Το κόμπλεξ του Συνασπισμού με την ΕΕ

15 Απρ.

Στις 7 Απρίλη παρακολούθησα συζήτηση που οργανώθηκε από το Ίδρυμα Μελετών του Ευρωπαϊκού Κόμματος Αριστεράς Transform! με θέμα την περίπτωση της Ελλάδας, την απάντηση της ΕΕ και τις εναλλακτικές σε αυτή λύσεις.

Ομιλητές ήταν:

  • Ο ‘αριστερός για Σοσιαλδημοκράτης’ ευρωβουλευτής και και καθηγητής οικονομίας στη Σορβόνη Γάλλος βιετναμικής καταγωγής Liem Hoang Ngoc.
  • Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Χουντής
  • Ο Klaus Draeger σύμβουλος της Die Linke στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
  • Ο Χάρης Γκολέμης, διευθυντής του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς (ελληνικό τμήματ του Transform!)
  • H Γαλλίδα Elisabeth Gauthier συντονίστρια του δικτύου Transform!

Οι τοποθετήσεις των ομιλητών κινήθηκαν γύρω από το… λάθος δρόμο που έχει πάρει η ΕΕ και τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να έχουμε μια ‘πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών’.

Η μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Συμφώνου Σταθερότητας έτσι ώστε να μην εξυπηρετούν μόνο τη σταθερότητα αλλά και την ανάπτυξη και την απασχόληση είχαν την τιμητική τους.

Ο Γάλλος θεωρείται ‘αριστερός για σοσιαλδημοκράτης’ γιατί σε αντίθεση με πολλούς συντρόφους του στην Ευρωβουλή προτείνει αυστηρό περιορισμό των τοξικών χρηματιστικών προϊόντων.

Είπε ότι σήμερα ζούμε ‘το τέλος της Ευρώπης όπως τη συνέλαβε ο Ντελόρ’ (ο τύπος που με τη προβιά του ‘Σοσιαλιστή’ έπεισε τους Ευρωπαίους να συνεναίσουν στην κοινή αγορά που επίμονα ζητούσαν οι πολυεθνικές). Ο δρόμος της σωτηρίας για τον Hoang Ngoc βρίσκεται στην ομοσπονδιοποίηση. Η ΕΕ πρέπει να έχει τα όργανα πολιτικής ενός ομόσπονδου κράτους. Ο προϋπολογισμός της ΕΕ πρέπει να χρησιμοποείται για την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών.

Έκλεισε με την ευχή αν η ‘Αριστερά’ κερδίσει τις επόμενες εκλογές στη Γαλλία ο νέος Πρόεδρος να μη γίνει ο… Παπανδρέου της Γαλλίας.

Ο Νίκος Χουντής είπε ότι το νεοφιλελυθερο μοντέλο που εφαρμόζεται σήμερα θεσμποποιήθηκε ‘με τις συνθήκες από το Μάαστριχτ και μετά’. Με τις ίδιες συνθήκες θεμελιώθηκε και το ‘δημοκρατικό έλλειμα’ της ΕΕ. Το Σύμφωνο Σταθερότητας ήταν μια αποτυχία. Στην ΟΝΕ υπήρχαν κενά αφού δε προβλεπόταν μηχανισμός έκτακτου δανεισμού.

Ο Klaus Draeger αναφέρθηκε στην ανάγκη έκδοσης κοινοτικών ομολόγων και στη δημιουργία ενός ‘Εξωτερικού Συμφώνου Σταθερότητας’ στα πρότυπα κάποιων ιδεών του Keynes. Ένα τέτοιο Σύμφωνο θα υποχρέωνε χώρες όπως η Γερμανία να μειώσουν και τα πλεονάσματα (που δημιουργούν τα ελλείματα σε άλλες χώρες). Περιέγραψε πάντως γλαφυρότατα πώς το γερμανικό κεφάλαιο επωφελείται τρομερά από την υπάρχουσα δομή σε βάρος των Γερμανών αλλά και όλων των εργαζομένων στην Ευρώπη.

Ο Χάρης Γκολέμης περιέγραψε με μελανά χρώματα τη σημερινή κατάσταση ακραίας εκμετάλλευσης στην ΕΕ και το δρόμο της βαρβαρότητας που ανοίγεται μπροστά μας. Τόνισε την ανάγκη να παλέψει η αριστερά για την ιδεολογική κυριαρχία στην Ευρώπη. Το δρόμο γι’αυτή τον είδε σε συγκεκριμένες μεταρρυθμιστικές προτάσεις στα πλαίσια της ΕΕ. Ανέφερε προς το τέλος ότι σε ύστατη περίπτωση κι αν η Ευρωπαϊκή Αριστερά αποτύχει να επιβάλει αλλαγές θα πρέπει να εξεταστεί και ‘η προοδευτική έξοδος από την ΕΕ’.

Δε θυμάμαι ποιος ήταν – νομίζω ο Σοσιαλιστής – που είχε αναφέρει νωρίτερα ότι ίσως οι χώρες (κυρίως) του νότου, τα γνωστά P(Ι)IGS (Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία ή/και Ιρλανδία) ίσως υποχρεωθούν να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό κοινό νόμισμα μεταξύ τους.

Η ερώτηση που έκανα μετά από αυτές τις εισηγήσεις ήταν η εξής:

Η ιδέα κατά την οποία αρχίζουμε την οικονομική ενοποίηση μιας περιοχής με Νομισματική Ένωση είναι κατεξοχήν μονεταριστική και νεοφιλελεύθερη. Παρόλαυτά πολλά κόμματα του ΚΕΑ όπως ο Συνασπισμός [όχι όλα όμως] συνέναισαν. Κριτίκαραν τη δομή της αλλά δε την καταψήφισαν, δε κάλεσαν το λαό να την καταψηφίσει.

Η ΟΝΕ όμως μας οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην τωρινή κατάσταση.

Σήμερα, για να εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις σε επίπεδο ΕΕ που προτείνουν θα πρέπει να έχουμε μια αλλαγή συσχετισμών που να καλύπτει 27 χώρες ή έστω τις 16 της ΟΝΕ. Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτό είναι πιο ρεαλιστικό από το όταν σε μια χώρα υπάρχουν θετικοί συσχετισμοί αυτή να βγαίνει έξω, να σταματάει να πληρώνει και να καλεί και τις άλλες να κάνουν το ίδιο και μαζί να ακολουθήσουν μια άλλη πολιτική.

‘Σε ποια χώρα θα μπορούσε να γίνει αυτό?’ με διέκοψε ο Χ. Γκολέμης. Στην Ελλάδα είπα. Ή στη Πορτογαλία, σε κάποια από τις χώρες που υποφέρουν περισσότερο από τις συνέπειες της τωρινής δομής.

Ανέλαβε πρώτος να μου απαντήσει αρκετά ξαναμένος:

‘Δε πρέπει να παντρεύουμε το βολονταρισμό με την πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποία είμαστε.

Δε θα έβαζα σήμερα κανέναν από τους δύο στόχους: την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη.

Δε προχώραμε σήμερα ως Αριστερά. Δεχόμαστε επίθεση.

Όσοι κάνουν ριζοσπαστικές προτάσεις σκάβουν το λάκο τους.

Το να φύγει η Ελλάδα από την Ευρώπη είναι η επιλογή των κυρίαρχων δυνάμεων. Είναι η επίλογη του Φιλελυθερου Γερμανού υπουργού οικονομικών Schauble.

Αν οι αριστερές δυνάμεις ήταν ισχυρές στην Ελλάδα αυτό θα γινόταν αισθητό έξω στον αέρα όπως στο Μάη του 1968.

Αν η ελληνική κυβέρνηση δε μπορεί να δανειστεί στους επόμενους μήνες δε θα υπάρχει δυνατότητα να πληρωθούν οι συντάξεις.

Δε λέει ότι δε πρέπει να κρατηθεί ως τελευταίο όπλο η στάση πληρωμών αλλά :

  • To ΔΝΤ δε δίνει χρήματα στην Ισλανδία αφού δε πληρώνουν [?] τους Άγγλους και Ολλανδούς επενδυτές
  • Επισκέφτηκε τη Κούβα μετά τη κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Επειδή δε μπορούσαν να δανειστούν αναγκάστηκαν να ρίξουν το βιοτικό επίπεδο κατά 20 με 30%.’

Μα αυτό στην Ελλάδα το κάνουμε ούτως ή άλλως τώρα, τον διέκοψα. ‘Θα είναι πάρα πολύ χειρότερα’ αντέτεινε αυστηρά.

[ένας Κουβανός την επόμενη μέρα μου έλεγε ότι μάλλον 200% είχε πέσει τότε το βιοτικό επίπεδο και οι γονείς του δε τρώγαν για να φάει αυτός. Άμα μου το είχε πει έτσι ο Γκολέμης δε θα είχα μιλήσει]

Συνέχισε: ‘ Δε θα πρέπει σε καμία περίπτωση να βγούμε από το Ευρώ με τη θέλησή μας. Δε πρέπει να το αποκλείουμε ως τελευταία λύση αλλά σε καμία περίπτωση δε πρέπει να κάνουμε το χατίρι του Schauble και των πλουσίων.

Δε πρέπει να λέμε ότι μπορούμε να κάνουμε σοσιαλισμό σε μία μόνο χώρα’

Με το κλείσιμο αυτό το ακροατήριο ξέσπασε σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα αφού ο σταλινικός εισβολέας είχε συντριβεί. Έτσι μου ‘ρθε να σηκωθώ να κάνω υπόκλιση ☺

Δεν είχα αναφέρει τίποτα για σοσιαλισμό και είχα μάλιστα μιλήσει όπως και ο Σοσιαλδημοκράτης φίλος τους (νομίζω) για το τι πρέπει να κάνουν πολλές χώρες μαζί. Ψιλά γράμματα όμως. Οι παλιές κλασσικές απαντήσεις πάνε στον παράδεισο

. Μετά μίλησε ο Draeger. Είπε ότι άμα η κατάσταση φτάσει στα άκρα τότε κάποιες χώρες δικαούνται να πουν fuck off (έτσι ακριβώς το είπε) και να κάνουν ότι έκανε όχι μόνο ο Λένιν το 1917, αλλά και ο Νέστορ Κίρχνερ στην Αργεντινή το 2001.

Ο Ν. Χουντής είπε τα εξής:

‘Είναι δύσκολες οι ερωτήσεις για το που βρίσκεται η Ευρώπη. Η τοποθέτηση απέναντι στην ΕΕ ήταν κάτι που πάντα δίχαζε την αριστερά.

Γι’αυτό θα ξεκινήσω από τις εύκολες ερωτήσεις:

1) Πώς πολεμάμε τους κερδοσκόπους? Η ΕΚΤ να δώσει δάνεια στις κυβερνήσεις και να βγάλει τους Οίκους Αξιολόγησης και τα Hedge Funds έξω από τα κριτήρια πιστότητας

2) Τι πρέπει να γίνει με την ΕΚΤ? Να αλλάξει το καταστατικό της για συμπεριλάβει ανάπτυξη κι απασχόληση, να ελέχγεται από την Ευρωβουλή, να λειτουργεί μηχανισμό έκτακτης ανάγκης

3) Φόρος Tobin – φορόλογηση βραχυπρόθεσμων κεροσκοπικών κινήσεων. Σε σχέση με τις δύσκολες ερωτήσεις θα κάνω ένα γενικό σχόλιο.

Τα τρία παραπάνω μέτρα θα διευκολύνουν την κατάσταση αλλά δε θα απαντήσουν στο κεντρικό ερώτημα: Ποια είναι η ΕΕ και πώς θα γίνει η Ευρώπη της Αλληλεγγύης και της Συνοχής?

Η ΕΕ είναι μια ιστορική πρωτοτυπία άρα δε μπορούμε να αντιγράψουμε από το παρελθόν.

Από τη στιγμή που ιδρυτικά απορρίφθηκε η Ομοσπονδία, τα βήματα της ΕΕ σημάδεψε ο νεοφιλελευθερισμός.

Ξεκίνησαν από το νόμισμα. Κοινό νόμισμα ούτε καν κοινή οικονομική πολιτική. Η θεωρία έλεγε ότι το νόμισμα θα φέρει οικονομική, κοινωνική και πολιτική ενοποίηση. Η ιστορία απάντησε ότι αυτό δε γίνεται.

Σήμερα χρειάζεται πολιτική βούληση και κατάλληλος συσχετισμός για να αλλάξουμε πορεία. Κι εδώ διχάζεται η αριστερά. Στο πώς αναλύουμε το κάθε βήμα.

Ο τρόπος που δομήθηκε η ΟΝΕ και η ΕΕ ήταν λάθος. Το νόμισμα είναι βασικό χαρακτηριστικό της Ένωσης. Άρα η Αριστερά πρέπει να καταθέσει συνολική απάντηση για την ΕΕ και να την παλέψει παρά τον αρνητικό συσχετισμό.

Για να επιστρέψουμε όμως στο ποια είναι η κατάσταση τώρα, το speads έφτασαν σε ιστορικό max χθες στην Ελλάδα, μόνο και μόνο επειδή ένα ειδησεογραφικό πρακτορείο μετέδωσε ότι ανώνυμη κυβερνητική πηγή είπε ότι η Ελλάδα δε θέλει το ΔΝΤ.

Αυτό δείχνει ότι οι αγορές προτιμούν το ΔΝΤ από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό.

Το ευρώ και η ΟΝΕ έχουν τεθεί αυτή τη στιγμή υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ με απόφαση του ίδιου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Προωθείται συνολική υποτίμηση. Ιδού τη επιβάλει η σημερινή πολιτική ένα πελώριο social dumping ως τη μόνη λύση΄.

Κάποιες σκέψεις τώρα μέ βάση αυτά που ειπώθηκαν. Οι επίγονοι του Ευρωκομμουνισμού (ΣΥΝ, ΚΚ Γαλλίας, επίγονοι ΚΚ Ιταλίας) έχουν ψυχολογικό ζήτημα με την ΕΕ. Είναι βασιλικότεροι του βασιλέως όσο αφορά την υπεράσπιση της ως πολιτικού εγχειρήματος.

Είναι πολύ πιο φιλο-ΕΕ από αριστερές δυνάμεις σε Σκανδιναβία, Ολλανδία ακόμα και Αγγλία και μάλιστα δυνάνεις που έχουν πολύ μικρότερη σχέση με το μαρξισμό.

Πληρώνουν μια παλιά αυταπάτη που έλεγε ότι διαχωρίζοντας τη θέση τους από την ΕΣΣΔ και εγκαταλείποντας την υπεράσπιση του υπαρκτού σοσιαλισμού μπορούν να βρούν καταφύγιο σε μια ‘πανευρωπαϊκή δημοκρατία’ όπου θα μπορούσαν σιγά – σιγά να ισχυροποιηθούν πολιτικά.

Είχαν μάλλον παραβολευτεί με τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος μετά από αιματηρές απεργίες και φτάνοντας να σηκώσει και όπλα στα τέλη του Β’ Π.Π. και ούτε που φαντάζονταν πώς μπορούν να γινουν τα πράγματα. Δε το πίστευαν ότι θα μπορούσαμε να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα.

Σήμερα βλέπουν ξεκάθαρα τι δυνάμεις έχει απελευθερώσει αυτή η αφέλεια τους. Η αντιδραστική αστική τάξη τα ζητά όλα και θέλει να τραβήξει την ανθρωπότητα στον τάφο μαζί της. Οι φασίστες είναι ήδη στους δρόμους.

Και πάλι αρνιούνται να ξεκολήσουν από το λάθος τους. Κάποιοι από αυτούς περιγράφουν ίσως καλύτερα από σκληροπυρηνικούς κομμουνιστές το πώς λειτουργεί ο μηχανισμός της εκμετάλλευσης μέσα στην ΕΕ και πώς τελικά όλος ο σκοπός ύπαρξης της είναι αυτό.

Μηδέν εις το ποιλίκο όμως.

Προτάσεις και μανιφέστα για το πώς το τέρας θα γίνει αρνάκι.

Βασικό επιχείρημα ότι τώρα είναι πια αργά και αναπαραγωγή σε δεύτερη φωνή του αστικού ρεφρέν ότι όποιος βγήκε απ’το μαντρί κάηκε. Νανουρίζονται με αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει ένα κίνημα που να αγκαλιάσει από την Αγγλία μέχρι την Πολωνία και να αλλάξει τον άνεμο. Σε τι βάση άραγε όταν οι κοινωνικές δομές είναι τόσο διαφορετικές?

Δε ξέρω πάντως αν διαπιστώνεται κι εσείς σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις τοποθετήσεις του Χ. Γκολέμη και του Ν. Χουντή. Ο δεύτερος δε πήρε θέση στην ουσία για το μεγάλο δίλλημα της αριστεράς σχετικά με την ΕΕ. Αρκέστηκε να επαναλάβει μηχανικά σχεδόν την πρόταση του κόμματος του.

Αν τύχει και ρίξει καμιά ματιά κατά δω κανένας συνδικαλιστής ή αγωνιστής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ ας μας πει πώς τα βλέπει όλα αυτά και κατά πόσο συμφωνεί και με τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων του.

Εγώ πάντως αισθάνομαι ότι υπάρχει πολύς χώρος για ζύμωση.

Ας πάνε οι ευρω-λάγνοι με τους Πράσινους να προσεγγίσουν το ΠΑΣΟΚ για να κάνουν την ΕΚΤ φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Οι υπόλοιποι ας το χωνέψουν επιτέλους ότι αλλαγή μέσα από τις δομες της ΕΕ δε μπορεί να έρθει και το προοδευτικό σχίσιμο της είναι η μόνη λύση.

Και ας επιδιώξουν τις ανάλογες συμμαχίες σε νέα όμως βάση.

[άλλο θέμα ότι τα σημεία που έβαλε ο Χουντής ελπίζω ότι θα υπερψηφίζονταν κι από τους Ευρωβουλευτές του ΚΚΕ σε περίπτωση ψηφοφορίας]

Αύριο ο ανταποκριτής του Γκράνμα στις Βρουξέλλα πάει να δει Τούσα με Κόμμα Εργασία Βελγίου. Stay tunded. Same bat-time (λέμε τώρα), same bat-channel

Advertisements

36 Σχόλια to “Το κόμπλεξ του Συνασπισμού με την ΕΕ”

  1. xamogelo Απρίλιος 15, 2010 στις 10:57 πμ #

    Χέστους αυτούς… δεν το κόβω να αλλάζουν… εξάλλου οι βουλευτές, ευρωβουλευτές κτλ. δεν νομίζω ότι αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος… Ο απλός κόσμος είναι το θέμα.

  2. visk Απρίλιος 15, 2010 στις 11:00 πμ #

    Μ’ άρεσε η ετικέτα σου: «Δεν έχει λόμπι αυτή τη φορά αφου δε γουστάρετε»

    Αλλά ρε φίλε το επόμενο ποστ που θα κάνεις για τα λόμπι φρόντισε τουλάχιστον να το ‘χεις μεταφράσει στα ελληνικά.

    Τώρα για τις θέσεις του ΣΥΝ τις συμπυκνώνει πολύ ωραία και ο Herr K.

  3. compasso Απρίλιος 15, 2010 στις 11:12 πμ #

    όχι ρε! γουστάρουμε λόμπυ!!!! (πάντα ήθελα να γίνω λομπίστας! 🙂 ) Απλά στα λόμπυ δεν έχουμε και τι να σχολιάσουμε. Ενώ στο ΣΥΡΙΖΑ, ουυυυυυυ, με τα φτυάρι ατο θάψιμο. 🙂
    Πέρα από τη πλάκα. Τα έχωνες στο Μέλιτον για τη φράση να ξεχωρίσει η ήρ ααπό το στάρι ( και σε μένα που την είχα χρησιμοποιήσει πιο πριν) αλλά μήπως στους Συριζαίους ταιριάζει γάντι? Ή είναι αφελείς ή υπάρχει δόλος. Όπως και να έχει είναι επικίνδυνοι.

  4. Y Απρίλιος 15, 2010 στις 11:35 πμ #

    Ρε φίλε εσύ ποιος είσαι τώρα ο Κομπάσο η ο Αντώνης? (στο ‘είπατε’ μου δείχνει Αντώνης)

    Τι παίζει με την πάρτη σας? Τα φτιάξατε? Ενωθήκατε εις σάρκαν μίαν? Κι αν είσαι ο Αντώνης γιατί δεν είσαι στη δουλειά? Συμμετέχεις στις δραστηριότητες των αντιεξουσιαστών για την κρίση κουφάλοβα?

    Πέρα από την πλάκα νομίζω ότι στο συν-συρ υπάρχει σιτάρι που πρέπει να απεγκλωβιστεί. Αλλά γι’αυτό χρειάζεται πραγματική μετωπική πολιτική.

  5. Αντώνης Απρίλιος 15, 2010 στις 12:56 μμ #

    Ο compasso είναι και εγώ είμαι στη δουλειά. Γαμώ.

  6. compassocap Απρίλιος 15, 2010 στις 12:57 μμ #

    είχα μεταφέρει ένα σχόλιο του Αντώνη στο ποστ για τη στάση πληρωμών και έμεινε το όνομα

  7. pavlosk Απρίλιος 15, 2010 στις 3:27 μμ #

    Αδιόρθωτοι και πάλι αδιόρθωτοι…

    Αυτή η ευρωλαγνεία είναι αφετηρία για τις πιο κραγμένες και ξεφτιλισμένες τοποθετήσεις του ΣΥΝ.

    Τόσα χρόνια μετά την τραγική επιδείνωση(πλέον) του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων είναι παράνοια να «ψάχνεις» μια δήθεν πανευρωπαϊκή διαφοροποίηση αυτού του καπιταλιστικού τέρατος που λεγεται ΕΕ.

    Πάντως για να λεμε και μερικά + για κάποια στελέχη του ΣΥΝ, υπάρχουν και κατατεθημένες απόψεις/κείμενα(βλ.Λαφαζάνης, κτλ) που έστω και αργοπορημένα δεν δέχονται την φιλο-ευρωπαϊκη γραμμή. Είναι αυτό που λέει ο Υ ότι πρέπει να απεγκλωβιστεί κόσμος από αυτή την λογική.

    Πάντως παραμένει κορυφαίο ζήτημα εκτός από την έξοδο από την ΕΕ, να περιγραφεί το πως μπορεί να ορθοποδήσει μια χώρα χωρίς δανεισμό, κτλ. Γιατί προκύπτουν εύλογα ερωτήματα σε σχέση με την επόμενη μέρα μιας εξόδου από την ΕΕ που πρέπει να απαντούνται ρεαλιστικά για να πείθει το αίτημα και να μην είναι μόνο σύνθημα.

    Και έτσι για να το πούμε και λίγο στα ίσα: όταν στην Κούβα με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ έπεσε δραματικά το βιωτικό επίπεδο(εκτός από το πρόβλημα δανεισμου να θυμήσω ότι υπήρχε και εμπάργκο) υπήρξαν εκείνοι οι κοινωνικο-πολιτικοί μηχανισμοί που κράτησαν τη χώρα και την επανάσταση, βρίσκοντας εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής αγαθών, τροφίμων ή αλλάζοντας παραγωγικές δομές κτλ. Επίσης έγιναν και αρκετοί δύσκολοι(αλλά αναγκαίοι συμβιβασμοί). Στην Ελλάδα πόσο εύκολο ή εφικτό είναι να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς να έχει πειστεί η πλειοψηφία του κόσμου για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης και εν γνώση τους όλοι να βαδίσουν προς αυτή την κατεύθυνση;

    Νομίζω ότι θέλει πολυ μεγάλη δουλειά το παραπάνω ζήτημα και ένα σαφές πρόγραμμα και στόχοι για το πως οργανώνουμε την επόμενη μέρα σαν νεολαία και εργαζόμενοι…

  8. compassocap Απρίλιος 15, 2010 στις 3:31 μμ #

    κάθε χώρα είναι ιδιαιτερη. Οι συγκρίσεις είναι αστείες. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει 40-45 δις μισθολογικές υποχρεώσεις στο δημόσιο και κάπου στα 80-90 δις δανειακές υποχρεώσεις. Τι συγκρίνουμε τώρα… Αν θυμάμαι καλά τα στοιχεία (λογιστές έχουμε γίνει όλοι) οι δανειακές υποχρεώσεις του ελληνικού δημοσίου είναι γύρω στο 38% του ΑΕΠ. Τρομακτικό νούμερο.

  9. Y Απρίλιος 15, 2010 στις 3:51 μμ #

    @Pavlosk
    Το επίπεδο ανάπτυξης της Ελλάδας από την άλλη δεν έχει καμία σχέση με αυτό της Κούβας.

    Θέλει μια προσοχή εδώ για να μη μπαίνουμε άθελα μας στο παιχνίδι εκφοβισμού του λαού (‘Κούβα θα γίνουμε και δε χουμε οδοντόπαστα κλπ.’)

    Ούτε εμπόριο θα σταματήσουμε να κάνουμε, ούτε κανένα εμπάργκο μας περιμένει στη γωνία.

    Απλά θα προστατεύσουμε τους τομείς που θέλουμε να αναπτύξουμε για να έχει σοβαρή παραγωγική βάση η χώρα.

    Το βιοτικό επίπεδο του κόσμου μπορεί να βελτιωθει μέσα απο αυτά σχετικά άμεσα.

  10. ΓΚ Απρίλιος 15, 2010 στις 4:54 μμ #

    1. άργησες..ανταποκριτή στη Βρυξέλλα, το περίμενα πιο γρήγορα να το διαβάσω..
    2. ρίχνω τη ματιά (ως κάποιος άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ) αλλά δε πρόκειται ν’αλλάξω την όμορφη συζήτηση σας, μιας και καταφέρατε ήδη και αλλάξατε το περιεχόμενο όσων ακούσαμε.

  11. Y Απρίλιος 15, 2010 στις 5:18 μμ #

    OK ΓΚ. Μας έχει κατηγορήσει και σε άλλή ανταπόκριση περί ΣΥΡΙΖΑ (με άλλο ανταποκριτή) ότι κάνουμε misreporting αλλά ακόμα περιμένουμε να μας πεις που ακριβώς. Ελπίζουμε αυτή τη φορά να βρεις το χρόνο να μας εξηγήσεις.

    https://mygranma.wordpress.com/2009/04/27/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BF-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80/

  12. a8lios Απρίλιος 15, 2010 στις 5:22 μμ #

    @ΓΚ
    Κοίτα, γενικά έχεις ένα δίκιο ως προς το χαρακτήρα του μπλογκ και το πόσο «φιλόξενο» είναι προς όσους έχουν απόψεις με τις οποίες οι συνήθεις σχολιαστές διαφωνούν ριζικά.
    Στη κλίμακα από 1 ως 10 μάλλον θα έβαζα …-20.
    Η πλάκα είναι μάλιστα πως τώρα που μπήκα σκόπευα να απευθύνω σε ετούτο το σχόλιο μια «έκκληση» να αντιμετωπιστεί ψύχραιμα και με ευγένια ο όποιος σχολιαστής, φίλος του ΣΥΡΙΖΑ, προκύψει!
    Αλλά δε νομίζω πως έχεις δίκιο για τη μέχρι τώρα κουβέντα σε ετούτο το ποστ. Σιγά, κάτι χαριτωμενιές-πειράγματα από και προς τον Υ έγιναν και κάτι σχόλια για τη Κούβα.
    Οπότε νομίζω πως υπεκφεύγεις.

    Από εκεί και πέρα εγώ τουλάχιστον δεσμεύομαι να είμαι απόλυτα σεμνός και ταπεινός 😀 εάν έχεις εσύ ή άλλος ΣΥΡΙΖΑίος σκοπό να σχολιάσει…

  13. Y Απρίλιος 15, 2010 στις 5:27 μμ #

    @Αθλιε
    ‘το πόσο “φιλόξενο” είναι προς όσους έχουν απόψεις με τις οποίες οι συνήθεις σχολιαστές διαφωνούν ριζικά.
    Στη κλίμακα από 1 ως 10 μάλλον θα έβαζα …-20.’

    Σ’αυτό βάζεις και σένα μέσα?
    😀 😀 😀

  14. talibremal Απρίλιος 15, 2010 στις 5:59 μμ #

    Άλλος ένας αυτόπτης μάρτυρας της συνάντησης εδώ.
    Να πω πρώτα στον Υ πως ομολογουμένως έκανε πολύ ακριβείς μεταφορά των λεχθέντων. Θα βοήθησε και το γεγονός ότι υπήρχε μετάφραση.
    Τώρα, συμφωνώ ότι είναι για τα κόμματα του Ευρωκομμουνισμού το ίδιο πάντα φετίχ. Σε τελική ανάλυση η ΕΕ είναι και ‘λόγος υπάρξης’ αφού πάνω σ’αυτό έχτισαν την διαφοροποίησή τους.
    Ίσως το 93 οι καιροί, πράγματι, να ήταν πολύ πιο διαφορετικοί από σήμερα αλλά εντούτοις σε τίποτα δεν δικαιολογεί την στάση τους στο γέννημα αυτού του νεοφιλελεύθερου εκτρώματος.
    Λέω έκτρωμα, γιατί θα μπορούσε να ήταν κανονικό μωρό, εάν προέβλεπε τις βάσεις για μια πραγματική οικονομική αλληλεγγύη ανάμεσα στις ευρωπαικές χώρες και δεν ήταν απλά η παιδική χαρά των υπερεθνικών ελίτ. (βλ ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες)
    Επειδή ήμουν εκεί, ναι πράγματι, υπήρξε ολοφάνερη ρητορική διαφοροποίηση των δύο στελεχών του Σύριζα σε σημεία, το ‘έπιασε’ και μια φίλη μου η οποία δεν έχει ιδέα από εσωτερική ελληνική πολιτική σκηνή, πόσο μάλλον τα εσω-αριστερά πατροπαράδοτα ελληνικά βίτσια.
    Από την άλλη δεν είναι αποκλειστικά προσόν της ελληνική αριστεράς, αλλά χαρακτηρίζει όλο το ρεύμα αυτό, κατά την γνώμη μου ειλικρινά δημοκρατικό, που
    χώνεψε πολύ δύσκολα τον γραφειοκρατικό σοβιετικό σοσιαλιστικό ρεαλισμό (όχι το καλλιτεχνικό ρεύμα!) και πάντα γοητευόνταν από θεωρητικούς όπως ο Γκράμσι, (αλλά πολύ νερωμένο) Καστοριάδη κτλ. Μπορεί να πει κανείς ότι είναι ότι πιο ειλικρινό έχει απομείνει από το ευρύτερο σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα, καουτσκικής έμπνευσης.
    Βέβαια, επουδενί στην Εύρωπη τα κόμματα που αυτοδιαφημίζονται ως σοσιαλδημοκρατικά έχουν την παραμικρή σχέση πλέον με ότι κάποτε υπήρξε το ρεύμα.
    Πιο αριστερότροφα στους δήθεν ‘ορθόδοξους’ κομμουνιστές υπάρχει η κακή τάση να διαγράφουν ολοφανδώς ότι ιδέα και συνεργασία μπορεί να πεταχτεί από μεριάς οπορτουνιστών. Στην Ελλάδα βέβαια το πρόβλημα είναι ότι βγαίνουν στην φόρα και οι προσωπικές έχθρες, όσο να’ναι ένα κόμμα ήσαν.
    Θέλω δηλαδή να πω πως έαν στη τωρινή κατάσταση το Σύριζα δεν ξέρει που παν τα τέσσερα δεν είναι ευκαιρία για θρίαμβος και λοιδορία αλλά μια βαριά καμπάνα για στενότερο πρεσσάρισμα και προώθηση θέσεων πιο ακονισμένων στα μέλη τους και τους ίδιους. Αλλά με το γενεακό χάσμα στο ΚΚ λίγο δύσκολο

  15. λαθραναγνώστης Απρίλιος 15, 2010 στις 7:35 μμ #

    Η αλήθεια είναι ότι η αποχώρηση της Ελλάδας απο την Ε.Ε, θα διευκόλυνε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.
    Η Ελλάδα σαν στημένη πλέον λεμονόκουπα, όχι μόνο δεν τους χρησιμεύει σε τίποτα, αλλά αποτελεί και αφορμή δυσφήμησης της Ε.Ε, αναδεικνύοντας την αδυναμία της ή την αβουλία της να βοηθήσει τα μέλη της που έχουν ανάγκη. Στο πρόσωπο της Ελλάδας,έστω και ασυνείδητα ακόμα, οι ευρωπαίοι βλέπουν τη μοίρα τους. Αυτό είναι που τρομάζει τους υπαλλήλους των «πίσω γραφείων» και των «λεσχών»,που δεν είναι αιρετοί και που έχουν σαν αποστολή την διατήρηση του συστήματος.
    Οι ισορροπίες στην χειραγώγηση των λαών στην Ε.Ε είναι λεπτές και ευαίσθητες. Όλο το οικοδόμημα, βασίζεται στη ύπαρξη της ψευδαίσθησης περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Η περίπτωση της Ελλάδας τα χαλάει .
    Άλλο όμως οι λαοί της Ευρώπης και άλλο η Ε.Ε.
    Το τι είναι οι λαοί της Ευρώπης δεν χρειάζεται να το περιγράψω.
    Το ότι όμως η Ε.Ε είναι ένας μηχανισμός του ευρωπαϊκού κεφαλαίου για να εκμεταλλεύεται αποτελεσματικότερα τους λαούς, πρέπει σίγουρα να μπει στη βάση της συζήτησής ως αντικειμενική πραγματικότητα.
    Η Ε.Ε δεν μπορεί να αλλάξει. Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, έφτιαξε αυτή τη μηχανή που λέγεται Ε.Ε με τέτοιο τρόπο ώστε να δουλεύει γι αυτό και μόνο. Έχει ενσωματώσει μηχανισμούς αυτοπροστασίας που απορρίπτουν κάθε απόπειρα μετασχηματισμού, κάτι σαν ανοσοποιητικό σύστημα.
    Είναι και αυταπάτη και απάτη να πιστεύει κανείς ή (ακόμα χειρότερα) ένα πολιτικό κόμμα να προπαγανδίζει, ότι η Ε.Ε από μηχανισμός του κεφαλαίου μπορεί να μετασχηματισθεί σε ομοσπονδία των λαών της Ευρώπης με φιλολαϊκό χαρακτήρα.
    Η προπαγάνδιση τέτοιων θέσεων είναι τουλάχιστον πολιτικό έγκλημα εκ προμελέτης.
    (Άλλωστε ο ρεφορμισμός, πολιτικά εγκλήματα εκ προμελέτης πάντα κάνει και δεν διστάζει να συμμετάσχει και σε πραγματικά εγκλήματα.)
    Αν είσαι με το κεφάλαιο, την Ε.Ε ή την αποδέχεσαι έτσι όπως είναι και ενδεχομένως προσπαθείς για μερικές αλλαγές καλλωπιστικού χαρακτήρα ώστε η εξαπάτηση να είναι πιο αποτελεσματική.
    Αν είσαι με το λαό, παλεύεις για την διάλυσή της.

  16. Y Απρίλιος 15, 2010 στις 11:11 μμ #

    @Talibremal
    Νομίζω ότι μια ένωση των ευρωπαϊκών λαών θα ήταν κανονικό μωρό και θα εφάρμοζε πραγματική οικονομική αλληλεγγύη μόνο αν ήταν γέννημα σοσιαλιστικών επανάστασεων.

    Προς το παρόν η μεγαλύτερη οικονομική αλληλεγγύη που έχουμε γνωρίσει στα πλαίσια ενός κράτους – υπερεθνικής ένωσης ήταν η Σοβιετία, χωρίς κι εκεί να εκλείπουν φαινόμενα εκμετάλλευσης της περιφέρειας από το κέντρο.

    Η τωρινή ‘Ευρωπαϊκή Ένωση’ δεν είναι τίποτα άλλο από την αντεπίθεση της κεφαλαιοκρατίας στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης από το 1941 μέχρι το 1970. Ένα σχέδιο των αστών για την κατεδάφιση τόσο των κοινωνικών όσο και των δημοκρατικών κατακτήσεων (άδειασμα της λέξης ‘δημοκρατία’ από κάθε περιεχόμενο πέραν των εκλογών κάθε τέσσερα χρόνια).

    Από το 50 ως το 70 οι δομές της ΕΟΚ κλπ. ήταν σχέδιο ελάχιστης άμυνας απέναντι στην άνοδο του εργατικού κινήματος.

    @Λαθραναγνώστη
    Με μπερδεύεις λίγο. Δε θέλει το δυτικοευρωπαϊκό κεφάλαιο να διατηρήσει ως μισο-αποικία την Ελλάδα? Δεν επιθυμεί η ελληνική αστική τάξη τη στήριξη του προηγούμενου για να κρατά σε καταστολή την εργατική της τάξη?

    Άρα λοιπόν πώς θα τους διευκόλυνε?

    Δε καταλαβαίνω το εξής: αντιπαραβάλεις τη διάλυση της ΕΕ με την έξοδο από αυτή της Ελλάδας ή κάποιας άλλης χώρας?

    Δε πρέπει να γίνει πρώτα το πρώτο για να γίνει το δεύτερο?

    Ας θυμηθούμε όλοι μαζί αυτό το καταπληκτικό κείμενo:
    http://www.marxists.org/ellinika/archive/lenin/works/1915/08/23/use.htm

  17. Y Απρίλιος 16, 2010 στις 12:57 πμ #

    Από το παραπάνω κείμενο…

    @Talib
    ‘οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από τον καπιταλισμό, είναι είτε αδύνατες είτε αντιδραστικές’

    @Αθλιος, Αντώνης, Μπρέζνιεφ περί των μεταβατικών αιτημάτων μέσα στον καπιταλισμό:
    ‘Οι πολιτικές αλλαγές μιας αληθινά δημοκρατικής φύσης, και ειδικά οι πολιτικές επαναστάσεις, δεν μπορούν κάτω από καμία περίσταση είτε να κρύβουν είτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, το φέρνουν πάντα πιό κοντά, επεκτείνουν τη βάση του, και σύρουν νέα τμήματα των ασήμαντων αστών και των ημι-προλεταριακών μαζών στο σοσιαλιστικό αγώνα. Αφ’ ετέρου, οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής επανάστασης, η οποία δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ενιαία πράξη, αλλά ως περίοδος ταραχωδών πολιτικών και οικονομικών αναστατώσεων, του εντονότερου ταξικού αγώνα, του εμφυλίου πολέμου, των επαναστάσεων, και των αντεπαναστάσεων.’

  18. Αντώνης Απρίλιος 16, 2010 στις 9:52 πμ #

    ρε Υ το συγκεκριμένο έργο αναφέρεται στην δημοκρατική-αστική ανατροπή της μοναρχίας! Αν διαβάσεις και το «δύο τακτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση» θα βγάλεις αντίστοιχα συμπεράσματα. Για την τακτική όμως των μπολσεβίκων και την κριτική του Λενιν δες αυτό:
    http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1918/may/09.htm

  19. Y Απρίλιος 16, 2010 στις 11:00 πμ #

    ‘το συγκεκριμένο έργο αναφέρεται στην δημοκρατική-αστική ανατροπή της μοναρχίας’

    Ρε φίλε έχεις ένα απίστευτο ταλέντο να με τσαντίζεις και να μου χαλάς τη μέρα.

    Λέει: ‘δεν μπορούν κάτω από καμία περίσταση είτε να κρύβουν είτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ επανάστασης. Αντίθετα, το φέρνουν πάντα πιό κοντά’

    Λέει ότι οι πολιτικές άλλαγες αληθινά δημοκρατικής φύσης φέρνουν πιο κοντά τη ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ επανάσταση.

    Τυφλός είσαι γαμώτο?

  20. a8lios Απρίλιος 16, 2010 στις 11:04 πμ #

    2 παρατηρήσεις:

    1. Καλά τα λέει ο Λένιν.
    Καλοσύνη μου που του δίνω δίκιο θα μου πείτε 😀 …
    Αλλά αναφέρεται σε αιτήματα και στόχους πάλης, που αν εφαρμοστούν από την ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ εξουσία, αυτό θα συνιστά ΒΕΛΤΙΩΣΗ για τη ζωή η/και την πολιτική δράση της εργατικής τάξης.
    Όλοι μας όμως ξεκαθαρίσαμε (θέλω να πιστεύω) πως το αίτημα της «στάσης πληρωμών», εαν υλοποιηθεί από την ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ εξουσία, όχι μόνο δε θα συνιστά βελτίωση για τη ζωή της Ε.Τ., αλλά θα μας πάει σε ακόμα χειρότερες καταστάσεις.
    Επομένως η σύγκριση που κάνεις Υ δε νομίζω πως είναι σωστή.


    2.Υ, σταμάτα να γαμάς το ίδιο το ποστ σου ρε άνθρωπε!
    Τί πας και σκαλίζεις σε ετούτο το πόστ όσα χιλιογράψαμε (μεχρι σημείου να συχαθούμε όλοι) στο προηγούμενο?
    Αν θέλεις σβήστα από εδώ και μετέφερέ τα εκεί, αν και εγώ και εκεί δε πρόκειται να ξαναμπώ σ’ αυτό το τριπάκι.

  21. Αντώνης Απρίλιος 16, 2010 στις 11:26 πμ #

    Πάντως όσον αφορά την ανταπόκριση ωραία τα είπες. Στον τίτλο μόνο μια ένσταση:
    Δεν έχουν κομπλεξ με την Ε.Ε. . Απλά έχουν πάρει διαζύγιο με την επαναστατική θεωρία και υπολείπονται θεωρητικά άρα και πολιτικά.

  22. Y Απρίλιος 16, 2010 στις 11:33 πμ #

    Το αίτημα της στάσης η τωρινή εξουσία δε θα το εφαρμόσει όπως το έβαζε πχ. ο Καζάκης αλλά μάλλον όπως το έβαζε ο Ανδριανόπουλος.

    Ωστόσο το κίνημα πρέπει να το βάζει ως αίτημα και εάν έλθει η δεύτερη περίπτωση να συνεχίσει να ζητάει τη δικιά του εκδόχη και να προπαγανδίζει ότι μόνο αν ο λαός το φέρει στην εξουσία μπορεί αυτή να γίνει πραγματικότητα.

    Δεν έκανα σύγκριση με το συγκεκριμένο αίτημα της στάσης πληρωμών Έστω και αν σε προηγούμενο το χαρακτήρισα πολιτικό δε νομίζω ότι πέφτει κάτω από αυτό που εννοεί ο Λένιν εδώ δημοκρατικές πολιτικές αλλαγές.

    Η αντίληψη του Λένιν γι’αυτές όμως έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ανάλυση που μας έκανες στο σχόλιο 18 εδώ https://mygranma.wordpress.com/2010/04/14/deplironodeplirono/
    και στην οποία αμφισβητούσες την αναγκαιότητα ενδιάμεσων αιτημάτων.

    Αντώνη τι έγινε τα μαζεύουμε για τον Λένιν? Πες και συγνώμη τώρα και αναρωτήσου πόσο υποτάσσετε τη θεωρία στον καθημερινό πρακτικισμό και σε μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις.

  23. Αντώνης Απρίλιος 16, 2010 στις 12:16 μμ #

    Εγώ δεν αμφισβήτισα ποτέ την ανάγκη ύπαρξης ενδιάμεσων αιτημάτων. Άλλωστε η συνείδηση της εργατικής τάξης περνάει και από αυτά τα αιτήματα. Αυτά όμως χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: α) τα οικονομικά αιτήματα που στόχο έχουν την καλλιτέρευση της θέσης της ε.τ. μέσα στον καπιταλισμό, της από καλλίτερη θέση, διαπραγμάτευσης της τιμής της εργατικής δύναμης και β) τα πολιτικά αιτήματα που έχουν να κάνουν άλλωτε με ζητήματα ιδεολογικά, άλλωτε με ζητήματα που αφορούν τα δημοκρατικά δικαιώματα, άλλωτε ζητήματα που έχουν να κάνουν και με ιδεολογικά αλλά και οικονομικά θέματα όπως τα ζητήματα παιδείας. Υπάρχουν και τα αμιγώς πολιτικά αιτήματα που στοχεύουν στη ρίξη με την εξουσία που εφαρμόζει το πρόγραμμα της αστικής τάξης. Εγώ λοιπόν δε διαφώνησα ούτε με το αίτημα της στάσης πληρωμών. Απλά είπα ότι δεν μπορεί να αποτελέσει το αίτημα-κορωνίδα. Και εξηγούμαι:
    Η στάση πληρωμών και γενικά η συμπεριφορά ενός κράτους σε σχέση με το διεθνές χρημ/πιστωτικό σύστημα αφορά ζητήματα διακρατικών σχέσεων. Από όποια πλευρά και αν το δεις. Και η πλευρά Ανδριανόπουλου και η πλευρά Καζάκη για παράδειγμα αυτό θίγουν.
    Συμφωνήσαμε επίσης (όλοι νομίζω) ότι αν το ζήτημα της στάσης πληρωμών το διαχειριστούν οι αστοί θα είναι ένα ακόμα εργαλείο συμπίεσης της θέσης της εργατικής τάξης.
    Ο Λενιν λοιπόν έλεγε (και σε αυτό που παράθεσες, και σε αυτό που παρέθεσα εγώ αλλά ακόμα καλλίτερα στο «δύο τακτικές») ότι τα όποια αιτήματα που αφορούν το πολιτικό σύστημα-εξουσία θα πρέπει να αξιολογούνται από την πλευρά των εργατικών συμφερόντων και ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΑ η μόνη δύναμη που μπορεί να τα υλοποιήσει πλήρως είναι το προλεταριάτο. Και στα τρια αυτά κείμενα θέτει σαφώς ότι δεν πρέπει να συγχέεται από το προλεταριάτο ότι τέτοια ζητήματα, αν υλοποιηθούν από κυβερνήσεις αστικές (φιλελεύθερες τις έλεγε) το μόνο που θα κάνουν είναι να ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΝ την εξουσία των αστών.
    Ερχόμαστε λοιπόν στο αίτημα. Όλοι συμφωνήσαμε ότι πρέπει να τίθεται συνολικά πχ. μαζί με άλλα ενδιάμεσα. Εγώ αυτό που λέω είναι απλό: Πως μπορείς να κάνεις κορωνίδα ένα αίτημα που, για να συμφέρει την εργατική τάξη πρέπει να το υλοποιήσει μια εξουσία της χωρίς, όπως είπες και εσύ, να ΣΤΟΧΕΥΕΙΣ σε ακριβώς αυτό: Την εξουσία. Πως μπορείς επίσης στοιχεία του «μινιμουμ» (κατα Λενιν) προγάμματος σου να μην τα βάζεις κάτω από τη βασική στόχευση που στην προκειμένη περίπτωση είναι η αποδέσμευση από την Ε.Ε.;
    Πρακτικά αυτό σημαίνει το εξής: Αύριο που έχουμε εξόρμηση στο φάρμακο αυτό που θα πώ είναι «είδατε που μας έφερε η Ε.Ε.;» ή καλλίτερα «κ’ερδισαν τίποτα οι εργαζόμενοι από τη συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε.;» και στην ερώτηση «τί να κάνουμε όμως» θα απαντούσα μέσα στα άλλα και «στάση πληρωμών» . Έτσι το καταλαβαίνω εγώ.

  24. Αντώνης Απρίλιος 16, 2010 στις 12:18 μμ #

    «Ποιός θα υλοποιήσει τη στάση πληρωμών; ο γιωργάκης;» «μα φυσικά όχι. Πρέπει να παλέψουμε για μια άλλη εξουσία. Για το σοσιαλισμό» και ούτω κάθ΄εξής…

  25. Y Απρίλιος 16, 2010 στις 1:09 μμ #

    ‘τέτοια ζητήματα, αν υλοποιηθούν από κυβερνήσεις αστικές (φιλελεύθερες τις έλεγε) το μόνο που θα κάνουν είναι να ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΝ την εξουσία των αστών.’
    Όχι. Δε το λέει πουθενά αυτό ο Λένιν. Αυτό είναι ανακάλυψη των ΝεοΚΚΕ θεωρητικών.

    Σ’αυτό που πόσταρα παραπάνω λέει ξεκάθαρα το αντίθετο:
    πολιτικές άλλαγες αληθινά δημοκρατικής φύσης φέρνουν πιο κοντά τη ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ επανάσταση

  26. Αντώνης Απρίλιος 16, 2010 στις 1:41 μμ #

    Είσαι αδιάβαστος

    «he next question is that of the proletariat’s attitude in general towards a provisional revolutionary government. The Congress resolution answers this first of all by directly advising the Party to spread among the working class the conviction that a provisional revolutionary government is necessary. The working class must be made aware of this necessity. Whereas the “democratic” bourgeoisie leaves the question of overthrowing the tsarist government in the shade, we must push it to the fore and insist on the need for a provisional revolutionary government. More than that, we must outline for such a government a program of action that will conform with the objective conditions of the historic period through which we are now passing and with the aims of proletarian democracy. This program is the entire minimum program of our Party, the program of the immediate political and economic reforms which, on the one hand, can be fully realised on the basis of the existing social and economic relationships and, on the other hand, are requisite for the next step forward, for the achievement of Socialism. » και παρακάτω…
    «But an appraisal of a provisional revolutionary government’s significance would be incomplete and wrong if the class nature of the democratic revolution were lost sight of. The resolution therefore adds that the revolution will strengthen the rule of the bourgeoisie. This is inevitable under the present, i.e., capitalist, social and economic system. And the strengthening of the bourgeoisie’s rule over the proletariat which has secured some measure of political liberty must inevitably lead to a desperate struggle between them for power, must lead to desperate attempts on the part of the bourgeoisie “to take away from the proletariat the gains of the revolutionary period.” Therefore the proletariat, which is fighting for democracy in front of all and at the head of all, must not for a single moment forget about the new antagonisms that are inherent in bourgeois democracy and about the new struggle.»

  27. Αντώνης Απρίλιος 16, 2010 στις 1:58 μμ #

    Νεο ΚΚΕ ανάλυση από το «δύο τακτικές»…

  28. Y Απρίλιος 16, 2010 στις 2:33 μμ #

    Τα αποσπάσματα που παρέθεσες από τις ‘Δύο τακτικές’ (http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1905/tactics/ch02.htm)καθόλου δεν αναιρούν ότι αυτό που είπες παραπάνω είναι αντι-λενινιστικό:
    ‘τέτοια ζητήματα, αν υλοποιηθούν από κυβερνήσεις αστικές (φιλελεύθερες τις έλεγε) το μόνο που θα κάνουν είναι να ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΝ την εξουσία των αστών’ειδικά όταν γενικεύεται και υπερκαλύπτει το γενικό κανόνα που δίνει ο Λένιν για τις δημοκρατικές πολιτικές κατακτήσεις ότι δηλ. φέρνουν πιο κοντά το σοσιαλισμό.

    Το κομμάτι αυτό:
    ‘The resolution therefore adds that the revolution will strengthen the rule of the bourgeoisie.’
    αναφέρεται στην περίπτωση μιας αντιμοναρχικής δημοκρατικής επανάστασης.

    Το όλο κείμενο λέει πώς το επαναστατικό προλεταριάτο πρέπει να σπρώξει τη αστική τάξη να μη βρει συμβιβασμό με τον Τσάρο αλλά να
    να τον ανατρέψει και να σχηματίσει Επαναστατική Κυβέρνηση.

    Στη συνέχεια λέει ότι το Κόμμα του Προλεταριάτου πρέπει υπο ορισμένες συνθήκες να ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ σ’αυτή την κυβέρνηση.

    Λέει λοιπόν ότι μια τέτοια Επανάσταση θα ισχυροποιήσει την αστική τάξη αλλά αυτό είναι θεμιτό στη συγκεκριμένη φάση για να τελειώσουν με τη μοναρχία και να περάσουν στο επόμενο στάδιο της ταξικής πάλης.

    Το κείμενο στηρίζει όσα λέω για την πολιτική συμμαχιών και χτυπά στο μεδούλι της τη λογικη της μή πρότασης ριζικών αλλαγών μέσα στο σύστημα με το φόβο μη το ισχυροποιήσουμε.

    Λέει ριζικές αλλαγές που να εξαντλούν τις αντοχές του συστήματος κι έτσι να ανοίγουν το δρόμο για την Επανάσταση (μια περίπλοκη και μακρόχορονη διαδικασία)

    the proletariat […]is fighting for democracy in front of all and at the head of all

    Σταματήστε να αναποδογυρίζετε τη θεωρία.

  29. a8lios Απρίλιος 16, 2010 στις 2:36 μμ #

    Y δε τη παλεύεις. Καθόλου.

  30. Y Απρίλιος 16, 2010 στις 2:49 μμ #

    για πες ρε φίλε γιατί.

  31. λαθραναγνώστης Απρίλιος 16, 2010 στις 7:45 μμ #

    @Y
    Σίγουρα το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο θέλει να διατηρήσει ως μισοαποικία την Ελλάδα. Αλλά μπορεί άνετα να κάνει το ίδιο πράγμα και με την Ελλάδα εκτός Ε.Ε. ή με κάποια ιδιότυπη σχέση που θα καθορισθεί στο άμεσο μέλλον για να αντιμετωπίζει περιπτώσεις σαν της Ελλάδας.
    Φυσικά με τίποτα δεν μπορώ να αρνηθώ και τη δική σου θέση.
    Στο δεύτερο μέρος της απάντησής μου, προσπαθώ να επιχειρηματολογήσω και εγώ, υπέρ του ίδιου του τίτλου του πόστ και αυτών που γράφεις παρακάτω: ”Κάποιες σκέψεις τώρα μέ βάση αυτά που ειπώθηκαν……».
    Συμφωνώ απόλυτα!
    Υ.Γ
    Συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση, αλλά δεν μπορούσα να απαντήσω απο το PC στη δουλειά μου, για ευνόητους λόγους

  32. μπρεζνιεφικό απολίθωμα Απρίλιος 16, 2010 στις 11:29 μμ #

    Δεν έχω αυτή τη στιγμή τη δύναμη να βάλω σε μια σειρά όσα σκέφτομαι. Οπωσδήποτε όχι από τον υπολογιστή κι όχι εν είδει πολεμικής γιατί τέτοια πιθανότατα θα μου βγει το κείμενο.
    Μετά τον πρόλογο, αφιλτράριστα κι αφαιρετικά πρώιμες σκέψεις.
    To λένιν δεν πρέπει να το διαβάζουμε θρησκευτικά γιατί στο τέλος θα βγάλουμε τον ίδιο το λένιν αντι-λενινιστή, όπως κάποτε ο μαρξ είχε πει ότι δεν είναι μαρξιστής. Πότε είπε κάτι, γιατί και σε ποιο πλαίσιο. Αυτά παρεμπιπτόντως, δεν είναι μπηχτή. Αλλά αν είναι να βάλουμε κι ενδιάμεσο δημοκρατικό στάδιο με δημοκρατική διχτατορία και προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση. Χωρίς πλάκα πάντως εμένα η πρόταση για τη λαϊκή εξουσία και την κυβέρνησή της κάτι τέτοιο μου θυμίζει.

    Δεν έχω καλή συγκέντρωση για να πω κάτι παραπάνω από σκόρπια πράματα αυτή τη στιγμή, αλλά με τη συζήτηση για τα μεταβατικά κι ενδιάμεσα μου ήρθε στο νου η χτεσινή συνέντευξη της αλέκας στο πρωινό του μέγκα. Αποσπάσματα αναδυμοσιεύει ο σημερινός ρίζος σελ 12. Εκεί λέγονται επί λέξει τα εξής:
    Σας φωνάζει ο Παπανδρέου, τι να κάνω, πες μου.
    — Μα τα λέμε δημόσια στη Βουλή, δε χρειάζεται…
    — Θα ανατρέψουμε τον καπιταλισμό;
    — Δε λέμε τέτοια πράγματα. Τα λέμε στη Βουλή και τα καταθέτουμε. Στόχους πάλης συνέχεια έχουμε. Αμέσως μετά τις εκλογές βγήκαμε με πλαίσιο στόχων πάλης συγκεκριμένα κατά θέμα ως Πολιτικό Γραφείο και που είχε εγκριθεί και σε συνεδρίαση Κεντρικής Επιτροπής.
    Για παράδειγμα.

    Διάβασε εδώ πώς τα βλέπουν κάποιοι από μ-λ άποψη.
    http://kokkinoprisma.blogspot.com/2010/04/blog-post_15.html
    Δεν τα λέει για το κόμμα αυτά, αλλά σκέψου ότι ο βασικός επίσημος χαρακτηρισμός όλων των αποχρώσεων του εξωκοινοβουλίου για το κόμμα είναι ‘ρεφορμιστική αριστερά’.
    Κατά καιρούς δηλ οι κριτικές είναι τρομερά αντιφατικές μεταξύ τους.

    Πιστεύω ότι δόξα σοι τις γραφές και τη μούμια του λένιν καταλήξαμε ότι κανείς δεν είναι γενικά κι από θέση αρχής εναντίον των ενδιάμεσων στόχων, όπως κι ότι κάθε τι ενδιάμεσο δεν είναι αυτομάτως καλό. Προσγειώσαμε τουλάχιστον τη διαφωνία στο συγκεκριμένο, μακριά από την αρχική της τροπή.
    Σε αυτή τη βάση λοιπόν πρέπει να σκεφτούμε σφαιρικά πάνω στο θέμα.
    Να δούμε τι εκφράζει η λογική του μεταβατικού προγράμματος όπως το έβγαλε η τροτσκιστική διεθνής στο πρόγραμμά της (θανάσιμη αγωνία του καπιταλισμού) οι λογικές των κκ για μίνιμουμ και μάξιμουμ πρόγραμμα, οι ρεφορμιστικές αυταπάτες για ομαλή μετάβαση στο σοσιαλισμό με πολλούς ενδιάμεσους στόχους να επιτυγχάνονται σταδιακά σε αυτή την πορεία, να κάνουμε δηλ μια ιστορική αποτίμηση ουσιαστική.
    Και μετά να σκεφτούμε τι θέλουμε όταν διατυπώνουμε ενδιάμεσους στόχους. Να επιτευχθούν εντός του καπιταλισμού, να συσπειρώσουν τις μάζες για να επιβάλουν την εξουσία που θα τα κάνει πράξη, το ένα ή το άλλο -ή και συνδυασμό τους- ανάλογα με την περίπτωση; Και να δούμε και σε αυτή τη συγκυρία τι είναι αυτό που μας εξυπηρετεί.

    Χαίρω πολύ χαιρόπουλος θα μου πεις, αλλά δόξα σοι ο δίας το θέμα το πήγαμε στο συγκεκριμένο κι αυτό είναι μια κατάκτηση για μετά -ενδιάμεση και μεταβατική- μέχρι να συμφωνήσουμε και σε περισσότερα.

  33. visk Απρίλιος 19, 2010 στις 8:48 μμ #

    Προς τον ΓΚ

    http://enosy.blogspot.com/2010/04/t.html

  34. a8lios Μαΐου 4, 2010 στις 3:16 μμ #

    «Αύριο ο ανταποκριτής του Γκράνμα στις Βρουξέλλα πάει να δει Τούσα με Κόμμα Εργασία Βελγίου. Stay tunded. Same bat-time (λέμε τώρα), same bat-channel»

    Τί θα γίνει ρε Υ;
    Θα δούμε καμιά ανταπόκριση;

  35. Y Μαΐου 4, 2010 στις 3:23 μμ #

    Δε πρόλαβα ρε συ να το κάνω το ποστ.

    την ομιλία του ΚΚΕ την έχω φωτοτυπημένη αλλά τα ξέρετε πάνω κάτω αυτά που λέει.

    Ίσως πιο πολύ ενδιαφέρον έχουν οι τοποθετήσεις PTB – PCP. Δε το βλέπω για πολύ σύντομα πάντως και νομίζω ότι πρέπει να γίνει πρώτα ένα ποστ για τα μέτρα και την απάντηση σ’αυτά για να μη φαινόμαστε και εμείς μουδιασμένοι γαμώ το κέρατο μου αλλά δε προλαβαίνω να το κάνω.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Το κόμπλεξ του Συνασπισμού με την ΕΕ | No Style - Απρίλιος 15, 2010

    […] Ο ‘αριστερός για Σοσιαλδημοκράτης’ ευρωβουλευτής και και καθηγητής οικονομίας στη Σορβόνη Γάλλος βιετναμικής καταγωγής Liem Hoang Ngoc. Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Χουντής Ο Klaus Draeger σύμβουλος της Die Linke στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Ο Χάρης… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (1879 λέξεις)] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: