οκτακόσιες χιλιάδες φορές. Ο συσχετισμός δε θα αλλάξει στις εκλογές αλλά στο δρόμο, στον αγώνα. Αλλά η αλλαγή του δε μπορεί παρά να εκφραστεί και εκλογικά. Σ’άυτή την αιτίαση λαμβάνω ως απάντηση θολές μόνο αναφορές ότι η λαϊκή εξουσία μπορεί να προκύψει και έξω από κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Γενικά αυτό είναι σωστό. Μιλώντας όμως για τη συγκεκριμένη κατάσταση είναι σούπερφλου.

    ‘Το ΚΚΕ το βάζει στον κόσμο το ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης, όπως ακριβώς στο έβαλα και εγώ’
    Που το βάζει ρε φίλε??? Δείξε μου ΕΝΑ κείμενο που το βάζει. ΕΝΑ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.

    Δε συμφωνώ με τη στάση πληρωμών έτσι όπως τη βάζει ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά θεωρώ πιο εποικοδομητικό το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τη θέτει τουλάχιστον επί τάπητος από εσάς που δε την θέτετε καθόλου.

    Προσοχή δε λέω οτι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γενικά πιο εποικοδομητικός. Γενικά πιο εποικοδομητικό είναι το ΚΚΕ. Αλλά στο συγκεκριμένα είναι πιο εποιοκοδομητικός ο ΣΥΡΙΖΑ.

  28. asxetos Μαΐου 10, 2010 στις 9:08 μμ #

    Καλησπέρα και πάλι, παιδιά. Είχα γράψει πριν κάμποσες μέρες ρωτώντας τον άθλιο με ποιον τρόπο θα πραγματοποιηθούν οι στόχοι που είχε περιγράψει στο σχόλιο 157 στο newswire και πράγματι στο Δως’ μου ένα δάνειο ζωής περιγράφει αναλυτικότατα τους τρόπους με τους οποίους θα επιτευχθεί η διείσδυση στους χώρους και στις ποικίλες εκφάνσεις ζωής των εργαζομένων ώστε κάποια πράγματα να γίνουν συνείδηση κι όχι απλό σύνθημα. Συμφωνώ απόλυτα (και δυστυχώς ο εξαιρετικά περιορισμένος χρόνος που δε μου επέτρεψε να σχολιάσω στην ώρα του με αναγκάζει να κάνω «γέφυρες» ανάμεσα στα ποστ, ωστόσο όχι άστοχα πιστεύω). Εντούτοις, δεν ήταν αυτή η ερώτηση. Το θέμα δεν είναι ο τρόπος με την έννοια της διαδικασίας, το θέμα κυρίως είναι ο τρόπος με την έννοια του επιχειρήματος.
    Κατ’ αρχήν, να καταλαβαίνουμε όλοι για τι μιλάμε. Παράδειγμα, τι σημαίνει «κοινωνικοποίηση» (δεν εννοώ έναν απλό μαρξιστικό ή/και ιστορικό λεξικογραφικό ορισμό), και, εφόσον είναι «καλό πράγμα» όταν με το καλό πραγματοποιηθεί, τι συνέπειες θα έχει για τους εργαζόμενους μέχρι να ολοκληρωθεί και να καταστεί λειτουργική (λαμβάνοντας υπόψη φυσικά και την ανελέητη έξωθεν πολεμική); Μη γελάτε, μπορεί σαν απορία να σας ακούγεται της πρώτης δημοτικού αλλά αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου ξεκάθαρα για την πλειοψηφία του κόσμου. Και τι σημαίνει στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ-εθνικό νόμισμα-δυνατότητα υποτίμησης. Κυρίως όμως τι συμβαίνει μετά. Τι συμβαίνει σε εκείνο το κρίσιμο μεσοδιάστημα που έχεις αποκοπεί από τον προηγούμενο μηχανισμό και μέχρι να επαναπροσδιορίσεις τους τομείς παραγωγής, να αυξήσεις την παραγωγικότητα κτλ. Και πώς αντιμετωπίζεις τον φόβο της σύνθλιψης του πιο αδύναμου τμήματος της κοινωνίας κατά τη διάρκεια των μεταβατικών κλυδωνισμών αλλά και τα φοβικά σύνδρομα των «άδειων ραφιών» που βγάζουν όλοι οι υπόλοιποι.
    Ακόμα, τα (τελικά) αιτήματα που διατυπώνονται είναι προς διεκδίκηση και επίτευξη εντός ποιου πλαισίου; Και πάλι με απλ(οϊκ)ά λόγια: π. χ. τα κατώτερα όρια είναι ασφαλώς ανέκδοτο σήμερα και επί του πρακτέου πάντα ήταν, ωστόσο μια συστημική-πολιτειακή μεταβολή με ποιον ακριβώς τρόπο (και πότε…) θα τα κατοχύρωνε;
    Επίσης, ποιοτικά οι δείκτες ανάπτυξης ως μοντέλο μέτρησης ασφαλώς και οφείλουν να μετατραπούν, εξελιχθούν θα έλεγα. Ωστόσο, και πάλι θα μιλάμε για μεγέθη που θα μετέχουν του γνωστού παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος, σωστά; Κοινώς, ποια η θέση της χώρας. Πώς διακρίνεται το ιμπεριαλιστικό από το γόνιμο «αναπτυξιακό» (τα εισαγωγικά για να μην παρεξηγούμαι) κεφάλαιο. Ποιες οι συμμαχίες.
    Και μια τελευταία ηλίθια ερώτηση: Ποιος είναι ο… λαός;(!) Δεν αστειεύομαι… Επ’ ουδενί δεν υπονοώ η αριστερά να διολισθήσει σε «κατά περίπτωση» (βλέπε λαϊκίστικο-πελατειακό) λεξιλόγιο για να χαϊδεύει αυτάκια και να μαζέψει κόσμο, ωστόσο νομίζω ήδη ξέρει ότι δεν απευθύνεται σε ένα μεγάλο ενιαίο «αυτί». Λίγο μεγαλύτερη βαρύτητα στα πορίσματα της καθ’ ημάς ερμηνευτικής ιστορικής κοινωνιολογίας ίσως να βοηθούσε.
    Πλίνθοι λίθοι κέραμοι ατάκτως ερριμένοι… Ωστόσο, θα τους βρίσκετε συνέχεια μπροστά σας. Διότι ωραία τα λέτε μεταξύ σας και δικαίως χαίρεστε για την αυξανόμενη συμμετοχή στις απεργίες και τις πορείες, όλοι χαιρόμαστε. Αλλά οι περισσότεροι συμμετέχουμε από αγανάκτηση. Και αυτή εύκολα ξεφουσκώνει, καταπνίγεται, εξωκείλει.
    (Συγνώμη για το μέγεθος του σχολίου)

  29. λαθραναγνώστης Μαΐου 11, 2010 στις 7:08 μμ #

    Μερικές δικές μου σκέψεις.
    Το βασικό θέμα, δεν είναι η χρεοκοπία ή η στάση πληρωμών (ή ότι άλλο ) και η έξοδος από την ευρωζώνη, αλλά η ανάπτυξη, η παραγωγή αξίας. Χωρίς αυτή, όποιο νόμισμα κι αν χρησιμοποιείται, νομοτελειακά, είτε θα απαξιωθεί με υποτίμηση, είτε θα περιορισθεί η κυκλοφορία του με περικοπές μισθών. Συνεπώς, η ανάπτυξη είναι αυτή που πρέπει να προτάσεται και όχι η διαχείρηση του χρέους.
    Η επαναδιαπραγμάτευση πάντως του χρέους, ή η στάση πληρωμών ή η χρεοκοπία και η συνεπαγόμενη έξοδος απο την ευρωζώνη, φαίνεται ότι είναι μονόδρομος και θα γίνουν, αφού φυσικά περάσουν όλα τα αντιλαϊκά μέτρα με πρόσχημα το ΔΝΤ.
    Αυτό το τεράστιο χρέος, εφ όσον το έχουμε δεχτεί (οι αστικές μας κυβερνήσεις) ότι υπάρχει, δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί. Και τότε η έξοδος απο την ευρωζώνη θα γίνει και θα είναι πολύ οδυνηρή, ειδικά για τα φτωχά και μεσαία λαϊκά στρώματα, που εκτός απο τα αντιλαϊκά μέτρα, θα δουν και τις οικονομίες τους μιάς ζωής να εξαφανίζονται, τους μισθούς τους πλέον να είναι σε δραχμές, αλλά όλα τα αγαθά να είναι με ρήτρα ευρώ ή δολλαρίου, δεδομένου ότι η χώρα δεν παράγει πλέον σχεδόν τίποτα.
    Όταν λοιπόν προτείνουμε οποιονδήποτε τρόπο άρνησης του χρέους, πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί. Πρέπει να προτάσσουμε με μεγαλύτερη ένταση το θέμα της ανάπτυξης, όπως την εννοούμε εμείς. Σε διαφορετική περίπτωση, καταλήγουμε ακούσιοι σύμμαχοι της αστικής τάξης, θα προπαγανδίζουμε απο τώρα αυτό που θα συρθεί να κάνει.
    Η διαφορά μας με την αστική τάξη, είναι η μορφή ανάπτυξης μετά την χρεοκοπία και όχι η χρεοκοπία αφ εαυτή, στην όποία ούτως ή άλλως θα καταλήξει και το παρόν καθεστώς.
    Σε περίπτωση συνέχισης(μετά την χρεοκοπία) της ανάπτυξης με βάση το αστικό μοντέλο, τα αντιδραστικά μέτρα που παγιώνονται τώρα θα αποδώσουν σε βάρος του λαού και προς όφελος της αστικής τάξης. Αν η ανάπτυξη γίνει με βάση σοσιαλιστικό μοντέλο, τα μέτρα θα ακυρωθούν στη πράξη.
    Διάβασα κι ξαναδιάβασα την πρόταση του ΚΚΕ για την διέξοδο απο την κρίση και αν την ερμηνεύω σωστά και εκεί, φαίνεται ότι η βαρύτητα δίνεται στη (σοσιαλιστική) ανάπτυξη και όχι στο απλοϊκό και μάλλον επικίνδυνο σύνθημα μόνο της διαχείρησης του χρέους.
    “Ό,τι εμφανίζεται ως μέσο επίλυσης ενός προβλήματος όπως προβάλλεται στην Ελλάδα για το χρέος, το ίδιο μέτρο μπορεί να διογκώσει όλα τα άλλα προβλήματα.
    Η αποδέσμευση κρίκος από την ΕΕ, η απειθαρχία είναι όρος για την βελτίωση της ζωής του λαού , κάθε μέτρο αντίστασης έχει αξία, αρκεί να εντάσσεται στην εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Διαφορετικά αποσπασματικές αντιδράσεις ή μορφής διαπραγμάτευσης δυναμώνουν τους εκβιασμούς”.
    .

  30. Y Μαΐου 11, 2010 στις 7:50 μμ #

    @Λαθραναγνώστη
    Εμείς λέμε στάση πληρωμών εθελοντική απο πλευράς της χώρας (πριν χρεοκοπήσει υποχρεωτικά) και επιβεβλημένης από το εργατικό κίνημα.

    Εσύ δε μας προτείνεις καμία άμεση διεκδίκηση, κανένα σχέδιο για το πώς θα μεταπηδήσουμε στο σοσιαλισμό.

  31. loipon Μαΐου 11, 2010 στις 8:05 μμ #

    1.ego, epidi me peire bala to sumvan tou Radical Desire, ka8ws eskava sth gh kanontas
    kritikh kai mi mporontas na dw oti mou erxetai o idealistikos ouranos sfontili ,pleon eusuneidhta bariemai na diavasw tis topo8etiseis kai tis apantiseis sto thread giati to 3erw oti 8a sumfwnisw me olous.
    (kapoios na ftia3ei th sunta3h sthn parapanw protash giati mou fainetai periergh)

    2.8a parw kainourgio kinhto aurio.logo timhs logo timhs kai epidi ta eftise to palio.

    3.

  32. λαθραναγνώστης Μαΐου 11, 2010 στις 11:00 μμ #

    Υ, καταλαβαίνω την πρότασή σας, αλλά αν θες, προσπαθώ συζητήσω λίγο πάνω σ αυτή.
    Και βέβαια προτείνω άμεση διεκδίκηση!
    Πακέτο: Αλλαγή μοντέλου ανάπτυξης, υιοθετηση νέου μοντέλου στη βάση κοινωνικοποιημένης παραγωγής (απειθαρχία στην Ε.Ε), αφού το υπάρχον μας έφερε σε αυτό το σημείο και επακόλουθη αποπομπή μας (ή απειλή αποπομπής μας)απο την Ε.Ε και το ευρώ. Παράλληλα κάνουμε στάση πληρωμών, ώς απάντηση στην (ενδεχόμενη) αποπομπή μας. Η διαφορά στην πρότασή μου είναι ότι εγώ επικεντρωνομαι στο θέμα της παραγωγής και της μορφής της,τα οποία θεωρώ αδιαφιλονίκητα και αφήνω τα υπόλοιπα σαν επακόλουθα. Με αυτή τη ταχτική, μπορεί μας δοθεί η ευκαιρία να εκβιάσουμε το σύστημα για να πετύχουμε καλλίτερους όρους διαπραγμάτευσης.
    Πιθανόν να θεωρείς ότι η ζύμωση μιας τέτοιας αντίληψης στο λαό θα είναι αργή και όχι άμεση. Το ίδιο αργή όμως νομίζω ότι θα είναι και η ζύμωση της αντίληψης της στάσης πληρωμών.
    Αυτή τη στιγμή και απ ότι πιστεύω και στο άμεσο μέλλον , μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια, ο λαός δεν είναι σε θέση να δεχτεί, πόσο μάλον να απαιτήσει στάση πληρωμών. Και αυτό λόγω των αντικειμενικά πραγματικών συνεπειών που θα έχει μια τέτοια ενέργεια και τις οποίες ήδη περιέγραψα. Δεν ξέρω μπορεί να κάνω και λάθος.
    Επιμένω όμως, ότι εάν συνεχίσουμε να προτείνουμε σκέτη στάση πληρωμών, χωρίς να συμπληρώνουμε με το θέμα της ανάπτυξης και μάλλιστα να το προτάσσουμε, κινδυνεύουμε να προπαγανδίζουμε αυτό που ούτως ή άλλως θα κάνει ή αστική τάξη και όταν τελικά θα το κάνουν να πουν ότι μας έκαναν και τη χάρη και να μας καταστήσουν και συνένοχους.

    «Εσύ δε μας προτείνεις καμία άμεση διεκδίκηση, κανένα σχέδιο για το πώς θα μεταπηδήσουμε στο σοσιαλισμό.»
    Τα παραπάνω, δεν αποτελούν έστω ένα μικρό βήμα προς τ αριστερά?
    Φυσικά για να γίνουν τα παραπάνω, χρειάζεται και το αντιστοιχο κόμμα στην εξουσία.

  33. Γιούρι Κακάριν Μαΐου 12, 2010 στις 12:21 πμ #

    Σύντροφοι θα επιχειρήσω να κάνω μια ανάλυση του πώς βλέπω την αντικειμενική κατάσταση στην Ελλάδα να εξελίσσεται και στη συνέχεια πώς θεωρώ ότι θα πρέπει να κινηθεί η αριστερά (από τους πιο σοβαρούς του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τους πιο σοβαρούς αναρχικούς, με ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενδιάμεσα).

    Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη φάση όπου υιοθετήθηκαν κάποια σκληρά μέτρα στα πλαίσια του μηχανισμού ΕΕ-ΔΝΤ. Με βάση τις αναλύσεις που κυκλοφορούν οι στόχοι του μηχανισμού αυτού είναι απίθανο να επιτευχθούν και επομένως αρκετά σύντομα (πιθανόν εντός 2010) θα έρθει νέο πακέτο μέτρων (εκτός από αυτά που έρχονται ούτως ή άλλως πχ ασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις κτλ). Επιπλέον το ποσό που δίνεται στην Ελλάδα δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες της τριετίας. Με βάση αυτά βασικοί στόχοι του μηχανισμού δεν είναι η αποφυγή της χρεοκοπίας (όπως ψευδώς ισχυρίζονται) αλλά η επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, η μεταφορά τμήματος του χρέους από τις τράπεζες στα κράτη (που θα δανείζουν πλεόν) και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Προκύπτει ότι η όλη διαδικασία θα καταλήξει σε ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας (ενδεχομένως μέσα στο 2011) και προσπάθεια αναδιαπραγμάτευσης του χρέους με τους όρους του κεφαλαίου. Γενικότερα με δεδομένο το αδιέξοδο της υπερδιόγκωσης του δημόσιου χρέους αυτός είναι ο πιο επωφελής τρόπος αντιμετώπισης της κατάστασης από τη μεριά του κεφαλαίου, με το μικρότερο δυνατό κόστος (αν και το κόστος αυτό είναι δύσκολο να εκτιμηθεί). Η διαδικασία αυτή θα σημαίνει ασύλληπτη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων με διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας και συρρίκνωση μισθών. Σε περίπτωση χρεοκοπίας υπό αυτούς τους όρους θα χαθούν (κατά μεγάλο μέρος) οι καταθέσεις στις τράπεζες και πιθανόν να μην πληρώνονται μισθοί για μερικούς μήνες (αντίστοιχη κατάσταση βίωσε η Αργεντινή το 2001 με τον κόσμο να πεθαίνει κυριολεκτικά από την πείνα). Προφανώς όλα αυτά θα οδηγήσουν σε κοινωνική εξέγερση, όμως το ζήτημα για την αριστερά είναι να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Αν είναι να θεωρούμε όπως ο Λαθραναγνώστης προηγουμένως ότι η χρεοκοπία είναι δεδομένη τότε καλύτερα να το διαλύσουμε το μαγαζί και να ασχολούμαστε με άλλα πράγματα και όχι με πολιτικούς αγώνες.

    Μπροστά στην αριστερά τίθεται το τεράστιο καθήκον να εμποδίσει αυτή τη δραματική εξέλιξη. Μπορεί να το καταφέρει; Αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι η ισχυρότερη πιθανότητα είναι να μην το καταφέρει. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να αξιοποιήσει τις όποιες δυνατότητες. Για να δημιουργήσει όρους έγκαιρης ανατροπής αυτής της αδιέξοδης πορείας θα πρέπει να δώσει απάντηση στα βασικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να προβάλλει ένα πολιτικό πρόγραμμα εξουσίας και εξόδου από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων. Αυτό το πρόγραμμα θα πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής αιτήματα:
    1)άρνηση πληρωμής του χρέους
    2)έξοδο από ΕΕ
    3)εθνικοποιήσεις βασικών τομέων της παραγωγής (τράπεζες, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες κτλ)
    4)προσπάθεια ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας (αγροτική παραγωγή, βιομηχανία κτλ)
    5)ανάπτυξη διεθνών σχέσεων με άλλες χώρες τόσο υπερδυνάμεις (Ρωσία, Κίνα), όσο και άλλες χώρες (Λατινική Αμερική, ενδεχομένως αντίστοιχες χώρες της Μεσογείου που θα ακολουθήσουν την πορεία της Ελλάδας)
    6)αύξηση φορολογίας κεφαλαίου, δήμευση εκκλησιαστικής περιουσίας, μείωση εξοπλιστικών προγραμμάτων, αυξήσεις μισθών κ.α.
    Για να μη συνεχίζεται η σύγχιση και η κινδυνολογία δεν πρόκειται για ένα εύκολα υλοποιήσιμο πρόγραμμα, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι θα αντιμετωπίσει την κατάσταση με πολύ καλύτερους όρους για τους εργαζόμενους (θα προστατευθούν οι μισθοί, οι συντάξεις, οι καταθέσεις στις τράπεζες κ.ο.κ.)και φυσικά δραματικά χειρότερους για το κεφάλαιο. Γύρω από αυτά τα βασικά αιτήματα (εννοείται ότι δεν είναι πλήρες πολιτικό πρόγραμμα, πρέπει να τεκμηριωθεί με συστηματικό τρόπο περαιτέρω) θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο που να περιλαμβάνει κόμματα, συνδικάτα, άλλες οργανώσεις, ανένταχτους κτλ. Οι διαχωριστικές γραμμές με όλες τις άλλες απόπειρες διαχείρισης της κατάστασης θα είναι ακριβώς αυτά τα πολιτικά αιτήματα. Γνώμη μου είναι ότι ένα τέτοιο πλαίσιο αιτημάτων θα μπορούσε να συσπειρώσει τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού καθώς σχεδόν όλοι θίγονται από την πολιτική που ακολουθείται (μισθωτοί ιδιωτικού, δημόσιου, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες κτλ). Ήδη το 32% στήριζει το αίτημα για στάση πληρωμών, ενώ τις εθνικοποιήσεις των τραπεζών τις στηρίζει ήδη η πλειοψηφία.

    Να ξεκαθαρίσω τα εξής: δεν πρόκειται για πλαίσιο που οδηγεί στο σοσιαλισμό απευθείας. Όλα όσα προανέφερα μπορούν να γίνουν και εντός καπιταλισμού, με πολύ σημαντική όμως ενίσχυση της θέσης των εργαζομένων και αντίστοιχη αποδυνάμωση του κεφαλαίου και μόνο υπό συνθήκες ενός πολύ ισχυρού λαικού κινήματος. Η πρόσφατη ιστορική εμπειρία από αντίστοιχες μεταβάσεις στη Λατινική Αμερική (κυρίως το παράδειγμα της Βενεζουέλας) καταδεικνύει το εφικτό και το επωφελές για την εργατική τάξη της κατάληψης της εξουσίας από τέτοιου είδους μέτωπα (αν και θα πρέπει να δούμε και τις διαφορές που υπάρχουν). Το θέμα είναι ότι ζήτημα σοσιαλισμού στην Ελλάδα σήμερα δεν τίθεται (δεν υπάρχουν οι όροι). Αυτό δε σημαίνει ότι η αριστερά θα επιδιώκει σοσιαλισμό ή τίποτα. Με την ίδια λογική το ΕΑΜ το 1940 δεν έπρεπε να δημιουργηθεί (επρόκειτο για απάντηση στον πόλεμο), αλλά θα έπρεπε να περιμένουμε μέχρι να έχουμε τους όρους για σοσιαλιστική επανάσταση. Η ιστορική αναλογία αν και έχει περιορισμούς αναδεικνύει τις δυνατότητες ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς, στο βαθμό που θα μπορέσει να απαντήσει στα επίδικα της συγκυρίας. Αν η αριστερά (οποιοδήποτε τμήμα της) δεν το κάνει αυτό θα οδηγηθεί ραγδαία στο περιθώριο και δυστυχώς θα έχει χαθεί μια πολύ σημαντική ευκαιρία να κυριαρχήσει, με ενδεχομένως ανυπολόγιστες συνέπειες. Η τεράστια συγκέντρωση της 5/5 κατέδειξε ότι αρχίζουν να διαμορφώνονται όροι (είμαστε στα πρώτα στάδια ακόμη) συγκρότησης ενός μαζικότατου κινήματος. Ας ελπίσουμε οι όποιες αδυναμίες διαπιστώνονται μέχρι σήμερα να αντιμετωπιστούν πριν να είναι πολύ αργά.

  34. Y Μαΐου 12, 2010 στις 8:33 πμ #

    @Λαθραναγνώστη

    ‘Η διαφορά στην πρότασή μου είναι ότι εγώ επικεντρωνομαι στο θέμα της παραγωγής και της μορφής της,τα οποία θεωρώ αδιαφιλονίκητα και αφήνω τα υπόλοιπα σαν επακόλουθα.’
    Δε μπορείς να αλλάξεις την μορφή της πραγωγής αν έχεις στην πλάτη σου το σημερινό χρέος. Δεν έχεις πόρους να το κάνεις.
    Το πρώτο βήμα που πρέπει να πάρεις για να αρχίσεις να αλλάζεις τη μορφή της παραγωγής είναι να απαλλαγείς από το χρέος.

    ‘κάνουμε στάση πληρωμών, ώς απάντηση στην (ενδεχόμενη) αποπομπή μας.’
    Δεν υπάρχει αυτό. Τι θα πει κάνεις στάση ως απάντηση? Γιατί ακριβώς θα σε αποπέμπουν?

    ‘Το ίδιο αργή όμως νομίζω ότι θα είναι και η ζύμωση της αντίληψης της στάσης πληρωμών’

    Ρίξε μια ματιά στις δημοσκοπήσεις. Τα λέει παραπάνω και ο Κακάριν. πάνω από 30% είναι ήδη υπέρ χωρίς να το λέει κανένα κόμμα. 55% είναι ήδη υπέρ της αναδιαπραγμάτευσης.

    ‘εάν συνεχίσουμε να προτείνουμε σκέτη στάση πληρωμών’ – ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ! ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ! Βαλτοί είστε όλοι???? Μα αρχίζεις το σχόλιο σου λέγοντας ‘καταλαβαίνω την πρότασή σας’ απαντώντας στο 31 και μετά μου πετάς πάλι αυτό για σκέτη στάση πληρωμών ή με ζάχαρη? Δηλαδή έλεος!!

    Και καταλήγεις:
    ‘για να γίνουν τα παραπάνω, χρειάζεται και το αντιστοιχο κόμμα στην εξουσία.’
    Τουλάχιστον είσαι πιο ειλικρινής από τους άλλους και δε μας λες για λαϊκές εξουσίς και τσίου μπίου αλλά ξεκάθαρα ότι άμεση προτεραιότητα άμεση διεκδίκηση είναι να πάρει την εξουσία το ΚΚΕ.

    και ρωτάω εγώ: ΠΩΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ????
    Κάποιοι μάλιστα λένε ότι δε θα είναι και με εκλογές.
    Πώς θα γίνει δηλαδή? Το ΠΑΜΕ θα ορμήξει στη Μαξίμου και θα χώσει μέσα την Παπαρήγα???

    Και για πότε ακριβώς την κόβετε την μεταπήδηση της εξουσίας? Σε 20 ή σε 30 χρόνια?

    Ρε είστε με τα καλά σας?

    Είναι η πιο κρίσιμη στιγμή της τελευταίς 30ετίας στην Ελλάδα κι εσείς κάθεστε και λέτε τέτοιες ΒΛΑΚΕΙΕΣ???

    Πρόταση για φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση ΤΩΡΑ έχετε?

    Η’ θα επαναλάβετε τις φαιδρότητες του Άθλιου, ‘λαϊκή εξουσία όχι τ ω ρ α άλλα Τ Ω Ρ Α !’

  35. Επιμονή, μυαλό και τόλμη Μαΐου 12, 2010 στις 11:27 πμ #

    Προς όλους τους αριστερούς: ΚΚΕδες, ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ, ΑΝΤΑΡΣΑΙΟΥΣ…

    Όποιος νομίζει πως επειδή αποστήθισε μερικά βιβλία των ΜΑΡΞ, ΕΝΓΚΕΛΣ, ΛΕΝΙΝ (ή/και Βαζιούλιν για τους γραμμικούς οικονομιστές μας), έχει καταλάβει και ΠΩΣ γίνεται πολιτική, πως ασκείται πολιτική, είναι βαθιά νυχτωμένος….

    Το ξέρω πως κάποιοι θα οργιστείτε, αλλά καλύτερα! Ε, λοιπόν σας λέω πως όποιος δεν αναγνωρίζει την ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΑΝΑΓΚΗ να οικοδομηθεί ένα ενδιάμεσο (ή μεταβατικό προς την εργατική εξουσία-δημοκρατία) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ και η πολιτική έκφραση αυτού (ένα Λαϊκό Εργατικό Μέτωπο κοινωνικών ΚΑΙ πολιτικών δυνάμεων), είναι αλλού για αλλού!!!

    Οποιος δεν αναγνωρίζει αυτή την ανάγκη, ΔΕΝ έχει ιδέα απο το πως κάνουν οι κομμουνιστές πολιτική (ή πως ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να κάνουν).. Μπορεί να είναι καλός αγωνιστής, στρατευμένος κλπ κλπ κλπ, αλλά η άσκηση πολιτικής έχει να κάνει με άλλο πράγμα…

    Η πολιτική μαγκίτες μου, είναι τέχνη… Για να νικήσεις, δεν αρκεί ούτε στο ελάχιστο η επίκληση του ότι έχεις δίκιο.. Δεν αρκεί καθόλου η επικληση -έλα μαζί μας για να, να, να, κλπ-….

    Για να νικήσεις πρέπει να έχει τακτική που να διεμβολίζει τον ταξικό σου αντίπαλο πρώτα και κυρια στο επίπεδο της συνειδήσης των μαζών, πρέπει να ΣΥΣΠΕΙΡΩΝΕΙΣ τους διπλανούς σου συμμαχητές για να πυκνώνεις τις γραμμές του στρατοπέδου σου του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ (και όχι κατ’ αναγκη του κομματικού), πρέπει να μπορείς να συγκροτείς ΣΤΟ ΤΩΡΑ και ΜΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ το κοινωνικοπολιτικο σου ΜΠΛΟΚ της αυριανής εξουσίας!

    Εάν στο ΄τωρα λες «έλα στο κόμμα μου γιατί εγώ είμαι ο καλύτερος και όλοι οι άλλοι πουλητάρια» είσαι για τα μπάζα, είσαι πολιτικά όμοιος με ένα μικιό παιδάκι που τώρα μαθαίνει την αλφαβήτα…

    Εάν στο τώρα λές «να βγουν όλοι στους δρόμους και βλέπουμε, σημασία έχει να είναι όλοι κάτω» πάλι είσαι ένα μικιό παιδάκι που παίζει με τα κουβαδάκια του…

    Μπορεί βέβαια εσύ, να μουχεις διαβάσει τα άπαντα και νασαι και ο π΄ρωτος διαβασμένος, αλλά από πολιτική είσαι στουρνάρι….

    Ας κάτσει λοιπόν η Αριστερά στα αυγά της περιμένοντας πότε ο λαός θα αποφασίσει για το ποιιο κόμμα του ταιριάζει καλύτερα, και μην ανησυχείτε! Κενό στη φύση δεν υπάρχει για πολύ!! ούε και στην κοινωνία1 Θα βρεθεί ένας νέος αστικός σχηματισμός να κάλυψει το κενό! Και η αριστερά -ειδικά το ΚΚΕ- ΤΙ ΘΑ ΛΈΕΙ;;;;; θΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΊ ΠΆΛΙ ΤΑ αναχωματα….

    Όμως τα πράγματα δεν πρέπει να πάνε έτσι… Πρέπι ΄τωρα να ενισχυθούν ΟΛΕΣ οι πρωτοβουλίες που παλέυουν για αυτό το ενδιάμεσο πρόγραμμα και το μέτωπο…Και πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ ΚΛΠ..

  36. a8lios Μαΐου 12, 2010 στις 1:40 μμ #

    Ίσως αυτό το σχόλιο θα έπρεπε να μπει στο newswire αφού το κυρίως μέρος της σχετικής αντιπαράθεσης διεξάγεται εκεί, αλλά από την άλλη εγώ προσωπικά, και με το κυρίως μέρος ετούτου του ποστ, ήθελα να τονίσω πως εν πολλοίς η αντιπαράθεση αυτή έχει εξαντλήθεί για μένα.

    Και κουβέντες εξαντλημένες δεν συνηθίζω να τις συνεχίζω.

    Κάπου στο ποστ αναφέρω:
    «σημαίνει πως σε αυτούς τους πόλους συσπείρωσης όχι απλά χωράνε αλλά επιβάλλεται να είναι και συναγωνιστές που ναι μεν συμφωνούν στο ότι η μόνη φιλολαϊκή διέξοδος είναι η πάλη για μια άλλη εξουσία, που θα είναι σε πλήρη ρήξη με το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, αλλά αντιλαμβάνονται διαφορετικά από το ΚΚΕ μια σειρά πράγματα ως προς αυτή, όπως:
    -τα άμεσα προτάγματα που θα πρέπει να έχει μια τέτοια εξουσία.
    -τη δομή που θα έχει.
    -τα άμεσα συνθήματα και την τακτική που πρέπει να επιλέγει το μέτωπο ώστε να φτάσει στην επικράτησή του.
    -κτλκτλ.
    Για αυτούς τους συναγωνιστές εμείς πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο πως θέλουμε στα πλαίσια του μετώπου (και στη φάση που είμαστε στα πλαίσια των συγκεκριμένων πόλων συσπείρωσης που ήδη υπάρχουν) εκείνοι να παλεύουν ανοιχτά και ξάστερα για την επικράτηση των δικών τους αντιλήψεων.»

    Αυτό το απόσπασμα γράφτηκε σε μεγάλο βαθμό με αφορμή τους Υ και Γιούρι και την αντιπαράθεση που γίνεται εδώ. Γράφτηκε ακριβώς επειδή αντιλαμβάνομαι πως το ζήτημα της «στάσης πληρωμών» δεν το βλέπουν ξεκομμένα από τη πάλη για μια άλλη εξουσία. Εγώ με τον τρόπο που το θέτουν το κατατάσσω στο απόσπασμα εκεί που λέω για «τα άμεσα συνθήματα και την τακτική που πρέπει να επιλέγει το μέτωπο ώστε να φτάσει στην επικράτησή του».

    Το ΚΚΕ, όπως και τα μέλη του που σχολίαζουν εδώ, απ’ ότι φαίνεται, δε πρόκειται να το πείσουν για την ορθότητα αυτού του συνθήματος και αυτής της τακτικής.
    Όπως και αντίστροφα δε πρόκειται να τους πείσουμε εμείς απ’ ότι φαίνεται.

    Ε και?

    Εγώ αυτό που προτείνω στον Υ, στο Γιούρι και σε όσους συμφωνούνε μαζί τους (γιατί ουσιαστικά γι αυτούς μιλάμε, όχι απλά για τα συγκεκριμένα άτομα) είναι να αρχίσουν να συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ, στο ΜΑΣ ή όπου είναι τέλος πάντων,
    αν δεν υπάρχει κάποια επιτροπή αυτών να βρεθούνε με το ΚΚΕ ώστε μαζί να φτιάξουν μία στο χώρο που κινούνται,
    και σε αυτές τις επιτροπές να προσπαθήσουν (όπως αντίστοιχα κι εμεις θα προσπαθούμε) να επικρατήσουν οι απόψεις τους, και ξεκινώντας από αυτές σε όλο το ΠΑΜΕ ή στο ΜΑΣ κτλ.
    Αυτό που επίσης τονίζω με αυτό το απόσπασμα στους συντρόφους μου είναι πως οφείλουμε όταν έρχονται κάποιοι με απόψεις σαν του Υ και του Γιούρι σε μια επιτροπή αγώνα του ΠΑΜΕ ή του ΜΑΣ κτλ. και φαίνεται ξεκάθαρα πως σε κάποια ζητήματα έχουν διαφορετική οπτική (ενώ συμφωνούν βέβαια για τον κεντρικό στόχο αυτών των σχημάτων, αλλιώς δεν έχει και νόημα να είναι εκεί),
    πρέπει να τους δίνουμε τη δυνατότητα να πρσπαθήσουν να επικρατήσει αυτή τους η διαφορετική άποψη και στη συγκεκριμένη επιτροπή αγώνα και ευρύτερα. Όπως πρέπει να έχουν και τη δυνατότητα να δρουν οργανωμένα για το σκοπό αυτό.

    Κι αυτά όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί είμαι βέβαιος πως εμείς θα πείσουμε το λαό της κάθε επιτροπή αγώνα και όχι οι διάφοροι Γιούρηδες και Υδες 😆

    Πρακτικά πράγματα δηλαδή…

  37. λαθραναγνώστης Μαΐου 12, 2010 στις 7:32 μμ #

    @Y
    “Δε μπορείς να αλλάξεις την μορφή της πραγωγής αν έχεις στην πλάτη σου το σημερινό χρέος. Δεν έχεις πόρους να το κάνεις.
    Το πρώτο βήμα που πρέπει να πάρεις για να αρχίσεις να αλλάζεις τη μορφή της παραγωγής είναι να απαλλαγείς από το χρέος.”
    Με τη στάση πληρωμών, απαλάσσεσαι απο το χρέος?

    “Τι θα πει κάνεις στάση ως απάντηση? Γιατί ακριβώς θα σε αποπέμπουν?”
    Θα μας αποπέμψει η Ε.Ε (ή θα μας απειλήσει γι αυτό) λόγω της απειθαρχείας μας στο θέμα της αλλάγής της μορφής της παραγωγής (κοινωνικοποιήσεις, κρατικοποιήσεις ).
    Μια καλή απάντηση μας (αντίδρασή μας), μπορεί να είναι η στάση πληρωμών.

    “Τα λέει παραπάνω και ο Κακάριν. πάνω από 30% είναι ήδη υπέρ (της στάσης) χωρίς να το λέει κανένα κόμμα. 55% είναι ήδη υπέρ της αναδιαπραγμάτευσης.”
    Τις δημοσκοπίσεις αυτές τις γνωρίζω και είναι όντως ενθαρυντικές.
    Στάση πληρωμών ή αναδιαπραγμάτευση χρέους, σημαίνει μισό βήμα πριν την κήρυξη πτώχευσης. Είμαστε σίγουροι λοιπόν ότι όταν εξηγηθεί αυτή η λεπτομέρεια, τα παραπάνω ποσοστά θα διατηρηθούν? Απο τα λίγα που γνωρίζω, οι πράξεις της αναδιαπραγμάτευσης και της στάσης πληρωμών αποκτούν κάποια ουσία όταν γίνονται απο αριστερές φιλολαϊκές κυβερνήσεις. Και σε αυτό το σημείο, να αντιγυρίσω και το σχόλιό σου σχετικά με το “αντίστοιχο κόμμα”,το οποίο φυσικά και μπορεί να είναι ένα ευρύτερο μέτωπο αρκεί να μπορεί να συγκροτηθεί.
    Νομίζεις ότι μια στάση πληρωμών, δεν χρειάζεται να κηρυχθεί απο ένα “αντίστοιχο κόμμα” για να μην καλαλήξει σε Βατερλώ?

    “Πρόταση για φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση ΤΩΡΑ έχετε?”
    Φιλολαϊκή πρόταση εξόδου απο τη κρίση που δεν θα προτάσσει ή έστω θα προϋποθέτει την ταυτόχρονη αλλαγή των υπαρχόντων παραγωγικών σχέσεων, εγώ ειλικρινά, δεν έχω.
    Ούτε ΤΩΡΑ, ούτε τώρα, ούτε ποτέ.Με την υπάρχουσα και προωθούμενη απόλυτη ιδιωτικοποίηση των πάντων, έξοδο απο την κρίση δεν βλέπω. Ακόμα και η Αμερική, βγήκε απο την κρίση του 30 με ατμομηχανή το κράτος (New deal του Roosevelt).

  38. Y Μαΐου 12, 2010 στις 8:51 μμ #

    ‘Στάση πληρωμών ή αναδιαπραγμάτευση χρέους, σημαίνει μισό βήμα πριν την κήρυξη πτώχευσης.’

    Ayto einai para poly lathos kai einai astiki tromokratiki propaganda.

  39. a8lios Μαΐου 13, 2010 στις 9:07 πμ #

    @Giorgos, Eksapodo, Asxetos, Gioyri, La8ranagnwsths

    Ειλικρινά συγγνώμη που έχω τόσες μέρες που δε σας έχω απαντήσει. Τον λίγο χρόνο που είχα για να γράψω τον σπατάλησα στις συζητήσεις με τον Υ.
    Θα απαντήσω όσο πιο σύντομα μπορώ.

  40. a8lios Μαΐου 13, 2010 στις 10:53 μμ #

    @Asxetos

    «Κατ’ αρχήν, να καταλαβαίνουμε όλοι για τι μιλάμε. Παράδειγμα, τι σημαίνει «κοινωνικοποίηση» (δεν εννοώ έναν απλό μαρξιστικό ή/και ιστορικό λεξικογραφικό ορισμό), και, εφόσον είναι «καλό πράγμα» όταν με το καλό πραγματοποιηθεί, τι συνέπειες θα έχει για τους εργαζόμενους μέχρι να ολοκληρωθεί και να καταστεί λειτουργική (λαμβάνοντας υπόψη φυσικά και την ανελέητη έξωθεν πολεμική); Μη γελάτε, μπορεί σαν απορία να σας ακούγεται της πρώτης δημοτικού αλλά αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου ξεκάθαρα για την πλειοψηφία του κόσμου. Και τι σημαίνει στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ-εθνικό νόμισμα-δυνατότητα υποτίμησης. Κυρίως όμως τι συμβαίνει μετά. Τι συμβαίνει σε εκείνο το κρίσιμο μεσοδιάστημα που έχεις αποκοπεί από τον προηγούμενο μηχανισμό και μέχρι να επαναπροσδιορίσεις τους τομείς παραγωγής, να αυξήσεις την παραγωγικότητα κτλ. Και πώς αντιμετωπίζεις τον φόβο της σύνθλιψης του πιο αδύναμου τμήματος της κοινωνίας κατά τη διάρκεια των μεταβατικών κλυδωνισμών αλλά και τα φοβικά σύνδρομα των «άδειων ραφιών» που βγάζουν όλοι οι υπόλοιποι.»

    Απ’ ότι καταλαβαίνω και το ερώτημα περί «κοινωνικοποίησης» που βάζεις αρχικά το θέτεις με την έννοια των επόμενων ερωτήσεων, δηλαδή, αν το πιάνω σωστά,
    «με τις αλλαγές που θα γίνουν θα μπορέσουμε να έχουμε άμεσα τέτοια παραγωγικότητα ως προς τα απαραίτητα αγαθά ώστε να μη πεινάσουμε, δεδομένης και της αντίδρασης από Ε.Ε. ή και άλλους;»

    Κοίτα, αναμφισβήτητα το πρώτο διάστημα θα έχει τέτοια προβλήματα. Βεβαιώς, επειδή ακριβώς τα περιμένεις από τώρα, θα επιλέξεις, ανάλογα με την κάθε ριζική αλλαγή που θες να κάνεις στην παραγωγή, την κατάλληλη τακτική, λαμβάνοντας υπ’ όψην και το πόσο έτοιμος είσαι σαν κράτος να αναλάβεις εξ’ ολοκλήρου κάθε κλάδο/τομέα/επιχείρηση.
    Δε ξέρω κατά πόσο έχεις διαβάσει ποτέ για παρόμοιες προσσπάθειες σε άλλες χώρες στο παρελθόν, ξεκινώντας από την ΕΣΣΔ και φτάνοντας σε πολύ πιο πρόσφατα παραδείγματα.
    Σε καμία χώρα δε βγήκε κανένας τη πρώτη μέρα μετά την επικράτηση της νέας εξουσίας και είπε «τα παίρνω όλα πάνω μου σαν κράτος και μη φοβάστε τίποτα!».

    Επίσης π.χ. να έχεις υπ’ όψιν σου πως και στη Βενεζουέλα ή σε άλλα κινήματα / αντιιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις το ΚΚΕ λ.χ. δεν κάνει κριτική για το αν προχωράνε αργά ή γρήγορα στην κοινωνικοποίηση της παραγωγής και σε άλλα μέτρα.
    Στο πόσο γρήγορα προχωράει κάθε αλλαγή μπορεί να υπάρξει διαφοροποίηση.
    Το θέμα είναι ο προσανατολισμός, το «πού έχουν σκοπό να φτάσουν». Εκεί κάνουμε κριτική (και φυσικά στο αν όντως οι πράξεις τους συμβαδίζουν με τον στόχο αυτό).

    Είναι θέμα δυνατοτήτων.
    Οι οποίες έχουν να κάνουν με το πόσο αποφασισμένος είναι ο λαός, με πρώτα και κύρια την εργατική τάξη.
    Ουσιαστικά αυτά τα ερωτήματα που θέτεις είναι και ένας από τους λόγους που το μέτωπο για την εξουσία προσπαθούμε να χτίσουμε έτσι, ξεκινώντας δηλαδή από την κοινωνική συμμαχία, από τα κάτω.

    Όταν φτάσουμε να πάρουμε την εξουσία το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να είναι ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟ για το «πού θέλει να πάει», γνωρίζοντας πως για να φτάσει εκεί θα κάνει και θυσίες.
    Η τεράστια διαφορά είναι πως θα κυβερνάει το ίδιο όμως,
    μέσω των συνελεύσεων στους τόπους δουλειάς και αλλού,
    μέσω των ανακλητών του αντιπροσώπων,
    οπότε ό,τι μέτρο κι αν παίρνεται,
    ό,τι τακτική κι αν ακολουθείται,
    ό,τι θυσία κι αν χρειαστεί, θα την έχει αποφασίσει ο ίδιος ο λαός.

    «Ακόμα, τα (τελικά) αιτήματα που διατυπώνονται είναι προς διεκδίκηση και επίτευξη εντός ποιου πλαισίου; Και πάλι με απλ(οϊκ)ά λόγια: π. χ. τα κατώτερα όρια είναι ασφαλώς ανέκδοτο σήμερα και επί του πρακτέου πάντα ήταν, ωστόσο μια συστημική-πολιτειακή μεταβολή με ποιον ακριβώς τρόπο (και πότε…) θα τα κατοχύρωνε;»

    Δε ξέρω ποια εννοείς σαν «τελικά αιτήματα».
    Για τα κατώτερα όρια (αμοιβών φαντάζομαι), απ’ όσο έχω δεί και από κάθε άλλη περίπτωση , είναι το πρώτο και το πιο εύκολο πράγμα να εφαρμοστεί. Εννοώ η άμεση καθολική εφαρμογή του. Το ύψος που θα θέσεις σε αυτά άμεσα, με την επόμενη μέρα της επικράτησής σου δηλαδή, είναι άλλο ζήτημα, αυτό το βλέπεις.
    Αλλά το ότι οι όποιες αποφάσεις θα εφαρμοστούν καθολικά, αυτό είναι δεδομένο.
    Σκέψου το κι έτσι: Έστω ότι λες «στον τάδε τομέα για το επόμενο τάδε διάστημα αφήνω να λειτουργούν καπιταλιστικές επιχειρήσεις με αυτούς και αυτούς τους όρους».
    Τί θα κάνουν οι καπιταλιστές, απέναντι σε μια διακυβέρνηση που μόλις έχει επικρατήσει εκείνης που στηρίζανε, όταν θέτεις ένα συγκεκριμένο κατώτατο όριο?
    Θα το παραβούνε, δίνωντάς σου αφορμή για να τους ξεκάνεις τελειωτικά?
    Μπα, δε νομίζω.

    «Επίσης, ποιοτικά οι δείκτες ανάπτυξης ως μοντέλο μέτρησης ασφαλώς και οφείλουν να μετατραπούν, εξελιχθούν θα έλεγα. Ωστόσο, και πάλι θα μιλάμε για μεγέθη που θα μετέχουν του γνωστού παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος, σωστά; Κοινώς, ποια η θέση της χώρας. Πώς διακρίνεται το ιμπεριαλιστικό από το γόνιμο «αναπτυξιακό» (τα εισαγωγικά για να μην παρεξηγούμαι) κεφάλαιο. Ποιες οι συμμαχίες.»

    Δε διακρίνεται το «ιμπεριαλιστικό» από το «αναπτυξιακό» κεφάλαιο. Το κεφάλαιο είναι κεφάλαιο και υπακούει σε συγκεριμένους νόμους. Δεν είναι θέμα «καλού ή κακού χαρακτήρα».
    Άλλο πράγμα η συμμαχίες, άλλο πράγμα οι εμπορικές συμφωνίες με άλλες χώρες.
    Συμμαχίες θα κάνεις με χώρες που έπιλέγουν παρόμοιο δρόμο ανάπτυξης με τον δικό σου.
    Εμπορικές συμφωνίες θες να κάνεις με κάθε χώρα που σε ενδιαφέρουν προϊόντα της (ή αυτή δικά σου), αρκεί να μην περιλαμβάνει η συμφωνία όρους που θα σε παρεμποδίσουν προς τον στρατηγικό στόχο που έχεις θέσει.
    Και εσύ από τη σειρά σου δε θα θέσεις ποτέ τέτοιους όρους σε άλλη χώρα βεβαίως.

    «Και μια τελευταία ηλίθια ερώτηση: Ποιος είναι ο… λαός;(!) Δεν αστειεύομαι… Επ’ ουδενί δεν υπονοώ η αριστερά να διολισθήσει σε «κατά περίπτωση» (βλέπε λαϊκίστικο-πελατειακό) λεξιλόγιο για να χαϊδεύει αυτάκια και να μαζέψει κόσμο, ωστόσο νομίζω ήδη ξέρει ότι δεν απευθύνεται σε ένα μεγάλο ενιαίο «αυτί». Λίγο μεγαλύτερη βαρύτητα στα πορίσματα της καθ’ ημάς ερμηνευτικής ιστορικής κοινωνιολογίας ίσως να βοηθούσε.»

    Μπα, πολύ καλή ερώτηση θα έλεγα, αφού, ανάλογα ποιος την επικαλείται, σαν έννοια μπορεί να περιλάβει τους πάντες.
    Συγκεκριμένα, το ΚΚΕ τη χρησιμοποιεί σαν «συντομογραφία» για όλα τα στρώματα που πλήττονται από την σύγχρονη καπιταλιστική ανάπτυξη.

    Ακόμα πιο συγκεκριμένα είναι
    α) η σύγχρονη εργατική τάξη (άλλο τεράστιο θέμα: ποιούς περιλαμβάνει αυτή? Δεν εννοούμε μόνο τους «χειρονάκτες», κατά πρώτον. Εννοούμε όσους δεν κατέχουν μέσα παργωγής και πουλάνε την εργατική τους δύναμη. Επίσης γενικά δεν εννοούμε όσους, παρ’ότι είναι μισθωτοί, είναι διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων (αλλά εδώ παίζει ανάλογα και με το μέγεθος της επιχείρησης και τα καθήκοντα του «στελέχους», με το ρόλο τους στην παραγωγή τέλος πάντων)).
    β) Οι μικροί ΕΒΕ. Κι αυτό είναι σχετικό θα μου πεις. Πάντως πρώτα και κύρια, από άποψη πρότασης για κοινή δράση και μέτωπο, εννοούμε όσους έχουν μέχρι 3-4 εργαζόμενους και συνήθως βγάζουν όσα και οι εργαζόμενοι σε αυτούς ή και λιγότερα.
    γ) Οι μικρομεσαίοι αγρότες. Αυτοί που σήμερα συνήθως κάνουν το χειμώνα και δεύτερη δουλειά, που στον τελικό απολογισμό κάθε χρονιάς έχουν συνέχεια περισσότερα δάνεια προς την ΑΤΕ. Δεν οριοθετούμε κάτι βάσει στρεμμάτων ή αριθμού ζώων, αλλά όποιος ζει στην ύπαιθρο, ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια, μπορεί να σου πει για τον ΚΑΘΕ ΑΓΡΟΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ αν αυτός είναι μικρομεσαίος ή μεγαλοαγρότης. Οι μεγαλοαγρότες φέρνουν όλο και περισσότερο σε επιχειρηματίες, farmers, και η αλλαγή είναι ταχύτατη.
    δ) Η νεολαία που προέρχεται από τα παραπάνω στρώματα.

    Αυτός είναι ο «λαός» μας!

  41. a8lios Μαΐου 13, 2010 στις 11:22 μμ #

    @Ασχετος
    Κάτι συμπληρωματικό:

    «Επίσης, ποιοτικά οι δείκτες ανάπτυξης ως μοντέλο μέτρησης ασφαλώς και οφείλουν να μετατραπούν, εξελιχθούν θα έλεγα. Ωστόσο, και πάλι θα μιλάμε για μεγέθη που θα μετέχουν του γνωστού παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος, σωστά;»

    Αν με «μεγέθη που θα μετέχουν του γνωστού παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος» εννοείς από άποψη στατιστικής, προφανώς δε μπορεί κανείς να αποτρέψει διάφορους οργανισμούς, από τον ΟΗΕ μέχρι την Ε.Ε., τον ΠΟΕ ή το ΔΝΤ να «μετράνε» την οικονομία της χώρας σου με τις δικές τους «μεζούρες».

    Αλλά φαντάζομαι δεν εννοείς αυτό.
    Επί της ουσίας λοιπόν, ΟΧΙ, δεν θα μιλάμε για μεγέθη που θα μετέχουν του γνωστού παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος.
    Στόχος σου, όποιους δείκτες και αν χρρησιμοποιήσεις, δεν είναι η ανάπτυξη με την έννοια του κέρδους ή του ανταγωνισμού απέναντι σε άλλες οικονομίες. Στόχος είναι η ανάπτυξη σου να στοχεύει στο να παράγεις μόνος σου όσο το δυνατόν περισσότερα από τα προϊόντα που έχουν ανάγκη οι κάτοικοι της χώρας σου, βάζωντας πάντα σαν στόχο ένα καλύτερο βιωτικό επίπεδο, ενώ θα παράγεις σε κάποιους κλάδους περισσότερα ώστε να τα εξάγεις, εισάγωντας ταυτόχρονα ό,τι είτε δεν είσαι ακόμα σε θέση να παράγεις μόνος σου, είτε αντικειμενικά δεν θα μπορέσεις ποτέ να παράγεις.
    Το «συνεχώς αυξανόμενο βιωτικό επίπεδο» από την άλλη δε πρέπει μετριέται μόνο με την έννοια της αφθονίας υλικών αγαθών, αλλά πρέπει να είναι συνάρτηση παραγόντων όπως αγαθά, υγεία, περιβάλλον, ελεύθερος χρόνος κτλ.

  42. a8lios Μαΐου 17, 2010 στις 9:14 μμ #

    Συνεχίζω απίστευτα αργά και σταθερά!

    @Γιώργος
    «Πολύ ενδιαφέρον ποστ. Αν μου επιτρέπεις μερικά σχόλια:
    1) Η θέση “ένα κίνημα που θα είναι σε θέση να πετύχει φιλολαϊκές κατακτήσεις και να εμποδίσει τις επιλογές των αστών μπορεί να δημιουργηθεί μόνο με τη συμμετοχή του ΚΚΕ σε αυτό” είναι πολύ πιο μετριόφρων από τη “Στο πρώιμο στάδιο δημιουργίας του μετώπου στο οποίο βρισκόμαστε, αυτές οι δομές μπορούν και πρέπει να είναι …” (όπου παραθέτεις τις δομές που ελέγχει το ΚΚΕ). Γενικά νομίζω ότι ταλαντεύεσαι ανάμεσα στο “ίσος προς ίσο” και στο “όσοι πιστοί προσέλθετε” (χονδρικά το βάζω, ας μην το πάρεις τοις μετρητοίς).»

    To ζήτημα «ίσος προς ίσο» δεν το θέτω ως προς τις οργανωμένες δυνάμεις, αλλά ως προς το κάθε άτομο που θα συμμετέχει σε αυτό το μέτωπο. Από εκεί και πέρα, αν σε αυτό συμμετέχουν λ.χ. οι οργανωμένες δυνάμεις Α, Β και Γ με οργανωμένα μέλη 100000, 500 και 50 αντίστοιχα, δε μπορεί να εξασφαλίσει κανείς στην οργανωμένη δύναμη Γ ότι θα κατααφέρει να επιρρεάσει την τακτική/στρατηγική του μετώπου αυτού στον ίδιο βαθμό που θα το κάνει η Α. Εννοείται! Το θέμα είναι όμως να της δωθεί κάθε ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ να προσπαθήσει να κερδίσει περισσότερους στα πλαίσια του μετώπου για την δικιά της πρόταση.

    «2) Ψάχνεις συμμάχους μόνο ανάμεσα σε αυτούς που βάζουν θέμα για “μια άλλη εξουσία”. Ποια; Αυτή που το περιεχόμενό της θα συνδιαμορφωθεί από τις “ίσος προς ίσο” δομές, ή αυτή που το περιεχόμενό της θα επικυρωθεί απλώς από αυτές; Ελπίζω να είναι προφανής η διαφορά των δύο.»

    Νομίζω το θέτω αρκετά συγκεκριμένα στο
    https://mygranma.wordpress.com/newswire/#comment-7360
    Το ποιο θα είναι κάθε φορά το περιεχόμενο της «λαϊκής εξουσίας» εξαρτάται από το συσχετισμό δυνάμεων στο εσωτερικό του μετώπου. Για να δώσω ένα παράδειγμα από την ανάποδη, σε ένα παλιό μου ποστ για τη Βενεζουέλα
    http://a8liothtes.wordpress.com/2009/09/22/venezuela/
    κάπου στα σχόλια είχα γράψει πως μπορούμε τη κατάσταση εκεί να τη σκεφτούμε (φέρνοντάς την στο παράδειγμα της Ελλάδας) σαν ένα λαϊκό μέτωπο, στο οποίο το ΚΚΕ είναι μειοψηφική δύναμη. Σε μια τέτοια κατάσταση μπορεί κάλιστα να καταλήξει και το μέτωπο που προτείνουμε αυτή τη στιγμή στον ελληνικό λαό.
    Επομένως δεν τίθεται θέμα απλής «επικύρωσης». Στο μέτωπο θα γίνεται ζύμωση, θα γίνεται διαμάχη και αυτό θα εκφράζεται στις πολιτικές θέσεις και στοχεύσεις του.

    «3) Απολύτως συμφωνώ στο ότι τα μέτρα είναι μέτρα του καπιταλισμού, όχι του ΔΝΤ ή της ΕΕ. Μια μικρή διόρθωση: όχι του “ελληνικού” καπιταλισμού, αλλά του καπιταλισμού. Άλλωστε η εφαρμογή τους δεν θα περιοριστεί στην Ελλάδα.»

    Αφού η καπιταλιστική κρίση δε περιορίζεται στη χώρα μας μόνο, φυσικά μπορείς να πεις πως ο καπιταλισμός ευρύτερα τα έχει ανάγκη. Εξάλλου το έχουν πει πολλάκις πως αν χρεοκωπούσε αυτή τη στιγμή η καπιταλιστική Ελλάς, θα ξεκινούσε μια ευρωπαϊκή και ακόμα πιο μεγάλη χιονοστιβάδα βαθέματος της κρίσης.
    Ελπίζω όμως να μην θεωρείς πως δεν υπάρχουν αντιθέσεις ανάμεσα στιςς διάφορες καπιταλιστικές χώρες, ή ότι το επίπεδο που εφαρμόζονται τα μέτρα, το επίπεδο στο οποίο μπορεί να οργανωθεί η αντεπίθεση θα είναι πρώτα απ’ όλα το εθνικό.

    «4) Νομίζω ότι πολύ μεγάλο (πλειοψηφικό μάλλον;) τμήμα των ανθρώπων που εναντιώνονται στην επίθεση αυτή του καπιταλισμού δεν προσδοκούμε κατ’ ανάγκην μια άλλη εξουσία, αλλά ίσως μια “ανθρώπινη” μορφή του καπιταλισμού. Αυτό κυρίως στη βάση της αντιδιαστολής ανάμεσα στο μακροπρόθεσμο και το βραχυπρόθεσμο. [Αντιλαμβανόμαστε όμως την ανάγκη για συμμαχία με τους θιασώτες της «άλλης» εξουσίας, όχι μόνο ως κίνηση τακτικής]. Ερωτήματα:
    α) πιστεύεις ότι θα πρέπει να αποκλειστούμε από το μέτωπο; Αυτό καταλαβαίνω από το κείμενό σου, αλλά πιστεύω ότι είναι λάθος.
    β) πιστεύεις ότι θα άξιζε τον κόπο να ψάξουμε μια πρόταση που συνδυάζει το μακροπρόθεσμο με το βραχυπρόθεσμο, ή νομίζεις ότι κάτι τέτοιο αποκλείεται από τη θεωρία; Νομίζω ότι ένας τέτοιος συνδυασμός θα έσπρωχνε τα πράγματα πάρα πολύ μπροστά, αλλά μπορεί φυσικά να κάνω και λάθος.»

    Μα το Π.Α.ΜΕ. Γιώργο σαν μορφή οργάνωσης ακριβώς αυτό το ζήτημα μπορεί να λύσει! Γι αυτό και το προτάσσουμε.
    Γιατί σε αυτό μπορούν να βρεθούνε αυτή τη στιγμή
    (α) ΚΑΙ οι εργαζόμενοι εκείνοι που απλά (κοίτα να δεις που λέω για αυτό το πράγμα «απλά»! 🙂 ) θέλουν αυτή τη στιγμή έναν ταξικό πόλο στο εργατικό κίνημα, θέλουν να αντισταθούν αποτελεσματικά στην αφαίρεση δικαιωμάτων, θέλουν να διεκδικήσουν και ακόμη περισσότερα που να ανταποκρίνονται στο σήμερα.
    (β) ΚΑΙ οι εργαζόμενοι εκείνοι που έχουν πάρει απόφαση πως για να ζήσουν και να εργάζονται ανθρώπινα δε φτάνει η πάλη για περισσότερο «κοινωνικό κράτος», αλλά χρειάζεται η πάλη για την ανατροπή της υπάρχουσας ταξικής εξουσίας.
    Χρειάζεται σήμερα ένας ΕΝΙΑΙΟΣ φορέας, ειδικά στο εργατικό κίνημα, που θα συναντιούνται και θα ζυμώνονται αυτά τα δύο. Και αυτό ήδη υπάρχει με το ΠΑΜΕ, αφού
    ΚΑΙ δεν περιορίζεται μόνο στον σημερινό εργατικό συνδικαλισμό,
    ΚΑΙ δεν αποσπάται από αυτόν.

    Ενώ π.χ. η «πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων», ακόμα και αν δεχθούμε πως ξεκαθαρίζει όλα τα εσωτερικά της ζητήματα, τη στάση της απέναντι σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κ.ά., πάλι θα είναι, στη καλύτερη περίπτωση, ένας ταξικός συνδικαλιστικός πόλος. Και οι καιροί απαιτούν κάτι παραπάνω.
    (το παραπάνω είναι παραδοχή, ξαναλέω)

    Τώρα τί εννοείς λέγοντας «θα άξιζε τον κόπο να ψάξουμε μια πρόταση που συνδυάζει το μακροπρόθεσμο με το βραχυπρόθεσμο», καλύτερα να το περιγράψεις πώς το εννοείς.

    «5) Επανέρχομαι συνεχώς στο ζήτημα των συμμαχιών και του ανοίγματος του μετώπου και σε άλλες οργανώσεις κλπ κλπ. Μιλάς αρκετά για το θέμα της “επικράτησης” των απόψεων του τάδε φορέα. Αν και θεωρώ ότι πρόκειται για σημαντικό – και καλοπροαίρετο – άνοιγμα από τη μεριά σου, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω: θα έπρεπει να περιμένουμε τη σύνθεση των απόψεών μας, γιατί στο κάτω – κάτω θα υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τις όποιες διαφορές μας σε αυτές. Τι δουλειά έχω να προσέλθω σε μια συνέλευση όταν οι απόψεις μου δεν έχουν a priori καμία πιθανότητα να βοηθήσουν στην συνδιαμόρφωση κοινής αντίληψης, παρά μόνο για να μετρήσω τα κουκιά μου; Αν θέλεις ξανασκέψου το, και το συζητάμε (καλοπροαίρετα πάντοτε).»

    Μέτωπο σημαίνει πως οι δυνάμεις που είναι σε αυτό, πέρα από τις διαφωνίες που έχουν, θέλουν να δράσουν μαζί. Όταν υπάρχει αυτό (και είναι ειλικρινές) φυσικά δεν υπάρχει μόνο αντιπαράθεση. Υπάρχει και σύνθεση απόψεων. Προσωπικά εκτιμώ πως τις περισσότερες στιγμές θα υπάρχει κυρίως σύνθεση. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να αποκλείσουμε το αντίθετο. Η σύνθεση επιτυγχάνεται, δε θεσμοθετείται (δες π.χ. το μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ που είπαν πως ΠΡΕΠΕΙ οι αποφάσεις να είναι ομόφωνες…)
    Θα υπάρξουν στιγμές που θα χρειαστεί να παρθούν καθοριστικές αποφάσεις, στις οποίες θα υπάρχουν και σημαντικά διαφοροποιημένες απόψεις. Και γι αυτό πρέπει από τώρα να συμφωνήσουμε πώς σε τέτοιες περιπτώσεις θα αποφασίζουμε καθόλα δημοκρατικά, αλλά επίσης καθόλα αποφασιστικά! Σαν μια λαϊκή συμμαχία που πραγματικά θέλει να σέβεται το όνομά της.

    «6) [σε συνέχεια του 5] Νομίζω ότι το πρόβλημα σε γενικές γραμμές προκαλείται από την πρόωρη εφαρμογή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού (ΔΣ): χάριν παραδείγματος, αν στο μεγάλο κόμμα Χ μεταξύ των απόψεων Α1, Α2 και Α3 επικρατήσει διά του ΔΣ η Α1, ενώ στο μικρότερο κόμμα Υ επικρατήσει η Α2, είναι λάθος να επικρατήσει τελικά η Α1 επειδή το σύνολο των μελών του Χ θα ψηφίσουν υπέρ της, ενώ το σύνολο των μελών του Υ εναντίον της (εφαρμογή του ΔΣ πριν τη φάση της λήψης της τελικής απόφασης). Νομίζω θα ήταν σωστότερο (και κυρίως, αυτομάτως θα σήμαινε ότι έχει νόημα η συμμετοχή καθενός από εμάς στις δομές) το εξής: τα μέλη του Χ και του Υ να προσέλθουν στην κοινή συνέλευση με την αρχική άποψή τους, και τότε να μετρηθεί η απήχηση των απόψεων.»

    Δε τίθεται θέμα δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στα πλαίσια του μετώπου.
    Το κάθε κόμμα που θα συμμετέχει όμως έχει τις δικές του διαδικασίες, που εσύ, εγώ ή οποιοσδήποτε μπορεί μεν να τις κριτικάρουμε, αλλά μόνο τα μέλη του μπορούν να τις αλλάξουν.
    Αλλά και προ μετώπου, έστω ότι έρχεσαι εσύ στο ΠΑΜΕ και συμμετέχεις σε μια συνεδρίαση μιας σωματειακής επιτροπής, μιας επιτροπής αγώνα κτλ.
    Εσένα πρέπει να σε απασχολεί η λειτουργία, η συνεδρίαση εκεί να είναι αληθινά δημοκρατική. Στα μέλη του ΚΚΕ που θα είναι εκεί μπορεί να κάνεις κριτική για την άποψη που εκφράζουν, αλλά δε νομίζω ότι έχει νόημα να τους τα χώνεις λ.χ. γιατί θα εκφράζουν μια κοινή/ίδια άποψη.
    Έτσι έχουν επιλέξει σαν άτομα να κάνουν, όπως κι εσύ μπορείς να επιλέξεις από κοινού μία με κάποιους άλλους. Άλλωστε, πού ξέρεις, πριν προσέρθουν στη συζήτηση, μπορεί στη συνεδρίαση που είχαν να λάβανε υπ’ όψη και τις δικές σου ή άλλες διαφωνίες προκειμένου να διαμορφώσουν την τελική κοινή τους άποψη.

    «7) Στα περί “ουσιαστικής” αντίληψης περί αστικής νομιμότητας έχω να πω ότι τα παραδείγματά σου είναι εξαιρετικά, όμως η αντίληψη ότι η αμφισβήτηση της αστυνομικής εξουσίας δεν είναι κομμάτι της ίδιας “παλέτας” είναι κάθε άλλο παρά αυταπόδεικτη. Χρειάζεται να εξηγήσω γιατί; Πώς θα αμφισβητήσεις εμπράκτως την απόφαση δικαστηρίου περί παράνομης απεργίας αν δεν αμφισβητήσεις εμπράκτως την εξουσία της αστυνομικής δύναμης που θα την επιβάλλει; [κλπ κλπ]»

    Νομίζω η ιστορία του επαναστατικού κινήματος βοηθάει πάρα πολύ σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Αν ρίξεις μια ματιά σε περιόδους ορίμανσης και εξαιρετικής ανόδου του επαναστατικού κινήματος (αλλά και του εργατικού), θα δεις ότι πρέπει πάντα να είσαι έτοιμος και καθόλα αποφασισμένος να αποκρούσεις επιθέσεις από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους (όχι μόνο αστυνομία αλλά και στρατό, μυστικές υπηρεσίες κ.ά.), ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΝ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΟΥ.

    Από εκεί και πέρα, μιλώντας για το σημερινό κίνημα ο καθένας μπορεί να κρίνει αν ο τρόπος που συμπεριφέρεται κάθε οργανωμένη δύναμη εντάσσεται στο παραπάνω ή όχι…

  43. a8lios Μαΐου 18, 2010 στις 10:45 πμ #

    Synexizw me skepseis:

    8)
    Το τελευταίο διάστημα παρατητείται μια αρκετά έντονη επαναπροσέγγιση (σε κινηματικό επίπεδο τουλάχιστον) του ΚΚΕ από πρώην μέλη του ΚΚΕ ή/και της ΚΝΕ. Είδα κι εγώ στις 5/5 άτομο που δε περίμενα να ξαναδώ σε συγκέντρωση που θα βρίσκονταν και το κόμμα, παρόμοια περιστατικά μου έχουν πει και άλλοι σ/φοι, σε ένα βαθμό το βλέπουμε να εκφράζεται και στο ίντερνετ…
    Είναι και λογικό ως ένα σημείο.
    Κάτι η συνεχής επίθεση στο κόμμα,
    κάτι η διαπίστωση πως το Π.Α.ΜΕ. μέχρι στιγμής αναδεικνύεται σε κύριο εκφραστή της αντιδρασης ενάντια στη πολιτική της κυβέρνησης,
    κάτι ότι η ΚΝΕ και το κόμμα είναι λίγο και σαν την ΙΟΝ αμυγδάλου, πρώτη αγάπη και παντοτινή…

    Το θέμα είναι πώς ανταποκρίνεσαι σε αυτό.
    Γιατί αυτούς τους ανθρώπους τους ξέρουμε, αρκετά καλά στις περισσότερες περιπτώσεις. Χρειάζεται θαρρετά, χωρίς να ξεχνάμε το παρελθόν του καθενός (όπως και αυτοί δε ξεχνάνε), να βρεθούμε μαζί τους, να κουβεντιάσουμε πολιτικά μαζί τους για το σήμερα, για το αν και πώς θα ήθελαν/μπορούσαν να βρεθούν σήμερα ξανά πιο μόνιμα στο πλευρό μας.
    Επίσης, με όσους θα ήθελαν κάτι τέτοιο και εκτιμούμε κι εμείς πως το εννοούν ειλικρινά, θα είναι τραγικό να φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων και να τους «ξεχάσουμε» στη πορεία…

    Φυσικά χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις να είναι κανείς προσεκτικός, αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται να σκεφτούμε και τη συγκυρία και κυρίως να αντιμετωπίζεται το θέμα πολιτικά και όχι προσωπικά.

  44. λαθραναγνώστης Μαΐου 18, 2010 στις 11:29 πμ #

    «…….σαν την ΙΟΝ αμυγδάλου, πρώτη αγάπη και παντοτινή…»
    Α ρε Άθλιε άνθρωπε, με μια φρασούλα…τα είπες όλα.
    Ειδικά όταν «χειμωνιάζει», χωρίς μια κνε…εε συγνώμη, μια ΙΟΝ την ημέρα, δεν γίνεται.

  45. Y Μαΐου 18, 2010 στις 12:30 μμ #

    @Αθλιε, το καλύτερο θα ήταν να βρείτε την κοινή ρίζα των λόγων που φύγαμε.

    Γιατί πολλοί από εμάς φύγαμε γιατί είχαμε βάλει ζητήματα. Τα οποία ποτέ δεν απαντήθηκαν.

    Κάποιους προτίμισαν να μας δουν να ανοίγουμε την εξώπορτα παρά να ασχοληθούν με αυτά που βάζαμε.

  46. a8lios Μαΐου 18, 2010 στις 2:31 μμ #

    @Y
    Είναι φοβερή υπεραπλούστευση να πεις ότι όλοι οι λόγοι έχουν κοινή ρίζα.
    Δεν είναι έτσι.
    Εγώ πάντως έχω δει συζητιούνται τέτοια θέματα και να βγαίνουν συμπεράσματα.
    Τη περίπτωσή σου ούτε τη ξέρω ούτε νόμίζω έχει νόημα να την συζητήσουμε εδώ, και γενικότερα δεν σκοπεύω να μπω σε μια αναλυτική τέτοια συζήτηση αυτή τη στιγμή.

  47. Y Μαΐου 19, 2010 στις 1:38 πμ #

    Ντάξει έχεις δίκιο. Δε μπορεί να έχουν όλα κοινή ρίζα.

    Αλλά έχει γίνει παροιμιώδες τα ερωτήματα που δεν απατιούνται. Ίσως οι περισσότερες περιπτώσεις να μην έχουν να κάνουν μ’αυτό. Πολλές όμως έχουν κι αυτό είναι κρίμα.

    Και για μένα το μεγάλο λάθος βρίσκεται στον πρακτικισμό. Καλός είναι κάποιος μόνο όταν τρέχει. Ο προβληματισμός δεν εκτιμάται. Ακόμα κι αν κάποιος τρέχει αλλά έχει και προβληματισμό θα προτιμηθει αυτός που απλά τρέχει.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Ας μιλήσουμε για τις δημοτικές… « Γκράνμα - Νοέμβριος 6, 2010

    […] στο μυαλό μου αρκετούς μήνες. Νομίζω από το Μάη που έγραφα για μια συζήτηση στο σπίτι της πρ.Μπρέζνιεβας, όπου […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: