Τι να κάνουμε…

18 Φεβ.

Την άλλη βδομάδα έχει απεργία. Μία μέρα πριν είναι η επέτειος ίδρυσης της επον και του κόκκινου στρατού. Αν την είχε προκηρύξει πρώτα το παμε, η γσεε θα την έβαζε μια μέρα πριν και οι μέρες θα συνέπιπταν. Δεν πειράζει την επόμενη χρονιά.

Το γενικό πλαίσιο είναι γνωστό. Η κυβέρνηση του πασοκ πάει να περάσει ό,τι δεν κατάφερε το 2001 με τον γιαννίτση κι αυτή τη φορά νιώθει δυνατή να το κάνει. Είναι έτοιμη να καταργήσει ουσιαστικά τα βαρέα, να ανοίξει το δρόμο για σύνταξη στα 70 και να καθιερώσει συντάξεις φιλανθρωπίας. Οι εργαζόμενοι πρέπει να πειστούν ότι τους κάνουν χάρη που τους δίνουν σύνταξη, ότι δεν έχουν δικαίωμα σε ανθρώπινα γηρατειά, ότι πρέπει να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν, αλλιώς η οικονομία κινδυνεύει να βουλιάξει εξαιτίας τους.

Σε αυτή την προσπάθεια το πασοκ έχει αμέριστη στήριξη από νδ, γσεε και μμε που κάνουν καθημερινά πλύση εγκεφάλου και τρομοκρατούν τον κοσμάκη με τηλεδιαγγέλματα τύπου πρετεντέρη. Το κακό είναι ότι ως ένα βαθμό τα καταφέρνουν.

Ο λαός αποπροσανατολίζεται και χωρίς ταξικό μπούσουλα αρχίζει να θεωρεί υπεύθυνους τους μετανάστες, γιατί κάποιος πρέπει να φταίει κι αν το καλοσκεφτώ ο βαθύτερος λόγος που δε βρίσκω δουλειά είναι όλοι αυτοί οι πακιστανοί δημοσιογράφοι που έχουν κατακλύσει τις εφημερίδες και τα κανάλια.
Σε δεύτερο επίπεδο ο κοινωνικός αυτοματισμός επεκτείνεται στα ρετιρέ, στους αιώνιους φοιτητές που είναι τεμπέληδες και δε θέλουν να δουλέψουν, στους συνδικαλιστές, στους αγρότες που κλείνουν το δρόμο, στις πορείες που τα σπάνε και πάει λέγοντας.

Η δική μας γενιά ειδικά, των ανασφαλών κι ανασφάλιστων, αρχίζει να συνειδητοποιεί πως αν δεν αλλάξει κάτι δεν πρόκειται να δει κανένα είδος σύνταξης και κοινωνικής ασφάλισης όταν έρθει η σειρά της. Αλλά αντί να ξεσηκωθεί και να επαναστατήσει απέναντι σε αυτή την μαυρίλα που της προορίζουν για μέλλον, το ‘χει πάρει μάλλον χαλαρά και προτιμά να μην το σκέφτεται. Ασχολείται με το πρωτάθλημα, το εξ φάκτορ, τα ψώνια, τη σαββατιάτικη έξοδο κι ό,τι άλλο μπορεί να της προσφέρει την ψευδαίσθηση μιας προσωρινής φυγής από τα έξοδα και τα αδιέξοδά της.

Από μια άποψη αυτή η ψυχολογία ρωμαϊκού οργίου μπροστά στο τέλος της αυτοκρατορίας που έρχεται είναι αντεστραμμένη απελπισία μιας γενιάς που προσπαθεί να αναπληρώσει την ξεκούραση των προγραμμένων γηρατειών της με ανέμελες καταστάσεις στο σήμερα.
Ας γλεντήσουμε τώρα που είμαστε νέοι, γιατί μετά θα πεθάνουμε στη δουλειά (ή στην ανεργία).

Το βασικό σε όλα αυτά είναι η απελπισία και πάνω σε αυτό πρέπει όλοι να προβληματιστούμε.

Πότε απελπίζεται ο άνθρωπος;

Όταν δεν έχει κάτι να τον εμπνέει και δε βλέπει καμιά προοπτική να αλλάξει η ζωή του. Δεν ελπίζει τίποτα, φοβάται τα πάντα, είναι ανελεύθερος, σκλάβος των φόβων του και της τάξης πραγμάτων που τους προκαλεί.
Ο περισσότερος κόσμος δε διαφωνεί με όσα του λέμε, αλλά δεν πιστεύει ότι μπορούν να γίνουν στην πράξη, δεν εμπιστεύεται τη δύναμή του, την τάξη του και τους συλλογικούς της αγώνες, φοβάται να βγει μπροστά και να εκτεθεί.

Γιατί δεν τον εμπνέουμε περισσότερο;

Μεγάλο ζήτημα. Δεν είναι άσχετο με το θέμα μας, αλλά έχει να κάνει με πράγματα που ξεφεύγουν πολύ από τον ορίζοντα της απεργίας: το κόμμα, το πρόγραμμά του, την κομμουνιστική προοπτική, πόσο πειστικά τη βάζουμε στη ζωή. Αλλά και με μια σειρά αντικειμενικούς κι υποκειμενικούς παράγοντες που δένουν διαλεκτικά μεταξύ τους.

Έχει να κάνει με τον σύγχρονο τρόπο ζωής και το ρόλο της τηλεόρασης, αλλά το θέμα είναι ποια είναι η δική μας παρέμβαση, η δική μας στάση ζωής και πόσο δυναμικά την προβάλλουμε ως εναλλακτικό πρότυπο.

Έχει να κάνει με την έλλειψη μέσων (κι αυτή με τη σειρά της με την έλλειψη χρημάτων) αλλά παλιότερα, με πολύ λιγότερα μέσα οι κομμουνιστές ξεσήκωναν την κατοχική αθήνα με τηλεβόες, τρικάκια και συνθήματα στους τοίχους κι όλοι είχαν την αίσθηση ότι συμμετείχαν σε πανηγύρι, ενώ κινδύνευε η ζωή τους.

Διαφορετικές οι συνθήκες, θα μου πεις, αλλά δεν ξέρω ποια ακριβώς διαφορά είναι αυτή που δικαιολογεί τη σημερινή ηττοπάθεια και μια αίσθηση αγγαρείας που σέρνουμε μαζί μας στις πορείες.

Το βάρος πέφτει στο υποκειμενικό γιατί είναι το δυναμικό κομμάτι της αντίθεσης που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Τις αντικειμενικές τάσεις ενσωμάτωσης κι αλλοτρίωσης της εργατικής τάξης πρέπει εμείς να τις προσεγγίσουμε θεωρητικά, να τις ερμηνεύσουμε, να πάρουμε μέτρα για να τις αντιμετωπίσουμε. Το ότι το κμε έχει να κάνει τέτοια δουλειά από τότε που ζούσε ο κάππος, δεν είναι αντικειμενική αδυναμία, ή φυσικό φαινόμενο.

Το βάρος πέφτει στη κριτική γιατί αυτή είναι αναγκαία σαν οξυγόνο στους κομμουνιστές και στη δράση τους. Δεν πρέπει να τη φοβούνται, αλλά να την αποζητούν. Ακόμα κι από αυτούς που δεν σήκωσαν ποτέ μια απεργία κι έρχονται έντεκα η ώρα με φρέσκια επιδερμίδα και φραπεδιά στο χέρι να πουν ότι η πορεία είναι ψόφια, χωρίς παλμό.

Πρέπει να ξεχωρίζουμε την καλοπροαίρετη κριτική να εξηγούμε τους αντικειμενικούς λόγους γιατί οι περισσότερες κριτικές γίνονται υποκειμενικές, αλλά να κάνουμε κι αυτοκριτική. Που δε θα είναι μηδενισμός και μαστίγωμα, ούτε όμως ασυλία τύπου ρεχάγκελ όπου χρειάζεται πρόλογος για να πεις τα αυτονόητα. Τιμούμε το κόμμα, την τάξη και τους αγώνες της, αλλά κάνουμε συγκεκριμένη ανάλυση για να δούμε πού χρειάζεται βελτίωση. Αλλιώς θα μείνουμε με τις δόξες του 17 και το μαγικό καλοκαίρι του βερνίκου. Κάθε θρίαμβος έχει και το βερνίκο που του αξίζει.

Πρέπει να ανοίξει μια κουβέντα πάνω σε μια σειρά ζητήματα, για να γνωρίσουμε καλύτερα τον καπιταλισμό που θέλουμε να ανατρέψουμε και βασικά την εργατική τάξη που θέλουμε να (καθ)οδηγήσουμε στην έφοδό της προς τον ουρανό.

-το ζήτημα της συνείδησης και πώς διαμορφώνεται. Πώς η κοινή γνώμη παύει να είναι μια κοινή, μια πόρνη, πώς ωριμάζει και γίνεται ταξική συνείδηση; Πώς δένεται το αυθόρμητο με τη συνειδητή ταξική πάλη;

-την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς. Πώς πάμε να τη σπάσουμε; Πώς χτυπάμε τη μαύρη ανασφάλιστη εργασία; Την καταπάτηση των συλλογικών συμβάσεων ακόμα και σε χώρους με ευνοϊκούς συσχετισμούς –πχ οικοδομή; Γιατί, αν δε σπάσουμε την ανασφάλεια σε αυτούς τους χώρους θα το βρούμε μπροστά μας στην επόμενη απεργία.

-τι μπορεί να γίνει για να οργανώσουμε συλλογικά τις αντιστάσεις των ανέργων; Ζήτημα αιχμής που αγγίζει πια κάθε δεύτερη οικογένεια. Χωρίς τη δική μας παρέμβαση ο άνεργος μένει εγκλωβισμένος στην αδιέξοδη λογική του ατομικού βολέματος κι είναι μάλλον απίθανο να απεργήσει όταν βρει μια θέση για την οποία έχει φιλήσει κατουρημένες ποδιές.
Ο εύκολος δρόμος είναι ο ατομικός, άλλο αν είναι αδιέξοδος και κατήφορος που πάει ντουγρού στο βούρκο.

-το θέμα της καπιταλιστικής κρίσης. Πώς μια οικονομική κρίση γίνεται γενικευμένη πολιτική κρίση του συστήματος; Μπορούμε να την αξιοποιήσουμε από επαναστατική σκοπιά, ή μήπως είναι περίοδος εξατομίκευσης που σφίγγουν τα λουριά κι επικρατεί το σώζων εαυτόν σωθήτω;

-το θέμα της τακτικής μας. Πώς θα αποκρούσουμε τη νέα επίθεση στο μεροκάματο του κοσμάκη; Πώς θα κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις; Με ποιο τρόπο θα πετύχουμε νίκες και κατακτήσεις για τους εργαζόμενους;

Αυτό το τελευταίο αποκρυσταλλώνει και το δια ταύτα.

Η εργατική γραφειοκρατία είναι πιο πρόστυχη παρά ποτέ και δε νοιάζεται πλέον ούτε για τα προσχήματα. Το βάρος πέφτει αποκλειστικά στους δικούς μας ώμους. Αν εμείς δεν κάνουμε κάτι, τα μέτρα θα περάσουν αναίμακτα χωρίς πολλές αντιδράσεις.

Πώς θα δείξουμε λοιπόν στον κόσμο ότι ο αγώνας του δεν είναι μάταιος; Ότι η απεργία δεν είναι μια τουφεκιά στον αέρα. Δεν έχουμε απέναντί μας πουλάκια να τρομάξουν και να φύγουν, αλλά θηρίο απειλητικό κι επικίνδυνο. Επόμενα, είναι ζήτημα πώς θα το λαβώσουμε χωρίς να σπαταλάμε πολύτιμα βόλια στον αέρα.

Προφανώς πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα σε βάθος χρόνου σε μια συνέχεια με μια προοπτική. Αλλά η προοπτική είναι ένα σύνολο από συγκυρίες κι η σημερινή είναι άκρως σημαντική.
Δεν πρόκειται να ιδρώσει το αυτί τους με δύο εικοσιτετράωρες μες στο φλεβάρη κι άλλη μία το δεκέμβρη. Οι απεργίες του παμε ήταν μεγάλο βήμα, δε συνιστούν όμως από μόνες τους κάποια νίκη. Χωρίς κλιμάκωση του αγώνα η απεργία θα μείνει παρακαταθήκη για το μέλλον αλλά θα κουβαλά την απογοήτευση της νέας υποχώρησης και της ήττας του κινήματος.

Η κλιμάκωση βέβαια πάει με τις διαθέσεις του κόσμου, δε βγαίνει με διατάγματα από τις πρωτοπορίες. Θα ήταν πολύ χρήσιμο σχετικά να γνωρίζαμε ποσοστά συμμετοχής στις κατά καιρούς απεργίες για να ξέρουμε πού βαδίζουμε, αλλά ο ρίζος αποφεύγει συστηματικά να αναφερθεί σε αριθμούς.
Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κυνηγήσουμε είναι να βγει ένα μεγάλο συλλαλητήριο κάθε εβδομάδα που θα κρατάει ζεστό το θέμα και τις διαθέσεις του κόσμου και θα έχει κάθε φορά και μεγαλύτερη συμμετοχή. Κι αν το βάζαμε στην πράξη, πιθανότατα θα βρίσκαμε συλλογικά περισσότερες και καλύτερες μορφές που θα ξεπηδούσαν από το ίδιο το κίνημα. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα ενός μαζικού κόμματος όταν λειτουργεί συλλογικά και αξιοποιεί όλες του τις δυνάμεις και το πρωτόβουλο πνεύμα της βάσης του.

Το κίνημα έχει ανάγκη να θυμηθεί πώς κατακτάει μικρές νίκες. Κι ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη μου φαίνεται ότι το έχει η οργανωμένη πρωτοπορία του που έχει ξεχάσει να οργανώνει και να καθοδηγεί νικηφόρους αγώνες και να γενικεύει την εμπειρία τους.

Ας έχουμε απλώς υπ’ όψιν ότι η τελευταία φορά που το εργατικό κίνημα κατάφερε να βάλει φρένο στον αντιλαϊκό σχεδιασμό της κυβέρνησης ήταν μια δεκαετία πριν με τον γιαννίτση κι ότι τώρα ο πήχης μπαίνει ακόμα ψηλότερα. Ίσως αυτή τη φορά να μην είναι αρκετή ούτε μια μεγαλειώδης συγκέντρωση όπως εκείνη του 2001 για να φοβίσει το αστικό επιτελείο και να αλλάξει τους συσχετισμούς.

Πρέπει να κάνουμε πιο αποτελεσματικό τον αγώνα, να δούμε πώς μπορούμε να το πετύχουμε και να συμβάλλουμε με ιδέες και προβληματισμούς. Η συζήτηση αυτή πρέπει να ανοίξει ακόμα περισσότερο και δεν περισσεύει κανείς για να μείνει έξω από αυτήν.  Ο τίτλος του κειμένου κανονικά έχει ερωτηματικό στο τέλος. Την απάντηση καλούμαστε να τη δώσουμε όλοι μας.

Κλείνοντας να πω ότι με το πρώτο πληθυντικό που χρησιμοποιώ αναφέρομαι στους κομμουνιστές κι ειδικά στο κόμμα όπου είναι οργανωμένη κι η συντριπτική τους πλειοψηφία και το οποίο κατά τη γνώμη μου παρά τις αδυναμίες και τα λάθη του –πχ στο θέμα της κούνεβα- το χωρίζει άβυσσος στη δουλειά του στο εργατικό κίνημα από τους υπόλοιπους χώρους.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κι άλλοι χώροι που θα ήταν δυνάμει σύμμαχοι κατά τη γνώμη μου σε ένα μέτωπο κατά της εε και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.

Advertisements

70 Σχόλια to “Τι να κάνουμε…”

  1. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 8:22 μμ #

    εδω το τι να κανουμε ειναι ερωτημα. Αλλα την απαντηση την εχει δωσει εδω και πολυ καιρο ο λενιν. Γιαυτο δεν χωραει ερωτηματικο. Τωρα λαθη γινονται. και τα λαθη γινονται γιατι υπαρχει και ο υποκειμενικος παραγοντας και μεσα στο κομμα. Και παντα αυτος ειναι το μεγα θεμα. Σε παει μπροστα η πισω. Καμια φορα σκεφτομαι αν εγω μονο ειμαι η αδυναμη και η φοβισμενη. Ειμαι. Αλλα ειναι και αλλοι και εγω εχω και μια κουπαστη να κρατηθω και αν μπορω να κρατησω και αλλους μαζι μου. Ο προσυνεδριακος ειναι ολα τα λεφτα.

  2. Μικροαστός Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 8:40 μμ #

    Αυτο που μπορώ να μεταφέρω απο τον δικό μου χώρο δουλειάς είναι οτι υπάρχει ενα μείγμα σαστιμάρας από την ένταση της επίθεσης αλλά και για πρώτη φορά -σε τέτοιο τουλάχιστον βαθμό- ΟΡΓΗΣ.
    Ο κόσμος ειναι εξοργισμένος.
    Ηρθε η ώρα να βάλουμε ΤΩΡΑ και να κουβεντιάσουμε πλατιά αυτό που πολύ ωραία γράφει στο σημερινό του πρωτοσέλιδο ο «Ρ» : «…όχι μόνο για την αποδυνάμωση των κομμάτων της πλουτοκρατίας, αλλά και για το γεγονός ότι για να ανασάνει η εργατική τάξη, χρειάζεται αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας των εργοδοτών, του καπιταλιστικού κράτους, χρειάζεται τελικά άλλος δρόμος ανάπτυξης και άλλη εξουσία….»

  3. xamogelo Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 9:03 μμ #

    @Μικροαστός
    Που δουλεύεις;;; (εντάξει δεν εννοώ ακριβώς να μου πεις που)

  4. λαθραναγνώστης Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 9:07 μμ #

    Τον τελευταίο καιρό, όλο και περισσότερο θυμάμαι αυτό που μας έλεγε παλιά, ένας καθηγητής μας στη σχολή.
    «Δεν μπορείς να σώσεις κάποιον που δεν θέλει να σωθεί».
    Ή ακόμα, αυτό που λένε στα θρησκευτικά.
    «Μωραίνει ο Κύριος όν βούλεται απωλέσαι».
    Κάπως έτσι περιγράφεται αυτή τη στιγμή η κατάσταση στην Ελλάδα.
    Προσωπικά ελπίζω, έστω και στο παραπέντε, ο κόσμος να ξεμωραθεί και να θελήσει να σωθεί. Εμπειρία, γνώσεις, αγωνιστική διάθεση και δομές υπάρχουν.
    Μόλις τα ζητήσει ο λαός είμαστε έτοιμοι να τα προσφέρουμε.
    Αλλά πρέπει να τα ζητήσει!
    Αλλιώς δεν γίνεται τίποτα!

  5. Μικροαστός Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 9:44 μμ #

    @xamogelo Σε όμιλο που δραστηριοποιείται στην ιδιωτική υγεία.

    Πρώτη φορά μετα απο πολύ καιρό πάντως είμαι αισιόδοξος οτι τα πράγματα θα κινηθούνε και μαλιστα καλά 😉
    Μονο εγω πιάνω ρε γαμώτο αυτή την αίσθηση, αυτο που πλανιέται στον αέρα, που το ακούς στις αυθόρμητες κουβέντες των εργαζομένων;
    Αυτο το ράγισμα της εμπιστοσύνης στο πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης.
    Αυτο το κενό που δημιουργείται στις συνειδήσεις απο το τσάκισμα παγιωμένων βεβαιοτήτων.

    Μήπως είναι η μικροαστική ανυπομονησία μου; 😉

  6. Κοντόχοντρος Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 10:06 μμ #

    Απολίθωμα ποιά είναι η γνώμη σου για την αντίληψη της λογικής της ιστορίας σχετικά με την σημερινή εποχή ως εποχή παρακμής?

    Και συγκεκριμένα ποιά είναι η γνώμη σου για την αντίληψη ότι ο πολυκερματισμός της αριστεράς (θεωρητικά και πρακτικά) έρχεται νομοτελειακά λόγω του ότι στις σημερινές συνθήκες ο μαρξισμός μπορεί να παραμένει ένα πολύτιμο εργαλείο, μα αδυνατεί να απαντήσει σε πολλά νέα φαινόμενα της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας και έτσι πρέπει να πατήσουμε πάνω του και να τον υπερβούμε διαλεκτικά.
    Είναι μία τέτοια υπέρβαση η λογική της ιστορίας?

  7. xamogelo Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 10:08 μμ #

    @ Λαθραναγνώστης
    “Δεν μπορείς να σώσεις κάποιον που δεν θέλει να σωθεί”
    συμφωνώ 100%
    όμως διαφωνώ στο
    «Εμπειρία, γνώσεις, αγωνιστική διάθεση και δομές υπάρχουν»
    Δες τον κόσμο που κατέβηκε στις κινητοποιήσεις το προηγούμενο διάστημα στο δρόμο… άρθρο 16, δεκέμβρης κτλ.. αυτές οι δομές αυτή η εμπειρία και η γνώση δεν κατάφεραν να πατήσουν στην αγωνιστική διάθεση και να μεταφέρουν τον κόσμο ένα βήμα παραπέρα… αν όχι στο πεδίο των διεκδικήσεων έστω στο ιδεολογικό πεδίο…
    Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη ότι κάτι κάνεις λάθος όταν κατεβαίνει κόσμος στο δρόμο και δεν κερδίζεις…

  8. λαθραναγνώστης Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 12:05 πμ #

    @Xamogelo
    Όταν μίλησα για αγωνιστική διάθεση, δεν εννοούσα αγωνιστική διάθεση του κόσμου, αλλά της αριστεράς (του ΚΚΕ ή και γιατί όχι, της ευρύτερης).
    Ο κόσμος δεν πιστεύω ότι έχει ακόμα αγωνιστική διάθεση. Ο κόσμος έχει εκπαιδευτεί να είναι οπορτουνιστής, να κοιτάει να βολευτεί ο καθένας για τη πάρτυ του, να δίνει ατομικές λύσεις στα προβλήματά του, να νομίζει ότι υπάρχει ένα κομμάτι της λαμογιόπιτας για κείνον. Αυτή (η 20ετής εκπαίδευση), είναι απο τις μεγαλύτερες υπηρεσίες που προσέφερε το ΠΑΣΟΚ στο κεφάλαιο στην Ελλάδα.
    Γι αυτό και λέω ότι ο λαός πρέπει να ζητήσει να πάρει αυτά που έχει να του προσφέρει η αριστερά , αλλιώς δεν γίνεται τίποτα.
    Εκεί κολλάει και το «Δεν μπορείς να σώσεις κάποιον που δεν θέλει να σωθεί»
    Οι αγώνες, για να είναι πραγματικά αγώνες με περιεχόμενο και προοπτική πρέπει να είναι….»τέκνα της ανάγκης
    κι ώριμα τέκνα της οργής.»

  9. xamogelo Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 5:28 πμ #

    @Λαθραναγνώστης
    κάτσε βρε…
    «Οι αγώνες, για να είναι πραγματικά αγώνες με περιεχόμενο και προοπτική πρέπει να είναι….”τέκνα της ανάγκης
    κι ώριμα τέκνα της οργής.”»
    έτσι ξεμπερδεύεις δηλαδή ε;;; Δεν νομίζεις ότι είναι πολύ εύκολο;;;;

    «Αυτή (η 20ετής εκπαίδευση), είναι απο τις μεγαλύτερες υπηρεσίες που προσέφερε το ΠΑΣΟΚ στο κεφάλαιο στην Ελλάδα.»
    εμένα πάντως σε αυτό με προβληματίζουν τα λάθη του ΚΚΕ που το επέτρεψε…

  10. faros Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 9:51 πμ #

    Μάλιστα !
    Τελικά, μερικοί, καλοπροαίρετα δεν λέω, αλλά σε λίγο θα μας πουν ότι τα μέτρα που παίρνουν 35 χρόνια τώρα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ φταίει το … ΚΚΕ !!!
    Όχι ρε παιδιά !
    Δεν είναι έτσι !
    Γιατί αν είναι, να το … εξαφανίσουμε, για να … σωθούμε !!!
    Σταματείστε αυτή την … «λαθολογία» !!!
    Έχουν απαντηθεί όλα τα ζητήματα ένα προς ένα, το να συνεχίζουμε το ίδιο … τροπάρι, απλά αποπροσανατολίζουμε και απορποσανατολιζόμαστε και από μόνοι μας, την ίδια στιγμή που πρέπει – το οφείλουμε – η ταξική συσπείρωση, οι ταξικοί αγώνες, ο ταξικός προσανατολισμός να πάρουν πρωτοφανή ένταση !

    Έχουμε πόλεμο !
    Και έχουμε πόλεμο της αστικής τάξης, της μπουρζουαζίας και του πολιτικού της προσωπικού ενάντιά μας.
    Ενάντια στο λαό.
    Και στον πόλεμο απαντάς με πόλεμο.
    Και στον πόλεμο πας συντεταγμένα, με όλα τα όπλα σου, στοιχίζεσαι πίσω από αυτόν που οδηγεί στο να είναι αυτός ο πόλεμος νικηφόρος, χωρίς μεμψοιμιρίες, χωρίς περιστροφές, χωρίς διλλήμματα!
    Αν θέλεις να κερδίσεις τον πόλεμο …
    Αν δεν θες …
    Εντάξει, τότε, θα βρεις χίλιες δικαιολογίες …
    Και όταν θα είναι αργά …

    Μαζικά, λοιπόν, συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις – πορείες στις 24 Φλεβάρη που οργανώνει το ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα.
    ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !

    Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

  11. Y Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 11:48 πμ #

    Ποια ζητήματα έχουν απαντηθεί ένα προς ένα ρε συ Φάρε?

    Μήπως απαντήθηκε το σχόλιο μου 69 στο ποστ ‘μήπως ήρθε η ώρα’?

    Μήπως διαλύθηκε η αγχωτική αντίληψη μη τυχόν και κάνουμε οποιαδήποτε κοινή ενέργεια με κανά Συνασπίτη και κατηγορηθούμε για οπορτουνιστές (φαιδρά πράγματα)?

    Στον αγώνα πρέπει να πάμε όλοι ενωμένοι. Όχι όμως να στοιχηθούμε αδιαμαρτύρητα πίσω από μια ηγεσία, ειδικά όταν βλέπουμε ότι έχει λανθασμένηγ αντίληψη σε μια σειρά από ζητήματα (κάποια επιπλέον μπορείς να βρεις και στο λινκάκι ‘ο Ρούσης point by point’ στο Granma shares).

    Την τυφλή πειθαρχεία και ακολούθημα ανεπαρκών ηγεσιών η εργατική τάξη την έχει ήδη πληρώσει ακριβά πολλές φορές μέχρι τώρα.

  12. Αντώνης Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 11:57 πμ #

    Ωραίο άρθρο του Ρούση! Ειδικά αν είχε διαβάσει και κάποιος το κείμενο στο οποιό απαντάει…μιας και δεν έχει δημοσιευθεί στο διαδύκτιο!

  13. Αντώνης Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 11:58 πμ #

    Αλλα έτσι είναι! άμα κάποιος έχει προαποφασίσει τί είναι σωστό και τί λάθος…

  14. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 12:17 μμ #

    Καλημερα Υ

    Και ποιος σου λεει πως «η αγχωτική αντίληψη» δεν ξεκιναει απο αυτον που ενω μπορει και θελει να δρασει και να συμμετεχει στο λαικο κινημα βρισκει τον ενοχο ή βλεπει σαν τροχοπεδι την δραση του ΚΚΕ και των μελων του…

    Αλλα για να μην ξεκινησει η μαχη της κοτας και του αυγου χρειαζεται να μην πεταμε τοσο αναλαφρα την πειρα του εργατικου κινηματος και ο νοων νοειτο.

    Εχουμε αναγκη απο την οργανωση της παλης και της δρασης και απο οτι βλεπω ναι μεν υπαρχει οργη αλλα το στοιχημα ειναι να μην καθοδηγηθουν σε ανωδυνες εκτονωσιαρικες διεξοδους.

    Οπου μπαινει το ζητημα της λαικης εξουσιας μαζι με την μαχη για το μεροκαματο και τα φορολογικα τοτε τριζουν τα θεμελια της σοσιαλδημοκρατιας και των οπορτουνιστων. Τοτε καταφευγουν στον αντιΚΚΕ-δισμο μιας και ειναι ευκολος και δοκιμασμενος στοχος. Αλλα υπολογισαν χωρις τον ξενοδοχο.

  15. xamogelo Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 12:45 μμ #

    @Faros
    Δεν είπα αυτό βρε φάρε.. αλλά αν κατέβει ο κόσμος στον δρόμο… θα πρέπει να μας προβληματίσει τι στο καλό φταίει που οι προηγούμενες γενιές κατέληξαν στο ΠΑΣΟΚ… ώστε να φροντίσουμε να μην ξανασυμβεί

  16. Y Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 1:16 μμ #

    Δηλαδή ρε Μέλιτον σήμερα στην Ελλάδα μπαίνει ζήτημα ‘Λαϊκής Εξουσίας’? Μήπως ρε φίλε ζεις στον κόσμο σου?

    Ναι, ναι κι επειδή μπαίνει εγώ και άλλοι σοσιαλδημοκράτες οπορτουνιστές κταφεύγουμε στον ΑντιΚΚΕδισμο… Μήπως είναι αντιΚΚΕς και το Μπρεζνιεφικό στα σημεία που βάζει παραπάνω και ειδικά στην τελευταία του παράγραφο?
    Φίλε η πειθαρχεία και η υπεράσπιση της ηγεσίας σου δε τα λύνει όλα. Παρ’το χαμπάρι.

    @Αντώνη
    Τα σημεία που βάζει ο Ρούσης στα οποία βρίσκονται τα βασικά λάθη στην αντίληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι σωστά. Δε χρειάζεται να διαβάσω κανένα άλλο κείμενο για να το δω αυτό.

    @Βιργινία
    Ο Λένιν δε τα έχει πει όλα. Ούτε ο Μαρξ ούτε ο Ενγκελς. Όσα είπαν και ιδιαίτερα το βαθύτερο νόημα τους και μεθοδολογία τους ήταν ιδυοφυή, ασύληπτα, καταπληκτικά η βάση της συνεκτικότερης επιστημονικής θεωρίας που έχει εμφανιστεί.

    Δε τα είπαν όλα όμως, δε τα έλυσαν όλα. Πολύ δουλειά πέφτει στους δικούς μας ώμους. Είναι βασικό να κατανοήσουμε ότι δε τα έχουν πει όλα και πρέπει να εξελίξουμε τη θεωρία.

  17. Αντώνης Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 1:44 μμ #

    Σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι κυρίαρχο το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας (με την έννοια που το βάζεις)
    Το ζήτημα όμως είναι αλλού. Αν πρέπει να μπαίνει και αν αυτό αποτελεί επίκαιρο καθήκον της καθημερινότητας των κομμουνιστών. Το ΚΚΕ απαντάει ναι. Εσύ; Και για να μην παρεξηγούμαι, πρέπει να μπαίνει σαν ένας απόμακρος, άφταστος στρτηγικός στόχος ή σαν λύση ορατή, μοναδική απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και σαν τέτοια διέξοδος να προτείνεται;

  18. Y Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 2:23 μμ #

    Στόχος πρέπει να είναι ο σοσιαλισμός και να προπαγανδίζεται ανοιχτά και θαρρετά στους εργαζόμενους.

    Η ‘λαϊκή εξουσία’ για μένα δε βοηθάει σαν όρος. Απλά μπερδεύει τους εργάτες. Πεσ’τους σοσιαλισμός. Ξέρουν τι είναι περίπου και τη γουστάρουν τη λέξη. Απλά ξέρουν κιόλας ότι έχει γίνει λάστιχο για διάφορους σκοπούς άλλους. Οπότε πεσ’τους πώς τον εννοείς. Δωσ’του περιεχόμενο. Πεσ’τους ότι θα ναι δημοκρατικός, συμμετοχικός και οικολογικός.

    Η τελευταία παράγραφος του 16 του Μέλιτον δε βγάζει κανένα νόημα όμως.

  19. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 4:37 μμ #

    Αυτο που βαζω στην τελευταια παραγραφο του 16,ισως λιγο μπερδοway λογω της δουλειας, ειναι οτι η παλη του εργατικου κινηματος θα ειναι ενα κενο γραμμα αν δε συνδεεται, με την παλη για την κατακτηση της εξουσιας απο την εργατικη ταξη και σε αυτο πιστευω δεν γινεται να ειμαι πιο σαφης.
    Οταν η παλη επιμεριζεται,τεμαχιζεται και στο τελος απονεκρωνεται απο την αναδειξη του κυριου ενοχου και υπαιτιου τοτε καταληγει να ειναι απλως οικονομισμος με οτι αυτο συνεπαγεται στις εργατικες συνειδησεις.
    Τωρα φυσικα και σε εναν απολυμενο δεν θα βαλεις το ζητημα της εξουσιας οταν αυτον τον καιει η αγωνια για το μεροκαματο και τα νοσηλεια του ιδιου και των παιδιων του.
    Οταν ομως φτασει η ωρα των πολιτικων συμπερασματων μετα απο την επισχεση εργασιας στον χωρο δουλειας,την απεργια ή την καταληψη του εργοστασιου τοτε ειναι αναγκαια συνθηκη για την οξυνση ττης ταξικης συνειδοτητας να προχωρησει η κουβεντα και στο ποιοι ειναι οι ενοχοι. Περα απο τον εκαστοτε εργοδοτη που εκεινη τη στιγμη αντιπαλευεις και κοντραρεις για να σπαει η τρομοκρατια στο χωρο δουλειας ή για να παρεις τα δεδουλευμενα ή για την ανακλυση απολυσης ή για ο,τι αλλο.

    Ειναι κοροιδια π.χ. να αντιμαχεται κανεις το Συμφωνο Σταθεροτητας (Δεν αναφερομαι στον Υ) χωρις να μην εχει ξεκαθαρο στον κοσμο ποια ειναι η θεση του για την Ευρωπαικη Ενωση, ασχετα αμα ειναι σαφεστατο τι εχει στηριξει σε Βουλη και Ευρωβουλη οπως κραυγαλεα κανει ο Αλαβανος αυτην την περιοδο. Ειναι ομως και ταυτοχρονα κοροιδια και η προβολη ωσαν υπεραγωνισταρα στις πλατιες μαζες καποιου που απλα «στηριζει» το αιτημα για την καταργηση του Σ.Σ. και ταυτοχρονα οταν πια βρει τα σκουρα απο το ΚΚΕ και το Π.Α.ΜΕ. να κανει αντιπαραθεση με επιχειρηματα επιπεδου οτι αυτα τα λεει η αυτιστικη ηγεσια του Κομματος και να νομιζει οτι καθαρισε με τους ενοχλητικους ΚΚΕ-δες.
    Δεν μπορουμε να ακροβατουμε σε πολλες βαρκες και ας αφησουμε το πινκ-πονκ των εντυπωσεων οτι για ολα μας φταιει η τραγομορφη ηγεσια του ΚΚΕ. Ετσι υποτιματε πολυς κοσμος και ηθελημενα ή οχι θετουμε εαυτους μας απεναντι και οχι πλαι-πλαι στον αγωνα. Φυσικα το ζητημα δεν ειναι «χωροταξικο» αλλα πολιτικο και απο ενα σημειο και περα οι νεφελωδεις θεσεις ειναι πια σαφεστατα αντιθετικες με το ταξικο συνδικαλιστικο κινημα.

  20. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΧΤΕΡ Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 4:43 μμ #

    Καλα. Οκ . Θα μιλησει ο καθενας μας για το αν κατεχει τον διαλεκτικο υλισμο ο κυριλλος! Υμαρτον παναγια μου! Εγω τυχαια μια φορα τον ειχα πετυχει σε μια παρεα να μιλαει και να αναλυει το τι ειναι επιστημη και πως ειναι η επιστημονικη προσσεγιση καθε θεματος. Καλα μου επεσε το σαγονι! Και λεω στην φιλη μου διπλα. Ρε αυτος επρεπε να ειναι στην ιδεολογικη του κομματος! Μα ειναι μου λεει!!
    Ε ενταξει ο ρουσης εχει κανα δυο κολληματα που μπορει για σενα Υ να ειναι σωστα.
    Ενας που δεν εχει κατασταλαξει για την επικαιροτητα του σοσιαλισμου δεν τον βαζει σε ενα οπορτουνιστικο μοτιβο του σοσιαλισμου με ανθρωπινο προσωπο? Και στην τελικη δεν μπορει μορφωμενος ανθρωπος-μαρξιστης να θεωρει οτι για ολα τα κακα φταει ο σταλιν. Δεν ειναι αυτο αντιδιαλεκτικη θεωρηση βασης-εποικοδομηματος??

  21. Y Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 5:23 μμ #

    @Μέλιτον
    ‘η παλη του εργατικου κινηματος θα ειναι ενα κενο γραμμα αν δε συνδεεται, με την παλη για την κατακτηση της εξουσιας απο την εργατικη ταξη’

    Δε το αμφισβήτησε κανένας αυτό εδώ. Σε αυτό συμφωνούμε. Γιατί δυσκολεύεις την κουβέντα?

    ‘Ειναι ομως και ταυτοχρονα κοροιδια και η προβολη ωσαν υπεραγωνισταρα στις πλατιες μαζες καποιου που απλα “στηριζει” το αιτημα για την καταργηση του Σ.Σ. και ταυτοχρονα οταν πια βρει τα σκουρα απο το ΚΚΕ και το Π.Α.ΜΕ. να κανει αντιπαραθεση με επιχειρηματα επιπεδου οτι αυτα τα λεει η αυτιστικη ηγεσια του Κομματος και να νομιζει οτι καθαρισε με τους ενοχλητικους ΚΚΕ-δες.’

    Ούτε από αυτό βγάζω νόημα.

    Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να συμφωνήσουν τώρα μαζί σου για το ΣΣ άλλα όχι συνολικά για την ΕΕ. Κάνε κάτι μαζί με αυτούς συνεχίζοντας να λες και για την ΕΕ.

    (Με έχετε κάνει να το πω 10 φορές. Δεν είναι τόσο δύσκολο πια, απλά ΚΑΝΕΤΕ τους μαλάκες)

    Δεν είπα ποτέ ότι ‘για ολα μας φταιει η τραγομορφη ηγεσια του ΚΚΕ’.

    Για όλα φταίει ο καπιταλισμός και η αστική τάξη. Αλλά η τωρινή ηγεσία του ΚΚΕ είναι ανεπαρκής για να τα ανατρέψουμε αυτά τα δύο. Δε θα τα καταφέρουμε ποτέ αν απλά την ακολουθήσουμε όπως μας προτείνει ο Φάρος.

    Πρέπει ή να αλλάξει πλεύση ή να αλλάξει η ίδια ή να κάνουμε άλλο κόμμα.

    @Βιργινία
    Που κολλάει τώρα ο Κυριλος??

    ‘Ενας που δεν εχει κατασταλαξει για την επικαιροτητα του σοσιαλισμου δεν τον βαζει σε ενα οπορτουνιστικο μοτιβο του σοσιαλισμου με ανθρωπινο προσωπο?’ – Δε καταλαβαίνω τίποτα από αυτή την προταση… σόρρυ

    ‘Και στην τελικη δεν μπορει μορφωμενος ανθρωπος-μαρξιστης να θεωρει οτι για ολα τα κακα φταει ο σταλιν.’ – Δε λέει ο Ρούσης ότι ‘για όλα τα κακα φταίει ο στάλιν’. Αυτό το λέτε εσείς ότι το λέει.

    Λέει ότι ο Στάλιν παραμόρφωσε θεωρητικά τον Μαρξισμό – Λενινισμό αντί να τον εξελίξη. Κι αυτό είναι ηλίου φαεινότερο. Μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ δε θέλει να το δει.

    Άμα δεν εμπιστεύεσαι το Ρούση, ούτε τον Μόντυ Τζόνστοουν ούτε τόσους άλλους μαρξιστές που το έχουν πει αυτό, ρίξε μια ματιά και στον Γκέορκγ Λούκατς που συμμετείχε στην προλεταριακή επανάσταση της Ουγγαρίας το 1918. Δες το τελευταίο γραπτό του το 1968:
    http://www.biblioasi.gr/product_info.php?manufacturers_id=306&products_id=147586

    (Θα το παρουσιάσω κάποια στιγμή στο μπλογκ)

  22. Y Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 5:24 μμ #

    Το μισό είναι διαθέσιμο στα αγγλικά εδώ: http://www.marxists.org/archive/lukacs/works/democracy/index.htm

  23. compassocap Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 5:29 μμ #

    παρόλαυτα καλό θα ήταν αν κάπου υπάρχει το άρθρο του Παπασταύρου να το δημοσιεύσει κάποιος. Εμένα μου φαίνονται τραβηγμένα τα επιχειρήματα που υποτίθεται ότι ανέπτυξε. Ίδωμεν.

  24. compassocap Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 5:33 μμ #

    επιπλέον:
    το απολίθωμα έχει κάνει ένα πολύ καλό ποστ και βάζει κάποια βασικά ζητήματα. Πρσπαθείστε να μείνετε σε αυτά και ν αμη αρχίσουμε να συζητάμε για το 20ο. Εκτός αν εσείς τα έχετε λυμένα.

  25. Y Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 6:12 μμ #

    Σορύ είχα αλλού το μυαλό μου και κόλησα με το που κολλάει ο Κύριλος. Μ’άρέσει που ο Αντώνης τα χώνει στο Ρούση? στην ελευθεροτυπία? στη συνομωσία των συνασπιτοαναρχοιμπεριαλιστών? που το ΚΚΕ δεν έχει φροντίσει να ανεβάσει το άρθρο.

    Τώρα το συνειδοτοποίησα οτι ο Ρούσης απάνταγε σε άρθρο του Κύριλου, ο οποίος αγαπητή μου Βιργινία ναι είναι θεωρητικό ναυάγιο. Δεν έχει καμία σχέση με μαρξιστική σκέψη ο άνθρωπος γιατί είναι δογματικός. Και μαρξιστής και δογματικός μαζί δε γίνεται.

    Ο τύπος γράφει πχ. σε (επιστημονικά και καλά)άρθρα του ότι ο Τρότσκι συνεργαζόταν με τους Ναζί χωρίς να δώσει καμία παραπομπή. Για τέτοιο τσαρλατανισμό μιλάμε!

  26. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 6:41 μμ #

    Μολις ειδα τις αστικοφυλλαδες και εφριξα (ξανα-μανα) με το πως καθε φορα που χοντραινουν τα πραγματα για τον κοσμο να σκανε μυτη οι γνωστοι ανανηψαντες-γνωστοι για τις υπηρεσιες τους στο κομματι της αστικης προπαγανδας, πρωην κομμουνιστες και να θολωνουν τα νερα με απιστευτη μπουρδολογια αριστερης πασπαλισης. Μα παντα ομως την ποιο κρισιμη στιγμη η Ελευθεροτυπια στην πρωτοπορεια, ενα πραγμα! Βρε τι μου θυμιζει,τι μου θυμιζει!?!?!

    http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.epistolesanagnoston&id=130923
    Τοση εγνοια-κλαψα και ανησυχια αυτοι οι πρωην, για το καλο του ΚΚΕ ρε παιδι μου…


    Sorry που δεν θα προλαβω να σου απαντησω αλλα αυτο το Σ-Κ θα υπαρχει οργωμα των περιοχων μου για την προετοιμασια της απεργιας στο πλευρο και με το πλαισιο του Π.Α.ΜΕ.

  27. compassocap Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 6:57 μμ #

    Μέλιτον:
    ρε φίλε γράφτηκε άρθρο γia αυτόν, ο Ρίζος του χει δώσει παπούτσι από το προηγούμενο προσυνεδριακό και του τα χώνεις ότι δημοισεύει στην Ε? μήοως το παραχέζουμε?

    αφού εξαοκλουθούμε και συζητάμε άλα ντ άλλων θα απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα του απολιθώματος:

    «το θέμα της καπιταλιστικής κρίσης. Πώς μια οικονομική κρίση γίνεται γενικευμένη πολιτική κρίση του συστήματος; Μπορούμε να την αξιοποιήσουμε από επαναστατική σκοπιά, ή μήπως είναι περίοδος εξατομίκευσης που σφίγγουν τα λουριά κι επικρατεί το σώζων εαυτόν σωθήτω;»?

  28. Y Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 7:59 μμ #

    Ρε συ Μέλιτον τα δάχτυλα σου επικοινωνούν με τον εγκέφαλο σου όταν γράφεις ή μόνο με τον πληγωμένο κομματικό σου εγωισμό?

    Δηλ. βλέπεις τον Κοψίδη στο άρθρο να ανησυχεί για το καλό του ΚΚΕ? Ο τύπος εγκαλεί τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα επειδή καλούν σε συμμαχία μαζί του και λέει ότι στην ουσία η μόνη λύση είναι να εξαφανιστεί το ΚΚΕ. ΛΕΕΙ ΑΝΟΙΧΤΑ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ο τύπος. Αλλά εσύ το βιολί σου. Την αυτόματη μαγική ατάκα που απαντάει σε όλα!

    Δεν ειναι ότι δε προλαβαίνεις να μου απαντήσεις. Είναι ότι ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.

    Καλή επιτυχία στο όργωμα παρ΄όλα ταύτα.

    @Κομπάσο
    σ’αυτό προσπαθώ να απαντήσω Κομπάσο. Μπορούμε να έχουμε ευέλικτη και αποτελεσματική πολιτική συμμαχιών. Αν μπορούμε να ρίξουμε συνθήματα άμεσα που να φαίνονται ρεαλιστικά και ουσιαστικά στον κόσμο και ταυτόχρονα να τον εμπνεύσουμε οραματικά.

    Να ακυρώσουμε το πακέτο μέτρων της κυβέρνησης.

    Να απειθαρχήσουμε στο Σύμφωνο Σταθερότητας και την ΕΕ

    Να οικοδομήσουμε ευρωπαϊκό συντονισμό και αλληλεγγύη στην περίπτωση που η ΕΕ θελήσει να μας επιβάλει πρόστιμο αντί για βοήθεια.

    Να αντιστρεψουμε το ρουν της ιστορίας γινοντας η πρώτη χώρα που ζητάει έξοδο από την ΕΕ σε φιλολαϊκή κατεύθυνση.

  29. Y Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 8:01 μμ #

    @Κομπάσο
    αντι για ‘να’ βάλε ‘αν’

  30. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 9:40 μμ #

    δεν εχω διαβασει σε καποιο αρθρο του αυτο που λες. Αυτο που εχω διαβασει ομως ειναι οτι οι τροσκιστες της γαλλιας συνεργαστηκαν με τους ναζι! εχει βγει και τιτλος hitlerotroskiste!
    Καλα περασαμε και δεν ακουμπησαμε ολοι μας απο τον κυριλλο!

  31. Loipion Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 6:49 πμ #

    @Y

    To aithma gia xalarwsh tou sumfwnou sta8erothtas pou 8etei o SYN einai
    eite Paraplanitiko eite Paraplanimeno kai Paraplanitiko.
    Ta metra pou pernei h kuvernish den exoun stoxo to elleima,to opoio den diogo8hke apo ton
    antiparagwgiko dhmosio tomea alla apo tis kratikomonopoliakes ru8mizeis gia tis trapezes kai ton eurutero idiotiko tomea stis sun8ikes pou diamorfose h ufesh(min piasw edw tis 8eories gia to ti einai paragwgiko k mi-paragwgiko)
    Auta einai apla oi aformes pou vazei to pasok gia na parei metra pou aforoun stis egasiakes sxeseis kai oxi mono.
    O Syn sto ba8mo pou den to 3eka8arizei auto paizei 8elontas kai mi to paixnidi tou Pasok.
    Edw den uparxei kanena KANW TO MALAKA.

    Pws dimiourgi8ike to elleima?
    Giati exoun provlima ta tameia?
    Auto sunevei mono sthn ellada?

    H nohmon aristera ths astikhs antistrofhs vashs kai epikodomhmatos mas zalizei ta @@ia.
    H trexousa sugiria den einai zitima KANENOS GAMIMENOU POUSTH 8ESMOU!
    Kanena aithma den einai dunaton na ti8ete san diekdikish sta metra kapoiou nomikou plaisiou
    e8nikou h upere8nikou.
    An den h8ele h astikh ta3h kai h EE na min dieurune ta elleimata tou kratous logo anagwn reustothtas se fash frenarismatos ths paragwghs kai ths kukloforias tou kefalaiou kai na ta afine ola na katareusoun OK?
    Den prokeite na mpei kanena KKE se logikes diekdikisewn pou krivoun thn ousia tou zitimatos
    kai rixnoun ta varh stous ergazomenous legontas…»xalaroste ligo to sumfono sta8erothtas»!
    «Ax oxi toso mastigio»
    To kefalaio ta arpa3e prin parax8oun kai twra nomizei oti 8a ta paragei kapoios(pragma adunato etsi k aliws).
    Kounia pou tous kounage.
    Ta paixnidia me tis e3etastikes einai diaskedastikes diaskedaseis entuposewn.

    ps.O Kopsidis exei polu plaka.Pontarei apo thn mia sta antistalinika antanaklastika tou SYN kai apo thn allh paradexetai oti den uparxei tetoio pragma opws o stalinismos.
    Ax ti kako pou ton vrike! H polu xrish ths Stalinologias thn katestise anagnorisimh kai ekane emfanes oti to mono periexomeno ths einai h Lasph xwris sustatika.
    Leei kai merikes skotadistikes malakies gia diafotismo kapoion suginise me auth thn epikinoniakh tragikothta tou kai meta epese apo to krevati kai 3upnise.

  32. compassocap Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 1:04 μμ #

    @loipion:

    1ον ο κοψίδης είναι για πολλές μπούφλες
    2ον αν μπορείς μη γράφεις greeklish

  33. a8lios Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 1:31 μμ #

    Τέρμα ανοχής πάντως από την κυβέρνηση:

    http://www.cosmo.gr/Finance/Hellas/264142.html

    Επιτέλους!!!

  34. Y Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 1:42 μμ #

    @Loipion (pou to grapsimo sou moiazei me tou Meliton)
    Δεν είπα να χαλαρώσουμε το Σύμφωνο Σταθερότητας. Οπότε η όλη κριτική σου απαντά σε κάτι που δεν είπα. Παραπάνω και σε προηγούμενο ποστ μπορείς να διαβάσεις τι είπα. Είπα να βάλουμε συγκεκριμένα την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του κι οτί αυτό μπορεί να γίνει βάση πλατιάς ενότητας και πανευρωπαϊκού συντονισμού.

    Ο τρόπος που κατανοείς τη σχέση δημοσιονομικών και ταξικής πάλης δείχνει τρομερές παρανοήσεις. Τα οικονομικά που βασίζονται στη σταθερότητα και έχουν ως απόλυτο κριτήριο την αποφυγή ελλειμάτων έχουν συγκεκριμένη ταξική ταυτότητα.

    ‘Kanena aithma den einai dunaton na ti8ete san diekdikish sta metra kapoiou nomikou plaisiou
    e8nikou h upere8nikou.’ – Τι είναι αυτό πάλι? Τι χρυσός κανόνας είναι πάλι αυτός?

    Δηλαδή όταν οι συλλογικές συμβάσεις έγιναν νόμος ήταν κακή διεκδίοκηση? Όταν έγινε νόμος το 8ωρο και οι πληρωμένες διακοπές ήταν λάθος? Δεν ήταν ταξική κατάκτηση?

    Αμα θες ‘σταλινολογία’ με συστατικά διάβασε το βιβλίο του Λούκατς που παραθέτω παραπάνω.

  35. λαθραναγνώστης Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 2:01 μμ #

    @11 Xamogelo
    Συγνώμη για την καθυστερημένη απάντησή μου.
    Νομίζεις ότι ήταν στο χέρι του ΚΚΕ να επιτρέψει ή όχι την διαφθορά των συνειδήσεων του λαού απο το ΠΑΣΟΚ?
    Μέσα στο κλίμα ευδαιμονισμού που κυριαρχούσε στην Ελλάδα απο το 81 και μετά, το ΚΚΕ, λίγα πράγματα μπορούσε να κάνει.
    Το ΚΚΕ πάλευε και παλεύει με πολιτικά επιχειρήματα, τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ έριχνε πακτωλούς χρήματος στην επιχείρηση εκμαυλισμού του κόσμου. Πως να αντιμετωπίσεις άραγε τα «λεφτά» επιχειρήματα με πολιτικό λόγο ο οποίος ήδη απο τη φύση του είναι δύσκολος?
    Το ΚΚΕ έχει έναν σταθμό, τον 902, και μια εφημερίδα, τον Ριζοσπάστη, για να προπαγανδίσει τις θέσεις του, το ΠΑΣΟΚ έχει σχεδόν όλα τα ΜΜΕ ευρείας κυκλοφορίας στη διάθεσή του (αν και σ΄αυτή τη περίπτωση , το ποιός έχει ποιόν είναι θέμα προς συζήτηση).Είναι σαφές νομίζω, ότι το ΠΑΣΟΚ, το προτιμάει το ελληνικό κεφάλαιο και έναντι της ΝΔ και το αβαντάρει ανάλογα, ποσο μάλλον έναντι του ΚΚΕ.
    Δεν ξέρω, αλλα τελικά βλέπω ότι αυτή η μονόπλευρη ενοχοποίηση του ΚΚΕ για όλη την καθυστέρηση της ανάπτυξης του κινήματος, τείνει να γίνει μονομανία σε μερικούς, κατα τα άλλα καλόπιστους κύκλους και αυτό δεν θα μας βγεί σε καλό.

  36. oti na'nai Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 3:34 μμ #

    Εγω θα θέσω ερωτήματα και προβληματισμούς:

    και πες οτι καταργείται το συμφωνο απασχόλησης!

    Τι θα’ χει να προτείνει η κινηματάρα- συγκόλληση που εσύ μας προτείνεις απο κοινού για να το αντικαταστήσει και ποιος θα το επιβάλει??

    Με τους άλλους θεσμούς της ΕΕ τι γίνεται, επιτροπές, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κοινοβούλιο??

    1. Τέτοια αιτήματα εκτός απο κάργα ρεφορμιστικά και συγκαλυπτικά όπως οι παραπάνω επιχειρηματολόγησαν είναι και τακτικά ανέφικτα να επιτευχθούν ακόμη και ως τέτοια (ρεφορμιστικά και συγκαλυπτικά). Προϋποθέτουν ακομα και σε τέτοιο πλαίσιο συντονισμό ανισόμετρα αναπτυγμένων εργατικών κινημάτων σε ΟΛΕΣ τις χώρες της Ε.Ε. και ΚΥΡΙΩΣ στις πιο αναπτυγμένες απο αυτές.
    Παραμένει όνειρο θερινής νυκτός γιατί το κίνημα σε αυτές τις χώρες εχει χρόοοονια παράδοση ενός «τρεϊντγιουνιονισμού» (με λενινιστικούς όρους, «ξεπουληταρισμού» με σύγχρονους).

    2. Μας βάζει σε λογικές, σα σύνθημα και πρακτική, εγκατάλειψης του εθνικού πεδίου πάλης και δράση σε λογική μονάχα υπερεθνική αφού μόνη της μια χώρα δεν ανατρέπει ολοκληρο θεσμό της ΕΕ των 14 ή των 27. Ενώ το καθήκον των κομμουνιστών ειναι εθνικό και διεθνιστικό ταυτόχρονα.

    3. Είναι επικίνδυνο σα σύνθημα γιατι επίσης επιτρέπει εύκολη αναδίπλωση του αντιπάλου και ρίξιμο νέας στάχτης στα μάτια των λαών που απ’οτι φαίνεται δε θέλουν και πολύ για να λουφάξουν(εδώ ο ένας τους έλεγε πάγωμα μισθών ο άλλος αύξηση στον πληθωρισμό και ψηφισαν το 2ο).
    Τι εμποδίζει τους ιθύνοντες της ΕΕ σε περίπτωση που σου λεω εγώ οτι πιέζονται απο το αίτημα «κατάργησης» να δηλώσουν οτι «χαλαρώνουμε» το σύμφωνο σταθερότητας και ο κόσμος να πειστεί??.
    Τι τους εμποδίζει να πουν το καταργούμε και βαφτίζοντας το κρεας ψάρι (να το πουν πχ σύμφωνο αλληλεγγύης, μεχρι και Σ.Ο.Α. θα το πουν αν ζοριστούν πολύ) και να στο ξανασερβίρουν ατόφιο??
    Το ίδιο δεν κανανε και με το θεσμό του Ευρωσυντάγματος που στο κάναν Ευρωσυνθήκη και τσίμπισαν οι ιρλανδοι??

    Το να τοποθετειται κανείς εναντίον θεσμών του εποικοδομήματος και να μην αμφισβητεί ενα κίνημα τη βάση αυτό καναν αιώνα τώρα το λέμε ρεφορμισμό. Ειναι επικίνδυνη διολίσθηση γιατι απλούστατα όπως απέδειξα στο σημείο 3 με γεγονότα περιέχει εντός του τους όρους αναδίπλωσης του αντιπάλου άρα και της ίδιας του της ήττας.
    Αλλα σαφώς αμαν και πως κάνουμε να ‘ρθει η στιγμή ο λαός να αναγνωρίσει την αντιλαϊκότητα ενός θεσμού όπως η ΕΕ σαν ολόκληρο οικοδόμημα και να το ανατρέψει, και να τοι οι «φίλοι του λαού» να μας χτίσουν ενότητα με αιτήματα το κακό σύμφωνο σταθερότητας, τα κακά διευθυντήρια κλπ.

  37. kraftwerk Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 4:32 μμ #

    oti na’nai ε καλά με αυτή την έννοια τι νόημα έχουν και αυτά τα αιτήματα?

    «Να ανέβει άμεσα ο συντελεστής φορολόγησης του μεγάλου κεφαλαίου στο 45%.
    Να καταργηθούν οι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ, Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης κλπ.) στο πετρέλαιο θέρμανσης και αγροτικής κίνησης, στα είδη διατροφής, εκπαίδευσης, υγείας και στα οικιακά τιμολόγια ηλεκτρικής ενέργειας, ύδρευσης και τηλεπικοινωνιών.
    Να αυξηθεί το αφορολόγητο όριο στα 40.000 ευρώ για κάθε ζευγάρι και από 5.000 ευρώ για κάθε παιδί.
    Να αναγνωριστούν τα λογιστικά βιβλία ως μοναδική πηγή προσδιορισμού εισοδήματος των ΕΒΕ.
    Η επιδότηση των αγροτών να γίνεται με βάση την παραγωγή και το εισόδημα μέχρι 30.000 ευρώ.»

    ( http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5441466&textCriteriaClause=%2B%CE%A3%CE%A5%CE%9C%CE%A6%CE%A9%CE%9D%CE%9F+%2B%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%98%CE%95%CE%A1%CE%9F%CE%A4%CE%97%CE%A4%CE%91%CE%A3 )

  38. compassocap Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 4:39 μμ #

    η ερώτηση του kraftwerk είναι και δικιά μου ερώτηση. Θα μπορούσα να συμπληρώσω ακόμα πολλά αλλά φτάνουν

  39. oti na'nai Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 6:00 μμ #

    1. Είδατε ποτέ το ΚΚΕ να δημιουργεί μέτωπο με ΒΑΣΙΚΟ ΣΤΡΑΤΙΓΗΚΟ ΑΙΤΗΜΑ αυτά που παραθέτετε???

    2. Ποιος σας είπε οτι το ΚΚΕ δεν αναδυκνύει στην προπαγάνδα του το ρόλο του συμφώνου σταθερότητας?? (θα θεωρούσα πιο εποικοδομητική κριτική του αν δεν τον αναδεικνύει σωστα)

    3. Και ποιος σύντροφος απ’οσους διαφωνησαν μαζί σας στο προκείμενο διαφωνεί με την επι της ουσίας αναδειξη και αποδόμηση-κατάργηση αυτού του συμφώνου στα πλαίσια μιας συνολικής αποδέσμευσης??

    Είναι άλλο πράγμα να εχεις αιτήματα οικονομικής πάλης πλαϊ στα πολιτικά. Και άλλο να ανάγεις αιτήματα της οικονομικής πάλης σε κύρια, μετατρέποντας την οικονομική πάλη σε οικονομίστικη- ρεφορμιστική.

  40. a8lios Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 6:15 μμ #

    Εγώ σε αυτή τη συζήτηση, όπως και στην προηγούμενη, έχοντας διαβάσει περίπου τα μισά (ή και λιγότερα) σχόλια, έχω να πω τα εξής:

    -Εαν (Υ) βλέπεις πως τα σημερινά μέτρα που παίρνει το ΠΑΣΟΚ τα παίρνει ΕΠΕΙΔΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ, τότε σαφώς έχουμε μια τεράστια διαφωνία.
    Εγώ βλέπω πως τα μέτρα τα παίρνει γιατί, όπως λέει και ο ΓΑΠ: «Η παγκόσμια κρίση πρέπει να εκληφθεί ως ευκαιρία για απαραίτητες βαθιές τομές και αλλαγές».
    Τα παίρνει γιατί αυτά συμφέρουν την κερδοφορία (τόσο τωρινή όσο και μεσομακροπρόθεσμη) του ελληνικού κεφαλαίου και ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ το σύμφωνο σταθερότητας.

    Γενικά εγώ το σύμφωνο σταθερότητας εγώ το αντιλαμβάνομαι ως ένα εργαλείο, στο οποίο κατάφεραν, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, να τα βρούνε οι ευρωπαίοι καπιταλιστές μέσω των πολιτικών τους επροσώπων.

    Και σαν εργαλείο, το χρησιμοποιεί, η εκάστοτε αστική τάξη μέσω του ντόπιου πολιτικού της προσωπικού, ΑΝ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ.

    ΑΝ ΚΑΙ ΟΤΑΝ, ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ, ΔΕΝ ΤΗΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ.

    Αυτό δεν έγινε και με Γαλλία, Γερμανία που το «παραβλέψανε»???

    Επομένως, για να καταλήξω και κάπου, θα θέσω την κομβική ως προς το ΣΣ ερώτηση σε στυλ «η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα»:

    Αν δεν υπήρχε το σύμφωνο σταθερότητας (λόγω αντιδράσεων) δεν θα παίρνονταν τα μέτρα,
    ή
    αν δεν παρθούν τα μέτρα (λόγω αντιδράσεων) καταργείται στην πράξη το Σύμφωνο Σταθερότητας;

    Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι ισχύει το δεύτερο.
    Το να θέσεις σήμερα ως προμετωπίδα των αγώνων σου (γιατί περί αυτού κατάλαβα πως μιλάμε) το «να καταργηθεί το ΣΣ» εγώ το θεωρώ μια τρύπα στο νερό.

    Και επειδή έγινε και μια συζήτηση για το σε ποια βάση πρέπει να γίνεται πανευρωπαϊκός συντονισμός του εργατικού κινήματος σε αγωνιστική κατεύθυνση,
    καταρχάς πρέπει να πω πως ναι, σαφώς είναι επιτακτική ανάγκη (και λίγα λέω) να υπάρξει,
    αλλά και εκεί το κριτήριο δεν μπορεί να είναι αν μια ομοσπονδία/συνομοσπονδία λέει για κατάργηση του ΣΣ.
    Όπως δεν είναι και κριτήριο το αν είναι στην WFTU ή στην ETUC βέβαια.
    Κριτήριο είναι αν κινείται σε πορεία συγκρουσης ή σε πορεία συνεργασίας με το κεφάλαιο στο χώρο που δραστηριοποιείται.

    Φυσικά αυτό δε σημαίνει πως αν έχεις σε διάφορες χώρες/κλάδους γερούς αγώνες από εργατικές ενώσεις που μπορει γενικότερα να μπαλανσάρουν, δε πρέπει να δείξεις την αλληλεγγύη σου.
    Και πρέπει και μπορεί σε τέτοιες περιπτώσεις η ευρωπαϊκή WFTU να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, όπως πρέπει και μπορεί να συναντιέται με τέτοιες ενώσεις και να επιδιώκει την ριζοσπαστικοποίησή τους, ακόμα και την μελλοντική κοινή δράση τους.
    Φαντάζομαι πως δε το καταφέρνει στο βαθμό που θα έπρεπε. Αλλά δε νομίζω ότι μπαίνει θέμα μη προσέγγισης τέτοιων επειδή ανήκουν στην ETUC ή σε οποιαδήποτε άλλη ξεπουλημένη ένωση.
    Δεν έχω δει το ΚΚΕ στις διαθνείς σχέσεις και κινήσεις του να έχει τέτοια κολλήματα. Ίσα ίσα.

    Τέλος, για τις μορφές οργάνωσης ο compasso δε διευκρίνησε τπτ.
    Εγώ δε νομίζω πως χρειάζονται καινούργιες μορφές.
    Χρειάζετααι όμως ΤΕΡΑΣΤΙΑ, ΠΕΛΩΡΙΑ, ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΑ, ΤΙΤΑΝΙΑ (και άλλα τέτοια) προσπάθεια για την ουσιαστική λειτουργία αυτών που υπάρχουν (δηλ. πρωτοβάθμια σωματεία),
    όπως και για την ένταξη νέων ανθρώπων σε αυτά.
    Τώρα τί σημαίνει ουσιαστική λειτουργία, αυτό είναι μεγάλο θέμα, αλλά για μένα σημαίνει ουσιαστικά πως πρέπει με τη δική μας δράση τα σωματεία να γίνουν, με μια φράση, «οργανώσεις των εργαζομένων του χώρου τους», με τη δική τους ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ εσωοργανωτική ζωή, με την αντιμετώπιση των μελών τους ως τέτοιων, με την έννοια που τους δίνουμε και στις πολιτικές οργανώσεις (δηλαδή της συμμετοχής στις αποφάσεις, την ανάληψη καθηκόντων από όλους κτλ.)

    Ελπίζω να γίνομαι αντιληπτός…

  41. Y Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 6:24 μμ #

    ‘Ότι να’ναι’ κάτι που ξεχνάτε όλοι οι κομμουνισταράδες στην Ελλάδα είναι ότι στη Δ. Ευρώπη ναι έχουν παράδοση ‘τρεϊντγιουνισμού’ αλλά έχουν και πολύ μεγαλύτερη ιστορία καθαρής ταξικής πάλης. Πάλης της καθαρά βιομηχανικής εργατικής τάξης με ιδιαίτερα βίαιη παράδοση και αντανακλαστικά καθαρά ταξικά.

    Η ταξική συνείδηση ήταν και κάτα κάποιο τρόπο είναι ακόμα κάτι πολύ πιο γενικευμένο στη Δ. Ευρώπη από ότι στην Ελλάδα και σε όλα τα Βαλκάνια και ακριβώς γι’αυτό μπορέσαν να αμβλύνουν την πολιτική της έκφραση στολίζοντας λίγο τη βιτρίνα των ταξικών αντιθέσεων και κυρίως μειώνοντας τη βιομηχανική εργατική τάξη.

    Εγώ σου λέω ότι ο πανευρωπαϊκός συντονισμός στον ένα ή στον άλλο βαθμό είναι μονόδρομος. Αλλά δε σου λέω καθόλου ότι πρέπει να εγκαταλείψεις το εθνικό επίπεδο που είναι το κύριο ούτε το στόχο της εξόδου από την ΕΕ (και είπα ότι είναι ευκαιρία να προβληθεί αυτός ο στόχος τώρα). Σου λέω ότι πρέπει να βρεις ένα πεδίο συνεργασίας με συνδικαλιστικές δυνάμεις από όλη την Ευρώπη γιατί ακόμα κι αν αποδεσμευτείς στη δικιά τους αλληλεγγύη θα πρέπει να υπολογίζεις για να μη σε πνίξουν οι αστικές τους τάξεις.

    Και ως τέτοια βάση προτείνω την κατάργηση του ΣΣ. Εσύ όχι απλά δε προτείνεις τίποτα, αλλά λες και στα παπάρια μας ο συντονισμός με τους δυτικοευρωπαίους ή και γενικά ευρωπαίους (φαντάζομαι αν σου πω τους ανατολικούς εκεί θα τραβάς τις μασχαλότριχές σου) που είναι ξεπουλημένοι όλοι τους.

    Έχεις μια λογική χωρίς κανένα όραμα. Κοροϊδεύεις τους Έλληνες εργάτες όταν τους λες ότι δεν έχουν ανάγκη από κανέναν συντονισμό και καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

    Εγώ καμία πάλη δε μετέτρεψα σε οικονομικο-ρεφορμιστική. Ίσα ίσα που λέω συνέχεια για την ανάγκη προβολής του σοσιαλισμού κι επίσης και το πώς πρέπει να γίνει αυτό.

    Εσύ είσαι κωλοοπορτούνα που βλέπεις μόνο κουκιά και αδυνατείς να σκεφτείς πολύπλευρα. Που ανάγεις τη θεωρητική και πολιτική σου αναπηρία σε μοίρα του κινήματος.

  42. oti na'nai Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 7:42 μμ #

    Ζω σε μια τέτοια χώρα και ξέρω απο κοντά ποια ειναι η πραγματική κατάσταση των σωματείων για τα οποία απλά εσυ θεωρητικολογείς..

    Για τον πανευρωπαϊκο συντονισμό δεν επεκτάθηκα στο σχόλιό μου, άρα ότι μαλακίες μου προσδίδεις ειναι του κεφαλιού σου. Με καλύπτει το σχόλιο του άθλιου που τα λέει τέλεια.
    Επι της ουσίας στα όσα παραθέτω δε λες τίποτα.

    Η βάση που πρότεινες ειναι ρεφορμιστική με ολίγη απο σοσιαλιστικό όραμα. Και η πλακα ειναι οτι δεν παραδέχεσαι οτι την έχεις δανειστεί απο τον Αλαβάνο που αναπτύσσει ακριβώς την ίδια λογική (καρμπον!)..
    Και προφανώς ο Τσίπρας που πήγε κατα πορτογαλία μερια για να κάνει συντονισμό με το «ταξικο» Bloco Esquerda ενάντια στο κακό σύμφωνο ειναι ταξικό διεθνιστικό αγόρι.

    Διόρθωση δεν ειμαι «κωλοοπορτούνα». Είμαι «η κλασσική η μικρόφαλλη η κωλοοπορτούνα».

  43. Y Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 8:14 μμ #

    Και γω ζω στο Βέλγιο μεγάλε οπότε άστο. Άμα θες διάβασε και τα σχόλια στο ποστ ‘μήπώς ήρθε η ώρα’ για να σώσουμε χρόνο.

    Αυτά που λέει ο Άθλιος δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που λες εσύ, γιατί ο Άθλιος είναι ο πρώτος που απαντά με σοβαρότητα σε αυτά που έβαλα.

    Όταν πρωτοέβαλα περί ΣΣ δεν ήξερα καν τι είχε πει ο Αλαβάνος και ακόμα δε ξέρω τι έχει πει ακριβώς.

    Επανέρχομαι αργότερα.

  44. compassocap Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 8:28 μμ #

    «Αν δεν υπήρχε το σύμφωνο σταθερότητας (λόγω αντιδράσεων) δεν θα παίρνονταν τα μέτρα,
    ή
    αν δεν παρθούν τα μέτρα (λόγω αντιδράσεων) καταργείται στην πράξη το Σύμφωνο Σταθερότητας;»

    άρα δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης του συμφώνου σταθερότητας? Άρα δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης της συνθήκης της Λισσαβώνας? Κακώς αντιτιθέμενα τότε? Τζάμπα κόπος (και δικός μας και των ευρωπαίων να το υπογράψουν)?

    @ότι να ναι:

    το επιχείρημα, ότι οι απόψεις του Υ πηγάζουν από τον Αλαβάνο είναι τελείως ηλίθιο μετά συγχωρήσεως. Για την ακρίβεια δεν είναι επιχείρρημα. Είναι φασίζουσα αντίληψη περί πολιτικής την οποία προφανώς και δεν ενστερνίζεσαι αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση εκφράζεις.

  45. compassocap Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 8:34 μμ #

    @αθλιος:
    προσθέτω. Το ΣΣ είναι εργαλείο. Και επίσης σωστά λες, το χρησιμοποιούν όποτε κρίνουν. Μόνο που όσο αφορά την Ελλάδα, είναι ένα καθαρά ιμπεριαλιστικό εργαλείο. Για την Ελλάδα το χρησιμοποιούν πάντα.

  46. Y Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 10:52 μμ #

    @oti nanai
    Μ’αρέσει ο τρόπος που αντέδρασες στο ‘κωλοοπορτούνα’ :-D. Γι αυτό κι εγώ θα σου πω ότι δεν είμαι ΠΑΣΟΚος είμαι ‘σκατόμπατσος πρασινοφρουρός’ (επική ατάκα που άκουσα σε ταξί στην Ελλάδα τη μέρα των εκλογών).

    Λιγότερο μ’αρέσει το ότι με παραλληλίζεις με τους ‘Φίλους του Λαού’.
    Αυτό βασικά δείχνει ότι το μόνο που αναζητάς από τη συζήτηση είναι να ξεκαυλώσεις την ‘επαναστατική σου καθαρότητα’.

    Επίσης θα σου πω ότι στο Bloco Esqerda υπάρχουν ταξικές δυνάμεις όπως υπάρχουν και στο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (αν και δε τις αντιπροσωπεύει ο Τσίπρας).

    @Αθλιε
    Το ΣΣ υποχρεώνει το ΠΑΣΟΚ να πάρει περισσότερα μέτρα από αυτά που θα ήθελε. Η αντίσταση του Παπακωνσταντίνου στις πιέσεις Μέρκελ κ’ Σία δεν ήταν μόνο για το θεαθήναι στην Ελλάδα.

    Οι Δυτικοευρωπαίοι αστοί υποχρεώνουν τους Έλληνες να πάρουν μέτρα σε μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτή που οι τελευταίοι αισθάνονται ότι μπορούν να ελέγξουν και τους κάνει να διακινδυνεύουν μια νέα και βαθύτερη (ελπίζουμε και λόγω ΠΑΜΕ) κοινωνική έκρηξη.

    Τα μέτρα δε συμφέρουν την κερδοφορία μόνο του ελληνικού κεφαλαίου αλλά κ’ του γερμανικού (κυρίως) κ ευρύτερα ευρωενωσιακού.

    Οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου δεν ‘αξιοποιούν’ απλά το ΣΣ για ανακατονομή υπέρ του κεφαλαίου. Το ΦΤΙΑΞΑΝ ως εργαλείο, όπως λες κι εσύ, σαν ιδανικό συμβιβασμό μεταξύ τους, όπως πάλι λες.

    ΓΙ’ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΕΙ

    Για τις εξεραίσεις Γαλλίας – Γερμανίας έγραψα πρώτος σε προηγούμενο ποστ.

    Δε μας ενδιαφέρει καθόλου τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε το ΣΣ. Θα έπρεπε να το ανακαλύψουν κι εκεί τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για εμάς. Τώρα πρέπει να το γκρεμίσουμε.

    Δεν είπα καθόλου να βάλεις το ΣΣ ως πρωμετωπίδα των αγώνων σου (δηλαδή απορώ πώς μέχρι κι εσύ δε θες να δεις ότι δεν ενοούσα αυτό).
    Είπα να είναι το αίτημα για κατάργηση του ΣΣ μία από τις βάσεις πανευρωπαϊκού συντονισμού, μαζί με άλλα που θα μπορούσε να είναι μέχρι και το ‘κάτω η Ευρώπη του κεφαλαίου’ κι εσύ να λες και ‘για μια Σοσιαλιστική Ευρώπη’.

    Χαίρομαι που λες ότι δε πρέπει να είναι κριτήριο σου το αν ένα συνδικάτο είναι στην ETUC και που διαφωνείς εδώ με το κριτήριο που έβαλε ο Αντώνης σε προηγούμενο ποστ.

    Συμφωνώ με το κριτήριο σύγκρουσης ή συνεργασίας, αλλά πρέπει να έχουμε και στο μυαλό μας ότι δεν είναι έυκολο να το απολυτοποιήσεις γιατί μέσα σε κάποια συνδικάτα μπορεί συχνά να αλλάζουν οι συσχετισμοί.

    Η WFTU είναι δυστυχώς πολύ περιθωριακή στην Ευρώπη και θα πρέπει να βρεθούν για το τώρα και άλλα σχήματα (που αργότερα θα μπορέσουν κ να την διευρύνουν). Το ΣΣ το πρότεινα ως μια βάση – μαζί με άλλα όπως οι θέσεις για τη μερική απασχόληση, τα συνταξιοδοτικά κ.α. με την οποία να μπορεί να οικοδομηθεί κάτι τέτοιο. Αντί να ακούσουμε κι άλλες ιδέες στο πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, εισέπραξα την κλασσική φονταμενταλιστική επίθεση των purer than you κομμουνισταράδων ‘άσε ρε Αλαβάνε’ κλπ.

    Οι ‘οργανώσεις εργαζομένων’ που προτείνεις είναι μια νέα μορφή οργάνωσης, γιατί ακόμα κι αν παίρνει το σωματείο σαν αρχή της το μετατρέπει σε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που είναι σήμερα και άρα σε κάτι νέο.

    Θεωρώ πάρα πολύ ενδιαφέρουσα αυτή την πρόταση.

    Κι επίσης σε πολύ σωστή κατεύθυνση την έμφαση που δίνεις στη συμμετοχή όλων στις αποφάσεις και την ανάληψη καθηκόντων (βλ. ευθυνών).

    Μας χρειάζεται μια νέα ταξική πειθαρχεία. Παραθέτω από Γκέοργκ Λούκατς 1968:

    ‘Υπάρχει μεγάλη διαφορά και μάλιστα αντίθεση στο κατά πόσο μια τέτοια πειθαρχεία προέρχεται και λειτουργεί ανάλογα με το αν αυτός που υπόκειται στην πειθαρχεία πήρε ενεργό μέρος τη γένεση των αποφάσεων, αν εκτελεί πειθαρχημένα την απόφαση μετά τη λήψη της με τη δυνατότητα να την κριτικάρει, αν συμμετέχει στη διόρθωση, μεταβολή ακόμα και ακύρωση της ή αν έχει μόνο τη δυνατότητα της τυφλής και άλαλης πειθαρχημένης εκτέλεσης.’

    Θα προσέθετα ότι σ’αυτή την οργάνωση των εργαζομένων θα πρέπει να γίνονται θερμά δεκτοί ειλικρινείς αγωνιστές της τάξης από διάφορες πολιτικές οργανώσεις και πεποιθήσεις.

  47. εργαζόμενος Φεβρουαρίου 20, 2010 στις 11:41 μμ #

    Βρε παιδιά, όποιος νομίζει πως όλα τα ζητήματα του εργατικού κινήματος, του κομμουνιστικού κινήματος και της θεωρίας, είναι αλλού για αλλού… Υπάρχουν ΠΟΛΛΑ ανοιχτά ζητήματα…Τι (μπορούμε) να κάνουμε τώρα;; Υπάρχει το ΠΑΜΕ του ΚΚΕ. Υπάρχει η «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ) όπου δρουν οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής (και όχι μόνο) αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ). Υπάρχουν σκόρπιες αγωνιστικές δυνάμεις.. Όλοι αυτοί μαζί να φτιάξουν μορφώματα κοινής δράσης στους χώρους δουλειάς με επίδικα τις απολύσεις, την ανεργία, τη φτώχια, το ασφαλιστικό και συνολικά την κατάργηση του προγράμματος σταθερότητας! Και από κοινού να παλέψουν για πιο μαζικές και μαχητικές απεργίες, για μαζικά και μαχητικά συλλαλητήρια και ό,τι άλλο! Φτάνει πια η ηλιθιότητα του σεχταρισμού…Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει…

  48. a8lios Φεβρουαρίου 21, 2010 στις 12:13 πμ #

    Για τα υπόλοιπα θα πω αυριο, αλλά θα σταθώ τώρα σε ετούτο:

    Οι ‘οργανώσεις εργαζομένων’ που προτείνεις είναι μια νέα μορφή οργάνωσης, γιατί ακόμα κι αν παίρνει το σωματείο σαν αρχή της το μετατρέπει σε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που είναι σήμερα και άρα σε κάτι νέο.

    Όχι, εγώ μιλάω ξεκάθαρα για τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα οποία θεωρώ, όπως και το κόμμα και το Π.Α.ΜΕ., πως σήμερα λόγω συνεχούς συγκεντρωσης&συγκεντροποίησης πρέπει να είναι πρωτίστως κλαδικά.
    Αυτά πρέπει να αλλάξουν ΑΡΔΗΝ τον τρόπο λειτουργίας τους.
    Και πρωτα απ’ όλα αυτά που είναι στο ΠΑΜΕ.
    Πρέπει να γίνουν πυρήνες προλεταριακής ζύμωσης & δράσης, δράσης σε κάθε πλευρά της ζωής των εργαζομένων και όχι μόνο στα οικονομικά, αλλιώς ανάπτυξη ταξικής συνείδησης δεν πρόκειται να δούμε.

    Επίσης:
    «Δεν είπα καθόλου να βάλεις το ΣΣ ως πρωμετωπίδα των αγώνων σου (δηλαδή απορώ πώς μέχρι κι εσύ δε θες να δεις ότι δεν ενοούσα αυτό)»

    E, όπως είπα δε διάβασα ούτε τα μισά σχόλια, και λέω για να συζητάνε συνέχεια για το Σ.Σ., μάλλον για προμετωπίδα το ήθελε ο Υ… γράψε λάθος.

  49. Αναυδος Φεβρουαρίου 21, 2010 στις 4:51 μμ #

    Μία κουβέντα για το Ρούσση
    Ο εν λόγω κύριος έχει αναλάβει εργολαβικά την επίθεση ενάντια στο ΚΚΕ. Χωρίς να μπω στην ουσία των λεγομένων του:
    – απαντά σ’ενα άρθρο της ΚΟΜΕΠ του 1/2010 μέσα από την Ελευθεροτυπία.
    – η Ελευθεροτυπία πέρα από φυλλάδα του κεφαλαίου έχει αναλάβει εργολαβικα τόσο την επώαση του ΣΥΝ/Συριζα όσο και κάθε αντικομμουνιστικού αυγού που προέρχεται από την αριστερά
    – ο Ρούσσης φαντάζομαι ότι θα μας πει ότι τα όσα εξωφρενικά έγραφε ο Παπασταύρου απαιτούσαν μία απάντηση για το καλό του κινήματος των αφελών μελών του ΚΚΕ της νεολαίας των κουτσών κλπ.. Και επειδή ούτε ο Ρ ούτε η ΚΟΜΕΠ δεν θα έδιναν χώρο για έναν τέτοιο τιτάνα της μαρξιστικής σκέψης ματά από πολύ σκέψη και πόνο κατέφυγε στην Ελευθεροτυπία
    – Θα του απαντήσουμε αφελώς ότι ελάχιστα μέλη και οπαδοι του ΚΚΕ έχουν διαβάσει την ΚΟΜΕΠ και επίσης λίγοι την Ελευθεροτυπία συνεπώς οι αναγνώστες τους άρθρου του δεν είναι μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ.
    – Συνεπώς το άρθρο του δεν είναι τίποτα άλλο από προσοφρά επιχειρημάτων στον εχθρό μέσω των ασχέτων με το θέμα που διαβάζουν τη συγκεκριμένη φυλλάδα

  50. Y Φεβρουαρίου 21, 2010 στις 6:41 μμ #

    @Αναυδος
    Αντί να ασχοληθείς με την ουσία των πολύ σημαντικών ζητημάτων που βάζει ο Ρούσης και να προσπαθήσεις να προβληματιστείς και να τα απαντήσεις αναλώνεσαι σε μικρόνουες και μικρόψυχες συνομωσιολογίες.

    Είναι πραγματικά αξιολύπητο.

    @Αθλιος
    Ντάξει δε θα τσακωθούμε αν θα το πούμε νέο ή παλιό. Μου αρκεί ότι ‘πρέπει να αλλάξουν ΑΡΔΗΝ τον τρόπο λειτουργίας τους’ και άρα επί της ουσίας συμφωνούμε.

  51. compassocap Φεβρουαρίου 21, 2010 στις 7:34 μμ #

    @αναυδος:
    η λογική σου είναι αφοπλιστική. Προφανώς η μόνη αποδεκτή στάση του Ρούση για σένα είναι η σιωπή. Συγγνώμη αλλά δε νομίζω να σου κάνει αυτή τη χάρη.

    υγ: επί του άρθρου δε τοποθετούμαι. θα ήθελα όπως είπα και πιο πάνω να διαβάσω το άρθρο του Παπασταύρου πρώτα.

  52. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 21, 2010 στις 10:56 μμ #

    Οχι Υ δεν ειναι αξιολυπητο.
    Ειναι ΑΞΙΟΘΡΗΝΗΤΟ αυτο το ασπονδο μισος σου και ακριβολογω σ΄αυτο που λεω, που εχεις απεναντι στο ΚΚΕ και στο ΠΑΜΕ.

    Σημερα εγινε μια απο τις μεγαλυτερες συσκεψεις με μεταναστες στη ιστορια του ταξικου συνδικαλιστικου κινηματος (τουλαχιστον μετα το ΄90)σε μεγαλη αιθουσα κεντρικου ξενοδοχειου της Αθηνας οπου οι μισοι ηταν ορθιοι για να ακουσουν τι θα πει το ΠΑΜΕ, αλλα και να μεταφερουν την εμπειρια που υπαρχει απο καθε τοπο δουλειας, οπου πρωτοστατησαν τα ταξικα συνδικατα. Ολοι αυτοι απο τις χωρες του πρωην ανατολικου μπλοκ, της Αφρικης, της Ινδιας και συνολικα της Ασιας που σημερα τιμησαν και με την παρουσια τους το ταξικο συνδικαλιστικο κινημα, αν ακουγαν αυτες τις κραγμενες οπορτουνιστικες ιαχες που αμολας κατα καιρους θα ηθελα να δω πως θα αντιδρουσαν. Στο λεω αυτο γιατι τελικα φαινεται ποια πολιτικη προταση που βασανιστικα και με ανυπερβλητα πολλες φορες εμποδια περναει στη ζωη. Αυτη στην τελικη ειναι η καλυτερη αποδειξη.

    Φυσικα ο Ρουσσης σου, δεν τα βλεπει αυτα απο τον δογματικο 902 των Μαιλη-Μεντρεκα-Παπαρηγα αλλα μονο οτι πλασαρεται απο την ελευθεριακη-αντικομφορμιστικη αστικοφυλλαδα της εγγονης Τεγοπουλου. Να το χαιρομαστε και συγγνωμη δεν μπορω να περιμενω τον οποιοδηποτε Παπασταυρο για να βγαλω συμπερασματα, μου αρκουν οι καθε λογης κακομοιριασμενοι θλιβεροι γραφικοι του ρεφορμισμου στα καναλια και στα πανελ που μου υπενθυμιζω τι σημαινει ταξικη συναινεση και συμβιβασμος.

    Τα σεχταριστικα ΚΚΕ-διστικα αυτα γεγοντα οντως κλεισμενοι ενθεν και ενθεν μεσα στην σφυρηλατημενη γυαλα του ρεφορμισμου σας δεν μπορουν ευκολα να γινουν αποδεκτα και μπορει να φατε τις σαρκες σας με την αποδοχη και το κυρος που αποκταει το ΠΑΜΕ μεσα στους εργατες και ιδιαιτερα στους μεταναστες (μιλαω περισσοτερο για τον Ρουσσακο και οχι για σενα).

    Επιτελους αν θες να συζητησεις και αγωνιας οπως κατα καιρους αναφερεις για το ΚΚΕ κανε και εσυ ενα βημα ρουπι και ξεκουβαλα για να μιλησουμε σαν ανθρωποι και οχι σαν γηπεδικοι γραφικοι τυπαδες που απλα ξεκατινιαζονται. Διαφορετικα μην περιμενεις να σε πιπωσουμε για να αρχιζεις να συμφωνεις με το ΚΚΕ ή το ΠΑΜΕ.

    Αμαν επιτελους με τις ΑΚΛΟΝΗΤΕΣ και ΑΚΟΥΝΗΤΕΣ αποψαρες.
    Γιατι ειμαστε υποχρεωμενοι να δεκτουμε κατι που κανει κρααααα απο μακρυα. Δεν στο χρωσταγαμε και στο κατω κατω στο ονομα του υποκειμενισμου δεν γινεται να δεχομαστε καθε περισπουδαστη οπορτουνιστικη μπαρουφα.

    Λιγο κωλο ειπα να βαλω κατω ολο το διημερο που τρεχει το ΠΑΜΕ στους εργαζομενους και διαβαζω μπουρδες και δεν σου ζηταω συγγνωμη για αυτο, παρα μονο απο τους υπολοιπους.

  53. Y Φεβρουαρίου 21, 2010 στις 11:21 μμ #

    Αει παράτα μας ρε κομπλεξικέ που έχω άσπονδο μίσος στο ΚΚΕ. Πειραγμένε.

    Κραγμένος οπορτουνιστής είσαι εσύ που επειδή είσαι τυφλός φανατισμένος οπαδός νομίζεις ότι είσαι και μαρξιστής.

    Εγώ χαίρομαι αν ισχυροποιηται το ΠΑΜΕ έστω κι αν αυτό δε σου κολλάει.

    Εσύ γαμάς την κουβέντα κάθε φορά και άλλοι φίλοι σου που σε ότι πω κολλάν την ετικέτα του ρεφορισμού και οπορτουνισμού, επειδή βαριέστε να σκεφτείτε, βαριέσται να υποβάλετε σε έλεγχο αυτά που θεωρείτε δεδομένα.

    Με τον Άθλιο μια χαρά τα βρήκα που δεν είχε αυτή την αντιμετώπιση.

    Άμα θεωρείς ότι γράφουμε μπούρδες εδώ μέσα άδειασε μας τη γωνιά. Δεν υποχρεώνουμε κανέναν να μας διαβάζει.

  54. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 21, 2010 στις 11:28 μμ #

    OK

  55. xamogelo Φεβρουαρίου 22, 2010 στις 4:46 πμ #

    Δεν έχω όρεξη να πολυ διαβάζω αυτό το κατεβατό αλλά σταματήστε επιτέλους να τσακωνόμαστε…

    @Λαθραναγνώστη
    «Νομίζεις ότι ήταν στο χέρι του ΚΚΕ να επιτρέψει ή όχι την διαφθορά των συνειδήσεων του λαού απο το ΠΑΣΟΚ?
    Μέσα στο κλίμα ευδαιμονισμού που κυριαρχούσε στην Ελλάδα απο το 81 και μετά, το ΚΚΕ, λίγα πράγματα μπορούσε να κάνει.
    Το ΚΚΕ πάλευε και παλεύει με πολιτικά επιχειρήματα, τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ έριχνε πακτωλούς χρήματος στην επιχείρηση εκμαυλισμού του κόσμου.»

    Ναι βρε δεν διαφωνώ… Δεν το λέω για να την πω στο ΚΚΕ ή κάτι τέτοιο. Όμως το ερώτημα εδώ πέρα είναι πως προετοιμάζεις τον κόσμο ώστε η αστική τάξη να μην μπορεί να ξεμπερδέψει τόσο εύκολα…. Αλλιώς όποτε δει τα ζόρικα θα μπορούσε να δίνει κάποια χρήματα και να ακολουθούμε μια διαδρομή κινηματικά παρόμοια με αυτή που ακολουθούμε σήμερα.
    Δεν μπορώ να πω ότι το έχω ψάξει πολύ. Αλλά με όσους είναι στο ΠΑΣΟΚ τώρα ψηφίζουν κτλ. και ήταν τότε αριστεροί έχω κάποιες υποψίες ότι μιλάμε για άτομα τα οποία δεν είχαν καταλάβει και πολύ για το τι πάλευαν. Σήμερα βλέπω τέτοια άτομα σε πολλούς χώρους που δηλώνουν αριστεροί και με κάνει να αναρωτιέμαι αν ήταν έτσι τότε. Και λέω υποψία γιατί ρε γμτ δεν μπορώ να το κρίνω από τόσο μικρό δείγμα και τόσα χρόνια μετά. Επαναλαμβάνω ότι μιλάω από προσωπική εμπειρία και με δείγμα 4 ατόμων :-s Από την άλλη όμως σκέφτομαι πως παλεύεις σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις για κάτι το οποίο δεν έχεις και πολύ συναίσθηση. Δεν το έχω ξεκαθαρίσει.
    Προφανώς η καταστάσεις τότε δεν ήταν εύκολες… αλλά εμένα αυτό με προβληματίζει.
    Γενικότερα αν και ο κόσμος φαίνεται να αποδέχεται τα μέτρα για την ώρα δεν νομίζω ότι θα συνεχίσει να τα αποδέχεται για πάρα πολύ. Ιδιαίτερα όταν αρχίσει να βλέπει την «γλύκα» τους στην ζωή του.

  56. λαθραναγνώστης Φεβρουαρίου 22, 2010 στις 8:44 μμ #

    @ 57 Xamogelo
    «Αλλιώς όποτε δει τα ζόρικα θα μπορούσε να δίνει κάποια χρήματα και να ακολουθούμε μια διαδρομή κινηματικά παρόμοια με αυτή που ακολουθούμε σήμερα.»
    Αυτό ακριβώς έκανε η αστική τάξη μετά την Ρωσσική επανάσταση.
    Για να κατευνάσει τους λαούς, έδωσε ορισμένα προνόμια, όπως το «κοινωνικό κράτος», το οκτάωρο, συνθήκες εργασίας κ.λ.π. ώστε να αποφύγει την εξάπλωση της επανάστασης και στις υπόλοιπες χώρες και να της δωθεί χρόνος να οργανώσει την αντίδρασή της.
    Μετά την πτώση της Σ.ένωσης, οπότε «εξέλιπε ο κομμουνιστικός κίνδυνος», τα παίρνει πίσω.
    Πολύ ωραία διαπραγματεύεται το θέμα αυτό, ο Νεχρού, στο βιβλίο του «Glimpses of the world history» στο κεφάλαιο The revolution that did not come off. Αξίζει να διαβάσει κανείς όλο το βιβλίο.
    Τώρα, όσον αφορά για τα άτομα που ήταν ΤΟΤΕ αριστεροί,κι εγώ τις ίδιες σκέψεις έχω κάνει.. Απορώ, τι σχέση μπορεί να είχαν μερικοί, όχι καν με το ΚΚΕ, αλλά με την αριστερά γενικότερα. Πάντως την έννοια της αριστεράς την έχουν κάνει …μουργγάνα. Είπαμε: Αποδόμηση της αριστεράς, με αριστερή ορολογία και φρασεολογία. Εδώ μέχρι και τον Σημίτη, τον παρουσίαζαν για αριστερό.
    Απο την άλλη πάλι, σίγουρα και το ΚΚΕ έχει τις ευθύνες του. Το ερώτημα τελικά είναι, πως θα προσδιορίσει κανείς το σημείο μέχρι το οποίο ενα κόμμα αρχών, μπορεί να υποχωρεί, προκειμένου να μην χάνει τους οπαδούς και τα μέλη του. Μεγάλο πρόβλημα!

  57. xamogelo Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 12:30 πμ #

    Λαθραναγνώστης
    ναι βρε δεν διαφωνώ σε κάτι. Το θέμα για εμένα δεν είναι να κάνει κάποια υποχώρηση το ΚΚΕ αλλά να προσπαθήσει να «προστατευτεί» από κάτι τέτοιο. Τέσπα αυτά

  58. compassocap Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 2:23 πμ #

    @Y :
    φίλε το θέμα δεν είναι να την αδειάζουμε τη γωνιά, ειναι να τη γεμίζουμε.
    Όσο και να διαφωνείς με τον Μέλιτον τέτοιες «προτροπές» δε ξέρω που σε βοηθάνε. Όλος αυτός ο βαρετός αποπροσανοτολιστικός τσακωμός δε βοηθάει πουθενά και ευθύνεσαι και εσύ για αυτόν, όπως και πολλοί άλλοι μεταξύ τους και εγώ.

  59. Y Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 3:02 πμ #

    ‘Η λενινιστική παράδοση είναι:

    Δυνατότητα κοινού αγώνα ενάντια στον κοινό αντίπαλο με αυστηρή οριοθέτηση και κριτική αρχών σε όλα τα σημεία απόκλισης από το μαρξισμό.

    Η σταλινική είναι:

    Κάθε τοποθέτηση που δεν ταυτίζεται ακριβώς με τις για λόγους τακτικής ορισμένες αποφάσεις της στιγμής αξιολογείται εχθρική και μάλιστα έργο πράκτορα του ιμπεριαλισμού που πρέπει να γίνει προσπάθεια να εξοντωθεί με όλα τα οργανωτικά μέσα του μηχανισμού.’
    Γκέοργκ Λούκατς, Αστική και Σοσιαλιστική Δημοκρατία, 1968.

    Συγνώμη στο Απολίθωμα που απαντώτας σε συκοφαντίες διάλυσα το ποστ του.

    Καλή απεργία σε όλους μεθαύριο.

  60. tirou Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 4:06 πμ #

    Η Ανταρσυα λεει για κοινη δραση ολων των δυναμεων τη αριστερας και ο συν/ συριζα ριχνει το βαρος του στη συγκροτηση του συντονιμσου των προτωβαθμιων σωματιων καταγγελωντας την ηγεσια της ΓΣΕΕ. Τωρα για τις συγκεντρωσεις δεν ξερω ακομα που θα παει η ανταρσυα.
    Νομιζω οι διαδικασιες δε ρεπουν καθολου στο να αποκτησουν ρεφορμιστικα χαρακτηριστικα δεδομενης της αδιαλακτης στασης ολοκληρου του αστικου μπλοκ που δεν αφηνει περιθωρια για πολλες αυταπατες.
    Το διακυβευμα νομιζω ειναι σε πρωτη φαση, η διαρηξη της πολυ καλης επικοινωνιακης πολιτικης (η επικοινωνιακου παιχνιδου καλυτερα ) και της ιδεολογικης ηγεμονιας του κεφαλαιου, που εχει καταφερει και εχει «πεισει» ενα πολυ σημαντικο κομματι της κοινωνιας πανω στην πιο ξενδιαντροπα νεοφιλελευθερη γραμμη που θα μπορουσε να εχει.
    Ετσι το μονο που πρεπει να μας νοιζει ειναι τη τεταρτη να σπασει η αισθηση της κοινωνικης ειρηνης και της εθνικης ομοψυχιας. Επειδη τεθηκε το θεμα του εθνικου νομιζω οτι ειναι πασιαφανες οτι για μια ακομα φορα η κατασκευη τους εθνους χρησιμοποιειται απο την αστικη ταξη για να αφομοιωσει τα ταξικα αντανακλαστικα των μαζων, και η αριστερα πρεπει να το αναδυκνυει αυτο και οχι να ανταγωνιζεται σε πατριωτισμο(μεγαλος εθνικος ηγετης σημερα ο Βγενοπουλος στο Χατζηνικολαου σιγουρα ξερει μιλαει για το «καλο» της χωρας μιλαει για το «καλο» του ζωτικου του χώρου ανάπτυξης των καφαλαιων του.)
    Και η εθνικη ομοψυχια που λεει οτι δεν ειναι ωρα για απεργιες σπαει με το να ειναι η απεργια πετυχημενη και πανω απο ολα η διαδηλωση μαζικη.
    Για το ΚΚΕ να τολμησω την προβλεψη πως αν ολα πανε καλα και συγκροτηθει μια κρισιμη μαζα αγωνα τις επομενες 2 εβδομαδες απο τα πρωτοβαθμια(πραγμα που δεν ειναι καθολου ευκολο)θα ακολουθησει την ιδια πορεια συρσιματος με τα φοιτητικα. Μονο που αυτη τη φορα η απωτιμησεις γι αυτο θα ειναι αρκετα πιο οδυνηρες.

  61. oti na'nai Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 5:58 πμ #

    @Y
    Kάπως το μαζεψες το πράμα με τα παρακάτω που ανέφερες. Θα θελα να δω και τη δευτερολογια του άθλιου.

    @ τιρου
    Νταξ για το κείμενό σου οκ κανεις βρίσκει συμφωνίες και διαφωνιες στα όσα λες.
    Η τελευταία ομως παράγραφός σου ειναι για γέλια και η πλάκα ειναι οτι δε νιωθώ καν την αναγκη να επιχειρηματολογήσω γι’αυτο.. Ακου τα «πρωτοβάθμια» να σύρουν το ΠΑΜΕ.. Τεσπα εδω είμαστε σκριπτα μάνεντ.

    Αντε καλή απεργία σε όλους. Ευρωπασόκια θα σας Π.Α.ΜΕ ΓΑΜΙΩΝΤΑΣ!!

  62. Αντώνης Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 10:30 πμ #

    Επομένως Υ, ο Λούκατς εδώ μας λέει ότι η πολιτική που ακολουθήθηκε επι Σταλιν από το ΚΚΡ(μπ) από το 1934 και μετά, η τακτική των λαϊκών μετώπων δηλαδή, που τόσο καυτηριάστηκε ως αντεπαναστατική από τους αντιπολιτευόμενους μαρξιστικούς κύκλους (Τροτσκι, αγγλικά τρειντ-γιουνιονς) απλά …δεν συνέβη ποτέ! Γιατί απλούστατα όλοι αυτοί θα έπρεπε κανονικά να …
    «Κάθε τοποθέτηση που δεν ταυτίζεται ακριβώς με τις για λόγους τακτικής ορισμένες αποφάσεις της στιγμής αξιολογείται εχθρική και μάλιστα έργο πράκτορα του ιμπεριαλισμού που πρέπει να γίνει προσπάθεια να εξοντωθεί με όλα τα οργανωτικά μέσα του μηχανισμού.»
    Δεν το βρίσκεις λίγο αντιφατικό;
    Επίσης διάβασε του Λούκατς «Ο νεαρός Χέγκελ: Σχέσεις της διαλεκτικής με την οικονομία». Γενικά πριν τσιτάρεις κάποιον δες και τί λέει για την επαναστατική τακτική και τι υποστηρίζει για τη θεωρία των σταδίων…

  63. sep Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 10:56 πμ #

    Η καλη η μερα απο το πρωι φαινεται:

    http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1109469&lngDtrID=251

  64. sep Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 11:06 πμ #

    Και εδω η ρουφιανο-Ελευθεροτυπια που προλαβε και πηρε δηλωση καταγγελιας απο τον Παναγοπουλο-Παπασπυρο για την παραπανω ενεργεια του ΠΑΜΕ!!!:

    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=134883

  65. Y Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 12:31 μμ #

    @Αντώνη
    Για να μπει η σταλινική ηγεσία στη λογική των μετώπων έπρεπε πρώτα να περάσει από την καταστροφική τακτική του ‘σοσιαλφασισμού’ και μετά να επιστρέψει στη λογική ‘ιμπεριαλιστικού πολέμου’.

    Τα Λαϊκά Μέτωπα δε μπόρεσαν πουθενά να φέρουν σε πέρας την επανάσταση λόγω της δράσης των ρεφορμιστικών δυνάμεων αλλά και ακριβώς του παραπάνω σταλινικού πνεύματος όπως περιγράφεται από το Λούκατς που στοίχιωνε το κομμουνιστικό κίνημα. [Ο Λούκατς βέβαια εδώ δε λέει ντε και καλά για μέτωπα αλλά για την καθημερινή λογική στο κίνημα]

    Ο Λούκατς λέει επίσης πόσο λάθος ήταν και ο Τρότσκι και πόσες τροτσκιστικές αρχές (όπως ο χαρακτήρας των συνδικάτων στο σοσιαλισμό) εφαρμόστηκαν μετεπειτα από τον Στάλιν, συγκαλυμένα βέβαια.

    Το ότι μπορεί να διαφωνεί κανείς σε κάτι με κάποιον (όπως η λογική των σταδίων που καταλογίζεις στο Λούκατς κι εγώ αγνοώ αλλά με ενδιαφέρει) δε σημαίνει ότι δε μπορεί να συμφωνεί σε κάτι άλλο και ακόμα και να συμφωνεί στη βασική γραμμή της λογικής και της ανάλυσης του (που δε σημαίνει ότι κανείς δε κάνει καθόλου λάθη).

    Τον Λούκατς τον τσιτάρω με περηφάνεια γιατί το βιβλίο του με ενθουσίασε και πριν κάνω ποστ γι’αυτό θέλω να το διαβάσω άλλη μια φορά.

    @Οτι να ναι
    Δε μάζεψα τίποτα. Από την αρχή αυτό έλεγα. Εσύ άρχισες να φωνασκείς ότι είμαι οπορτούνα χωρίς να το σκεφτείς λίγο πιο ψύχραιμα.

  66. compassocap Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 12:31 μμ #

    @αντώνης:
    ρε φίλε θες να μιλάς για το Λούκτς ή για την απεργία? Τι φετιχισμός είναι αυτός?

  67. Y Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 1:07 μμ #

    Πολύ καλή η κίνηση στο ΧΑΑ και ο πολύ καλά τα λέει ο Κατσιώτης.

  68. brezniefikoapolithoma Φεβρουαρίου 23, 2010 στις 4:52 μμ #

    Δυστυχώς με κάλυψε ο κομπάσο στο εξηκοστό σχόλιο (όπως και σε κάποια προηγούμενα). Τέτοιου είδους αντιπαράθεση αδικεί την -ενδιαφέρουσα, αλλά τελικά αποθαρρυντική- κουβέντα και τους εμπλεκόμενους. Κι αυτό ισχύει και για (το θέμα με) το ρούση κατά τη γνώμη μου.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Redblogs.gr » Τι να κάνουμε… - Φεβρουαρίου 18, 2010

    […] Το γενικό πλαίσιο είναι γνωστό. Η κυβέρνηση του πασοκ πάει να περάσει ό,τι δεν κατάφερε το 2001 με τον γιαννίτση κι αυτή τη φορά νιώθει δυνατή να το κάνει. Είναι έτοιμη να καταργήσει ουσιαστικά τα βαρέα, να ανοίξει το δρόμο για… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (1663 λέξεις)] […]

  2. Τι να κάνουμε… | No Style - Φεβρουαρίου 19, 2010

    […] Το γενικό πλαίσιο είναι γνωστό. Η κυβέρνηση του πασοκ πάει να περάσει ό,τι δεν κατάφερε το 2001 με τον γιαννίτση κι αυτή τη φορά νιώθει δυνατή να το κάνει. Είναι έτοιμη να καταργήσει ουσιαστικά τα βαρέα, να ανοίξει το δρόμο για… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (1663 λέξεις)] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: