Μήπως ήρθε ο καιρός να οργανώσουμε την αντίσταση;

14 Φεβ.

Αυτό το καιρό, συνηδητοποιώντας το πόσο πολύ έχουμε απωλέσει την εθνική μας κυριαρχία, θυμάμαι αυτό που είχε πει ο Γιώργος, ο Μαργαρίτης, στο μπρεζνιεφικό απολίθωμα, σε μια συνέντευξη που είχε δώσει στο Γκράνμα. Είχε πει τότε, κάτι που φαινότνα λίγο ή πολύ υπερβολικό. Ότι αυτή τη στιγμή κυβερνούμαστε από ένα διπλωματικό κείμενο, κάτι που συμβαίνει όταν έχεις χάσει ένα πόλεμο.

Το να έρθει το ΔΝΤ, στη χώρα σου μάλλον δεν έχουμε ιδέα τι σημαίνει. Ο Juan, που είναι κ ο ειδικός επί θεμάτων λατινικής Αμερικής, μπορεί να δώσει μια πολύ καλή εικόνα. Η ιστορία αυτού του οργάνισμού, ως τρομερά χρήσιμου εργαλείου του ιμπεριαλισμού είναι απίθανη. Διαβάστε τα πρωτοσέλιδα και κάντε μία στάση. Σκεφτείτε τι θα λέγατε, αν τα διαβάζατε πριν δύο χρόνια. 14ος μισθός, αποζημίωση στη περίπτωση απόλυσης, εργασιακά, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, απελευθέρωση αγορών. Όλο το πακέτο μαζί. Μάλιστα υπάρχουν και σενάρια, ότι αν δε παίρνει τις αποφάσεις η ελληνική κυβέρνηση, θ αμπορεί να τις παίρνει η κομισιόν για λογαριασμό της. Απίθανα πράγματα.

Η επίθεση είναι άνευ προηγουμένου. Και βάση αυτού, πρέπει να οργανωθεί και η αντίσταση. Από το μηδέν! Πρέπει να συζητήσουμε σε λευκή κόλλα. Οι προηγούμενες μορφές οργάνωσης, δε μπορούν να λειτουργήσουν.  Συνδικαλιστικά και πολιτικά. Όποιος αρνείται κάτι τέτοιο είναι προδότης!

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΡΑ!

ΟΧΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΝΤ.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΙΚΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ

Advertisements

75 Σχόλια to “Μήπως ήρθε ο καιρός να οργανώσουμε την αντίσταση;”

  1. κάποιος που παίζει τον χαζό Φεβρουαρίου 14, 2010 στις 5:28 μμ #

    Τα μουνιά μας δεν τα χαρίζουμε σε κανέναν Γραφειοκράτη…

    Δηλαδή εσύ πως το βλέπεις?
    Αντι-ΔΝΤ, αντινεοφιλελεύθερο-μέτωπο με αντι ΕΕ πρόγραμμα?

  2. Y Φεβρουαρίου 14, 2010 στις 6:23 μμ #

    Για να βρούμε παραδείγματα της δράσης του ΔΝΤ δε χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά όσο η Λατινική Αμερική. ‘Εχουμε το παράδειγμα της Τουρκίας το 2001, αλλά και τώρα με Ουγγαρία και Βουλγαρία να έχουν πάρει (σε αντίθεση από εμάς) άμεσα δάνειο από το ΔΝΤ.

    Είναι αλήθεια βέβαια ότι τα πιο καταστροφικά του πειράματα το ΔΝΤ τα έκανε στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 80 αλλά και στην Αργεντινή τη δεκαετία του 90 που κατέληξε στην κρίση και το ξέσπασμα του 1999.

    Αυτό που είναι τρομερό είναι ότι – αν καταλαβαίνω καλά – μας ζητάνε να πάρουμε όλα αυτά τα μέτρα α λά ΔΝΤ μέσω Κομισιόν (μια τέτοια παρέμβαση όπου η Κομισιόν έχει δικαίωμα έγκρισης της κάθε απόφασης δεν γίνεται πρώτη φορά Κομπάσο, άμα το σκεφτείς καλά τα ελληνικά υπουργεία περάσαν απευθείας από τους Αμερικάνους ελεχτές μέχρι τη δεκαετία του 60 στη Χούντα κι έπειτα στην Κομισιόν) δεν υπάρχει τίποτα το συγκεκριμένο για κονδύλια που θα μας δώσουν. Αφού οι αγορές μας υποχρέωσαν να δανειστούμε περισσότερο από ότι χρειαζόμασταν, οι κυβερνήσεις της ΕΕ μας πιέζουν να… διαλύσουμε κάθε κοινωνικό ιστό χωρίς καν να είναι συγκεκριμένο τι ‘στήριξη’ θα μας παρέχουν.

    Πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι πολλοί παράγοντες στη αγορά δρουν τελείως ανεξέλεγκτα με μόνο σκοπό την τάχιστη κερδοσκοπία συχνά σε αντίθεση με τη θέληση των κυβερνήσεων. Αλλά οι κυβερνήσεις το επιτρέπουν αυτό αφού το μόνο που κάνουν σε αντίδραση σε αυτό είναι να το εκμεταλλεύονται για να επιταχύνουν την ανακατανομή του πλούτου από την εργασία προς το κεφάλαιο.

    Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο είναι σχεδόν αυτονόητο ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας τους έχει γίνει ένα παλιόχαρτο (πέρα του ότι κρίση του 2008 ποτέ φυσικά δε τελείωσε). Αυτοί όμως αρνούνται να το επαναδιαπραγματευτούν γιατί είναι η μόνη κοινή τους βάση και το χρησιμοποιούν για να οξύνουν την αντικοινωνική επίθεση. Σήμερα μπορούν πολύ εύκολα πλειοψηφικά κομμάτια της κοινωνίας να επιβάλουν την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Μπορεί να υπάρξει συμφωνία πλατιών δυνάμεων σ’αυτό αφού πραγματικά δε στέκει πουθενά αυτό το πράγμα. Μετά την Ελλάδα θα είναι η Πορτογαλία και η Ισπανία και τελειωμό δε θα έχει…

    Η Ελλάδα είναι το εργαστήριο μιας χωρίς προηγούμενο επίθεσης στην εργατιά και μεγάλο κομμάτι των μεσαίων στρώματων. Στα πλαίσιο της Agenda 2020 της ΕΕ ετοιμάζεται η Concessions Directive κάτι σα Bolkestein II που θα εκαπολύσει την τελική επίθεση στης δημόσιες υπηρεσίες στην Ευρώπη για να τις διαλύσει τελείως. Δε θα μείνει κολυμπηθρόξυλο.

    Για το σοσιαλισμό δε μπορεί να υπάρξει πλατιά συμφωνία τώρα. Μπορεί βέβαια να κερδίσει πολύ χώρο αυτός ο στόχος και πρέπει να προπαγανδίζεται. Η θεμελίωση του σαν προγραμματικό στόχο παίζει κεντρικό ρόλο μαζί με την αποσαφήνιση του περιεχομένου του.

    Πανευρωπαϊκός συντονισμός όμως μπορεί να οδηγήσει ΤΩΡΑ στο γκρέμισμα του Συμφώνου Σταθερότητας και στη ματαίωση της παραπάνω ντιρεκτίβας και να συμβάλει στην αλλαγή του συσχετισμού.

    Είναι χρυσή ευκαιρία επίσης να κερδίσει έδαφος η αντίθεση στην ΕΕ. Η κατανόηση της ως απόλυτο όργανο του κεφαλαίου είναι το έυκολο κομμάτι. Το ξεπέρασμα του φόβου ότι ‘ναι, αλλά άμα βγούμε χαθήκαμε’ είναι το δύσκολο. Και νομίζω ότι μόνο ένα πανευρωπαϊκό κίνημα αμφισβήτησης μπορεί να δώσει στο θέμα την πραγματική του διάσταση μακριά από σενάρια τρόμου. Στο κάτω – κάτω δεν έχεις καμία ελπίδα όταν ο εχθρός έχει πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη κι εσύ όχι.

    Το πρόβλημα σε αυτό είναι ότι η ΕΕ είναι αποικιακό πρότζεκτ από τα γενοφάσκια της. Και προς τα έξω και στο εσωτερικό της. Ο νότος, η ανατολή, η Ιρλανδία είναι ο ζωτικός χώρος του πυρήνα της ΕΕ, δηλ. του βιομηχανικού τόξου Αγγλία, Μπενελούξ, Γερμανία, Γαλλία, Β. Ιταλία. Πρώτες ύλες, φτήνα χέρια, καταναλωτές μονοπωλιακών προϊόντων και ενδιάμεσοι διαμετακομιστικοί σταθμοί είμαστε για το κέντρο, τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα είναι σοκολάτα γύρω από το χάπι. Με λίγα λόγια εσωτερικές αποικίες νέου τύπου.

    Η αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργάτες του κέντρου και τον αποικιών ήταν πάντα φοβερό πρόβλημα. Πάρα πολύ δύσκολο να οικοδομηθεί στην πράξη.

    Ίσως πρέπει να καταπιαστούμε περισσότερο με την αλληλεγγύη των εσωτερικών αποικιών, δε ξέρω…

  3. faros Φεβρουαρίου 14, 2010 στις 8:26 μμ #

    Να πω κι εγώ τη γνώμη μου.
    – Τα μέτρα που παίρνονται όλα αυτά τα χρόνια και που στρώσαν το χαλί για αυτά που θα παρθούν τις επόμενες μέρες, έχουν την αφετηρία τους στην παλιά ξεχασμένη ΕΟΚ – οι πρώτες ντιρεκτίβες της οποίας βάλαν τις βάσεις για το ξεθεμελίωμα της αγροτιάς, το ξεπούλημα εθνικού πλούτου.
    Η όλη ιστορία, δεν αφορά μόνο την Ελλάδά, αλλά όλες τις χώρες της σημερινής ΕΕ.

    – Αν περιοριστούμε να συζητήσουμε τα σημερινά … κατορθώματα, ακόμη κι αυτά έχουν τη αφετηρία τους στη Συνθήκη του Μάαστριχτ – να μην ξεχνάμε ποιοι υπόγραψαν και ακόμη υποστηρίζουν -, παιδί της οποίας είναι το Σύμφωνο Σταθερότητας και γι αυτό το λόγο δεν γίνεται λόγος αναθεώρησής του ή κατάργησής του – κι αν γίνει κάτι τέτοιο το καινούργιο Σύμφωνο θα είναι χειρότερο.
    Όλα γίνονται γιατί αυτό επέβαλλαν οι 7 μεγάλες πολυθενικές βιομηχανίες της Ευρώπης κατ΄ εντολή των ΕΠΑ !
    Αν παραβλέπουμε αυτές τις απλές αλήθειες … θα είμαστε διασπασμένοι … θα μας κάνουν ό,τι θέλουν !

    Συμφωνούμε με τον προσδιορισμό που βάζεις ότι έχουμε πόλεμο !
    Και στον πόλεμο, φίλε μου, δεν πάμε (γνώμη μου, αν δεν συμφωνείς, συμπάθα με) με λευκή κόλλα.
    Δηλαδή χωρίς όπλα – κι αυτό να είναι γνωστό στον εχθρό !
    Έχουμε όπλα ;
    Έχουμε !
    Την πείρα μας, τους αγώνες μας, την προοπτική μας.

    Οργανώνουμε την Αντίστασή μας, με συγκεκριμένα μέτρα και στόχους.
    Το δίλλημμα είναι ένα :
    Ή με το λαό ή με τα μονοπώλια !
    Οργανώνουμε την Επίθεσή μας, για να πετύχουμε ένα πράγμα.
    Την Λαϊκή Εξουσία για την Λαϊκή Οικονομία !

  4. λαθραναγνώστης Φεβρουαρίου 14, 2010 στις 9:58 μμ #

    Η συνέντευξη του Μαργαρίτη, μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση για τον τρόπο που κωδικοποίησε το όλο θέμα. Οξυδερκέστατη.
    Ήδη απο τη σύσταση της ΕΟΚ είχαν φανεί τα σημάδια του τι προκειται να ακολουθήσει.
    Τώρα, όσον αφορα στο συμπέρασμα σου ότι πρέπει να ξεκινήσουμε απο το μηδέν, νομίζω ότι δεν στέκει καθόλου. Και το διατυπώνεις και με τόσο απόλυτο τρόπο που με κάνει να διστάζω να διαφωνίσω γνωρίζοντας εκ των πρωτέρω ότι θα συναντήσω….βράχο! Ελπίζω τουλάχιστον να μην θεωρείς ότι πρέπει να ξαναεφεύρουμε τον Μαρξισμό Λενινισμό.
    Ότι χρειάζεται πάντως ενα καλό «reboot»,με βρίσκει σύμφωνο, γιατί η μηχανή έχει βαρύνει, πηγαίνει αργά και κάνει λάθη. Αλλά format!… με τίποτα.

  5. Συντροφος Φαντασμα Φεβρουαρίου 14, 2010 στις 11:40 μμ #

    Compassocap, το «συνδικαλιστικα», αντε το καταλαβαινω πως το εννοεις (αν και μαλλον διαφωνω-χωρις να το εξηγεις βεβαια). Το «πολιτικα» ομως? Τι λευκη κολλα θα εχουμε στο πολιτικο? Και να θελαμε δηλαδη δεν μπορουμε, αλλα γιατι να θελουμε κατι τετοιο?

    Η ετικετα που εβαλες ΓΑΜΑΕΙ (τα μουνια).

  6. Y Φεβρουαρίου 15, 2010 στις 11:41 πμ #

    Ε ναι, συμφωνώ κι εγώ ότι με ‘λευκή κόλλα’ δε πας πουθενά.

    Από την άλλη όμως χρειάζεται πλατιά συμμαχία με εντελώς νέα λογική. Μια νέα λογική συμμαχιών και κυρίως συσπείρωσης πρώτα στο συνδικλαστικό επίπεδο και μετά στο πολιτικό. Στόχος να μη πηγαίνει χαμένη η δράση κανενός ανθρώπου και κανενός κινήματος που αμφισβητεί έστω και πλευρές της σημερινής κυρίαρχης κατεύθυνσης.

    @σ. Φάρε
    Δε γίνονται όλα με εντολή των ΗΠΑ. Οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές – πάνω από 7 – πρωταγωνίστησαν στη θεμελίωση της ενιαίας αγοράς και του Μάαστριχτ, στη συνέχεια στην επιβολή της ‘ανταγωνιστικότητας’ σα τη θρησκεία της ΕΕ και ακόμα σπρώχνουν για όλο και περισσότερα γι’αυτούς. Τσέκαρε την κύρια ομάδα τους που πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί σε όλα αυτά: http://www.ert.be/

    Δε ξέρω αν ένα καινούριο Σύμφωνο θα είναι χειρότερο. Εξαρτάται από τον κοινωνικό συσχετισμό που θα έχεις επιβάλει. Και για να ρίξεις τούτο εδώ, αυτό δε μπορεί να γίνει παρά μόνο αν έχεις μεταβάλει το συσχετισμό υπέρ σου. Μου φαίνεται φαταλιστικό να λέμε εκ των προτέρων ότι θα είναι χειρότερο. [είναι σαν αυτό που ακούγεται συχνά ότι καλά που δεν έπεσε η κυβ το Δεκέμβρη του 08 γιατί θα είχε έρθει το ΠΑΣΟΚ – στο οποίο πέφτει όντως για μια ακόμα φορά να πάρει τα πιο βαθιά αντεργατικά μέτρα – νωρίτερα. τραγική άποψη γιατί τελείως διαφορετικές δυναμικές θα επικρατούσαν αν ένα κίνημα είχε ρίξει μια κυβ.] Το βέβαιο είναι ότι αυτό το Σύμφωνο είναι λάθος και πρέπει να πέσει γιατί είναι βασικό εργαλείο ανάποδης αναδιανομής. Άμα πέσει εσύ παλέβεις για να μην υπάρξει άλλο. Νομίζω ότι στην αντίθετη περίπτωση που λες ‘δεν έχει σημασία αν θα πέσει, το θέμα είναι να πέσει όλη η ΕΕ’ βάζεις έναν μη ρεαλιστικό στόχο που παρέχει μια ιδιόπτυπη προστασία στο Σύμφωνο.

  7. Juan Belmonte Φεβρουαρίου 15, 2010 στις 5:41 μμ #

    @Compasso, Υ
    Για τι απήχηση πιστεύετε ότι μιλάμε σε τέτοια καλέσματα περί αντίστασης? Όπως έγινε και στην Ιρλανδία με την επίθεση που υπέστη ο κόσμος από τα ΜΜΕ, στο τέλος τα μέτρα πέρασαν. Έτσι και εδώ αφού επί 3-4 μήνες τουλάχιστον τρώμε το κουτόχορτο, ο Γιωργάκης βγαίνει και πατριώτης. Μεγάλο μέρος των εργαζομένων -όχι βέβαια αυτό που προσπαθούν να μας πείσουν- πείστηκε ότι τα μέτρα είναι αναγκαία…Ο συσχετισμός λοιπόν δεν ευννοεί. Ίσως επειδή κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου.
    Ελπίζω να ξυπνήσουν όταν δουλεύουν 12ωρα και με κομμένο τον 14ο -προς το παρόν- μισθό. Τότε ίσως να μπουν στην λογική συγκρότησης ενός μετώπου. Αλλά ο κόσμος έχει χάσει τη μπαλα: όπως λέει και ο Υ υπάρχει γενικότερη λογική ότι «αν βγούμε από την ΕΕ χαθήκαμε». Κούνια που μας κούναγε. Όχι ότι θα βγούμε δλδ…

    Στην Αργεντινή που είναι και το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρας για τα πεπραγμένα του ΔΝΤ καθότι πολύ μεγάλη οικονομία και όχι μικρή χώρα στυλ Εκουαδόρ ή Λετονίας , ακόμα δεν έχουν συνέλθει μετά από 10 χρόνια…Και ενώ στο μεσοδιάστημα προχώρησαν σε αρκετές ρηξικελευθες λύσεις που εδώ -ελέω και Βρυξελλών- δεν νομίζω να τις δούμε. Όπως λέει και ο Υ πάντως η Λετονία αποτελεί εξαιρετικά πιο κοντινό και πρόσφατο παράδειγμα.

    Και μέσα σε όλα αυτά έχεις μια αριστερά -ανεξαρτήτως τάσης και χώρας- που δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστο να εκμεταλλευτεί μια εποχή στην οποία τα λεγόμενά της δικαιώνονται καθημερινά με μαθηματική ακρίβεια… Επειδή το να ξεκινήσεις από λευκή κόλλα μάλλον δεν γίνεται λογικά θα πρέπει να είναι αριστερή η λογική σου και τα επιχειρήματά σου. Σε κομματικό επίπεδο όμως το παιχνίδι είναι χαμένο παντού στην Ευρώπη.

    ΥΓ: Εκπληκτική/ιστορική ατάκα Πάγκαλου σε συνέντευξη στην Κ.Ελευθεροτυπία που μας λέει φόρα παρτίδα «είστε κόπανοι»..: «Εγώ πιστεύω ότι θα πετύχουμε. Αλλά και αν αποτύχουμε, γιατί στεναχωριέστε, θα έχετε πάλι τον κ.Καραμανλή».

  8. σχιζομητροπολιτάνος Φεβρουαρίου 15, 2010 στις 6:56 μμ #

    Λαικό Μέτωπο ενάντια στο σύμφωνο σταθερότητας(ο Αλέκος τοπε πρώτος…).Απόρριψή του και μπλοκάρισμα της εφαρμογής του στη χώρα μας στα πλαίσια μάλιστα μιας εκπεφρασμένης λογικής πολιτικής ανυπακοής στην ΕΕ.Και βέβαια εκεί θα φανεί και ο ρόλος της εγχώριας αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού.

    Μια τέτοια γραμμή, ακόμα και αν υποθέσουμε πως οι αριστερες-αντιΕΕ δυνάμεις του τόπου συννενοούνταν μεταξύ τους,δεν θα έβρισκε που να πατήσει.Γιατί λείπει η πολιτική πρόταση(αυτό που ο Σάββας λέει-μιλώντας περισσότερο ως λόγιος παρά ως πολιτικός-Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης).ΟΛΟ το φάσμα της αριστεράς στην Ελλάδα δε μιλάει για τη στρατηγική της κομμουνιστικής κοινωνίας.Το ότι ο λόγος της αριστεράς επιβεβαιώνεται στη πράξη δε μπορεί να σηματοδοτήσει εξελίξεις στη συνείδηση των εργαζομένων.
    Κεντρική θεματικοποίηση του Σοσιαλισμού στην ημερήσια διάταξη και αποσαφήνισή του που λέει κι ο Υ. Αυτό είναι το κεντρικό ζητούμενο της περιόδου.Την ανάλυση για τη κρίση, την «επιστροφή του Μαρξ», τις αλητείες των γκολντεν μπους, το «πάλι οι μισθωτοί θα πληρώσουν τα σπασμένα» το λένε όλοι-από τον Χατζηνικολάου μέχρι τον Τζουμάκα.Η αριστερά πρέπει να μιλήσει για το άλλο πλαίσιο ζωής, για τον κομμουνισμό. -Το ότι το κάνει μόνο ο Σάββας είναι το πρόβλημα.

  9. Αναυδος Φεβρουαρίου 15, 2010 στις 9:00 μμ #

    Ας παραλείψουμε το γεγονός ότι την αντι-νεοφιλελεύθερη ενότητα την έχουν κηρύξει πάνω από μία δεκαετία ρεφορμιστικά κινήματα όπου γης και εσχάτως ο Αλαβάνος. Τι έχουμε:
    – Η επίθεση στην εργατική τάξη έχει ξεκινήσει από τη μεγάλη κρίση του 1972 και κορυφόθηκε με την ανατροπή του σοσιαλισμού. Δεν είναι κάτι νέο.
    – Ενάντια στο ΔΝΤ και το Σύμφωνο σταθερότητας θα βρούμε και συμμάχους από την πλευρά του κεφαλαίου αλλά και μικροαστικά στρώματα και την εργατική αριστοκρατία. Η όποια νίκη (στν πραγματικότητα συμβιβασμός) θα είναι δική τους (δες τι έγινε με το νόμο Γιαννίτση που τον ακολούθησε ο Ρέππας και η Πετραλιά χωρίς στην ουσία ν’ανοίξει ρουθούνι)
    – Σημερα δεν είνσαι ο καιρός μιας νεφελώδους ενότητας αλλά αντίθετα η εποχή της διάσπασης και της καθαρής γραμμής. Αν δεν ξεφορτωθούμε Παναγόπουλους, Παπασπύρους Συν/Συριζα κλπ δεν θα υπάρχει έλεος για κανένα

  10. tsalapeteinos Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 12:43 πμ #

    Εμένα αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως σημαντικός αριθμός πολιτών αρχίζει να πείθεται για την αναγκαιότητα των νέων σκληρών μέτρων. Τα οποία προφανώς αν περάσουν θα τα διαδεχθούν άλλα ακόμα σκληρότερα. Άκουσα σήμερα σε δελτίο ειδήσεων ότι στο επόμενο «πακέτο» μπορεί να περιλαμβάνεται κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και του νόμου που περιορίζει το ποσοστό απολύσεων! Με άλλα λόγια η εργοδοτική τρομοκρατία θα αποχτήσει και νομιμοποίηση και θα χαθούν κεκτημένα εργατικά δικαιώματα που φτάνουν μέχρι και έναν αιώνα πίσω! Δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα! Στις μέρες μας η απαξίσωση του συνδικαλισμού και των κοινωνικών διεκδικήσεων έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό που κάποιοι να διστάζουν να απεργήσουν για να μη θυσιάσουν το… μεροκάματο.

    Οι αντικειμενικές συνθήκες θεωρώ ότι είναι ώριμες για αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, το ζήτημα είναι οι υποκειμενικές. Με άλλα λόγια πολιτική, ιδεολογική και συνδικαλιστική δουλειά και φυσικά… τόλμη! Δεν πιστεύω ότι η λύση είναι ολική ρήξη και έξοδος από την Ε.Ε., σε αυτή τη φάση τουλάχιστο. Πέρα από τη διαδικαστική δυσκολία για κάτι τέτοιο, εξακολουθώ να πιστεύω πως η Ένωση παρά την αναμφίβολα κεφαλαιοκρατική της προτεραιότητα και την ηγεμονία των μεγάλων εξαγωγικών χωρών, προσφέρει δυνατότητες και για τους «μικρούς», συμπεριλαμβανομένων διεκδικητικών και διαλυτικών δυνατοτήτων για επαχθείς και άδικες συμφωνίες όπως το Σύμφωνο Σταθερότητας. Ενάντια στο τελευταίο, θεωρώ αναγκαίο να δημιουργηθεί εννιαίο μέτωπο των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, ενδεχομένως και κάποιων από τις «νεοφώτιστες» ανατολικές. Ένα τέτοιο πολιτικό και οικονομικό μέτωπο μπορεί να πετύχει περισσότερα πράγματα από μια χώρα μεμονωμένη, και στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να αποτελέσει τον πυρήνα μιας αντι-ένωσης, στα πρότυπα των συμμαχιών χωρών της Λατινικής Αμερικής ενάντια στη NAFTA και τους άλλους οργανισμούς παραμάγαζα των ΗΠΑ – συμπεριλαμβανομένων του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

  11. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 1:06 πμ #

    Οπου ακουω ενα κατα τ΄αλλα ειλικρινες αγχος με ατακες περι ¨Νεας οργανωσης της παλης της εργατικης ταξης¨ με πιανει λιγο ενα κουμπωμα, λες και η εργατικη ταξη, απο ταξικη παλη δεν εχει ουτε εμπειρια, ουτε και μνημη, ουτε και μεθοδες οργανωσης και παλης…
    Κατα τ΄αλλα και οργανωση εχει η εργατικη ταξη για να πλαισιωσει την παλη της και οι μεθοδες της ειναι γνωστες σε ολους μας. Καθε φορα λοιπον που ακουω ατακες ¨Έμπρος να ξανα-μανα-ανακαλυψουμε πως θα οργανωθει η εργατικη ταξη¨ μου ακουγονται στην καλυτερη επιπολαιες.

    Αλλωστε γνωριζουμε απο την μια και τον βρωμικο-υπονομευτικο ρολο των τριτοβαθμιων συνδικαλιστικων οργανωσεων και το διαρκως αυξανομενο κυρος του ταξικου συνδικαλιστικου ρευματος εκφραζομενου μεσα απο τις γραμμες και την ισχυροποιηση του Π.Α.ΜΕ., απο την αλλη. Γνωριζουμε απο τη μια (φαινεται και πιο εντονα μεσα στουες χωρους δουλειας) πως ολο και σε πλατυτερες μαζες γινεται κατανοητος ο ρολος των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και απο την αλλη η διογκουμενη αποδοχη απο ευρετερες λαικες μαζες πως το ΠΑΜΕ μπορει να παιξει το αντιπαλο δεος στην καλπαζουσα αντιλαικη επιθεση στα εργατικα-λαικα συμφεροντα.

    Σε ενα λοιπον πρωτο μετρο οργανωσης-συσπειρωσης της εργατικης ταξης μπροστα και στην πανελλαδικη απεργια στις 24 του Φλεβαρη ειναι οι πλατιες συσκεψεις του ΠΑΜΕ.
    Αντιγραφω απο το αντιστοιχο αρθρο του Κυριακατικου Ριζοσπαστη, για τις μεχρι στιγμες προγραμματισμενες:

    «Με τα εφόδια που έδωσε η σκληρή απεργιακή αναμέτρηση της περασμένης Τετάρτης, οι ταξικές δυνάμεις ρίχνονται ολόπλευρα και χωρίς καμιά αναμονή στη μάχη για την επιτυχία της πανεργατικής απεργίας στις 24 Φλεβάρη.

    Εχοντας καταγράψει νέα σημαντικά ποιοτικά βήματα στην οργάνωση της πάλης, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο επιδιώκει να δυναμώσει ακόμα πιο αποφασιστικά και ευρηματικά τη δράση του για τη διαφώτιση και την κινητοποίηση των εργαζομένων. Για να «ριζώσει» η ταξική ανυπακοή και πάλη σε ακόμα περισσότερους χώρους, στην κατεύθυνση ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, ώστε να πάρουν οι εργάτες την υπόθεση της υπεράσπισης της ζωής τους στα δικά τους χέρια, παραμερίζοντας τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που «αγωνίζονται» μόνο για να προχωρούν τα σχέδια του κεφαλαίου.

    Οπως αναδείχτηκε την περασμένη Πέμπτη και από την Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, που συνεδρίασε προκειμένου να συζητηθεί η πείρα από την απεργία στις 10 Φλεβάρη, η αποτίμηση της μάχης, η γόνιμη εξέταση της θετικής, αλλά και της αρνητικής πείρας, πρέπει να γίνουν υπόθεση των ίδιων των συνδικάτων και των εργαζομένων, σε κάθε τόπο δουλειάς, κάθε κλάδο. Να συνδυαστεί με το σχεδιασμό της απεργιακής μάχης στις 24 Φλεβάρη.

    Σ’ αυτήν την κατεύθυνση η Εκτελεστική Γραμματεία διοργανώνει πλατιά σύσκεψη την επόμενη Τετάρτη 17 Φλεβάρη, στις 6 το απόγευμα, στο Συνδικάτο Οικοδόμων (Βερανζέρου 1, Πλατεία Κάνιγγος), με θέμα την «προετοιμασία των ταξικών συνδικάτων για την οργάνωση και επιτυχία της πανεργατικής απεργίας και της απεργιακής συγκέντρωσης, στην Ομόνοια, στις 12 το μεσημέρι». Ανάλογη σύσκεψη οργανώνει το ΠΑΜΕ στη Θεσσαλονίκη, την Πέμπτη 18 Φλεβάρη, στο Εργατικό Κέντρο στην αίθουσα του πρώτου ορόφου. Την περασμένη βδομάδα, έγινε αντίστοιχη σύσκεψη στη Λάρισα, ενώ μεθαύριο, Τρίτη, σε συσκέψεις προχωρούν οι Γραμματείες Χανίων (8.30 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Χανίων στο 2ο όροφο) και Ηρακλείου (7 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου) του ΠΑΜΕ.»
    Να προσθεσω και την συσκεψη της Γραμματειας στα Μεσογεια Αττικης (21/2 5:30 μ.μ. στο δημαρχειο των Γλυκων Νερων)

    Αρα λοιπον δεν ερχομαστε να ανακαλυψουμε για πολλοστη φορα την Αμερικη, αλλα για το ποσο θα αλλαξουμε τους συσχετισμους δυναμεων μεσα στους χωρους δουλειας.
    Για το ποσο θα φτασουμε πιο πλατια σε περισσοτερους χωρους δουλειας και με την αιτηση για την ενταξη στο σωματειο στο ενα χερι και την ανακοινωση για τους εργατικους αγωνες που επονται στο αλλο, θα δωσουμε την μαχη για την οξυνση της ταξικης συνειδητοτητας και κατανοηση της αναγκης οργανωσης της εργατικης ταξης.
    Ολες οι υπολοιπες «πατεντες» που κατα καιρους πεφτουν στις γραμμες του λαικου κινηματος σαν νεες σανιδες σωτηριας των εργαζομενων χωρις την δικια τους συμβολη και χωρις να απαιτειται να λαμβανεται υποψιν και το αντιστοιχο ρισκο, εχουν ξοφλησει ή εχουν οδηγησει σε απλετη απαγοητευση και τελικα μοιρολατρια των εργαζομενων.

    Το εργατικο κινημα βρισκεται σε μια ακομα πιο κρισιμη καμπη σε σχεση με παλιοτερα για την υπερασπιση-διεκδικηση λαικων δικαιωματων σε 3 βασικα επιπεδα-μετωπα.
    1. Την μαχη απεναντι στους δυσμενεις συσχετισμους δυναμεων και στο επιπεδο-βαθμο συνδικαλιστικης οργανωσης των εργαζομενων.
    2. Την μαχη απεναντι στις ξεπουλημενες συνδικαλιστικες τριτοβαθμιες πλειοψηφιες (Ουτε καν ρεφορμιστικες δεν μπορεις να τις πεις,οπως παλιοτερα) και τον χυδαια βρωμιαρικο ρολο τους, στις πλατες των εργαζομενων.
    3. Την μαχη απεναντι στην αστικη ταξη-κυβερνηση-κομματα ευρωμονοδρομου για την επιθεση που χρονια τωρα εχουν σχεδιασει-ψηφισει-υλοποιησει(εν μερει ακομα) με την βοηθεια και συνεπικουρουμενοι απο την ενταση του αντικομμουνισμου, την εμφανιση φασιστικων στοιχειων και τους πληρωμενους κονδυλοφορους-υπηρετες-παπαγαλακια της.

    Αυτη την μαχη δινουμε καθε μερα στους χωρους δουλειας και μαγικα κουμπια δεν υπαρχουν για να πατησουμε και να λυσουμε το προβλημα της οργανωσης της ταξικης παλης. Οποιος νομιζει οτι χωρις δραση και λιωσιμο παπουτσιων στους χωρους δουλειας, αν χρειαστει και με τις απαραιτητες δυναμικες παρεμβασεις, με το αγωνιστικο-συσπειρωτικο πλαισιο του ΠΑΜΕ δινονται οι μαχες απεναντι στις πολυεθνικες και τους πλουτοκρατες τοτε τουλαχιστον ειναι αφελης.
    Στην περιοχη μου απο 2 χωρους δουλειας που απεκλεισαν οι ταξικες δυναμεις στις 17/12, στις 10/2 αποκλειστηκαν 9 χωροι δουλειας και επεται συνεχεια…

  12. Y Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 2:58 πμ #

    @tsalapeteinos
    Για να αλλάξει η ΕΕ από τα μέσα θα πρέπει να αλλάξουν οι συσχετισμοί σε μια σειρά χώρες ταυτόχρονα. Αυτό νομίζω είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει.

    Εγώ μιλάω για αλληλεγγύη πανευρωπαϊκή ωστέ να βοηθάει η μία εργατική τάξη την άλλη να αλλάξει το συσχετισμό της. Αυτός ο συσχετισμός δε γίνεται όμως να είναι παντού στο ίδιο επίπεδο.

    Κάποια στιγμή κάποια χώρα – εργατική τάξη θα πρέπει να τα σπάσει με την ΕΕ του κεφαλαίου και οι άλλες θα πρέπει να τη στηρίξουν από το επίπεδο που θα είναι.

    Τα υπόλοιπα που λες για ευκαιρίες στους μικρούς που δίνει η ΕΕ νομίζω ότι ήταν απλά προπαγανδιστικά παραπετάσματα που δούλεψαν τη δεκαετία του 90 αλλά που τώρα πια είναι απλή εθελοτυφλία να μη βλέπουμε ότι είναι απάτη.

    @Αναυδε
    Για να κάνεις αλλαγή πρέπει να συμμαχήσεις και με μικροαστικά στρώματα. Το λέει και το πρόγραμμα του ΚΚΕ. Το έκανε και ο Λένιν με την αγροτιά. Το κάναν όλες σχεδόν οι πετυχημένες προλεταριακές επαναστάσεις στην ιστορία. Τώρα εσύ αν θέλεις να χαρίσεις όλα τα μεσαία στρώματα στον Παναγόπουλο και δέχεσαι μόνο το αγνό κίνημα της ε.τ. μόνης της, τότε είσαι εγκλωβισμένος σε τακτικά αδιέξοδα.

    @Μέλιτον
    Σε πιάνει αλεργία όταν κάποιος σου λέει ότι δε τα ξέρεις όλα. Όι μέθοδες είναι γνωστές’ λες. Παπάρια είναι. Άμα ήταν θα είχαμε κάνει ήδη επανάσταση. Καινούριες μέθοδες είναι προς ανακάλυψη πάντα. Αυτό είναι βασική αρχή του μαρξισμού – λενινισμού. Όποιος λέει ότι οι μέθοδες είναι γνωστές και ότι όποιος λέει ότι πρέπει να βρεθούν καινούριες είναι ρεφόρμα και δε ξέρω και γω τι άλλο, αυτός ακριβώς είναι που έχει χάσει κάθε επαφή με το μαρξισμό – λενινισμό ως επιστήμη.

    Κατά τα άλλα μας έχεις ταράξει στο κόπυ πέιστ. Τα μπλογκς δεν είναι για να τσιτάρουμε κατεβατά. Εκτός να γουστάρεις να βλέπεις ότι πιάνεις χώρο. Βάλε μας το λινκ να πάμε να το διαβάσουμε από εκεί πιο άνετα.

  13. pampam Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 7:07 πμ #

    Ναι, ΠΡΕΠΕΙ «να συμμαχήσεις και με μικροαστικά στρώματα.» Δηλαδή ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να συμμαχήσεις με το τυχοδιωκτικό πολιτικό προσωπικό που την εποχή του «άρθρου 16» εργαζόταν εναντίον αυτών των στρωμάτων σε συμπαιγνία με τον «ευαίσθητο σε θέματα παιδείας» ΓΑΠ, όπως τον παρουσίαζε, εξωραϊσμένο τότε, προσποιούμενο ότι δεν ήξερε τίποτε για τα κολέγια ….
    Είμαι 100% υπέρ της συνεργασίας με τα μικροαστικά στρώματα –αλλά αυτό δεν έχει ξεκινήσει ήδη;– και 100% εναντίον της συνεργασία με το προσωπικό που έχει αναλάβει εργολαβικά τον αποπροσανατολισμό και τον εξανδραποδισμό τους. Η εξαθλίωση των μικροαστικών στρωμάτων (μικροεμπόρων, π.χ.) είναι ραγδαία άλλωστε.

  14. Αντώνης Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 10:38 πμ #

    @ tsalapeteinos
    Κοίτα να δεις φίλε.
    Το να λες ότι στην περίοδο που διανύουμε τον εργάτη τον απασχολεί το μεροκάματο και αυτό είναι και ανήκουστο (!) σημαίνει ότι δεν έχεις επαφή με κανένα μαζικό χώρο δουλειάς. Κάτσε να πούμε ένα παράδειγμα. Έστω ένας υπάλληλος των 1.000 Ευρώ καθαρά. Με σπίτι, με δάνειο κτλ. Και ας πούμε ότι αυτός σκέφτεται να κάνει το βήμα και να απεργήσει και στις 10 και στις 24 Φλεβάρη. Ξέρεις πόσα χάνει; Αντί για 80 Ευρώ χάνει 120 γιατί τα κόβουν από τα μεικτά. Άρα το Φλεβάρη θα πάρει 880. Και έστω ότι το κάνει το βήμα και απεργεί. Δεν πρέπει το κίνημα να του δίνει προοπτική; μια διέξοδο σε εργατική βάση; Δηλαδή τί πρέπει να του πούμε αυτουνού; Μαζί με τον Παναγόπουλο, τον ΓΑΠ για ένα μέτωπο των «μικρών» ενάντια στο σύμφωνο σταθερότητας; Κόντρα στο ΔΝΤ; σκέτο; ούτε σοσιαλισμό (που θα σου φαινόταν εξωφρενικό) αλλά ούτε αντι-ΕΕ; ούτε καν αντιμονοπωλιακό; Δηλαδή τί προτείνεις εν ολίγοις; Συμμαχία με τη ντόπια αστική τάξη για καλύτερους όρους δανεισμού των επενδύσεών τους, ευρείες επενδύσεις από το κράτος για να ενισχυθεί η απασχόληση(!!!) και τα γνωστά που είναι η συνταγή της αστικής τάξης για έξοδο από την κρίση.
    Άλλωστε να θυμίσω και για τους άλλους που ονειρεύονται τέτοια μέτωπα ότι το σύμφωνο σταθερότητας εφαρμόζεται απαρέγκλιτα για τις μικρές χώρες αλλά γίνεται λάστιχο όταν αφορά τις μεγάλες (πχ Γερμανία). Μήπως εμπόδισε αυτό τη Γερμανική κυβέρνηση να λάβει τα σκληρότερα μέτρα από το ΄Β Π.Π.; Και μάλιστα με την αγαστή συνεργασία της ντόπιας εργατικής αριστοκρατίας, δηλαδή των Γερμανών Παναγόπουλων, Πολυχωγόπουλων κτλ.
    Στο δια τάυτα τώρα. Και εμένα με ποιάνουν παγωμάρες όταν ακούω για «χτίσιμο από το μηδέν» και «λευκές κόλλες» (αλήθεια Υ αυτό δεν είναι αντιμαρξιστικό; γιατί δεν το σχολιάζεις ως τέτοιο;) . Προφανώς όμως για να ανατραπεί το σύστημα αυτό στη χώρα μας ή αν το θέλετε και σε μια σειρά χώρες (για να τσιτάρω και εγώ λίγο) μπορεί το κίνημα να ανακαλύψει και νέες μορφές και διύαλους και στο εργατικό κίνμα και στο συνδικαλιστικό αποκλειστικά. Δηλαδή το ΠΑΜΕ δεν ήταν μια τέτοια πρωτόγνωρη κίνηση; Δεν βοήθησε τελικά αν το θέλετε στη μή ενσωμάτωση ολόκληρου του σ.κ. στην αντιδραστική γραμμή; Εγώ λέω να βρούμε και άλλες. Αλλά σκέτα μια συμμαχία κόντρα σε «χούντες» και «αποικιοκράτες» εμένα δε με βρίσκει σύμφωνο. Χρειάζεται πολιτκή πάλη. Πολιτική πάλη που να βάζει στη βάση ζήτημα εξουσίας. Αλλιώς κυνδυνεύουμε να καταλήξουμε είτε οικονμιστές του χειρήστου είδους, είτε ρεφορμιστές-αγαστοί συνεργάτες του ντόποιου κεφαλαίου και των επιδιώξεών του. Αυτά και αν έχει κάποιος κάτι να προτείνει…

  15. Αντώνης Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 10:46 πμ #

    @ σχιζομητροπολιτάνος
    Επίσης να πώ ότι συμφωνώ μαζί σου σε γενικές γραμμές, αλλά νομίζω ότι αδικείς και λίγο το ΚΚΕ όταν λες ότι δεν βάζει το ζήτημα της εξουσίας, του σοσιαλισμού. Μπορεί να διαφωνείς (ίσως δεν ξέρω) με το περιεχόμενο που δίνει, αλλά αυτό δεν είναι και προϋπόθεση για σύμπλευση όταν το «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες» είναι ξεκαθαρισμένο και η ανάγκη για πολιτική πάλη για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό το ζητούμενο…

  16. Y Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 11:18 πμ #

    @Αντώνη
    Συνδικαλιστικός συντονισμός σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να επιτευχθεί μόνο κατά του Συμφώνου Σταθερότητας. Ίσως μπορεί να πάει και παρά πέρα, αλλά πρέπει σύγουρα να περάσει κι από εκεί. Δε μπορεί να επιτευχθεί στη βάση της ‘Λαϊκής Εξουσίας’.

    Το καταλαβαίνεις αυτό? Το δέχεσαι?

    Δε μπορείς να το αφήνεις στο απυρόβλητο, να λες δε μας νοιάζει το ΣΣ.

    Και η ‘λευκή κόλλα’ είναι αντιμαρξιστικό προφανώς αλλά είναι κάτι που πέταξε κάποιος πάνω στην αγανάκτησή του. Ενώ το ‘οι μέθοδες είναι γνωστές’ και το ‘τα ξέρουμε όλα’ είναι κάτι που τείνει να γίνει Κομματική φιλοσοφία και γαλουχούνται μ’αυτό ολόκληρες γενιές.

    Φυσικά και έχουμε να προτείνουμε! Το προτείνουμε εδώ και καιρό, το προτείναμε και παραπάνω αλλά κλείνεις τα μάτια:

    Πλατύ μέτωπο με όλες τις δυνάμεις σε ότι συμφωνείς με την κάθε μία.

    Ενάντια στο ΣΣ με τους ρεφορμιστές και πλατιά συνδικαλιστικά κινήματα από όλη την Ευρώπη.

    Ενάντια στον καπιταλισμό με τους άλλους αντικαπιταλιστές

    Για το Σοσιαλισμό με τους άλλους κομμουνιστές

    (τις παγωμάρες σας να τις ξεπεράσετε. δεν είναι καιροί για παγωμάρες. οι παγωμάρες και τα κολλήματα είναι οι εχθροί της κριτικής σκέψης)

  17. Αντώνης Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 11:54 πμ #

    Ρε Υ

    Τί πα να πεί «συντονισμός κατά του συμφώνου σταθερότητας»; Δηλαδή να πούμε τί; Ότι επιτρέπεται στην Ελλάδα ή όποια άλλη χώρα να έχει έλλειμμα προϋπολογισμού πάνω από 3% και πληθωρισμό πάνω από 2,5%; Αυτό κατ΄εσέ είναι μια διεκδίκηση του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος, που μάλιστα πρέπει να γίνει και πανευρωπαϊκά; Τί είναι αυτό το σύμφωνο σταθερότητας τελικά; Και τί θα έχουμε πετύχει αν το ανατρέψουμε; Επίσης έχω και μια αρώτηση: τί σε κάνει να πιστεύεις ότι τα συνδικάτα στις «μεγάλες χώρες» είναι κατά του Σ.Σ. και άρα θα πετύχουμε και πανευρωπαϊκό συντονισμό; Εγώ πάντως λέω να πούμε κατά του Σ.Σ. , της συνθήκης του Μααστριχτ και της Ε.Ε. συνολικά. Και αν οι ρεφορμιστές (που λες) θέλουν να πουν κάτι για το Σ.Σ. ας βγούν να πουν για την υπογραφή τους πρώτα στη συνθήκη Μααστριχτ και μετά μας λένε και για το Σ.Σ. που είναι απόρεια της.
    όσο για το σχήμα μετώπου που υποστηρίζεις εγώ διαφωνώ κάθετα.(τα έχουμε πεί άλλωστε)
    Συνδικαλιστική συμμαχία στη βάση και πα΄νω σε εργατικά αιτήματα ναι.
    Με τον καθένα όχι. (πχ με τους 5φαλαγγίτες της ΠΑΣΚΕ και της Α.Π. ούτε στο σ.κ.)
    Κατά της Ε.Ε. και των μονοπωλίων με όποιον το υποστηρίζει στην πράξη.
    Για το σοσιαλισμό με την εργατική τάξη και όχι μόνο με όσους είναι πεισμένοι. Καθήκον σήμερα είναι η προβολή του σοσιαλισμού-κομμουνισμού πλατιά , στη βάση, σε όλη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Και ΠΟΛΙΤΚΗ συμμαχία σε ρήξη με το υπάρχον σύστημα.
    Τέλος αποτελεί απάνθισμα κριτικής σκέψης η συλλογιστική η αγανάκτηση του ενός είναι δικαιολογημένη ενώ του άλλου όχι επειδή έχει κομματική τοποθέτηση. Καλό…

  18. compassocap Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 1:04 μμ #

    αδυνατείται προφανώς να καταλάβετε το έκτακτο των συνθηκών. Μάλλον δεν αντιλαμβάνεστε ότι είναι ή περνάνε αυτά, ή αποχαιρέτα τη την Αλεξάνδρεια που χάνεις. Και ναι πες μου ρε Αντώνη πόσο μαρξιστικό ή μη μαρξιστικό είναι η λευκή κόλλα, πόσο ενάντια στη θεωρία και παπάρια μέντολες. Θα τη πάρουμε τη θεωρία και θα τη βάλουμε στο κώλο μας μαλάκες, έτσι όπως πάμε. Ήρθε ο μέλιτον και μας μιλάει για την ισχυροποίηση του ΠΑΜΕ. Ρε, πίνετε ναρκωτικά? Σοβαρά είστε με τα καλά σας? Η ιδεολογία ρε, δεν είναι σεξουαλικό βοήθημα για να αυνανίζεσαι τις κρύες νύχτες του χειμώνα, αλλά εργαλείο για να αναλύεις τα πράγματα. Έχετε γίνει γραφειοκράτες και σκέφτεστε σαν να έχεται να βγείτε στο δρόμο 40 χρόνια. Ρε φίλε σου λέω για λευκή κόλλα και εσένα το μυαλό σου πήγε κατευθείαν μη τυχόν και νομιμοποιήσεις κανένα από τα λαμόγια του σύριζα. Γάμησε με κι εσύ και ο τσύριζα και το κκε. Όταν λέω λευκή κόλλα, δεν εννοώ μόνο τις πολιτικές σου συνεργασίες και πως θα τις ανοίξεις. Εννοώ τα συνολικά σου αιτήματα, εννοώ τους τρόπους δράσης, εννοώ να αναθεωρήσεις τη πολιτική σου εκτίμηση για μια σειρά από πράγματα. Εννοώ να πας στο σπίτι του ψωμιάδη και του το πλακώσεις στις μπουνιές (που λέει ο λόγος, μη μας πάνε και μέσα). Εννοώ να συνειδητοποιήσεις τη κατάσταση, που μάλλον αδυνατείς και να κάτσεις να δεις τι στο διάολο κάνεις στραβά. Από την αρχή. Αν θες να αξιοποιήσεις την εμπειρία σου αξιοποίησε τη. Αυτό ακριβώς σου λέει. Ότι μέχρι τώρα μαλακίζεσαι.

    Και όχι Υ δεν έχει ισχύει πριν αυτό που λέω, για τις αποφάσεις της κομισιόν. Τώρα μιλάνε για ένα άρθρο τάδε, παράγραφος πιο τάδε, που αν ενεργοποιηθεί μπορεί η κομισιόν να πάρει αποφάσεις αντί της ελληνικής κυβέρνησης και όχι απλά να της εγκρίνει.

    ρε όταν απειλείται η εθνική σου κυριαρχία σε τέτοιο βαθμό, αλλάζουν τα δεδομένα. Να καθίσουμε όλοι σε ένα τραπέζι, να συζητήσουμε και να τα κάνουεμ μπάχαλο όλα. Δε θα περάσουν αυτά τα μέτρα ρε! Τέλος. Πάνω από το πτώμα μας!

    ΥΓ: «Ότι επιτρέπεται στην Ελλάδα ή όποια άλλη χώρα να έχει έλλειμμα προϋπολογισμού πάνω από 3% και πληθωρισμό πάνω από 2,5%» δε μπορεί να είσαι τόσο στόκος, ώστε να πιστεύεις ότι το σύμφωνο σταθερότητας λέει αυτό το πράγμα και μόνο. ΆΚουσε τη συνέντευξη του Μαργαρίτη ξανά, αν θες να μάθεις γιατί είναι τόσο σημαντικό να ανατρέψεις το σύμφωνο σταθερότητας.

  19. Y Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 1:28 μμ #

    1ον: Όχι και ρε…

    Ναι, να μη μπορούν να σου κηρύξουν λιτότητα και επιτήρηση κάθε φορά που το έλλειμα περνά το 3%. Τόσο δύσκολο είναι? Είσαι και οικονομολόγος!! Δε καταλαβαίνεις ότι είναι ένα άκρως μονεταριστικό μέτρο με αναδιεναμιτικό (προς το κεφάλαιο) ρόλο? Φυσικά και είναι εργατική διεκδίκηση η κατάργηση αυτού του εκβιασμού και μπορεί να ανοίξει και το δρόμο για την κατάργηση του κοινού νομίσματος σε τελείως διαφορετικές οικονομίες (άλλη μονεταριστική τρέλλα). ]

    Αυτό είναι το ένα που μπορεί να κερδίσει και το δέυτερο είναι να ανοίξει δρόμο για να χτυπήσει και την έννοια της ‘ανταγωνιστικότητας’ και την ΕΕ πιο συνολικά. Το κυριότερο βέβαια είναι να απομακρύνει άμεσα το μαχαίρι από το λαιμό της ε.τ.

    Και φυσικά θα βρεις δυνάμεις σε συνδικάτα στην Ευρώπη που θα συμφωνούν μ’αυτό. Από την FGTB, στην Ver.di και τη CGT. Δε καταλαβαίνω από που συμπεραίνεις εκ των προτέρων ότι δεν υπάρχουν?

    Κι επίσης δεν είπα για τις ‘μεγάλες χώρες’. Αν πρόσεξες παραπάνω έβλα προβληματισμό για την ενδεχόμενη προτεραιότητα που πρέπει να πάρει η αλλυλεγγηύη των εργατών της ενδο-ευρωενωσιακής περιφέρειας.

    Εσύ βέβαια το ‘μεγάλες χώρες’ το βάζεις σε εισαγωγικά γιατί δεν έχεις πειστεί ότι η Ελλάδα είναι αποικία μέσα στην ΕΕ. Ίσως και να πιστεύεις ότι η Ελλάδα και το Βέλγιο πχ. βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης. Αλλού για αλλού δηλαδή. Στον κόσμο του Μάλμπορο.

    ‘αν οι ρεφορμιστές (που λες) θέλουν να πουν κάτι για το Σ.Σ. ας βγούν να πουν για την υπογραφή τους πρώτα στη συνθήκη Μααστριχτ και μετά μας λένε και για το Σ.Σ. που είναι απόρεια της.’
    Έτσι δε γίνεται πολιτική. Μόνο κουραδομαγκιές σε καφενεία γίνονται έτσι.

    Η ‘ΠΟΛΙΤΚΗ συμμαχία’ γίνεται με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αλλιώς δεν είναι ‘πολιτική συμμαχία’. Είναι συσπείρωση.

    Η συνδικαλιστική συμμαχία γίνεται κι αυτή με άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις αλλιώς πάλι είναι συσπείρωση.

    5φαλαγγίτες και 5φαλαγγίτες. Αυτή η γλώσσα είναι γραφική. Κανένα δεν εμπνέεις μ’αυτή. Πεσ’μου ειλικρινά ρε φίλε! Πας στους χώρους δουλειάς και τους λες για ‘5φαλαγγίτες’?

    ‘η αγανάκτηση του ενός είναι δικαιολογημένη ενώ του άλλου όχι επειδή έχει κομματική τοποθέτηση’ Το ‘λευκή κόλλα’ (έτσι όπως ξέρω ότι το εννοούσε ο Κομπάσο που προφανώς δεν ήθελε να πει να τα ξεχάσουμε όλα)μου φαίνεται καλύτερο από το ‘΄τις μέθοδες τις ξέρουμε’. Ο Κομπάσο έχει δίκιο ότι οι μορφές οργάνωσης πάσχουν τρομερά και χρειάζονται ριζικό αναπροσανατολισμό της λογικής τους.

  20. Αντώνης Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 2:06 μμ #

    Βλακείες (στοκιές ή όπως αλλιώς θες πες τις)

    Τι είναι αυτό το «έκτακτο των συνθηκών» που θα πρέπει να αναθεωρήσουμε και το πρόγραμμα και τους στόχους πάλης και όλα για να το γυρίσουμε στα αμίμητα του ’60-’70 περί εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας κτλ. Και συμμαχία με την αστική τάξη γιατί εδώ μας κουρσεύουν οι ευρωπαίοι κονκισταδόρες. Και οι δικοί μας εδώ δε θέλουν (χαχαχα) αλλά τί να κάνουν και αυτοί τους τα επιβάλλουν οι ευρωπαίοι. Οπότε να τα κάνουμε εμείς μπάχαλο (εμείς εννοώ εγώ , εσύ , ο Υ 5-6 ακόμα!) γιατί αν δεν πείσεις τον εργάτη και τον υπάλληλο για το ποιός φταίει που χάνει το 14ο και που θα του γίνει ο κώλος τάλαρο δεν υπάρχει περίπτωση να τον κατεβάσεις να σπάσει το όποιο Σ.Σ. Οπότε τώρα (αρε η συγκυρίες, πάντα οι συγκυρίες!) δεν γαμιούνται και οι σοσιαλισμοί και η Ε.Ε. και η εργατική αριστοκρατία και οι συμβιβασμένοι και όλοι που μας έφερα μέχρι εδώ-λευκή κόλλα! Ξεχάστε τα όλα βγείτε , σπάστε, δείρτε (με κουκούλες μη μας πιάσουν και οι μπάτσοι και τρέχει η μαμά 3 τα μεσάνυχτα στο τμήμα!) για να προστατέυσουμε το 14ο μισθό (και μαζί με αυτόν να έχουμε βγάλει λάδι όλόκληρο το πολιτικό σύστημα των τελευταίων 50 χρόνων!)

    Το σύμφωνο σταθερότητας πάντως λέει αυτά που λέω και κάποια ακόμα και ναι έχει και τις διατάξεις που αναφέρεις περι επιτήρησης κτλ. Ε και; Τί έκανε το σύμφωνο φύτρωσε ξαφνικά; Και τώρα δηλαδή που ενεργοποιούνται αυτές οι διατάξεις του τί πρέπει να πεί το κίνημα; να ακολουθήσει τη συλλογιστική ΓΑΠ που μιλάει για εθνικό στόχο και ανεξαρτησία και να υιοθεετήσει «κινηματικά» συνθήματα περί «χούντας» και «αποικίας» που υποτίθεται ότι πάνε κόντρα αλλά στην ουσία αποδέχονται όλη την παραπάνω συλλογιαστική;

  21. Y Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 2:07 μμ #

    @Compaso
    ‘Το Ecofin θα αποφασίσει και επίσημα την υπαγωγή της Ελλάδας στο άρθρο 16 (παρ.9), κάτι που σημαίνει καθεστώς αυστηρής επιτήρησης και μηνιαίας παρακολούθησης της υλοποίησης του προϋπολογισμού.’
    Πρακτικά λοιπόν το Συμβούλιο μέσω της Κομισιόν παίρνει αποφάσεις. Τυπικά όχι.

    Αυτό είναι το άρθρο που ενεργοποιείται τώρα:

    Article 104 (στην Συνθήκη της ΕΕ, Άρθρο 16 στο Σύμφωνο Σταθερότας ως ξεχωριστό κείμενο)/ par. 9:
    If a Member State persists in failing to put into practice the recommendations of the Council, the Council may decide to give notice to the Member State to take, within a specified time limit, measures for the deficit reduction which is judged necessary by the Council in order to remedy the situation.

    In such a case, the Council may request the Member State concerned to submit reports in accordance with a specific timetable in order to examine the adjustment efforts of that Member State.
    sel. 84 : http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/site/en/oj/2006/ce321/ce32120061229en00010331.pdf

    Είναι το τελευταίο στάδιο πριν επιβληθεί και πρόστιμο σε μια κυβέρνηση και ρίξει μια χώρα στα τάρταρα.

    Έχουμε ήδη φτάσει όχι μόνο στο στάδιο να είμαστε υπό επιτήρηση στο παρελθόν αλλά να φάμε και το πρόστιμο, η απόφαση όμως για την είσπραξη του οποίου ποτέ δεν επικυρώθηκε το 2005:

    ‘Some remark that it has been applied inconsistently, after the Council of Ministers failed to apply sanctions against France and Germany, despite punitive proceedings being started when dealing with Portugal (2002) and Greece (2005), though fines were never applied.’

    [To 3% είναι σημαντικό. Επιτίθεσαι για λάθος λόγο στον Αντώνη.]

  22. tsalapeteinos Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 2:07 μμ #

    @Αντώνης
    Δε λέω σε κανέναν εργαζόμενο να απεργήσει επειδή του περισσεύουν χρήματα. Η απεργία εκ των πραγμάτων συνεπάγεται θυσίες, προκειμένου να διεκδικηθεί κάτι πιο σημαντικό. Την αναφορά σχετικά με τη μειωμένη συμμετοχή στις απεργίες με το πρόσχημα της απώλειας ημερομισθίων την έκανα ενδεικτικά για την απαξίωση του συνδικαλισμού και της πολιτικής γενικότερα, με κύρια ευθύνη των κομμάτων και των ηγεσιών συνδικάτων, αλλά χωρίς να παραγνωρίζεται και η αδιαφορία μεγάλου μέρους των εργαζομένων. Για να κατακτηθεί το 8ωρο, οι συλλογικές συμβάσεις, η ασφάλιση και άλλα δικαιώματα κάποιοι παλιότεροι αγωνιστές έδωσαν και τη ζωή τους.

    Δεν μπορώ να καταλάβω από που συμπεραίνεις ότι είμαι με τον ΓΑΠ και τον Παναγόπουλο. Σχετικά με το ΠΑΜΕ αντιλαμβάνομαι τους λόγους που το κάνουν να αποστασιοποιείται από τις ξεπουλημένες ηγεσίες ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ κ.α. συνδικάτων, όχι όμως τους λόγους που του επιβάλλουν να απομακρύνει τα μέλη του από άπό εργαζόμενους που πρόσκεινται σε άλλους πολιτικούς χώρους, όπως αυτό εκφράζεται με τις διαφορετικές πορείες πχ. Προσωπικά συμφωνώ με σοσιαλιστική/κομμουνιστική προοπτική στους εργατικούς αγώνες, αλλά δε με εμποδίζει αυτό να συνταχθώ σε εννιαίο μέτωπο για καίρια ζητήματα με άλλους εργαζόμενους που δεν πιστεύουν σε αυτό, αλλά συνδεόμαστε με κοινά ταξικά συμφέροντα και εν δυνάμει μπορεί να ενισχύσουν αυτή τη σοσιαλιστική προοπτική αργότερα. Στα υπόλοιπα με καλύπτει η τοποθέτηση του Υ των 11.18πμ.

  23. Αντώνης Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 2:37 μμ #

    @ Y (ρε!)

    «Ναι, να μη μπορούν να σου κηρύξουν λιτότητα και επιτήρηση κάθε φορά που το έλλειμα περνά το 3%»
    Έχουν κηρύξει λιτότητα από το 1985 και ξανά το 92, το 96, το 2000, το 2002 και το 2006. Με έλλειμμα λιγότερο του 3%. Τους εμπόδισε κάτι; όχι δεν τους εμπόδισε τίποτα γιατί το κίνημα ήταν (και είναι) σε κακά χάλια. Το Σ.Σ. και οι περιορισμοί για το έλλειμμα είναι (σωστά) ένα μονεταριστικό μέτρο. Μονεταριστικό μέτρο όμως ήταν (και είναι) τα spread που χρεώνει το χρηματοπιστωτικό σύστημα παγκοσμίως. Είπε η commision ότι το έλλειμμα στην Ελλάδα είναι 12% αντί για 8% και πέσαν τα κοράκια των τραπεζών και είπαν «Α, αυτοί έχουν πρόβλημα. Θα χρειαστούν λεφτά. Ας τους δανείσουμε με 4,5% αντί για 1,9%». Λέω λοιπόν, ακόμα και από τη σκοπιά που το βάζεις, μια ενδεχόμενη χαλάρωση-κατάργηση του Σ.Σ. αν δεν συνοδεύεται από την αποδέσμευση από την Ε.Ε. , το ΔΝΤ κτλ θα φέρει το ίδιο αποτέλεσμα απλά θα το φέρει σε 5 χρόνια όταν γίνουν ώριμα το τοκοχρεολύσια. Και θα έχεις τον ΓΑΠ τότε στο καναβάτσο και τους νεο-φιλελεύθερους να σου λένε «στα έλεγα εγώ να τα πέρναμε τότε τα μέτρα». Εγώ το βλέπω αδιέξοδο σαν σκέτο αίτημα.
    Επίσης υπάρχουν (ίσως ) κάποιες συνδ. οργ. που το ζητούν (αν και νομίζω ότι η CGT ζητάει χαλάρωση και όχι κατάργηση) υπάρχουν όμως και άλλες που δεν το ζητούν, όπως η IG Metal (ά ρε Linke μεγαλεία!) γιατί θεωρούν ότι προστατεύει τη γερμανική οικονομια (άρα και τους μισθούς τους!!!!!!) από τις επιθέσεις στο Ευρώ.

    «Ίσως και να πιστεύεις ότι η Ελλάδα και το Βέλγιο πχ. βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης. Αλλού για αλλού δηλαδή. Στον κόσμο του Μάλμπορο.». Σοβαρά; Και πως ρε Υ ορίζεται το επίπεδο ανάπτυξης; από την εμπειρία των pub των Βρυξελλών; Το ΑΕΠ του Βελγίου είναι (σε ονομαστικές τιμές)κατα 9% πιο μεγάλο από της Ελλάδας (390 δις δολάρια). Η σύνθεση των τομέων της παραγωγής είναι για το Βέλγιο (ως ποσοστό του ΑΕΠ) γεωργία 2%, βιομηχανία 24%, υπηρεσίες 75%. Για την Ελλάδα είναι γεωργία 4%, βιομηχανία 21%, υπηρεσίες 76%. Η συνολική εργατική δύναμη (working force) για την Ελλάδα είναι 4,9 εκατομμύρια και για το Βέλγιο 4,9 επίσης. Η ανεργία είναι και για τις δύο περί του 10%. Ο αστικός και ημιαστικός πληθυσμός είναι περίπου και για τις δύο το ίδιο. Το ότι η κρίση χτύπησε πολύ πιο έντονα την Ελλάδα δεν εξηγείται , αγαπητέ Υ, μόνο από το επίπεδο ανάπτυξης αλλά και από μια σειρά ακόμα παράγοντες που για την οικονομία της κουβέντας τους αφήνω για άλλη συζήτηση.
    Σοβαρά; Κουραδομακγιά είναι να λές «ρε μεγάλε τί μας λες; εσύ δεν τα ψήφισες αυτά;» και δεν είναι «θα τα κάνουμε όλα μπάχαλο ενώ τα έχουμε ψηφίσει όλα» όπως λένε αυτοί;
    Συμφωνώ για την πολιτική συμμαχία. Οψώμεθα…
    Συνδικαλιστική συμμαχία γίνεται και τη στιγμή που μιλάμε…και τα πράγματα κάθε μέρα εξελίσονται…
    Και πως να τους πώ; ωραία. Θα τους πώ με trndy εκφράσεις : «αλήτες, λέρες εργατοπατέρες», «ρουφιάνοι και προσκυνημένοι», «αστικά σκυλιά, φυλάτε τα αφεντικά σας». Ικανοποιημένος;
    Διαφωνώ με τη συνολική συλλογιστική του Κομπάσσου.

  24. pampam Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 2:46 μμ #

    Καλά βρε παιδιά, εδώ κάθεστε και προβληματίζεστε πάνω στους σχεδιασμούς αυτού που εκπόνησε το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, και του άλλου, που ανακάλυψε το Μάαστριχτ στα γεράματα;

    Είναι δυνατόν να ξοδεύετε φαιά ουσία συζητώντας για τη μπανανόφλουδα που πέταξαν οι γνωστοί «μηχανικοί» (ο κόσμος το ‘χει τούμπανο) και μάλιστα να χαλάτε τις καρδιές σας;

  25. compassocap Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 2:57 μμ #

    @Y:
    το 3% είναι σημαντικό στη βάση που μια χώρα δεν είναι ικανή και ελεύθερη να χαράσει τη δικιά της οικονομική πολιτική (οι Αμερικάνοι φέτος έχουν έλλειμμα 10,5% από επιλογή, μπορούσε να είναι παρακάτω αλλά αποφάσισαν να επενδύσουν ώστε να ισχυροποιήσουν την οικονομία τους). Ο Αντώνης το παρουσιάζει σαν απλό οικονομικίστικο αίτημα. Εγώ από την άλλη θεωρώ ότι είναι βασικό θέμα εθνικής κυριαρχίας.

    @αντώνη:
    πετάς μομφές κατά μέσων πάλης λες και οι μέχρι τώρα πεπραγμένοι έχουν αποδώσει. Έχουμε διαφορετική άποψη προφανώς. ΣΥνεχίζεις και μετράς κουκιά, ενώ θα έπρεπε να προετοιμάζεις τσουνάμι. όσο για το ότι ο συριζα έχει ψηφίσει το μααστριχτ, πραγματικά είναι κουραδομαγκιά να του το καταλογίζεις. Μπορείς να του καταλογίσεις πολλά, πάρα πολλά, που κάνουν σήμερα τα συνδικαλιστικά του στελέχη, αλλά να μου λες τι έκανε ο Συριζα το 1993, έχει αξία σε συζήτηση καφενείου για να μετρήσουμε ποιος την έχει μεγαλύτερη.

    Σαν χτες, υπογράψαμε τη Βάρκιζα, για αυτό δε θα πούμε τίποτα?

  26. philemon Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:01 μμ #

    @Compaso

    Ξέχασες τον Στάλιν!

  27. compassocap Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:03 μμ #

    @Philemon:
    είσαι κόπανος

  28. philemon Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:03 μμ #

    “κάθεστε και προβληματίζεστε πάνω στους σχεδιασμούς αυτού που εκπόνησε το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, και του άλλου, που ανακάλυψε το Μάαστριχτ στα γεράματα;”

    Ξέρει κανείς τι εννοεί ο pampam πιο πάνω;

  29. philemon Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:05 μμ #

    Ευχαριστώ για την «παγκάλικη» επιχειρηματολογία!

  30. philemon Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:06 μμ #

    Τον Compassocap φυσικά !

  31. compassocap Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:10 μμ #

    ρε φίλε , πλάκα μας κάνεις?
    εδώ καίγονται τα μπατζάκια μας κι εσύ δε μπορείς να ξεκολλήσεις από το μικρόκοσμό που ζεις. ποιος τον χέζει τον στάλιν.

    και η επιχειρηματολογία δεν είναι παγκάλικη, είναι μπακάλικη.

  32. philemon Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:18 μμ #

    Η δική σου δεν είναι ΜΠΑΚΑΛΙΚΗ, είναι «ΠΑΓΚΑΛΙΚΗ»- «είσαι κόπανος»!

  33. philemon Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:20 μμ #

    Ξέρει κανείς τι εννοεί ο pampam πιο πάνω;

  34. pampam Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:34 μμ #

    @philemon

    Όποιος δε ζει στο μικρόκοσμό του οφείλει να ξέρει.

  35. Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 3:55 μμ #

    @Juan Belmonte
    Γράφεις: «Εκπληκτική/ιστορική ατάκα Πάγκαλου σε συνέντευξη στην Κ.Ελευθεροτυπία που μας λέει φόρα παρτίδα “είστε κόπανοι”..: “Εγώ πιστεύω ότι θα πετύχουμε. Αλλά και αν αποτύχουμε, γιατί στεναχωριέστε, θα έχετε πάλι τον κ.Καραμανλή”.»
    Αναρωτιέμαι μήπως είναι καιρός να πάψει να αντιμετωπίζεται η κάθε χυδαιότητα του ενλόγω ως γραφικότητα… Εγώ δεν γέλασα καθόλου πάντως.

  36. Y Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 5:13 μμ #

    @Αντώνη
    Για το 3%: Πρέπει να είσαι πραγματικά Μαλάκας για να σκέφτεσαι έτσι. Φυσικά και μπορούν να κηρύξουν λιτότητα και με λιγότερο από 3%. Αλλά με το ΣΣ όταν είναι 3% είναι ΝΟΜΙΚΑ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να την κυρήξουν κι αυτό είναι πραγματικό μαχαίρι στο λαιμό μας. Και μπορεί να το καταλάβει ο καθένας! Εκτός αν αντιλαμβάνεται ως επαναστατικό καθήκον του την υπεράσπιση μιας αδιέξοδης γραμμής.

    Για τα ευρωπαϊκά συνδικάτα: Όταν οι γνώσεις σου είναι τόσο ελλιπείς καλύτερα να έχεις πιο συμαζεμένο τόνο. Η IG Metal δεν ελέγχεται από τη Die Linke. Μεγάλο αν όχι το μεγαλύτερο μέρος της ελέγχεται από τους Σοσιαλδημοκράτες. Για τη CGT άλλα τμήματα της είναι για μια μεταρρύθμιση του ΣΣ (ή καλύτερα αυτό προβάλουν ως τακτικό αίτημα) κι άλλα ειναι ανοιχτά για την κατάργηση του όπως και όλα σχεδόν τα συνδικάτα SUD στην Γαλλία. Ιδού πεδίο συντονισμού λαμπρό κουμπάρε!

    Για τη σύγκριση Βελγίου και Ελλάδας: μου συγκρίνεις δείκτες σαν να είσαι ο χυδαιέστερος των αστών οικονομολόγων! Σοβάρα ρε συ? Γύρω στο 20% η βιομηχανία στην Ελλάδα, γύρω στο 20% άρα το ίδιο? Τι ποσοστό αυτή της ‘βιομηχανίας’ είναι κατασκευές στην Ελλάδα και τι είναι εργαλειομηχανές στο Βέλγιο??

    Τι βαθμός συγκέντρωσης της βιομηχανίας υπάρχει στην Ελλάδα και τι στο Βέλγιο? Πόσες πολυθνικές έχει η Ελλάδα και πόσες το Βέλγιο (επιεικώς 4πλάσιες και τεράστιες Umicore, Solvay, Suez και βιομηχανικές όχι περιφερειακές τράπεζες και τρόφιμα) ?

    Πρέπει να είναι κανείς ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ για να υποστηρίζει ότι το Βέλγιο και η Ελλάδα είναι στο ίδιο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης. Και ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ επίσης. Το Βέλγιο είναι η 2η χώρα στον κόσμο που εκβιομηχανιστηκε. Ο Μαρξ έγραψε εδώ το Μανιφέστο το 1840. Είχαν ήδη βιομηχανία τότε! Και τους φτάσαμε εμείς από το 60 και μετά που αποφάσισαν οι Αμερικάνοι να φτιάξουμε ενδιάμεση βιομηχανία.

    Έλεος, έλεος!

    @ΠαμΠαμ
    Ντάξει ρε φίλε αφού είπε ο σατανάς ο Αλαβάνος για το ΣΣ, όποιος λέει γι’αυτό είναι οπορτουνιστής.

    Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο.

  37. Juan Belmonte Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 5:31 μμ #

    @Κωνσταντίνε
    Δεν την έγραψα για να γελάσει κάποιος. Ο Πάγκαλος είπε μια πικρή αλήθεια. Η συγκεκριμένη ατάκα θα ήταν χυδαιότητα αν ήταν ψέμα.

  38. Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 5:51 μμ #

    @J.B.
    Τελικά έχεις δίκιο, όπως το θέτεις.


    Ο καθένας που επισκέπτεται το ιστολόγιό σας σάς τιμά. Αλλά το «κουτσαβάκικο» ύφος κάποιων απαντήσεων (όχι σ΄εμένα) δεν θυμίζει αριστερό ιστολόγιο. Τώρα θα μου πείτε «δε μας χέζεις δικέ μου, αυτό σε μάρανε κ.τ.λπ.» Πάω πάσο. Δικό σας είναι το μαγαζί, ό,τι θέλετε το κάνετε.
    Ευχαριστώ για το χώρο.

  39. Y Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 8:20 μμ #

    Συμπλήρωμα στο 38 και την απάντηση στο 25:
    Λέει ο Αντώνης ότι η κατάργηση του ΣΣ είναι ‘αδιέξοδο σαν σκέτο αίτημα’.
    ΟΚ συμφωνώ σα σκέτο αίτημα είναι αδιέξοδο. Οι κομμουνιστές πρέπει επίσης να καταγγέλουμε την ΕΕ ως οργανισμό του κεφαλαίου, να προπαγανδίζουμε την έξοδο από αυτή και τη διεθνιστική σοσιαλιστική προοπτική.

    Αλλά εδώ αυτό που μας λέει ο Αντώνης στην ουσία είναι να μη το βάλουμε ΚΑΘΟΛΟΥ το ΣΣ. Προσπαθεί το ΠΑΜΕ να συντονίσει τη δράση με συνδικάτα ανά την Ευρώπη που ζητούν κατάργηση του ΣΣ?

    Αν ναι, τότε καλός είναι απλώς ο Αντώνης που μας λέει μπούρδες. Αν όχι, τότε πολύ κακώς.

    Θυμίζει πάντως τη συζήτηση για την κυβέρνηση ΝΔ το 2008. ‘Να μη λέμε ΜΟΝΟ να πέσει η κυβέρνηση’ μας λέγανε κάποιοι ΚΚΕέδες. Ενω αυτοί δε λέγανε ΚΑΘΟΛΟΥ να πέσει η κυβέρνηση.

  40. compassocap Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 8:44 μμ #

    @ΚΠ:
    1ον δεν αναζητούμε τιμητές, ανθρώπους να συζητήσουμε ψάχνουμε και προβληματισμούς διατυπώνουμε. Τώρα αν τους διατυπώνουμε κομψά ή ακομψα, λίγη σημασία έχει μπροστά στην ουσία του προβληματισμού. Προσωπικά έχω κουραστεί από πολλές αντιλήψεις και τα νεύρα μου είναι τεντωμένα. Αναρωτιέμαι όσοι είστε ήρεμοι, την έχετε σπάσει τη τηλεόραση ή δεν έχετε καθόλου?

  41. a8lios Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 8:44 μμ #

    Εγώ ειλικρινά έχω χάσει την μπάλα με το τί (υπο)νοεί ο καθένας εδώ.
    Και εντάξει, για τους οργανωμένους ΚΚΕδες εδώ μέσα προφανώς και ξέρω τί εννοούνε.
    Compasse, Y και όποιος άλλος θέλει να μου απαντήσει,
    μπορείτε να μου κάνετε λιανά ποιο και γιατί μπορεί να είναι κατ’ εσάς αυτή την παρίοδο το πλαίσιο αιτημάτων που θα συσπειρώσει «τις μάζες»,
    και ποιες είναι αυτές οι «νέες μορφές οργάνωσης» που κρίνετε (όσοι τις κρίνουν) αναγκαίες???

  42. Y Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 8:52 μμ #

    @Αθλιε
    Όσο αφορά εμένα ξαναδιάβασε τα 18, 21 και 38 για τη λογική οργάνωσης.

  43. Αντώνης Φεβρουαρίου 16, 2010 στις 9:58 μμ #

    @ Υ
    Εσύ καταλαβαίνεις την οικονομία σαν μηχανάκι. Πόσες πολυεθνικές έχει το Βέλγιο:4 μεγάλες. Πότε εκβομηχανίστικε; το 1800. Άρα δεν υπάρχει σύγκριση! Το Βέλγιο , αγαπητέ Υ , που δεν είσαι αγράμματος αλλά απλά ερειστικός, ήταν όντως όπως τα λες μια μεγάλη βιομηχανική, αποικιοκρατική χώρα που ανέπτυξε αυτό που λέμε «βαριά βιομηχανία» ήδη από τα 1800. οκ. Ο βαθμός συγκέντρωσης όμως ούτε ορίζεται έτσι ούτε αφορά αποκλειστικά τη βαρειά βιομηχανία. Για παράδειγμα, ο βαθμός συγκέντρωσης του ελληνικού νηολογίου είναι ο δεύτερος στον κόσμο, κατέχει το 18% του παγκόσμιου στόλου κια το 21% της παγκόσμιας χωρητικότητας σε κόρους. Οι ελληνικές τράπεζες ,που τόσο υποβιβάζεις , δεν χρειάστηκαν ποτέ τη διάσωση από την ΕΚΤ (το έκαναν μόνες τους σε συνεργασία με την προηγούμενη κυβέρνηση) και μάλιστα βοήθησαν οι ίδιες στην εξαγορά μιας σειράς τραπεζών του ανατολικού μπλοκ, σε αντίθεση με το Βέλγιο που η μεγαλύτερη του τράπεζα εξαγοράστηκε από την BNP Paribas. Το Βέλγιο έχει δε και μια ιδιομορφία: στηρίζει μεγάλο (αν όχι το μεγαλύτερο) μέρος της ανάπτυξής του στο εμπόριο και τις εξαγωγές, οι οποίες δέχτηκαν τεράστιο πλήγμα από τις διακυμάνσεις του ευρώ και των επιτοκίων. Οι κατασκευές στην Ελλάδα δεν αποτελούν ούτε το 20% της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής. Αντίθετα η μεταποίηση αποτελεί το 60% της βιομηχανικής παραγωγής, η ενέργεια το 10%, η υψηλή τεχνολογία το υπόλοιπο 10%. Βασικά το 2010 το μόνο πράγμα που το Βέλγιο έχει πιο συγκεντρωμένο από την Ελλάδα είναι η μεταλλουργική μεταποίηση.
    Το ζήτημα πάντως δεν είναι αυτό που συζητάμε. Το επίπεδο εξάρτησης μιας οικονομίας, ενός κοινωνικοικονομικού σχηματισμού έχει και ιστορικές καταβολές, και σε αυτό έχεις δίκιο. Αλλά το να λέμε ότι στην Ε.Ε. των 16 η Ελλάδα είναι αποικία και το Βέλγιο μητρόπολη απέχει κατα πολύ από την πραγματικότητα. Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι για παράδειγμα, η 22η σε βιομηχανική συγκέντρωση και παραγωγή χώρα στον κόσμο σύμφωνα με το ΔΝΤ. Άμα πούμε την 22η χώρα αποικία, τότε η συνολική αντίληψή μας για το ιμπεριαλιστικό σύστημα μπάζει. Προφανώς και η Ελλάδα είναι περιφερειακή εξαρτημένη χώρα, αλλά δεν είναι και μπανανία για να παλεύουμε για εθνική ανεξαρτησία και να ευαγγελιζόμαστε εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα. Εκεί σφάλει και η εκτίμηση του compasso.
    Για το 3%. Ευχαριστώ για το χαρακτηρισμό! Συνεχίζω: Νομική Υποχρέωση προέκυπτε το 2003 και το 2005 και για τη Γαλλία και τη Γερμανία. Μήπως τότε εφαρμόστηκε; Δεν καταλαβαίνεις ότι το σύμφων σταθερότητας είναι ακριβώς η νομική μορφή της εξάρτησης που επιβάλλεται σε κάποιες χώρες και που μαζί με το Μααστριχτ, πρόσφατα τη Λισαβώνα είναι η στρατηγική και το ενοποιητικό στοιχείο της Ε.Ε.; είναι δυνατό να χτυπάς τη νομική έκφραση της εξάρτησης χωρίς να χτυπάς το οικοδόμημα που λέγεται Ε.Ε.; Και αυτό το ονομάζεις και εργατική πολιτική, επειδή στας ευρώπας οι δυνάμεις που ελέγχουν τα συνδικάτα είναι , κατα δική σου ομολογία, ρεφορμιστικές;
    Το ΚΚΕ και κατ΄επέκταση το ΠΑΜΕ καταγγέλει σε κάθε του ανακοίνωση το Σ.Σ. σαν αυτό που είναι: η υλοποίηση της πολιτικής της Ε.Ε. στη δημοσιονομική και μονεταρική διαχείρηση. Κατσγγέλει συνολικά την Ε.Ε. .Δεν καταλαβαίνω στις μέρες μας που ο κόσμος καταλαβαίνει όσο ποτέ το ρόλο της Ε.Ε. γιατί εμείς πρέπει να κουτσουρέψουμε τη συνθηματολογία στο μινιμουμ που είναι «κατάργηση τουΣ.Σ.» ;
    Εγώ πάντως να κάνω μέτωπο για κατάργηση του Σ.Σ. με δυνάμεις που θα μου λένε «πάμε να διαπραγματευούμε ένα καλύτερο σύμφωνο» στη χειρότερη, ή «να αντικαταστήσουμε το Σ.Σ. με ένα σύμφωνο για την ανάπτυξη και την απασχόληση» πάντα στα πλαίσια του καπιταλισμού και της Ε.Ε. , ε συγνώμη δεν πάω. Αν θες πήγαινε μόνος σου!!!

  44. Y Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 3:12 πμ #

    Η αρχική σου θέση ότι η ελληνική και βελγική οικονομία βρίσκονται πάνω κάτω στο ίδιο επίπεδο καταρρίπτεται από τα ίδια σου τα λεγόμενα (αφού προφανώς το κοίταξες και το σκέφτηκες περισσότερο σε βάθος).

    Μόνο που η απόσταση είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που παρουσιάζεις. Δεν είναι μόνο η μεταλλουργία που έχει το Βέλγιο πιο συγκεντρωμένη. Έχει πχ. και αυτοκινητοβιομηχανία που η Ελλάδα δεν έχει καθόλου. Έχει επίσης παραγωγή ηλεκτρονικών και μηχανημάτων πολύ μεγαλύτερη της Ελλάδας. Η χημική του βιομηχανία φτιάχνει περισσότερα τελικά προϊόντα. Γενικά, είναι μια βιομηχανία που εισάγει πρώτες ύλες και ημιτελή προϊόντα και εξάγει τελικά προϊοντα. Σε αντίθεση με την ελληνική βιομηχανία που ιστορικά παράγει ενδιάμεσα προϊοντα.

    Έχω μάλιστα μια εντύπωση ότι η πραγματική αποβιομηχάνιση από τη δεκαετία του 80 ήταν στην Ελλάδα μεγαλύτερη από το Βέλγιο. Κρατώ μια επιφύλαξη γι’αυτό.

    Επίσης η Αμβέρσα είναι το 2ο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης πολύ μπροστά από τον Πειραιά. Ο τεράστιος ελληνικός εμπορικός στόλος δε πολυπερνάει από τον Πειραιά να.. τονώσει την οικονομία μας. Οι εφοπλιστές μας προτιμούν το Σίτυ του Λονδίνου.

    Η τράπεζα FORTIS μπορεί να εξαγοράστηκε από την PNB (που με την εξαγορά αυτή έγινε η μεγαλύτερη της Ευρώπης) αλλά νομίζω ότι πριν την πτώση της είχε μεγαλύτερο τζίρο από την Εθνική και σίγουρα περισσότερο προσωπικό.

    Λες μετά: ‘το να λέμε ότι (…) η Ελλάδα είναι αποικία και το Βέλγιο μητρόπολη απέχει κατά πολύ από την πραγματικότητα’.
    Το βάζεις λίγο περίεργα. Προφανώς και η Ελλάδα δεν είναι… αποικία του Βελγίου και δε θα μπορούσε.

    Το Βέλγιο όμως έχει μεγαλύτερο βαθμό ενσωμάτωσης στη δυτικο-ευρωπαϊκή οικονομία. Πολύ μεγαλύτερο από ότι έχει η Ελλάδα είτε με την ευρωπαϊκή οικονομία είτε με την περιοχή της.

    Το Βέλγιο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της βιομηχανικής καρδιάς της Ευρώπης. Μ’αυτή την έννοια μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο (ω ναι!), την Ολλανδία, τη Βόρεια Ιταλία και με το δικό της ξεχωριστό τρόπο και τη Βρετανία αποτελούν την μητρόπολη μέσα στην ΕΕ.

    Η Ελλάδα δεν είναι αποικία στον παγκόσμιο καταμερισμό. Εκεί συμμετέχει μαζί με όλη την ΕΕ (συμπ. και των λιγότερων ανεπτυγμένων όπως Βουλγαρία και Βαλτικές) στην εκμετάλλευση του Τρίτου Κόσμου.

    Είναι όμως περιφέρεια και αποικία μέσα στην ίδια την ΕΕ. Μέσα σ΄αυτό το σύνολο χωρών παίζει το ρόλο του ‘ζωτικού χώρου’. Κατά τα άλλα είμαστε κι εμείς καταναλωτές των φτηνών… αποικιακών προϊόντων από τον τρίτο κόσμο.

    Και για να μη λέει πάλι ο Άθλιος ότι δε καταλαβαίνει τι θέλων να πω… το πάω στο ότι μέσα στο συγκεκριμένο σύνολο με τη συγκεκριμένη δομή η Ελλάδα δεν έχει προοπτικές ανάπτυξης μιας ολοκληρωμένης πολύπλευρης οικονομίας που παρεπιπτόντως (άσχετο αυτό) θα ήταν και ότι το πιο οικολογικό.

    Συμφωνώ μαζί σου ότι το θέμα μας σήμερα δεν είναι η εθνική ανεξαρτησία αλλά ο σοσιαλισμός…. που όμως (όπως έχω ξανα υποστηρίξει) δε γίνεται να οικοδομηθεί σε μία χώρα την Ελλάδα. Οπότε θα είναι διεθνικός, αν και μέσα σ’αυτόν πιστεύω ότι η χώρα μπορεί ν’αποκτήσει μεγαλύτερη οικονομική ανεξαρτησία με την έννοια του λαϊκού ελέγχου πάνω στην οικονομία, αλλά και των μεγαλύτερων εγχώριων δυνατοτήτων.

    ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΣΣ

    Και λίγα σου είπα στο 38! Για τη Γερμανία και τη Γαλλία που κάναν τις πάπιες έγραψα κι εγώ παραπάνω. Η επιλεκτική εφαρμογή του ΣΣ είναι ένας λόγος παραπάνω να του επιτεθούμε.

    Δεν είπα να χτυπήσεις τη νομική μορφή της εξάρτησης χωρίς να χτυπάς την ίδια και άρα το οικοδόμημα της ΕΕ.

    Λέω μ’αυτούς που προς το παρόν βλέπουν μόνο τη νομική μορφή χτύπα ΚΑΙ τη νομική μορφή.

    Άμα πέσει η νομική μορφή, κάποιοι θα καταλάβουν και θα πάνε παραπέρα, κάποιοι έχοντας από την αρχή κακή πρόθεση θα ελιχθούν κι εσύ θα έχεις πεδίο να πας την πάλη παραπέρα στερώντας νομικά και ιδεολογικά όπλα (όπως το ΣΣ) από το οπλοστάσιο του αντιπάλου.

    Μετά λες: ‘Και αυτό το ονομάζεις και εργατική πολιτική, επειδή στας ευρώπας οι δυνάμεις που ελέγχουν τα συνδικάτα είναι , κατα δική σου ομολογία, ρεφορμιστικές;’

    Μισό λεπτο! Παρ’το αλλιώς! Θυμίσου τη λενινιστική θεωρία για τα ρεφορμιστικά (ή και αντιδραστικά) συνδικάτα!

    Δηλαδή εγω… ‘ομολογώ’ ότι τα συνδικάτα στην Ευρώπη είναι ρεφορμιστικά κι έτσι συμφωνούμε σ’αυτό (ω μισητή Φραγκιά!) Και? Και τώρα και τώρα τι κάνουμε Μαρία? Κλαίμε την Ευρωπίτσα που τη φάγανε οι αντιδραστίκουλες και που οι εργάτες της ποτέ δε πρόκειται να σηκωθούν? Και απλά προσπαθούμε να βγούμε έξω για αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα? Εδώ κι αν θα ‘ναι εθνικοαπελευθερωτικός!

    Έλα όμως που οι μοίρες των λαών της Ευρώπης είναι σφιχτά δεμένες με χίλια σκοινιά και ο συσχετισμός ηπειρωτικός και βάλε.

    Οι αστικές τάξεις είναι μαζί (παρά τους σκυλοκαβγάδες τους). Μόνο αν οικοδομήσουμε την αλληλεγγύη μας μπορούμε να τις νικήσουμε. Στο κάτω – κάτω το διεθνισμό από εμάς τον κλέψανε (και τον παραμορφώσανε). Δε θα τους τον χαρίσουμε.

    ΠΡΕΠΕΙ να βρεις συνδικαλιστικές δυνάμεις να συνεργαστείς στην Ευρώπη ακόμα και ρεφορμιστικές.

    Σκέψου το κι αλλιώς: Έλα να πεις στους Βέλγους κομμουνιστές ‘έξω από τα ρεφορμιστικά συνδικάτα, καμία συνεργασία με ρεφορμιστές κλπ.’ Θα σου πουν (κουτσαβάκικα) ‘τι λε ρε μεγάλε, άμα είναι να πάμε σπίτια μας τότε’.

    Μόνο μέσα στον αγώνα τα ρεφορμιστικά συνδικάτα θα υποχρεωθούν ν’αλλάξουν μέσω ζυμώσεων. Αν αρνείσαι κάθε πάλη μαζί τους, τότε δε κάνεις βήμα.

    Και στο κάτω – κάτω. Όχι δεν είναι όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη ρεφορμιστικές εκτός αν τα βλέπεις όλα μ’αυτή την ισοπεδωτική μαυρίλα που σας πιάνει (τους ΚΚΕέδες) όταν αναλύετε το ευρωπαϊκό κίνημα. Μια οπτική άκρως οπορτουνιστική καθ’ότι η ισοπέδωση γίνεται για εσωτερική κατανάλωση μη τυχόν κι ανέβει στα μάτια του ελληνικού λαού κανένας συνοδοιπόρος σε διεθνή φόρα του ΣΥΝ ή κανενός άλλου. Έτσι όμως κάνετε απίστευτη ζημιά στην προοπτική αφού αρνείστε να ανιχνεύσετε ριζοσπαστικές δυνάμεις. Υπάρχουν και μη ρεφορμιστές που απλά δε τρέφουν (για διάφορους λόγους) ιδιαίτερη συμπάθεια για την ΕΣΣΔ. Σ’αυτούς πλάτη! Δε πάει έτσι όμως, εδώ μιλάμε για συνδικαλισμό! (Το SUD στη Γαλλία πχ. είναι πολύ καλή περίπτωση)

    Μέτωπο με όλους για την κατάργηση του ΣΣ
    Μέτωπο με όσους θέλουν κατά της ΕΕ
    Μέτωπο για το Σοσιαλισμό

    Όλα ταυτόχρονα σαν καλοί Λενινιστές!

  45. Αντώνης Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 10:27 πμ #

    Κοίτα ενώ το ξεκινάς καλά μετά , πάντα κατα τη γνώμη μου, το πας αλλού. Ειδικά για την Ελλάδα και το εργατικό της κίνημα το «δουλειά στα ρεφορμιστικά συνδικάτα» γίνεται πράξη. Είναι μια από τις λίγες χώρες που υπάρχει μια ενιαία συνομοσπονδία. Άλλο όμως δουλειά στα συνδικάτα και άλλο σύμπλευση με τις ηγεσίες τους. Από που προκύπτει ότι ο Λενιν όταν έλεγε για δουλειά στα συνδικάτα εννοούσε και ενότητα δράσης; Από που και ως πού δρούσαν οι μπολσεβίκοι και τα σοβιετ που ήλεγχαν από κοινού με τους μενσεβίκους για παράδειγμα; Στην τελική τί πα να πεί «μέτωπο για την κατάργηση του Σ.Σ.»; Φτιάχνεις ένα πλάισιο πάλης που λεει » Όχι στο Σ.Σ.» , «Όχι στα νέα μέτρα». Αιτίες δεν θα αναδείξεις; Δηλαδή δεν είναι πισωγύρισμα, για τα SUD πχ, η σύμπλευση με τη CGT;
    Και ρωτάω; υπάρχει περίπτωση, έστω μια, να ρίξει το κίνημα μια νομική μορφή αν το ίδιο το κίνημα δεν ξεκινάει από προωθημένες θέσεις, πιο μαχητικούς στόχους;
    Για το σοσιαλισμό. Αν ο αδύναμος κρίκος είναι η Ελλάδα τότε και η επανάσταση (θου κύριε!) τί χαρακτήρα θα έχει; Είσαι υπερ της θεωρίας των σταδίων; Και πρόσεξε: εγώ δεν μιλάω για ατελή , τέλειο κτλ. Λέω απλώς τί χαρακτήρα θα έχει το κράτος; Θα έχει πχ συγκεντρωμένα ιδιωτικά μονοπώλια; Θα συμμετέχει στο διεθνή χρημ/οικονομικό παιχνίδι των αγορών; Θα δέχεται ως ντιρεκτίβα τον καταμερισμό που τώρα της επιβάλλεται; Θα περιμένει μέχρι την υλοποίηση όλων των παραπάνω να γίνει το ίδιο σε μια εκ των Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ρωσία και ΗΠΑ (γιατί υποθέτω ότι μόνο εκεί βλέπεις εφαρμογή στο «σε μια μόνη χώρα»);
    Και τέλος πάντων δεν μπορώ να καταλάβω την απολυτοποίηση των συσχετισμών που βγάζεις όταν γράφεις. Κάποιοι , λες, δεν θέλουν ακόμα την αποδέσμευση οπότε με αυτούς κατα του Σ.Σ. . Ποιοί είναι αυτοί οι κάποιοι; οι ηγεσίες των συνδικάτων στην Ελλάδα και την Ευρώπη; Γιατί δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση ότι ο συσχετισμός στη βάση είναι στατικός ή ότι τα αιτήματα της ηγεσίας (που στις πλείστες των περιπτώσεων ταυτίζεται με την εργατική αριστοκρατία) είναι κοινό κτήμα για όλους τους εργάτες που εκπροσωπούν. Πχ το στραπάτσο που έχει φάει η ΓΣΕΕ στην Ελλάδα με τη δράση του ΠΑΜΕ , η ακόμα η πίεση που δέχεται η CGT με τα SUD στη Γαλλία, η πιο παλιά η CGil από τους COBAS στην Ιταλία πρέπει να μην αξιοποιηθεί παραπέρα και να ενσωματωθεί στη γραμμή του κυρίαρχου συνδικαλισμού που αν το θες (δική μου η εκτίμηση) έχει φύγει λίγο από το να είναι ρεφορμιστικός και έχει λίγο πολύ μετατραπεί σε εχθρός της ε.τ.;
    Όσο για το Βέλγιο και την Ελλάδα απλά λέω (από την αρχή) ότι είναι δύο ενδιάμεσες οικονομίες στην Ευρωζώνη. Όσο και αν θες να υποστηρίξεις την υπεροχή του βέλγικου καπιταλισμού (που εγώ δεν την αμφισβήτησα) αυτό σου είπα από μόνο του δεν εξηγεί ούτε την ένταση της κρίσης στο Νότο, ούτε την εξάρτηση αυτή καθαυτή.

  46. Y Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 11:42 πμ #

    Φυσικά και δρούσαν οι Μπολσεβίκοι και με τα συνδικάτα που έλεχγαν οι Μενσεβίκοι!! Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν???

    ‘το κομμουνιστικό κόμμα, να καταφεύγει σε ελιγμούς, σε συμφωνίες, σε συμβιβασμούς με τις διάφορες ομάδες, με τα διάφορα κόμματα των εργατών και των μικρονυκοκυραίων’ λέει ο Λένιν.

    Μετά πάλι προσπαθείς να το βάλεις σε κουτάκι. Τι μέτωπο θα φτιάξεις, τι ετικέτα θα του βάλεις και άλλα επουσιώδη. Το θέμα είναι να κάνεις επαφές. Να συζητήσεις την κατάσταση, να συζητήσεις τακτικές και να δεις τι είδους συνεργασία οι διαφορετικές απόψεις σου επιτρέπουν. Μια κοινή μέρα δράσης μ’ένα αίτημα? Απλή ανταλλαγή πληροφοριών? Δράση απέναντι σε συγκεκριμένες εταιρείες? ότι μπορεί να βγει. Αλλά όχι να γυρνάς την πλάτη και να αυτο-αποαπόμονωνεσαι.

    Στη Γαλλία είναι αυτονόητο ότι το SUD θα δράσει και μαζί με τη CGT και με την FO (τρότσκα) αλλά και με αντιδραστικά συνδικάτα. Και τι φτου κακά είναι αυτό με τη CGT ρε φίλε? Το ιστορικό κομμουνιστικό συνδικάτο της Γαλλία που το 36 κέρδισε πληρωμένες διακοπές, ασφάλιση και συλλογικές συμβάσεις για… όλους μας. Πολύ εύκολα χαρίζεις δομές στην αντίπαλη πλευρά!

    Δεν απολυτοποιώ συσχετισμούς. Αλλά αυτή τη στιγμή οι ηγεσίες εκφράζουν σε ένα βαθμό την αντίληψη του κόσμου κι αν δε τις υποχρεώσεις να μπουν σε αγώνες με αιτήματα που θα μπορούν να βάλουν τον κόσμο στη δράση και να δει παραπέρα δε κάνεις τίποτα. (δεν αλλάζεις το συσχετισμό στη βάση)

    Ψιλοδέχεσαι ότι η SUD και οι COBAS παίζουν θετικό ρόλο… να ρωτήσω? Το ΠΑΜΕ συνεργάζεται μαζί τους? Σε τι βάση?

    Το Βέλγιο δεν είναι ενδιάμεση οικονομία κι αυτό είναι αντικειμενικό μικρέ μου τζαναμπέτη. Δεν είναι επειδή είμαι Βέλγος εθνικιστής και ‘θέλω να υποστηρίξω την υπεροχή του βελγικού καπιταλισμού’ (θα μας τρελάνεις με τις συνδικαλιές σου). Αντίθετα εσύ υπερεκτιμάς τον ελληνικό καπιταλισμό γιατί έχεις εθνικιστικά κατάλοιπα. (στο λέω στα μούτρα χωρίς συνδικαλιές)

  47. Αντώνης Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 12:04 μμ #

    Ρε φίλε αμα είχα εθνικιστικά κατάλοιπα ακριβώς το αντίθετο θα έλεγα: ό,τι δηλαδή έλεγαν ολες οι κυβερνήσεις των τελευταίων 50 χρόνων (συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής), «η Ελλάδα ψωροκώσταινα», «δεχόμαστε πιέσεις» , «μας επιβουλέυονται οι ξένοι», «να ομονοήσουμε οι Έλληνες ενάντια στην ξένη επιβουλή» , «κουτόφραγκοι, θα τους ξεγελάσουμε» και όλος ο μικρομεγαλισμός της ελληνικής αστικής τάξης. Όλα τα παρπάνω είναι φοβικά επιχειρήματα της αστικής τάξης για να βάλει στο χέρι τις συνειδήσεις των εργατών. Είναι σα να λέμε ότι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να επιβάλλει τα νεα μέτρα αλλά της τα επιβάλλουν οι αποπάνω! Είναι σα να μη συμμετέχουν/συμμετείχαν οι ελληνικές κυβερνήσεις στα διάφορα ecofin, ευρ. επιτροπή, σχεδιασμούς της ΕΚΤ και των υπολοίπων κομματιών του διευθυντηρίου της Ε.Ε. . Είναι σα να μην έχουν βάλει πλάτη τα ελληνικά/γαλλικά/γερμανικά/ισπανικά/βέλγικα συνδικάτα στο να περάσουν ΟΛΑ αυτά τα μέτρα στο παρελθόν και τώρα ξαφνικά άρχισαν να κόπτονται για τη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης!
    Να σου κάνω μια ερώτηση; γιατί η μαρξιστική θεωρία ασχολείται με το επίπεδο ανάπτυξης και το βαθμό εξάρτησης (Λενιν) για τους επιμέρους καπιταλιστικούς σχηματισμούς; δεν είναι για προβλέπει την κρίση και να σχεδιάζει την τακτική στη λογική της αναζήτησης του αδύναμου κρίκου; υπό αυτή την έννοια εξέτασε το ζήτημα του βέλγικου καπιταλισμού.
    Να σου πω και κάτι; σου είπα τρείς-τέσσερις φορές για τη βάση και την ηγεσία μιας δομής που λέγεται συνδικάτο. Επιμένεις να βάζεις πράγματα που δεν έχω πεί. Σε ρωτάω λοιπόν: Υιοθετώντας μινιμουμ πρόγραμμα διεκδικήσεων (Σ.Σ.) με την ηγεσία της CGT (ή της ΓΣΕΕ εν προκειμένω) βγάζεις ή δε βγάζεις λάδι την εργατική αριστοκρατία; και ναι η όποια οικονομική πάλη διεξάγεται με όρους ταξικούς θετική είναι, αλλά εγώ δεν σου καυτηρίασα ποτέ αυτό. Είπα απλώς ότι από τη Δυτικοευρωπαϊκή κοινωνία λείπει η πολιτική πάλη, αυτή που είναι γνήσια ταξική, δεν ενσωματώνεται στα κυρίαρχα σχήματα και (στη συγκεκριμένη συγκυρία) ΔΕΝ δίνει σωσίβιο σωτηρίας σε καμία αστική κυβέρνηση.

  48. Αντώνης Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 12:14 μμ #

    Το πρόβλημα της κυβέρνησης, για να στο θέσω αλλίώς, δεν είναι ότι διαφωνεί με τα μέτρα αλλά πώς θα τα δικαιολογήσει στην ε.τ. . Για αυτό και επιστρατεύει επιχειρήματα για «εθνική ανεξαρτησία», ότι «εμείς παλεύουμε στην Ε.Ε. για να μην περάσουν όλα» κτλ. Αυτά λένε και οι ντόποιοι συνδικαλιστές τους: «δεν είναι περίοδος διεκδικήσεων», «να βάλλουμε όλοι πλάτη» και ποντάρουν στο (χρόνια καλλιεργημένο) κοινωνικό αυτοματισμό: δημόσιοι vs ιδιωτικοί, χαμηλόμισθοι vs υψηλόμισθοι, αγρότες vs κοινωνίας, μετανάστες vs Έλληνες κτλ.

  49. Αντώνης Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 1:09 μμ #

    http://www.gsee.gr/news/news_view.php?id=1263

    Η ανακοίνωση της ΓΣΕΕ για την κρίση και τα μέτρα. Δες πως καταλήγει…

  50. Αντώνης Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 1:48 μμ #

    Ακόμα ένα επιχείρημα (όσο δουλεύω μου σκάνε φλασιές!!!)

    Η ηγεσία της cgt είχε υποστηρίξει το ΝΑΙ στο ευρωσύνταγμα στο γαλλικό δημοψήφισμα, θέση που ανατράπηκε από τη βάση στο συνέδριο που επακολούθησε. Επίσης ο πρόεδρός της στο τελευταίο συνέδριο (όπου και επανεκλέχτηκε)κατηγορήθηκε από μέρος των συνέδρων για ενδοτισμό στην κυβέρνηση Σαρκοζι και για αποδοχή των βασικών γραμμών της γαλλικής κυβέρνησης.

  51. Y Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 3:18 μμ #

    Ρε συ βαρέθηκα να συζητάω μ’έναν έξυπνο που παριστάνει το βλάκα.

    Δε σου είπα να κάνεις κεντρική συμφωνία με ΓΣΕΕ, CGT ή τη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων.

    Σου είπα να σταματήσεις να βλέπεις όλη τη CGT και όλα τα ευρωπαϊκά συνδικάτα σαν έναν ενιαίο οπορτουνιστικό – ρεφορμιστικό – αντιδραστικό πράγμα. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑ ΛΑΘΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ!!!

    Το δέχεσαι μόνο σου όταν βλέπεις πώς η βάση της CGT την έκανε να αλλαξει στρατόπεδο στο ευρω-σύνταγμα.

    Είπα παραπάνω:
    Kάνε επαφές. Συζητα την κατάσταση, συζητά τακτικές και να δεις τι είδους συνεργασία οι διαφορετικές απόψεις σου επιτρέπουν. Μια κοινή μέρα δράσης μ’ένα αίτημα? Απλή ανταλλαγή πληροφοριών? Δράση απέναντι σε συγκεκριμένες εταιρείες? Μία κοινη δήλωση 428 σωματείων ή κλαδικών από όλη την Ευρώπη που απαιτούν να πέσει το ΣΣ και μετά ο καθένας συνεχίζει τη δράση του αυτόνομα! Αμά γουστάρεις να ζητάει να πέσει και η ΕΕ και ο καπιταλισμός και ότι γουστάρεις! Βρες κοινό τόπο! Μία συλλογή ενός εκατομυρίου υπογραφών ίσως. Συμπληρωματικά στην κύρια πάλη. Αλλά πράγματα που δημιουργούν δυναμικές.

    Εσύ ακολουθείς τη γραμμή: όλη η CGT, όλη η FGiL, όλη η FGTB είναι οπορτούνια αφού μέλη της ETUC οπότε τους πολεμάμε (της ETUC μέλος είσαι κι εσύ αφού ακόμα στη ΓΣΕΕ εκτός αν φύγεις από τη ΓΣΕΕ).

    Και η CGTP το μεγαλύτερο συνδικάτο στην Πορτογαλία, παραδοσιακά ταξικό και συνδεδεμένο με το Πορτογάλικο ΚΚ και με τον πρόεδρο του μέλος του κόμματος είναι στην ETUC. http://en.wikipedia.org/wiki/General_Confederation_of_the_Portuguese_Workers Κι αυτοί οπορτούνια του κερατά είναι γαμώ το κέρατο μου το τράγιο????

    Είναι ΗΛΙΘΙΑ αυτή η τακτική. Δεν υπάρχει άλλη λέξη ΗΛΙΘΙΑ.

    Για να μη σου πω ότι είναι και σαμποτάζ από την ανάποδη στην αποτελεσματικότητα των αγώνων.

  52. Αντώνης Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 4:02 μμ #

    H CGTP-IN συνδέεται και με το ευρωπαϊκό γραφείο της WFTU. Στα πλαίσια αυτού του γραφείου γίνονται όλα τα παραπάνω που αναφέρεις. Μπες στο site και δες:
    http://www.wftucentral.org/?language=en
    Στη δημιουτγία , για παράδειγμα, ευρωπαϊκού γραφείου για τους υπαλλήλους της τουρστικής βιομηχανίας συμμετέχουν και ομοσπονδίες από την Πορτογαλία που είναι μέλη της CGTP-IN.
    Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόση εμπάθεια…

  53. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 4:39 μμ #

    Αγαπητε Υ

    Ο Αντωνης τοσην ωρα (Αν μου επιτρεπει ο ιδιος χωρις διαθεση μεταφρασης των λεγομενων του) προσπαθει να σου αποδειξει πως με κινησεις εν ειδει ελιγμων στο κινημα για να προσεταιρισεις τους μικροαστους, βγαζεις λαδι ολους τις πολιτικες επιλογες των ρεφορμιστικων δυναμεων και των ξεπουλημενων ηγεσιων (Στην χωρα εν προκειμενου σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ). Δεν μιλαω βεβαια για ηθελημενη κινηση σου αλλα η διελκυστινδα που εχεις επιλεξει στην πολιτικη σου προσεγγιση εκτος του οτι Αλαβαν-ιζει θα επιφερει ακομα περισσοτερες συγχησεις στο μελλον.

    Αποθεωνεις και επιμεριζεις ενα προβλημα απο το ολον και προσπαθεις με ενα τροπο που επιμενει στεγνα στην «ενοτητα» για την «ενοτητα» και λυση πανω στο προβλημα… και μονο, τ΄αλλα θα λυθουν καααααποια στιγμη, αλλα εκεινη τη στιγμη στο ονομα των αναγκαιων υποχωρησεων (αραγε ως που θα υποχωρεις απεναντι στον οπορτουνισμο και τους ξεπουλημενους?) ξεχναμε την πηγη των αιτιων που ξεπεταξε τον οποιονδηποτε στοχο παλης!
    Σαν να μου θυμιζει το story λιγο απο ΚΕΔΑ…

    Sorry για την παρεμβαση αλλα μου εβγαλε πολυ Αλαβανο αυτη η επιμονη στο Σ.Σ.

  54. Y Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 5:04 μμ #

    @Αντώνη
    Είναι όμως και στην ETUC η CGTP-IN! Γι’αυτό τι έχεις να πεις?

    Άει παράτα μας κι εσύ ρε Μέλιτον. Κάντε μέτωπο με τον αφαλό σας. Μαλάκες. Σαμποτάρετε το κίνημα με το σεχταρισμό σας.

    Τι είναι ρε μαλάκες η CGTP-IN οπορτουνιστές ή ταξικές δυνάμεις? Γαμώ το κερατό μου.

    Μήπως είναι ταξικές δυνάμεις που σε αντίθεση από εσάς ξέρουν να ελίσονται? Και καταλαβαίνουν ότι δε μπορούν να νικήσουν μόνοι τους?

    Θα μας τρελάνετε όλους γαμώτο.

  55. compassocap Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 5:46 μμ #

    μετά το μαρξισμό, λενισνισμό, κομμουνισμό, σοσιαλισμό, αναρχισμό κτλ κτλ έχουμε και τον αλαβανισμό?

  56. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 7:07 μμ #

    Σου αρεσε Compasse ; 🙂

  57. compasso Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 7:14 μμ #

    δε καταλαβαίνεις ότι η πολτική σου θέση καθορίζετε από την ανάγκη σου να διαφέρεις από το ΣΥΡΙΖΑ? λες στον Υ, ότι αυτά που λες τα λέει κι ο Αλαβάνος λες και είαι κανένα έγκλημα.
    Υπάρχουν ιστορικές ευθύνες στην αριστερά τούτη την ώρα και πρέπει να τις αναλάβει, πριν είναι πολύ αργά. Για να το κάνει αυτό δε, πρέπει να βρει τι δεν έκανε καλά μέχρι τώρα.

  58. make love not work Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 10:42 μμ #

    Έκατσα και διάβασα (σχεδόν) όλα τα σχόλια. Κατέληξα στο εξής

  59. make love not work Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 10:43 μμ #

  60. make love not work Φεβρουαρίου 17, 2010 στις 11:07 μμ #

    Δεν μιλάμε για τίποτα επί της ουσίας. Πέφτει μια πρόταση περί αλλαγής μορφών οργάνωσης και πάλης. Δεν αναφέρεται βέβαια πουθενά στο που έχουν αποτύχει οι σημερινές. Που φίλε compasse έχει αποτύχει το ΠΑΜΕ? Στο ότι δεν έχει μαζικοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να τρίζουν τα τσιμέντα?
    Το ότι παρέκαμψε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ δύο φορές και με επιτυχία δεν σου λέει κάτι?
    Και πες μου που και πότε στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχουν γίνει λάθη σε κινηματικές διαδικασίες. Ναι θα γίνουν και λάθη. Από αυτά θα μάθεις. Όποιος έρχεται και λέει ότι τα ξέρει όλα τότε μάλλον δεν ξέρει τίποτα.
    Οι συνάδελφοί μου στη δουλειά δεν κατανοούν τι είναι το Σ.Σ. Καταλαβαίνουν όμως ότι η Ε.Ε. τους έχει γαζώσει, ότι από τότε που μπήκαμε στο ευρώ την τρώνε κάθε μέρα στον κ_____. Έχουν να κάνουν βήματα ακόμα στο να δεχθούν ότι μπορούμε και χωρίς την Ε.Ε. ότι μπορούμε και χωρίς τα αφεντικά. Αυτό όμως δεν έγινε απλά και μόνο επειδή τους έκοψαν τον 14ο ή τον 13ο μισθό. Ούτε επειδή αυξήθηκε η τιμή στο γάλα, στο λάδι, στη βενζίνη, στο ρεύμα, στο τηλέφωνο, στο νερό κτλ. Έγινε επειδή υπάρχει ένας που τους λέει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, που τους δείχνει ποιός είναι ο ένοχος. Και αυτός ο ένας, επειδή είναι άνθρωπος και δεν τα ξέρει και όλα, τα λέει καμιά φορά κουτσά και με λάθη.
    Εσύ μου λες να συμαχίσουμε και με μια λευκή κόλα χαρτί, με αυτούς που είτε είναι στη δουλειά είτε όχι περνούν απαρατήρητοι και νομίζουν ότι στην απεργία απλά το παίρνουμε ρεπό.
    Το πρόβλημα δεν είναι ούτε η στρατηγική, ούτε η τακτική, ούτε οι μορφές πάλης, ούτε οι στόχοι πάλης. Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε λίγοι, ότι δεν είμαστε μέσα σε όλους τους πραγματικά μεγάλους χώρους δουλειάς (Χαλυβουργική, ΕΛΠΕ, ΤΙΤΑΝ). Δεν είναι τυχαίο που όταν οι εργοδότες μου ακούν τη φράση ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ κλάνουν μέντες. Ότι για να εξαγοράσουν την σιωπή μου μας έδωσαν σε όλους 70 ευρώ αύξηση (εν μέσω κρίσης). Βέβαια δεν το πέτυχαν. 10 του μήνα ήμουν πάλι στο δρόμο και ο «εν δυνάμη σύμμαχος» τροτσκιστής στη δουλειά. Και στις 24 πάλι το ίδιο θα γίνει.
    Θα μου πεις τι άλλαξε στην κατάσταση της εργατικής τάξης επειδή σε ένα χώρο δουλειάς με 15 νοματέους πήραν 70 ευρώ το μήνα αύξηση? Τίποτα είναι η απάντηση, δεν τρέφω αυταπάτες. Ούτε η θέση μου στην παραγωγή άλλαξε, ούτε καλυτέρεψε η ζωή της εργατικής τάξης, ούτε καταργήθηκε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
    Φαντάσου όμως αυτά να γίνονταν σε κάθε χώρο δουλειάς. Τότε δεν θα μας ένοιαζαν τα 70 ούτε τα 270 ευρώ το μήνα. Το know how το έχουμε. Θα μας ένοιαζε να τα πάρουμε στα χέρια μας. Να οργανώσουμε την παραγωγή για να ικανοποιούνται οι ανάγκες ΜΑΣ.
    Αυτό λοιπόν χρειάζεται κατά τη γνώμη μου. Τις λευκές κόλλες χαρτί ας τις πάμε για ανακύκλωση.

  61. compassocap Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 2:03 πμ #

    η αδυναμία ενός κομμουνιστικού κόμματος να αντιληφθεί τις έκτακτες συνθήκες και τα καθήκοντα που προκύπτουν από αυτές είναι εγκληματική και προδοτική προς την ιστορική του αποστολή. Εκτός αν οι κομμουνιστές που πολέμησαν στο «έπος» του 40 ήταν αυτοί προδότες. Παρεπιπτόντως. Είστε πολύ κολλημένοι ρε. Δε μίλησα για το Συν εγώ, όχι πως το βλέπω αρνητικό. Ούτε στο ΚΚΕ αναφέρθηκα. Εγώ είπα ότι πρέπει κάτσουμε κάτω και να δούμε τι στο διάολο θα κάνουμε σε τόσο έκτακτες συνθήκες. Εμείς. Τώρα ποιοι είμαστε εμείς, τι να σου πω. Αυτοί που διαβάζουμε αυτό το μπλογκ. ο δίπλα, ο πιο δίπλα.

    «Εσύ μου λες να συμαχίσουμε και με μια λευκή κόλα χαρτί, με αυτούς που είτε είναι στη δουλειά είτε όχι περνούν απαρατήρητοι και νομίζουν ότι στην απεργία απλά το παίρνουμε ρεπό.» έχει κάνει το ΚΚΕ συμμαχίες πολύ χειρότερες σε κάτι δημοτικές πιο παλιά… μη ξαναλέμε τα ίδια.

    τεσπά. το θέμα μου δεν είναι ούτε οι συμμαχίες του ΚΚΕ, ούτε απευθυνόμουν στο ΚΚΕ, ούτε το κάλεσα να κάνει κάποια συμμαχία. Για την ακρίβεια ας κάνει ότι θέλει. Το θέμα είναι ότι δε μπορούν να περάσουν αυτά τα μέτρα αναίμακτα. Τώρα ο Αντώνης και ο Μέλιτον μπορεί να συζητάει ώρες και να υπερασπίζετε την ιδεολογική του καθαρότητα, ο make love να περιμένει τα συνδικάτα να αναστηθούν και να γίνου συνδικάτα οικοδόμων και μετάλου, ο άλλος να προσβάλετε γιατί βρίζουμε και χρησιμοποιούμε απαξιωτικές εκφράσεις (που δεν αρμόζουν στο κολέγιο που έχουμε σπουδάσει) κ πάει λέγοντας.

    επίσης για να ολοκληρώσω την ανοίκεια επίθεση μου και να συμπληρώσω τις προσβολές μου, την έχω πιο μεγάλη από ολους σας, άμα σας πετύχω σε καμια γωνία θα σας κάνω μαύρους, είστε κουνιστοί. Μπορείτε να προσθέσετε ελεύθερα.

    ΥΓ: ντάξει από τον Υ, δε την έχω πιο μεγάλη. είπαμε να λέμε καμια μαλακία αλλά μη το χέσουμε.. 🙂

  62. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 2:52 πμ #

    Compasse

    Το τελευταιο χαρακτηριστικο στην πολιτικη μου σκεψη ειναι ο ετεροπροσδιορισμος. Ασε που το συγκεκριμενο ειναι το κυριαρχο στον τροπο σκεψης των μικροαστων που και παλι γνωριζεις πως αυτο ουτε που με αγγιζει στην σημερινη πολιτικη μου θεση ή κανω λαθος;
    Το ζητημα δεν ειναι επουδενι προσωπικο αλλα κυριαρχα πολιτικο και μην παραποιηθει.
    Επειδη τωρα κανενα αγχος δεν εχω στο να διαφερω απο το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (και αυτο το ξερεις παρα πολυ καλα) μαλλον σαν δικαιολογια ακουγεται για τα αδικαιολογητα και τιποτα παραπανω, αυτο που ειπες.

  63. Μέλιτον Καντάρια Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 2:57 πμ #

    Και για να μην μου ξαναπει ο αγαπητος Υ για το χωρο που καταλαμβανω στο granma θα του παραθεσω την ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για τις εξελίξεις στο ασφαλιστικό 12/2/2010 και το οτι το ΚΚΕ διοργανώνει μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης του λαού για τις εξελίξεις στο ασφαλιστικό και την αντιμετώπιση της αντιλαϊκής θύελλας:

    http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/anakoinosh_toy_pg_ths_ke_toy_kke_gia_tis_ekselikseis_sto_asfalistiko_12/2/2010

  64. Y Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 11:57 πμ #

    @Compasso
    ‘η αδυναμία ενός κομμουνιστικού κόμματος να αντιληφθεί τις έκτακτες συνθήκες και τα καθήκοντα που προκύπτουν από αυτές είναι εγκληματική και προδοτική προς την ιστορική του αποστολή’

    Το να αντιλαμβάνεται ένα κίνημα τις κάθε φορά συνθήκες και καθήκοντα του είναι κάτι που θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια και οξυδέρκεια. Όταν δε τα καραφέρνει αυτό είναι αποτυχία και δημιουργεί αδιέξοδα. Δεν είναι όμως ‘προδοσία’. Η προδοσία είναι πάντα συνειδητή.

    @make love
    Η παρέμβαση σου μου θυμίζει λίγο ‘λαϊκή αριστερά’ (κατά το λαϊκή δεξιά του Ψωμιάδη).
    ‘Ο χαζός λαός που δε μπορεί να καταλάβει τι είναι το Σύμφωνο Σταθερότητας’. Δε ξέρω που δουλεύεις αλλά από τα συφραζόμενα καταλαβαίνω ότι είναι μια μεγάλη βιομηχανία ή τέσπα μονάδα. Ένας λόγος παραπάνω για να καταλάβουν πιο εύκολα καθότι ως γνωστόν σε μεγάλες μονάδες είναι πιο εύκολο να κατανοηθεί η συνολική εικόνα των πραγμάτων.

    Μια χαρά μπορεί όλος ο κόσμος να καταλάβει τι είναι το ΣΣ. Το πρόβλημα είναι ότι τον παραπληροφορούν, τον αποπροσονατολίζουν και τον μπουρδοκλώνουν συστηματικά. Και το οργανωμένο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα δε κάνει αυτά που πρέπει για να τον μορφώσει. Θα μου πείτε είναι εύκολο να το λες εσύ αυτό από μακριά, από το Βέλγιο. Και θα έχετε δίκιο. Αλλά το έχω δει και το λέω. (Θα ήταν επίσης εύκολο να μη το πω καθόλου). Έχω δει να γίνονται απίστευτες απλοποιήσεις – εκχυδαϊσμοί (στο όνομα της εκλαϊκευσης) στο ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα που μακροπρόθεσμα κάνουν πολύ κακό.

    ‘Εσύ μου λες να συμαχίσουμε και με μια λευκή κόλα χαρτί, με αυτούς που είτε είναι στη δουλειά είτε όχι περνούν απαρατήρητοι και νομίζουν ότι στην απεργία απλά το παίρνουμε ρεπό.’ – Έτσι που μας τα λες όλοι οι αριστεροί στη δουλειά σου εκτός από τους ΚΚΕέδες είναι ανοιχτά απεργοσπάστες. Ακόμα κι αν είναι έτσι στη δουλειά σου (που δε το αποκλείω) δεν είναι έτσι παντού. Αρά το θέμα το πώς αντιμετωπίζουμε αυτούς που διαφωνούμε σε πολλά αλλά συμφωνούμε και σε κάποια παραμένει. Κι εγώ εκεί είναι που ζητάω άλλη λογική συμμαχιών. Άλλη λογική καθημερινή λιγότερο φοβική και δύσπιστη.

    Και επίσης αν έχεις έναν παπάρα στη δουλειά σου που δηλώνει τροτσκιστής είναι λίγο αυθαίρετο να βγάζεις κινηματικά συμπεράσματα από αυτόν. Είναι σα τη συζήτηση που είχα τις προάλλες με τους συναδέλφους μου και μου λέγαν ότι αντιπάθησαν από μικροί το κομμουνιστικό κίνημα γιατί οι κομμουνιστές στο σχολείο τους ήταν μαλάκες.

    @όλοι
    Ο ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ
    Υπάρχει κάτι που βλέπω να διεφεύγει από το ραντάρ όλων σας. Ότι η οικονομική ενοποίηση και ευρωπαϊκή ολόκληρωση έχει κάνει συγκεκριμένα βήματα πραγματικά και οι ταξική πάλη να έχει λάβει περισσότερο ηπειρωτικές διαστάσεις κι ας παραμένει το εθνικό το κύριο πεδίο πάλης.

    ΄από τη Δυτικοευρωπαϊκή κοινωνία λείπει η πολιτική πάλη, αυτή που είναι γνήσια ταξική, δεν ενσωματώνεται στα κυρίαρχα σχήματα και (στη συγκεκριμένη συγκυρία) ΔΕΝ δίνει σωσίβιο σωτηρίας σε καμία αστική κυβέρνηση.’ – είπε ο Αντώνης.

    Αυτό κι αν είναι στατική αντίληψη των πραγμάτων. Στη Γαλλία πριν κάποιους μήνες εργάτες απειλούσαν να τινάξουν το εργοστάσιο τους στον αέρα για να πάρουν μεγαλύτερη αποζημίωση.
    Μια σειρά Βέλγικων συνδικάτων υιοθέτησαν αντικαπιταλιστικά συνθήματα, κάτι το πρωτόγνωρο τα τελευταία 30 χρόνια. Το ΝPA στη Γαλλία δε τα βρήκε να κατέβει με το ΚΚΓ γιατί δε μπορούσε να το πείσει να αποκλείσει συνεργασία με τους Σοσιαλιστές. Υπάρχουν πολλές διεργασίες. Πρέπει να τις κατανοήσουμε όμως γιατί είναι διαφορετικές από τις δικές μας.

    Άντε και είπαμε ότι λείπει! Μετά τι κάνουμε? Τραβάμε μονοκοντυλιά στην πεθαμένη Ευρώπη και αρκούμαστε σε σχήματα WFTU με έλαχιστους Ευρωπαίους αλλά πλήθος Σύριους, Ινδούς και Βορειοκορεάτες? Καλό είναι που υπάρχει η WFTU και πρέπει να ενδυναμωθεί. Αλλά τα προβλήματα και η ταξική πάλη στην Ευρώπη έχει πολύ περισσότερα κοινά και η επίθεση της αστική τάξης είναι σε αυτό το επίπεδο συντονισμένη. Χρειάζεται ειδική μέριμνα για την οικοδόμηση της αλληλεγγύης εδώ.

    Και σχήματα αποκλεισμού: Είσαι στην ΕTUC άρα προδότης της τάξης κλπ. κάνουν απίστευτο κακό.

    Γι αυτό κι έφερε το ανάγλυφο παράδειγμα των πορτογαλικών ταξικών δυνάμεων που συμμετέχουν στην ETUC. Και εκεί η απάντηση ήταν Ουγκαγκαουγκιγκι ουαγκα γκι γκου γκου κλπ.

    Χρειάζεται σοβαρή χαρτογράφηση των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Να μάθουμε την πολιτική και συνδικαλιστική γεωγραφία της. Και με βάση αυτό να σχεδιαστούν οι τακτικές. Όχι με βάση την απορριπτικότητα και τον ‘επαναστατικό’ υπεροπτισμό.

  65. tsalapeteinos Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 12:36 μμ #

    Μετά τη Γαλλίδα Υπ. Οικονομίας, και οι Ισπανοίκαταγγέλουν τους κερδοσκόπους!

    Έρευνες των ισπανικών μυστικών υπηρεσιών για τις επιθέσεις κατά του Ευρώ

    Βέβαια, το να κατηγορείται ο κατ’ επάγγελμα κερδοσκόπος επειδή… κερδοσκοπεί, είναι σαν να κατηγορείται ο στρατιώτης επειδή σκοτώνει εν καιρώ πολέμου. Και επειδή στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ο – ταξικός – εχθρός βρίσκεται παντού, δεν αρκεί ένα μόνο «επαναστατικό» κόμμα ή συνδικάτο. Χρειάζεται εννιαίο διεθνικό πανεργατικό μέτωπο για να πάρουν οι λαοί τον πλούτο και τις τύχες στα χέρια τους.

  66. Αντώνης Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 3:35 μμ #

    Κοίτα να δεις Υ

    Δεν μπορώ να σου απαντήσω για το τι εχουν αποφασισει οι Πορτογάλλοι να κάνουν στα συνδικάτα τους. Αυτό που ξέρω είναι ότι όλες οι συνομοσπονδίες αυτές (CGTP-Πορτογαλία, CGT-Γαλλία, CGiL-Ιταλία) έκαναν αίτηση για ένταξη στην ETUC το 1995 η πρώτη και το 1999 οι δυο τελευταίες, στο συνέδριο του Ελσίνκι. Μέχρι τότε (1998-99) η WFTU ήταν ουσιαστικά διαλυμένη (μετά τις ανατροπές). Ειδικά για την CGTP έχω να σου πω ότι η πρώτη αίτηση έγινε το 1993 και δεν πέρασε λόγω καταψήφισης στο συνέδριο. Υπάρχουν εσωτερικές κουβέντες πολλές (10ο συνέδριο). Καλούν πάντα εκπροσώπους και των δύο (ETUC και WFTU). Η αναγκαιότητα για ενιαία συνδικαλιστική έκφραση των ταξικών δυνάμεων είναι όντως επιτακτική και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε αυτή την κατεύθυνση δουλεύει η WFTU (Ευρωπαϊκό γραφείο). Πάντως ψάξε να δεις τι θέση παίρνουν οι Πορτογάλοι σε σχέση με τις αποφάσεις της ETUC , τη φρασεολογία που χρησιμοποιούν και τη σημασία που δίνουν στις επαφές με την WFTU.

  67. Y Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 4:02 μμ #

    Η ουσία είναι ότι το επιχείρημα ότι όποια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία είναι στην ETUC είναι οπορτουνιστική είναι λάθος.

    Ότι στις ομοσπονδίες που είναι στην ETUC υπάρχουν προοδευτικές και ταξικές δυνάμεις με τις οποίες το ΠΑΜΕ οφείλει να συνεργαστεί.

    Η αρχική σου αντιμετώπιση ότι δε μπορείς να κάνεις καμία κοινή ενέργεια π.χ. με σωματεία που ανήκουν στη CGT είναι ξεκάθαρα λάθος και πάει πίσω το συντονισμό και τη διεθνιστική ενότητα της εργατικής τάξης.

  68. Αναυδος Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 6:51 μμ #

    @Υ @Compasso
    Μια παρατήρηση: Η συμμαχολαγνεία δεν οδηγεί πουθενά αλλού πέρα από την αγκαλιά του ταξικού εχθρού

    Εξηγούμαι:
    Το 1917 η εργατική τάξη δεν ήταν παρά ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού της Ρωσίας επανάσταση χωρίς συμμαχία με τη φτωχή και μεσαία αγροτιά ήταν αδύνατη. Το 2010 στη Ελλάδα εργατική τάξη είναι πάνω από το 50% του πληθυσμού.
    Η εργατική τάξη είναι εγκλωβισμένη στα 2 κόμματα του κεφαλαίου. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ να επενδύσει στον απεγκλωβισμό πλατιών μαζών από το να αναλωθεί σε συμμαχίες με στρώματα και μορφώματα εχθρικά στον τελικό σκοπό της εργατικής τάξης

  69. Y Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 7:26 μμ #

    ‘Η συμμαχολαγνεία δεν οδηγεί πουθενά αλλού πέρα από την αγκαλιά του ταξικού εχθρού’
    Πώς τα λες έτσι ρε φίλε! Καυλώνω!

    Η ε.τ. είναι όντως πάνω από το 50% στην Ελλάδα ή περίπου (εξαρτάται πώς ακριβώς τι μετράμε. Αν ας πούμε μετράμε σε αυτή και τους δασκάλους, τότε σίγουρα. Αν όμως τους θεωρούμε ιδεολογικούς πράκτορες του αστικού κράτους και γι’αυτό όχι μέλη της τάξης όπως κάποιοι δογματικοί σταλινολάτρες τότε όχι).

    Αυτό δε σημαίνει ότι δε χρειάζεται συμμάχους από τα άλλα στρώματα. Κι αυτό γιατί:

    1. Οι τάξεις δεν είναι η καθεμία στη γυάλα της αλλα αλληλεπιδρούν. Δε γίνεται μία τάξη να υπάρχουν επαναστατικές αναταράξεις σε μία τάξη και στις άλλες να μη κουνιέται τίποτα.

    2. Η αφύπνιση στο εσωτερικό της τάξης δε γίνεται ποτέ να γίνει ενιαία. Κάποια στρώματα της θα παραμείνουν μέχρι τέλους πιστά στην αντίδραση (πχ. αστυνομικοί υπάλληλοι) στη μεγάλη τους πλειοψηφία. Τα δυναμικότερα τμήματα της τάξης (οι βιομηχανικοί εργάτες στους νευραλγικούς τομείς της παραγωγής) χρειάζονται συμμαχίες με άλλα δυναμικά στοιχεία της κοινωνίας τόσο βραχυπρόθεσμες όσο και μακροπρόθεσμες.

    Άμα λες ότι δε χρειάζεται συμμάχους η ε.τ. τότε διαφωνείς με το Πρόγραμμα του ΚΚΕ του 1995 και με όλη τη λογική του ΑΑΔΜ.

    Το να πεις ότι η ε.τ. δε χρειάζεται συμμάχους (ακόμα κι όταν είναι πλειοψηφική) είναι συν τοις άλλοις οριστικό διαζύγιο από το Λενινισμό.

    Φυσικά και η προτεραιότητα πρέπει να πέσει στην οργάνωση της ε.τ. και όχι στις συμμαχίες. Δε γίνεται όμως να μην έχεις και αποτελεσματική – λειτουργική (όχι μόνο σε επίπεδο ευχών και διακηρύξεων) πολιτική συμμαχιών.

    Και οι συμμαχίες που αναφέρθηκα δεν είναι μόνο στο εξωτερικό της εργατικής τάξης αλλά και στο εσωτερικό της.

    Υπάρχουν ταξικά σωματεία όπου πλειοψηφούν αντεξουσιαστές ή εξωκοινοβουλευτικοί. Όσο λίγα και να είναι πρέπει να συνεργαστείς μαζί τους και όχι να προσπαθείς να τα διαλύσεις.

    Υπάρχουν ακόμα μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης που βρίσκουν έκφραση σε ρεφορμιστικές λογικές. Χωρίς να σταματάς την προσπάθεια να τα ριζοσπαστικοποιήσεις πρέπει να αναπτύσεις κοινή δράση μαζί τους σε όσα μπορούν σήμερα να δουν. Και τώρα έχεις άπειρα τέτοια θέματα που βγάζουν μάτι με τη γενική σφαγή μέσω φόρων – μισθών κλπ. κλπ. που αναγγέλουν.

    Αφήστε τα μίση και πιάστε πάνω από όλα την ενότητα της τάξης.

  70. Αντώνης Φεβρουαρίου 18, 2010 στις 10:33 μμ #

    Κριτήρια ταξικής ένταξης ως οργανικό όλο (Λενιν):
    Σχέση προς τα μέσα παραγωγής, μισθωτή σχέση(ισχυρότερο κριτήριο)
    Θέση στην παραγωγή (εκτελεστιή-επιτελική)
    Μισθός της εργασίας
    Ρόλος στην παραγωγή (ιδεολογικός-κατασταλτικός μηχανισμός)

    Ο Λενιν υποστήριζε πως λόγω της ρόλου τους στην παραγωγή τα στρώματα της δημοσουπαλληλίας στην Ρωσία του 1917 (συμπεριλαμβανομένης και της εκπαίδευσης) ως τα λιγότερα προς ένταξη στρώματα στην ε.τ. (τα διο αντιδραστικά). Πολλοί θεωρητικοί ρευμάτων μαρξικών θεωρούν ότι τα στρώματα αυτά (ανώτερη δηοσιουπαλληλία, καθηγητές, επιστήμονες με επιτελική θέση ) δεν ανήκουν στην ε.τ. (Αλτουσέρ, Μαο Τσε Τουγκ και πολλοί άλλοι).
    Η ε.τ. χρειάζεται τις συμμαχίες και αυτό είναι και η πεμπτουσία του λενινισμού. Θεωρίες ουτοπικών σοσιαλιστών και αναρχικών υποστηρίζουν το αντίθετο. (Κάποιοι ουτοπικοί λ.χ Προυντόν, υποστήριζαν δε ότι δεν χρειάζεται καν η τάξη αλλά μια συνειδητοποιημένη ομάδα επαναστατών)
    Πάντως, φίλε άναυδε, είναι ζητούμενο η οργάνωση της ε.τ. στις δομές του κινήματος (σωματεία, επιτροπές, κόμμα). Και είναι και το πρωταρχικό καθήκον. Δεν πρέπει να χαθεί όμως σαν στόχος και η πλατιά συμμαχία της τάξης με στρώματα της υπαίθρου και της πόλης που πλήτονται και προλεταριοποιούνται στη διαδικασία της συγκέντρωσης του καπιταλιστικού σχηματισμού. Αυτά δε τα τρλωματα είναι και τα πιο άπειρα στην ταξική πάλη λόγω της διαμορφωμένης (στην πλειοψηφία τους) μικροαστικής συνείδησης.
    Η πολιτική συμμαχιών πρέπει πάντα να ξεκινάει από το κοινωνικό επίπεδο. Πρέπει να γίνεται ταξική ανάλυση της επιρροής και των θέσεων του πολιτικού φορέα , ακριβώς στη βάση των κριτηρίων που έθετε ο Λενιν και των καθηκόντων της ε.τ. . Πρέπει επίσης να δίνεται βάση στο επίπεδο του κινήματος, στην ιστορική φάση της ταξικής πάλης (προτσες) και οι συμμαχίες, αν αξιολογηθούν σωστά , μπορεί να είναι “και με το διάβολο”. Αν αξιολογηθούν σωστά…

  71. Αναυδος Φεβρουαρίου 19, 2010 στις 7:22 μμ #

    @Υ & @Αντωνη
    Απλώς για την ιστορία:
    – Ευχαριστώ για το μάθημα αλλά εγώ δεν ισχυρίζομαι ότι η εργατική τάξη δε χρειάζεται συμμάχους. Λέω πως σήμερα όμως η σημασία αυτών των συμμαχιών είναι μικρότερη από ότι στο παρελθόν.
    – Επίσης εξ’ ορισμού δεν υπάρχουν ταξικά συνδικάτα χωρίς τους κομμουνιστές στην πλειοψηφία
    – Σημερα είναι πιο σημαντικό να ξεκολλήσεις την εργατική τάξη από ΠΑΣΟΚ & ΝΔ παρά να συμμαχήσεις με μικροαστικά στρώματα και μορφώματα.

  72. make love not work Φεβρουαρίου 24, 2010 στις 12:55 πμ #

    Να σας το πω απλά γιατί έξω από το χορό ακούγονται πολλά τραγούδια. Συμμαχία με ανθρώπους που εργάτη έχουν δει μόνο σε φωτογραφία απλά ΔΕΝ ΓΊΝΕΤΑΙ. Και ναι οι αριστεροί στην δουλειά μου εκτός από τους ΚΚΕδες είναι ανοιχτά απεργοσπάστες. Και στην προηγούμενη δουλειά το ίδιο. Και στις απολύσεις μούγκα. Ε δεν γίνεται έτσι ρε παιδιά. Εδώ άνθρωποι που δεν είναι οργανωμένοι στο ΚΚΕ κατεβαίνουν σε απεργία. Έλεος! Οι άνθρωποι δεν βγαίνουν καν εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς τι λέμε τώρα?

    compasse
    Δεν περιμένω να αναστηθούν τα συνδικάτα. Παλεύω να τα αναστήσω.

    Καλό βράδυ και αύριο όλοι Ομόνοια

  73. compassocap Φεβρουαρίου 24, 2010 στις 2:43 πμ #

    @make:
    το ξέρω φίλε μου και το θεωρώ πολύ σημαντικό. Τη τακτική σου σχολιάζω όμως, όχι τη πρόθεση.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Redblogs.gr » Μήπως ήρθε ο καιρός να οργανώσουμε την αντίσταση; - Φεβρουαρίου 14, 2010

    […] Το να έρθει το ΔΝΤ, στη χώρα σου μάλλον δεν έχουμε ιδέα τι σημαίνει. Ο Juan, που είναι κ ο… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (227 λέξεις)] […]

  2. Επιλογές εκ της σύνταξης « ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ - Φεβρουαρίου 16, 2010

    […] Bolivarian Revolution and the Caribbean Proposal for a Participatory Socialist International Μήπως ήρθε ο καιρός να οργανώσουμε την αντίσταση; (Granma) Ο Μαρξ, ο Ενγκελς και το …Αφγανιστάν (Ρίτσα Μασούρα) […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: