Στη πόλη που πρωτοέπαιξαν οι Beatles

2 Δεκ.

Όσοι παρακολουθείτε το μπλογκ συχνά, μπορεί να έχετε πετύχει αποστροφές το λόγου μου, που αυτοχαρακτηρίζομαι οπαδός της St Pauli. Πλέον μπορώ να πω ότι είμαι και οπαδός της πόλης που τη φιλοξενεί, του Αμβούργου. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία για ένα ταξίδι στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης , δε μπορούσα να αρνηθώ. Κάτι η ιδέα ότι θα δω την St Pauli από κοντά, κάτι η φήμη του Αμβούργου, ως μίας Γερμανικής πολής με μεσογειακή νοοτροπία , κάτι και η σκέψη ότι θα μπορούσα να γράψω ένα πολύ καλό κείμενο για το Γκράνμα με οδήγησαν στη Γερμανία για σχεδόν ολόκληρη την εβδομάδα που μας πέρασε.

Το Αμβούργο  είναι μια πόλη με σημαντική ιστορία που καθορίζεται από το χαρακτήρα των κατοίκων της όπως  και η νοοτροπία των ανθρώπων χαρακτηρίζεται από την ιστορία της πόλης. Οι Αμβουργέζοι είναι πολύ περήφανοι, για την αυτονομία της πόλης ήδη από την απόφαση του Μπαρμπαρόσα, το 1189μχ.  Παρότι η πόλη πλέον έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας, η σύγχρονη ιστορία της σημαδεύεται από διάφορα κινήματα και μικρές εξεγέρσεις. Οι περισσότερες από τις κοινωνικές συγκρούσεις έγιναν με αφορμή τη χρήση της γης και των κατοικιών. Αυτό το φαινομενικά παράδοξο, έχει την εξήγηση του στις πολύ μεγάλες αντιθέσεις που δημιουργήθηκαν στη τοπική κοινωνία καθώς η πόλη αναπτυσσόταν, δημιουργώντας μια πολύ πλούσια αστική τάξη που ασχολείται φυσικά κυρίως με τη ναυτιλία, αλλά και  αφήνοντας τους φτωχούς σε άσχημη κατάσταση.

Μια τέτοια περίπτωση, είναι τα σπίτια ενός γνωστού δρόμου του St Pauli, όπου όπως μου διηγήθηκε η Kati, αγοράστηκαν από τους «πλούσιους», που επένδύσαν έτσι κάποια από τα λεφτά που έφερνε το λιμάνι.  Τα σπίτια αυτά όμως παρέμειναν κλειστά, αφού οι ιδιοκτήτες τους περίμεναν να τα πουλήσουν, όταν θα έχουν αυξήσει σημαντικά την αξία τους. Εντωμεταξύ όμως, ο πληθυσμός της πόλης διαρκώς αυξανόταν και μαζί του και τα νοίκια, ωθώντας τους φτωχούς κατοίκους στην εξαθλίωση.  Όταν πια ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι, οι άνθρωποί εισέβαλαν στα σπίτια όπου και εγκαταστάθηκαν με την υποστήριξη της κοινωνίας της πόλης.

Blankenese

Τη πρώτη μέρα που φτάσαμε στη πόλη, κατευθυνθήκαμε στο προάστιο που θα μέναμε, όπου φιλοξενούμασταν, από την πολύ όμορφη οικογένεια του Κώστα και της Kati. Το προάστιο λεγόταν Blankenese και δε μου πήρε και πολύ ώρα να καταλάβω πως πρόκειται για ένα από τα πιο ακριβά μέρη της πόλης. Πρόκειται ίσως, για το πιο ακριβό προάστιο της Γερμανίας, ειδικά το κομμάτι που βλέπει στον ποταμό Έλβα. Μιλώντας με το πατέρα της Kati, που γεννήθηκε εκεί και εργάζεται ως ναυτικός, αλλά και με άλλους, έμαθα πως το Blankenese δεν ήταν από την αρχή πλούσια συνοικία. Ήταν ένα μικρό χωριό ναυτικών, όπου αργότερα με την ανάπτυξη της πόλης έφτασε να είναι προάστιο και μάλιστα πλούσιο. Μάλιστα στο κέντρο του, υπήρχε ένα εστιατόριο το Linde. Το Linde λοιπόν, , θεωρούταν στέκι των κομμουνιστών, αργότερα όμως πουλήθηκε και πλέον όλοι οι παλιοί κάτοικοι του χωριού αρνούνται να πάνε. Εντυπωσιακή είναι η απαξίωση των υπολοίπων κατοίκων του Αμβούργου προς το Blankenese. Όταν ενημέρωνα κάποιον για το που μένω, η καλύτερη αντίδραση ήταν ένας απλός μορφασμός αποδοκιμασίας ενώ όσες φορές και αν προσκάλεσα κάποιον για καφέ στο Blankenese, πάντα έβρισκε κάποια πολύ καλή δικαιολογία για να το αποφύγει.

  

χαμόσπιτο

Εισιτήρια για τον αγώνα θέλω…

Την επομένη το πρωί κατευθύνθηκα στο γήπεδο για να πάρω εισιτήρια για τον αγώνα της St Pauli με τη union Berlin τη Κυριακή. Για διάφορους λόγους ασυνεννοησίας  δεν είχαμε πάρει νωρίτερα, όμως ήταν ακόμα Τρίτη… Όταν βρέθηκα μπροστά στο ταμείο ο διάλογος ήταν σχεδόν κωμικός.

-Guten Tag.

-Guten Tag.

-εισιτήρια για τον αγώνα θέλω.

-Ποιον αγώνα?

– ε της Κυριακής, ποιον αγώνα …?

-ποιας Κυριακής ?

-αυτής εδώ βρε ανθρωπέ μου, με τη union!

ύστερα η  απόλυτη σιωπή, σα να μου έλεγε «έλα κόψε τη πλάκα, πες τι θες».

-Ξέρεις είναι sold out…

-όχι!!!

-δυστυχώς. Από που είσαι?

-Από Ελλάδα.

μάλλον από μέσα του θα είπε, «α έτσι εξηγείται…»

τον ευχαρίστησα για  την υπομονή και έφυγα.  Μετά από εμένα περίμεναν καμιά δεκαριά ακόμα, που βγάζαν εισητήρια. Αφού αυτός ο αγώνας ήταν sold out και ο επόμενος εκτός έδρας, όλοι αυτοί βγάζαν είσιτήριο για ένα αγώνα που θα γινόταν μετά από δυόμιση  βδομάδες…

Πλέον είχα αρχίσει και φοβόμουν ότι ο πρωταρχικός στόχος, που βρέθηκα στο Αμβούργο δε θα εκπληρωνόταν.

Προσπαθήσει να βρω εισιτήριο με διάφορες αλχημείες. Τελικά η λύση ήρθε από τη πατρίδα. Επικοινώνησα με τα παιδιά του Athen club της St Pauli που προσφέρθηκαν να κάνουν ότι μπορούν. Είχα ραντεβού στο fanladen στις 6μιση με τον Peter, που θα μπορούσε να βοηθήσει.

Στο Jolly Roger…

Μετά τη γνωριμία μας με το Peter, είπαμε να βρεθούμε το βράδυ στο Jolly Roger. To Jolly Roger είναι μία pub που διαχειρίζονται οι οπαδiκοί σύνδεσμοι της St Pauli (η χρήση του πληθυντικού μάλλον δεν είναι ακριβής, αφού οι οπαδοί είναι οργανωμένοι σε ένα μεγάλο club και δεν είναι όπως στην Ελλάδα με τους πολλούς μικρούς συνδέσμους). Jolly Roger, όπως μου εξήγησε ο Christian, που κρατούσε εκείνη την ώρα το μπαρ, είναι το όνομα της πειρατικής σημαίας.

Jolly Roger pub

Για τη προέλευση του ονόματος υπάρχουν πολλές θεωρίες, αλλά ο Christian και ο Peter συμφώνησαν σε μία. Παλιότερα τα καράβια χρησιμοποιούσαν μία κόκκινη σημαία για να δείξουν ότι το πλήρωμα νοσούσε μάλλον από λέπρα (τα αγγλικά μας δεν έφταναν μέχρι την ονομασία της λέπρας 🙂 ). Αυτή η σημαία στα γαλλικά λεγόταν jolie rouge, που σημαίνει πολύ κόκκινο. Οι Βρετανοί μετέτρεψαν το όνομα στο πιο αγγλικό Jolly Roger. Αργότερα η σημαία άλλαξε αλλά το όνομα παρέμεινε. Οι πειρατές χρησιμοποιούσαν αυτή τη σημαία, ώστε να αποφεύγουν τους ελέγχους από άλλα στρατιωτικά πλοία, που δε μπορούσαν να κουρσέψουν. Ρώτησα τον Peter, πως η πειρατική σημαία χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο των οπαδών για πρώτη φορά. Παλίοτερα, μου εξήγησε, πολλοί εργάτες από το λιμάνι άρχισαν να τη φέρνουν στο γήπεδο, παίρνοντας τη μαζί από τη δουλειά τους, θέλοντας να συμβολίσουν το ελεύθερο πνεύμα και τη πολιτική τους ταυτότητα. Σιγά σιγά λοιπόν το σύμβολο υιοθετήθηκε και από τους υπόλοιπους οπαδούς και καθιερώθηκε.

To Jolly Roger ήταν γεμάτο κασκόλ και αυτοκόλλητα  από διάφορες ομάδες. Όλες όμως έχουν κάτι κοινό. Είναι ομάδες που οι οπαδοί τους αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί. Ο Christian και ο Peter άρχισαν να μου εξηγούν από που προέρχεται κάθε κασκόλ. Ένα κασκόλ πάνω ακριβώς από το μπαρ στη πιο κεντρική θέση έγραφε στα αγγλικά τη φράση «working class» και είχε για σύμβολο μία γροθιά που κρατούσε ένα γαλλικό κλειδί.  Δεν είχε πάνω του ούτε σύμβολο κάποιας ομάδας, ούτε όνομα. Τα παιδιά μου είπαν πως είναι από μία μικρή ποδοσφαιρική ομάδα της Ιταλίας, την Terni, από την επίσης μικρή πόλη Ternana. Όταν τους τη σύγκρινα με τη Λιβόρνο, μου είπαν, ότι οι οπαδοί της είναι πολύ πιο πολιτικοποιημένοι από τους Λιβορνέζους.

Το St Pauli

Το St Pauli είναι γνωστό εκτός από το κλαμπ, για την Reeberbahn. Η Reeperbahn όπως λένε οι τουριστικοί οδηγοί είναι είναι η πιο γνωστή «red light dirtrict» του κόσμου μαζί με του Άμστερνταμ. Η περιοχή πλέον θεωρείται από τα καλύτερα μέρη για πάρτυ σε ολόκληρο το Αμβούργο. Μάλιστα ακόμα και οι νέοι από τις πλούσιες συνοικίες θα περάσουν μια βόλτα από τη Reeperbahn. Παλιότερα η Reeperbahn ήταν το μέρος όπου πήγαιναν οι ναυτικοί ενώ πλέον έχει γίνει στέκι ακόμα και της μπουρζουαζίας. Ο δρόμος είναι γεμάτος με στριπ κλαμπς, shows με gay, με travesti, sex shops και άλλα. Πλέον τα παραδοσιακά πορνεία έχουν μετακομίσει στα στενά, όπου μάλιστα υπάρχει ένας δρόμος, όπου κόβεται από ένα τοίχο και για να μπεις, περνάς από μία πόρτα. Εκεί είναι τα πορνεία όπου οι κοπέλες είναι στις βιτρίνες. Ο πατέρας της Kati έλεγε πως οι γυναίκες «απαγορεύεται» να μπουν σε αυτό το δρόμο και μάλιστα αν το αποφασίσουν, θα βρεθούν να δέχονται νερά, βρισιές και άλλα, από τις πόρνες που μάλλον φοβούνται τον ανταγωνισμό. Παλιότερα δε, πετάγαν διάφορα υγρά ή στερεά απόβλητα του ανθρωπίνου και όχι μόνο σώματος (δε μπορείτε να πείτε, διακριτικά το έθεσα, δεν είπα σκατά 🙂 ). Αυτά πάνω κάτω είναι αυτά που μαθαίνει και βλέπει ένας τουρίστας  στη περιοχή.

Αν όμως αποφασίσεις να  βγεις λίγο από το μονοπάτι θα βρεθείς προ εκπλήξεως. To St Pauli είναι ίσως η πιο όμορφη και ενδιαφέρουσα συνοικία που έχω βρεθεί. Τριγυρίζοντας τα στενά γύρω από τη Paulinenspaltz νόμιζα πως ήμουν στην Αγγλία τα 70s, και νόμιζα ότι από κάπου άκουγα τη κιθάρα του Bernard Sumner να πάιζει την εισαγωγή του transmission. Παλιά μεγάλα κτήρια,  με επένδυση κόκκινου τούβλου, χωρίς μπαλκόνια με μικρά τετραγωνισμένα παράθυρα. Σκοτεινές στοές που αν είσαι θαρραλέος και τις ακολουθήσεις βρίσκεσαι ανάμεσα σε τεράστια οικοδομικά συγκροτήματα, που δημιουργούν ακριβώς αυτή την ατμόσφαιρα της Αγγλίας επί Θάτσερ. Περιμένεις ότι όπου να ΄ναι από κάποια γωνία θα σκάσουν οι μπάτσοι να κηνυγούν τους ανθρακωρύχους στις μεγάλες απεργίες. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι μικρά πανέμορφα μαγαζάκια που είτε πουλάν ποδήλατα, είτε είναι μικρά καφέ που χωρούν μέχρι τέσσερις ανθρώπους, αποπνέουν αυτή τη βιομηχανική εποχή. Μπήκαμε σε ένα από αυτά τα μικρά καφέ, για να περιμένουμε το Peter.

kafee stark

κτήριο στο St Pauli

μία από τις πολλές στοές

paulinensplatz (μια φωτογραφία που δυστυχώς τράβηξα με αργό φακό)

Στο Kafee Stark πιάσαμε κουβέντα με τη κοπέλα που δούλευε στο μπαρ. Είναι 35 χρονών και δουλεύει ως ξυλουργός. Μάλιστα μου είπε ότι αυτό δεν είναι ασυνήθιστο στο Αμβούργο. Περίπου το 30% των ξυλουργών είναι γυναίκες. Τα βράδια δουλεύει και στο  μπαρ για να συμπληρώσει το εισόδημα της. Έχει ένα παιδί 5 χρονών. Όταν μου είπε ότι ε’ιναι 35 σοκαρίστηκα. Δε φαινόταν ούτε 25 χρονών. Φεύγοντας της ζήτησα να πληρώσουμε. 4 ευρώ μου λέει. Όχι της απαντάω, και τις δύο μπύρες. Και επιμένει, 4 ευρώ. Καλά πόσο έχουν, τη ρωτάω, 2 ευρώ η μπύρα; Ναι. Καλά βάλε άλλες δύο τότε… 🙂

Αργότερα έμαθα ότι στo St Pauli και συγκεκριμένα στο κλαμπ INDRA, είχαν κάνει τις πρώτες τους εμφανίσεις οι Beatles.

Στη προπόνηση της St Pauli

Ο Peter εκτός από φανατικός οπαδός της St Pauli, εργάζεται ως αθλητικός φωτογράφος. Με κάλεσε λοιπόν την άλλη μέρα το πρωί, να πάμε να παρακολουθήσουμε τη προπόνηση της ομάδας όπου αν θέλω  θα μπορώ να τραβήξω μερικές φωτογραφίες και να μιλήσω αν θέλω με τους παίκτες. Έτσι κι έγινε. Πρωι, πρωί συναντηθήκαμε με το Peter για ακόμη μια φορά  στο fanladen. Ξεκινήσαμε με ένα ακόμα συνάδελφο του, τον οποίο ο Peter μου το παρουσίασε ως το καλύτερο αθλητικό φωτογράφο της Γερμανίας, να πάμε στο προπονητικό κέντρο της ομάδας.  Η προπόνηση της ομάδας παρακολουθούταν εκτός από τους δύο φωτογράφους, με τους οποίους είχα έρθει εγώ, από πολλά τηλεοπτικά συνεργεία και δημοσιογράφους. Στην Ελλάδα αυτό θεωρείται παράλογο. Τραβήξαμε αρκετές φωτογραφίες, μιλήσαμε με τους παίκτες και διαπιστώσα,  πόσο παθιασμένοι είναι στις προπονήσεις και πόσο περήφανοι είναι πολλοί από αυτούς, που παίζουν στην St Pauli.

Μπήκαμε στο αμάξι για να προφυλαχτούμε από το πρωινό κρύο αλλά και για να στείλουν τα παιδιά της φωτογραφίες στις εφημερίδες.

και τι δε κάνει το Γκράνμα για σας.. 🙂

η μόνη φωτογραφία που μπόρεσα να πετύχω με τους φακούς των παιδιών 🙂 Μάλλον δε το χω...

Στο room που μοιάζει με loft.

O επόμενος σταθμός ήταν το room, όπως το ανέφεραν. Το room σε τίποτα δε θυμίζει δωμάτιο. Είναι ένα πρώην στούντιο φωτογραφίας στο κέντρο του St Pauli, με  χώρους που πρέπει να ξεπερνάνε τα 200 τετραγωνικά. Για να μπεις μέσα φυσικά έχει το κουδούνι της κεντρικής εισόδου, μια πολύ βαριά σιδερένια πόρτα και ύστερα σκάλες.  Pάντα υπάρχει ο φόβος των Iουδαίων, ακόμα στη Γερμανία. Αριστερά όταν πρωτομπαίνεις έχει ένα μπαράκι, που μέσα έχει κουζίνα και ένα ψυγείο που παίρνεις ότι θες αφήνοντας πάντα χρήματα. Αριστερά ήταν ένα τραπέζι στο οποίο καθόντουσαν μερικά παιδιά και έφτιαχναν το περιοδικό που μοιράζουν κάθε Κυριακή στους αγώνες. Πιο μέσα ήταν ένας μεγάλος ενιαίος χώρος όπου ζωγράφιζαν  τα πανό της χορογραφίας του επόμενου αγώνα. Ο Peter μου έδειξε και το σχεδιάγραμμα που είχαν κάνει, και το πως θα φαίνεται η χορογραφία. Ζωγράφιζαν πάνω στα πανό όλους τους παίκτες της ομάδας. Στον ίδιο χώρο υπήρχαν, μία ραπτομηχανή και ένα υπολογιστής. Έχοντας υπάρξει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μέλος πολιτικής οργάνωσης της χώρας μας, έχω να παρατηρήσω, πως οι ULTRAS της ST Pauli βάζουν τα γυαλιά σε όλες τις πολιτικές οργανώσεις όσο αφορά το χώρο τους. Το room ήταν πεντακάθαρο, και κάθε άνθρωπος εκεί μέσα (ήταν πάνω από τριάντα την ώρα που μπήκα εγώ)  σεβόταν το χώρο που βρίσκεται. Η μόνη τουαλέτα άστραφτε, ενώ στη κουζίνα εκείνη την ώρα μαγείρευαν για να μας κεράσουν κάτι να φάμε. Ο χώρος ήταν εκπληκτικός και έβλεπές όλα τα παιδιά να είναι πράγματι περήφανοι και χαρούμενοι που βρίσκονταν εκεί, ενώ όπως μου έλεγε ο Peter ο χώρος αυτός έκανε θαύματα στη δημιουργικότητα και τη διάθεση για προσφορά των μελών. Και όλα αυτά από οπαδούς και όχι από ανθρώπους που αποκλειστικά θέλουν να αλλάξουν τη κοινωνία.  Βέβαια και αυτοί οι οπαδοί θέλουν να αλλάξουν τη κοινωνία.

το σχεδιάγραμμα της χορογραφίας

ζωγραφίζοντας ένα από τους παίκτες

στο room

πάλι στο room

Bambule GEGEN GETRIFIDINGSBUMS

Όπως είπα και πιο πριν φέρνοντας το παράδειγμα της HaffenstraBe, το Αμβούργο και ειδικά το St Pauli, έχει ιστορία κοινωνικών εξεγέρσεων κυρίως με αφορμή τη γη. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η Bambule. H Bambule ήταν ένας χώρος που μέναν κυρίως  άνθρωποι που είχαν επιλέξει ως στάση ζωής να μένουν σε τροχόσπιτα. Δεν ήταν αναγκαστικά φτωχοί. Μετά από προσπάθειες χρόνων, η κυβέρνηση εισέβαλε στο χώρο με χιλιάδες αστυνομικούς και τον κατέλαβε, παραδίνοντας στον μεγάλο κεφάλαιο για ανοικοδόμηση, διώχνοντας τους προηγούμενους κατοίκους της Bambule. Μετά από αυτό ξέσπασαν βίαιες ταραχές και διαδηλώσεις συμπαράστασης στο Αμβούργο όπου χιλιάδες κόσμου κατέβηκε στου δρόμους. Τελικά αν και δε πέτυχαν την επιστροφή του χώρου στους κατοίκους του, η κυβέρνηση αναγκάστηκε και έδωσε ένα χώρο, έναντι κάποιου μικρού ενοικίου για να εγκατασταθούν οι άνθρωποι με τα τροχόσπιτα τους. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο Αμβούργο έκλειναν 7 χρόνια από τη βίαιη επέμβαση της αστυνομίας στη Bambule και όπως κάθε χρόνο, θα γινόταν διαδήλωση με αφορμή την επέτειο. Αν και άργησα λίγο ανησυχώντας πως θα τη χάσω, διαπίστωσα πως κάποια πράγματα είναι ίδια σε όποια χώρα και να βρίσκεσαι: Δεν υπάρχει διαδήλωση που να ξεκινάει στην ώρα της! 🙂 Από την αρχή μου έκανε εντύπωση ότι δεν υπήρχαν ξεχωριστά μπλοκ αλλά ένα μεγάλο μπλοκ που τους περιείχε όλους, τη die Linke, τους αναρχικούς, τους κομμουνιστές, όλους. Η αστυνομία βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής και όταν ξεκίνησε η διαδήλωση διαπίστωσα το εξής σοκαριστικό. Στα τρία μέτρα από το πρώτο μπλοκ προπορευόταν ένα όχημα της αστυνομίας με κάμερες στραμμένες στους διαδηλωτές. Το φακέλωμα σε όλο του το μεγαλείο. Μιλώντας δε, με διάφορα παιδιά από τη διαδήλωση, μου είπαν πως για να κάνεις διαδήλωση, πρέπει να δηλώσεις  τη διαδρομή που θα ακολουθήσεις χωρίς να εκτραπείς καθόλου απ’ αυτή. Μάλιστα η διαδρομή εγκρίνεται από δικαστήριο, το οποίο είναι ελεύθερο να κάνει ότι αλλαγές αυτό κρίνει σωστές.


η αρχή της διαδήλωσης. Στο βάθος φαινεται το μπλε φορτηγάκι με τις κάμερες που προπορεύεται της διαδήλωσης.

λίγο πριν ξεκινήσει η πορεία

αυτό είναι όχημα των διαδηλωτών και όχι της αστυνομίας 🙂

Τη Κυριακή στον αγώνα, στο πέταλο με τους ULTRAS.

Τη πολυπόθητη Κυριακή, τη μέρα του αγώνα με τη Union Berlin, συναντήθηκα το πρωί με το Peter στο fanladen. O Peter ήρθε μαζί με τον Marck και τα εισιτήρια μας. Μετά κατευθυνθήκαμε στο Jolly Roger που ήταν γεμάτο κόσμο, που έπινε μπύρες  από τις δέκα το πρωί.   Στις 1μιση ξεκινούσε το παιχνίδι. Εμείς μπήκαμε κατά τις  12μιιση και το πέταλο  ήταν γεμάτο ασφυκτικά. Σπρώχνοντας φτάσαμε σε ένα σημείο που αποφασίσαμε να κάτσουμε. Το κάτσουμε είναι σχήμα λόγου, μιας και τα κάτω διαζώματα δεν έχουν θέσεις και τα εισητήρια είναι ορθίων.  Οι καμπάνες από το Hells Bells άρχισαν να χτυπούν και  ομάδα μπήκε στον αγωνιστικό χώρο. Εκείνη την ώρα σκέφτηκα ότι ακόμα και στη συναυλία των ACDC δεν είχαμε στριμωχτεί τόσο πολύ. Η απίθανη απαίτηση όλων αυτών των τύπων, με τους οποίους είχαμε στριμωχτεί (αλλά και η δική μας), ήταν να ανανεώνουν τη μπύρα τους κάθε φορά που αυτή τελείωνε (δηλαδή κάθε δέκα λεπτά, Γερμανοί είναι μη ξεχνιόμαστε) και φυσικά να πηγαίνουν να τη κατουράνε κιόλας.  Κάθε φορά που έμπαινε γκολ δε, έβρεχε μπύρα, αφού όλοι από τη χαρά μας τιναζόμασταν μαζί και οι μπύρες.

Η κερκίδα πάντως, εκτός από λίγο μεθυσμένη, είναι και πολύ οργανωμένη, με πολύ παλμό και πάθος. Στο παιχνίδι  που παρακολουθήσαμε, οι ULTRAS σήκωσαν κ πανό αλληλεγγύης στους συλληφθέντες οπαδούς της Ομόνοιας. Πριν τον αγώνα είχα ζητήσει από το Peter να τραβήξει μερικές φώτογραφίες των φιλάθλων από τον αγώνα για το Γκράνμα

είσοδος της ομάδας (shot by Peter Boehmer)

Γκοοοοολ! (shot by Peter Boehmer)

δεν μπήκε τελικά... 🙂 (shot by Peter Boehmer)

αυτή είναι δικιά μου 🙂

στην άκρη του πανό λέει με λατινικούς χαρακτήρες: GAMW TO APOEL (shot by Peter Boehmer)

ultras καμιά ώρα πριν αρχίσει το παιχνίδι όπως και η προηγούμενη(shot by Peter Boehmer)

3-0 και η άνοδος είναι κοντά. Τα 100 χρόνια θα τα γιορτάσουμε στη bundesliga (shot by Peter Boehmer)

όποιος δε δίνει τα πάντα, κακώς στέκεται εδώ (shot by Peter Boehmer)

credits που λένε και στο χωριό μου:

Πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά του Athen Club της St Pauli, που παρότι δε με γνωρίζαν, με βοήθησαν τόσο πολύ.

Πολλά ευχαριστώ στο Peter και στους Ultras που αποδείχτηκαν οι πιο φιλόξενοι οικοδεσπότες. Όσες μέρες βρισκόμουν στο Αμβούργο τα παιδιά δε με άφησαν να πληρώσω τίποτα και σκίστηκαν να μας εξυπηρετήσουν. Ούτε καν τα εισιτήρια δε πληρώσαμε. Πολλά ευχαριστώ του χρωστάμε επίσης για τις φωτογραφίες.

Vielen Dank Peter !!!! Vielen Dank  USP!!!! Viva St Pauli!

Advertisements

25 Σχόλια to “Στη πόλη που πρωτοέπαιξαν οι Beatles”

  1. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Δεκέμβριος 2, 2009 στις 10:59 μμ #

    η αληθεια ειναι και συγγνωμη,οτι αυτος με τη καμερα ειναι εε να το πω κομψα…πολυ ωραιο παιδι. Οποτε εχουμε 2 τινα. Η ειναι ο πετερ, μετερ πως τον λενε…οποτε ευτυχως που παω γερμανια σε 3 βδομαδες ή εισαι εσυ compasso οποτε μαλλον λεω να κατσω ελλαδα! χαχαχαχα!!

  2. leme twra Δεκέμβριος 2, 2009 στις 11:08 μμ #

    Αν είναι ο πετερ άργησε αυτή η αναρτηση. γιατί μόλις γύρισα από αμβούργο… Πάντως όντως το αμβούργο είναι όπως τα περιγράφεις και ιδιαίτερα ζωντανό για τόσο βόρεια πόλη. Εγώ ημουν στην απέναντι κερκίδα από τους ultras σε νικηφόρο πάλι αγώνα με τη fortuna, με πολλά αντιναζί συνθήματα, αφού πρώτα είχαμε πάει σε ένα κοινωνικό στέκι όπου είχε και βιβλιοπωλείο και το αντίτιμο το όριζες εσύ!Ένα από τα βιβλία που κοσμούν τη συλλογή μου είναι πλέον το πρόγραμμα του ΚΚ Δ. Γερμανίας του 1974! Εξαιρετικά ενδιαφέρον! 🙂
    Καλά ταξίδια!

  3. Кроткая Δεκέμβριος 3, 2009 στις 1:01 πμ #

    γαμάτο ποστ, μπράβο!

    πρόσφατα στο Βερολίνο, μου είπαν πως οι διαδηλώσεις μαγντοσκοπούνται όπως σωστά λες. Αν παρεκτραπείς (δλδ πετάξεις μπουκάλια ή οτιδήποτε άλλο) σε βρίσκουν μετά οι μπάτσοι, σου δείχνουν τη φωτογραφία που αποδεικνύει τι έκανες και σε μαζεύουν.
    πολιτισμένα πράματα, ευρωπαϊκά. [Οι ψιλές υποθέτω πως πέφτουν off camera].

    Γεια σου ρε Κομπάσε που έχεις και σουξέ! 🙂

  4. Μέλιτον Καντάρια Δεκέμβριος 3, 2009 στις 1:49 πμ #

    Ασε ρε Βιργινια ρωτα και κανα γνωστο του να σου πει…

    Οπως και να εχει το post ειναι αξιολογο και αρκετα ζωντανο, ασχετα αν ειμαι αντιγηπεδικος και αντιπροεδρικος για τα ντοπια ηθη και εθιμα
    (για το αντιπροεδρικος εννοω κυριως στις ελληνικες ομαδες)

    Α ρε Compasso με τις φωτογραφικες καλλιτεχνιες…

  5. compassocap Δεκέμβριος 3, 2009 στις 2:02 πμ #

    @Βιργινία :
    κάτσε Ελλάδα , που να φεύγεις… 🙂

    @Leme twra:
    συμπέσαμε φίλε μου. Κι εγώ Δευτέρα γύρισα.
    Όπως τα λες είναι. Απέχει πολύ από την υπόλοιπη Γερμανία σε νοοτροπία. Μάλλον θα φταίει το λιμάνι. Αν πήγες και στη fishmarkt που εγώ δε πρόλαβα, ξέρεις τι εννοώ. 🙂

    @κροτ:
    το τρομερό είναι ότι το έχουν αποδεχτεί και δεν αντιδρούν (γιατί δε μπορούν προφανώς). Το αμάξι ήταν στα τρία μέτρα από τον πρώτο διαδηλωτή. Φυσικά ήμουν ο μόνος χωρίς κουκούλα. Λες και θα με ξαναδούν… 🙂

    @μέλιτον:
    για τα ντόπια ήθη και έθιμα και εγώ αντιγηπεδικός είμαι εξαιρουμένου του Άρη 😛

  6. Μέλιτον Καντάρια Δεκέμβριος 3, 2009 στις 2:03 πμ #

    Σκουλικαντερα σαν να λεμε…

  7. compassocap Δεκέμβριος 3, 2009 στις 2:04 πμ #

    τώρα που το ξαναβλέπω το σχόλιο, πολύ γελάω. Ή είναι η χαρά από το ταξίδι που μου έμεινε, ή που έγινα τελείως χαζοχαρούμενος

  8. Μέλιτον Καντάρια Δεκέμβριος 3, 2009 στις 2:35 πμ #

    Καλα περασες, αυτο ειναι (φανταζομαι).

  9. CommiS Δεκέμβριος 3, 2009 στις 3:03 πμ #

    Τέλειο ταξίδι !!!
    Τυχερέ, και Αμβούργο πήγες και St. Pauli είδες.

  10. Y Δεκέμβριος 3, 2009 στις 4:29 πμ #

    Βιργινία σταμάτα να σκανδαλίζεις τη μπλογκόσφαιρα! Σε πέτυχα να σαλιαρίζεις και στου Μπρέζνιεφ! 😛 😛

    Κομπάσο αραιά τα ποστ σου αλλά κάνουν πάταγο… Να ΄σαι καλά παληκάρι μου!

    Υγ: Σέντικ περιμένουμε και το δικό σου πάταγο 😉

  11. compassocap Δεκέμβριος 3, 2009 στις 12:34 μμ #

    πάρτε και ένα βιντεάκι από St Pauli. Στο 2:28 μέχρι κάπου 2:40 είναι το γκολ από τον αγώνα της ανόδου στη δεύτερη κατηγορία. Ο τύπος που περνάει μπροστά από τη κάμερα με τη σαλιάρα του φωτογράφου κα ιπανηγυρίζει είναι ο Peter. Δικό του είναι και το βιντεάκι.

  12. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Δεκέμβριος 3, 2009 στις 6:04 μμ #

    @ compasso! αξιος αξιος!
    @ Υ! αχαχαχαχαχαχαχαχα!!!
    1ον στο απολιθωμενο μπλογκ πρωτος αρχισε ο μικροαστος!
    2ον ε συγνωμη εγω φταιω? μια παρατηρηση εκανα. Θα μπορουσα να πω ψηλος, κοντος, μελαχρινος,ξανθος.

  13. Juan Belmonte Δεκέμβριος 3, 2009 στις 6:54 μμ #

    @Compasso
    Τι μουσική ακούνε στο Jolly Roger?
    Αν παίξει η Πάουλι με τον Άρη τι θα κάνεις ρε? (Ξεκάθαρες απαντήσεις μην μ αρχίσεις τα «θα δούμε»)
    Έχουν ακόμα πίνακα σκορ που αλλάζει χειροκίνητα?
    Όντως πάνε για 1η κατηγορία?

  14. Y Δεκέμβριος 3, 2009 στις 8:26 μμ #

    @Βιργινία
    H αλήθεια είναι ότι είναι irresistible το ξαδερφάκι μου.

  15. compasso Δεκέμβριος 4, 2009 στις 1:26 πμ #

    @Βιργινία:
    ευχαριστώ και μην ασχολείσαι με τον Υ. απλά ζηλεύει 😛

    @Juan:
    αυτή η ερώτηση είναι κατά το, από τις μεγάλες είμαι Παναθηναικός, από τις μικρές Περιστέρι, άμα παίξουν μεταξύ τους με ποια θα είσαι?
    Και με την Εθνική Κούβας έπαιξαν φιλικό 🙂 ,όπως άλλωστε μας θυμίζει το avatar του Υ
    λοιπόν για Jolly θυμάμαι ότι παίζαν κάτι σκληρές ροκιές που δε τις αναγνώριζα. Μάλλον ήταν πολύ σκλήρές γιοα τα γούστα μου, εσύ θα το χες. Στο fanladen έπαιζε ska.
    Ο πίνακας του σκορ είναι σούπερ τεχνολογία

  16. Juan Belmonte Δεκέμβριος 4, 2009 στις 11:28 πμ #

    @Compasso
    Για να ιντριγκάρω πάντως λίγο όπως κάνουν πάντα οι οπαδοί της συγκεκριμένης πλευράς της κόντρας,
    μπορεί να ηταν η πόλη που πρωτοέπαιξαν οι Μπιτλς,
    αλλά δεν ξύπνησε και δεν ένοιωσε χαρά μέχρι να της βγάλει γλώσσα ο Μικ Τζάγκερ και η παρέα του…

  17. compassocap Δεκέμβριος 4, 2009 στις 12:55 μμ #

    @Χουάν:
    το Μικ Τζάγκερ και τους Beatles περίμεναν στο Αμβούργο για να νιώσουν χαρά… Η «χαρά» στη Reeperbahn πάει σύννεφο… 🙂

  18. Juan Belmonte Δεκέμβριος 4, 2009 στις 1:08 μμ #

    Δεν κατάφερα να προκαλέσω γαμώτι…
    Νόμιζα ότι θα ξεκινήσει η γνωστή διαμάχη Rolling Stones-Beatles (5-0!)γιατί από τον τίτλο μου φάνηκες μπιτλόφιλος.

    ΥΓ: Άσχετο, αλλά να ξέρεις ότι ο Juan Belmonte (όχι ο σπανιόλος ταυρομάχος) έζησε πολλά χρόνια στο Αμβούργο.

  19. compassocap Δεκέμβριος 4, 2009 στις 1:25 μμ #

    είμαι μπιτλόφιλος, αλλά και στοουνοφιλός. Μα τι επιστημονηκή ορολογία…

    όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι έχουμε περάσει ένα φεγγάρι από το Αμβουργο 🙂

  20. Y Δεκέμβριος 4, 2009 στις 2:54 μμ #

    @compasso
    Ε ναι ρε φίλε ζηλεύω, ασε καμία και για μας! Πρέπει να είσαι ΚΑΙ cyber γκόμενος δηλαδή? 😛

    Οι Stones απέκτησαν νόημα μόνο μετά την ελληνική διασκευή ‘ΘΑ ΤΗ ΣΦΑΞΩ’ που όποιος τη βρει θα μας φτιάξει (κι άλλο) το κέφι.

  21. ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΡΙΧΤΕΡ Δεκέμβριος 4, 2009 στις 4:00 μμ #

    Y και compasso προτεινω να βαλετε φωτο ανφας, ολοσωμες με μαγιο, και προφιλ προσωπου (για να ελεγξουμε την αρμονια των χαρακτηριστικων)και να μπει διαδικτυακη ψηφοφορια (μπορουν να συμμετασχουν και αλλα μελη του granma, οπως ο αθλιος) ωστε να ανακυριχθει ο πιο ωραιος red blogger!

  22. compassocap Δεκέμβριος 4, 2009 στις 6:42 μμ #

    αμα μπει ο άθλιος στην ιστορία είμαστε χαμένοι από χέρι. Έχει αυτό το κομμουνιστικό λουκ που σας κολάζει τις γυναίκες 🙂

  23. skud81 Δεκέμβριος 14, 2009 στις 3:34 μμ #

    Αν και καθυστερημένα, πάρα πολύ καλή δουλειά φίλε Compassocap και καλώς ήλθες στο FC ST.PAULI ATHEN KLUB!

  24. compasso Δεκέμβριος 14, 2009 στις 3:52 μμ #

    thanks skud. Η δουλειά ήταν καλή λόγω του κύρους που έχει το athen club πάνω.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Redblogs.gr » Στη πόλη που πρωτοέπαιξαν οι Beatles - Δεκέμβριος 2, 2009

    […] Όσοι παρακολουθείτε το μπλογκ συχνά, μπορεί να έχετε πετύχει αποστροφές το λόγου μου, που αυτοχαρακτηρίζομαι οπαδός της St Pauli. Πλέον μπορώ να πω ότι είμαι και οπαδός της πόλης που τη φιλοξενεί, του Αμβούργου. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία για ένα ταξίδι στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης , δε μπορούσα να αρνηθώ. Κάτι η ιδέα ότι θα δω την St Pauli από κοντά, κάτι η φήμη του Αμβούργου, ως μίας Γερμανικής πολής με μεσογειακή νοοτροπία , κάτι και η σκέψη ότι θα μπορούσα να… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (2863 λέξεις)] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: