Another day, another dollar!

3 Νοέ.

Στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής υπήρχε ένα εξαιρετικό άρθρο του Serge Halimi της Le Μonde Diplomatique (αν το βρω θα το λινκάρω) το οποίο πραγματεύεται την κατάσταση στα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως φέρνοντας μάλιστα ως παράδειγμα την ίδια τη Le Μonde Diplomatique. Όσοι έχετε ασχοληθεί με το θέμα στην Ελλάδα θα ξέρετε ότι τα πράγματα είναι οικτρά και ελπίζω να μην το έχετε νοιώσει κιόλας.

Η κατάσταση παγκοσμίως έχει ως εξής: οι εφημερίδες κλείνουν η μία μετά την άλλη, κανείς δεν αγοράζει φύλλα και από τους λίγους που αγοράζουν ελάχιστοι διαβάζουν. Πτώση κερδών, απολύσεις, καταπατήσεις εργασιακών δικαιωμάτων, εθελοντική εργασία, κλείσιμο εφημερίδων, διάλυση ομίλων… Συζητούνται νέες μέθοδοι, άρθρα επί πληρωμή και στο Διαδίκτυο, πόσο κακό έχει κάνει το Ίντερνετ και τα λοιπά… Δεν συζητείται από τους ίδιους το δεδομένο της μετριότητας που κυριαρχεί όμως.

Λένε ότι πεθαίνει το δημοκρατικό πολίτευμα με το κλεισιμο των μμε. Μην τρελαθούμε τελείως: στην φιλελεύθερη «αυτορυθμιζόμενη» αγορά, όσο υπάρχουν επιχειρηματικές δυνάμεις, θα υπάρχουν μμε στην μορφή των μεγάλων μαζικών μμε όπως τα ξέρουμε επί τόσα χρόνια για να εξυπηρετούν και να πιέζουν καταστάσεις.

Τώρα, οι άνθρωποι που διέλυσαν τα μέσα ενημέρωσης δομικά, θέλουν να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα με τις πληρωμένες ειδήσεις από το Διαδίκτυο. Το ζήτημα της παγκόσμιας κρίσης του Τύπου μπήκε σε νέα διάσταση από όταν στη βόρεια Αμερική με πρωτομάστορα τον πασίγνωστο Ρούπερτ Μέρντοχ έχει ξεκινήσει η παραμύθα των πληρωμένων ειδήσεων και από το Διαδίκτυο.

Θα πρέπει δηλαδή να πληρώνεις για να διαβάσεις άρθρα από τους βαθυστόχαστους γραφιάδες των μεγάλων ομίλων μέσων ενημέρωσης, των οποίων:
-εκτός του ότι η συντριπτική αρθρογραφία κινείται μεταξύ μετριότητας και ανυπαρξίας είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω συμφερόντων,
-αποκαλύφθηκε με τη δύναμη του ίντερνετ ότι η αυθεντία τους ήταν ένα μάτσο κουραφέξαλα.

Το θέμα συζητείται εδώ και χρόνια και ο μόνος λόγος που προχωράει αργά ξέρετε ποιος είναι? Ότι ξέρουν ότι το σχέδιο θα αποτύχει.

Γιατί οι προϊστάμενοι που πρέπει να το εφαρμόσουν
-το έχουν ζήσει
και οι υφιστάμενοι που θα είναι το γρανάζι για την εφαρμογή
-το βλέπουν ξεκάθαρα:
ο κόσμος δεν διαβάζει…Γιατί δεν ενδιαφέρεται!

Τον έμαθαν έτσι και τώρα τα λούζεται όλη η αγορά. Οι εφημερίδες δεν κλείνουν επειδή υπάρχει το διαδίκτυο. Κλείνουν επειδή αυτό αποκάλυψε την απονεύρωση και την εξυπηρέτηση συμφερόντων που σταθερά προσφέρουν τα μεγάλα μίντια στον κόσμο.

Το Διαδίκτυο έχει δαιμονοποιηθεί ως η βασική αιτία της κρίσης για δύο (αρχικά) λόγους:
-πρώτον, γιατί στέρησε από τα μμε την μοναδικότητά τους ως πηγή ενημέρωσης και σχολιασμού και συνεπαγωγικά ένα τεράστιο μερίδιο κερδών
. Τώρα ανοίγεις τον υπολογιστή σου και ξέρεις από 10 και 20 και 500 πηγές τι γίνεται σήμερα στη Νέα Ζηλανδία, το Μπουρούντι και την Ανατολική Σαμόα.
-δεύτερον, γιατί αποκαλύφθηκε η παροιμιώδης ευκολία εκατομμυρίων ανθρώπων να κάνουν το ίδιο πράγμα για το οποίο αυτοί θεωρούσαν εαυτούς και θεωρούταν από πολύ κόσμο ως αυθεντίες: να μαθαίνουν πολλά, να γράφουν καλά, να κρίνουν σωστά, να διαβουλεύονται (πράγμα που δεν γινόταν συνήθως στα μμε) και, ω ρε συ διάολε, να παραδέχονται τα λάθη τους γιατί αυτά δεν συνεπάγονται επαγγελματικό ή άλλο κόστος. Άρα εκ των πραγμάτων μιλάμε για πολύ καλύτερη ενημέρωση. Από τον καθένα για όλους. Υποκειμενική όπως όλα τα πράγματα πάνω στη γη.

Το πραξικόπημα στην Ονδούρα το οποίο έτυχε να παρακολουθήσω εκτενώς, αποτελεί ένα πολύ πρόσφατο παγκόσμιο παράδειγμα για τον τρόπο που έχουν αποδομηθεί από την βάση τους τα δυτικά μμε: τον Ιούνιο μία ακροδεξιά ομάδα πολιτικών με την βοήθεια των Ενόπλων Δυνάμεων ανέτρεψε το νόμιμο Πρόεδρο της χώρας. Η ομάδα των πραξικοπηματιών είχε την στήριξη της μεγαλύτερης μερίδας του επιχειρηματικού κόσμου. Συνεπαγωγικά και όπως σε όλες τις καπιταλιστικές οικονομίες συμβαίνει τα δημοφιλέστερα μέσα ενημέρωσης άνηκαν σε αυτούς που στήριξαν το πραξικόπημα. Γιατί τα ελάχιστα που δεν το στήριξαν τα έκλεισαν.

Τα μμε ανά τον κόσμο λοιπόν από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα στην συντριπτική τους πλειοψηφία αναπαρήγαγαν από τα κυρίαρχα μέσα της Ονδούρας που στήριζαν τους χουντικούς σαν δεδομένο ότι δεν μιλάμε για «πραξικόπημα» αλλά για «πολιτική κρίση» δεν μιλάμε για «ανατροπή Προέδρου» αλλά για «αποπομπή» και χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα άλλα λεκτικά παιχνίδια σαν αυτά της πουτάνας που θέλει να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει. (δεν έχω τρόπους ώρες-ώρες το ξέρω).  Δεν κάνουν λόγο για χούντα ή δικτατορία, για πραξικοπηματίες, αλλά για «προσωρινή κυβέρνηση».

Ελάχιστοι έγραψαν τι πραγματικά έγινε…Από τα μεγάλα διεθνή μίντια της Δύσης, από τα οποία κοπιάρουν όλοι οι άλλοι, κανείς! Και να σας πω κάτι…διάολε με το διαδίκτυο τα μάθαινες όλα ώρα με την ώρα. Αυτό ακριβώς το διαδίκτυο προσπαθούν να μειώσουν και να υποβιβάσουν γιατί ξέρουν τώρα ότι και ο τελευταίος χρήστης τους, δεν έχει ανάγκη να διαβάζει τις πληρωμένες και κακώς κοπιαρισμένες ειδήσεις τους. Ακόμα χειρότερο το γεγονός ότι πολλοί που ήθελαν να γράψουν τι συμβαίνει πραγματικά δεν έπρεπε να το γράψουν. Αυτό λοιπόν που κάνουν δεν είναι δημοσιογραφία, είναι προπαγάνδα χειρίστου είδους. Ο μόνιμος ανταποκριτής του BBC στην Βενεζουέλα και την Κολομβία, πριν από δύο χρόνια επέκρινε τον Chavez για «περιορισμό των ελευθεριών». Με κάμερα και μικρόφωνο ζωντανά. Ξέρετε από πού; Μέσα από πορεία υποστηρικτών του Chavez στο κέντρο του Καράκας!!!
Μπορώ να αναφέρω άπειρα παραδείγματα, είμαι σίγουρος και εσείς το ίδιο.

Ούτε ο Τύπος και κυρίως οι χιλιάδες εργαζόμενοι σε αυτόν ξέφυγαν από τα γουρούνια. Το σκίτσο είναι το Ben HeineΦωνάζουν λοιπόν όλοι οι δημοσιογράφοι και οι αρθρογράφοι σε όλο τον κόσμο ότι «πεθαίνει η δημοκρατία» όταν τους διώχνουν από τις δουλειές και όταν κλείνουν οι εφημερίδες. Σύμφωνοι, αλλά σκεφτείτε ότι η δημοκρατία είναι ευαίσθητη και ίσως πεθαίνει καθημερινά με άλλο ένα «άρθρο», ενταγμένο πλήρως στα πλαίσια της λογικής αυτού που σας πληρώνει. Και επειδή σε κάθε κατάσταση παρόμοια μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που και καλά ξέρει να γράφει και τα στραβά του έχει ανοίξει για να μην περιορίζεται ο κόσμος του σε 6-7 χώρες παγκοσμίως (για τους Έλληνες των μίντια σας τις ονομάζω κιόλας με σειρά προτεραιότητας: ΗΠΑ, Βρετανία, Κίνα, Γερμανία, Γαλλία άντε και καμιά Ιταλία για πιο exotic).

Ζούμε με μια γενιά copy-paste δημοσιογραφίας η οποία προσπαθεί να φανεί καλή στα αφεντικά της. Και φιλοδοξεί κάποτε να πάρει ένα μόνιμο άρθρο γνώμης για να γίνει σαν τους χιλιάδες καρεκλοκένταυρους που επαγγέλονται μεγαλοδημοσιογράφοι και τώρα πασχίζουν να διατηρήσουν για τον εαυτό τους το παλιό προνόμιο της κριτικής προς την εξουσία, πάντα βέβαια κατά τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη του μέσου στο οποίο εργάζονταν. Η δημοσιογραφική νομενκλατούρα, είναι αυτή που έβαλε το κεφάλι της στο ντορβά ακολουθώντας κατά γράμμα τις  εντολές των αφεντικών της (πολιτικών και επιχειρηματικών), έσπρωξε τον κόσμο σε μία πλήρη αποστροφή του προς τις πολιτικές εξελίξεις και τον έμαθε στο γρήγορο και στο δε βαριέσαι. Και επιμένω στην πολιτική γιατί πολιτικός είναι και ο τρόπος που αναπνέεις, πόσο μάλλον ο τρόπος που διαβάζεις ακόμα και για κεντήματα της Σουαζιλάνδης η για τις γέφυρες του Ουλάν Μπατόρ.

Δεν μπορούν όλοι αυτοί να μας λένε ότι κινδυνεύει η δημοκρατία. Έκλεισε άλλη μία εφημερίδα στην Ελλάδα πρόσφατα και μας έλεγαν για την κρίση στον Τύπο και για χτύπημα στη δημοκρατία. Η εφημερίδα ήταν τόσο κενή ιδεών και πολιτικής τοποθέτησης που τα καλύτερά της άρθρα ήταν για τις επιστημονικές ανακαλύψεις ή ταξίδια στο εξωτερικό. Δεν έφταιγαν βεβαίως οι περισσότεροι αρθρογράφοι της για αυτό: γνωρίζω πολύ κόσμο που είναι άριστος γνώστης διαφόρων θεμάτων και καλός γραφιάς και αναγκάζεται να γράφει άρθρα για αυτοκίνητα ή μαγειρική.
Κλείνουν οι εφημερίδες στο Αμέρικα και στην Ευρώπη και όποιος δεν μπει πολύ δυναμικά στο Ίντερνετ τον κλαίνε με μαύρο δάκρυ.

Αλλά και εκεί όσοι νόμιζαν ότι τα δουλικά τους κείμενα θα σώσει η νέα τεχνολογία σύντομα στεναχωρήθηκαν. Μεγαλύτερο παράδειγμα η El Pais. Πρότυπο σύγχρονης αστικής εφημερίδας με όλα τα συν και τα πλην της, μπήκε πολύ δυνατά στο διαδίκτυο. Δεν πέτυχε αυτά που προσδοκούσε γιατί πολύ απλά, δεν είναι μόνο η διαφορά εφημερίδας-διαδικτύου που έχει μεγαλώσει υπέρ του δευτέρου, αλλά και το γεγονός ότι τα ίδια άνευρα άρθρα απλά είχαν ανέβει στο διαδίκτυο – οπότε ποια η διαφορά..;

Δεν είναι λοιπόν μόνο θέμα προσαρμογής στις νέες τεχνολογίες. Το βασικό πρόβλημα είναι η αποπολιτικοποίηση των νέων γενεών αναγνωστών και τα κείμενα που δεν έχουν τίποτα να πουν, αναμοχλεύοντας τα εσκαμμένα ή κρίνοντας τα αλλότρια

Πάντα αισιοδοξούσα ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί. Ότι ο νέος κόσμος που αρθρογραφεί στα μμε καταρχάς θα αγαπάει τα κείμενα που γράφει, θα έχει μία νέα οπτική ματιά για τα γεγονότα, δεν θα είναι κλεισμένος στην Ελλαδίτσα του και στις 6-7 μεγάλες χώρες, ότι κάθε μέρα θα μπορεί να ψάχνει, να κάνει ρεπορτάζ, να βρίσκει ενδιαφέροντα πράγματα από όλο τον κόσμο, να μαθαίνει ο ίδιος και να μαθαίνει και τον κόσμο, τον έστω λίγο που έχει μείνει να διαβάζει. Τίποτα…ιδιαίτερα όσον αφορά τα εξωτερικά θέματα. Ένα copy-paste φύγαμε…Μια μεταφρασούλα και εντάξει είμαστε. Μια γενιά ανίκανων μμε δεν θα μπορούσε παρά να μπει σε κρίση. Ιδίως από τη στιγμή που εξέθρεψε –αυτή η ίδια- μια γενιά αδιάφορων αναγνωστών.

Όσο πιο μεγάλο το κείμενο, τόσο λιγότεροι αυτοί που θα το διαβάσουν. Ακόμα και εδώ σε αυτές τις λέξεις που γράφω τώρα, πιστεύω ότι μόνο το 10% αυτών που κλίκαραν το άρθρο έχουν φτάσει μέχρι εδώ. (Σας έχω βάλει επίτηδες εικόνες να σας τραβήξουν).

Όσο πιο πολιτικό το κείμενο, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος για αυτόν που το έγραψε, επαγγελματικός και νομικός, αλλά και τόσο περισσότερες οι πιθανότητες να μην το δει κανείς γιατί θα το προσπεράσει.
Ωραία και η εικόνα...δε λέω...αλλά όχι να είσαι μπροστά από μια οθόνη...

Αυτό που έχει παρόν στο διαδίκτυο σε μορφή πληρωμής είναι ο ήχος και το βίντεο. Λατρεύω τον ήχο απεχθάνομαι το βίντεο. Γιατί ο ήχος, όπως ένα καλό γραπτό, αφήνει τον υποδοχέα να αναπνεύσει, να φανταστεί να σκεφτεί και τελικά να κρίνει. Να ψάξει και να ψαχτεί. Να συζητήσει.

Ενώ το βίντεο, τα συνδυάζει όλα, πάρτα στη μούρη, ήχο, κίνηση, δράση, σε καθιστά πλήρη αιχμάλωτο, ανήμπορο ον. Για αυτό ακριβώς το λόγο πουλάει. Για τον πολύ κόσμο που δεν θέλει και δεν τον νοιάζει να διευρύνει την σκέψη του, όπως  θα έκανε  όταν διαβαζε ένα βιβλίο ή άκουγε ένα καλό δίσκο.

Δεν έχει όμως το κείμενο επί πληρωμή μέλλον στο διαδίκτυο. Εκτός αν μια μέρα τα κείμενα γίνουν και πάλι νευρωτικά, δυνατά, ξαναβρούν ρυθμό και κίνηση αποκαλύπτοντας τις σκέψεις του γράφοντα και όχι τους συμβιβασμούς που θα πρέπει καθημερινά να κάνει.

Την υπηρεσία αυτή εξυπηρετούν τα blog και για αυτό ακριβώς το λόγο τα έχουν βάλει στο μάτι (και στις δικαστικές αίθουσες). Μέχρι τότε οι γραφιάδες ή θα κάνουν τα κορόιδα γράφοντας ότι αηδία κατέβει στο κεφάλι των προϊσταμένων τους, ή θα απολύονται ή θα ψάχνουν μονίμως για καλύτερη δουλειά.

Advertisements

20 Σχόλια to “Another day, another dollar!”

  1. Ο Λύκος της Στέππας Νοέμβριος 3, 2009 στις 5:13 μμ #

    Ο σύνδεσμος στο κείμενο του Halimi στην Κ.Ε., που ήθελες.

  2. compasso Νοέμβριος 3, 2009 στις 5:35 μμ #

    νομίζω ότι αυτός ο αυτισμός τωμ ΜΜΕ που γίνεται όλο και πιο φανερός όταν ταυτά απειλούνται, έχει οδηγήσει τους δημοσιογράφους στον να υπερεκτιμούν διαρκώς την αξία τους. Η ταύτιση με τη δημοκρατία και η επίκλιση στην ελευθερία του λόγου, με την οποία ουδεμία σχέση έχουν, είναι τουλάχιστον αστεία και εξωπραγματική. Το κακόο είναι ότι μαζί με την απαξίωση στα ΜΜΕ και στη πολιτική ήρθε και η νωθρότητα.

  3. compasso Νοέμβριος 3, 2009 στις 5:35 μμ #

    πολύ ωραίο κείμενο Juan

  4. μπρεζνιεφικό απολίθωμα Νοέμβριος 3, 2009 στις 5:36 μμ #

    Να πω μια αντίφαση (όπως την καταλαβαίνω τουλάχιστον);
    Έστω ότι εσύ είσαι καλός γραφιάς. Ποιες είναι οι προοπτικές σου σήμερα; Πιθανότατα αυτές που περιγράφεις στην τελευταία σου πρόταση (ανήκω στους μενσεβίκους του 10% που προχώρησαν μέχρι εκεί και παρακάτω). Κλάφτα χουάν δηλαδή.

    Ας πούμε ότι εδώ στο γκράνμα βρίσκεις ιδεολογικό καταφύγιο για να γράφεις όσα σκέφτεσαι κι ο διευθυντής σου ποτέ δε θα άντεχε να δημοισεύσει. Ο κομπάσο γουστάρει τρελά, αλλά δεν έχει να σου δώσει μία και το κοινό που δημιούργησες και σε διαβάζει το κάνει επειδή θέλει, όχι επειδή σε αγόρασε. Μια πολύ αγνή σχέση εκτός εμπορίου, χωρίς ανταλλάγματα (το πολύ ανταλλαγή σκέψεων). Με τι καρδιά θα πας μετά να την ξαναβάλεις στην αγορά για να την πουλήσεις; Δε θα είναι προδοσία (σε αυτό που κάνεις πάνω απ’ όλα); Τώρα που ανακάλυψες ένα λιγότερο αλλοτριωτικό τρόπο να εκφράζεσαι θα βάλεις πνευματική ιδιοκτησία και τα ρέστα που η ίδια η φύση του διαδικτύου τα υπερβαίνει; Και να μετράς τις σκέψεις σου με τη μέρα και το δολάριο;
    Ναι, αλλά πρέπει να ζήσεις και κάπως…

    Το κόβω εδώ πριν μου βγουν αρχέγονα σώψυχα (είναι επιστήμη η δημοσιογραφία; θα υπάρχουν δημοσιογράφοι στον κομμουνισμό; δημοσιογράφοι κι υπεραξία κ.ά).
    Ίσως σου φαίνονται αρλούμπες, οπότε προσπέρνα τες. Αν όχι, τόσο το καλύτερο.

  5. Juan Belmonte Νοέμβριος 3, 2009 στις 6:25 μμ #

    @Λύκος
    Gracias!

    @Compasso
    Ο αυτισμός και οι αυταπάτες για την σπουδαιότητά τους καταρρέουν χάρη στις δυνατότητες του διαδικτύου. Αποκάλυψε πολλά και δεν τους έδωσε αυτά που προσδοκούσαν. Ήταν μια αλαζονική στάση που υποτιμούσε τις δυνατότητες του απλού κόσμου. Όπως έστρωσαν ας κοιμηθούν.

    @Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα
    Έχεις δίκιο στην τοποθέτησή σου. Η κατάσταση είναι για κλάματα –ή για γέλια από μία άλλη οπτική όχι πολύ μακρινή- σε πάρα πολλούς χώρους και ιδιαίτερα στον Τύπο.
    Το ζήτημα άλλωστε που υποβόσκει σε όλο το ποστ είναι τι κάνει όλος αυτός ο κόσμος που εργάζεται σε αυτούς τους κυρίους. Δεν είναι οι εφημερίδες το πρόβλημα που δεν βγάζουν φράγκα αλλά όλος αυτός ο κόσμος που μένει άνεργος. Είτε «πουλημένος», είτε «πιστός» στα όποια ιδανικά του. (Η απάντηση για το μέλλον της δημοσιογραφίας είναι «διαδίκτυο» αλλά αυτό είναι άλλο ανέκδοτο…)

    Στο ερώτημα που θέτεις, αν απαιτηθεί να «βάλεις την καρδιά σου» εκεί που άλλοι σου έδειξαν τα σπας. Και δεν είναι θέμα ηρωισμού ούτε ψωροπερηφάνιας, τα νεκροταφεία γεμάτα τέτοιους ήρωες είναι. Είναι να γουστάρεις αυτό που κάνεις. Καθαρά.
    Στα μμε μπαίνει πολύ χοντρά το ζήτημα ανάγκης χρημάτων-υπεράσπισης ιδανικών. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνω κάποιον ότι «πουλάει» αν έχει ανάγκη τα χρήματα για να ζήσει.
    Σε καμία περίπτωση όμως ισπανική υποχώρηση που είναι το αγαπημένο παιχνίδι του χώρου. Να «μετράς τη μέρα με το δολάριο». Δουλοπρέπεια και άγιος ο θεός. Αυτή είναι που έχει φέρει τα μίντια εκεί που τα έχει φέρει. Να σκύψεις το κεφάλι και να προσπαθήσεις να γράψεις αυτό που θέλει ο αποπάνω πριν σου το πει…Εκεί έχουμε φτάσει.

    Δεν ξέρω, ίσως υπάρχουν κάποιοι που παίρνουν 10 χιλιάρικα το μήνα και τα κάνουν αυτά. Αν μου τα έδιναν ίσως και εγώ να έβγαινα με την πιστόλα και το σομπρέρο από τα σαλούν και να τους έγραφα και τι καλός που είναι ο Χίτλερ (Πολλοί θα το πίστευαν εξάλλου). Δεν έφτασα πάντως σε τόσο βαθιά διλήμματα, πάντα με πείραζαν πολύ ποταπότερα. (αφού κανείς δεν μου τα πρόσφερε το προαναφερθέν ποσό!). Αλλά δεν τα πρόσφεραν και σε κανέναν από τη συντριπτική πλειοψηφία εκεί έξω, απ’ ότι γνωρίζω τουλάχιστον.

  6. talibermal Νοέμβριος 3, 2009 στις 8:28 μμ #

    ωραίο άρθρο ποταπέ γραφιά! φαντάζομαι βέβαια πως η συζήτηση κρατάει από τη μέρα που δημιουργήθηκε η πρώτη εφημερίδα μαζικής κυκλοφορίας..

  7. Sapakas Νοέμβριος 3, 2009 στις 9:14 μμ #

    Ωραίο το αρθράκι δε λέω, αλλά ούτε ο Y δεν κατάφερε να το διαβάσει με την πρώτη…

  8. Sapakas Νοέμβριος 3, 2009 στις 9:37 μμ #

    …Αλλά όταν το διαβάσει θα απαντήσει αναλόγως (σε έκταση κειμένου)…

  9. Υ Νοέμβριος 3, 2009 στις 10:49 μμ #

    Ευχαριστούμε Juan για τον κόπο που έκανες να γράψεις αυτό το υπέροχο κείμενο. Και όλα τα παιδιά που κοπιάζουν για να γράψουν εδώ και στα άλλα μπλογκ μας.

    Και για μένα ο λόγος που σπαταλάω τόσο χρόνο στο να γράφω εδώ είναι ότι εδώ μπορώ να εκφραστώ χωρίς περιορισμούς και να πω αυτό που πραγματικά σκέφτομαι. Έχω την απίστευτη κωλοφαρδία να έχω μια δουλειά έρευνας και συγγραφής. Και μάλιστα πάνω σε ένα θέμα που θεωρώ νευραλγικό και πάντα με πόρωνε. Τις σχέσεις ‘πολιτικής’ και ‘οικονομικής’ εξουσίας. Τη σύμφυση κράτους και κεφαλαίου. Και κει όμως οι περιορισμοί είναι πάμπολοι. Δουλεύω σε μικρή και απείθαρχη ΜΚΟ, η οποία όμως για να υπάρξει συνεργάζεται με μεγάλες και πειθαρχημένες (Γκρηνπις, Φρεντς οφ δι ερθ κ.α.). Σε όλες τις ΜΚΟ υπάρχουν χρηματοδότες που κατα την ταπεινή και αστήριχτη γνώμη μου τις πληρώνουν ακριβώς για να μη φτάνουν το μαχαίρι της κριτικής στο κόκκαλο αλλά το για να το κρατάνε στην επιδερμίδα.

    Πολλές φορές έχω αναγκαστεί να δεχτώ μετρίασμα των μηνυμάτων, καθυστερήσεις και άλλα. Αυτό που με παθιάζει ωστόσο είναι η συμφωνία των συναδέλφων μου (στη δικιά μου οργάνωση) στο εξής: να αναδείξουμε τις αντιφάσεις του συστήματος. Για μένα η ανάδειξη των αντιφάσεων του συστήματος είναι ο μισός δρόμος για να δωθεί η εναλλακτική σ΄αυτό.

    Μεθαύριο πχ. έχουμε συνέντευξη τύπου και παρουσιάζουμε μια μελέτη για τις συμβουλετικές ομάδες τη Κομισιόν στα χρηματοοικονομικά. Δείχνουμε ότι το 80% των μη κυβερηντικών συμβούλων της στο τομέα αυτό είναι λομπίστες των τραπεζών. Σχεδόν ισάριθμοι με τους συμβούλους από κυβερνήσεις και περισσότεροι από τους ίδιους τους υπαλλήλους της Κομισιόν που σχεδιάζουν τις χρηματοοικονομικές πολιτικές. Σκεφτήκαμε ότι είναι καλό να την παρουσιάσουμε με Ευρωβουλευτές ώστε να γίνει θεμα. Οι μέινστρημ ΜΚΟ προτείναν να το παρουσιάσουμε με μέηστρημ κόμματα. Τελικά θα την παρουσιάσουμε με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος Πόλ Νύρουπ Ράσμουσεν, ένα πράσινο κι έναν βουλευτή της GUE/NGL. Ίσως να’ναι και καλύτερα έτσι. Δεν υπάρχει τέλος πάντων καμία δικαιολογία σύμφωνα με καμία ιδεολογία να σχεδιάζουν οι τράπεζες τη χρηματοικονομική πολιτική των οργάνων της ΕΕ που υποτίθεται ότι είναι δημοκρατικά. Ας τους υποχρεώσουμε να δώσουν εξηγήσεις, να απολογηθούν.

    Αυριο θα υποδεχτώ και το δικό μας κύριο χρηματοδότη. Ένα μεσανατολίτη προοδευτικό αστό (αν ακόμα υπάρχουν προοδευτικοί αστοί). Ελπίζω να μπορέσω να καταλάβω αυτό που τόσο καιρό δε μπορώ. Το γιατί μας χρηματοδοτεί.

    Εις την Παρασκευήν αν με αντέξει το σκοινί το πόστ με το λινκ στη μελέτη μας. Άντε να δούμε αν θα το βάλεια κανά μέσο…

    Απ’ότι μου λένε και τα παιδιά εδώ ξέφυγα από το θέμα και λέω πάλι το πόνο μου. Τέσπα κατα κάποιο τρόπο τον βρίσκω σχετικό… Λοιπόν κλείνω γιατί πρέπει να φάμε.

  10. kraftwerk Νοέμβριος 4, 2009 στις 9:26 πμ #

    Υπάρχει αυτή η συζήτηση σχετικά με τα μπλόγκ, τις εφημερίδες, το ίντερνετ και την είδηση εδώ και πολύ καιρό και είναι αλήθεια ότι οι εφημερίδες περνάνε κρίση όπως περνάνε και όλες οι επιχειρήσεις με την διαφορά ότι εδώ υπάρχει και το ίντερνετ ως κερασάκι στην τούρτα τις κρίσεις.

    Η αποψή μου είναι ότι, καταρχήν οι εφημερίδες είναι λογικό να περνάνε κρίση, πρώτον γιατί ανταγωνίζονται τον εαυτό τους αφου το προιόν που πουλάνε το διαθέτουνε και δωρεάν μέσω του διαδικτύου, προφανώς οι χρήστες του μέσου είναι λιγότεροι απο τον συνολικό πληθυσμό αλλά έτσι και αλλιώς οι πελάτες των εφημερίδων κατα κύριο λόγο είναι χρήστες των υπολογιστών, και έτσι και αλλιώς η χρήση του ίντερνετ διευρύνεται συνέχεια (δεν είναι τυχαίο ότι τομείς όπως τα τηλέ καζίνο ή οι ιστοσελίδες με αθλητικο περιέχομενο γνωρίζουν τρομερή άνθιση).

    Άρα αυτό είναι ένα στοιχείο σημαντικό, το δεύτερο τώρα είναι στα blog, τα περιβόητα, τα πολυδιαφημισμένα, όπου κάποιοι είδαν και σ’ αυτά , «νέα κινήματα» να γεννιούνται. Τα μπλόγκ λοιπόν είναι ένας χώρος – βασικά- αναπαραγωγής ρεπορτάζ και ειδήσεων και όχι πρωτογενούς ρεπορταζιακής εργασίας. Στην πραγματικότητα δηλαδή ο συντριπτικός όγκος των δημοσιεύσεων αφορά την ειδησιογραφία που επαγγελματίες δημοσιογράφοι φέρνουν στο προσκήνιο.

    Αυτο που υπάρχει σαν διαφοροποίηση κατά την γνώμη μου είναι το γεγονός ότι η είδηση πλεόν δεν καταχωρείται ως σημαντική στην επικαιρότητα μόνο απο τα μμε αλλά και απο το ίντερνετ με την έννοια ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου ειδήσεις που περνάγανε σχετικά στα ψιλά απο μεγάλες εφημερίδες γίνανε τόσο ευρέως αντικείμενο σχολιασμού απο το ίντερνετ όπου τελικά το θέμα πήρε άλλες διαστάσεις.

    Ακόμα και οι επαγγελματικά δημοσιογραφικά site που δημιουργούνται σιγά σιγά στο διαδίκτυο και έχουν μια ευρεια αποδοχή (ζούγκλα, tvxs, protagon κ.α.), είναι μέσα που κατά την γνώμη μου δεν είναι επιχειρήσεις που βγάζουν λεφτά, χωρίς να ξέρω καταλαβαίνω ότι είναι προσπάθειες που – βασικά- απο κάπου χρηματοδοτούνται και παράλληλα λειτουργούν ή με τον εθελοντισμό κάποιων ή με το ψώνιο κάποιων «γνωστόν» προσώπων (βλέπε ζούγκλα με τις στήλες διάφορων όπως Γρίβας, Ανεβλαβής και τα ρέστα).

    Άρα κατά την γνώμη μου είναι πολύ θολό ακόμα το σκηνικό σε σχέση με το πως θα μετεξελιχθεί η δημοσιογραφία και απο ποιόν θα υπάρχει το ρεπορτάζ, για παράδειγμα ποιός μπορεί να αντικαταστήσει τον πολεμικό ρεπόρτερ που καλύπτει τις συγκρούσεις στο Ιράκι ή στην Παλαιστίνη?

    Αυτό δεν αναιρεί το οτι το ίντερνετ είναι μια τρομερή «επανάσταση» σε σχέση με την διάδοση της πληροφορίας αλλά που πάντα εξαρτάται απο την πρωτογενή πηγή.

    Τέλος το θέμα είναι το ίδιο το διαδίκτυο, για μένα είναι ενα ερωτηματικό το ίδιο το διαδίκτυο όσο αφορά την επιχειρηματική του αξία και βιωσιμότητα, δηλαδή βλέπουμε τεράστιες αγοραπωλησίες δικτυακών τόπω, όπως για παράδειγμα το youtube και διάφορα άλλα, βλέπουμε το google να έχει γίνει ένας τεράστιος κολοσσος, βλέπουμε το wikipedia να έχει γίνει το «μονοπώλιο» στην εγκυκλοπαιδική πληρόφορηση και αναρωτιέμαι απο που βγαίνουν αυτά τα ποσά???

    Στην πραγματικότητα επειδή τα προιόντα αυτά δεν πουλιούνται αλλά δίνονται δωρεάν, το μοναδικό έσοδο είναι η διαφήμιση, όπως η εφημερίδες στον ηλεκτρικό, μπορεί να γίνεται σε επίπεδα τρομακτικά απο άποψη κόσμου που τα βλέπει αλλά το ερώτημα παραμένει απο που βγάζουν λεφτά??

    Δηλαδή το wikipedia απο που βγάζει λεφτά?? διαφήμιση δεν έχει, πως συντηρεί ενα πράγμα που και απο τεχνικής άποψης είναι τεράστιος όγκος, άλλα και η επικύρωση αυτού τεράστιου όγκου κειμένων που χρειάζονται έγκριση και που γράφονται(?) απο διάφορους(?) θέλει ισχυρότατο εργατικό δυναμικό.

    Ακόμα ακόμα το google το οποίο μάλιστα έχει πλέον και την φήμη ότι έχει τις πιο τέλειες(μπούρδες) συνθήκες για να δουλεύει κάποιος, πόση διαφήμιζει πέρνει για να μπορεί να συντηρεί έναν τέτοιο κολοσσο? Μπορεί μόνο η διαφήμιση να κάνει κάτι τέτοιο, κατά την γνώμη μου δεν είναι αρκετό.

    Κατά την γνώμη μου είναι δύο πράγματα ένα ότι κάποια στιγμή θα αρχίσεις να πληρώνεις για όλα αυτά με συνδρομές, ή με επιμέρους πληρωμή,και το δεύτερο είναι ότι θα υπάρχουν μέσα που θα στηρίζονται μόνο απο κάποιους που έχουν λεφτά για να στηρίζουν ένα μέσο απο το οποίο προσδοκούν κάτι…

    θέλω να γράψω κι άλλο αλλά έχω αργήσει και μάλλον έχει μεγαλώσει και πολύ το σχόλιο οπότε σταματώ.

  11. Juan Belmonte Νοέμβριος 4, 2009 στις 11:33 πμ #

    @Sapakas
    Να φας εκείνο το Ovelix μπούτι…Ξέρει ο οικοδέσποινος.


    Κόπος δεν ήταν, άλλο ένα από τα πολλά κείμενα ήταν, που νομίζω ότι έπρεπε να το δει κόσμος.
    Είναι λογικό σε ένα blog να γράφεις πιο ελεύθερα, αυτό έλειπε. Το θέμα είναι να προσπαθείς να δίνεις ένα τόνο και στην δουλειά σου.

    @Talibremal
    Η συγκεκριμένη συζήτηση δεν είναι παλιά. Μέχρι και πριν από 15 χρόνια οι εφημερίδες έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, έχοντας το μονοπώλιο ενημέρωσης και σχολιασμού. Τότε ήταν όλα καλώς καμωμένα και ο κόσμος στην απέξω…

    @Kraftwerk
    Ένα ένα…
    Υπάρχει όντως μια τεράστια πλειοψηφία από blog που κρίνουν ειδήσεις ήδη γνωστές ή τις αναπλάθουν. Υπάρχουν και blog όμως τα οποία αναφέρουν ειδήσεις τις οποίες στο Ελλάντα ούτε κατά διάνοια θα αναφέρουν τα μμε, ή θα τις μεταφέρουν από κυρίαρχα μέσα του εξωτερικού συνήθως πλήρως διαστρεβλωμένες.

    Σταδιακά οι πρωτογενείς πηγές στις καταστάσεις κρίσεις βγαίνουν πια από το Ιντερνετ και περνούν στα φύλλα και όχι το αντίστροφο (το οποίο είναι ακόμα η πλειοψηφία των περιπτώσεων στην Ελλάδα).
    Παράδειγμα το πραξικόπημα στην Ονδούρα φέτος, ή ο πόλεμος Ρωσίας-Γεωργίας πέρσι. Το Ίντερνετ ήταν πολύ πιο μπροστά και στις δύο περιπτώσεις:
    -με ανθρώπους από το επίκεντρο των γεγονότων να γράφουν στο διαδίκτυο την στιγμή που συνέβαιναν τα πράγματα (σε αμφότερες τις περιπτώσεις μάλιστα με πηγές και από τις δύο πλευρές)
    -με την λαϊκή αντίσταση και την κρατική καταστολή να γίνεται γνωστή μόνο μέσα από το διαδίκτυο (σιγά μην μας έλεγαν οι δημοφιλείς παγκοσμίως εφημερίδες)
    -και με νέα και ρεπορτάζ τα οποία οι εφημερίδες (όταν τα) έβγαζαν ήταν μία μέρα πίσω. Αλλά να σου πω κάτι: και την επόμενη μέρα δεν έγραφαν όλα όσα έγιναν παρά μόνο από τη μία σκοπιά. Αν αντέγραφαν δηλαδή τους Βορειοαμερικάνους που ήταν υπέρ του πραξικοπήματος και υπέρ των Γεωργιανών, ή το αντίστροφο.

    Οι εφημερίδες δεν έχουν πια το αποκλειστικό προνόμιο του ρεπορτάζ κάνεις λάθος. Υπάρχουν πάρα πολλές διευθύνσεις (στο εξωτερικό βέβαια) που έχουν ανταποκριτές και μόνιμους συνδέσμους.
    Η ευκολία χρήσης του διαδικτύου, η γενική μετριότητα (με καθημερινές και συχνές βέβαια εξαιρέσεις) είναι πολύ βασικός λόγος για να σταματήσει ο κόσμος να αγοράζει φύλλα. Γιατί δηλαδή εσύ να πληρώσεις ένα άρθρο της WSJ στο Ίντερνετ από τη στιγμή που είναι για τα σκουπίδια: Για να το θέσω σε ελληνικά στάνταρ εσύ θα πλήρωνες για να διαβάσεις ένα άρθρο μιας ελληνικής εφημερίδας (ακόμα και αυτών που διαβάζεις); Πιστεύεις ότι θα έχανες κάτι σημαντικό από τη μη ανάγνωσή του;

    Οι εφημερίδες ήταν εξαιρετικά κερδοφόροι οργανισμοί και με εκ των άνωθεν χρηματοδότηση και με τη διαφήμιση να παίζει κορυφαίο ρόλο στην οικονομική γιγάντωση πολλών από αυτές. Αν μια εφημερίδα πουλήσει 2 εκατομμύρια φύλλα (λέμε τώρα) η αξία διαφήμισης στις σελίδες της θα είναι προοδευτικά πολλαπλάσια από αυτή που θα πουλήσει 20.000 φύλλα.
    Οργανισμοί όπως η Google έχουν απίστευτα κέρδη από τις διαφημίσεις. Δεν τίθεται θέμα βιωσιμότητας τέτοιων σελίδων αν δεν έχουν άνωθεν χρηματοδότηση (στην οπ0ία βέβαια δεν θα πουν όχι).

  12. kraftwerk Νοέμβριος 4, 2009 στις 8:17 μμ #

    δεν ξέρω juan, σε σχέση με το παράδειγμα που λές για Ονδούρα δεν έχω προσωπική άποψη ξέρω μόνο πως λειτουργεί στην Ελλάδα αυτό το οποίο αναφέρεις, δηλαδή κατά βάση την αρχική είδηση την πέρνουν τα μπλόγκ και την αναπαραγάγουν, για παράδειγμα ακόμα και στο ιντιμίντια (δεν το λέω για να ανοίξουμε συζήτηση για το συγκεκριμένο) οι πιο πολλές είναι ειδήσεις που προέρχονται απο τα μμε, λίγες είναι αυτές που πραγματικά είναι αποτέλεσμα ρεπορτάζ, με αυτή την έννοια δεν ξέρουμε(ή εγω τουλάχιστον) απο που έρχόντουσαν οι ειδήσεις που διάβαζες απο την Ονδούρα, ήταν προιόν ρεπορτάζ του «μπλόγκερ» ή απλά το είχε διαβάσει και αυτός κάπου και το αναμετέδωσε?


    οχι, γενικά η αποψη μου για τις εφημερίδες είναι ίδια με την δικιά σου αυτό για το οποίο εχω αμφιβολίες είναι η υπόθεση του ίντερνετ και την σχέση του με την διακίνηση πληροφορία

  13. kraftwerk Νοέμβριος 4, 2009 στις 8:18 μμ #
  14. kraftwerkvs Νοέμβριος 4, 2009 στις 8:51 μμ #

    που πέρνει διαφημίσεις η Google εκτός απο τις διαφημίσεις που εμφανίζονται στην αναζήτηση που κάνουμε? δεν ξέρω ρωτάω όμως γιατί εμένα δεν μου φαίνεται τόσο προφανές ότι τα λεφτά που κερδίζουν απο τις προβολές στην αναζήτηση καλύπτουν τα έξοδα αυτού του κολοσσού και των κάνουν και μια τεράστια κερδοφόρα επιχείρηση στον ίντερνετ.

    Εχεις δίκιο σε αυτό που λές ότι δηλαδή και η εφημερίδα απο τις διαφημίσεις συντηρείτε αλλά είναι διαφορετικό να πουλας 50.000 φύλλα την ημέρα και επι δύο ευρώ να έχεις 100.000 ευρώ ημερήσια δηλαδή 1.500.000 εκατομμύριο ευρώ τον μήνα και άλλο να είσαι σε μια ιστοσελίδα που περιμένει μόνο απο την διαφήμιση που αυτή την στιγμή στο tvxs διαφημίζει το half note.

    Ένα άλλο ζήτημα που παραμένει κατά την γνώμη μου, είναι η φερεγγυότητα αφού μέσα σε αυτη τήν πλημμύρα των ειδήσεων που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο είναι πολλές φορές πολύ δύσκολο να ξέρεις την φερεγγυότητα αυτού που κυκλοφορεί την συγκεκριμένη είδηση.

    Βεβαίως δημιουργούνται και εδώ φερέγγυα και μή, μπλόγκς όποτε επιλέγεις, ..ίσως να είναι και έτσι…

    τέλος πάντων για άλλη μια φορά γράφω γρήγορα γιατί δεν έχω χρόνο, αναθεματισμένες δουλειές.

  15. Sifis Stalinakis Νοέμβριος 4, 2009 στις 10:29 μμ #

    Να πω και γω ότι για τις εφημερίδες, τουλάχιστον τις κυριακάτικες στη χώρα μας τα 4 το πολύ ευρώ που κάνουνε δεν καλύπτουν παρά ένα μικρό ποσοστό του κόστους τους. Εφημερίδα XXL με 2-3 ένθετα, αξιοπρεπές περιοδικό(στην εμφάνιση), DVD με πρόσφατη ταινία, βιβλίο και 1-2 cd με μουσική αποκλείεται να κοστίζει τόσο λίγο. Το κέρδος από τις διαφημήσεις λογικά θα είναι πάρα πολύ μεγάλο για να τα καλύπτει όλα αυτά.

  16. talibremal Νοέμβριος 5, 2009 στις 3:48 πμ #

    @ juan belmonte…εννοούσα τη σχέση δημοσιογράφου και εργοδότη…έτσι είναι ο γραπτός ο λόγος δεν έχει συνειρμούς αυτόματους χαχαχα…τώρα βέβαια το καλό είναι ότι εάν οι εφημερίδες θέλουν να συνεχίσουν να είναι στην πρωτοπορία της ενημέρωσης θα αναγκαστούν να ακολουθήσουν την ζωή. τώρα είναι και λίγο απόλυτο να λες ότι κρατούσαν τον κόσμο στην απέξω…οι εφημερίδες αυτό είναι..διαβάζεις κάτι που έγραψε κάποιος…δεν είναι διάλογος..εάν δεν σου αρέσει και δεν συμφωνείς με τις απόψεις της ή αγοράζεις άλλη ή φτιάχνεις άλλη—-;;;–.
    Σοβαρά τώρα, το θέμα είναι ότι πράγματι οι εφημερίδες ήταν στοιχείο εκδημοκρατικοποίησης…όπως βέβαια πριν η εμφάνιση αλφάβητου και η τυπογραφία. από τότε κιόλας που σταμάτησαν να διαβάζουν οι διανοούμενοι από μέσα του εκεί και αν έγινε επανάστα!! Στις μέρες μας κατά τη γνώμη μου η προσφορά πληροφοριών είναι τέτοια που καθιστά υπεράνθρωπο να κάνει κανείς μια έρευνα της προκοπής χωρίς να καταλήξουν σε λογοκλοπή, φανταστείτε τα πρόσφατα σκάνδαλα τα ακαδημαικά , -ειδικά στη δημοσιογραφία που πιέζεται να παράγει λόγο ποιότητας σε χρόνο ντ τ. και δεν είναι μόνο θέμα τεμπελιάς…εάν ανήκεις στον όμιλο Μέρντοχ ε ναι αναγκάζεσαι να τηρείς μια συγκεκριμένη γραμμή..πχ η Agence France Press είναι κρατική, το Ροίτερς έχει ιστορία 1.5 αιώνα και,το Μπλούμπεργκ επίσης είναι μεγαθήριο..και όποτε διαβάζεις άρθρο είναι ακριβώς αυτό κόπι πείστ..πρόσφατα ο Μέρντοχ,ο θεός της ενημέρωσης-άμα του κάτσει και δώσει σήμα ότι ο κόσμος σταμάτησε να κινείται είμαι σίγουρος ότι θα πείσει τουλάχιστον 300.000.000 κόσμο- είπε χύμα μέσω της ιντιπέντεντ ότι αποσύρει την εμπιστοσύνη του από τον Μπράουν..ο άλλος ‘αναγκάζεται’ και βγαίνει στα ανδρικά περιοδικά επιπέδου κατερίνας να κάνει πολιτική καμπάνια. δηλαδή έστω και με αστικά παραδοσιακά κριτήρια έχουν αποθρασυνθεί όσο δεν πάει.
    δηλαδή πόσο νιονιό θέλει για να καταπιεί κανείς το γεγονός ότι τύποι σαν το Σρέντερ πάνε και δουλεύουν για την εταίρεια, τη κρατική, την οποία κράζανε προχθές και μετέπειτα κλείσανε ντίλια δις;
    χυδαίος κυνισμός και σαπίλα στην 9νιοστή
    το θέμα είναι τώρα ότι έχεις την ημι-ψευδαίσθηση περισσότερο από ποτέ ότι μπορείς να έχεις μια αντικειμενικότητα στην ενημέρωση. ενώ σε αυτό που καταλήγει κανείς είναι πάντα η σχετικοποίηση, που από την άλλη εσωτερικεύει και την αποσπασματικότητα στο πως βιώνεται η πραγματικότητα. εκτός από αυτά που βλέπεις μόνος είναι και αυτά που σε τάιζουν…δείτε λόγου χάρη το ντιμπέιτ στο foreign policy για τον ρόλο τον καλό που μπορεί να παίξει η τβ στην ειρηνικοποίηση και άλλες τέτοιες φανφάρες ιμπεριαλιστικές..θα ήταν ωραίο να γίνει μια έρευνα για το πως γίνεται ενώ έχουμε περισσότερο από ποτέ τόσο διαφορετικά μέσα να σερβίρουν όλοι το ίδιο πιάτο…
    Εάν ήταν εστιατόριο θα έλεγα ότι ο Σεφ τα κλασε..

  17. Juan Belmonte Νοέμβριος 5, 2009 στις 11:18 πμ #

    @Kraftwerks
    Δεν είναι εύκολο να κάνεις ρεπορτάζ στην λογική ότι ψάχνεις για πρωτογενείς πηγές για γεγονότα εκτός Ελλάδας και αυτό είναι λογικό (για πολλούς λόγους).
    Αλλά ρε συ, γράψε ένα κείμενο να στέκεται και μην κλέβεις κείμενα από δεξιά και αριστερά και μου το παίζεις και αρθρογράφος εφημερίδας…

    Στο παράδειγμα της Ονδούρας ακόμα και το Μέτωπο Αντίστασης κατά της χούντας μπλοκ είχε φτιάξει. Τα περισσότερα νέα και αυτά από πόλεις εκτός πρωτεύουσας τα μάθαινες κυρίως από μπλοκ.
    Σε παρόμοιες περιπτώσεις το πρόβλημα είναι όπως είπες βέβαια η φερεγγυότητα και η διασταύρωση των στοιχείων. Τι να το κάνω όμως όταν οι μεγάλες δυτικές εφημερίδες δεν διασταυρώνουν τίποτα από αυτά που βγάζουν? (Βγήκε κι ένα αγγλικό ντοκιμαντέρ-αληθινό πείραμα για το ζήτημα και τις έκανε ρόμπα).
    Και το ίντερνετ πανάκεια δεν είναι σίγουρα, αλλά αποκάλυψε όλα τα λαμόγια…
    Η διαφήμιση είναι κολοσσιαίο κέρδος όχι μόνο για τη Google (η οποία παρεμπιπτόντως έχει θησαυρίσει με τις πληρωμές για την προτεραιότητα στην καταχώρηση της εκάστοτε διεύθυνσης) αλλά και για τις εφημερίδες που προσφέρουν όλα αυτά που λέει και ο Sifis. Έχω ακούσει πολλά για κέρδη και ζημιές ελληνικών εφημερίδων, αλλά ισολογισμούς κλπ. δεν έχω κάτσει να ψάξω. Και κέρδος να έχουν θα απολύουν στρατιές γραφιάδων ρεπόρτερ και τεχνικών οπότε…

    @Talibremal
    Άλλο ένα καλό του ίντερνετ λοιπόν σε σχέση με τον τρόπο που λειτουργούσε ο παραδοσιακός γραπτός τύπος. Ότι μπορείς να συζητάς ή να βρίσκεις ευκολότερα αυτόν που θες.
    Για τα (ημι)ψευδαίσθησης και σχετικοποίησης συμφωνώ, ο όγκος των πληροφοριών και ο τρόπος που τις σερβίρουν σε κάνει junkie…(και σε οδηγεί και σε λάθη). Αν δεν είχαμε βέβαια αποσπασματικότητα στον τρόπο που βιώνουμε την πραγματικότητα θα ήμασταν υπεράνθρωποι.
    O σεφ δεν τα κλασε, τον έμαθαν πολύ λίγες συνταγές (από τσελεμεντέ για εργένηδες!)

  18. a8lios Νοέμβριος 6, 2009 στις 9:04 μμ #

    Petyxa kai ayto prin ligo:
    http://www.perizitito.gr/product.php?productid=159355&page=1

    Oxi oti exw idea an einai kalo, alla mias kai to petyxa… 😀

  19. kritias Νοέμβριος 7, 2009 στις 4:48 μμ #

    Tο internet πιστεύω δίνει μεγάλες διεξόδους σε σχέση με αυτό. Πιστεύω πως μπορείτε να φτιάξετε ένα ειδησογραφικό site και να γράφετε μέσα ότι θέλετε. Για χρηματοδότηση μπορείτε αφενός να βάλετε ένα donate button και να σας δωρίζει όποιος θέλει σε εθελοντική βάση αν θεωρεί χρήσιμη τη δουλειά που κάνετε. Επίσης θα μπορούσατε αν κερδίζατε την εμπιστοσύνη ενός σεβαστού αναγνωστικού κοινού, τότε θα μπορούσατε να αξιοποιήσετε την κίνηση στο site σας βάζοντας διαφημίσεις, ακόμα και έτοιμες διαφημίσεις από την google θα μπορούσατε να βάζατε αν δε θέλατε να ψάχνατε δεξιά κι αριστερά.

    Κι όλα αυτά είναι δυνατά χωρίς να έχετε κάποιον εκδότη πάνω από τα κεφάλια σας. Γιατί δε το προσπαθείτε λοιπόν;

Trackbacks/Pingbacks

  1. Redblogs.gr » Another day, another dollar! - Νοέμβριος 3, 2009

    […] Η κατάσταση παγκοσμίως έχει ως εξής: οι εφημερίδες κλείνουν η μία μετά την άλλη,… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (1703 λέξεις)] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: