Ο Γιώργος Ρούσης στο GranmaTV

20 Ιον.

Προσπαθώντας να εμπλουτίσουμε τη κουβέντα που γίνεται για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, επικοινωνήσαμε με το Γιώργο Ρούση ώστε να ακούσουμε τις απόψεις του για τις ευρωεκλογές, το μέλλον και το παρελθόν της αριστεράς. Με τις ευρωεκλογές να έχoυν περάσει , πιο χαλαροί πλέον, συζητήσαμε χωρίς χρονικά πλαίσια και πίεση. Η κουβέντα μας βγήκε σχετικά μεγάλη κάπου στη 1μισή ώρα, οπότε για να τη δείτε όλοι πρέπει να εξοπλιστείτε με υπομονή και φυσικά όρεξη. Εναλλακτικά θα μπορείτε να την αφήσετε να παίζει και απλώς να την ακούτε.

Είναι η πρώτη φορά που κάνουμε μια εκπομπή με video και ελπίζω να μας συγχωρέσετε τα λάθη, την αμηχανία και  τη καθυστέρηση.

Ο Γιώργος Ρούσης είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας πολλών βιβλίων. Τα περισσότερα βιβλία του στρέφονται γύρω από τη μαρξιστική θεωρία. κατά την προσωπική μου άποψη  είναι από τους σημαντικότερους Έλληνες κομμουνιστές διανοούμενους.

Ευχαριστούμε τον Γιώργο Ρούση που μας δέχτηκε δύο συνεχόμενες μέρες στο σπίτι του, καθώς τη πρώτη φορά  και αφού είχαμε κάνει μία ώρα κουβέντα κόπηκε το ρεύμα της ΔΕΗ και χάθηκε ότι είχαμε γράψει. Ευχαριστούμε επίσης την Έλλη Βασσάλου που παρότι έχει ελάχιστο χρόνο λόγω της πτυχιακής της, μας βοήθησε τόσο πολύ στην επιμέλεια του video.

Η συζήτηση είναι ελάχιστα μονταρισμένη και θα βρείτε πολλά σημεία που θα έπρεπε να έχουν κοπεί αλλά είμαι εν μέσω εξεταστικής και ο χρόνος είναι ελάχιστος.

EDIT:

κάποιες ερωτήσεις δε πρόλαβα να  κάνω κατά τη διάρκεια της συνέντευξης καθώς συζήτησαμε πολύ, συγκεκριμένα για το ΚΚΕ και δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. του ζήτησα να μου της απαντήσει γραπτώς και μόλις μου τις έστειλε οπότε τις δημοσιεύω μαζί με τις απαντήσείς:

 

Έχετε χαρακτηρίσει το ΚΚΕ σταλινικό και συντηρητικό.Πώς αιτιολογεί αυτούς του χαρακτηρισμούς; Ένας αναγνώστης του Γκράνμα αναφέρει πως σας είχε ακούσει παλαιότερα σε μια διάλεξη στην Πάντειο (το 2002 νομίζω αλλά δεν παίρνω και όρκο) να απαντάτε σε ερώτηση ότι σταλινισμός σαν έννοια δεν υπάρχει και αυτό που πρέπει να καυτηριάζουμε είναι η γραφειοκρατία χωρίς προσωποποιήσεις. Διαφωνείτε με αυτή τη θέση σήμερα;

Μάλλον λάθος θα θυμάται ο αναγνώστης. Άλλωστε λίγο καιρό μετά την  καπιταλιστική παλινόρθωση στην Σοβιετική Ένωση είχα εκδώσει το «Κομμουνισμός τέλος ή αρχή της ιστορίας» στο οποίο αφιέρωνα κάμποσες σελίδες (από 209-223) στον σταλινισμό (όχι του ΚΚΕ) σαν γραφειοκρατική και όχι μόνο στρέβλωση.

Μπορείτε να μας δώσετε ένα ορισμό του σεχταρισμού βάση του οποίου κατηγορείτε το ΚΚΕ?; {Είναι ο πολιτικός σεχταρισμός α) η απομόνωση από την εργατική τάξη και η προσκώλυση σε εμμονές ιδεολογικές; β) είναι η ιδεολογική και/ή πολιτική περιχαράκωση των γραμμών ενός πολιτικού σχηματισμού γ) μετριέται σε κάποια μορφή η πολιτική επιρροή που χαρακτηρίζει μια σέκτα; ποιό είναι το κριτήριο πολιτικής επιρροής που χαρακτηρίζει μια οργάνωση σέκτα; δ) ποιά από τα παραπάνω δεν ισχύουν για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ;}

Ο σεχταρισμός είναι όλα αυτά που ορθά περιγράφεις

Και μόνο η   δημιουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί κατά τη γνώμη μου πράξη που δείχνει ότι οι συνιστώσες της αν μη τι άλλο είναι διατεθειμένες να συνεργαστούν εκλογικά και όχι μόνον και αυτό αποτελεί δείγμα αντισεχταριστικής συμπεριφοράς.

* τι έχει αλλάξει από τις προηγούμενες εκλογές το 2006 που υποστηρίζατε στο κείμενο στήριξης σας, ότι κινείται σε αντισεχταριστική κατεύθυνση;

Η γνώμη μου είναι ότι το ΚΚΕ μετά το 17ο συνέδριο του οδηγήθηκε σε ένα σεχταρισμό πολιτικό και ιδεολογικό πρωτόφαντο στην μεταπολεμική ιστορία του.

Ποια είναι η άποψη σας για το ΠΑΜΕ; Θεωρείται το Π.Α.ΜΕ ως έκφραση της σεχταριστικής πολιτικής του ΚΚΕ;

Στο βαθμό που το ΠΑΜΕ λειτουργούσε σαν συνδικαλιστικός φορέας συσπείρωσης στο επίπεδο του μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος όλων των αντικαπιταλιστικών εργατικών δυνάμεων δεν θα ήταν έκφραση σεχταριστικής πολιτικής. Στο βαθμό που λειτουργεί σαν το συνδικαλιστικό τμήμα του κόμματος δίχως μάλιστα καμιά ουσιαστική αυτονομία βεβαίως και αποτελεί δείγμα σεχταρισμού.

_______________________

Βιογραφία:

 

Έχει συγγράψει πολλά άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες (κυρίως σε Ελευθεροτυπία, Ριζοσπάστη, Πριν) έχει κάνει μεταφράσεις και επιμέλειες (ανάμεσα τους του Οικονομικού Λεξικού του Πανεπιστημίου Λομονόσωφ της Μόσχας) και έχει συγγράψει 12 βιβλία, με το πιο πρόσφατο να είναι το βιβλίο με τίτλο «Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς- η ετεροχρονισμένη επικαιρότητα της κομμουνιστικής χειραφέτησης-» το 2008, από τις εκδόσεις Γκοβόστη.

Συμμετέχει ενεργά στα κοινά, εκφράζοντας τη ριζοσπαστική κομμουνιστική Αριστερά.

Αμέσως μετά την επιβολή της Χούντας, οργανώθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα και μέσα από τις γραμμές των Αντιδικτατορικών Επιτροπών, του Πατριωτικού Μετώπου της ΚΝΕ και του ΚΚΕ αγωνίστηκε κατά του δικτατορικού καθεστώτος. To 1972 με άλλους 4 συντρόφους έκανε στις Βρυξέλλες έντεκα μέρες απεργία πείνας ενάντια σε συλλήψεις της Χούντας. Για τη δράση του αυτή καταδικάστηκε από στρατοδικείο ερήμην σε 4 χρόνια φυλακή και υποχρεώθηκε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στο Βέλγιο.

Στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών συμμετείχε ενεργά στο κίνημα του Μάη του 1968 μέσα από τον βελγικό φοιτητικό «Κύκλο» του «Ελεύθερου Στοχασμού» (Libre examen). Ταυτόχρονα, είχε συνδεθεί με τις οργανώσεις των Ελλήνων μεταναστών του Βελγίου και υπήρξε για μεγάλο διάστημα μέλος του ΔΣ, και γραμματέας της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών.

Από το 1968 μέχρι το 1989, οπότε και διαφώνησε με τη ίδρυση του Συνασπισμού, ήταν μέλος του ΚΚΕ, και για χρόνια δάσκαλος και μέλος του ΔΣ του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ). Στη συνέχεια, και για ένα μικρό διάστημα ήταν μέλος του ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), του οποίου και υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη, όπως επίσης και της εφημερίδας του Πριν. Στη συνέχεια δραστηριοποιείται σαν ανένταχτος κομμουνιστής.

Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Κίνησης 1η Του Μάρτη, η οποία πρωτοστάτησε στις λαϊκές κινητοποιήσεις κατά της παράδοσης του Οτσαλάν και των βομβαρδισμών στην Γιουγκοσλαβία, την οποία και επισκέφτηκε εκείνη την περίοδο. Επίσης έλαβε μέρος στην κινητοποίηση της Γένοβας.

Το 1996 διώχτηκε από τις δικαστικές αρχές μαζί με τον μεγάλο ηθοποιό Βασίλη Διαμαντόπουλο, γιατί τόλμησαν να καταγγείλουν δημόσια την αστυνομική–κρατική βία και να υπερασπιστούν τους νεαρούς διαδηλωτές της πορείας του Πολυτεχνείου που είχαν συλληφθεί. Τότε, είχε ξεσηκωθεί όλη η προοδευτική Ελλάδα ενάντια σε αυτήν τη δίωξη της ελευθερίας του λόγου, η οποία μετά από πολυετή ταλαιπωρία κατέληξε στην αθώωση του.

Στην πολύκροτη δίκη της 17Ν, καθώς και σ’ εκείνη του ΕΛΑ, ήταν μάρτυρας υπεράσπισης του Γιάννη Σερίφη.


Χόμπι του εκτός από το πάθος για διάβασμα, το ποδόσφαιρο και πιο ειδικά ο Ολυμπιακός και όποιο άθλημα αυτός συμμετέχει: εξ ου και μέλος των «Θρησκευόμενων Κόκκινων Επιστημόνων». Μεγάλη του αγάπη και ο ΑΟ Κέρκυρα.

Βιβλιογραφία

  • Συμμετοχή των εργαζόμενων πεδίο ταξικής πάλης ή ταξικής συνεργασίας;, Σύγχρονη Εποχή
  • Εισαγωγή στη θεωρία της δημόσιας διοίκησης, Gutenberg
  • Ο Λένιν και η γραφειοκρατία, Σύγχρονη Εποχή
  • Σοσιαλισμός και Περεστρόικα, Σύγχρονη Εποχή
  • Ασιατικός τρόπος παραγωγής και σοσιαλισμός, Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών Σύγχρονη Εποχή
  • Κομμουνισμός: Τέλος ή η αρχή της ιστορίας;, Στάχυ
  • Το κράτος από τον Μακιαβέλι στον Βέμπερ, Γκοβόστης
  • Ο λόγος στην ουτοπία, Γκοβόστης
  • Αρχαία Δημοκρατία, για πάντα νέα, Γκοβόστης
  • Out, Γκοβόστης
  • Σύγχρονη Επαναστατική Διανόηση, Γκοβόστης
  • Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς, Γκοβόστης
  • Ιμπεριαλισμός: Αντιθέσεις και Αντιστάσεις, ΚΨΜ (συμμετοχή

πηγή: wikipedia

Advertisements

114 Σχόλια to “Ο Γιώργος Ρούσης στο GranmaTV”

  1. satanxmachina Ιουνίου 20, 2009 στις 2:18 μμ #

    Ενώ έχει τέλεια εικόνα… θα έλεγα ότι ο ήχος πάσχει λίγο… δεν έχω ιδέα από τεχνικά μέσα κτλ, αλλά μάλλον την επόμενη φορα πρόσεξέ το λίγο.

  2. compassocap Ιουνίου 20, 2009 στις 2:50 μμ #

    τι εννοείς πάσχει? έχει θόρυβο?
    Πράγματι έχει αλλά δε γινόταν τίποτα. Το aircondition είναι αυτό που ακούγεται, το οποίο άμα κλείναμε θα είχε χαλάσει η εικόνα αφού θα ήμασταν μες τον ιδρώτα από τη ζέστη. Μια λύση θα ήταν να έχουμε μικρόφωνα ψείρες για το καθένα μας. Αυτά τα πράγματα θέλουν λεφτά όμως και εγώ δεν έχω μία… 🙂

  3. a8lios Ιουνίου 20, 2009 στις 3:12 μμ #

    Όπως έγραψα στον κομπάσο και σε μέιλ, καθώς δεν είχα δει ακόμα πως το βίντεο το είχε βάλει και σε ποστ:

    Ti terastios magkas eisai re compasse?
    Pws eixes dyo kameres re?
    Kai to intro sthn arxh…
    8a mas trelaneis teleiws?
    TA PANTA OLA???

    Bebaia den akouw xristo xwris akoustika, alla ti shmasia exei… xaxaxaaxa

    Ναι, θόρυβο έχει, μπόλικο.
    Χωρίς ακουστικά (σε λαπτοπ) δεν άκουγα πράμα, με τα ακουστικά έπρεπε στο βίντεο να χαμηλώσω τον ήχο στη μία μπάρα, ώστε να μη με κουφαίνει ο θόρυβος.
    Και αναρωτιόμουνα κι εγώ τί θορυβος ήταν.
    Αν δεν υπήρχε εικόνα, θα πόνταρα πως είσαστε στον ηλεκτρικό. Ακούγεται ένα συνεχές σούρσιμο, σαν να ταξιδεύετε πάνω σε ράγες…

    Όπως ίσως καταλάβατε τη συνέντευξη δεν την παρακολούθησα ακόμα, και ούτε πρόκειται, αφού σήμερα είχα δουλειές και από αύριο για 2-3 βδομάδες ίντερνετ δε θα παίζει.

    Να βρίσκαμε έναν τρόπο να κατεβαίναν και τα βίντεο…

    Πάντως το «Γκράνμα TV» σαν λόγκο εκεί ψηλά δεξιά τα σπάει.
    Πολύ κύρος λέμε! Εμείς και η Ελληνοφρένεια!

  4. Y Ιουνίου 20, 2009 στις 3:40 μμ #

    τις τεχνικές αδυναμίες νομίζω ότι πρέπει να τις αντιμετώπιζουμε ως τμήμα μιας διαδικασίας συνεχούς βελτίωσης. compasso γερά είσαι σε καλό δρόμο.

    Αδέρφι ευχαριστούμε πολύ!

    Όσο για το περιεχόμενο είναι νομίζω πάρα πολύ καλό και πρέπει όλοι μας να προσπαθήσουμε να ακούσουμε αυτή τη συνέντευξη γιατί ο Γ. Ρούσης ξέρει να πηγαίνει τον προβληματισμό μας ένα βήμα μπροστά.

    Ερώτηση: H Ειρήνη που θα παίρνατε μαζί τη συνέντευξη τι απόγινε?

  5. compassocap Ιουνίου 20, 2009 στις 4:33 μμ #

    υπάρχει η λύση της ηχογράφησης με το μαγνητοφωνάκι αλλά και της επεξεργασίας από το Θάνο που μας βοηθάει με τον ήχο. η δεύτερη περίπτωση αποκλείστηκε καθαρά γιατί δε μπορούμε να ζητάμε από το θάνο κάθε τρεις και λίγο να δουλεύει για το Γκράνμα αμισθί και η πρώτη γιατί είναι σχετικά δύσκολο και θέλει πολύ δουλειά να ταιριάξεις τον ήχο αν δεν είναι γραμμένος μαζί με τη κάμερα. Άμα είχα περισσότερο χρόνο… Πάντως το θέμα ήχος είναι πολύ σημαντικό, αρκετά σημαντικότερο από την εικόνα.
    Η κουβέντα κι εγώ θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, όσο για την Ειρήνη δε μπόρεσα να τη βρω.
    Λοιπόν το βίντεο κατεβαίνει αν έχετε τον mozilla download helper ή κάτι αντίστοιχο αλλά και με κάποιο «επίσημο» τρόπο από το vimeo αλλά δε τον έχω βρει ακόμα

  6. parekklisi Ιουνίου 20, 2009 στις 7:01 μμ #

    Για να κατεβάσετε το βίντεο:

    Όσοι έχετε mozilla εγκαθιστάτε αυτό το addon και τα πράματα είναι εύκολα και απλά: https://addons.mozilla.org/el/firefox/addon/3006

    Όσοι δεν έχετε mozilla να βάλετε.

  7. plagal Ιουνίου 20, 2009 στις 8:32 μμ #

    Νταξ ο ηχος δεν ειναι τελειος αλλα εμενα τουλαχιστον μια χαρα μου ακουγεται. Επισης, για κατεβασμα, αν εχει κανεις ακαουντ στο vimeo του εμφανιζεται και επιλογη κατευθειαν. Θελει ακαουντ, αλλα σιγα το δυσκολο τσαμπα ειναι. Και αφου ειπα αυτα..

    ΜΠΡΑΒΟ ΜΠΡΑΒΟ ΜΠΡΑΒΟ

    Συνειδητοποιειτε οτι με κατι τετοιες παραγωγες σπανε τα μουτρα του μιντιακου κατεστημενου?! Συν οτι δημιουργειται και ηλεκτρονικο αρχειο που μπορει να περαστει σε επομενες γενιες. Και εχει και το πολυ καλο οτι δεν υπαρχουν περιορισμοι τηλεοπτικου χρονου, και αλλες τετοιες βλακειες, αρα ειναι και πιο αυθεντικο. Ρε απλα ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και να συνεχισετε!

    ΥΓ. Παντως αν ξεκιναγατε ερανο να ζητατε donations για να αγορασετε εξοπλισμο ηχου, εχω θα τσονταρα (αρκει να υπηρχε υποστηριζατε paypal).

  8. manos Ιουνίου 20, 2009 στις 9:25 μμ #

    Συγχαρητήρια παιδιά!

  9. sotos Ιουνίου 20, 2009 στις 10:33 μμ #

    Ti egine 8a ton akoume kai se site to ubristi tou Kommatos ektos apo ta kwlopaida ths Xafiedotypias?? H mallon apo oti katalaba prwhn site tou KKE einai edw. O an8rwpos einai KARAMPAM SKATOTROTSKISTIS! Polemos mexris esxatwn me tous trotskistes.

    Antio loipon prwhn syntrofe compassocap kalh stadiodromia stis ekdoseis tegopoulou kai stin ‘ARISTERA’ tromara sas

  10. compassocap Ιουνίου 20, 2009 στις 11:16 μμ #

    @parekklisi:
    σωστός 🙂 🙂 όποις δεν έχει mozilla να βάλει!

    @Μάνος:
    ευχαριστούμε!

    @Sotos:
    ψυχραιμία φίλε μου.
    Καταρχήν ένα ένα. Ποτέ δεν ήταν site του ΚΚΕ εδώ. Blog κάποιου που βλέπει θετικά αλλά και κριτικά την υπόθεση ΚΚΕ ήταν και όσο αφορά εμένα συνεχίζω να έχω την ίδια άποψη. Για τους υπόλοιπους συγγραφείς του blog δε μπορώ να εκφραστώ εκ μέρους τους.
    Μετά δε θεωρείς ειρωνικό να τον αποκαλείς υβριστή και στη αμέσως επόμενη πρόταση να τον χαρακτηρίζεις σκατότροτσκιστή? Επίσης με τις φτωχές μου γνώσεις, μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι τροτσκιστής δεν είναι. Το έχει πει κι ο ίδιος άλλωστε. Εκτός αν θεωρείς τροτσκιστές και κατ επέκταση (την οποία δεν αποδέχομαι) εχθρούς σου, όσους κάνουν κριτική στη περίοδο του Στάλιν.
    Επίσης νόμιζω ότι είχαμε πόλεμο με την αστική τάξη και όχι με τους τροτσκιστές και … τους Κοζάκους(??).
    Από την άλλη ας κάνουμε και μια υπόθεση εργασίας. Έστω λοιπόν ότι είναι τροτσκιστής. Τι θα πει αυτό? Δε θα έπρεπε να έχει βήμα να μιλάει? Μα «πρώην σύντροφε» που λες κι εσύ τα περισσότερα ΜΜΕ και η «χαφιεδοτυπία» έχουν πολύ χειρότερη άποψη για το κόμμα από αυτή που έχεις εσύ για το Ρούση. Τους δικαιολογείς λοιπόν που αποκλείουν το ΚΚΕ διαρκώς ? Εγώ πάλι δε τους δικαιολογώ και θα διαφωνήσω.
    Μια ερώτηση ακόμα. Ας είναι ότι είναι, τίποτ αεπί της ουσίας έχεις να πεις? Βάζει μια σειρά θέματα, τι έχεις να απαντήσεις? Ή μήπως θα αφήσεις έτσι αναπάντητο το προβοκάτορα compassocap (Παναγιώτης αν προτιμάς) και τον υβριστή Ρούση?
    Μετά την ερώτηση, μια παρατήρηση. Ο Ρούσης δεν εξύβρισε το κόμμα. Μη χάσουμε και τη μπάλα. Κρητική του έκανε με πολύ συγκεκριμένα επιχειρήματα. Εγώ προσωπικά όπως είπα και στον ίδιο διαφωνώ ως ένα σημείο συμφωνώ ως ένα άλλο με αυτή τη κριτική, διαφωνώ όμως έντονα με το τρόπο και το χρόνο που αυτή διατυπώθηκε.
    Αντίθετα ο Ρούσης εξυβρίστηκε από διάφορους του κόμματος για τις απόψεις του. Δε πιστεύω να θεωρείς εχθρό όποιον διαφωνεί με το κόμμα και επιβεβαιώνεις τη κριτική του Ρούση για σεχταρισμό (όχι του κόμματος αλλά δικό σου).

    Για τις εκδόσεις Τεγόπουλου δε ξέρω τίποτα. Αν έχεις καμιά πληροφορία ενημέρωσε γιατί δεν έχω καθόλου χρήματα αυτή τη περίοδο και ψάχνω δουλειά.

    Υγ: θα με ενδιέφερε να ακούσω πέρα από τους χαρακτηρισμούς, την άποψη σου σε συγκεκριμένα ζητήματα που βάζει ο Ρούσης για το ΚΚΕ, που εγώ δεν έχω λύμένα. Προτιμώ να συζητάω τη πολιτκή και όχι τη παραπολιτική.

    Υγ2: θα σε παρακαλέσω να μην βρίζεις σε αυτό το blog. Γι αυτό υπάρχουν τα γήπεδα.

  11. Πόντος και Αριστερά Ιουνίου 21, 2009 στις 12:00 πμ #

    ———————————————————————–
    Επειδή η πραγματικότητα έχει πολλές αθέατες πλευρές να σας βάλω μια ανακοίνωση των Ποντίων

    ———————————————————————–

    29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2009: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤΟΠΙΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ

    Στις 13 Ιουνίου συμπληρώνονται 60 χρόνια από τις βίαιες μετακινήσεις του ελληνικού πληθυσμού του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία. Η σκληρή αυτή μεταχείριση που επιφύλαξε ο σταλινισμός στις ελληνικές κοινότητες, κατάστρεψε τη σημαντική ελληνική παρουσία στην περιοχή. Κατάστρεψε όλες τις ελληνικές δομές και μεταξύ τους και τον ελληνικό σοβιετικό πολιτισμό που είχε δημιουργηθεί το Μεσοπόλεμο.

    Μ’ αφορμή αυτή τη θλιβερή επέτειο της νεοελληνικής ιστορίας, ο ΣΠΟΣ Ν. Ελλάδας και Νήσων της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας (ΠΟΕ) διοργανώνει εκδήλωση στο Πολιτιστικό Κέντρο Διάδοσης και Διατήρησης Ποντιακή Κουλτούρας – Εστία Ποντίων «Ο Φάρος», Μεγάλου Αλεξάνδρου 169, Αγία Βαρβάρα Αττικής, τηλ. 6972429362.

    Η εκδήλωση περιλαμβάνει:
    -έκθεση φωτογραφιών και ντοκουμέντων,
    -προβολή ντοκυμαντέρ για τις σταλινικές διώξεις,
    -επιστημονικό συμπόσιο.
    -κατάθεση μαρτυριών.

    ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

    Α) 6.00 μ.μ. Έναρξη με προβολή των ντοκιμαντέρ

    -«Γράμμα στη μητέρα-πατρίδα» του Τάσου Ψαρρά και
    -«Στα σταλινικά στρατόπεδα συγκέντρωσης» των Παπαχελά-Τέλογλου

    Β) 8.30 μ.μ. Επιστημονικό Συμπόσιο

    Συμμετέχουν:

    -Βλάσης Αγτζίδης, ιστορικός-συγγραφέας, «Η διαμόρφωση του ελληνικού σοβιετικού πολιτισμού κατά το Μεσοπόλεμο στην ΕΣΣΔ»

    -Ιβάν Τζουχά, ερευνητής-συγγραφέας, «Οι εκτοπίσεις του ‘49 στην Κεντρική Ασία μέσα από τα σοβιετικά αρχεία»

    -Δημήτρης Καταϊφτσής, ιστορικός, «Οι εκτοπίσεις του ’49 στην Κεντρική Ασία μέσα από τα αρχεία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών»

    -Βασίλης Τσενκελίδης, ιστορικός, «Οι συνέπειες των σταλινικών διώξεων στις ελληνικές παροικίες της Σοβιετικής Ένωσης»

    Θα συντονίσει ο Γιάννης Σαββίδης, πρόεδρος του ΣΠΟΣ ν. Ελλάδας και Νήσων

    Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με την κατάθεση μαρτυριών εκτοπισμένων.

  12. Μάριος Ιουνίου 21, 2009 στις 3:06 πμ #

    Χαίρομαι που του βγαίνει ακόμα η Κερκυραϊκή προφορά, τα Κερκυρέικα. Άκουσα 15 λεπτά. Θα την ακούσω αύριο ολόκληρη. Μέχρι τώρα άκουσα κάτι κοινοτυπίες ότι η αποχή από μόνη της δεν αρκεί και κάτι ελπίζω λαθάκια για «κοινωνίες ρεφορμιστικού τύπου». Εγώ ήξερα ότι μια κοινωνία μπορεί να είναι είτε σοσιαλιστική-κομμουνιστική είτε καπιταλιστική. Μπορεί και να μην άκουσα καλά, είμαι λίγο πτώμα.

  13. xamogelo Ιουνίου 21, 2009 στις 10:45 πμ #

    για όσους έχουν safari και δεν έχουν mozilla ούτε θέλουν να βάλουν! η λύση είναι απλή!

    cmd-alt-A και ύστερα επιλέγουμε το αρχείο που θέλουμε να κατεβάσουμε πατώντας alt-(διπλό κλίκ)
    😀

  14. compassocap Ιουνίου 21, 2009 στις 1:24 μμ #

    Άκουσα σήμερα στον 902 ότι το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους να καταγγείλουν τις απολύσεις, τις μειώσεις αποδοχών και τα ρέστα, στα τηλέφωνα του ΠΑΜΕ :210-3305219 και 210-3301842 και θεώρησα σκόπιμο να το αναφέρω

  15. τετραγωνισμενος κυκλος του περισσου Ιουνίου 21, 2009 στις 1:49 μμ #

    παιδια λυπαμαι αλλα χωρις να θελω να το παιξω υπερανω και διδασκαλος του μαρξισμου, νομιζω οτι παρα το παρελθον του ο κ. ρουσης έχει τοση σχεση με το μαρξισμο όσο το πεπόνι με το τζατζίκι.
    Δυστυχως νομίζω οτι ο σεχταρισμος ανηκει σ αυτους που θα παρουν απο την καθηγητικη αυθεντια του παραπανω τις αντιληψεις που περναει σαν μαρξισμο και που μονο ως κινητηρια δυναμη για την υποκειμενικη πραγματωση της αντικειμενικοτητας της σοσιαλιστικης επαναστασης δεν μπορουν να εκληφθουν.
    Παρτε το χαμπαρι:
    1. Iστορικα και μονο μαλλον κοροιδευομαστε… Δηλαδη οι Ερυθρες Ταξιαρχιες ήταν μόνο αποτελεσμα απουσιας και μειονεκτηματων στη ταχτικη και στρατηγικη του ΚΚΙ?? Δεν υπηρχε σαφεστατη παρεμβαση και καθαρη σχεση με μυστικες υπηρεσιες των Η.Π.Α. (σχεδιο κοκκινη προβια αν εχετε ακουστα)? Το αυθορμητο δηλαδη μονο κινητοποιει τον αριστερισμο τετοιου τρομοκρατικου ειδους?Καπιταλιστικο κρατος με μηχανισμους δεν υπαρχει?
    2. Ο κομμουνισμος (αταξικη κοινωνια κλπ που ομορφα τα αναφερει) ειναι εφικτος στην εποχη μας και πρεπει να τον προβαλλει η αριστερα σαν εναλλακτικη λυση????Για αυτο δεν πειθει η αριστερα?Αυτα ρε παιδια δε τα λεει ουτε 1οετης φοιτητης που κανει τα πρωτα του βηματα στην πολιτικη μορφωση.Δε μπαινω καν στον κοπο να επιχειρηματολογησω.ελεος
    3. Ο σοσιαλισμος δεν ειναι μια ηθικη κατηγορια ουτε μια τελεια κοινωνια. Αυτα τα λεγανε οι ουτοπιστες (Φουριε, Σεν Σιμον, Οουεν κλπ) και εχουν απαντηθει εδω και 2 αιωνες. Τι θα πει τετοιον σοσιαλισμο δεν τον θελουμε που λεει?Στο σοσιαλισμο η ιδια η ιστορια αποδεικνυει την υπαρξη ταξικης παλης που σε συνθηκες ιδιαιτερες οπως ηταν αυτες στην ΕΣΣΔ προπολεμικα μπορει να οξυνθει και να παρει και μορφες ανοιχτης συγκρουσης και υπονομευσης?Τι να γινει δηλαδη?Να παμε με το σταυρο στο χερι?παλι ελεος, τι να πω φιλε παναγιωτη μπραβο που τον θεωρεις και κομμουνιστη διαννοουμενο…
    4. Χιλιοειπωμενο και αυτο πια αλλα τι να κανουμε… Σοσιαλισμος παγκοσμια… Α ωραια απο τη μια λεμε για αταξικη κοινωνια εδω και τωρα ταυτιζοντας το σοσιαλισμο επι της ουσιας με την ανωτερη βαθμιδα του, αλλα απο την αλλη αρνουμαστε τη δυνατοτητα σε μια ή περισσότερες χώρες στις οποίες διαμορφωνεται επαναστατικη κατάσταση (βλεπε θεωρια αδυναμου κρικου του λενιν) να πραγματοποιησουν το περασμα? Αρα στην Κουβα τι εχουμε?
    5. Απο τη μια δεχεται την αναγκαιοτητα υπαρξης κ.κ. για την οργανωση της εργατικη ταξης και απο την αλλη η (εστω και μισοδιαμορφωμενη) αντιληψη του για αυτο επι της ουσιας ειναι καθαρα αντιλενινιστικη.Ακου νεο κομμα νεου τυπου… Δλδ να τα πεταξουμε ολα?Την επαναστατικη πειθαρχια, το συγκεντρωτικο χαρακτηρα που εδωσε τη νικη το 1917?Τη δημοκρατια νεου τυπου που δινει τη δυνατοτητα στο κομμα να διαμορφωνει συμπερασματα για τη δραση του και στην ταξη να αντιλαμβανεται ως μια γροθια το κομμα της και να βοηθιεται να δει ως ταξη τον εαυτο της?
    6. Τελος η κριτικη στο Κ.Κ.Ε. ειναι καλοδεχουμενη αλλα… πιστευει κανεις εδω μεσα οτι το κομμα εχει την αντιληψη που ο κ. Ρουσης αναφερει για το Γαλλικο Μαη? ότι αναμεσα στο Κορκονεα και στον Αλεξη π.χ. υπερασπιζεται τον πρωτο ή τους ταυτιζει? ότι θεωρει το Δεκεμβρη φούσκα? Καταρχην τι ηταν ο Δεκεμβρης?τα φρικια που σπαγανε ή η νεολαια που κατα χιλιαδες βγηκε στους δρομους?Γιατι ελεος και παλι και γω στο δρομο ημουν και ολοι πιστευω και ματια εχουμε.
    (Απορια ο κ. Ρουσης αραγε απο που ειδε την «εξεγερση»?απο ποιο καναλι δηλαδη?χεχε)
    7. Η ταξικη φύση του υπαρκτου σοσιαλισμου ήτανε μια από την πρώτη στιγμη μεχρι την ανατροπη της. Το κυριο στοιχειο που την προσδιοριζει ειναι φυσικα οι σχεσεις παραγωγης που επικρατουν το συνολο των οποίων «συγκροτει την οικονομικη διαρθρωση της κοινωνιας, πανω στην οποια υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα κλπ…». Οι σχέσεις παραγωγής αυτές ήταν σοσιαλιστικές και το ίδιο ισχύει για το εποικοδόμημα.Άλλο ζήτημα οι στρεβλώσεις και η οππορτουνιστική παρέκκλιση που αναλύσαμε στο 18ο Συνεδριο επιστημονικα.

    Τελος επειδη νομίζω ότι ήδη είπα αρκετα αν και θα μπορούσα να πω και περισσότερα,αλλά πεινάω απιστευτα 🙂
    Βασικό ζήτημα που μπαίνει είναι:
    θελουμε να ειμαστε ή να λεγόμαστε μαρξιστές?
    Αν ισχύει το πρώτο στο μαρξισμό αναθεώρηση δε χωράει.
    Αλλο πράγμα η εξειδίκευση στη χώρα μας ενός επιστημονικού επαναστατικού προγράμματος με βάση το μ-λ και άλλο η υιοθέτηση αναθεωρητικών αντιλήψεων που έχουν γραψει και πολύ καλύτερα από τον κ. Ρούση άλλοι θεωρητικοί του οππορτουνισμού διεθνώς.

  16. compassocap Ιουνίου 21, 2009 στις 2:51 μμ #

    στα σύντομα κι εγώ γιατί εμένα δε εκαλεί το φαί αλλά η κβατνομηχανική.
    1. δεν είπε κάτι τέτοιο. Συνδυασμός και των δύο ήταν όσο αφορά την άποψη μου για να μη μιλάω εκ μέρους του.
    2. Αν δε κάνω λάθος το τιμημένο, είχε κάνει ένα κύκλο ομιλιών και εκδηλώσεων με τίτλο «η επικαιρότητα του σοσιαλισμού» με κεντρική ομιλήτρια συνήθως τη γγ. ?
    3.κοίτα για τον υπαρκτό (με εισαγωγικά ή χωρίς) σοσιαλισμό εγώ τουλάχιστον δε θέλω να κάνω συζήτηση σε επίπεδο πτωματολογίας. Βέβαια κάποια πράγματα είναι ιστορικά δεδομένα και δε δικαιολογούνται κατά τη προσωπική μου άποψη από τη ταξική πάλη. Αλλά ας πάμε στην ουσία. Το κύριο πρόβλημα ήταν η γραφειοκρατία και αυτό απ όσο το κατάλαβα βάζει ο Ρούσης.
    4. Κομμουνισμός παγκόσμια, όχι σοσιαλισμος. Και μια παράνθεση, το μη διαχωρισμό σοσιαλισμού – κομμουνισμού δε το κάνει μόνο ο Ρούσης αλλά και κάποιος από τους κλασικούς αν θυμάσαι. Ο σοσιαλισμός έχει νόημα μόνο ως πέρασμα στο κομμουνισμό.
    Για τη Κούβα ας το πιάσει ο Αντώνης που το κατέχει και έχει πάει κιόλας. Εγώ δε το κατέχω και δε θέλω να λέω ότι το ξέρω το θέμα. Πάντως η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, που αποφασίστηκε τελευταία δε μου κάνει και πολύ σοσιαλιστική, ούτε και οι τώρα προωθούμενες αλλαγές.
    5. Σε αυτό δεν έχω τίποτα να σου πω, καθώς δε λες τίποτα επί της ουσίας. Έχω όμως μία παρατήρηση. Το βιβλίο «προλεταριακό κόμμα νέου τύπου» είναι συλλογή άρθρων του Λένιν. Δεν είναι βιβλίο του. Τα κριτήρια επιλογής ελέγχονται πολύ, καθώς σε αυτά για παράδειγμα δε αναφέρονται οι θέσεις του Λένιν στο 9ο και το 10 συνέδριο για τις φράξιες και τις τάσεις(εργατική αντιπολίτευση – Κόλονταυ).
    6. Συμφωνώ μαζί σου και διαφωνώ με το Ρούση σε αυτό σίγουρα. Όμως το ΚΚΕ έδωσε το δικαίωμα στο Ρούση να το πιστεύει αυτο. Όχι τόσο με το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Ρίζο (που ο θεός να ρίξει κατάρα στα σόγια αυτού που το γραψε.. 🙂 ) αλλά με την αφελέστατη (το λιγότερο…) απάντηση Μαίλη στις κριτικές που δεχτήκαμε τότε για αυτό.
    7. Συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με την ανάλυση του ΚΚΕ για τις ανατροπές.

    Αυτά και από εμένα και μια ερώτηση. Η Ρόζα Λούξμπουργκ είναι θεωρητικός του οπορτουνισμού? 🙂 🙂
    Μήπως υπερβάλλουμε λίγο?

    Σύντροφε θέλω να βάλω το προβληματισμό μόνο της δομής ενός ΚΚ που τον έχω πολύ καιρό τώρα… Και κάτι ακόμα. Στο 16ο συνέδριο, είχαμε ψηφίσει το ΑΔΔΜ. Μπορείς να αναφέρεις επιγραμματικά ποιες κινήσεις έχουν γίνει προς αυτή τη κατεύθυνση? Γιατί εγώ το μόνο που έχω δει είναι το ΚΚΕ να χάνει συμμάχους και όχι να κερδίζει δυστυχώς.
    Αυτά από έναν άνθρωπο που πραγματικά πονάει το κόμμα και νιώθε σύντροφο του όποιον έχει κάνει τη συνειδητή επιλογή να αντιστέκεται στη καπιταλιστική λαίλαπα μέσα από τις γραμμές του.
    Και κάτι ακόμα. Το ότι πήρα συνέντευξη από το Ρούση, δε σημαίνει ότι συμφωνώ με ότι λέει. Ίσα ίσα που όπως ανέφερα και πιο πριν , έχω κι εγώ τις ενστάσεις μου σε κάποια από αυτά που υποστηρίζει. Πάντα όμως με σεβασμό και επίγνωση με ποιον συζητώ.

    καλά που δε θα γραφα πολλά… 🙂

  17. μπρεζνιεφικό απολίθωμα Ιουνίου 21, 2009 στις 2:56 μμ #

    1. Όχι, αλλά ηταν και τέτοιο, αλλιώς δε θα έβρισκε ρίζες στην ιταλική κοινωνία.
    Δεν τον κινεί μόνο ο αριστερισμός, αλλά μη φτάσουμε στο άλλο άκρο να το εξηγούμε αποκλειστικά ως καρπό των μηχανισμών του κράτους.
    Πολιτική είναι κατά βάση η πολεμική που πρέπει να γίνει προς την ατομική τρομοκρατία, σαν αυτή που έκαναν στην εποχή τους ο λένιν κι η λούξεμπουργκ.

    2. Ο ρούσης είπε ότι δεν τα αναφέρει κανείς στις προεκλογικές διακηρύξεις (τη στιγμή που η βασική σημασία των εκλογών για τους κομμουνιστές είναι η ζύμωση με τις μάζες για να αναπτύξουν πλατειά την πρότασή τους) ή έχει απλή αναφορά χωρίς να αναλύει και να εξηγεί αυτό το όραμα.
    Προφανώς δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που δεν πείθει η αριστερά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν χωλαίνει, ειδικά μετά τις ανατροπές και τα εύκολα αντισοβιετικά σχήματα που ταΐζουν από χίλιες μπάντες τον κόσμο.
    Η επεξεργασία για την κοινωνία του μέλλοντος έχει κομβική σημασία και δε μπαίνω καν στον κόπο να επιχειρηματολογήσω για αυτό. Δεν ξέρω για τον τετραγωνισμένο κύκλο του, αλλά ο περισσός νομίζω το κατανοεί πολύ καλά και για αυτό εξάλλου στο δεύτερο θέμα του συνεδρίου για το σοσιαλισμό αφιέρωσε ιδιαίτερο κεφάλαιο σχετικά (που αν δεν κάνω λάθος λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς το ήδη υπάρχον πρόγραμμα του κόμματος), κάνοντας ένα βήμα (όχι το τελευταίο) σ’ αυτή την κατεύθυνση.

    5. Δεν πετάμε τίποτα, κρατάμε τα πάντα και τα επικαιροποιούμε. Το ενιαίο καθοδηγητικό κέντρο, την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού κτλ. Αλλά το κόμμα νέου τύπου του λένιν ανταποκρινόταν σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας, όπου χρειαζόταν ένα μικρό κέντρο επαγγελματιών επαναστατών που να διευθύνουν το κόμμα και να το καθοδηγούν από το εξωτερικό. Δεν είναι ίδιες οι σημερινές συνθήκες. Ο δ.σ. είναι διαλεκτικό δίπολο δημοκρατίας και συγκεντρωτισμού και η αναλογία τους μπορεί να μεταβάλλεται ανάλογα με τις συνθήκες. Παρόλα αυτά το κόμμα των μπολσεβίκων, σε ιστορική συγκυρία απείρως δυσκολότερη από τη σημερινή, κατάφερε πολύ πιο αξιόλογα πράγματα στο κομμάτι της δημοκρατίας, από πολλά σύγχρονα κόμματα νέου τύπου.

    6. Μένοντας μόνο στο μάη του 68, να διευκρινίσω ότι ο ρούσης αναφέρεται σε ένα -το λιγότερο ατυχές- κομμάτι μόνιμου αρθρογράφου του ριζοσπάστη, για το οποίο δεν υπήρξε και κάποια διαμαρτυρία ή διόρθωση, απ’ όσο θυμάμαι.
    Το κόμμα συνήθως αναλώνεται υπέρ του δέοντος στο να αναλύσει τι δεν ήταν ο μάης -βάση όσων αναφέρουν άλλες δυνάμεις που προσπαθούν να τον αξιοποιήσουν- και πολύ λιγότερο σε μια δική του επεξεργασία από το τι ήταν πραγματικά ο μάης και ποια ήταν τα διδάγματά του.
    Πχ το θέμα της αλλοτρίωσης -το οποίο έθιγε ακόμα και υψηλόμισθα στρώματα που συμμετείχαν στις απεργίες- ήταν μάλλον εκτός της οπτικής κάποιων άρθρων που δημοσιεύτηκαν πέρσι για τα 40χρονα, στο ρίζο και στην κομεπ.
    Έχω ακούσει επίσης προσωπικά σε εκδήλωση του κόμματος για τη φεντερασιόν και το μάη του 36, πρώην μέλος της κε να αναζφέρει χαρακτηριστικά: μάης του 36 κι όχι του 68! Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω γιατί έπρεπε να πάνε αντιπαραθετικά.

    Τα υπόλοιπα σημεία δεν τα σχολιάζω γιατί κι εγώ διαφωνώ πολύ έντονα με την προσέγγιση του ρούση για τη σοβιετία.
    Παρόλα αυτά βάζει κάποια πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά και θεωρητικά ζητήματα τα οποία αναζητούν απαντήσεις (πχ για την όξυνση της ταξικής πάλης στο σοσιαλισμό, που κατά τον στάλιν είναι βασική νομοτέλεια της οικοδόμησης, ούτε καν ιδιαιτερότητα της σοβιετίας).

    Επιπλέον, το πεπόνι κάνει αχτύπητο συνδυασμό με το τζατζίκι κι ο ρούσης παραμένει πολύ αξιόλογος μαρξιστής διανοούμενος, μαζί με τις αντιφάσεις του.

  18. τετραγωνισμενος κυκλος του περισσου Ιουνίου 21, 2009 στις 4:24 μμ #

    εγω το πεπονι μου το θελω σκετο και οχι γκουρμε.
    🙂
    1. παιδια αλλο πραγμα η οποια κοινωνικη αναφορα και αλλο το ποια ταξη μεσω ποιων μηχανισμων και μεθοδων ειναι απο πισω.ειναι προφανες οτι στην περιπτωση της ιταλιας τοτε οπως και στις ομαδες τυπου Σεχτα Επαναστατων κλπ υπαρχει συνδεση με μηχανισμους.δε λεω οτι δεν παρασερνονται και ατομα (μικροαστικης ή λουμπεν προλεταριακης προελευσεως κυριως και σε καθε περιπτωση εχθρικως διακειμενα απεναντι στο κ.κ.). αλλα οπως λενε «ο δρομος προς την κολαση ειναι στρωμενος με καλες προθεσεις».μη ξεχναμε επισης οτι η μεγαλη επιρροη που βρηκε ο φασισμος στην εργ. ταξη της γερμανιας δε τον καθιστα προλεταριακο κινημα αλλα μεγαλοαστικο.
    2. δε με καταλαβατε (σ’ αυτο χωλαινουν παντα οι συζητησεις μεσω ιντερνετ…)
    μιλα ξεκαθαρα για κομμουνισμο. και να σας θυμισω οτι μπροστα μας τιθεται ενα προβλημα μονο οταν ηδη εχουν δημιουργηθει οι υλικοι οροι για την επιλυση του.Θεωρω οτι μπροστα μας τιθεται ως κυριο το προβλημα της εξουσιας των μονοπωλιων και της ανατροπης της.Φυσικα για να πεισεις προς αυτο πρεπει να αναδειξεις τον αλλο δρομο και να δωσεις και πειστικες απαντησεις για την ιστορια του σοσιαλισμου που γνωρισαμε (χωρις εισαγωγικα εννοειται, ειπα προηγουμενως γιατι).Αλλα ξεκαθαρα μιλα για κομμουνισμο και οχι για την χαμηλοτερη βαθμιδα αναπτυξης του το σοσιαλισμο.Σαφως δε μιλαμε για σταδιο αλλα για ανωριμο κομμουνισμο.Ομως ξαναλεω απο την περιγραφη που δινει (καθιερωση κυριαρχιας ελευθερης δραστηριοτητας, υπερβαση στενου καταμερισμου της εργασιας κλπ, 26:00 λεπτο) μιλα για τον ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ.
    3 και 4.σας παραπεμπω στην εξης αναφορα απο την τοποθετηση του στον προσυνεδριακο διαλογο:»σταλινική θέση περί δυνατότητας «οικοδόμησης του σοσιαλισμού» σε μία μόνο χώρα» (αναφερεται στη θεση 31)
    Ειναι ξεκαθαρο για μενα οτι ο κ. Ρουσης αντιμετωπιζει διακηρυκτικα και ηθικα το σοσιαλισμο.Μιλά στο ονομα του και μπορει να τον υποστηριζει αλλα…
    Οσο αφορα στο Σταλιν δειτε λιγο καλυτερα την αποφαση του Συνεδριου – συγκρινετε και με καποιες αποφασεις του ΚΚμπ επι Σταλιν και θα δειτε οτι οσοι μιλανε περι σταλινικης στροφης κλπ επι της ουσιας πετυχαινουν (ως ενος βαθμου βεβαια) αν δεν το επιδιωκουν κιολας να αποκοψουν την επαφη κομμουνιστων και μαζων ιδεολογικα.Δειτε κυριως την αντιληψη του ΚΚΕ για το σοσιαλισμο σημερα. π.χ.: «Tο ανώτατο όργανο εξουσίας είναι εργαζόμενο Σώμα – νομοθετεί και διοικεί ταυτόχρονα – στο πλαίσιο του οποίου γίνεται καταμερισμός ανάμεσα σε νομοθετικές και εκτελεστικές αρμοδιότητες. Δεν είναι Κοινοβούλιο, οι εκπρόσωποι δεν είναι μόνιμοι, είναι ανακλητοί, δεν ξεκόβονται από την παραγωγή, αλλά αποσπώνται για τη διάρκεια της θητείας τους, ανάλογα με τις ανάγκες εργασίας ως εκπροσώπων. Δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο οικονομικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους στα όργανα εξουσίας.»
    5. Για τη δομη του κ.κ. και ο δ.σ. ειναι πρωτιστως πολιτικο ζητημα που απτεται της προσπαθειας που καταβαλλει το κομμα για την ιδεολογικοπολιτικη του ισχυροποιηση.Με την εννοια οτι ειναι θεμα κατανοησης της κοσμοθεωριας μας να λειτουργουμε και καλυτερα.Τα παντα ειναι προς κατακτηση.Αλλα διαφωνω οτι σημερα λογω «αστικης» δημοκρατιας μπορουμε να ειμαστε χαλαροι οργανωτικα.Ισα ισα που με την επιθεση που και σεις βλεπετε οτι κορυφωνεται διαρκως απεναντι στο κομμα και δεν ξερουμε τι αλλες μορφες θα παρει απαιτειται επαγρυπνηση και ταχυτητα αντανακλαστικων ωστε να εχουμε τη δυνατοτητα να καταφερουμε συντριπτικα χτυπηματα ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΑ στον αντιπαλο (δυναμεις της εργοδοσιας(.
    6.Για το γαλλικο Μαη απορω ρε Μπρεζνιεφ (αλλαξε ονομα ρεεεεεε 🙂 )που το λες αυτο, οτι δλδ δεν αναλυσαμε το τι ειναι ο Μαης. Ξαναδες αυτο το αρθρο αν ειναι : http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4530840&textCriteriaClause=%2B(%2B%22%CE%9C%CE%91%CE%97%CE%A3+%CE%A4%CE%9F%CE%A5+1968%22+)
    τωρα για το αρθρο του Μαιλη που ειναι και αφελεστατο σε παρακαλω να μου πεις το γιατι.

    Τελος για το ζητημα της πολιτικης συμμαχιων και του ΑΑΔΜ.
    Αναφερεσαι προφανως σε πολιτικα κομματα? θα σε παραπεμψω στο προγραμμα για επαναληψη.
    «Το Μέτωπο στην αρχική του φάση ξεκινά σαν συσπείρωση κυρίως κοινωνικών δυνάμεων γύρω από αντιιμπεριαλιστικά αντιμονοπωλιακά αιτήματα και στόχους, από επιμέρους μέτωπα πάλης που κινητοποιούν διάφορα τμήματα των εργαζομένων προς ένα ενιαίο ισχυρό λαϊκό ρεύμα. Όσο περισσότερο αναπτύσσεται η ταξική πάλη, η οργάνωση και η πολιτική πείρα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, όσο ενισχύεται η δύναμη του ΚΚΕ, τόσο θα αυξάνονται οι δυνατότητες το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο να προκαλεί αντίστοιχες αλλαγές στον πολιτικό συσχετισμό.»
    Δε θεωρεις οτι η συμμετοχη κι αλλων σωματειων – επιτροπων αγωνα στο Π.Α.ΜΕ. αποτελει βημα? Η ιδρυση π.χ. πολλων νεων κλαδικων σωματειων οπως θα γνωριζεις δεν ειναι στη λογικη του ΑΑΔΜ. Δε λεω οτι το μετωπο εχει συγκροτηθει κλπ. Αλλα σιγουρα δεν ειμαστε εκει που ημασταν απο πολλες αποψεις στα μεσα του 1990. Βοηθηστε και σεις να παμε λιγο ψηλοτερα λιγο ψηλοτεραααααααα.

    «Το ΚΚΕ επιδιώκει τη συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται την αναγκαιότητα σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τα πολυεθνικά μονοπώλια, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη λαϊκή κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας. Η συνεργασία μπορεί να εκφραστεί με τη μορφή συντονισμού, πολλαπλών συσπειρώσεων και κοινής δράσης για ορισμένα συγκεκριμένα προβλήματα, στα οποία διαπιστώνεται συμφωνία. Η εμπειρία της κοινής δράσης θα δείχνει κατά πόσο είναι δυνατή η διεύρυνσή της και η συνεργασία και σε άλλους αντιιμπεριαλιστικούς αντιμονοπωλιακους στόχους, κατά πόσο στη συνέχεια μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική συμφωνία.

    Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τα άλλα κόμματα όχι μόνο με βάση τις διακηρύξεις, το πρόγραμμα και τους στόχους τους, αλλά και από το πώς υπερασπίζονται τα ζωτικά συμφέροντα των εργαζομένων και στηρίζουν τους αγώνες τους. Οι πολιτικές συνεργασίες για να σταθούν και να στερεωθούν ώστε να δώσουν ώθηση και πολιτικό δυναμισμό στο αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο πάλης, πρέπει να στηρίζονται σε υπαρκτές κοινωνικές διεργασίες και συσπειρώσεις, να αναπτύσσουν τη συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων. Να στηρίζονται στους αγώνες, να αναγνωρίζουν έμπρακτα τη δύναμη του λαϊκού κινήματος. Να αντιμετωπίζουν τα διασπαστικά και υπονομευτικά σχέδια της άρχουσας τάξης και των συμμάχων της. «

  19. μπρεζνιεφικό απολίθωμα Ιουνίου 21, 2009 στις 5:34 μμ #

    Ακριβώς σε αυτό το άρθρο αναφερόμουν.
    Ο τίτλος είναι για το μάη του 68 στη γαλλία.
    Όλος ο πρόλογος όμως είναι αφιερωμένος στο πώς προβάλλουν τον μάη οι οπορτουνιστές και σε αυτή το πνεύμα κινείται κι όλο το υπόλοιπο άρθρο επιχειρώντας να αποδείξει το αντίθετο. Έχει ένα εκτενές ιστορικό και μόλις μία παράγραφο με μάλλον κοινότοπα συμπεράσματα που επιβεβαιώνουν πράγματα που ξέραμε, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι δε μπορεί να γίνει εκτίμηση για το αν υπήρχε επαναστατική κρίση. Επιπλέον, στοιχεία όπως αυτό της αλλοτρίωσης (που πρώτη φορά προβλήθηκε τόσο μαζικά στο μάη του 68 από ευρύτερα στρώματα), ή για το ρόλο της σπουδάζουσας νεολαίας (που οπωσδήποτε δεν είναι το νέο επαναστατικό υποκείμενο που θα υποκαταστήσει την εργατική τάξη αλλά έχει μια σειρά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που μπορούν να της δώσουν ενίοτε το ρόλο του καταλύτη) μάλλον διαφεύγουν από την οπτική του αρθρογράφου.
    Ο οποίος, εν παρόδω, είναι στέλεχος της κνε, δηλ δεν έχει προλάβει τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται -ή έστω τον διεθνή τους αντίκτυπο. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο κόμμα -ή κοντά σε αυτό- που είχαν ιδία αντίληψη για τα γεγονότα και θα βάραινε περισσότερο η δική τους εκτίμηση (πχ ο μάργκαρετ για να μην πάμε πιο πέρα).

    Όλα αυτά είναι μάλλον ενδεικτικά της στάσης του κόμματος απέναντι στο μάη του 68. Ένδειξη που γίνεται μάλλον βεβαιότητα όταν συνυπολογιστεί ένα κομμάτι του κακουλίδη (σε αυτόν αναφερόταν ο ρούσης κι όχι στον μαΐλη) που ερμηνεύει τον μάη του 68 περιφρονητικά ως ένα είδος ψυχολογικής εκτόνωσης των αστών και των φοιτητών.

    Για τα υπόλοιπα δεν έχω να προσθέσω κάτι καινούριο σε σχέση με το προηγούμενο σχόλιο. Ψευδώνυμο δε σκέφτομαι να αλλάξω, το πολύ-πολύ να άλλαζα το μπρεζνιεφικό σε σοβιετικό. Σα να λέμε, όχι γιάννης, ιβάν.

  20. Μαύρο πρόβατο Ιουνίου 21, 2009 στις 5:53 μμ #

    Εύχομαι καταρχήν καλή τύχη στο σύντροφο με την Κβαντομηχανική – απείρως πιό ενδιαφέρουσα καθαυτή από τις θεωρήσεις του Γ.Ρούσση, και τις δικές μας 😉

    Πολλά συγχαρητήρια πάντως για τη συνέντευξη,
    ελπίζω σύντομα να βρω λίγη ώρα να σχολιάσω τα όσα ειπώθηκαν.
    Πρώτη παρατήρηση: τ’είχες Γιάννη τ’είχα πάντα. Από το 89 δεν έχει προχωρήσει ρούπι ο συνεντευξιασθείς, εννοώ στους δρόμους που δείχνει από τότε ο ίδιος. Το ΚΚΕ, σωστά ή λάθος, σπεύδοντας ή βραδυπορώντας, το έκανε. Πρόκειται για χτυπητή διαφορά…

  21. kyklostoyperissou Ιουνίου 21, 2009 στις 6:29 μμ #

    «αντίθεση που ήταν κυρίαρχη και καθοριστική στην πραγματική φυσιογνωμία του Μάη του 1968, την αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας, αντίθεση που καθορίζει τους υλικούς όρους ζωής της εργατικής τάξης»
    αναλυτικο ιστορικο των γεγονοτων και αρκετη για αρθρο εφημεριδας αναλυση. επιπλεον σε παραπεμπω και στην κομεπ που αναφερει το αρθρο.
    τ επιχειρημα της προσωπικης συμμετοχης μ φαινεται οτι δεν μπορει να σταθει και το ξερεις (μ θυμιζει κατι ατακες πασοκων οταν τους λες για κοσκωτα και 89 και ανδρεα και σου λενε ησουν μικρος τοτε δε μπορεις να μιλας).
    ο ρολος της σπουδαζουσας αποδεικνυεται απο το αρθρο σωστα και αν το θες και κοντρα στην ξεφλουδισμενη αστικη αντιληψη – μοδα για το γαλλικο μαη, οτι ηταν υποδεεστερος απο αυτόν της εργατικής τάξης. Όπως δυστυχώς και η στάση και γραμμή του ΓΚΚ και των συνδικάτων που επηρέαζε ήταν πίσω από τις ανάγκες. από αυτή την άποψη ναι ο Μάης διδάσκει. Το θέμα είναι ότι κάθε εξέγερση και γενικά κάθε κοινωνική σύγκρουση μεγάλου βαθμού είτε νικηφόρα είτε όχι διδάσκει.
    Και τις 2 πλευρές που συνήθως αντιμάχονται.
    Δεν είναι μόνο ο Μάης του 1968. Χωρίς διάθεση υποτίμησης έτσι. Και για το ζήτημα της αλλοτρίωσης που βάζεις δε νομίζω ότι είναι αν το θές το πρωτεύον να το δούμε σχετικά με τους μεσοαστούς που λες.Όχι ότι και σε αυτά τα στρώματα δε μπορείς να βρεις συμμάχους ή έστω συνοδοιπόρους έστω πρόσκαιρα όπως και ο κ. Ρούσης.
    Θα βαδίσουν κάποιοι μαζί μας σίγουρα.
    Για την αλλοτρίωση πιο ενδιαφέρον είναι να τη δούμε αναφορικά με τους όρους ζωής του σημερινού νεολαίου ημιαπασχολήσιμου εργαζόμενου, που ειναι σε προγράμματα ΟΑΕΔ, στα νυχτερινά. Να τη δούμε σε σχέση και με την μαζική κουλτούρα που διαμορφώνεται.
    Αυτό είναι ζήτημα.Ξέρεις πόσοι τέτοιοι νεοι προλετάριοι υπάρχουν και έχουμε τεράστια δυσκολία να τους προσεγγίσουμε; να ένα ζήτημα που ξεφεύγει από τα στενά σεχταριστικά όρια της ακαδημαικής κοινότητας που δυστυχώς πολλες φορές αδυνατεί να δει έξω από το άσυλο.
    Ας πούμε η ερώτηση ότι γιατί η αριστερά δεν πείθει, δε πείθει εμένα ότι είναι σοβαρή αν το θες.
    Για πολλούς και διάφορους λόγους.

  22. Y Ιουνίου 21, 2009 στις 8:34 μμ #

    @compasso και απολίθωμα
    Με όλη την εκτίμηση και ξέροντας ότι ο χρόνος σας είναι περιορισμένος: διαφωνείτε επαναλαμβάνετε αρκετά συχνά με τον Ρούση αλλά δε μας εξηγείτε που ακριβώς.
    Από όσα λέτε φαίνεται ότι εμμένετε στη θέση του κόμματος ότι στην ΕΣΣΔ υπήρχε σοσιαλισμός από το ’17 μέχρι το ’91.
    Συμφωνώ κι εγώ μ’αυτή τη θέση από την άποψη ότι διαφωνώ με τις αναλύσεις περί κρατικού καπιταλισμού κι από την άποψη ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι κάτι το τέλειο αλλά κάτι που ‘βρωμάει ανθρωπίλα’ δηλαδή που είναι γεμάτο αντιφάσεις, συγκρούσεις κλπ.

    Είναι όμως αυτό το κύριο πρόβλημα? Αν δηλαδή θα δώσουμε σε κάτι την ταμπέλα του σοσιαλισμού?
    Δεν είναι το κυριότερο το αν το σύστημα αυτό πηγαίνει προς τον κομουνισμό? Και προφανώς είναι εξ ορισμού μια πορεία με πολλά ζιγκ ζαγκ και σκαμπανεβάσματα αλλά στην ΕΣΣΔ ομως υπήρχαν δομικά στοιχεία από πολύ πριν από το 91 που έδειχναν ότι η κοινωνία αυτή δε βάδιζε προς τον κομουνισμό αλλά είχε εκτραπεί από αυτήν πορεία. Για να ξαναμπεί χρειαζόταν μια τρομερής έντασης αλλαγή που τέλικα δεν κατέστη δυνατόν να γίνει και καταλήξαμε στην παλινόρθωση.

    Το ίδιο ισχύει και για την Κούβα σήμερα που χρειάζεται μια μεγάλη αλλαγή χωρίς να παλινορθωθεί ο καπιταλισμός για να ξαναμπει στην πορεία προς τον κομουνισμό. Η μόνη ελπίδα που έχει η Κούβα ως προς αυτό είναι το βάθεμα των επαναστάσεων στις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Αυτές είναι άλλωστε που έχουν αιματοδοτήσει και την Κουβανική Επανάσταση σήμερα (και τούμπαλιν) και που τις δίνουν προοπτική.

    Η ιστορία μας δείχνει ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση μπορεί να κάνει ουσιαστικά βήματα μπροστά μόνο όταν συντελείται σε σειρά χώρων, άντε και σε μία μόνο χώρα για περιορισμένο διάστημα η οποία όμως χώρα θα πρέπει να είναι τεράστια (πχ. Ρωσία).

    Ας μη στυλώνουμε λοιπόν φανατικά τα πόδια μας πάνω σε λέξεις και λεκτικά σχήματα και χωρίζουμε τους άλλους σε (πολιτικούς)εχθρούς και φίλους με βάση την τοποθέτηση τους γύρω από αυτά και ας προσπαθούμε να δούμε την ουσία και να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς της κοινωνίας και της ιστορίας.

    Από μια τέτοια σκοπιά πιστεύω ότι έχει δίκιο ο Ρούσης που λέει ότι η κομμουνιστική προοπτική ποτέ δε πρέπει να χάνεται από τον ορίζοντα στη δράση του κινήματος [κι αυτό νομίζω τό έχει πει και κάποιος κλασσικός ή ο Λένιν αλλα τώρα δε μπορώ να ψάχνω] και ότι πρέπει να καταλάβει μεγαλύτερο μέρος στην καθημερινή ζύμωση και το λόγο της κομμουνιστικής αριστεράς.
    Στο κάτω – κάτω πολλά από τα ιστορικά λάθη του κομ. κινήματος οφείλονται πιστεύω στην διανοητική απομάκρυνση από τον τελικό στόχο και από καρικατουριοποίηση του.

    Το θέμα βέβαια είναι κι αυτή η προοπτική να μπορεί να δένεται με τα καθημερινά αιτήματα και θέσεις. Και πιστεύω αυτό γίνεται απλά τρομάζουμε να το κάνουμε γιατί μας πιάνει δέος.

    Ανακλητότητα των αντιπροσώπων του λαού μπορούμε ζητήσουμε εδώ και τώρα (όχι για να το πετύχουμε εδώ και τώρα αλλά για να ζυμώσουμε στο λαό το που είναι η πραγματική λύση). Το ίδιο και με τον εργατικό έλεγχο, τη σχεδιοποιημένη παραγωγή που να είναι σε αρμονική σχέση με το περιβάλλον και άλλα πολλά. Και αυτά λέγοντας πολύ συχνότερα ότι τελικό στόχος είναι η κατάργηση της εξουσία αυτής καθαυτής. Γιατί να αφήνουμε δηλαδή αυτό το ελκυστικό όραμα στους αναρχικούς? (τώρα αν μου πει κάποιος ότι κι αυτοί έχουν μηδαμινή επιρροή όπως και οι φασίστες ντάξει θα απογοητευτώ πάλι γιατί αυτα είναι απλή έλλειψη κατανόησης της κατάστασης διάλυσης του πολιτικού συστήματος και του πόσο ψάχνουν όλοι να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητα τους)

    Οι οργισμένες επιθέσεις που έγιναν τώρα στον ‘πουλημένο Κομπάσο’ που τολμά να δίνει βήμα στον ‘ιούδα ισκαριώτη Ρούση’ είναι κλασσικά δείγματα του πολιτικού φανατισμού και έλλειψης κριτικής σκέψης που σε τίποτα δε βοηθάνε σήμερα (κι ούτε νομίζω ότι έχουν βοηθήσει ποτέ. άλλο πολιτικός φανατισμός άλλο πολιτικό πάθος).

    Η προσπάθεια του Τετραγωνισμένου κύκλου να μας πείσει ότι ο Ρούσης δεν είναι μαρξιστής είναι νομίζω ατυχής. Κι αυτό γιατί δε κρίνει τη μεθοδολογία της σκέψης του, τα εργαλεία ανάλυσης που χρησιμοποίει κλπ. αλλά κριτικάρει συγκεκριμένα συμπεράσματα του Ρούση που επειδή δεν είναι τα ίδια με αυτά που έχει καταλήξει ο Τετραγωνισμένος (ούτε καν το ΚΚΕ γιατί σε ορισμένα δε λένε ακριβώς τα ίδια ίσως) τότε αναγκαστικά και ο
    Ρούσης δεν είναι μαρξιστής.

    Καταλήγει μάλιστα σε τσιτάτα που καθόλου δε μας εξηγεί όπως αυτό:
    ‘οσοι μιλανε περι σταλινικης στροφης κλπ επι της ουσιας πετυχαινουν (ως ενος βαθμου βεβαια) αν δεν το επιδιωκουν κιολας να αποκοψουν την επαφη κομμουνιστων και μαζων ιδεολογικα’ πώς και γιατί?

    Επειδή πολύς λόγος γίνεται περί αυθεντίας, όχι δεν αντιμετωπίζουμε τον Ρούση σαν αυθεντεία. Κι ούτε αυτός θέλει να τον αντιμετωπίζουμε και σ’άυτό είναι ειλικρινής.

    Εγώ καταλάβα για παράδειγμα από τη συνέντευξη ότι μάλλον έχω διαφορετική αντίληψη από αυτόν σε σχέση με το θέμα μονοκομματισμός – πολυκομματισμός (καθ’ότι θεωρώ ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ο μονοκομματισμός είναι κάτι που δε χρειαζόμαστε). Οι διαφορετικές θεωρήσεις όμως είναι θεμιτές ειδικά όταν μπορούν πηγαίνουν μιαν ενιαία αντίληψη μπροστά, να την εξειδικέυουν και να την ολοκληρώνουν (θέση – αντίθεση – σύνθεση κινούν το σύμπαν κατά το μαρξισμό)

    Επίσης στο θέμα της ‘ενότητας των μαρξιστών’ και του ‘κομουνιστικού πόλου’ με μπέρδεψε.
    ‘σε επίπεδο πολιτικής ενότητας […] δεν υπάρχουν οι όροι, δεν υπάρχουν προγραμματικές συγκλήσεις’ αλλά υπάρχει και το ‘επίπεδο της διαμόρφωσης του κομμουνιστικού πόλου, αυτός θα πρέπει να διαμορφωθεί μακροπρόθεσμα’. Δηλαδή σήμερα δε γίνεται να συνομιλήσουν τα κομ. κόμματα και οργανώσεις αλλά πρέπει να γίνει στο μέλλον? Δε πρέπει ήδη να αρχίσουν να συζητάνε σήμερα?
    Αν το κρίνει σκόπιμο και έχει χρόνο ας μας εξηγήσει λίγο παραπάνω τις σκέψεις του επ’αυτού.

    Τέλος γι’αυτό που λέει το Μάυρο Πρόβατο ίσως να είναι αυστηρό ίσως και όχι. Δε ξέρω. Πάντως με άλλα κριτήρια κρίνουμε ένα άτομο και με άλλα ένα κόμμα. Δε μπορούμε να συγκρίνουμε ένα άτομο με ένα κόμμα.

  23. τετραγωνισμενος κυκλος του περισσου Ιουνίου 21, 2009 στις 9:08 μμ #

    Υ
    πρωτον απορω που ειδες τον πολιτικο φανατισμο που λες και τις οργισμενες επιθεσεις…
    ΔΕΥΤΕΡΟ: μπορεις να μου εξηγησεις που «κριτικάρει συγκεκριμένα συμπεράσματα του Ρούση που επειδή δεν είναι τα ίδια με αυτά που έχει καταλήξει ο Τετραγωνισμένος (ούτε καν το ΚΚΕ γιατί σε ορισμένα δε λένε ακριβώς τα ίδια ίσως)»?
    τριτο: τι δεν καταλαβαινεις αγορι μου να στο κανω πιο λιανα…
    με το μπαμπουλα του σταλιν προσπαθουν να αποκοψουν κυριως νεολαιιστικες μαζες απο το κκε. η ολη ουσια αν το θες του αντικομμουνισμου αυτη ειναι. Να ορθωσει τειχη μεταξυ κομμουνιστων και μαζων. Με οπλα τη λασπολογια και τα ευκολα επιχειρηματα της πιατσας οπως σταλινισμος κλπ. Αν δεν καταλαβαινεις κι αυτο can’t help you sorry…
    οπως και να χει ΚΑΘΑΡΑ τη μεθοδολογια αναλυσης που χρησιμοποιει κρινω.
    Επισης απορια….
    Για ξηγα μου αφου αν δεν κανω λαθος λες στηριζεις αλλα κριτικα εστω το κκε, θεωρεις ρε παιδι μου ότι αποτελεί ανεξάρτητα από τις διαφωνίες που έχεις μαζί του (ok αυτο είναι δικαίωμα σου εννοείται) κόμμα που
    1. είναι κόμμα μ-λ
    2. είναι κόμμα της εργατικής τάξης (κοινωνικη σύνθεση)
    3. παλεύει για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας
    ?
    αν δεχεσαι τα παραπανω, εγω να δεχτω να διαφωνούμε στο πως εννοούμε το σοσιαλισμο ή τι αποψη εχουμε για το σοσιαλισμο που γνωρισαμε οκ.
    αλλα εσύ χαρακτηρίζεις κάποιον (ευκολα κατα την αποψη μου) μαρξιστη διαννοουμενο απο τη στιγμή που αυτός επιδίδεται σε κατηγορίες ΕΝΤΕΛΩΣ αστηρικτες και βγαλμενες απο το Λαμπράκη (όχι το ήρωα, αυτόν με την «τιμημενη» εφημεριδα).
    γιατί μόνο έτσι μπορω να δω την αντιπαραθεση που ανοιξε ο εν λόγω με το χώρο που ανήκω.
    Yπάρχουν πολύ πιο σοβαροί διαννοούμενοι αν το θες για να ακούσω και να διαβάσω και εντός και δίπλα στο κόμμα.

    ΥΓ.
    δίνουμε καθημερινα μια μαχη ως κόμμα για την προοδο (δηλαδη το σοσιαλισμο) και θα ερθει τώρα ο εν λόγω να μιλήσει για συντηρητισμό του Κ.Κ.Ε.?όχι φίλε μου αυτά κατάλαβε τα δε μπορώ ούτε να τα δεχτώ ούτε να τα ανεχτώ.

    Και μην ακούω τις γελοιότητες με το τζάμι που δε θα σπάσουμε. Αυτά είναι συνδικαλισμός που μόνο σε αμφιθέατρα πιάνει. Όσοι είναι στα πράγματα ξέρουν κατά πόσο το ΚΚΕ όταν πρέπει «θα μιλήσει».

  24. Y Ιουνίου 21, 2009 στις 11:02 μμ #

    @tetragonismenos kyklos
    Με ξέρεις κι από χθες και με λες αγόρι σου? Ξέρεις πόσο χρονών είμαι? είσαι πόσο είσαι και τι επαγγέλεσαι?
    Πολύ σας ανεχόμαστε ορισμένους εδώ μέσα.
    Αμα δε σ’αρέσει το Γκράνμα μη μπαίνεις και πες και στους φίλους σου να μη μπαίνουμε.
    Αρκετά!

    Όσο για το ΚΚΕ έχω πει ότι στις τελευταίες εκλογές δε το στήριξα γιατί αηδίασα από τη στάση του το Δεκέμβρη. Είμαι ένας από τους 200.000 ίσως. Είμαι σε ετοιμότητα ωστόσο να δράσω μαζί του ανα πάσα στιγμή αν αυτό αποφασίσει να δράσει σε αντισεκταριστική κατεύθυνση.

  25. τετραγωνισμενος κυκλος του περισσου Ιουνίου 21, 2009 στις 11:54 μμ #

    @Y
    σιγά σιγά. μάθε να απαντάς και να μη πουλάς τσαμπουκάδες πίσω από οθόνες φίλε.
    τωρα θα μου πεις κα γιατι σε λεω φιλε?
    μαλλον γιατι δε γουσταρω να πεσω στο επιπεδο της απαντησης σου….

  26. τετραγωνισμενος κυκλος του περισσου Ιουνίου 22, 2009 στις 12:02 πμ #

    «είσαι πόσο είσαι και τι επαγγέλεσαι?»

    ακου ρε φιλε φαση…
    δε σε ξερω και δε με ξερεις προφανως οποτε το ιδιο μπορω να πω και γω για σενα οποτε ασ’το.
    στο αντιστρεφω το ερωτημα αν θες αν και δε με ενδιαφερει.
    τωρα οσο αφορα το γκρανμα δε θυμαμαι να λεω οτι δ μ αρεσει.
    τωρα να πω στους φιλους μου να μη μπαινουν, δε θυμαμαι να τους ειπα να μπουν κιολας…

    αμα δε σ αρεσουν αυτα που γραφω «κοψε με».

    κατινιες…

  27. Y Ιουνίου 22, 2009 στις 12:02 πμ #

    Δε πουλάω τσαμπουκά σε κανέναν. Απλά δε γουστάρω να με λες ούτε ‘αγόρι σου’ ούτε ‘φίλε’ ούτε τίποτα γιατί απλά δε με ξέρεις. Δε θέλω να σου απαντήσω σε τίποτα.

  28. τετραγωνισμενος κυκλος του περισσου Ιουνίου 22, 2009 στις 12:13 πμ #

    αστο φιλε δειχνεις κομπλεξ τεραστιο…

    σε προσβαλε και καλα το φιλε μου και αγορι μου. . .
    περιμενεις να το πιστεψω αυτο;

    στην ελλαδα γενικα ετσι μιλαμε μεταξυ μας. δεν ηξερα οτι υπαρχει κωδικας σαβουαρ βιβρ…αν νομίζεις ότι ειπώθηκε υποτιμητικά τι να σε πώ?

    λοιπον γενικα να ξερεις πιστευω οτι με τη τελευταια ατακα σου ριχνεις κατα πολυ το επιπεδο του blog που νομιζω οτι γενικα στεκεται πολυ καλα και το παρακολουθω εδω και λιγο διαστημα.
    και το επιπεδο της συγκεκριμενης συζητησης. στην τελικη δε ξερω γενικα οι υπευθυνοι του μπλογκ αν συμφωνουν μ’ αυτη σου τη σταση. αν ανατρεξεις πιο πανω θα δεις οτι ούτε έβρισα ούτε έχω προσβάλλει κάποιον, αν και γενικά δε φημίζομαι για την ηρεμία του χαρακτήρα μου.

    τι να πω κριμα…
    ξαναλέω αμα δε γουστάρεις τη συζήτηση γιατί από ότι είδα είσαι και συν-διαχειριστής του μπλογκ σβήσε τα σχόλια μου και τελος.

  29. kritias Ιουνίου 22, 2009 στις 2:12 πμ #

    @compasso
    Kαλή φάση το granmaTV, αλλά αν είναι να θυσιάσεις τον ήχο για χάρη της εικόνας, χίλιες φορές radiogranma παρά granmaTV, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση μια λέξη είναι χίλιες εικόνες 🙂

    Επίσης, κρίμα που δε του έκανες την ερώτηση κάποιου για το γιατί χρησιμοποιεί τον όρο «σταλινικός», ενώ παλιότερα υποστήριζε ότι ο όρος αυτός είναι προβληματικός κλπ. αλλά αν μπει στο granma ελπίζω να μας απαντήσει.

    @Υ και όλους
    Το Ρούση τον εκτιμώ ως μαρξιστή διανοούμενο. Η εκτίμησή μου δεν αυξήθηκε όταν αποφάσισε να ξαναστηρίξει το κόμμα, ούτε μειώθηκε τώρα που αποφάσισε να άρει αυτή την υποστήριξή του. Ούτε θα αυξηθεί όταν θα ξαναποφασίσει να το στηρίξει, γιατί όπως λέει και το απολίθωμα ο τρίτος ο γύρος θα είναι ο τελικός.

    Y, αυτό είναι το πρώτο σχόλιό σου (21) στο granma το οποίο προσυπογράφω ανεπιφύλακτα. Θέλω να προσθέσω κάτι άλλο πολύ καλό που είπε ο Ρούσης, πως δεν έχει τόσο νόημα να λες τι έγινε στο παρελθόν, όσο να χαράζεις θέσεις για το μέλλον. Για παράδειγμα, κατά την άποψή μου, στην περίπτωση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, φάνηκε πως η ταξική πάλη συνεχίστηκε και οξύνθηκε μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτό οφείλονταν εν πολλοίς στο χαμηλό επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων στην ΕΣΣΔ, που οδήγησε στην ανάγκη της ΝΕΠ κλπ. κλπ. Από πουθενά όμως δεν προκύπτει το συμπέρασμα ότι αυτό θα συμβεί και στο σοσιαλισμό που θα γνωρίσουμε, δε μπορούμε δηλαδή να το ανάγουμε σε νομοτέλεια της «σοσιαλιστικής οικοδόμησης» (φράσης που ο Ρούσης βρίσκει προβληματική με ένα πολύ ενδιαφέρον σκεπτικό που δεν ανέφερε στη συνέντευξη). Αντίθετα
    η τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, η αυτοματοποίηση της παραγωγής, η διανοητικοποίηση της εργασίας που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη παραγωγή συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου.

    Για να περάσω και στην κριτική μου όμως. Ένα πράγμα που μου χτύπησε πολύ άσχημα ήταν ο χαρακτηρισμός από μέρους του Ρούση της ΕΣΣΔ σαν ενδιάμεση κοινωνία μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού. Έλεος ρε παιδιά, όχι άλλα στάδια!!! Πότε θα ξεφύγουμε απ’ αυτή τη γάγγραινα;

    Τα στάδια δεν είναι τίποτα άλλο από κουτάκια στη σκέψη των μαρξιστών. Κουτάκια, στα οποία οδηγούνται για να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα όταν αφήνουν στην άκρη τη διαλεκτική. Δε θα το τόνιζα αν ήταν απλά ένας χαρακτηρισμός για μια ιστορική περίοδο που πέρασε, ακολουθώντας το πνεύμα του Υ (σχόλιο 21), αλλά φανερώνει κατά τη γνώμη μου μεθοδολογικό λάθος από πλευράς του Ρούση και έχει σχέση με την αντίληψή μας για τη σύγχρονη πραγματικότητα καθώς και το μέλλον του κινήματος.

    Κατά τα άλλα, χωρίς να υιοθετώ τη φρασεολογία του Ρούση, κρατάω ότι χρειάζεται σήμερα μεγαλύτερη τακτική ευελιξία για τον απεγκλωβισμό λαϊκών στρωμάτων και νεολαίας από τα κόμματα του ευρωμονόδρομου. Δίχως τον πατριωτισμό των μελών του το κόμμα δε θα άντεχε στην περίοδο του 89-91, τώρα όμως όσο δυναμώνει σιγά-σιγά πρέπει να αρχίσει τα ανοίγματα. Το πλαίσιο δε το συζητώ, ΑΑΔΜ εννοείται. Όμως πρέπει να ξεπεραστούν κάποια φοβικά σύνδρομα, απόνερα της περιόδου 89-91. Κι αυτό αφορά όλους τους κρίκους από τους ψηλότερους ως τους χαμηλότερους.

  30. compassocap Ιουνίου 22, 2009 στις 11:48 πμ #

    @kritias:
    έχεις δίκιο στο θέμα ήχος συμφωνώ. Για την ερώτηση την απάντησε γραπτώς. Έχω κάνει edit στο post, για δες καλύτερα.

    @Υ και τετραγωνισμένος κύκλος:
    δε θυμάμαι να έχω διαγράψει ποτέ σχόλια από το Γκράνμα, εκτός από κάποια που περιείχαν υβριστικό περιεχόμενο, δε βρίσκω το λόγο να το κάνω τώρα. Όλοι κρινόμαστε γι αυτά που λέμε και γράφουμε. Δε θα επέμβω εγώ στη κουβέντα σας. Ούτως ή αλλιώς έχουμε πει ότι το Γκράνμα αν έχει διαχειριστή (τη μεγαλειότητα μου 🙂 ) είναι καθαρά για λόγους ασφαλείας. Από κει και πέρα, όλοι είμαστε ισότιμοι και αναφέρομαι και στους ανθρώπους που αφιερώνουν λίγο χρόνο και αφήνουν κάποιο σχόλιο, όχι μόνο στους συγγραφείς. Τώρα από εκεί και πέρα βγάλτε άκρη μόνοι σας, πως θα αλληλοαποκαλείστε και δε ξέρω εγώ τι. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι το επίπεδο της κουβέντας είναι χαμηλότατο.
    Υ υπερβάλλεις στην αντιδρασή σου και κύκλε μπορεί να μιλάμε ετσι αλλά δε γράφουμε έτσι γιατί ο γραπτός λόγος από το προφορικό διαφέρει και μπορεί πολύ εύκολα το ύφος σου να παραξηγηθεί.

    Επί της ουσίας τώρα. Κύκλε αυτό που λες για το μπαμπούλα του Στάλιν θα συμφωνήσω, αλλά υπάρχει το αντεπειχείρημα ότι αν το ίδιο το ΚΚΕ έκανε σοβαρή κριτική σε αυτή τη περίοδο (που όπως αναφέρει και ο Ρούσης, στο κείμενο των θέσεων υπήρχε η έκφραση «έγιναν κάποιες υπερβολές» η οποία ακόμα και αυτή, εξαλείφτηκε στην απόφαση του συνεδρίου) δε θα συνέβαινε αυτό. Και σε αυτό ακριβώς απαντάει στην ερώτηση γιατί θεωρεί ο κόσμος αυτά που λέει η αριστερά ξεπερασμένα και έχει τεράστιο δίκιο. Γιατί δε κάνει τη πρέπουσα κριτική στον («)υπαρκτό(«) και φσυικά ο κόσμος δε θέλει μία από τα ίδια.. Δηλαδή είναι ακριβώς αυτό που έλεγε ο κώστας ο Κάππος, στο βιβλίο του «Κριτική του Σοβιετικού Σχηματισμού» αναφερόμενος στη θέση του Χαλβατζή στη πανελλαδική συνδιάσκεψη του 95 ότι αν πούμε ότι αυτό που ζήσαμε δεν ήταν σοσιαλισμός, τότε θα είναι σα να μην υπερασπιζόμαστε τα επιτεύγματα της Σοβιετίας. Έλεγε λοιπόν ο Κάππος ότι ίσα ίσα, αν καταλήκουμε ότι αυτό που ζήσαμε δεν ήταν σοσιαλισμός, με όλα αυτά τα επιτεύγματα που είχε, φανατστείτε πως θα είναι ο σοασιαλισμός!!! Για το πολιτικό φανατισμό, δε αναφερόταν σε σενα ο Υ αλλά στο sotos. Δε νομίζω ότι η κριτική του Ρούση στο ΚΚΕ είναι αστήρικτή. Και τα τρία σημεία που βάζει έχουν βάση και επιχειρηματολογεί πάνω σε αυτά.

    Στη τελική τετράγωνο δε ξέρω πόσο χρόνων είσαι αλλά εγώ όταν μπήκα στη νεολαία το 1998 (περάσαν τα χρόνια… 🙂 ) δε δεχόμασταν τις απαγορεύσεις των διαδηλώσεων στο Κλίντον και λέγαμε ότι εμείς θα πάμε στην αμερικάνικη πρεσβεία ενώ στήναν απέναντί μας ένα ολόκληρο κατασταλτικό μηχανισμό με μπάτσους και προβοκάτορες. Όχι όπως τώρα που παίρναμε τους μαθητές και κάναμε πορεία Αθηνάς – Ερμού και καταλήγαμε στις καφετέριες στο Θησείο φοβούμενοι τι? Θυμάμαι το 1998 στις διαδηλώσεις ενάντια στο πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας που σταματάγαμε τα τρένα, που τις παίζαμε με τους μπάτσους μπροστά στην Αμερικάνικη, που είχαμε μπει στη Βρετάνικη πρεσβεία μέσα και την είχαμε κάνει λαμπόγυαλο. Που είχαμε κάνει κοινή πορεία στον Οτσαλάν ακόμα και με την ΟΝΝΕΔ. Ναι με την ΟΝΝΕΔ. ΈΝα μπλοκ μπροστά από το δικό μας. Ε αυτό το κόμμα δεν έχει καμία σχέση με το σημερινό, πως να το κάνουμε και αυτοί που ένιωθαν να εκφράζονται από εκείνο, σήμερα θα κάνουν κριτική και θα απόχωρούν βλέποντας τη δράση του κόμματος το Δεκέμβρη και όχι μόνο. Λογικό μου φαίνεται. Η όποια κριτική πάντως στο ΚΚΕ δε γίνεται γτ δήθεν ο Ρούσης ή και κάποιο άλλοι μαζί τους κι εγώ, είμαστε υβριστές του κόμματος ή θέλουμε το κακό του. Γινέται ακριβώς για τον αντίθετο λόγο. Γιατί επιθυμούμε να δούμε το ΚΚΕ και το λαό όσο το δυνατόν ψηλότερα, γιατί πιστεύουμε στο σοσιαλισμό και στο επαναστατικό υποκείμενο.
    Όσο αφορά το Μαίλη και την αφελή κατά την άποψη μου απάντηση, επέτρεψε μου να μη συνεχίσω τη κουβέντα γιατί ως διαχειριστής του μπλογκ δε θα ήταν κομψό να συνεχίσω τη κριτική μου προσωπικά σε κάποιο στέλεχος του ΚΚΕ, μιας και θα ήθελα πολύ μέσα σε αυτό το μπλογκ να φιλοξενήσουμε στελέχη του ΚΚΕ που να προβάλουν τις θέσεις του.

    Τώρα Υ σε τι διαφωνώ με το Ρούση. Είναι πολλά και δεν αναφερθήκα σε αυτά γιατί δε πήγε η κουβέντα εκεί. Πάντως σε αυτό που διαφωνώ κάθετα είναι ο τρόπος με τον οποίο έκανε τη κριτική του. Εννοώ ότι έτσι αφόπλισε και ο ίδιος τη κριτική του και «άδειασε» πολλούς ανθρώπους που μέσα στο κόμμα στήριζαν τις θέσεις του. Το κείμενο του με τα τρία σ, στη χρόνικη στιγμή αλλά πόσο μάλλον και στην εφημερίδα που δημοσιεύτηκε, έδειχναν καθαρά επίθεση στο ΚΚΕ και όχι κριτική, αν και ξέρω ότι ο ίδιος δεν είχε αυτό το σκοπό. Επίσης διαφωνώ με τη κατηγορία ότι το ΚΚΕ δεν προβάλει την κομμκουνιστική προοπτική. Αν υπάρχει κάποιο κόμμα που το κάνει, σίγουρα αυτό είναι το ΚΚΕ και σίγουρα το κάνει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (εκτός φυσικά από κάτι γκρούπες που λένε ότι τους κατέβει στο κεφάλι χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα ). Σε αυτό χωράει και η κουβέντα για το αίτημα να πέσει η κυβέρνηση, που είχαν υιοθετήσει κάποιες από τις συνιστώσες της. Το ζήτημα της εξουσίας γενικότερα.

    Διευκρινίζω ξανά. Η κριτική που κάνω εγώ στο ΚΚΕ γίνεται από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που πιστεύει στην επαναστατική διαδικασία και περιμένει από το ΚΚΕ να είναι το κόμμα που θα μπει πρωτοπορία στους αγώνες. Γίνεται από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που περιμένει περισσότερα από το ΚΚΕ και όχι λιγότερα. Που πιστεύει στη δημιουργία του ΠΑΜΕ και θέλει να δε να συμμετέχουν όλο και περισσότερες οργανώσεις, κόμματα και σωματία μέσα σε αυτό, που θέλει να δει τη ΠΚΣ να γίνεται αυτό που ήταν παλιά στα πανεπιστήμια, πρώτη δύναμη με δομές και γραμματείες. Που δεν αντέχει να βλέπει την αναζήτηση των νέων για κάτι εναλλακτικό να πηγαίνει καθαρά και μόνο στο αναρχικό κίνημα και δε μπορεί να καταλάβει γιατί το διαφορετικό και το δημιουργικό προέρχεται μόνο από αυτό το χώρο. Το κόμμα το τη δεκαετία του 80 είχε πολλά κακά. Αλλά είχε και κάποια καλά στο πως λειτουργούσε στα κινήματα, στις δομές που είχε στήσει κινηματικά κτλ. Αυτά τα πράγματα θα έπρεπε όχι να τα εφευρούμε αλλά απλά να τα επαναλάβουμε

  31. Αντώνης Ιουνίου 22, 2009 στις 12:42 μμ #

    Δεν έχω ακούσει ακόμα τη συνέντευξη αλλά θα ήθελα να σχολιάσω την γραπτή απάντηση του σε ένα ερώτημά μου: Η διάλεξη στην Πάντειο και η απάντησή του είναι πραγματικό γεγονός. Είχε ερωτηθεί από μέλος τροτσκιστικού κόμματος αν ο «σταλινισμός» διαπερνά πολλές οργανώσεις της αριστεράς που προέρχονται από το ΚΚΕ και αν αυτό είναι πρόβλημα και είχε απαντήσει ότι ο «σταλινισμός» δεν είναι πολιτική ιδεολογία αλλά πρακτική της γραφεειοκρατίας που εφαρμόστηκε στην ΕΣΣΔ και ότι γενικά η προσωποποίηση του φαινομένου είναι προβληματική όπως και η χρήση του όρου. Τώρα αν δε το θυμάται είναι άλλη ιστορία.

  32. regimientocinqo Ιουνίου 22, 2009 στις 8:57 μμ #

    οι κοινωνίες «ρεφορμιστικού τύπου» ποιές είναι?

  33. ειρωνικος κυκλος του περισσου Ιουνίου 22, 2009 στις 9:04 μμ #

    ρωτα τον Μαρξ
    συμφωνα με οσους θεωρουν το Ρουση μαρξιστη φιλοσοφο
    θα ξερει.

  34. kritias Ιουνίου 22, 2009 στις 10:57 μμ #

    Ειρωνικέ κύκλε του Περισσού, πες μου ένα μαρξιστή που δεν έχει πει και ασυναρτησίες που και που. Έχει και ο Ρούσης δικαίωμα στην ασυναρτησία, αυτό δε σημαίνει πως δεν είναι μαρξιστής.

    Υπάρχουν κάποιες κραχτές αντιφάσεις στα λεγόμενα του Ρούση. Για παράδειγμα δεν ξέρω αν το κόμμα είναι σεχταριστικό, αλλά σίγουρα δεν είναι περισσότερο σεχταριστικό από ότι πριν μια δεκαετία που ο Ρούσης αποφάσισε να μας στηρίξει. Και η σταλινολογία είναι γραφικότητα (στην καλύτερη περίπτωση) και ένας μαρξιστής του διαμετρήματος του Ρούση δεν είναι δυνατό να μη το καταλαβαίνει.

    Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορώ εγώ να ερμηνεύσω αυτές τις αντιφάσεις, είναι ότι τσαντίστηκε από κάποια τακτική του κόμματος, τα του Δεκέμβρη κατά πάσα πιθανότητα και μετά του φταίγαν όλα. Αν κατάφερνε να συγκρατήσει αυτό τον εκνευρισμό, η πρώτη του τοποθέτηση στον προσυνεδριακό θα μπορούσε να είχε συνεισφέρει γόνιμα. Στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά χωρίς τη τσαντίλα και την απαράδεκτη φρασεολογία του, έχω επιχειρηματολογήσει κι εγώ στο granma για τα θέματα του συνεδρίου. Και θέλω να σε διαβεβαιώσω ότι δεν είμαι ούτε «εχθρός» ούτε «υβριστής του κόμματος».

  35. Y Ιουνίου 23, 2009 στις 1:21 πμ #

    @Κρητία
    Φυσικά και το ΚΚΕ είναι σήμερα πιο σεχταριστικό από ότι ήταν πριν από δέκα χρόνια. Αφάνταστα πιο σεχταριστικό. Κάποια πολύ καλά παραδείγματα δίνει πιο πάνω ο Κομπάσο.

    Κατά άλλα με μπερδεύεις.
    Τι θα πει ‘η σταλινολογία είναι γραφικότητα’? πρέπει να γίνει μαρξιστική κριτική σ’αυτή την περίοδο ναι ή όχι? Είναι λογικό να εκτελείτεαι το 70% της Κ.Ε. από το ένα συνέδριο στο άλλο ή είναι ‘σταλινολογία’ να μιλάω γι’αυτό? Σταλινολογούν όσοι λένε ότι η σημερινή αποτίμηση του κόμματος γι’αυτή την περίοδο είναι (επιεικώς) για τα πανυγήρια?

  36. compassocap Ιουνίου 23, 2009 στις 2:08 πμ #

    @ειρωνικέ και r5:
    μπάστα. Ο άνθρωπος είπε, δε τα χει όλα λυμένα και μη με αντιμετωπίζετε ως αυθεντία. Μαρξιστικά λοιπόν πολλά κριτήρια του σοσιαλισμού ως πρώτο στάδιο του κομμουνισμού, δε πληρούνταν στη Σοβιετία αλλά αυτό δε θα πει ότι θα καταλήξουμε ότι ήταν κρατικός καπιταλισμός που λέει και ο Τόνι…

  37. compassocap Ιουνίου 23, 2009 στις 2:14 πμ #

    επίσης μία ακόμα παρατήρηση. Το να διαφωνεί κάποιος με τα λεγόμενα του Ρούση είναι θεμιτό. Το να προσπαθεί να τον υποβαθμίσει ως μαρξιστή είναι αστείο όμως. Δεν τις είχα δει αυτές τις απόψεις πριν ένα χρόνο που στήριζε το κόμμα. Εκτός φυσικά αν ο οπορτουνισμός τον χτύπησε στο κεφάλι και ξέχασε τους κλασικούς και παρέα σταμάτησε να στηρίζει το κόμμα. Επί της ουσίας αδέλφια, επί της ουσίας…

  38. Μικροαστός Ιουνίου 23, 2009 στις 10:16 πμ #

    Δυό κουβέντες μόνο γιατι ο χρόνος είναι πιεστικός.

    1) Συμφωνώ με το σχόλιο του Κριτία (No 33) αν και εμένα θα μου επιτρέψετε να εκτιμήσω οτι το σημείο καμπής πρέπει να αποτέλεσε το διάστημα στο οποιο έγραψε το τελευταίο βιβλίο του.

    2) Για να μπορούμε να συνενοούμαστε καλό θα ηταν να αποσαφηνιστούν ορισμένοι όροι και ο τρόπος με τον οποιο τους χρησιμοποιεί ο καθένας μας.

    2.1 Σεχταρισμός

    Α)
    Απο όσο καταλαβαίνω αποδίδουν την κατηγορία του σεχταρισμού στο Κόμμα επείδή ειναι αρνητικό στην συνεργασία με αριστεριστικές και άλλες ομάδες που κυκλοφορούν.
    Εμένα το ερώτημα που μου γεννιέται είναι πότε ενα επαναστατικό κομμουνιστικό Κόμμα (και όχι μόνο το δικό μας) είχε σαν πολιτική συμμαχιών τέτοια κατευθυνση; Από οσο μπορω να γνωρίζω πότε. Αντίθετα η ιστορία του επαναστατικου εργατικού κινήματος ειναι γεμάτη απο μάχες μεταξύ των διάφορων πτέρυγων του για το ποια αντίληψη, τακτική και στρατηγική θα επικρατήσει.

    Β)
    Από όσο γνωρίζω σεχταρισμός είναι η αρνηση της δουλειάς μέσα στα αντιδραστικά συνδικάτα και το μαζικό εργατικό κίνημα, το ξέκομα απο τις πλατείες λαϊκες μάζες.
    Μπορεί κάποιος να κατηγορήσει το Κόμμα για κατι τέτοιο; Νομίζω πως όχι.
    Μπορεί η δουλειά του να είναι πίσω (για υποκειμενικούς και αντικειμενικούς λόγους) απο τις πραγματικές ανάγκες αλλά η κατεύθυνση του ειναι σωστή και με απτά αποτελέσματα.
    Μου φαινεται αδιανοήτο να κατηγορείς το Κομμα για σεχταρισμό και να λες οτι οι ομάδες οι οποιές δεν μπόρεσαν ποτέ να δουλέψουν σε πλατείες μάζες και να αποκτήσουν λαϊκα ερείσματα – και ουτε πρόκειται- ξεπέρασαν το σεκταρισμό τους

    2.2 Σταλινισμός

    A. Πολυ σωστα ορισμένοι σ/φοι επισημαίνουν οτι η σταλινολογία χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται για να αμαυρώσει την προοπτική και να βάλει φραγμό στην επαφή μαζών με την πολιτική του Κόμματος.
    Να έχουμε στο νου μας οτι ο στόχος είναι η πρώτη περίοδος της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αυτο σημαίνει οτι θα βγάλουμε συγχωροχάρτι για τις δυσλειτουργίες, τα λάθη (πολλές φορές τραγικά); Όχι και νομίζω οτι ουτε το Κόμμα το κάνει.
    Απο την άλλη δεν μπορείς να υιοθετείς την φαιή προπαγάνδα των αστών περι εγκλημάτων κλπ

    Το Κόμμα έκανε μια δουλεία αποτίμησης αλλά και σχεδιασμού πάνω συτην. Σε όρισμένες πλευρές μπορεί να μην συμφωνεί κάποιος (οπως και εγώ) αλλά αυτο δεν αλλάζει την γενικά σωστή κατευθυνση.

    B.
    Εχεις στροφή του Κόμματος, ειναι διαφορετικό απο οτι ήταν πριν μερικά χρόνια; Νομίζω πως ναί.
    Η στροφή όμως κατα την γνώμη μου συντελείται σε μια κατευθυνση πιο αποφασιστικής σύγκρουσης με το σύστημα. Έχεις νέα στελέχη γαλουχημένα στις νεες συνθήκες, απαλλαγμένα απο αντιλήψεις του παρελθόντος, προσανατολισμένα στον στρατηγικό σου σκοπό, προσηλωμένα στην υπεράσπιση της δυνατότητας οικοδόμησης του σοσιαλισμού.
    Αν αυτο είναι σταλινική στροφή τότε μετα χαράς την υποδέχομαι.

    Εγω σαν φιλελεύθερος μικροαστός μπορεί να μην έχω την δυνατότητα να ακολουθήσω τους νεούς ρυθμούς και ορισμένες φορές να με φοβίζουν, αλλά αυτο δεν σημαίνει οτι η πορεία αυτη πρέπει να ανακοπεί.

    to be continued…

  39. regimientocinqo Ιουνίου 23, 2009 στις 11:04 πμ #

    Σ/φε compasso,
    απλά αναρωτήθηκα ποιες είναι οι κοινωνίες ρεφορμιστικού τύπου. Απ’όσο ξέρω -διαβάζοντας και ρούσση κατά καιρούς -έχουμε κοινωνίες καπιταλιστικές, σοσιαλιστικές, φεουδαρχικές κλπ. Αυτοί είναι οι γνωστοί κοινωνικοοικονομικοί σχηματισμοί.
    «Ρεφορμιστικά» είναι κάποια κόμματα. Κάποια συνδικάτα. Γιατί; Γιατί θέλουν «αλλαγές» μέσα στο δοσμένο σύστημα κι όχι ανατροπή του δοσμένου συστήματος.
    Κοινωνία ρεφορμιστικού τύπου, δεν υπάρχει -παρά μόνο ως εντυπωσιοθηρία. Θα μπορούσε ο κ.ρούσσης απλά να μας πει για καπιταλιστικές κοινωνίες.
    Θα καταλαβαίναμε ΟΛΟΙ καλύτερα…

    Υ.Γ. ο δε μαρξισμός, έχει επιστημονικότητα. Δεν πετάει ο καθένας ό,τι του κατέβει. Και δεν υπάρχουν «ιερές αγελάδες» στο μαρξισμό..
    Υ.Γ.2 Το ’99 με τη Γιουγκοσλαβία ήμουν κι εγώ εκεί. Πιο εκεί, σε πληροφορώ, δεν γίνεται να ήμουνα.Μην μπερδεύουμε ανόμοια πράγματα -και κυρίως μην ξεχνάμε ότι τότε ο νυν ΣΥΡΙΖΑ και η νυν ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατήγγειλαν με αφίσσες την ΕΕ που αφήνει «ελεύθερο» το φονιά Μιλόσεβιτς…

  40. compassocap Ιουνίου 23, 2009 στις 12:15 μμ #

    @Μτκροαστός:
    αρχίζουμε και μπερδευούμε πολλά πράγματα τώρα, αλλά αν δε κάνω λάθος, οι μπολσεβίκοι ήταν στο ίδιο κόμμα με τους εσέρους έτσι δεν είναι? Δε καταλαβαίνω σε ποια επαναστατικά κόμματα αναφέρεσαι. Στην Ισπανία ας πούμε? Στη Γερμανία το 18? Σε ποια? Φυσικά σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις έχασες τη μάχη τελικά, όμως ίσως να μην την είχες ξεκινήσει και καθόλου διαφορετικά. Παρόλαυτα κανείς δεν είπε να μην έχεις μέτωπο. Αυτό που πρέπει να έχεις, είναι να έχεις γνώση σε ποιο σημείο ρίσκετα το επίπεδο συνηδητοποίησης της εργατικής τάξης και του λαού και να πορεύεσαι βάση αυτού. Επίσης δε νομίζω ότι μπορούμε να χαρακτηρίζουμε συλλήβδην όλα τα υπόλοιπα κόμματα αριστερίστικα. Αναφέρεσαι παραδείγματος χάριν στη Κομμουνιστική Ανανέωση? Αναφέρεσαι στη Κομ.Αν. τώρα ή πριν λίγα χρόνια? Επίσης το ότι δε μπορέσαν να δουλέψουν σε πλατιές μάζες οι οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μάλλον είναι αυθαίρετο. Εκλογικά δεν έχουν καταφέρει να πείσουν (φυσικά η σύγκριση με ένα τόσο ιστορικό κόμμα όσο και μεγάλο κόμμα όπως το ΚΚΕ είναι ατυχής. Στη νεολαία για παράδειγμα και στους φοιτητές συγκεκεριμένα αν κάποιος δε καταφέρνει επί τρία συναπτά έτη να δουλέψει στις μάζες είναι το ΚΚΕ και η ΠΚΣ, δυστυχώς και παρά τη δουλειά που είχαμε ρίξει τα προηγούμενα χρόνια. Και εδώ έρχομαι να ρωτήσω, πότε είχε η ΠΚΣ λάθος γραμμή στο φοιτητικό κίνημα? Όταν κατέβαινε παντού μόνη της και έχασε όλες τις συνελεύσεις στην Αθήνα το Μάη-Ιούνη ή οταν αποφάσισε να μπει στα κοινά πλαίσια? Και όταν το αποφάσισε αυτό, το ΚΚΕ ήταν ρεφορμιστικό και δεν είχε πια μέτωπο στους αριστεριστές? Βέβαια για να τα λέμε όλα, τότε οι συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σήμερα, λειτούργησαν επίσης απίθανα σεχταριστικά προσπαθώντας να μη κάνουν κοινά συντονιστικά μαζί με τη ΠΚΣ παίρνοντας εκδίκηση για το προηγούμενα χρόνια. Και εκεί έχω τρομέρη ένσταση για αυτά που λέει ο Ρούσης. Θεωρώ ότι ο σεχταρισμός μετριέται πάνω απ όλα στο κίνημα και όχι εκλογικά, και εκεί το ΝΑΡ αλλά πολύ περισσότερο η ΑΡΑΝ και η ΑΡΑΣ λειτουργούν σεχταριστικά. Για το ΣΕΚ απλά δεν ασχολούμαι.
    Όσο αφορα τα εργατικά, το μόνο που θα μπορούσα να ζητήσω (και όχι να κατηγορήσω) εγώ από το ΚΚΕ είναι να πάει την υπόθεση του ΠΑΜΕ παρακάτω. Και επιτέλους να αρχίσει να ανακατευέται στα εσωτερικά των άλλων κομμάτων. Δηλαδή θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να διασπάσει τη ΓΣΕΕ, παίρνοντας μαζί του και κάποιυς από αυτούς που ονομάζεις αριστεριστές αλλά και κάποιες δυνάμεις του ΣΥΝ που είναι προοδευτικές ξεκόβοντας τους πασόκους αυτού του κόμματος ή ασκώντας πίεση προς αυτή τη κατεύθυνση. Δε μπορεί να μην ενδιαφέρει το ΚΚΕ τι γίνεται στο ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΝΑΡ αυτή τη στιγμή που η νκα έχει συνέδριο με ουσιαστικά δύο τάσεις να κατεβαίνουν, εκ των οποίων η μία σοβαρότατη.

    Για το θέμα σταλινισμός εγώ προσωπικά δε το βρίσκω γόνιμο να συζητάω. Ακριβως γιατί είναι μουσειακής αντίληψης συζήτηση και αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι το σήμερα και το αύριο. Πάντως η κρτική του ΚΚΕ στη περίοδο αυτή είναι ελλιπής και ίσως είναι αυτή που το αποκόπτει από τις μάζες και όχι ο αντικομμουνισμός που έχει γίνει μια πολύ εύκολη καραμέλα τελευταία. Ας θυμηθούμε πόσα κομμουνιστικά κόμματα στην Ευρώπη έχουν κοινή αντίληψη με το ΚΚΕ για τη περίοδο αυτή. Ελάχιστα. Δε τους λες και αντικομμουνιστές όμως.

    @R5:
    οι επιστήμες εξελίσσονται σύντροφε. Έτσι δεν είναι? Ειδικά επιστήμες όπως η αστροφυσική και η οικονομία που έχουν το ιδιαίτερο γνώρισμα να είναι παρατηρησιακές επιστήμες. Δε συμφωνώ λοιπόν με την άποψη ότι υπάρχουν δύο θέσεις για τη Σοβιαετία. Ή η ανάλυση του Τόνι Κλίφ ή η ανάλυση του ΚΚΕ. Υπερβολικό μου ακούγεται. Τώρα μη ζητάς από εμένα να ορίσω καινούριο στάδιο. Πάντως υπάρχει και η επαναστατική διαδικασία και η λαική οικονομία και η λαική εξουσία που λέει και το ΚΚΕ (που δεν έχω καταλάβει ακόμα τι είναι).
    Δε μπερδεύω ανόμοια πράγματα επίσης. Απλά μου ήρθε στο μυαλό το φυλλάδιο της ΚΝΕ κατα΄τη διάρκεια του Δεκέμβρη, που προσπαθούσε να πεισει το κόσμο ότι και εμείς συγκρουόμαστε και είχε φωτογραδίες από δοάφορες συγκρούσεις που συμμετείχαμε, η τελευταία εκ των οποίων ήταν όταν ο Υ είχε αποκομίσει 7 ράμματα στη κεφάλα , στο λιμάνι. Και μήπως αναρωτιέμαι επίσης είναι ανόμοια τα πράγματα γιατί δεν είναι ίδιο και το ΚΚΕ? Ξαναλέω, τότε είχαμε κάνει κοινή πορεία ακόμα και με μπλοκ της ΟΝΝΕΔ.

    @plagal:
    στο πα και σε mail. δε σε συμπαθεί το σπαμοφίλτρο μας!!! Ευχαριστούμε πολύ για τα καλά λόγια, αλλά όσο αφορά το donate νομίζω ότι δεν είναι καλή ιδέα. Υπό την έννοια ότι αυτό που κάνουμε το κάνουμε ερασιτεχνικά και ίσως είναι καλύτερα έτσι. Αυτό που όντως θα εξυπηρετούσε, είναι αν κάποιος έχει κάποια τεχνικά μέσα (πχ καμιά κάμερα, κανά μικρόφωνο) αλλά και γνώσεις στα συγκεκριμένα θέματα και θα ήθελα να βοηθήσει. Ή να συμμετέχει ενεργά ή να μας δανείσει για μια μέρα τον εξοπλισμό. Αυτό πιστεύω εγώ. Τώρα ας πουν και τα άλλα παιδιά του μπλογκ τι πιστευούν.

    Και πραγματικά το ξαναλέω. Το πιο όμορφο θα ήταν μέσα από το Γκράνμα να βρεθούν άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν και να συνεισφέρουν. Άλλωστε εμείς το Γκράνμα δε θέλουμε να το κρατήσουμε για τον εαυτό μας, το αντίθετο.

    ευχαριστούμε πολύ για τα συγχαρητήρια ! Ωστόσο αν επιμένεις να κάνει donate μπορούμε να κανονίσουμε να κάνεις donate σε ούζα ή μπύρες τώρα που έπιασε το καλοκαίρι 🙂
    Για να μη νιώθεις άσχημα το λέω… 🙂

  41. μπρεζνιεφικό απολίθωμα Ιουνίου 23, 2009 στις 1:59 μμ #

    Υ, σόρι για την καθυστερημένη (από χρονικής και νοητικής άποψης) απάντηση. Μην ανησυχείς πάντως για τον πολύτιμό μου χρόνο. Διατελώ καθ’ όλα αργόσχολος, οπότε η αξία του έχει πιάσει πάτο.

    Αν κι ελλοχεύει ο κίνδυνος του ετεροπροσδιορισμού έτσι που μπαίνει το ζήτημα θα προσπαθήσω να το προσδιορίσω θετικά, έστω και με τσιτάτο από τρίτο.

    «Η οικοδόμηση της νέας, της αταξικής κοινωνίας, του κομμουνισμού, δεν αποτελεί απλώς και μόνο μία μετάβαση από κάποιο σχηματισμό σε κάποιον άλλο, αλλά συνιστά την εμφάνιση και την διαμόρφωση ενός ριζικά νέου τύπου κοινωνικής ανάπτυξης. Πρόκειται για μία κοσμοϊστορική αλλαγή, η οποία, ως προς το βάθος, την κλίμακα και τις προοπτικές της υπερβαίνει ακόμα και την μετάβαση της αρχαιότητας από την προ-ταξική στην ταξική κοινωνία. Πρόκειται για μία άρνηση-διαλεκτική άρση, τόσο των ταξικών ανταγωνιστικών τύπων ανάπτυξης της κοινωνίας, όσο και των πριν από αυτούς βαθμίδων, δηλ. ολόκληρης της μέχρι τώρα ιστορίας της ανθρωπότητας και των προϋποθέσεων της. Η επισήμανση αυτή θα πρέπει να υπολογίζεται όταν διατυπώνονται διάφορες εικασίες και εκτιμήσεις σχετικά με τους ρυθμούς οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, με τις δυσκολίες που προκύπτουν κ.λ.π.»

    Όταν ο ρούσης λέει ότι ο σοβιετικός σοσιαλισμός δεν οδηγούσε στον κομμουνισμό, πιστεύεις το καταλαβαίνει αυτό;
    Δεν είναι τυπολατρία το πώς θα ορίσουμε τη σοβιετία. Είναι ζήτημα πώς αντιλαμβανόμαστε το σοσιαλισμό συνολικά. Ως μια αντιφατική κοινωνία που μυρίζει ανθρωπίλα, όπως πολύ σωστά λες; Ή ως ένα μικρό κομμουνισμό, χωρίς αντιφάσεις; Κι όταν βλέπουμε τέτοιες να τις θεωρούμε τεκμήριο για τη μη ύπαρξη σοσιαλισμού στη σοβιετία, γιατί ο σοσιαλισμός για μας είναι ένα αγνό ιδεώδες που καμία σχέση δε μπορεί να έχει με όλα αυτά; Ό,τι δεν έχει σχέση με αντιφάσεις όμως καταντάει πούρος αντιδιαλεκτικός ιδεαλισμός.
    Η κριτική του ρούση μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη. Αλλά αν θέλει να είναι ολοκληρωμένη και να στέκεται πρέπει να απαντήσει σε κομβικά ερωτήματα:
    -τι είδους κοινωνία ήταν η σοβιετική, αφού δεν ήταν σοσιαλιστική; Όχι για να κολλήσουμε στον ορισμό, αλλά για να αναλύσουμε τους βασικούς της νόμους, τις νομοτέλειές της και τις προοπτικές εξέλιξής της. Αν δεν απαντηθεί αυτό η όποια κριτική δεν έχει και πολλά πράγματα να προσφέρει.
    -ποιες από αυτές τις αντιφάσεις που επισημαίνει ο ρούσης (πχ την απόσπαση της γραφειοκρατίας) πιστεύει ότι δεν θα αντιμετωπίσουμε στα «αυθεντικά σοσιαλιστικά» εγχειρήματα του μέλλοντος, όπως τα κατανοεί και τα φαντάζεται;

    Αυτός είναι ο βασικός πυρήνας της διαφωνίας, πέρα από άλλα επιμέρους σημεία με τα οποία μπορεί και να συμφωνώ.

  42. ουγκ, ουγκ! Ιουνίου 23, 2009 στις 2:14 μμ #

    @compasso
    κανεις λαθος, 🙂 οι Εσέροι δεν ήταν στο ίδιο κόμμα με τους μπολσεβίκους, με τους αριστερούς εσέρους μόνο έγινε μια συμμαχία μετά το ξέσπασμα της επανάστασης, η οποία δεν καρποφόρησε.
    Κατα καιρόυς έχουν γίνει συμμαχίες με αριστερίστικους σχηματισμούς έχεις δίκιο, κι εχει δικιο και ο μικροαστός αν εννοεί οτι οι κατα καιρούς συμμαχίες με τέτοιες δυνάμεις δεν αποτέλεσαν ποτέ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ του Κομμουνιστικού Κόμματος αλλά τακτική. Δε νομίζω οτι και τώρα τακτικά το ΚΚΕ αποκλείει για το μέλλον τέτοιες συνεργασιές πάντως. Λέει καθαρά οτι ακόμη οι συνθήκες δεν είναι ώριμες.

    Δεν μπορώ πάντως να κατανοήσω (οχι οτι με καίει και πολύ δα) πως ενας άνθρωπος δεν έβρισκε σεχταριστική την πολιτική απόφαση του 17ου Συνεδρίου και στήριζε το Κόμμα και μετά ανακαλύπτει έναν τόσο απύθμενο σεχταρισμό στο 18ο το οποίο δεν άλλαξε δα και τη ρώτα της τακτικής και στρατηγικής του ΚΚΕ στο κινημα.

    Το να κατηγορεί πάντως κάποιος που στηριζει ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ΚΚΕ για σεχταρισμό μου θυμίζει λίγο το ανέκδοτο με τα μυρμήγκια που έχουν ανεβει στην πλάτη του ελέφαντα.. Σε μια φάση ο ελέφνατας τινάζεται δυνατά και μένει μόνο ένα κάπου στο σβέρκο του! Και τότε ακούγεται απο τα πεσμένα μυρμήγκια μια φωνή «Μήτσοοοοοο πνίχτονα τον Πούστη!»…

  43. Αντώνης Ιουνίου 23, 2009 στις 2:33 μμ #

    @ compasso
    Όχι φίλε οι μπολσεβίκοι και οι εσέροι δεν ήταν στο ίδιο κόμμα. Οι μπολσεβίκοι ήταν (στη θεωρία μόνο) στο ίδιο κόμμα (Το ΣΔΕΚΡ) με τους μενσεβίκους. Οι εσέροι ήταν στους SR (εξ΄ού και το όνομα).Και η συνεργασία ήταν με τους αριστερούς εσέρους οι οποίοι παρεπιπτόντως ήλεγχαν τα μισά σοβιετ των αγροτών.
    Η άποψή σου για τα αριστερίστικα κόμματα είναι εντελώς μονόπλευρη. Ποιό από αυτά δούλεψε δηλαδή αποτελεσματικά στις μάζες; Το ΝΑΡ; Που άλλαξε τη θεωρία του στο άκρως αντιμαρξιστικό φοιτητές=σπουδαζουσαίοι εργαζόμενοι για να βολέψει την κομματική του σύνθεση που είναι κατά 80% φοιτητές; και εσύ το στηρίζεις αυτό και μάλιστα καλείς και το ΚΚΕ να ασχοληθεί και με τα εσωτερικα΄του ΝΑΡ;
    Καλείς το κόμμα να διασπάσει τη ΓΣΕΕ; Και αυτό δεν είναι σεχταρισμός;!!! Η δουλειά στα αντιδραστικά συνδικάτα; περίπατο; Ο συσχετισμός και το επίπεδο συνείδησης της ε.τ που ανέφερες πριν; και αυτά περίπατο;
    Το φυλλάδιο της ΚΝΕ κατά τη διάρκεια του Γενάρη είχε τελευταία φωτό τις συγκρούσεις στο ΥΕΝ με τους εργάτες της ζώνης. Και εν πάσει περιπτώσει το νόημα του φυλλαδίου είναι ότι απεικόνιζε αποκλειστικά εργατικές συγκρούσεις. Όλα τα άλλα είναι χάριν εντυπωσιασμού που γράφεις.
    Και στη τελική εσύ κρίνεις τη συνολική πορεία του κόμματος την τελευταία δεκαετία. Γιατί δεν κάνεις το ίδιο με το ΝΑΡ που τόσο φαίνεται να εκτιμάς; Σου έγραψε κάποιος (και εγώ παλαιότερα) για τη στάση του ΝΑΡ στο Γιουγκοσλαβικό. Γιατί δε ρωτάς το Ρούση ποιά είναι η γνώμη του επ΄αυτού; Ή μήπως τώρα που το ΝΑΡ είναι σε συνεργατική περίοδο (ένεκα αντισεχταρισμού!!!) τα ξεχνάμε όλα; Ή μήπως (λέω εγώ) τελικά ο στόχος είναι να συνεργαστούμε όλοι χωρίς πρόγραμμα; Το πάν είναι η συνεργασία ε; ο στόχος τίποτα;

  44. compasso Ιουνίου 23, 2009 στις 4:21 μμ #

    εκ παραδρομής και βιασύνης το εσέροι. Μενσεβίκοι εννοούσα. Αντώνη ειδικά εσύ δε χρειαζόταν να μου το ξεκαθαρίσεις, φαντάζομαι ότι έπρεπε να καταλάβεις αν ήταν λάθος ή οχι.
    Για το φυλλάδιο, όχι δε την είχε Αντώνη. Άσε που νομίζω πως ήταν μετά το σκηνικό στο ΥΕΝ. Κοίτα αν το νόημα του φυλλαδίου ήταν να απεικονίζε εργατικές συγκρούσεις (που δεν ήταν και λες μ*****ς, εκτός αν θεωρείς το σταμάτημα των τρένων στη σαλόνικα εργατικές συγκρούσεις) είναι χειρότερο. Αναζητάς εχθρούς Αντώνη. ΑΝ διάβαζες αυτά που γράφω και όχι αυτά που θες, θα έβλεπες ότι κατηγορώ το ΝΑΡ, την ΑΡΑΝ και την ΑΡΑΣ για σεχταρισμό επίσης. Υπάρχει βέβαια μία διαφορά. Στο ΝΑΡ είναι εν εξελίξη μια διαδικάσια από την οποία μπορεί (το τονίζω μπορεί) να προκύψει κάτι καλό. Αντίθετα όσο αφορά το ΚΚΕ η εξέλιξη του τα τελευταία χρόνια δεν είναι προς θετική κατευθυνσή, πάντα κατά τη ταπεινή – ποταπή και άσήμαντη άποψη μου. Όσο για τις υποδείξεις για ερωτήσεις στο Ρούση θα μπορούσες να τις κάνεις κι εσύ. Και μη μου χρεώνεις ιδεολογικοπολιτική καθοδήγηση από το Ρούση γιατί θα τα πάρω εγώ αυτή τη φορά (και θα μαρτυρήσεις στη δουλειά αύριο). Ξαναλέω, δε θεωρώ ότι έχει υπάρξει καλύτερη περίοδος για το ΚΚΕ από τη περίδο του 98. Ίσως αντίστοιχα ήταν και από τις χειρότερες του ΝΑΡ (γτ συζητάμε γ το ΝΑΡ θύμησε μου…?) Πάντως το παρόν μετράει παραπάνω από το παρελθόν, εκτός αν θές να δώσεις δικαιώματα να αρχίσουν κουβέντες για τη κυβέρνηση Τζανετάκη.
    Όσο για τη ΓΣΕΕ ναι πρφανώς και το καλώ το κόμμα να τη διασπάσει. Δε θα είμαστε η μόνη χώρα που θα έχουμε διασπασμένο τριτοβάθμιο. Από που προκύπτει ότι δε θα κάνεις δουλειά στα αντιδρασικά συνδικάτα δε καταλαβαίνω πραγματικά.
    Για τη ταμπακέρα πάντως φίλε τίποτα. Απάντα μου λοιπόν για το Μάη Ιούνη. Είχες σεχταριστική γραμμή πριν ή όχι? Είχες ρεφορμιστική μετά? Τι στο καλό συναίβει γιατί θα τρελαθώ.
    Συνεργασία βάση του στόχου σε επιμέρους ζητήματα. Πάρε το ποντίκι σου και πήγαινε δυο άρθρα πιο κάτω και δες το έρθρο για τις Νήες και τι παίζει εκεί στα comments. Συνεργασία βάση του στόχου (και της στρατηγικής σου) επιμέρους σε επίπεδο τακτικής και ίσως έτσι να φτιάξεις τις συνθήκες για γενικότερη συνεργασία με κάποιες σοβαρές δυνάμεις.

    @Ουγκ Ουγκ!:
    συμφωνώ απόλυτα. Σε επίπεδο τακτική μιλώ κι εγώ προς το παρόν. Ο Ρούσης στο κείμενο στήριξης του κόμματος το 2006 λέει:
    «Στηρίζω, λοιπόν, και σε αυτές τις εκλογές το ΚΚΕ, με την ελπίδα η όποια ευκταία εκλογική του ενδυνάμωση να συμβάλει στην υλοποίηση της διακηρυγμένης άλλωστε και από το 17ο Συνέδριό του μετωπικής αντισεχταριστικής πολιτικής του, της μόνης ικανής να προωθήσει τόσο το λαϊκό κίνημα όσο και το Κόμμα»
    Αυτό που βάζει λοιπόν είναι πολύ συγκεκριμένο και προφανως οι πόθοι του, όπως τους αντιλαμβάνεται ο ίδιος, δεν ευωδόθηκαν.

    Αυτό που λέτε και και οι δύο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμφωνώ. Και μάλιστα είχα σχολιάσει όταν είχε βγάλει το κείμενο στήριξης στης ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ότι τα κριτήρια του δε με πείθουν, βάση ακριβώς αυτού του σημείου γαι τον αντισεχταρισμό. Μένει να το δούμε πως θα εξελιχτεί στη πορεία.

  45. Μικροαστός Ιουνίου 23, 2009 στις 5:19 μμ #

    Ο ουγκ ουγκ στο σχόλιο 42 το έβαλε στην σωστη διάσταση και απαντάει στο ερώτημα του Υ στο σχόλιο 22 σχετικά με μια τοποθέτηση του Ρούσση για την δυνατότητα συμμαχιών («πολου») σήμερα.

    @compasso σου στέλνω ενα μαιλ στο mygranma

  46. kritias Ιουνίου 23, 2009 στις 7:41 μμ #


    αν και με κάλυψαν ο μικροαστός και άλλοι, να προσθέσω και άλλη μια πλευρά με λίγο συνδικαλιστική διάθεση.

    Αν θεωρήσουμε τις εκλογές σαν «ένδειξη της συνειδητοποίησης της εργατικής τάξης», τότε την τελευταία 10ετία έχουμε μια αύξηση της τάξης του 60% (από το 5 στο 8) στις δυνάμεις που συσπειρώνει το κόμμα. Αυτή η πορεία δε συμφωνεί με το συμπέρασμα ότι «το κόμμα είναι πιο σεχταριστικό από ότι πριν μια δεκαετία».

    Η αντίληψη -εν μέρει και του Ρούση- ότι ένδειξη μη-σεχταρισμού είναι οι συνεργασία με άλλες οργανώσεις είναι γραφειοκρατική γιατί παραβλέπει το γεγονός ότι οι περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις είναι οργανώσεις σφραγίδες. Αντίστοιχα, είναι γνωστό πως το πιο δυναμικό μέρος του παλιού ΔΗΚΚΙ έχει συνταχθεί με το ΠΑΜΕ και στηρίζει το κόμμα και πολιτικά. Άρα τι νόημα έχει να λέει κανείς ότι το ΔΗΚΚΙ έφυγε από το μέτωπο; Το πιο σωστό είναι να λέμε ότι η σφραγίδα του ΔΗΚΚΙ έφυγε από το μέτωπο. Αντίθετα ένα δυναμικό τμήμα του βοήθησε ώστε το 5 να γίνει 8 και πάμε γι άλλα:)

    Ομοίως, μια συνένωση σούπα σαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που δυστυχώς στήριξε και ο Ρούσης φετιχοποιεί την ενότητα εις βάρος του περιεχομένου και γι αυτό αδυνατεί να συσπειρώσει (είναι δηλαδή σεχταριστική) ένα σημαντικό μέρος κυρίως από το ΜΕΡΑ και το ΝΑΡ, που άλλοι στήριξαν με μισή καρδιά ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλοι ψήφισαν ΕΕΚ από αντίδραση όπως πήρε το αυτί μου:)

    Και στο ΝΑΡ και στο ΣΥΝ υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν με τις συμμαχίες που κάνουν τα κόμματά τους και συμφωνώ με τα χίλια με τον compasso ότι πρέπει να «παρέμβουμε» στη διαπάλη αυτή. Όσον αφορά το πιθανό κέρδος για το κίνημα από μια συμμαχία με αριστεριστές, είναι φανερό ότι ευρύτερα στην κοινωνία, εργατικό κίνημα κλπ. το κέρδος θα ήταν ελάχιστο, στο φοιτητικό κίνημα όμως μια συνεργασία ΠΚΣ, ΕΑΑΚ, όπου, όταν και όσο αυτό ήταν δυνατό θα ήταν μια σημαντική ώθηση για το κίνημα. Γενικά θέλει ευελιξία, σε ορισμένους χώρους μπορεί να μη χωράει συνεργασία με κανένα, σε άλλους μπορεί να υπάρχουν πιο συζητήσιμοι άνθρωποι, πρέπει πιο πολύ να εξερευνούμε όλα τα περιθώρια.

    Υ δεν καταλαβαίνω γιατί σε μπερδεύω μ’ αυτά που λέω για τη σταλινολογία. Όπως έχω ξαναπεί στο granma είναι οφέλιμο να προσέχουμε εκτός από το περιεχόμενο και τη φρασεολογία μας όταν κάνουμε κριτική για να περιφρουρούμε τους εαυτούς μας από την αγκαλιά της αστικής τάξης και των ΜΜΕ της.

    Για παράδειγμα θεωρώ λάθος την επίκληση των νεκρών εντός ή εκτός ΚΕ την περίοδο Στάλιν. Γιατί εγώ δέχομαι ότι η ταξική πάλη οξύνθηκε μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες της ΕΣΣΔ μετά την ΝΠΕ κλπ. Είναι λογικό στην πορεία αυτή να έχουμε και νεκρούς και από τις 2 πλευρές (όχι μόνο από τη μία που προβάλει η αστική τάξη). Εγώ δε θα κάτσω σήμερα να κάνω τον ντετέκτιβ για το ποιος έπρεπε όντως να πεθάνει και ποιος όχι.

    Αντίθετα μπορεί κανείς να θέσει το ερώτημα της λειτουργίας ή μη λειτουργίας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού με πολύ πιο παραγωγικό τρόπο: Σημειώνει το κόμμα ότι το 20ο ήταν σταθμός στη στροφή υπέρ των αγοραίων απόψεων για τη σοσιαλιστική οικονομία. Ωραία λέω εγώ, και τι έγινε ξαφνικά μετά το θάνατο του Στάλιν και άλλαξαν όλα τόσο πολύ, χωρίς να υπάρχει ουσιαστική-μαζική αντίδραση στη στροφή του 20ου; Η μόνη απάντηση που βρίσκω εγώ στο κείμενο του συνεδρίου, είναι ότι μεγάλο μέρος «ψημένων» μελών και στελεχών του ΚΚΣΕ πέθαναν στον ΒΠΠ και ανανεώθηκαν γρήγορα τα όργανα με όποιες συνέπειες. Δεκτό, αλλά μόνο του δε φτάνει. Εμένα μου φαίνεται πως ίσχυε η αρχή του ενός αντρός. Κανένας δε τολμούσε να πάει κόντρα στο Στάλιν, πόσο μάλλον μετά τις επιτυχίες του ΒΠΠ που αύξησε το κύρος του. Πεθαίνοντας ο Στάλιν επικράτησε όποιος έτυχε να ελέγχει το μηχανισμό, ο Χρουτσόφ δηλαδή, χάραξε τη γραμμή του στην οικονομία και γενικότερα και η βάση τα δέχτηκε αδιαμαρτύρητα, παθητικά. «Για να τα λέει ο αρχηγός μας σωστά θα είναι». Εμένα αυτά δε μου δείχνουν λειτουργία κόμματος νέου τύπου.

    Έτσι λοιπόν για το ίδιο θέμα (εσωκομματική δημοκρατία κλπ.) έχεις δύο πολύ διαφορετικούς τρόπους για να πεις τα ίδια ακριβώς πράγματα. Αν επιλέξεις το δεύτερο, αποφεύγεις να χρησιμοποιηθούν τα λεγόμενά σου από τα ΜΜΕ της αστικής τάξης, γιατί σιγά μην ενδιαφερθούν αυτοί για την καλή λειτουργία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού!

  47. kritias Ιουνίου 23, 2009 στις 7:42 μμ #

    compasso, όποτε βρεις χρόνο και κουράγιο γράψε σε παρακαλώ δυο ξεχωριστά posts, ένα για το φοιτητικό κίνημα, ΠΚΣ κλπ. και ένα για το θέμα της διάσπασης της ΓΣΕΕ που προτείνεις. Αυτά είναι τα ενδιαφέροντα και χάνονται μέσα στα πολλά comments και τα πολλά θέματα.

  48. Αναυδος Ιουνίου 23, 2009 στις 9:13 μμ #

    Ενα σχόλιο στα 16-17 για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.
    Θα ανακαλύψετε ότι σε αυτή την κοινωνία η κρατική καταστολή είναι απείρως πιο συστηματική και πιο ολοκληρωτική από ότι ήταν στα χρόνια των μπολσεβίκων. Επίσης η δυνατότητα δράσης ενός επαναστατικού κόμματος νέου τύπου είναι πολύ περισσότερο υπό παρακολούθηση από ότι παλιότερα. Η μόνη άμυνα αλλά και η μόνη δυνατότητα επιτυχίας ενός ΚΚ βρίσκεται στην πιστη εφαρμογή του δημ συγκεντρωτισμού.

    Οσο για τον κ. Ρούσση η δυστυχία των κομμουνιστών είναι ότι η ιδεολογία της εργατικής τάξης έρχεται από έξω. Αυτή η αντίθεση στα πλαίσια του καπιταλισμού έχει οδηγήσει σε πλήθως διασπάσεις (αριστερές και δεξιές). Αν ρίξουμε μία ματία στις 3 τελευταίες (1968, 1989, 1991) και που συγκεντρώνονται οι δυνάμεις των εκάστοτε διασπαστών γίνεται φανερό ότι η εργατική τάξη παραμένει στο ΚΚ ενώ οι σύμμαχοι της φεύγουν.

  49. Μελιτον Κανταρια Ιουνίου 23, 2009 στις 10:30 μμ #

    Ας δούμε και λίγο τι γίνεται με αυτήν την έρμη την εργατική τάξη…Οι ατάκες του στυλ, το ΚΚΕ να διασπάσει την ΓΣΕΕ και αλλά τέτοια παρόμοια είναι το λιγότερο αστεία και δείχνουν ποσό μικρή σχέση έχουν αυτοί που τα λένε (Συγγνώμη που το λέω έτσι, αλλά έτσι είναι). Οι μάχες που δίνει η εργατική τάξη μαζί με το ΠΑΜΕ διαφεύγουν της προσοχής μεγάλης μερίδας κόσμου, πολλώ μάλλον του ιδίου του εργατόκοσμου. Μακάρι να διάβαζαν, θα μου πείτε, όλοι τον Ριζοσπάστη ώστε να πληροφορηθούν για τις μάχες που έδωσαν:
    1. Οι εργαζόμενοι στον «Παπουτσάνη» μετά από 11 εβδομάδες κινητοποιήσεων με συμπαραστάτη το σεχταριστικό ΠΑΜΕ και πόσο συνέβαλαν στις μάχες αυτές τα υπερεπαναστικά – ανεξάρτητα σωματεία που ελέγχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ ή τους ΑΝΤ.ΑΡΤ.ΕΣ.
    2. Οι εργαζόμενοι στο Μον-Παρνες με τα ασφαλιστικά μέτρα από την πολυεθνική Hayat σε 5 μέλη της διοίκησης του σωματείου που συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ (χωρίς φυσικά να είναι όλοι μέλη του ΚΚΕ). Ύστερα από 8 περίπου εβδομάδες αγώνα με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ κατάφεραν να υπογράψουν τελικά ικανοποιητική Σ.Σ.Εργασίας με κατώτερο μισθό 1000-1500 ευρώ.
    3. Για τους εργαζόμενους στη ζώνη θα αναφέρω… κάτι διαφορετικό (πέραν του ωραίου ξύλου που ρίχνουν οι εργαζόμενοι ενώ τα φρικιά και τους μ-λ να παίζουν βρώμικο και αντί-ΚΚΕ ρολό). Τα σωματεία της ζώνης είναι τα μοναδικά σε όλη την Ελλάδα που έχουν στο χώρο δουλειάς των εργαζομένων μνημείο ως ελάχιστο φόρο τιμής στους νεκρούς συναδέλφους τους, που είναι παράλληλα μνημείο για τους νεκρούς όλης της εργατικής τάξης.
    4. Η παλικαρίσια στάση του συναδέλφου Νικολόπουλου από τα JUMBO νέου εργαζομένου , μέλους της ΚΝΕ που αρνήθηκε τα 50000 ευρώ για να το βουλώσει και που για συμπαράσταση προσέτρεξαν όλα τα ταξικά σωματεία (Άραγε οι ΑΤΝ.ΑΡΤ.ΕΣ. που να ήταν πάλι; ) Ή μήπως ήταν σεχταριστική η ερώτηση στη βουλή του ΚΚΕ για το θέμα που κοινοποιούσε το ζήτημα και προσπαθούσε και με κοινοβουλευτικό τρόπο να πιέσει για το θέμα.
    5. ….
    6. ….
    7. ….
    Και ο κατάλογος συνεχίζεται αρκετά μακρύς, απλά προσπάθησα να βάλω τα πιο πρόσφατα «σεχταριστικά» γεγονότα πάνω στη δουλειά του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ στην εργατική τάξη. Όπως τσιτατοειδώς αναφέρεται από έναν καράφλα σαν την πιο επαναστατική τάξη σε αυτήν την κοινωνία. Πέραν τούτου η κουβέντα περί σεχταρισμού που «διακατέχει» το ΚΚΕ, μάλλον το ΠΑΣΟΚ στην τελική συμφέρει και βολεύει παρά τους εργαζόμενους ή αυτούς που θα βγουν αύριο στην παραγωγική διαδικασία.

  50. Y Ιουνίου 24, 2009 στις 12:53 πμ #

    @compasso
    H συζήτηση για την περίοδο Στάλιν δεν είναι μουσειακή. Όπως και καμία ιστορική συζήτηση. Όποιος δε ξέρει το παρελθόν του δε ξέρει που πατά και που πηγαίνει.

    @Μικροαστός
    Συμφωνείς με το σχόλιο του Κρητία 34 αλλά όχι με το σχόλιο του 29 που συμφωνεί με το σχόλιο μου 22. Είμαστε τρελοί εμείς οι κομουνιστές! γουστααααάρω…

    @Κρητίας (46) 1
    Ούτε εσύ καταλάβα που ακριβώς συμφωνείς με το μικροαστό, από τη στιγμή που είπες ότι συμφωνείς μαζί μου στο 22.

    (ρε σεις? συνενοημένοι είστε να με κουζουλάνετε?)

    @Απολίθωμα
    για το Ρούση που λέει ότι ο σοβιετικός σοσιαλισμός δεν οδηγούσε στον κομουνσισμό δε καταλαβαίνω γιατί δε πρέπει να κατανοεί το απόσπασμα που παρέθεσες.

    Δεν είδα να λέει ότι δεν υπήρχε στη σοβιετία σοσιαλισμός γιατί υπήρχαν αντιφάσεις. Οι αντιφάσεις είναι νομίζω αυτονόητες. Ούτε είδα να μίλησε κανείς για ‘αυθεντικό σοσιασλισμό’. Νομίζω τα βαλες με ανεμόμυλους.

    Όσο αφορα εμένα, αυτό που είπα είναι ότι στη Σοβιετία υπήρχε κάποιου είδος σοσιαλισμός (το καλύτερο είδος που έχει εφαρμοστεί στην ιστορία) που είχε όμως παρεκτρεπεί από την πορείας του προς τον κομουνισμό και χρειαζόταν μια μικρή επανάσταση για να επανέλθει.

    @Ουγκ Ουγκ
    Σεχταριστικές συνήθως δεν είναι οι πολιτικές αποφάσεις. Είναι η εφαρμογή τους.

    @Αντώνης, Ουγκ Ουγκ
    ΚΚΕ – ΝΑΡ = Παναθηναϊκός – Καλαμαριά
    Εμείς την έχουμε πιο μεγάλη, μπράβο μας είμαστε γαμάτοι

    @Κρητίας (46) 2
    Ο σεχταρισμός δε μετριέται με εκλογικά ποσοστά. Νομίζω ότι χρησιμοποιείς λάθος εργαλείο εδώ.

    Το να μιλήσουμε τώρα για την ΚΕ που καθάριστηκε επί Στάλιν και να εκτιμήσουμε χωρίς φόβο και πάθος τι ακριβώς έγινε δε μας οδηγεί στην αγκαλιά της αστικής τάξης. Αντίθετα μας κάνει ισχυρότερους απέναντι της γιατί δείχνει ότι μπορούμε να εκτιμάμε την ιστορία μας ανεξάρτητα από αυτήν και όχι στο ρυθμό που αυτή μας χτυπάει. Εκτός αν είμαστε φοβικοί και δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην κοσμοθεωρία μας και την ιδεολογία μας.

    Το πρόβλημα δεν έιναι ότι πέσαν νεκροί κι από τις δύο πλευρές αλλά ότι πέσαν μέσα στην ίδια πλευρά, την δικιά μας. Οι συζητήσεις που κάνουμε εδώ θα είχαν οδηγήσει σε εκατόμβη.

    Η ταξική πάλι οξύνθηκε το ’30 αλλά αμβλύνθηκε ας πούμε πολύ χοντρικά το ’45 – ’70. Στο θέμα αυτό όμως έχουμε συμφωνήσει στην ουσία του όπως φαίνεται από κόμεντς που δε θυμάμαι να είναι εδώ ή αλλού. :-$

    Η ανάλυση για την περίοδο Στάλιν που κάνεις είναι πολύ σωστή, αλλά δε μπορεί να ήταν λαθός αυτό που λες και να ήταν σωστό ότι εκτελούσε συντρόφους σαν τα κουνέλια εν μέσω θολών συνθηκών (ντάξει δε σ’αρέσει η φρασεολογία μου, αλλά αυτό έκανε). Εκτός αν εσύ για συναισθηματικούς λόγους φοβάσαι να το δεις αυτό (με όλη την εκτίμηση που σου’χω)

    @Άναυδος
    Άμα μείνει μόνη της η εργατική τάξη όμως δε πάμε πουθενά. Αυτό το φαινόμενο που περιγράφεις θα έπρεπε να ανησυχεί το κόμμα.

    Amor Companeros Venceremos

  51. compassocap Ιουνίου 24, 2009 στις 12:54 πμ #

    πραγματικά επειδή δίνω κβαντομηχανική τη Τετάρτη, έχω ελάχιστο χρόνο και λυπάμαι γιατί η κουβέντα είναι πολύ ενδιαφέρουσα.
    @Μελίτον:
    χαίρομαι που σε κάνω να γελάς 🙂 Βέβαια μάλλον θα έπρεπε να κάτσεις να σκεφτείς λίγο περισσότερο αυτό που λέω. Βασικά δεν είπα και τίποτα ο άνθρωπας. Μια σκέψη είπα.
    Κάνεται κάποιους συνειρμούς για το τι σημαίνει να διασπάσεις τη ΓΣΕΕ που δε προκύπτουν. Αυτά που αναφέρεις μελίτον (τα οποία έχουμε αναδείξει στο Γκράνμα) ως επιχείρημα, μάλλον θα μπορούσαν αν είναι ένα επιχείρημα ενάντια στις ξεχωριστές συγκεντρώσεις-πορείες.
    Ας μη μένουμε εκεί.

    Η κουβέντα για σεχταρισμό δε ξέρω ποιον βοηθάει, πάντως κάποιες κουβέντες πρέπει κάποια στιγμή να γίνουν. Όσο αφορά εμένα, δεν είναι τυχαίο ότι συμμετέχω σε αυτή τη κουβέντα μετεκλογικά, ενώ υπήρχαν αρκετά ερεθίσματα και για προεκλογική συζήτηση επί του θέματος. Φυσικά είναι ένα θέμα αν το ΚΚΕ έχει δώσει λαβή για να γίνονται τέτοιες κουβέντες.

    @Αναυδε:
    Ο δημοκρατικός συγλεντρωτισμός που έχεις στο μυαλό σου δεν είναι απόλυτος. Άλλος ο συγκεντρωτισμός στο κόμμα του Λένιν, άλλος στο κόμμα του Στάλιν.
    Οι τρεις διασπάσεις που αναφέρεις δεν έχουν καμία απολύτως σχέση μεταξύ τους. Άλλη του 89 άλλη του 91. Άλλωστε οι υπερασπιστές της γραμμής Χαρίλαου, φύγαν πιο μετά από το κόμμα (Κωστόπουλος).

    @kritias:
    μου ανάβεις φωτιές..! Να σκεφτείς είχα στο μυαλό μου να γράψω ένα για τις ευρωεκλογές αλλά έτσι όπως το πάω θα πω την άποψη μου για τις επόμενες βουλευτικές 🙂

    Λες στον Υ: «Για παράδειγμα θεωρώ λάθος την επίκληση των νεκρών εντός ή εκτός ΚΕ την περίοδο Στάλιν. Γιατί εγώ δέχομαι ότι η ταξική πάλη οξύνθηκε μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες της ΕΣΣΔ μετά την ΝΠΕ κλπ. Είναι λογικό στην πορεία αυτή να έχουμε και νεκρούς και από τις 2 πλευρές (όχι μόνο από τη μία που προβάλει η αστική τάξη). Εγώ δε θα κάτσω σήμερα να κάνω τον ντετέκτιβ για το ποιος έπρεπε όντως να πεθάνει και ποιος όχι.

    Αντίθετα μπορεί κανείς να θέσει το ερώτημα της λειτουργίας ή μη λειτουργίας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού με πολύ πιο παραγωγικό τρόπο: Σημειώνει το κόμμα ότι το 20ο ήταν σταθμός στη στροφή υπέρ των αγοραίων απόψεων για τη σοσιαλιστική οικονομία. Ωραία λέω εγώ, και τι έγινε ξαφνικά μετά το θάνατο του Στάλιν και άλλαξαν όλα τόσο πολύ, χωρίς να υπάρχει ουσιαστική-μαζική αντίδραση στη στροφή του 20ου; Η μόνη απάντηση που βρίσκω εγώ στο κείμενο του συνεδρίου, είναι ότι μεγάλο μέρος “ψημένων” μελών και στελεχών του ΚΚΣΕ πέθαναν στον ΒΠΠ και ανανεώθηκαν γρήγορα τα όργανα με όποιες συνέπειες. Δεκτό, αλλά μόνο του δε φτάνει. Εμένα μου φαίνεται πως ίσχυε η αρχή του ενός αντρός. Κανένας δε τολμούσε να πάει κόντρα στο Στάλιν, πόσο μάλλον μετά τις επιτυχίες του ΒΠΠ που αύξησε το κύρος του. Πεθαίνοντας ο Στάλιν επικράτησε όποιος έτυχε να ελέγχει το μηχανισμό, ο Χρουτσόφ δηλαδή, χάραξε τη γραμμή του στην οικονομία και γενικότερα και η βάση τα δέχτηκε αδιαμαρτύρητα, παθητικά. “Για να τα λέει ο αρχηγός μας σωστά θα είναι”. Εμένα αυτά δε μου δείχνουν λειτουργία κόμματος νέου τύπου.»
    συμφωνώ μαζί σου. Να συμπλήρωσω μάλιστα ότι ο Χρουτσόφ ήταν πιο σκληρόπυρηνικός από το Στάλιν όσο ζούσε ο μουστάκιας. Λογική που δείχνει καθαρά αυτοκρατορικές ίντριγκες. Τα λέμε τώρα έτσι και άμα γίνω ΓΓ τα αλλάζω και λέω ότι μου κατέβει.
    Όμως η ίδια λογική είνα που κάνει το ΚΚΕ να διατυπώνει αυτή τη θέση αλλά και να λέει ότι η κουβέντα για τα εγκλήματα (αν και εφόσον γίναν) της Σταλινικής περίοδου είναι σταλινολογία. Ή γίναν ή δε γίναν. Και δεν είναι συζήτηση επίπεδου ντεντέκτιβ αλλά ουσιαστικά πολιτική ανάλογα πάντα και με τη φύση τους. Είναι τελείως διαφορετική η συζήτηση για τη αντεπανάσταση στα βάθη της Σοβιετίας που έλεγε και ο Κόρτο Μαλτέζε από τις εκτελέσεις αν κα εφόσον γίναν, μελών του ΠΓ.

  52. compassocap Ιουνίου 24, 2009 στις 12:59 πμ #

    @Y:
    συμφωνώ, άλλωστε πρόλαβες το επόμενο σχόλιο μου. Εννοώ ότι έχει μουσειακό χαρακτήρα. Ο κριτίας το βάζει στη σωστή του βάση αν θες. Τα εγκλήματα είναι αποτέλεσμα και όχι αίτιο.

  53. μπρεζνιεφικό απολίθωμα Ιουνίου 24, 2009 στις 2:50 μμ #

    Πράγματι Υ, οι αντιφάσεις είναι αυτονόητες.
    Το θέμα είναι αν τις αντιλαμβάνεται κανείς ως νομοτέλειες του σοσιαλισμού μας που μυρίζει ανθρωπίλα, ή ως παρεκκλίσεις από τον κομμουνισμό.
    Διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο του ρούση (ο μαρξ γεννήθηκε νωρίς) και τις απόψεις του για το πόσο σύντομη πρέπει να είναι η μετάβαση θα ανακαλύψεις κι εσύ πολλούς ανεμόμυλους φίλε μου σάντσο.

    Άναυδε, δεν ξέρω ποια εφαρμογή του δ.σ. είναι πιστή και ποια άπιστη, γιατί αυτό πηγαίνει με βάση τις συγκεκριμένες συνθήκες κάθε φορά, δεν είναι κάποια φόρμουλα που θα ακολουθήσουμε πιστά όπως τις συνταγές.
    Κατά τα άλλα, οι αντικειμενικές συνθήκες κάτω από τις οποίες δρούσαν οι μπολσεβίκοι ήταν απείρως δυσκολότερες κι αυτό δεν αφορά μόνο την εποχή της παρανομίας επί τσάρου και την καταστολή τους από το αστικό κράτος, αλλά και τα επόμενα χρόνια που είχαν πάρει οι ίδιοι την εξουσία. Η σημερινή εποχή παρά τις διάφορες αντικρουόμενες τάσεις, ανοίγει ορίζοντες και δυνατότητες για ενίσχυση του πόλου της δημοκρατίας στο διαλεκτικό δίπολο με τον συγκεντρωτισμό κι αυτό δεν συνιστά κάποια κατάργηση της αρχής του δ.σ. Αν απομονώσουμε μηχανικά το κομμάτι της κρατικής καταστολής, της παρακολούθησης και ορίσουμε αντίστοιχα την τακτική μας και τις δομές μας στο τέλος του δρόμου μας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες ο μπλανκί.

  54. Y Ιουνίου 24, 2009 στις 4:13 μμ #

    OK Δον Απολιθαμώτη
    Με πιάνεις αδιάβαστο. Θα το διαβάσω και τα ξαναλέμε. Πάντως το χρονικό διάστημα της μετάβασης για μένα δε μπορεί να προβλεφθεί. Και παρότι πιστεύω ότι το κομμουνιστικό όραμα πρέπει να μπει σε πρώτο πλάνο, νομίζω ότι η απόσταση που μας χωρίζει από αυτό είναι απέραντη, πάνω από όλα σε επίπεδο συνηθειών, νοοτροπίας, φιλοσοφίας των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων ημών (ειδικά εμού με τα εγωϊστικά – δασκαλίστικα ξεσπάσματα μου)

    Υποκλίνομαι μπροστά στη σύντομη αλλά μεστή ανάλυση σου για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.

    Σου έχω μια ερωτησούλα όμως (αναμένοντας τον Κρητία ας ανοίξουμε άλλο ένα θέμα σά μη μας φτάνουν αυτά που έχουμε ανοίξει): O δ.σ. πρέπει να εφαρμόζεται μόνο στο κόμμα της πρωτοπορείας της εργατικής τάξης ή σε όλη την σοσιαλιστική κοινωνία?

  55. Μικροαστός Ιουνίου 24, 2009 στις 7:06 μμ #

    Κριτία ειναι ερώτηση παγίδα! 😉

  56. Μικροαστός Ιουνίου 24, 2009 στις 7:15 μμ #

    @μπρεζνιεφικό απολίθωμα

    Το μεγάλο πρόβλημα ειναι οτι πάσχουν και οι δυο πλευρές του δίπολου.
    Και αν θέλετε την γνωμη μου πάσχει πρώτα και κύρια ο συγκεντρωτισμός.
    Αποφάσεις οι οποιες δεν υλοποιούνται και στην συνέχεια δεν ελέγχεται γιατι δεν υλοποιήθηκαν.
    Αυτο έχει αντανάκλαση και στην δημοκρατία. Οταν έχεις ανθρώπους που δεν ειναι πεισμένοι να υλοποιήσουν την συλλογική απόφαση και δεν την υλοποιουν, πως αυτοι θα έλθουν να ελέγξουν και να βάλουν τα πράγματα στην θέση τους;
    Οι ίδιοι δεν είναι που λογο αυτής της στάσης τους, αφήνουν την δράση και τις αποφάσεις στους «ειδικούς»;

    @Υ Είδες πως μπορούμε να συμφωνούμε διαφωνώντας και να διαφωνούμε συμφωνώντας! 🙂

  57. Μελιτον Κανταρια Ιουνίου 24, 2009 στις 7:15 μμ #

    Ελπιζω να εγραψες τιποτα στην κβαντο, αγαπητε compasso και οταν το παρεις το πτυχιο τοτε θα κανουμε πολλα και καλα γελια, απο χαρα εννοω.

  58. kritias Ιουνίου 24, 2009 στις 9:15 μμ #

    Υ, sorry για την αναμονή, συνήθως έχω χρόνο στο τέλος της μέρας.

    Μικροαστέ μην ανησυχείς, δε μασάω από παγίδες. Στην ανάγκη θα τεντώσω τη διαλεκτική, δε σπάει με τίποτα… 🙂

    Υ συμφωνώ με τη μεθοδολογία που προτείνεις στο σχόλιο 22. Εκεί λες πολλά ωραία με αποκορύφωμα το:

    «Ας μη στυλώνουμε λοιπόν φανατικά τα πόδια μας πάνω σε λέξεις και λεκτικά σχήματα και χωρίζουμε τους άλλους σε (πολιτικούς)εχθρούς και φίλους με βάση την τοποθέτηση τους γύρω από αυτά και ας προσπαθούμε να δούμε την ουσία και να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς της κοινωνίας και της ιστορίας.»

    Ο μικροαστός στο σχόλιο 38 λέει κάποια άλλα ωραία για το σεχταρισμό και τη σταλινολογία.

    Που είναι η ασυνέπεια λοιπόν;

    Υ, δεκτό το σχόλιό σου για συναισθηματισμό. Θα το δουλέψω με τον ψυχαναλυτή μου 🙂 Πάντως η εμμονή μου στην κατάλληλη φρασεολογία, πέραν των συναισθηματικών που όντως υπάρχουν, είναι και τακτική επιλογή, γιατί αυτή σου δίνει τη δυνατότητα να προβληματίσεις ή/και να πείσεις το συνομιλητή σου. Όταν κάνω κριτική στο ΚΚΕ δεν την κάνω για να δείξω ότι είμαι διαβασμένος, αλλά αποβλέπω σε αποτελέσματα, που θα πει βάθεμα της σκέψης των ανθρώπων με τους οποίους συζητώ (της δικής μου συμπεριλαμβανομένης). Αν επέλεγα την άλλη φρασεολογία, θα απομακρυνόμουν σίγουρα από αυτό το στόχο.

    compasso, ωραίο το σχόλιό σου «Τα εγκλήματα είναι αποτέλεσμα και όχι αίτιο.» Ένα ακόμα επιχείρημα υπέρ της φρασεολογίας που προτείνω. Να υποθέσω πως η επίκληση της σχέσης αιτίου-αιτιατού ήταν ένα αυθόρμητο μπούχτισμά σου από την πολύ κβαντομηχανική 😉

    Υ, δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στο σύνολο της κοινωνίας; Κουφό, για κάντο μας πιο λιανά…

  59. Y Ιουνίου 24, 2009 στις 9:53 μμ #

    @Kritias

    Πρώτα από όλα γιατί ο Μικροαστός στυλώνει φανατικά τα πόδια και λέει ‘αφού οι αστοί λένε ότι υπήρχαν εγκλήματα [επί Στάλιν], άρα δεν υπήρχαν’. Ενώ οι στοιχειώδης ανάγνωση της ιστορίας μας δείχνει ότι υπήρχαν. Δεύτερον γιατί ο ορισμός του σεχταρισμού που δίνει είναι μονόπλευρος και κομένος και ραμένος στο να δικαιολογήσει τη συγκυρία. Είναι δηλαδή αντιδιαλεκτικός και δε συμβάλει στην κατανόηση της λειτουργείας της κοινωνίας.

    ΟΚ για να μη κατηγορηθούμε ότι το παίζουμε έξυπνοι και διαβασμένοι λοιπόν θα κατεβάζουμε τα βρακιά μας μπροστά στην οπαδική λατρεία που αφήνεται να εξαπλώνεται στους συντρόφους μας στο Στάλιν που τον έχουν στα κινητά τους και στα βρακιά τους, θα συνεχίσουμε να τους κρύβουμε ότι εκτελούσε κομμουνιστές και θα κατηγορούμε όποιον τα σκαλίζει αυτά για σταλινολόγο, πτωματολόγο αντικομμουνιστή που συμμετέχει στην οργανωμένη επιθέση που ενορχηστρώνει η αστική τάξη απέναντι στο κόμμα.

    Για το συναισθηματισμό δε χρειάζεται ψυχαναλυτή. Αν δε το έχεις κάνει ήδη η ανάγνωση με ψυχρό ερευνητικό μάτι των ‘όπορτουνιστών’ αλλά πολύ καλών ιστορικών Hobsbawm και Ellenstein για την περίοδο Στάλιν ίσως βοηθήσουν να πάρει το πάνω χέρι η λογική.

    Κουφό ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός στο σύνολο της κοινωνίας;
    Από την απόφαση του 18ου:
    ‘O δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι θεμελιακή αρχή στη συγκρότηση και λειτουργία του σοσιαλιστικού κράτους, στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας, στη διεύθυνση της παραγωγικής μονάδας, κάθε κοινωνικής υπηρεσίας.’
    Τελείως κουφό! Κι εγώ κουφάθηκα… Γι’αυτό λέω ότι αυτά τα συμπεράσματα είναι σε λάθος κατεύθυνση.

  60. kritias Ιουνίου 24, 2009 στις 11:19 μμ #

    Τον αδικείς το μικροαστό. Εγώ δεν καταλαβαίνω αυτά που λες από αυτά που γράφει στο 38. Δε νομίζω πως έχει πρόβλημα ο ορισμός που δίνει για το σεχταρισμό.

    Και για να απαντήσω σε κάτι που ξέχασα προηγουμένως, δεκτό το σχόλιο σου ότι η αύξηση της εκλογικής (πολιτικής) επιρροής δε δείχνει ότι το κόμμα δεν είναι σεχταριστικό. Αποτελεί όμως ισχυρή ένδειξη πως δεν είναι περισσότερο σεχταριστικό από ότι πριν 10 χρόνια (διάστημα μέσα στο οποίο συντελέστηκε η αύξηση).

    Επίσης επιμένω πως το να βλέπεις ελπιδοφόρα πολιτική συμμαχία στη συλλογή οργανώσεων-σφραγίδα είναι γραφειοκρατική αντίληψη. Να μια όψη της σύγχρονης γραφειοκρατίας στο κίνημα, εκπορευόμενη από αυτούς που έχουν τη γραφειοκρατία σαν καραμέλα (όχι άδικα, αλλά πρέπει να συνοδεύεται με τη σωστή ανάλυση).

    Γέλασα (θετικά, όχι ειρωνικά) πολύ με αυτό που λές για το Στάλιν στα κινητά και τα βρακιά των σφων. Δεν έχεις άδικο. Μου θύμισες το εξής. Πρόσφατα κάποιοι γνωστοί μου μπήκαν στο facebook σε 2 groups, ένα ήταν για funs του Στάλιν και ένα του Ζαχαριάδη. Καταρχήν είναι άκυρο να μπαίνεις στο facebook σε τέτοια groups για πολλούς και διάφορους λόγους, αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Πάω που λες στα groups να δω τι λένε.

    Αυτό για το Στάλιν μας ενημερώνει πως υπάρχει σταλινισμός, ορίζει τον όρο κιόλας με βάση την αστική προπαγάνδα και στο τέλος μαζεύονται από κάτω οι υποστηρικτές αυτού του όρου 😦

    Αυτό για το Ζαχαριάδη, προβάλει ένα σχόλιο της γυναίκας κάποιου (του Μπαρτζιώτα νομίζω), και λέει πως ο Ζαχαριάδης στο βουνό έπλενε μόνος του τα ρούχα του και κάτι τέτοια. Δηλαδή αν του τα ‘πλενε άλλος θα τον εκτιμούσαμε λιγότερο; Εκεί εστιάζουμε την εκτίμησή μας;

    Συζήτησα με κάποια παιδιά, για τα δύο θέματα με καλά νομίζω αποτελέσματα. Από αυτά δε νομίζω να μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι «κατεβάζω τα βρακιά μου μπροστά στην οπαδική λατρεία που αφήνεται να εξαπλώνεται στους συντρόφους μας». Ακόμα, είπα ότι θεωρώ λανθασμένη την επίκληση των νεκρών. Δεν είπα ότι όποιος το κάνει είναι αντικομμουνιστής ούτε ότι «συμμετέχει στην οργανωμένη επιθέση που ενορχηστρώνει η αστική τάξη απέναντι στο κόμμα», αν και δέχομαι και ότι υπάρχει τέτοια επίθεση και ότι είναι δυνατό αυτή να αξιοποιήσει και τα λεγόμενα μαρξιστών κόντρα στη βούλησή τους.

    Καλώς θα κρατήσω τους Hobsbawm και Ellenstein στην TODO λίστα μου. Αν και δεδομένου του περιορισμένου του χρόνου μου, προτεραιότητα στη μελέτη μου έχει ένας άλλος ιστορικός, ο Βαζιούλιν, το έργο του οποίου έχει πιο άμεση σχέση με το παρόν και το μέλλον παρά με το παρελθόν.

    Γιατί από την ιστορία με το Στάλιν που συζητάμε τόσην ώρα, το κύριο που έχει σημασία για το μέλλον δεν είναι ο αριθμός των νεκρών, αλλά το θέμα της μη-λειτουργίας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού (που ανοίγει και μια συζήτηση για το δ.σ. που αντιστοιχεί στην εποχή μας) και το θέμα της μονιμοποίησης από το Στάλιν του σοσιαλισμού σαν τελικό στόχο εις βάρος του κομμουνισμού. Συμφωνούμε νομίζω πως αυτά είναι τα κύρια ιστορικά συμπεράσματα με τα οποία πρέπει να πορευτούμε προς το μέλλον.

    Από αυτά που λέει το κείμενο του συνεδρίου, δεν προκύπτει άμεσα το συμπέρασμα για δ.σ. στην κοινωνία. Μάλλον εννοεί για τη δουλειά των κομματικών δυνάμεων στον κρατικό μηχανισμό, την παραγωγική μονάδα κλπ. Δέχομαι βέβαια πως έτσι όπως είναι διατυπωμένο είναι αμφίσημο. Όποια προβλήματα κι αν έχει το κείμενο, ας μη θεωρούμε ότι μόνο εμείς καταλαβαίνουμε από μαρξισμό. Δε μπορεί να έχουν κάνει τέτοιο λάθος. Αυτό το σκεπτικό εμένα με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μάλλον το κείμενο μιλάει για τη δουλειά των κομματικών δυνάμεων στην κοινωνία και όχι τη λειτουργία της κοινωνίας εν γένει.

    Απολίθωμα, κι εγώ συμφωνώ ότι και στο Ρούση ασκεί κάποια γοητεία το σύνθημα για αγνό και αμόλυντο σοσιαλισμό. Ωστόσο στο «ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς» δεν είναι αυτό το κύριο που βγαίνει. Το κύριο είναι ότι τα επιστημονικο-τεχνολογικά επιτεύγματα και η επαναστατικοποίηση και διανοητικοποίηση της παραγωγής που έχει πετύχει σήμερα ο ιμπεριαλισμός βοηθά στην επιτάχυνση της ωρίμανσης του κομμουνισμού εφόσον βέβαια γίνει πρώτα η επανάσταση. Από εκεί τεκμηριώνεται και η αυξανόμενη επικαιροποίηση του μαρξισμού από την οποία βγήκε και ο τίτλος. Σε ορισμένα σημεία υπερβάλει λίγο λόγω επαναστατικού ενθουσιασμού αλλά στο βασικό θέμα που ανοίγει έχει δίκιο.

  61. Y Ιουνίου 24, 2009 στις 11:37 μμ #

    ‘O δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι θεμελιακή αρχή στη συγκρότηση και λειτουργία του σοσιαλιστικού κράτους, στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας, στη διεύθυνση της παραγωγικής μονάδας, κάθε κοινωνικής υπηρεσίας.’

    Το απόσπασμα είναι ξεκάθαρο και αναφέρεται στο σοσ. κράτος, στη σοσ. δημοκρατία και σε κάθε παραγωγική μονάδα και υπηρεσία. Όχι στις κομματικές δυνάμεις μέσα σε όλα αυτά, αλλά σε αυτά καθαυτά.

    Κι εδώ νομίζω ότι εδώ πλέον περνάμε στον υποκειμενισμό. Δε μπορεί το Κόμμα να λέει κάτι λάθος ακόμα κι όταν το λάθος είναι πεντακάθαρα διατυπωμένο μπροστά μας.

    Το ίδιο έκανε κι ο Sentic πριν από λίγο καιρό με το απόσπασμα για τις ένοπλες δυνάμεις. Έλεγε ότι μιλάει για την παρέμβαση του κόμματος στις ένοπλες δυνάμεις, ενώ το συνέδριο είπε ξεκάθαρα ότι μέρος των ενόπλων δυνάμεων πρέπει να είναι άμεσα υπό το κόμμα. Οι υπόλοιποι το άφησαν ασχολίαστο.

    Τέτοιες ερμηνείες και σοφιστικές δικαιολογήσεις κάτι που είναι ξεκάθαρου αποτελούν καθαρή εθελοτυφλία.

    Για το άλλο πολύπαθο θέμα. Σημασία δεν έχει ο αριθμός των νεκρών. Σημασία έχει το ποιόν και η ιδεολογία των νεκρών.

  62. compassocap Ιουνίου 25, 2009 στις 11:23 πμ #

    @Y:
    Μηχανοκρατία και τα μυαλά στα κάγκελα!!!

    @Μελίτον:
    Ίσως να έγραψα, ίσως και να μην έγραψα. Κανονικοποιώντας τη ψ(χ) και από την εξίσωση Schroedinger προκύπτουν οι ιδιοκαταστάσεις. Πάιρνουμε λοιπόν πλάτος πιθανότητας να έχω περάσει σημαντικότατο 🙂
    Αστειεύομαι. Δεν έδωσα ακόμα. 1 του μηνός. 🙂

    Μάγκες δείτε αυτό:
    http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5145042&textCriteriaClause=%2BAN+%2BSHAKIB

    παρεπιπτόντως, αυτό είναι αντισεχταριστική δράση.

  63. Y Ιουνίου 25, 2009 στις 3:31 μμ #

    @compasso
    τι εννοείς μηχανοκρατία?

  64. compassocap Ιουνίου 25, 2009 στις 6:06 μμ #

    Νευτωνεια μηχανική, αίτιο – αποτέλεσμα. Φιλοσοφικό ρεύμα είναι

  65. compassocap Ιουνίου 25, 2009 στις 6:12 μμ #

    βασικα θεμελιωτής ήταν ο Καρτέσιος και όχι ο Νεύτων

  66. Y Ιουνίου 25, 2009 στις 6:13 μμ #

    ΟΚ. Και πάλι όμως δε κατάλαβαίνω τι εννοείς. Μάλλον θα πρέπει να το ρίξω στην κβαντομηχανική κι εγώ για να καταλάβω 😛

  67. Μικροαστός Ιουνίου 25, 2009 στις 8:42 μμ #

    Για το σχόλιο 59.
    Οχι και στυλώνω τα πόδια!
    Απλως δεν μπορώ να καταπιώ αμάσητη όλη την αστική προπαγάνδα.
    Αντίστοιχα θεωρώ λάθος την αγιοποίηση προσώπων και το στρογγύλευμα καταστάσεων.
    Ειναι γεγονός οτι πρέπει να μελετήσουμε καλύτερα και βαθύτερα την περίοδο αυτη (όπως και όλη τη σοσιαλιστική οικοδόμηση) αλλά απο την σκοπιά μας.
    Να δούμε την εξέλιξη της ταξικής πάλης στην νέα κοινωνία, τα νέα φαινόμενα που εμφανίζονται (θετικά και αρνητικά).

    Αφού λέτε για βιβλία να προτείνω και εγω μερικά:

    «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν» του Μαρτενς ( Βλέπω να πετάγεται απο μια γωνία ο Ρούσης 🙂 για να διαβάσει κάποιος τα πράγματα απο την αλλη σκοπια, ειναι αλήθεια οτι ειναι εκνευριστικό σε αρκετά σημεία με την στρογγύλευση των πραγμάτων αλλά σε βάζει και σε εναν προβληματισμό γύρω απο τα γεγονότα και πως τα παρουσιάζουν οι αστοί)

    «Οι ταξικοί αγώνες στην ΕΣΣΔ» του Σαρλ Μπετελέμ. Ξέρω οτι κυκλοφορουν στα ελληνικά οι δυο -τους έχω για αυτο- απο τους τρείς τόμους και ο τρίτος αν υπάρχει θα ειναι μια έκδοση του τέλους της δεκαετίας του 70. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, με πολλά ιστορικά και οικονομικο-κοινωνικά στοιχεία. Μπορεί να μην συμφωνώ με τα συμπεράσματα στα οποια καταλήγει για την φυση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, αλλά θεωρώ οτι αποτελεί μια αξιολογη δουλειά.
    Δυστυχώς ο τρίτος τόμος είναι αυτος που αναφέρεται στην επίμαχη περίοδο, αν κατα τυχη κάποιος εχει τον τρίτο τόμο, ευχαρίστώς θα τον αγόραζα ή και μια φωτοκοπια θα ήταν αρκετή.

    «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» του Α. Γκικα. Βιβλιο που αν και στοχευει στην ανάδειξη της συμμετοχής του ελληνικού στοιχείου στην οικοδόμηση, δίνει πολλά στοιχεία και για την επίμαχη περίοδο αλλά και για την λειτουργία της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

    Οσο για τον ορισμό του σεχταρισμού περιμένω να ακούσω εναν που να πληρεί τα κριτήρια της διαλεκτικής…

    Για το θέμα του δ.σ (Κριτία στο είπα οτι είναι ερώτηση παγίδα 🙂 )
    Μπορω να αναφέρω άλλα 10 σημεία της απόφασης που εγω διαφωνώ αλλά αυτο δεν σημαίνει αναγκαστικά οτι η απόφαση ειναι σε λάθος κατεύθυνση.
    Πάντως αν διαβάσετε προσεκτικά ΔΕΝ αναφέρετε σε ΟΛΗ τη σοσιαλιστική κοινωνία αλλά στις δομές εξουσίας της.

  68. Αναυδος Ιουνίου 25, 2009 στις 9:00 μμ #

    @Y & COMPASSOCAP
    Τόσο το ΝΑΡ όσο και ο ΣΥΝ είναι μικροαστικά μορφώματα. Απόδειξη πέρα από το λόγο τους είναι και η εκλογική του επιρροή τόσο σε συγκεκριμένους μόνο μαζικούς φορέις όσο και σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές (ειδικά για τον ΣΥΝ).

    Για τη ρήση του Στάλιν και την οξυνση της ταξικής πάλης στην πορεία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού έχω την υποψία (βεβαιότητα) ότι εννοούσε όχι την ταξική πάλη αλλά τις μορφές που αυτή παίρνει με τα σαμποτάζ τις δολοφονίες και την προδοσία.

    Για τα μέλη της ΚΕ και του 17ου συνεδρίου έχουμε μόνο το λόγο του Χρουτσοφ θα κράταγα για τα νούμερα μικρό καλάθι. Π.χ γιατί δεν αναφέρθηκε στην ΚΕ και το 18ο συνέδριο κλπ.

    Για τις δίκες της Μόσχας τα υπάρχοντα ντοκουμέντα δικαιολογούν την καταστολή της 5ης φάλαγγας. Πέρα από τη συνεργασία με ναζί και Ιαπωνία (υπόθ. Λιουτσκοφ) έχουμε και σαμποτάζ με εκατοντάδες νεκρούς.

    Για τις διώξεις και τις εκτελέσεις του 36-38 σίγουρα υπήρχαν «υπερβολές» με την έννοια ότι μέρος του διωκτικού μηχανισμού αλλά και του κόμματος ήταν διαβρωμένο. Δεν είναι τυχαία η κατάληξη τόσο του Γιαγκοντα όσο και του Γιεζοφ.

    Ο σοσιαλισμός ανατράπηκε από το κεφάλαιο άρα τα αίτια πρέπει να τα αναζητήσουμε στη δημιουργία εκ νέου του κεφαλαίου στην ΕΣΣΔ.

  69. kritias Ιουνίου 25, 2009 στις 9:34 μμ #

    Άναυδε, αν θες, πες μας και τη γνώμη σου γι’ αυτά που γράφω για την εσωκομματική δημοκρατία στο σχόλιο 46. Σωστά σημειώνεις ότι νεκροί υπήρχαν και από τις δύο πλευρές, σε υψηλά και χαμηλά κλιμάκια κι από τις δύο πλευρές. Οι περισσότεροι την παραβλέπουν αυτή την παράμετρο.

    Υ και μικροαστέ, δε στέκει με τίποτα η ιδέα του δ.σ. στην κοινωνία, ούτε καν στη διοίκηση των παραγωγικών μονάδων κλπ. πχ. τι σημαίνει δ.σ. στη συνέλευση του εργοστασίου; Δεν ορίζεται αυτό το πράγμα. Ο δ.σ. έχει νόημα μόνο στη λειτουργία μιας μερίδας ανθρώπων μέσα σε ένα μαζικό χώρο στον οποίο δεν υπάρχει ο δ.σ. Ας συζητήσουμε τίποτα πιο παραγωγικό, είναι προφανές ότι μιλά για τη δουλειά των κομματικών δυνάμεων. Δε θα συνεχίσω αυτή τη χωρίς νόημα συζήτηση.

  70. sentic Ιουνίου 25, 2009 στις 10:59 μμ #

    «Το ίδιο έκανε κι ο Sentic πριν από λίγο καιρό με το απόσπασμα για τις ένοπλες δυνάμεις. Έλεγε ότι μιλάει για την παρέμβαση του κόμματος στις ένοπλες δυνάμεις, ενώ το συνέδριο είπε ξεκάθαρα ότι μέρος των ενόπλων δυνάμεων πρέπει να είναι άμεσα υπό το κόμμα. Οι υπόλοιποι το άφησαν ασχολίαστο.
    Τέτοιες ερμηνείες και σοφιστικές δικαιολογήσεις κάτι που είναι ξεκάθαρου αποτελούν καθαρή εθελοτυφλία.»
    έγραψε κάποιος παραπάνω…
    παρακατω παραθετω το σχολιο που ειχα γραψει τοτε αλλα και το εδάφιο του συνεδριου για το θεμα,και ο καθενας ας βγάλει τα συμπερασματά του,και απο το εδάφιο ΟΛΟΚΛΗΡΟ(και οχι απο 2 γραμμες που βολεύουν τον καθένα) και απο τα σχολιά μου τότε..

    «Το πλήρες κομματι της απόφασης του συνεδριου που αναφέρεται στην επαναστατική περιφρουρηση και στην άμυνα είναι το παρακάτω:
    “Tα νέα όργανα επαναστατικής περιφρούρησης και άμυνας στηρίζονται στην εργατική και λαϊκή συμμετοχή, αλλά και σε μόνιμο εξειδικευμένο προσωπικό.
    Στη θέση του αστικού στρατού και των σωμάτων καταστολής, που έχουν διαλυθεί εξ ολοκλήρου, δημιουργούνται νέοι θεσμοί, στη βάση της ένοπλης επαναστατικής πάλης για τη συντριβή της αντίστασης των εκμεταλλευτών και την υπεράσπιση της Επανάστασης. Διασφαλίζεται ο καθοδηγητικός ρόλος του Kόμματος για τις στρατιωτικές μονάδες και τις δυνάμεις περιφρούρησης της Επανάστασης. Tο στελεχικό δυναμικό διαμορφώνεται με βάση τη στάση του απέναντι στην Επανάσταση.
    Σταδιακά διαμορφώνεται, μέσα από νέες στρατιωτικές παραγωγικές σχολές, ένα νέο δυναμικό, επιλεγμένο κυρίως από νέους με εργατική καταγωγή. Διαπαιδαγωγείται με τις αρχές της νέας εξουσίας. Aξιοποιείται η θετική πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, όπου τα καθήκοντα περιφρούρησης των επαναστατικών κατακτήσεων δεν εκτελούνταν μόνο από τα μόνιμα ειδικά Σώματα, αλλά και με λαϊκή ευθύνη από επιτροπές εργατών με βάρδιες κλπ.”
    Η πρωτη παράγραφος-αλλα και σημεία παρακάτω- που αναφέρεται στην εργατική και λαική συμμετοχή και στο μόνιμο προσωπικο(αν και θα προτιμουσα να είναι οσο λιγοτερο γίνεται)καλύπτει σε μεγαλο βαθμό το σκεπτικό μου όσον αφορα τον έλεγχο του λαού.Μένει βέβαια να δουμε σε μια πιο εξειδικευμένη κουβέντα που δεν θα μπορουσε βεβαια να γινει μεσα σε αυτό το κείμενο της απόφασης,τί δομή θα έχει αυτή η εργατική και λαικη συμμετοχή,πως θα λειτουργεί,πως θα διακλαδώνεται,ποια θα ειναι η μορφη των ένοπλων τμηματων και ποιος ο τροπος τους στις αποφάσεις ως προς το αμυντικο δόγμα της χώρας και στην περιφρούρηση των κατακτήσεων του λαού,μια και μιλάμε για μια επαναστατική λαική κυβέρνηση.
    Στο σημείο στο οποίο αναφέρεσαι και με βάση τα συμφραζόμενα απο τις προηγουμενες και την επόμενη πρόταση,αντιλαμβάνομαι οτι με τον καθοδηγητικό ρολο του κόμματος,εννοει το στίγμα που πρέπει να περάσει και να δώθει στο νέο ένοπλο μόρφωμα στράτευμα,όπως θέλεις πέστο,οτι πλέον με τη νέα του μορφη και σύνθεση,εξυπηρετει άλλους σκοπους και άλλες αξίες απο αυτές που εξυπηρετουσε μεχρι πριν απο λίγο.Οτι είναι πλεον ένα όργανο στα χέρια του λαού που η νεα του δομή,με την εργατική και λαική συμμετοχη του δινει το δικαιωμα να το ελέγχει χωρις να είναι οπως σημερα ένα ξεχωριστο απομακρο κομματι της κοινωνίας με αυστηρα δικες του δομες,υπηρεσίες και λειτουργίες.Αυτό το στίγμα απαιτεί ένα νέο μπουσουλα που φυσικά θα δοθει με κάποιες καθογηγητικές υποδείξεις που είναι υποχρεωμένο το κόμμα ή το επαναστατικο μέτωπο να τις περάσει στο νέο ένοπλο μόρφωμα για να του δείξει το νέο του ρόλο!Πως?Μα με την νέα του λειτουργία,με τον αποκλεισμο ατόμων που πολέμησαν την επανάσταση απο ένα τοσο ευαίσθητο για την επανάσταση μέρος,με την καταπολέμηση των τάσεων καριερας που μπορει να δημιουργηθουν σε κάποιους μονιμάδες,με τον έλεγχο απο τα συμβουλια στρατιωτων μέσω επαναστατικων επιτρόπων που μπορει να είναι κομματικοι ή οχι και θα τους ορίζουν τα συμβούλια.Πως είναι δυνατον να φτιαχτει στη θέση ενος παλιού αντιδραστικου σχηματισμου ένας καινούργιος, χωρις να έχει το πολιτικό στιγμα και την νέα αντιληψη αυτού ή αυτών που με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ θέληση του λαου,μια και μιλαμε για επαναστατική διαδικασία, πραγματοποιούν τις αλλαγές?
    Ας πουμε σήμερα,δεκάδες παιδιά που υπηρετουν την θητεία τους και είναι στις γραμμές της ΚΝΕ. Δεν κάνουν προπαγανδα μέσα στα στρατόπεδα?Δεν προσπαθουν να φανερώσουν στους συναδέρφους τους ποιος ειναι ο ρολος του σημερινου στρατου και πως τον χρησιμοποιουν οι εκαστωτε κυβερνήσεις δειχνοντας το Αφγανισταν ,το κοσοβο,την βοσνια,το Ιρακ?Δεν αναδεικνύουν τον αντιδραστικο και αντιδημοκρατικο χαρακτηρα που έχει ο σημερινός στρατός?Αυτα ολα δεν απορρέουν απο το κόμμα και τις απόψεις του που ασπάζονται?δεν ειναι πολιτική καθοδήγηση,που κι αυτοι διαμορφώνουν αφου βρίσκονται στις γραμμές του?Στην περιπτωση λοιπον που το κομμα ειναι κυβερνηση πρέπει να περασει τις αντιλήψεις του στο στράτευμα με τον καθοδηγητικό του ρόλο αφου πρωτα έχει διαμορφώσει τις δημοκρατικές συμμετοχικές διαδικασίες στην βάση του ένοπλου μορφώματος και αφου λαμβάνει υπόψη του τις υποδείξεις του ενοπλου λαου που συμμετέχει στο μόρφωμα κομματικου και μη.
    Το πολιτικό στήγμα του μορφώματος αναμφισβήτητα το δίνει ο επαναστατικος φορέας,δεν θα μπορουσε να κάνει και αλλιώς άλλωστε,το απαιτουν οι επαναστατες που τον αποτελουν.Το δομικο και το λειτουργικό,περιλαμβάνοντας και το επαναστατικό δίκαιο θα καθοριστει καιαυτό απο τις σαφεις υποδείξεις των ενοπλων(λαος) φυσικά και τις ιδιαιτεροτητες καθε φορά.Η λέξη καθοδήγηση λοιπον στην παρουσα φάση εκει μου πάει εμένα.Αν υπονοειται κατι αλλο,πρέπει να δω συγκεκριμενες θέσεις του κομματος στο συγκεκριμενο,και οχι κατι γενικο οπως αυτό και αν με προδιαθέσουν αρνητικα,δεν θα διστάσω να το πω!!Προς το παρον με το συγκεκριμενο κομματι,θελω να ειμαι προδιαθετειμενος θετικα δινοντας την δικη μου οπτικη γωνια για το τι θελει να πει!Δυστυχως ειμαι πολυ μακρια,για να ζητήσω διεκρινίσεις απο καποιον ΚΚΕ στην Ελλαδα!Αν μπορει καποιο παιδι του ΚΚΕ στο μπλοκ να με βοηθήσει καλοδεχουμενο!
    Επίσης δεν αντιλαμβάνομαι το κόμμα σαν απρόσωπη Κ.Ε αλλά σαν χιλιάδες κομμουνιστες μέλη και φίλους που παλεύουν ο καθένας τους εφ ο ετάχθη για να μπολιάσουν τους άλλους με τις θέσεις και τις απόψεις του πολιτικου τους φορέα.Απόψεις που πάρθηκαν, υιοθετήθηκαν συλλογικα μεσα απο διαδικασίες και οχι επειδη κάποια Κ.Ε τις επέβαλλε.Σε μια επαναστατική λοιπον κυβέρνηση αυτό το ρόλο καλουνται να παίξουν τα μέλη του κομματος,που σίγουρα θα ναι πιο εύκολος μια και θα χουμε φτάσει σε αυτό το σημειο!να περάσουν την νέα αντίληψη σαν πρωτοποροι, και σε αυτους που δεν ειναι μέλη αλλά στηρίζουν την επαναστατική διαδικασία,αλλά ταυτόχρονα να αφουγκράζονται τη μαζα και να επεξεργαζονται την πλουσια εμπειρια της συνθέτωντας την για το καλύτερο αποτέλεσμα!»

    Τα παραπάνω απλα γιατι αναφέρθηκε το ψευδωνυμό μου,αν και αν αποφασίσω να σχολιασω παλι κάτι στο granma(πολυ αξιολογο μπλοκ και οφειλω να πω οτι ειναι η πρωτη φορα που μπηκα σε αυτήν την διαδικασια εδώ) ,σκέφτομαι απο sentic να το αλλάξω και να το κάνω τυφλός-δειλός-χέστης αφού έτσι αρέσκονται σήμερα να αποκαλούνε εμένα και τους ομοίους μου κάποιοι που κάποτε τρώγαμε ξυλο παρέα και καναμε ριψοκίνδυνα πραγματα στα πλαίσια του αγώνα ,και σήμερα έχουν αναγάγει εαυτόν( συχνα με αυθαίρετο κατ εμε υπεροπτικό τροπο και δυστυχως το μαρτυρουν πολλά σχόλια)σε αλάθητους Παπες του Μαρξισμου και της επαναστατικής διαδικασιας!!

    sentic-κατα κόσμον Γοδέβενος Δημήτρης

  71. Y Ιουνίου 26, 2009 στις 10:04 πμ #

    @Μικροαστός
    ‘ΔΕΝ αναφέρετε σε ΟΛΗ τη σοσιαλιστική κοινωνία αλλά στις δομές εξουσίας της’ ακόμα και έτσι να είναι αναφέρεται στις εξωκομματικές δομές εξουσίας και θέλει να εφαρμόσει σ’αυτές δ.σ.

    @Κρητίας
    ‘Ας συζητήσουμε τίποτα πιο παραγωγικό, είναι προφανές ότι μιλά για τη δουλειά των κομματικών δυνάμεων’ Κι όμως εγώ έχω μιλήσει με μέλη του κόμματος που μου έχουν επιχειρηματολογήσεις υπέρ του δ.σ. σε όλη την κοινωνία. Συνέχισε να θέλεις τη συζήτηση (που και μόνο που ακούω τις απόψεις σου τη βρίσκω παραγωγική) με έναν κομματικό ή ας μας απαντήσει κάποιος από τους πολλούς κομματικούς που μπαίνουν εδώ σε αυτό το σημείο.

    @Sentic
    Ας πουμε σήμερα,δεκάδες παιδιά που υπηρετουν την θητεία τους και είναι στις γραμμές της ΚΝΕ. […] δεν ειναι πολιτική καθοδήγηση,που κι αυτοι διαμορφώνουν αφου βρίσκονται στις γραμμές του?
    Όχι δεν είναι καθοδήγηση της ηγεσίας του στρατεύματος η προσπάθεια επιρροής των φαντάρων. Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

    ‘με το συγκεκριμενο κομματι,θελω να ειμαι προδιαθετειμενος θετικα δινοντας την δικη μου οπτικη γωνια για το τι θελει να πει’
    Μα το νόημα δεν είναι θέμα ερμηνείας είναι πεντακάθαρο. Και δεν αλλάζει από τα συφραζόμενα που παραθέτεις ίσα – ίσα. για οικονομία χώρου έβαλα μόνο αυτό.
    Ένα παιδί από το ΚΚΕ ίσως μπορεί να μας βοηθήσει και σ’αυτό.

    Η κριτική που κάνω στο ΚΚΕ περιλαμβάνει την άποψη ότι ο τρόπος που συμπεριφέρεται η ηγεσία του είναι φοβικός. Κάποια στιγμή πάνω στη φούρια μου χρησιμοποίησα και τη λέξη ‘χεστης’. Ίσως η φρασεολογία να είναι λάθος, το νόημα είναι το ίδιο όμως και δε φημίζομαι για τον καθωσπρεπισμό μου. Το ότι λέω ότι η νοοτροπία δράσης και η πολιτική συμμαχιών είναι φοβική δε σημαίνει ότι κατηγορώ τα μέλη του ΚΚΕ ως χέστες. Αυτό το ξέρω πάρα πολύ καλά ότι δεν είναι και σε πολλά του βγάζω φαρδιά πλατιά το καπέλο για τη δράση τους.

    Τα περί τύφλωσης δε, τα λέω πάλι για την κυρίαρχη γραμμή που αποτυχγάνει πολύ συχνά να ερμηνεύσει βασικές τάσεις στην κοινωνία (βλ. Δεκέμβρη και στάση απέναντι στην ακροδεξιά πριν τις εκλογές που ευτυχώς τώρα αλλάζει, κάλιο αργά παρά ποτέ)

    Τώρα ντάξει ίσως να’μαι και παλιοχαρακτήρας όπως πολλοί εδώ μου προσάπτετε… ακούστε με όμως μεν παταξτε με δε.

    Besitos

  72. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 11:20 πμ #

    Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός. Μία λέξη taboo για πολύ κόσμο…

    Λοιπόν, στο «Τί να κάνουμε» ο Λένιν περιγράφει το Δημ. Συγκ. ως μια διαδικασία που συμπυκνώνεται στο σύνθημα «ελεύθερη συζήτηση , ενότητα στη δράση». Δεν θα μπώ στη συζήτηση αυτή για την ουσία του Δημ. Συγκ. γιατί θεωρώ ότι η έννοια έχει περιγραφεί επαρκώς από τους κλασσικούς. Θα βάλλω όμως δύο στοιχεία: Πρώτον ότι η έννοια του Δημ. Συγκ. μπήκε στο σοβιετικό σύνταγμα το 1977 και δικαιολογήθηκε παράλληλα με τη θεωρία του παλλαϊκού κράτους (εφόσον το κράτος είναι παλλαϊκό και το κόμμα όλου του λαού άρα και οι αρχές του έχουν καθολική εφαρμογή). Προφανώς το Σύνταγμα του ’77 είναι πισωγύρισμα και αυτό είναι εκφρασμένο με τον ποιό κατηγορηματικό τρόπο στις συνεδριακές αποφάσεις του 18ου. Έχω όμως και μία ερώτηση: Αν στα όργανα της λαϊκής εξουσίας δεν υπάρχει ενότητα δράσης, τότε πώς θα λειτουργεί η σχεδιομετρική ανάπτυξη; Αν κάποιος που διαφωνεί με αυτό μου το εξηγήσει αυτό με κάποιο άλλο σχήμα τότε θα το δεχτώ.

  73. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 11:36 πμ #

    Εξηγούμαι για να μη παρεξηγηθώ. Η σχεδιομετρική ανάπτυξη έχει τρία στάδια: σχεδιασμός (βάση-κέντρο) δηλαδή πολλή συζήτηση, υλοποίηση (κέντρο-βάση) δηλαδή δράση (κατά τη γνώμη μου εδώ χρειάζεται ενότητα και μάλιστα πολύ αυστηρή) και τέλος έλεγχος, δηλαδή πάλι πολλή συζήτηση. Η δομή της λαϊκής εκουσίας που θα αναλάβει την εκτέλεση του πλάνου-σχεδίου θα έχει ή όχι συγκεντρωτικό χαρακτήρα; είναι ή δεν είναι αυτό ουσιαστικά συζήτηση για την ανάγκη ύπαρξης επιτελικής-εκτελεστικής εργασίας στον σοσιαλισμό (μιας και ο διαχωρισμός πνευματικής-χειρωνακτικής δεν επιτυγχάνεται με προεδρικά διατάγματα, ούτε με μαοϊκού τύπου εμπνεύσεις του ’60);

  74. kraftwerkvs Ιουνίου 26, 2009 στις 11:52 πμ #

    @Αντώνη
    πως πιστεύεις ότι μπορεί να αποφευχθει η αποκοπή του λαού απο την ηγεσία μέσα σε συνθήκες δημοκρατικού συγκεντρωτισμού;
    πως δηλαδή μπορει μέσα σε μια σοσιαλιστική κοινωνία θα μπορούν να μην «εκφυλίζονται» οι τοπικές και εργατικές συνελεύσεις και να μετατρέπονται απο όργανα ελέγχου και όργανα – που σε μια πυραμιδωτή δομή είναι και όργανα αποφάσεων -σε όργανα διακοσμητικά που απλώς λειτουργούν ως άλλοθι.
    Αναγνωρίζεις ότι κάτι τέτοιο συνέβη στην Σοβιετική Ένωση;
    Αυτό το ρωτάω και σε σχέση με μια παλιότερη συζήτηση που είχατε ανοίξει με τον Υ για τον πολυκομματισμό, εννοώ δηλαδή ότι σε μια μονοκομματική σοσιαλιστική κοινωνία οι συνελεύσεις (σοβιέτ) είναι και τα μοναδικά κέντρα όπου εκφράζεται η λαική βούληση;
    Και κάτι ακόμα τι πιστεύεις ότι πρέπει να είναι η «ηγεσία»; είναι κάποιοι εκλεγμένοι άνθρωποι που υπηρετούν τις αποφάσεις των συνελεύσεων ή είναι αυτοί που παράγουν πολιτική κατεύθυνση η οποία πρέπει να κατεβαίνει προς τα κάτω για να συζητήθει;
    Το λέω αυτό γιατί το δεύτερο άν και είναι το μόνο πρακτικά δυνατό, απο την άλλη περιέχει τον κίνδυνο η ηγεσία αυτή να μετατρέπεται σε μια μη αμφησβητίσιμη ομάδα.
    Το λέω αυτό έχοντας πάντα υπόψιν μου ότι το παραπάνω ενισχύεται απο περιόδους μετεπαναστατικής σύγκρουσης που μπορεί να κάνουν πιο έντονο αυτό το φαινόμενο.

    Επίσης θα ήθελα και εσύ αλλά και οποιοσδήποτε άλλος να μου προτείνεται τίτλους βιβλίων ή κείμενα σχετικά με:
    Την πολιτική οργάνωση και λειτουργία των σοβιέτ και γενικότερα της Σοβιετικής Ένωσης απο το 17 μέχρι την πτώση.

    Την οικονομική δομή και λειτουργία της Σοβιετικής Ένωσης απο το 45 μέχρι την πτώση.

    Αυτά

  75. Y Ιουνίου 26, 2009 στις 12:22 μμ #

    Αντώνη, αυτά που λες εκφράζουν αναλύσεις του ΚΚΕ ή προσωπικές σου απόψεις?

    Κρητία αν ισχύει το δεύτερο, τότε αυτό που λες ότι είναι αυτονόητο ότι οι θέσεις δε μιλούν για δ.σ. σε όλη την κοινωνία ανατρέπεται.

    ‘Αν στα όργανα της λαϊκής εξουσίας δεν υπάρχει ενότητα δράσης, τότε πώς θα λειτουργεί η σχεδιομετρική ανάπτυξη; Αν κάποιος που διαφωνεί με αυτό μου το εξηγήσει αυτό με κάποιο άλλο σχήμα τότε θα το δεχτώ.’
    Ερώτηση 1: ενότητα δράσης = δ.σ?
    Ερώτηση 2: Σ’αυτό το σημείο δηλαδή το σύνταγμα του 77 βελτίωσε την κατάσταση και πριν δεν υπήρχε αρκετή ενότητα δράσης γιατί ο δ.σ. δεν είχε μπει στο σύνταγμα?
    Απάντηση: Τα όργανα της σοσιαλιστικής δημοκρατίας εφαρμόζουν τις αποφάσεις της πλειψηφίας συγκροτημένα και σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια.
    Αυτοί που πρότειναν, στήριξαν και εφάρμοσαν τις αποφάσεις είναι υπόλογοι στα συμβούλια των εργαζομένων.
    Η κριτική στις αποφάσεις της πλειοψηφίας όμως και στην εφαρμογή τους πρέπει να είναι ελεύθερη (και αυτοί που την κάνουν είναι κι αυτοί υπόλογοι στα συμβούλια με τον ίδιο συγκροτημένο τρόπο) σε κάθε φάση αλλιώς εμποδίζεται ο ελεύθερος πολιτικός και επιστημονικός διάλογος και οδηγούμαστε σε σκούριασμα της κριτικής σκέψης και τις δυνατότητας ολοκληρωμένης διάγνωσης των κοινωνικών φαινομένων. Αυτό έγινε και στην ΕΣΣΔ και είναι από τις βασικές αιτίες τις παλινόρθωσης.
    Ιδού το άλλο σχήμα που ζήτησες. Ο δ.σ. στο σύνολο της κοινωνίας μόνο βλαπτικός μπορεί να είναι.

    Προσυπογράφω επίσης τους προβληματισμούς και τις απόψεις του Kraftwerks.

    Για τα βιβλία τώρα μου ρχονται στο μυαλό ως σχετικά:
    – H κριτική του σοβιετικού σχηματισμού του Κάππου
    – Η ιστορία του ΚΚΣΕ της Σύγχρονης Εποχής
    – O Hobsbawm στην Εποχή των Άκρων λέει αρκετά ενδιαφεροντα να και όχι λεπτομερειακά.
    – Επίσης έχει κυκλοφορήσει ένα σύντομο για το πολιτικό σύστημα της ΕΣΣΔ από τις εκδόσεις Gutenberg αν δε κάνω λάθος.

  76. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 12:32 μμ #

    @ kraftwerkvs

    Καλημέρα! Λοιπόν, τα θέματα που βάζεις είναι κομβικά για τη λειτουργία του σοσιαλισμού. Θα προσπαθήσω να τα απαντήσω , αν και νομίζω ότι αυτό δεν επιτυγχάνεται ολοκληρωμένα σε ένα blog. Στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού τεράστιο και κομβικό ρόλο παίζει ο υποκειμενικός παράγοντας. Είναι ένα σύστημα τέτοιο που δεν υπάρχει αυτοδιεύθυνση ούτε και «αγοραία» διαμόρφωση και άναρχη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων(σημειώνω ότι ότι μιλάω για το σοσιαλισμό γενικά και όχι αυτόν που γνωρίσαμε ). Η σχεδιομετρική λοιπόν ανάπτυξη είναι συστατικός ρόλος του σοσιαλιστικού κράτους και μια διαλεκτική σχέση βάσης -εποικοδομήματος (όσο η κοινωνία, η εργατική τάξη θα χρειάζεται το κράτος τόσο θα χρειάζεται και τη σχεδιμετρική ανάπτυξη). Επομένως χίλια δύο μπορούν να ειπωθούν για τη λειτουργία των σοβιετ στην ΕΣΣΔ και να αξιολογηθεί η καλή και ουσιατική συμβολή τους ή ο εκφυλισμός τους (όπως και έγινε) αλλά ένα είναι το σίγουρο: Ότι όσο λειτουργούσε η οργάνωση του κράτους σε παραγωγική βάση και γραφειοκρατικά φαινόμενα αντιμετοπίζονταν, και η απόσπαση από τη βάση ήταν δυσκολότερη και η ανακλητότητα (τεράστιας σημασίας για το σοσιαλισμό) τηρούνταν.
    Τώρα όσον αφορά την «ηγεσία». Προφανώς από τα γραφόμενα μου αποδέχομαι την έννοια της πολιτικής καθοδήγησης. Τονίζω όμως τον υποκειμενικό χαρακτήρα της οικοδόμησης. Όσο λοιπόν το κράτος θα παίρνει μέτρα τέτοια που θα ενισχύουν τον εργατικό έλεγχο και παράλληλα θα δουλεύουν στην κατεύθυνση της κατάργησης της οικονομικής βάσης που γεννάει τα εκφυλιστικά φαινόμενα (την επικράτηση των κομμουνιστικών σχέσεων σε όλη τη σφαίρα της παραγωγής ΚΑΙ κυκλοφορίας) τότε αυτό θα κρίνεται και θετικά και η ¨ηγεσία» του θα καθοδηγεί σωστά τη διαδικασία αυτή.

    Για τα βιβλία επιφυλάσσομαι για το απόγευμα. Θα πάρω το mail σου από τον compasso αν δεν έχεις αντίρρηση.

  77. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 12:43 μμ #

    @ Υ
    Κοίτα έχουμε συζητήσει εκτενώς αυτά τα θέματα αλλά από το σχόλιό σου προκύπτουν (σ΄εμένα ) κάποια ερωτήματα:
    Ποιά η διαφορά αυτού που λές εσύ από αυτό που λέω εγώ; εξηγούμαι:

    Αν αυτοί που πρότειναν(άρα καθοδήγησαν)-εφάρμοσαν(άρα εκτέλασαν-επιτέλεσαν) το σχέδιο είναι υπόλογοι στα συμβούλια (στην ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ βάση δηλαδή οργανωμένα και όχι γενικά στην κοινωνία), αν το σχέδιο εφαρμόζεται οργανωμένα και σε χρονικό πλαίσιο (σε πλάνα ας πούμε), υπάρχει δηλαδή ενότητα δράσης, τότε πού ακριβώς διαφωνείς με αυτό που λέω εγώ και στην τελική που διαφέρει αυτό που λέμε και οι δύο με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στα όργανα της εξουσίας (και όχι στην κοινωνία);
    Την κακή λειτουργία του δημ. συγκ. και του εργατικού ελέγχου μή τη χρεώνεις στην έννοια και το περιεχόμενο που της δίνεται, αλλά στην εφαρμογή.

  78. Y Ιουνίου 26, 2009 στις 1:18 μμ #

    Γιατί αυτό που λέω εγώ δεν είναι δημοκρατικός συγκεντρωτισμός.

    Δημ. Συγκ. σημαίνει να μην έχεις δυνατότητα να κριτικάρεις δημόσια αυτά που συζητούνται και αποφασίζονται από το κρατικό – εργατικό όργανο στο οποίο συμμετέχεις και να μπορείς να τα κριτικάρεις μόνο μέσα στο όργανο.

    Εγώ ότι αυτή αρχή δε μπορεί να ισχύσει στο σύνολο της σοσ. κοινωνίας παρά μόνο στο κόμμα.

    Πιστεύω ότι όλες οι συζητήσεις και αποφάσεις των οργάνων της εργατικής εξουσίας πρέπει να είναι αντικείμενο συνεχούς ελεύθερης και ανοιχτής συζήτησης παντού.

    Υπάρχει τεράστια διαφορά.

  79. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 1:29 μμ #

    Όταν λες να μην έχεις το δικαίωμα τί εννοείς; Να μην έχεις κυρώσεις; Για όρισε το ελεύθερα γιατί μα΄λλον εσύ δεν έχεις καταλάβει τί λες. Παράδειγμα: Λες κάτι δημόσια. Το οποίο δε συμφωνεί με την πλειοψηφία. Έχει ή όχι το δικαίωμα το συμβούλιο που συμμετέχεις να σου επιβάλλει κυρώσεις (είσαι δηλαδή υπόλογος ή όχι;) ή το μόνο δικαίωμα που αναγνωρίζεις στο συμβούλιο είναι να στην «πεί» αν θεωρεί ότι έχεις και υποστηρίζεις λάθος κατεύθυνση; Αυτό δεν θα οδηγήσει μαθηματικά σε σύγκρουση (πολιτική ή όποια άλλη θέλεις); Δεν θα κερδίσει κάποια άποψη σε αυτή τη διαδικασία; τί θα πρέπει να γίνει δηλαδή μετά;
    Για να μη παρεξηγηθώ , το να σου επιβάλλει κυρώσεις δεν είναι συνώνυμο της πολιτικής δίωξης. Μπορεί, ας πούμε, να σε καθαιρέσει από ένα όργανο; είναι αυτό απόλυτη ελευθερία με την έννοια που το βάζεις; Αν δεν μπορεί να σε καθαιρέσει (από τη διεύθυνση μιας επιχείρησης ας πούμε) τότε πού είναι η ανακλητότητα;

  80. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 1:43 μμ #

    «Εγώ ότι αυτή αρχή δε μπορεί να ισχύσει στο σύνολο της σοσ. κοινωνίας παρά μόνο στο κόμμα.

    Πιστεύω ότι όλες οι συζητήσεις και αποφάσεις των οργάνων της εργατικής εξουσίας πρέπει να είναι αντικείμενο συνεχούς ελεύθερης και ανοιχτής συζήτησης παντού.»

    Αφορά και τα κομματικά μέλη αυτό; Αν τα αφορά τότε πώς έχουμε δημ. συγκ. στο κόμμα;

  81. Y Ιουνίου 26, 2009 στις 1:53 μμ #

    Έχει ή όχι το δικαίωμα το συμβούλιο που συμμετέχεις να σου επιβάλλει κυρώσεις (είσαι δηλαδή υπόλογος ή όχι;):
    Φυσικά και ΔΕΝ έχει. Γιατί να σου επιβάλει κυρώσεις επειδή εκφέρεις την άποψη σου? Τι ανάπηρη αντίληψη για τη σοσ. δημοκρατία είναι αυτή?

    Το συμβούλιο αν θεωρεί ότι οι απόψεις είναι λάθος δε θα σε εκλέξει.

    Όταν τώρα σε χρήζει εκπρόσωπο είναι άλλο. Εκεί δε λες τις απόψεις σου εκπροσωπείς. Άλλο αυτό όμως και άλλο τα υπόλοιπα μέλη του συμβουλίου να μην έχουν δυνατότητα να κριτικάρουν δημόσια την απόφαση που πάρθηκε από την πλειοψηφία ή αν ψήφισαν με αυτή την πλειοψηφία σε κάποια φάση να σταματήσουν να τη στηρίζουν πάλι δημόσια.

    Επίσης, η εκπροσώπηση γίνεται σε συγκεκριμένα όργανα κλπ. Δε σε εμποδίζει αυτό να αρθρογραφείς να γράφεις σε επιστημονικά περιοδικά κλπ.

    Φυσικά και θα μπορεί το εργ. συμβούλιο να καθαιρέσει κάποιον σε θέση εκπροσώπου (άντε πάλι επίθεση στους ανεμόμυλους) όπως και αυτός ο κάποιος έχει και δικαίωμα να παραιτηθεί αν αλλάξει γνώμη.

    Ο δ.σ. είναι συγκεκριμένο πράγμα. Κατά τη γνώμη μου δε μπορείς να βάλεις τα εργατικά συμβούλια να λειτουργούν σαν ΚΟΒες. Ο Λένιν είχε πει ‘κανείς δε ονομάσει δημοκρατική μια οργάνωση που καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου για όσους δεν είναι μέλη της’ (Τι να κάνουμε, αν δε κάνω λάθος ή ενα δυο βήματα) αναφερόμενος στο κόμμα. Δε μπορεί να κάνουμε και το εργατικό συμβούλιο έτσι, να καλύπτεται από πέπλο μυστηρίου για τους απέξω. Πρέπει να είναι ένα ανοιχτό όργανο συλλογικής δημοκρατίας. Τα μέλη τους πρέπει να έχουν το δικαίωμα δημόσιας διαφωνίας (και μ’άυτή την έννοια δε καταλαβαίνω την απορία σου που διαφωνούμε γιατί εσύ λες ότι το να λες δημόσια άλλη άποψη από αυτή της πλειοψηφίας είναι από αρχής καταδικαστέο, ενώ εγώ λεώ πώς όχι, πώς ο προβληματισμός πρέπει να αναπτύσεται ελεύθερα.

  82. Y Ιουνίου 26, 2009 στις 2:01 μμ #

    στο σχόλιο 80: τα κομματικά μέλη ακολοθούν το δημ. συγκεντρωτισμό του κόμματος. Βάζουν δηλαδή στα συμβούλια αυτά που αποφάσισε το κόμμα.

    Και λένε παντού αυτά που λέει το κόμμα ανάλογα και με το που βρίσκεται το δίπολο συγκ. – δημοκρατία.

    Για παράδειγμα οι κομματικές αποφάσεις δε καλύπτουν την κάθε λεπτομέρεια και όλες τις πτυχές. Σ’αυτά λοιπόν τα ζητήματα μπορεί να υπαρξει δημόσιος διάλογος και μεταξύ των μελών του κόμματος, ανάλογα παντα βέβαια με τη δεδομένη στιγμή του διπόλου.

    Εσύ μάλλον βέβαια τα λες όλα αυτά με δεδομένο το μονοκομματισμό, ενώ εγώ λέω ότι πρέπει να υπάρχει πολυκομματισμός ή τέλος πάντων ελεύθερη οργάνωση πολιτικών ομάδων (η όμάδων γύρω από τη συμφωνία σε κάποιες θέσεις) που σέβονται το σύνταγμα και άρα εξ’ορισμού μέσα στα συμβούλια υπάρχουν απόψεις πολλών κομμάτων και ομάδων και αυτές που μειοψηφούν μέσα στο συμβούλιο δε στερούνται του δικαιώματος να λένε δημόσια τις θέσεις τους.

  83. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 2:11 μμ #

    Ρε φίλε κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις; Σε ρωτάω συγκεκριμένα πράγματα που είναι αδιέξοδα στη λογική που προτείνεις. Εγώ δεν είπα να μη λές δημόσια την άποψή σου αλλά πού είσαι υπόλογος για αυτή. Λες
    «Αυτοί που πρότειναν, στήριξαν και εφάρμοσαν τις αποφάσεις είναι υπόλογοι στα συμβούλια των εργαζομένων.
    Η κριτική στις αποφάσεις της πλειοψηφίας όμως και στην εφαρμογή τους πρέπει να είναι ελεύθερη (και αυτοί που την κάνουν είναι κι αυτοί υπόλογοι στα συμβούλια με τον ίδιο συγκροτημένο τρόπο)».
    α)Ποιός είναι ο ίδιος συγκροτημένος τρόπος; Ρωτάω: Αν ένας είναι στέλεχος σε μια επιχείρηση, μπορεί να τον καθαιρέσει η συνέλευση βάσει των απόψεων που διατυπώνει; μου απαντάς ναι, φυσικά μπορεί. Και ρωτάω: είναι αυτό απόλυτα ελεύθερο σα κριτική; δεν έχεις κυρώσεις δηλαδή;
    β)Τα μέλη του κόμματος θα μπορούν να κάνουν δημόσια κριτική; ή θα εφαρμόζουν το δημ. συγκ.;
    γ)Στο παραπάνω όργανο εκπροσωπείς ή αντιπροσωπεύεις; δηλαδή λες και την άποψή σου ή μεταφέρεις ΜΟΝΟ την άποψη του παρακάτω οργάνου; δηλαδή με άλλα λόγια αντιλαμβάνεσαι την εξουσία στο σοσιαλισμό σα μια διαλεκτικά αμφίδρομη σχέση βάσης -εποικοδομήματος ή σα μια διαδικασία που ρυθμίζεται μόνο από κάτω προς τα πάνω; υπάρχει πολιτική καθοδήγηση και κεντρικός σχεδιασμός (σχεδιομετρική ανάπτυξη);
    δ)Τί πα να πεί «από τους απέξω»; δε συμμετέχουν όλοι στο συμβούλιο της παραγωγικής μονάδας τους; με ποιά έννοια είναι «απέξω»; Είναι αυτόνομα δηλαδή τα συμβούλια; δεν είναι κουκίδες σε ψηφιδωτό;

  84. Y Ιουνίου 26, 2009 στις 2:20 μμ #

    Έχω απαντήσει ήδη συγκεκριμένα αλλά ας κάνω άλλη μια προσπάθεια

    α) Η συνέλευση μπορεί να τον καθαιρέση βάσει των απόψεων του επειδή θεωρεί ότι αυτές δεν την εκπροσωπούν. Δεν είναι όμως από αρχή καταδικαστέο να έχεις άλλη απόωηψη [και πρόσεξε εδώ τη διαφορά ανάμεσα σε εκπρόσωπο και κάποιο άλλο μέλος της συνέλευσης που προσπέρασες]

    β) Τα μέλη του κόμματος εφαρμόζουν το δημ. συγκ. του κόμματος όχι του συμβουλίου

    γ) Ο σοσ. πρέπει προοδευτικά να γίνεται όλο και πιο πολύ από κάτω προς τα πάνω μέχρι να μην υπάρχει πάνω. Εφαρμόζοντας το δ.σ. σε όλη την κοινωνία δε συμβάλεις σε αυτή την κατεύθυνση.

    δ) απέξω από το εκάστοτε συμβούλιο

  85. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 2:32 μμ #

    Ωραία μιας και άνοιξε η συζήτηση ας πούμε κάποια πράγματα. Εγώ αντιλαμβάνομαι τα συμβούλια ως εργαζόμενα σώματα (με μέλη, εκτελεστικές επιτροπές κτλ). Επειδή λοιπόν μια σοσ. επανάσταση δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη τους ανθρώπους (ο σοσ. μυρίζει ανθρωπίλα έιχες πεί) δε΄χομαι ως αναγκαία διάφορα πράγματα. Θα δώσω ένα παράδειγμα προς συζήτηση. Το σώμα αυτό (το εκάστοτε) θα έχει το δικαίωμα να διαγράφει μέλη του; αν, για παράδειγμα, ένας εργάτης μιας βιομηχανίας που ήταν πριν λευκοφρουρός προπαγανδίζει στο στμβούλιο ρατσιστικές-αντεπαναστατικές απόψεις θα έχει το δικαίωμα το συμβούλιο να τον διαγράψει; τί κυρώσεις θα του έπιβληθούν τελοσπάντων; που ξεκινάει και πού σταματάει η επαναστατική βία;
    Τα μέλη του κόμματος, λες, θα εφαρμόζουν το δημ. συγκ. Αν θέλουν λέω εγώ!!! Θα έχει, θα μου πείς, το κόμμα το δικαίωμα να τους διαγράψει. οκ θα σου πώ. Και ποιός θα είναι ο ρόλος του κόμματος σε μια τέτοια κοινωνία; Στο σχήμα που περιγράφεις δεν χωράει το κομμουνιστικό κόμμα. Αν δηλαδή η οργάνωση γίνεται δια της εκπροσώπησης (όλο και πιο πολύ από τα κάτω όπως γράφεις) και τα άτομα μπορούν να εκφράζουν την οποιαδήποτε άποψη χωρίς κυρώσεις και περιορισμούς (μέσα στα συμβούλια ας πούμε, ή έστω τουλάχιστον πρώτα μέσα στα συμβούλια μπας και τα ενισχύσουμε λίγο παραπάνω από το καφενείο της γειτονιάς) τότε ποιός ο λόγος να είναι κάποιος μέλος του κόμματος(ή στο δικό σου σχήμα οποιουδήποτε κόμματος);

  86. Αντώνης Ιουνίου 26, 2009 στις 2:43 μμ #

    Θα το εξειδικεύσω: Οι ρατσιστικές απόψεις είναι προφενές ότι δεν σέβονται το σοσ. σύνταγμα θα μου πείς. Σωστά. Αλλά ποιός αποφασίζει για αυτό. Αν αποφασίζει το συμβούλιο τότε ο υποκειμενικός παράγοντας μπορεί να οδηγήσει σε αντιλήψεις για το τί είναι αντεπαναστατικό που χωράνε πολλή συζήτηση. Θα φταίει πάλι η δομή εκεί;

  87. Y Ιουνίου 26, 2009 στις 3:15 μμ #

    Ένα μαρξιστικό κομμουνιστικό κόμμα θα είναι λογικώς πώς η ισχυρότερη δύναμη στο σχήμα που περιγράφω. Μόνο που θα πρέπει συνέχεια να παλεύει για τη θέση αυτή και όχι να εφυσηχάζεται στη συνταγματική της κατοχύρωση όπως έγινε.

    Τώρα για τα υπόλοιπα που λες το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν έχεις εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη ως επαναστατική τάξη.

    Θεωρείς ότι πρέπει να έχει ένα μπαμπούλα να της τραβάει το αυτί όλη την ώρα για να μη παραστρατήσει.

    Καταλήγεις στο εφιαλτικό ‘και τα άτομα μπορούν να εκφράζουν την οποιαδήποτε άποψη χωρίς κυρώσεις και περιορισμούς’ με το οποίο μας λες λίγο πολύ ότι η ελεύθερη έκφραση άποψης σε γεμίζει φρίκη.

    Αν η εργατική τάξη δε συνειδητοποίησει την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού – κομουνισμού δε γίνεται τίποτα φίλε μου με κανένα μπαμπούλα.

    Θεωρώ ότι οι απόψεις σου συνίστανται στην προετοιμάσια πριν ακόμα από την επανάσταση της αυτονόμησης της καθοδηγητική ομάδας από τη βάση και στην πραγμάτωση μιας από τα ίδια που έγιναν με το σοσιαλισμό του 20ου και οδήγησαν στην παλινόρθωση.

    Αυτό το μίζερο όραμα αρνούμαι να το προσυπογράψω.

  88. Αναυδος Ιουνίου 26, 2009 στις 7:53 μμ #

    @Κριτίας
    Τα δεδομένα:
    – το 1943 ο Στάλιν αλλάζει τον εθνικό ύμνο, διαλύει την Κομ.Διεθνή, καταργεί τον πολ. επίτροπο, επαναφέρει στη Μόσχα τον πατριάρχη
    – Με το θάνατο του Στάλιν δίνεται σχεδόν γενική αμνηστία (1953) και αδειάζουν περίπου όλα τα γκουλαγκ.
    – Στο 20ο Συνέδριο έγινε μία άνευ προηγουμένου επίθεση στο Στάλιν (με το πρόσχημα της προσωπολατρίας). Προηγήθηκε η εξόντωση του Μπέρια αλλά και ορισμένων άλλων μελών της ΚΕ που δεν είναι βέβαιο ότι συνδέονται με την επίθεση στο Στάλιν.

    Η δική μου ερμηνεία
    – Ακόμη και εγώ χρησιμοποιώ το όνομα του Στάλιν σαν να ήταν αυτός που αποφάσιζε και διέταζε για τα πάντα. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Στην κορύφωση των διώξεων έχει λεχθεί (Μολότοφ ?) ότι αν ο Στάλιν δεν είχε συναινέσει στις διώξεις πιθανά και το δικό του όνομα να βρισκόταν στους προγραμμένους.
    – Οι διώξεις ήταν ταξικός πόλεμος ενάντια στη γραφειοκρατία, στο οικονομικό έγκλημα και στην 5η φάλαγγα και υποκινητής ήταν κυρια ο λαός μέσα από τα συνδικάτα, τα σοβιετ, τα γράμματα προς τις εφημερίδες, το κόμμα και την NKVD.
    – ο πόλεμος ενάντια στους ναζί ωστόσω απαιτούσε την εκ’νέπου οικοπδόμηση συμμαχιών μέσα στη χώρα και για το λόγο αυτό οναμάστηκε πατριωτικός. Υποχρεώθηκε το ΚΚΣΕ να συμμαχήσειμε τον ταξικό αντίπαλο τόσο στο εωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
    – αυτό δεν μπορεί παρά να έχει επιπτώσεις τόσο στο ιδεολογικό όσο και στο οργανωτικό επίπεδο. Ειδικά μετά τη νίκη έπρεπε και πάλι να λυθουν μία σιερά ζητήματα περίπου τα ίδια όπως μετα τον εμφύλιο (ανασυγκρότηση, εκκαθάριση των υπολειμάτων των ναζί σε Ουκρανία κυριως αναχαίτηση της επιθετικότητας των ΗΠΑ, κατασκευή πυρηνικής βόμβας κλπ κλπ). Και πάλι οι ειδικοί, οι γραφειοκράτες έγινανα απαραίτητοι και με δεδομένο ότι αυτός που πάει εθελοντής στο μέτωπο είναι ο πραγματικός μπολσεβίκος η δύνθεση του ΚΚΣΕ σε σχέση με το 18ο συν. άλλαξε ριζικά. Στο 19 μόλισ 11% των μελών ήταν μέλη πριν από το 1939!!!
    – από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Ολες οι λύσεις σε υπαρκτά προβλήματα της οικονομίας διατηρούσαν ή ενίσχυαν την εμπορευματική παραγωγή, η ανοχή στη γκρίζα οικονομία με το σκεπτικό ότι καλύπτει τα κενά του σχεδιασμού έγινε σχεδόν επίσημη γραμμη κλπ.
    – το αποτέλεσμα ήταν το 1989

    Σαν βιβλιογραφία δείτε και κάτι περίεργους ανά τον κόσμο
    http://www.shunpiking.com/books/GC/GC-AK-MS-chapter02.htm
    http://www.red-channel.de/Ordner_Lit/Literatur_Sprache.htm
    http://www.revolutionarydemocracy.org/index.htm
    http://progressivelabor.890m.com/

  89. kritias Ιουνίου 26, 2009 στις 11:40 μμ #

    Ενδιαφέροντα τα όσα γράφεις. Πιστεύεις όμως πως φτάνουν για να εξηγήσουν την απουσία ουσιαστικής εσωοργανωτικής πάλης ενάντια στη στροφή του 20ου; Sorry, αλλά στο δικό μου μυαλό η σημαντικότερη αντίσταση ενάντια στη στροφή σημειώθηκε από τους δικούς μας παππούδες στην Τασκένδη. Κάνω λάθος;

    Η ιστορία για το Μπέρια κλπ. δε με πείθει ότι ήταν στη βάση μιας πολιτικής-ιδεολογικής πάλης. Για σύγκρουση μηχανισμών στη βάση προσωπικών φιλοδοξιών μου φέρνει. Η αθρόα εισδοχή στο κόμμα διαφόρων στοιχείων μετά το ’45 δεν εξηγείται μόνο από την υπαρκτή ανάγκη για τεχνοκράτες και ειδικευμένους για την ανοικοδόμηση της χώρας, αλλά και από την ιδεολογική χαλάρωση που συνεπάγεται η θέση για «παλαϊκό κράτος», θεωρητικό κατασκεύασμα του Στάλιν.

    Είναι κουφό, αλλά ένα από τα πιο καίρια σχόλια για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε το έχω πάρει από άνθρωπο που ψηφίζει ΝΔ! Αυτός λέει πως οι μπολσεβίκοι στήριζαν την εξουσία τους στην ανοχή και όχι στην ενεργό υποστήριξη του λαού. Δε το δέχομαι αυτό ως έχει, αλλά αναρωτιέμαι σε πιο βαθμό ισχύει για κάθε εποχή. Μια παραλλαγή του ερωτήματος που σκέφτηκα είναι, τι ποσοστό των κομματικών μελών ήταν σε θέση να συμμετάσχουν κριτικά στην απαιτητική συζήτηση για το ρόλο του νόμου της αξίας στο σοσιαλισμό; Κι αυτό αφορά όλες τις περιόδους και πριν και μετά το 20ο. Να σημειώσω επίσης πως το ερώτημα γενικεύεται εύκολα για το παρόν και το μέλλον…

  90. Αναυδος Ιουνίου 27, 2009 στις 8:44 πμ #

    @Kritias
    Αντιδράσεις υπήρχαν και εντός του ΚΚΣΕ, απόδειξη η διαγραφή των Μολοτοφ, Καγκάνοβιτσ κλπ το 1957. Υπάρχει επίσης και μία εξέγερση στη Γεωργία με συνθήματα δεν θα επιτρέψουμε κριτική στο Στάλιν κλπ..
    Από την άλλη θα πρέπει να σκεφτείς τι κάνουν οι μαρξιστές-λενινιστές όταν η ηγεσία του κόμματος περνά στα χέρια οπορτουνιστών. Δεν επιτίθονται στο κόμμα και διαδυλάτουν σαν κόρη οφθαλμού τόσο το κύρος και τις αποφάσεις του όσο και την ενότητα του. Η ΕΣΣΔ παρέμεν σοσιαλιστική και περικυκλωμένη από τον εχθρό και επί Χρουτσοφ.
    Το παλλαικό κράτος είναι εφεύρημα της δεκαετίας του ’70. Από την άλλη όμως ισχύουν αυτά που γράφει ο Στάλιν το 1952 ότι στην ΕΣΣΔ δεν υπάρχουν ανταγωνιστικές τάξεις αλλά 3 συνεργαζόμενες τάξεις (εργατική, αγροτική και διαννόηση).
    Οταν ο πλούτος που παράγεται δεν ανήκει σε ιδιώτη καπιταλιστή η προστασία του από τα επιμέρους συμφέροντα είναι πολύ δύσκολη. Τα επιμέρους συμφέροντα ξεκινούν από το ατομικό και φτάνουν μέχρι και την κολλεκτίβα που αποφασίζει να κρατήσει το καλό κομμάτι για την ίδια και όχι για το κράτος.

  91. kraftwerkvs Ιουνίου 28, 2009 στις 11:30 πμ #

    @Αντώνης
    Αντώνη θέλω να σταθώ στο δεύτερο κομμάτι της απάντησης σου λες ότι απο την στιγμή που η ηγεσία θα κινείται προς μια κατεύθυνση σοσιαλιστικής οικοδόμησης με μέτρα που θα αποτρέπουν τον εκφυλισμό , αυτό θα κρίνεται «θετικά», αυτό που εμένα με απασχολεί είναι το αν μια ηγεσία που καθοδηγεί θα μπορεί να κριθεί και να αμφισβητηθεί απο την βάση που την έχει εκλέξει, με αυτή την έννοια όταν τα φαινόμενα εκφυλισμού απο το 80 και μετά (εγώ λέω και απο πιο πρίν αλλά δεν είναι το σημαντικό αυτό) παρουσιαστήκανε είδαμε ότι η ηγεσία αυτή (μπορώ να πω και οι ηγεσίες αυτές) δεν αμφισβητήθηκαν, με αυτή την έννοια, παραμένει το ζήτημα της διασφάλισης της δυνατότητας ελέγχου της ηγεσίας, εκεί μπαίνει και ο προβληματισμός μου σε σχέση με το τι πρέπει να είναι η ηγεσία, προσωπικά δεν έχω απαντήσει , αφού και η εκδοχή μιας ηγεσίας που απλά εφαρμόζει αποφάσεις συμβουλίων χωρίς να καθοδηγεί (με ότι σημαίνει αυτό και ίσως αυτό να είναι και ένα κομβικό σημείο συζήτησης) νομίζω ότι δεν είναι πολύ συγκεκριμένη και σαφές, δηλαδή πως παίρνονται αποφάσεις που σχετίζονται με την ταχύτητα και αποτελεσματικότητα σε μια σοσιαλιστική οικονομίά.

    Πάντως στέκομαι ξανά στον αρχικό προβληματισμό, ότι , δηλαδή, η μέχρι τώρα ιστορία έδειξε ότι υπάρχει ζήτημα όσο αφορά τον έλεγχο της ηγεσίας απο την βάση , τα ίδια τα συμβούλια δηλαδή δεν αμφισβήτησαν τις ηγεσίες αυτές που εκφύλισαν το σοσιαλιστικό μοντέλο.
    Εδώ να προσθέσω λοιπόν και την άποψη μου σε σχέση με την σταλινολογία, τον χρουτσωφισμό, την μπρεζνιεφική περίοδο, μέχρι και την προδοσία αλλά και κατάρευση του Σοβιετικού μοντέλου.

    Για μένα η απομόνωση ιστορικών περιόδων της Σοβιετικής ιστορίας ειναι αυτή ακριβώς η λανθασμένη βάση γιατί είναι ένα εργαλείο απόδειξης ότι η τάδε ή δίνα χρονική περίοδος είναι υπεύθυνη για την καταστροφή, κατά την γνώμη μου αυτό είναι λάθος, όλα αυτά δεν είναι παρά μια αλυσίδα απο πολιτικές εκδηλώσεις που η κάθε μια ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες είχε και ανάλογα χαρακτηριστικά, στην περίοδο του Στάλιν η βία αντιστοιχούσε στις ιστορικές συνθήκες της εποχής το ίδιο ίσχυε και για όλες τις άλλες περιόδους.
    Με αυτό που λέω δεν προσπαθώ να λιάνω τις γωνίες της συζήτησης, λέω όμως ότι άλλο είναι το κύριο που ενοποιεί όλες τις φάσεις και αυτή είναι η αδυναμία της βάσης να παρέμβει με τέτοιο τρόπο ώστε να ελέγξει κάθε φορά την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης -εξάλλου αν δεν είναι αυτό το ζήτημα γιατί να υπάρξει σοσιαλισμός- η κομμουνιστική απελευθέρωση είναι όραμα όλων μας όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί έχει σαν στόχο την απελευθέρωση του ανθρώπου απο τα δεσμά αιώνων, έτσι λοιπόν αν και στην σοσιαλιστική κοινωνία έχουμε να κάνουμε με μια σειρά απο ζητήματα και βεβαίως δεν έχουμε μια κομμουνιστική κοινωνία, έχουμε όμως την ανάγκη να πορευόμαστε ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες -επέτρεψέ μου αυτή την ιδεαλιστική έκφραση :)- με την κομμουνιστική ηθική και αξιακή καθοδήγηση, για να γίνει αυτό πρέπει ο λαός να είναι πάντα πεισμένος και εμπνευσμένος απο αυτο το όραμα, στην Σοβιετική Ένωση κατά την γνώμη μου αυτό φαίνεται να εξέλιψε με αποτέλεσμα να μην συμβεί αυτό που λες, δηλαδή αν η ηγεσία παψει να υπηρετεί την σοσιαλιστική προοπτική να μπορεί να ελεγθεί.

    Η τελευταία παράγραφος μου βγήκες λίγο ρητορεία αλλά εντάξει κάντε λίγο τα στραβά μάτια.
    Ως συνήθως μόλις έγραψα το κείμενο δεν κάθομαι να διορθώσω τυχόν λάθη γιατί βιάζομαι να το στείλω 🙂 οπότε… χεχε …αυτά απο τον Πειραιά.

  92. sextaristis xwris aitia Ιουνίου 30, 2009 στις 2:39 πμ #

    1.kai ti pa na pei sextarismos pera apo th morfh antidrashs mias diakriths omadas-komatos apenanti se mia allh pou h upar3h tou 8emelionetai panw se ta3ikous orous?
    thn katigoria gia sextarismo tou KKE thn vriskw idietera sextaristikh kai anousia.
    2.to 1 giati entelws sumptomatika(!) emafanizetai se ekeinous tous xwrous pou fetixopoioun thn dianohsh?
    h istorikh periodos pou h dianohsh egine sustatiko stixio tou ergatikou kinhmatos se genikes grames olokliro8ike me tis epe3ergasies twn klasikwn tou mar3ismou.
    h apo ekei kai pera agiopoihsh ths dianohshs den apotelei toipota allo apo apopeira epanodou ths ideologias se ena 8rono pou h anodos twn paragwgikwn dunamewn
    katargei.oi genikes epe3ergasies diathroun thn usxh tous,einai gnostes se olous eite boroun na ginoun xwris provlimata eleipsewn proupo8esewn tou parel8ontos.
    ka8e parapera epe3ergasia kataligei se mia stenokefalh apopsh pou dimiourgitai sta suxgrona 8ermokipia twn legomenwn aneptugmenwn xwrwn(EE,HPA)
    3.opoios psaxnei to endunamei epanastatiko upokeimeno 8a to vrei polupli8estato – pera apo edw ston topo mas- sthn morfh antikeimenou ekmetaleushs kapou se kapoia xwra twn BRICS (pou otan edw to mellon einai h anodos twn timwn stis Indies autoktonoun 10000 agrotes gia ton idio logo to xrono)h kapoias apo autes ths NA Eurwphs,pou otan oi faneroi fileleu8eroi milane gia autes tous trexoun ta salia apo thn voulimia gia uperergasia oi autoapokaloumenoi antineofileleu8eroi eite agnooun , eite paravlepoun thn upra3h tous, eite siopoun gnorizontas kala poio xeri tous taizei kai poio dagonoun.
    4.akolou8iste tis tameiakes roes kai 8a deite pws spane ta magia ths ideologias kai tou aniarou anamasimatos…sextarismwn,stalinismwn,politikwn sumaxiwn kai allwn epikodomitikwn sunomiliwn se mounto melagxoliko perivallon .
    5.o kommounismos einai to afirimeno aprosdioristo pou erxetai se upar3h.opoios katafigei se oramata gia na to prosdiorisei meta3y formalismou kai dialektikhs politika 8a talanteuetai meta3u fantasmatwn tou parel8ontos(«stalinismos») kai skinwn apokalupsews ths esxaths krishs.
    6.(pire kanenas mirodia oti h leitourgikh upostash tou xrhmatos exei dialusei ka8e realistiko 8emelio tou h opws leei o Mar3 th fusikh tou upostash?)

  93. ουγκ, ουγκ! Ιουνίου 30, 2009 στις 10:33 πμ #

    Σωστός ο σέχτας! (ειδικά στο Νο 5)

  94. compasso Ιουνίου 30, 2009 στις 11:41 πμ #

    «h apo ekei kai pera agiopoihsh ths dianohshs »
    δέχεσαι την έως εκεί αγιοποίηση της διανόησης? Οι ίδιοι οι κλασσικοί δε θα νιώθαν και πολύ ευτυχισμένοι γι αυτό.
    Αν φετιχοποίηση της διανόησης σημαίνει να μην αντιμετωπίζω ως υβριστή του κόμματος όποιον κάνει κριτική στο ΚΚΕ, ω ναι είμαι φετιχιστής. Μετά τα μαύρα καλσόν και τα μαστίγια έχω μια αδυναμία και στο Ρούση το παραδέχομαι.
    Για το 4, ότι πεις… Το συζητήσαμε ήδη, ψάχνω δουλειά στο Τεγόπουλο.
    Για το 5 και επειδή συμφώνησε και ο ουγκ, ας σχολιάσω μόνο πως αυτό είναι μια πολύ βολική ανάγνωση των κλασικών, γι αοποιονδήποτε θέλει να οικοδομήσει ένα αδιέξοδο σοσιαλισμό. Ο κομμουνισμός έχει συγκεκριμένα στοιχεία, την απονέκρωση, το σπάσιμο του καταμερισμού εργασίας, είναι η κοινωνία που ο πλούτος θα ρέει άφθονος με την απόλυτη εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Αφηρημένο λοιπόν και αφαιρετικό είναι να πιστεύεις πως ο σοσιαλισμός (με ή χωρίς εισαγωγικά) της περιόδου του Στάλιν (δε προσωποποιώ, σε περίοδο αναφέρομαι) οδηγούσε έστω και για μια στιγμή σε αυτό το όραμα.

    «ka8e parapera epe3ergasia kataligei se mia stenokefalh apopsh pou dimiourgitai sta suxgrona 8ermokipia twn legomenwn aneptugmenwn xwrwn(EE,HPA)»
    ααααα!!!!! Τι λες???? Και το ΚΚΕ τι κάνει τόσα χρόνια ρε φίλε με το ΚΜΕ και τις συναντήσεις οικονομολόγων ? Στο 18 τι έκανε?

    Και μια ερώτηση. Στην άποψη σου για την αγιοποίηση της διανόησης συμφωνώ. Εφόσον πλέον η γνώση δε περιορίζεται στην αστική τάξη έχεις απόλυτο δίκιο. Αυτή την άποψη συνεχίζεις να την έχεις όσο αφορά την αγιοποίηση κάποις κεντρικής επιτροπής και την εφαρνμόζεις στο δημοκρατικό συγκεντρωτισό ή ακόμα πιστεύεις ότι αυτός πρέπει να είναι όπως τον περιέγραφε ο Λένιν στο τι να κάνουμε για τελείως διαφορετικές συνθήκες?

    Παρεπιπτόντως οι αγρότες που αυτοκτονούν στην Ινδία εξαιτίας των χρεών και της Μοσάντο είναι δυστυχώς παραπάνω από 10000.

  95. Ουγκ, Ουγκ! Ιουνίου 30, 2009 στις 10:50 μμ #

    @compasso
    για το σημειο 4 δεν καταλαβα καποια μομφη σε σένα οταν το διαβαζα, αν το κανει αποσύρω το «σωστός ο σέχτας». Πάντως στο σημειο 5 η άποψη που λέει ειναι ορθή και απόλυτα συμβατή με τις βάσεις του επιστημονικού σοσιαλισμού. Οι ίδιοι οι κλασσικοί δεν περιέγραψαν ποτέ τις δομές του κομμουνισμού παρά έθεσαν γενικότατες πτυχές του κοινωνικού αυτού σχηματισμού και όχι από φόβο στο καινούριο που έρχεται αλλά απο επιστημονικό ήθος. Άλλο να λες οτι με τις παραγωγικές σχέσεις όπως διαμορφώνονται στο σήμερα είναι σίγουρο ότι δυνητικά θα οικοδομούσαμε αναπτυγμένο σοσιαλισμό (κομμουνισμο δλδ) πιο σύντομα απο τη Ρωσία των Μουζίκων του 17′, [πραγμα που θα ήταν ολόσωστο] και άλλο να αεροβατείς διανοουμενίστικα από χρυσό κλουβί του πανεπιστημιου σου και να λες οτι η αριστερά δεν πείθει επειδή δεν προωθει το κομμουνιστικό όραμα..
    Ο απολιθωμένος μπρεσνιεφικός έχει θέσει πολλες φορες τη θέση για τον σοσιαλισμό που δεν μπορει να εξειδανικεύται και να θεωρείται σα μικρός Κομμουνισμός, και το χουμε συζητησει επανηλημένα το θέμα του σοσιαλισμού που «μυρίζει ανθρωπίλα».

    Και κάτι άλλο επειδή αναφέρθηκες σε μια περίοδο 2 παγκοσμιων πολέμων την αιματηρότερη που έχουν ζήσει ποτέ οι άνθρωποι στον κόσμο και λες ότι «Αφηρημένο λοιπόν και αφαιρετικό είναι να πιστεύεις πως ο σοσιαλισμός (με ή χωρίς εισαγωγικά) της περιόδου του Στάλιν (δε προσωποποιώ, σε περίοδο αναφέρομαι) οδηγούσε έστω και για μια στιγμή σε αυτό το όραμα.» Μπορείς να μου πεις ποιά περίοδος «οδηγησε έστω και μια στιγμή» προς το κομμουνιστικό όραμα τότε?? Η ΕΣΣΔ τι οικοδομούσε?? Αυτό που λες πιστεύεις οτι δέχεται οτι στη Σοβιετία ο Σοσιαλισμός «μύριζε ανθρωπίλα» έιχε δλδ σοβαρές ατέλειες αλλα αποτελουσε τη μεγαλύτερη κοινωνικη πρόοδο που έζησε ποτέ η ανθρωπότητα??

    Αδικείς τον εαυτό σου με την πιο πάνω αποστροφή. Σόρι αν σε ρωτάω τα αυτονόητα..

  96. compasso Ιουλίου 1, 2009 στις 1:35 πμ #

    Άλλο το να λες «o kommounismos einai to afirimeno aprosdioristo pou erxetai se upar3h» και άλλο το να λες ότι δεν έχει περιγραφεί από τους κλασσικούς ακριβώς σε δομές, στο ναθμό τουλάχιστον που έχει προσδιοριστεί ο σοσιαλισμός.
    Προφανώς και ο υπαρκτός ήταν ότι πιο προοδευτικό έχει ζήσει η ανθρωπότητα. Προσυπογράφω εδώ όμως τη θέση του Κάππου, ότι από πουθενά δε προκύπτει, πως αν δεν συμφωνείς με την άποψη ότι αυτό που «ζήσαμε» δε ήταν σοσιαλισμός δεν υπερασπίζεσαι και τις κατακτήσεις του υπαρκτού. Ίσα ίσα, που αν αυτά τα πέτυχε ένα προβληματικό σύστημα, φανταστείτε τι θα πετύχει ο σοσιαλισμός. Η τελευταία άποψη μάλιστα, η οποία είχε εκφραστεί από το Χαλβατζή στη συνδιασκεψή του 95 αποτελεί και τη «τακτική» του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια στο θέμα της υπεράσπισης του υπαρκτού. Τώρα επειδή την βλέπω την ερώτηση να έρχεται, έχει γίνει και πιο πάνω ξανά, μη με ρωτήσεις αν δεν ήταν σοσιαλισμός τι ήταν. Είπα και πιο πάνω ότι η οικονομία είναι παρατηρησιακή επιστήμη και συνεπώς συνέχεια εξάγει καινούρια συμπεράσματα χωρίς πείραμα. Θα μπορούσα κι εγώ να σε ρωτήσω τι είχαν στη Καμπότζη πχ. Όπως θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει για τον Ασιατικό τρόπο παραγωγής, ανθρώπους που συμφωνούν με το «παλλαϊκό κράτος» κτλ.

    Για το Ρούση σταματήστε να του προσάπτετε τη «κατηγορία» της διανόησης λες και είναι κανένα έγκλημα. Άλλωστε ο ίδιος δηλώνει ότι δεν βλέπει τον εαυτό του έτσι και έχει πάρα πολλά ζητήματα ανοιχτά όπως φάνηκε και στη συνέντευξη. Όσο για τη κριτική του Ρούση θα συμφωνήσω μαζί σου. Είναι πολύ άδικη η κατηγορία προς το ΚΚΕ ότι δε προβάλει το κομμουνιστικό όραμα. Ίσως βέβαια σε ημέρες κρίσης και καταφανών αδιεξόδων του καπιταλισμού (όταν ακόμα και ο Καραμανλής κάνει δηλώσεις τύπου έχω διαβάσει το κεφάλαιο) να περίμενα μια πιο επιθετική ιδεολογική προσέγγιση από το ΚΚ.
    Παρόλαυτα ανεξάρτητα από το ποια θέση κάνει τη κριτική του και είμαι διατεθειμένος να την ακούσω. Άλλωστε ρε Ουγκ, ο περισσότερος κόσμος είναι στο σπίτι και στο κλουβί του, διανοούμενος ή μη και φέρουμε και εμείς ευθύνη. Δε πρέπει να τους ακούσουμε και αυτούς?

  97. Αντώνης Ιουλίου 1, 2009 στις 11:56 πμ #

    Η οικονομία δεν είναι ακριβώς παρατηρησιακή επιστήμη. Δεν είναι ιστορία ή κοινωνιολογία. Δεν παρατηρεί μέσω του αποτελε΄σματος. Ασκεί πειραματική εφαρμογή στο κοινωνικό επίπεδο. Μπορεί να μην αναμυγνύει στοιχεία στα αντιδραστήρια, όπως η χημεία, αλλά διέπεται και η οικονομία από νομοτέλειες που προσδιορίζονται κάθε φορά από το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και των σχέσεων που αντιστοιχούν σε αυτές. Στο ιστορικό προτσές της παραγωγής δημιουργούνται οι συνθήκες για πέρασμα στον επόμενο. Μέχρι και τον καπιταλισμό το σύστημα γεννάει εσωτερικά του τις δυνάμεις ανατροπής του (κοινωνικές και οικονομικές). Στη φεουδαρχία , για παράδειγμα, οι εμπορευματικές σχέσεις έτοιναν να γίνουν κυρίαρχες και τελικά επικράτησαν (χωρίς να έχουν καταργηθεί οι φεουδαρχικές ολοκληρωτικά) πριν η αστική τάξη πάρει και τυπικά την πολιτική εξουσία(γαλλική επανάσταση). Και εδώ δε μας ενδιαφέρει (εννοώ τους μαρξιστές) ποιά χώρα προηγήθηκε ποιά ήταν πιό καθυστερημένη, αλλά το ιστορικό προτσές. Επομένως για να πείς ότι ένα σύστημα είναι τέτοιο ή δεν είναι πρέπει να ανακαλύψεις τις νομοτέλειες που το διέπουν. Και στην υπόθεση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού που ο Μαρξ το περιγράφει σαν το τελικό κοινωνικό μοντέλο που θα επικρατήσει και έτσι θα κλείσει οριστικά ο κύκλος της ιστορίας των παραγωγικών σχέσεων, πρέπει να αποφασίσει κάποιος ποιά στοιχεία είναι εκείνα που κάνουν ένα οικονομικό σύστημα να χαρακτηρίζεται έτσι. Πιό σωστά ποιό είναι εκείνο το περιεχόμενο που δίνει κάποιος στην έννοια σοσιαλισμός για να προσδιορίσει τη μορφή του και επομένως να τραβήξει γραμμές και να πεί αυτό πρέπει να γίνει αυτό είναι λάθος κτλ. Άρα δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, άρνηση αλλά κατάφαση στο ερώτημα τί ήταν η ΕΣΣΔ. Δεν υφίσταται για ‘μένα και δεν αποτελεί για τη σκέψη μου μαρξιστική κριτική που βασίζεται στο «Στην ΕΣΣΔ δεν οικοδομούνταν σοσιαλισμός» που να μη συνοδεύεται από το τί οικοδομούνταν. Το πρόβλημα όμως με πολλούς , συμπεριλαμβανομένου και του Ρούση, είναι ότι ο Μαρξ έχει διατυπώσει μια σαφή ρήση για τους κοινωνικοοικονομικούς σχηματισμούς που λέει: «Σε γενικές γραμμές ο ασιατικός, ο αρχαίος, ο δουλοκτητικός, ο φεουδαρχικός και ο σύγχρονος αστικός τρόπος παραγωγής μπορούν να ανκυρηχθούν ως προοδευτικής ανάπτυξης εποχές στον οικονομικό σχηματισμό της κοινωνίας» (Κ. Μαρξ, κριτική της Πολιτικής Οικονομίας). Και ενώ σωστά ο Ρούσης κατακρίνει στη βάση της μαρξιστικής ανάλυσης την απουσία του ασιατικού τρόπου παραγωγής (ασιατικός τρόπος παρ. και σοσιαλισμός) από τα θεωρητικά κέιμενα της περιόδου 1931-1975 της ΕΣΣΔ ως αποτέλεσμα των συζητήσεων για την οικονομία των ετών 1931-34 βασιζόμενος στον Μαρξ, περνάει στο επίπεδο του αγνωστικισμού αρνούμενος να περιγράψει και να ανακαλύψει τις νομοτέλειες που είχε το κοινωνικοοικονομικό σύστημα στην ΕΣΣΔ που κατα τη γνώμη του δεν ήταν σοσιαλισμός. Αυτά τα ολίγα

    ΥΓ. Ρε πούστη μου πρώτη μέρα απαγόρευσης του καπνίσματος και έχω φάει τα δάχτυλά μου!!!

  98. ουγκ, ουγκ! Ιουλίου 1, 2009 στις 2:46 μμ #

    @compasso
    Ο σύντροφος Τόνι για άλλη μια φορά με κάλυψε. Και με το παραπάνω.
    Για μένα το ουσιαστικότερο (πρακτικό) πρόβλημα στο να θεωρήσουμε αν αυτό που ζήσαμε είναι σοσιαλισμός ή όχι έγκειται στο γεγονός του, ότι αν είναι χρήζει (κριτικής) υπεράσπισης απο τη σκοπιά του Μαρξισμού- Λενινισμού το σύστημα αυτό εν μέσω παγκόσμιας αντεπανάστασης ή όχι.
    Επίσης επειδή αυτό που θα ζήσουμε στο μέλλον να οικοδομείται σα σοσιαλισμός, θα είναι λιγότερο ατελές, αλλά ατελές, μια εξιδανικευτική θεώρηση για το τι τελικά είναι ο σοσιαλισμός, και τελικά η άκριτη ή κριτική απόριψη του σοβιετικού παραδείγματος φοβάμαι πως ωθεί για το μέλλον αλλα και το παρόν σε λάθος ατραπούς. Αξιζει να διδαχτούμε για το σοσιαλισμό του μέλλοντος μας από έναν μη σοσιαλισμό??
    Οταν λέω λάθος ατραπούς εννοώ: 1) Απόρριψη βασικών χαρακτηριστικών του σοσιαλισμού και των νομοτελειών του, που εφαρμόστηκαν στην πρωτη σοσιαλιστική δημοκρατία του κοσμου επειδή αυτή δεν ήταν σοσιαλιστική.

    2)Κίνδυνος πισωγυρίσματος και μη εκμετάλευσης ενός επαναστατικού ξεσπάσματος στη βάση τη απορριψης.

    3) Ανάπτυξη σε μια μελλοντική κοινωνία που οικοδομεί σοσιαλισμό αριστερίστικων αντιλήψεων για το αν αυτό το (σίγουρα) ατελές που οικοδομείται είναι πράγματι σοσιαλισμός μιας και αυτό που θα έχουν στο μυαλό τους είναι κάτι «καθαγιασμένο» απο τα λάθη του παρελθόντος. Συνέπεια αυτού σε μια όξυνση της πάλης, το πέρασμα στη μπάντα του αντιπάλου στη βάση οτι αυτό δεν πληρεί τα «αμόλυντά» τους κριτήρια (εδω κολλάει ο φετιχισμός που έλεγε ο σέχτας).

    Για το μεν 1),2) υπάρχει και ζωντανό παράδειγμα υϊοθέτησης τέτοιων απόψεων στο Παρόν!
    Αν όχι, τότε τι είναι η μπολιβαριανή διαδικασία? Τι είναι η Τσαβική θέση για «Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» σε διαχωρισμό με το σοσιαλισμό που γνωρισαμε? Στη Βενεζουέλα αυτή τη στιγμή ο ιδιωτικός τομέας παραμένει πανίσχυρος, η αντίδραση κατέχει πολλά μέσα και λίγο έλλειψε το 2002 να ανατρέψει τον Τσάβες και το όμορφο εγχείρημα της μπολιβαριανής διαδικασίας. Η εξουσία παρά τη συνταγματική αναθεώρηση δε βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης και των συμβουλίων της και το ποιός ποιόν δεν έχει κριθεί. Δικτατορία με λίγα λόγια έχουν ακομα τα μονοπώλια και όχι η Ε.Τ. (καταλαβαινόμαστε για τι δικτατορία μιλάω 😀 ). Έχει διδαχτεί εκεί το κίνημα απο το σοσιαλισμό του 20ου αι.?? Θα έπρεπε??

    Όσο για το 3) το βλέπω διάχυτο στην κριτική του ΝΑΡ για το σοσιαλισμό του 20ου αι. Ειδικά σε αναρχοαυτονομίζουσες τάσεις του. (προσοχή δεν τους εντάσσω στην μπάντα του αντιπάλου στο παρόν).

  99. kraftwerkvs Ιουλίου 1, 2009 στις 4:39 μμ #

    @Αντώνη περιμένω απάντηση στην απάντηση μου που έδωσα στην απάντηση σου 🙂

  100. Y Ιουλίου 1, 2009 στις 5:47 μμ #

    Μιας και έχω επιτέλους την ευκαιρία κλέβω λίγο χρόνο από αυτόν που δεν έχω για να αναλύσω λίγο την αριστουργηματική παρέμβαση του ‘Σεχταριστή χωρίς αιτία’. Τέτοια φιλοτεχνήματα δε πρέπει να μένουν αναπάντητα καθώς υπάρχουν τύποι σα τον Ουγκ Ουγκ πάντα έτοιμοι να τσιμπήσουν.

    Ενδιαφέρον επίσης έχει ότι ο Αντώνης δε συνεχίζει την προηγούμενη συζήτηση στην οποία φαίνεται να μπερδεύει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και να μας λέει το εκπληκτικό ότι το ΚΚΕ τελικά θεωρεί ότι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός πρέπει να εφαρμοστεί σε όλες τις πολιτικές δομές της σοσιαλιστικής δημοκρατίας (back to 77, you’re pretty more than ever) και το σύντροφο Κρητία που δικαίως θεωρεί κάτι τέτοιο παράλογο να μη θέλει να πιστέψει στα μάτια του. Αντ’αυτού ο σύντροφος Αντώνης την πέφτει στον Compasso που μπλέχτηκε σε μια συζήτηση με τον Ουγκ Ουγκ γύρω από τα λεγόμενα του ‘Σεχταριστή’.

    Πάμε στο παρασύνθημα:
    1. Σεχταρισμός δεν είναι ‘η morfh antidrashs mias diakriths omadas-komatos apenanti se mia allh pou h upar3h tou 8emelionetai panw se ta3ikous orouς’. Που μπορεί κανείς άραγε να βρει έναν τέτοι ορισμός? Σεχταρισμός είναι η πίστη μιας ομάδας (ή κομματος) ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια, ότι όσοι είναι έξω της είναι ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι και ότι δεν αξίζουν καμίας εμπιστοσύνης. Ο όρος προέρχεται από το θρησκευτικό λεξιλόγιο όπου σέκτα σήμαινε την μικρή θρησκευτική αίρεση.

    2. ‘h istorikh periodos pou h dianohsh egine sustatiko stixio tou ergatikou kinhmatos se genikes grames olokliro8ike me tis epe3ergasies twn klasikwn tou mar3ismou.’

    Κάθε άλλη θεωρητική επεξεργασία λοιπόν από τότε είναι άχρηστη έτσι? Τον έχουμε τώρα το μπούσουλα μας καθότι οι κλασσικοί τα είπαν όλα. Ο Λένιν ήταν μάλλον άχρηστος, καθώς και η Λούξεμπουργκ και ο Γκράμσι και οι τωρινοί θεωρητικοί.

    Δύσκολα μπορεί κανείς να βρει μια άποψη περισσότερο αντιεπιστημονική από αυτή (ότι δε χρειάζονται θεωρητικές επεξεργασίες [‘ka8e parapera epe3ergasia kataligei se mia stenokefalh apopsh]’) και περισσότερο αντι-μαρξιστική τη στιγμή που η Μ-Λ θεωρία κάνει ξεκάθαρο ότι η σοσολιαστικη ιδεολογία δεν παράγεται μόνη της στην ε.τ. και ότι χρειάζονται και διαννοούμενοι. Ούτε λέει κανείς ότι πρέπει να τους παραδώσουμε την απόλυτη καθοδήγηση, ούτε να τους κάνουμε τεμενάδες, ούτε τίποτα. Το να λες όμως δε χρειαζόματε διαννούμενος είναι κατί εντελώς διαφορετικό.

    Η πεμπτουσία αυτού που λέγεται εδώ είνα το ‘πίστευε και μη ερεύνα’. Η πεμπτουσία είναι βαθύτατα αντιδραστική.

    Τώρα από εκεί και πέρα δε ξέρω αν αυτό που γράφει ο άγνωστος αυτός περί θερμοκηπίων της ΗΠΑ και της ΕΕ αναφέρεται στο Ρούση που έμεινε κάποια χρόνια στο Βέλγιο ή σε εμένα που είμαι τώρα, αλλά από ότι φαίνεται ο τύπος θεωρεί ότι όποιος μένει στις Β.Αμερική ή τη Δ. Ευρώπη διαφθείρεται από το διαβολικό δυτικό πολιτισμό… Αν εννοεί τα πανεπιστήμια των δυτικών χωρών όντως σε αυτά υπάρχει πολύ αντίδραση, υπάρχει όμως και πολύ γνώση, πολύ συγκεντρωμένη και χρήσιμη πληροφορία. Ο καθένας μπορεί να την επεξεργαστεί αυτή την πληροφορία όσο καλύτερα μπορεί από μαρξιστική σκοπιά. Πάντως τα καλύτερα πανεπιστήμια είναι πάντα εκεί που συγκεντρώνεται περισσότερος πλούτος και αυτό είναι νομίζω αντικειμενικό. Μ’αυτό δε λέω ότι θεωρώ ότι το ULB πχ είναι από τα καλύτερα παν/μια αλλά αυτό το ‘θερμοκήπια των δήθεν ανεπτυγμένων (δε το πιάνω αυτό δεν είναι αναπτυγμένες προπαγάνδα είναι κι αυτό?) χωρών, με ξενίζει… δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε να πάρουμε τη χρονομηχανή να πάμε να σπουδάσουμε το Λομονόσοφ ή μήπως καλύτερα στο Μαοϊκό Πεκίνο (ή ακόμα ακόμα και στο σημερινό Πεκίνο)?

    3. Αυτά που λέγονται εδώ θυμίζουν έντονα Μαοϊσμό με την αντίληψη ότι οι περισσότερο εξαθλιωμένοι είναι η κύρια επαναστατική δύναμη και ότι μάλιστα οι μάζες αυτές μπορεί να είναι και αγροτικές (http://en.wikipedia.org/wiki/Mass_line).

    Σύμφωνα με το Μαρξ όμως η επάνασταση πρέπει να γίνει εκεί που οι παραγωγικές δυνάμεις είναι πιο ανεπτυγμένες. Σύμφωνα και με το Λένιν ο ‘αδύναμος κρίκος’ είναι εργαλείο που ξεκινά την επανάσταση η οποία όμως πρέπει γρήγορα να εξαπλωθεί στις πιο ανεπτυγμένες χώρες.

    Τώρα μου φαίνεται παράλογο να ακολουθούμε ακόμα μαοϊκές θεωρίες από τη στιγμή που δεν είματε αγρότες στο Νεπάλ (τους αγρότες ου Νεπάλ που τις ακολουθούν τους βγάζω το καπέλο και τους φωνάζω και τρία ζητώ από την άλλη)

    Δε ξέρω ποιους από αυτούς που συμμετέχουν στη συζήτηση εδώ ονομάζει ‘antineofileleu8eroυς’. Εγώ πάντως όχι απλά δεν αγνοώ τις μάζες αυτές αλλά λέω αρκετά συχνά ότι οι προβληματικές της παγκόμιας ανάπτυξης και της διατροφικής κυριαρχίας πρέπει να γίνουν δομικά στοιχεία του προγράμματος του σύγχρονου κομμουνιστικού κινήματος.

    4. Τώρα από ότι φαίνεται εδώ κάποιο χέρι ταϊζει κάποιους από τους συμμετέχοντες στη συζήτηση (συμπ. του σ. Ρούση) που δε δαγκώνουν και κάποιες ‘ταμειακές ροές’ εξηγούν τις απόψεις τους.

    Δε μας λέει φυσικά σε ποιον ή σε ποιους ακριβώς αναφέρεται ούτε σε ποιες ‘ταμειακές ροές’. Απλά θολώνει τα νερά και δίνει μια εύκολη εξήγηση σε εκείνους που δε κατανοοούν ακριβώς γιατί καποιοι μπορεί να κάνουν τέτοια οξεία κριτική από μαρξιστική σκοπιά είτε στο ΚΚΕ είτε στη σταλινο-μαοϊκή (‘Μ-Λ’) θεωρία [από θεωρητικής απόψεως πιο κοντά στη δεύτερη που φαίνονται τα γραφόμενα του Σ.Χ.Α], του στυλ ‘OK oι τύποι είναι απλά πουλημένα μίσθαρνα’.

    Κλασσική τακτική. Η δημιουργία τους ‘Αόρατου Εχθρού’. Την έχουν χρησιμοποιήσει όλων των ειδών οι αντιδραστικοί και μάλιστα από την κυρίαρχη κάστα των ‘νεοφιλελεύθερων και νεοσυντηρητικών’ (το ότι δε προσιορίζομαι ως αντινεοφιλελεύθερος δε σημαίνει ότι αυτή η ιδεολογική ομάδα δεν υπάρχει) έχει αναχθεί σε κύρια πολιτική τακτική της εποχής μας.

    Για πες μας λοιπόν σε ποιες ταμειακές ροές αναφέρεσαι και σε ποια άτομα από εδώ για να έχουμε και καλό ερώτημα…
    Ποιο χέρι μας ταίζει και δε το δαγκώνουμε?

    Εγώ εν αναμονή θα πω: η Συνομωσιολογία είναι πάντα το αντίδοτο της θεωρητικής ανεπάρκειας.

    Με τα ‘περί αναμασιμάτων, μουντού περιβάλλοντος κλπ.’ μας λέει λίγο πολύ ότι κατ’αυτόν δε θα έπρεπε να συζητάμε τίποτα, παρά να γκαρίζουμε ‘ζήτω ο Στάλιν’ και να περιμένουμε με τη βοήθεια του θεού να τους γ… την παναγία, όπως είχε πει και ενας μεγάλος θεωρητικός της μπάλας.

    5. Δεν είδα κανέναν εδώ (ούτε το Ρούση) να προσπαθεί να περιγράψει τον κομουνισμό. Κάποια στοιχεία του σοσιαλισμού προσπαθήσαμε κάποιοι να προσεγγίσουμε. Και δε καταλαβαίνω γιατί κάποιοι που το κάνουμε από μια συγκεκριμένη σκοπιά είμαστε ‘φορμαλιστές’ ενώ το ΚΚΕ πχ. που θέλει δ.σ. σε όλη την κοινωνία, τις ένοπλες δυνάμεις άμεσα υπό το κόμμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο τον καθ. Ρόλο του ΚΚ και άλλο ωραία δεν είναι.

    Δε καταλαβαίνω δε γιατί αποτελεί ‘ταλάντευση’ το να ασχολείται κανείς τόσο με μια κρίσιμη ιστορική περίοδο για το κομουνιστικό κίνημα (την περίοδο Στάλιν) όσο και με τη μεγαλύτερη κρίση του καπιταλισμού εδώ και 80 χρόνια.

    Κατα τα άλλα τα λέγομενα του ΣΧΑ για τον κομουνισμό μου κάνουν πολύ μεταφυσική. Στον Αντώνη θα ήθελα να θυμίσω τη ρήση του Ένγελς ότι ο κομουνισμός είναι η αρχή της πραγματικής ιστορίας της ανθρωπότητας.

    6. Ίσως κατα κάποιο τρόπο το πήραμε χαμπάρι και οι μη οικονομόλοι, αλλά εγώ τουλάχιστον δε καταλαβαίνω τι θέλεις να μας πεις.

    ΥΓ. Πολύ λογοτεχνία πάντως για να μας πει απλά ότι είμαστε ιδεολογικά μίσθαρνα των καπιταλιστών.

  101. sextarisths Ιουλίου 1, 2009 στις 7:40 μμ #

    otinanai.
    apo pote eimai anagasmenos na topo8etoumai sigekrimena apenanti se kapoion pou den 3erw sigekrimena?
    apla milisa gia pente e3i bareta pragmata pou entopisa kai den einai apokleistiko xaraktiristiko kapoiou.
    an katalaveis oti den 3erw prosopika esena,to roussh h kapoion allo tote 8a deis oti epeses 8uma
    autou pou upogramizeis ws Sunomosiologia.Ligo akoma kai 8a autofakelonosoun.[stalinomaoismos! :O wtf?]
    se xala h metafusikh?an boreis min th xrisimopoieis.
    slow down.kako prama to internet.

  102. Y Ιουλίου 1, 2009 στις 8:07 μμ #

    Α όχι μεγάλε δε πάει έτσι.

    Δε θα λες ότι σου κατεβεί και θα μας κατηγορείς για μισθοφόρους τους συστήματος και μετά θα ξεμπερδεύεις με ένα ‘γενικά μιλούσα’.

    Εδώ το έκανες το σχόλιο, κριτίκαρες συγκεκριμένες απόψεις και τις χρέωσες σε ‘ταμειακές ροές’ και ‘χέρια που ταϊζούν’. Να αναλαμβάνεις τις ευθύνες αυτών που γράφεις.

    Δίνουμε μάχη για να βρίσκουμε χρόνο να γράφουμε εδώ, κουραζόμαστε και αυτά που γράφουμε τα πιστεύουμε και τα λέμε σοβαρά. Δε θα’ρθεις εσύ να μας πετάξεις λάσπη επειδή δε σου κάθονται καλά αυτά που λέμε κι επειδή δε μπορείς να τα απαντήσεις αλλιώς.

    ΥΓ. Το ίντερνετ είναι ένα πάρα πολύ καλό πράγμα.

  103. compasso Ιουλίου 1, 2009 στις 8:40 μμ #

    @Αντώνης:
    Παρατηρησιακή επιστήμη σημαίνει όπως λέει και η λέξη ότι βασίζεται στη παρατήρηση. Νομοτέλειες έχουν όλες οι επιστήμες. Αλλά η διαφωνία μας δεν είναι εκεί. Η διαφωνία μας είναι στην άρνηση σου να δεχτείς την «ανικανότητα» του Μαρξισμού να ορίσει διάφορα κοινώνικά συστήματα που ζήσαμε. Για να μη το πολυλογούμε. Την έκαν ήδη την ερώτηση. Στη Καμπότζη τι είχαν ? Ελπίζω να μη μου απαντήσεις σοσιαλισμό. Και η ερώτηση για τη Σοβιετία, φυσικά και δε μπαίνει στο τι δεν ήταν αλλά στο τι ήταν. Απλά εγώ είμαι μαρξιστικά και επιστημονικά ανεπρακής και δε μπορώ να το όρισω.

    @Ουγκ ουγκ!:
    «Αξιζει να διδαχτούμε για το σοσιαλισμό του μέλλοντος μας από έναν μη σοσιαλισμό??» 10000% ναι. Εδώ διασκόμαστε από τις αδυναμίες και τα θετικά του καπιταλισμού, εκεί θα κολλήσουμε?
    Για τη Βενεζουέλα ρε Ουγκ έξω απ το χορο πολλά τραγούδια λέμε. Καλά κάνει το ΚΚΕ και επισημαίνει τα λάθη και τις παραλήψεις (και όχι μόνο…) αλλά με τη δικιά σου λογική μυρίζει ανθρωπίλα και η «μπολιβαριανή επανάσταση». Είναι ότι πιο προοδευτικό έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και μάλιστα σε μια οικονομία αρκετά όμοια με τις Ευρωπαικές. Και δε νομίζω ότι το πρόβλημα του Τσάβες είαναι ότι δε διδάχτηκε από το σοσιαλισμό του 20ου. Λες και είχε δηλώσει ποτέ σοσιαλιστής πριν εκλεγεί. Απλά στη λατινική Αμερική αντιιμπεριαλισμός και σοσιαλισμός όπως τον αντιλαμβάνονται είναι συνυφασμένες έννοιες. Ειδικά όσο αφορά τη πολεμική στο ΔΝΤ και τις πολυεθνικές.

    σορρυ που δεν απαντάω επί της ουσίας και στου δύο αλλά σήμερα έγραψα κβάντο και δε μου έχει μείνει στο μυαλό χώρος για τίποτα άλλο. Παρεπιπτόντως μην ρωτήσετε πως έγραψα

  104. Αντώνης Ιουλίου 2, 2009 στις 10:08 πμ #

    @ Υ
    Πολύ σωστά λες ότι η εξαθλίωση είναι κακός επαναστατικός σύμβουλος. Κάνεις όμως ένα λάθος. Δεν έχεις κατανοήσει τη θεωρία για τον αδύναμο κρίκο. Ο Λενιν πουθενά δεν εννοεί ότι ο αδύναμος κρίκος θα είναι μια χώρα λιγότερο αναπτυγμένη από τις άλλες. Αντίθετα υποστηρίζει ότι ο αδύναμος κρίκος σπάει την αλυσίδα εκεί που η ταξική πάλη έχει οξυνθεί ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων (τεσπα όχι εντελώς ανεξάρτητα αλλά δεν είναι το κύριο). Λέει συμπληρωματικά ότι αν ο σοσιαλισμός δεν επικρατήσει σε αναπτυγμένες χώρες ή τεσπα δεν επικρατήσει σε ένα αριθμό ικανό να γυρίσει τον παγκόσμιο καταμερισμό στη σοσιαλσιτική παραγωγή όλοι αυτοί οι σοσιαλισμοί θα είναι ατελείς (Για το σύνθημα των Η. Π. της Ευρώπης).
    Δεν συνεχίζω την ποηγούμενη συζήτηση όχι γιατί έχω θεωρητική ανεπάρκεια ή γιατί έριξα την ασπίδα αλλά απλά θεωρώ ότι οι απόψεις διατυπώθηκαν και το θέμα εξαντλήθηκε στα πλαίσια αυτής της συζ’ητησης.
    Όταν καάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις πολύ μου τη δίνει!!!(ξύδι θα μου πείς!). Λες ότι ο κομμουνισμός είναι η αρχή της πραγματικής ιστορίας του ανθρώπου. Σωστά. Συνοψίζουμε λοιπόν τα «ρητά». Ο Μαρξ έλεγε ότι μετά τους πέντε ιστορικούς τρόπους παραγωγής είναι καιρός να περάσουμε στον έκτο και τελικό , τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Ο Ένκγελς προσυπογράφει και επεκτείνει. Ο Λενιν συμπληρώνει ότι μεταξύ των δύο δεν μεσολαβεί τίποτα άλλο παρά η επαναστατική μετατροπή του ενός (του παλαιού) στο άλλο (το νέο). Ρωτάω λοιπόν εγώ: Αφού οι κλασσικοί μας δεν φαντάζονταν αλλά ούτε δέχονταν ότι μπορεί να υπάρξει ένα άλλο σύστημα(μάλιστα ο Μαρξ είχε αντιμετοπίσει και τέτοιες θέσεις στη συζήτηση με τον Προυντόν και τον Μπακούνιν) τότε τί είναι αυτό που ζήσαμε στην ΕΣΣΔ. Προσοχή εγώ θεωρώ ότι είναι σοσιαλισμός. Δέχομαι όμως όπως , νομίζω εμπεριστατωμένα εξήγησα, να μου επιχειρηματολογήσει κάποιος για το τί ήταν αλλά όχι για το τί δεν ήταν(το τελευταίο το θεωρώ αγνωστικισμό=αντιμαρξιστικό).
    Το ΚΚΕ σε ΚΑΜΙΑ γραπτή του αναφορά δεν έχει διατυπώσει αυτό που λες ότι θέλει δ.σ σε όλη την κοινωνία, ή ότι θέλει να κατοχυρώνεται συνταγματικά ο καθοδηγητικός του ρόλος. Αυτό είναι από το στομάχι σου. Το μόνο από αυτά που έχει διατυπώσει είναι ηα κάποια κατοχύρωση (και νομική) που θα πρέπει να έχει σε μέρος του στρατεύματος(αυτό αν θες το συζητάμε). Τα υπόλοιπα είναι φιλολογική κουβέντα που ευχαρίστως να την κάνουμε αλλά μη τη χρεώνεις συλλογικά στο ΚΚΕ επειδή σε βολεύει για τα συμπεράσματα που έχεις βγάλει ήδη.
    Το Υ.Γ ελπίζω να μην αναφέρεται σε μένα.
    @ compasso
    Ξαναλέω. Η οικονομία ΔΕΝ βασίζεται ΜΟΝΟ στην παρατήρηση. Γι’ αυτό δεν είναι και παρατηρησιακή επιστήμη. Μην επιμένεις. Χρησιμοποιεί το κοινωνικό πείραμα, εφαρμόζει μέτρα τέτοια που μαθηματικοποιούνται και βγάζουν θεωρήματα κτλ. Εκτός αν και εσύ έχεις μπεί στη λούμπα του » πέραν από τις φυσικές επιστήμες όλες οι άλλες είναι παρατηρησιακές».
    Η διαφωνια μας δεν είναι στην ανικανότητα του «μαρξισμού» αλλά στη στρέβλωσή του που εσύ υπερασπίζεσαι. Σου είπα ότι δεν είναι θέμα ορισμού αλλά μή ορισμού. Ας βγει κάποιος και να πεί : Ανακάλυψα ένα καινούργιο οικονομικό σύστημα που λέγετε σασγραφωσταπαπαριαμου και ας πεί να αυτές είνια οι νομοτέλειες που το διέπουν. Η γνώμη μου βέβαια είναι ότι τα κοινωνικοοικονομικά στστήματα έχουν επαρκώς περιγραφεί στους κλασσικούς και καμία αδυναμία δεν υπάρχει. Στην Καμπότζη δεν μπορώ να σου απαντήσω ακριβώς τί είχαν πάντως με μια πρώτη ματιά η συνύπαρξη φεουδαρχικής απόσπασης(είχαν βασιλιά ακόμα και με τος χμερ), η εκτεταμένη μικροϊδιοκτησία στις πόλεις, η ύπαρξη γραφειοκρατικού στρώματος κρατικών λειτουργών μου θυμίζει λίγο ασιατικό που για κάποια χρόνια πάλευε με το νέο αλλά λόγω πάρα πολλών στρεβλώσεων το νέο δεν επικράτησε ποτέ. Αυτά.

  105. Y Ιουλίου 2, 2009 στις 10:17 πμ #

    @Αντώνη
    Δύο σημεία μόνο γρήγορα.

    Σωστές οι παρατηρήσεις σου για ‘αδύναμο κρίκο’. Δεν αλλάζουν όμως κάτι ουσιαστικό στις προηγούμενες παρατηρήσεις μου. Τέλος πάντων καλά κάνεις και επισημαίνεις όμως.

    Για δημ. συγκντρωτισμό, το να λες ναι δ.σ. στα όργανα εξουσίας αλλά όχι στην κοινωνία είναι αγνός σουρεαλισμός. Δεν ενδιαφέρει κανέναν αν θα υπάρχει δ.σ. στις χαρτοπαικτικές λέσχες. Για τις δομές της σοσιαλιστικής εξουσίας μιλάμε.

  106. compasso Ιουλίου 2, 2009 στις 11:48 πμ #

    δε το λέω ελιτίστικα. Είπα ήδη ότι και η αστροφυσική είναι παρατηρησιακή επιστήμη (που προφανώς έχει νομοτέλειες και νόμους που τη διέπουν). Το κοινωνικό πείραμα που τη διέπει την οικονομία Αντώνη δεν είναι πείραμα. Το πείραμα επιβεβαιώνει την θεωρία πριν αυτή διατυπωθεί. Διαφορετικά δεν έχει επιστημονική αξία η θεωρία κάτι που δεν ισχύει στην οικονομία, ούτε στην αστροφυσική. Φυσικά και οι νόμοι κάθε θεωρίας επιβεβαιώνονται ή διαψεύδονται, από αυτό που εσύ αποκαλείς πείραμα αργότερα. Χρήσιμο λοιπόν στη κουβέντα μας είναι το πως αξιοποιήθηκε από τους κλασσικούς στην ανάπτυξη του Μαρξισμού η παρισινή κομμούνα.
    Για τη Καμπότζη. Που την είδες τη μικροιδιοκτησία στις πόλεις? Και ποιες πόλεις? Ο θεός άδειασε τη πρωτεύουσα σε 20 μέρες. Τεσπά. Αφού δυσκολεύεσαι λοιπόν, εσύ να το ορίσεις (και δεν έκανα ερωτήσεις για τόσα άλλα κράτη) γιταί πρέπει οπωσδήποτε να βγει κάποιος και να πει ότι ήταν αυτό? Και βασικά έχουν βγει πολλοί, απλά εγώ δε συμφωνώ. Ο Τόνι Κλιφ, ο Μαντελ, ο Κάπος που μιλάει για σοβιετικό σχηματισμό και διευθυντική τάξη. Εγώ όμως δεν συμφωνώ με καμία από αυτές τις αναλύσεις. Τώρα αν έχουν θεμελιώσει τις θεωρίες τους, ε εντάξει μη κοροιδευόμαστε, προφανώς και όχι.

  107. Αντώνης Ιουλίου 2, 2009 στις 12:26 μμ #

    Ρε compasso
    Εχεις δυσκολία να καταλάβεις αυτό που λέω. Δεν έχεις εντρυφίσει ιδαίτερα στις επιστήμες αυτές γι’ αυτό και τοποθετήσαι έτσι. Αλλά πάρτο διαλεκτικά. Παρατηρησιακή είναι μια επιστήμη που δεν μπορεί να επέμβει στο παρατηρούμενο φαινόμενο. Το παρατηρεί σαν εξωτερικός κριτής. Η διαφορά λοιπόν της οικονομικής (και άλλων ίσως) επιστήμης από τις φυσικές επιστήμες είναι ότι το πείραμα δεν προηγήται της εφαρμογής όπως γίνεται στις φυσικές. Υπάρχουν ομοιότητες χτυπητές: κ’αποιος συλλαμβάνει μια θεωρία και πειραματίζεται με αυτή για να δεί αν εφαρμόζεται. Ε και στην κοινωνία στην οικονομική της βάση γίνονται τέτοιοι πειραματισμοί καθημερινά. Και ανάλογα μνε την θεωρητική προσέγγιση και εφαρμογή(ιδεολογία) που εξυπηρετούν έχουν και ανάλογα αποτελέσματα. Γι’ αυτό και ο μαρξισμός μιλάει για νομοτέλειες. Γι’ αυτό λέει ότι οι παραγωγικές δυνάμεις αξιωματικά φρενάρονται από τις σχέσεις αν αυτές δεν ριζοσπαστικοποιούνται. Στην παρισινή κομμούνα ο Μαρξ δεν έβγαλε κανένα οικονομικό συμπέρασμα. Κοινωνιολογική-πολιτική ανάλυση έκανε στα πλαίσια αυτού που λέμε επιστημονικό κομμουνισμό. Ε λοιπόν αυτό είναι και το κριτήριο: Σύμφωνα με τον επιστημονικό κομμουνισμό κρίνουμε την εκάστοτε κατάσταση για το περιεχόμενο της.
    Ρε φίλε αν θες να μιλάμε αοριστολογίες απλά πέστο. Δεν είπα ότι δεν μπορώ επιστημονικά να δώ τί παιζόταν στην Καμπότζη αλλά ΄το γνωστικά έχω θέμα, δεν το έχω μελετήσει. Η ηγεσία του πλο-ποτ κράτησε τρι-τέσσερα χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, και αυτό που κατάφερε να δημιουργήσει ήταν μια εκτεταμένη υποπαραγωγική αγροτική οικονομία που βασιζόταν κυρίως στα αρδευτικά δημόσια έργα και την κρατική διανομή σε τροφή. Αυτά είναι χαρακτηριστικά απόσπασης της γραφειοκρατίας στον ασιατικό τρόπο. Ο βασιλιάς Σιχανουκ ζούσε και είχα και τίτλο και ακριβώς αυτό ήταν που έσωσε ένα μέρος του δυτικοθρεμένου(γαλλοθρεμένου) παλιού γραφειοκρατικού στρώματος, το οποίο ουσιαστικά ζούσε ξεχωριστά από το σύνολο σε μικρές οργανωμένες και απομινιμένες πόλεις. Η πνομ-πενχ όντως άδειασε σε 20 μέρες και παρέμεινε έτσι για 2 χρονάκια σίγουρα πριν ανοικοδομηθεί από τον Σιχανουκ μετά την ήττα από το Βιετναμ. ΄
    Όσον αφορά τους μελετητές που ανέφερες, όση σχέση έχει ο Κάππος με τον Κλιφ άλλο τόσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο. ο Κάππος θεμελίωσε το επιχείρημά του στην ύπαρξη και λειτουργία του νόμου της αξίας και υποστήριζε ότι εκέι πραγματοποιήθηκε η πρωταρχική συσσώρευση. Εγώ διαφωνώ αλλά έιναι μια προσέγγιση. Ο Κλιφ από την άλλη ξεκινάει από την πτωματολογία καταλήγει στην γραφειοκρατία και τελικά «ανακαλύπτει» ένα «ιδιότυπο εκμεταλλευτικό καθεστώς» σε πείσμα του Τρότσκι που είχε απορρίψει τη θεωρία αυτή ήδη από το 1937 στα γνωστά τετράδια του. Άρες μάρεςς κουκουνάρες δηλαδή μιας και το μισό βιβλίο του Κλιφ έχει αναφορές στον Τροτσκι και στον πρόλογο μάλιστα ναφέρει ότι όλες του οι προβλέψεις και εκτιμήσεις έχουν επιβεβαιωθεί!!!

  108. Y Ιουλίου 2, 2009 στις 12:44 μμ #

    Ώπα! Ποια στρέβλωση (συγκεκριμένη κιόλας?)του μαρξισμού υπερασπίζεται ο Κομπάσο? Τον Κο(τσα)μπασιμό?

    Κομπάσο τα σχέδια μας για το ΚΚΕ Ρ.M. με κρασιά στην πορεία της Πρωτομαγιάς, σημαίες της ΕΕ να καίγονται στο φόντο και ιαχές του πλήθους ‘Μέχρι τις Βρυξέλλες να ακουστεί καλά, έρχεται ο Υ για να βρει δουλειά’ πήγαν στράφι… 😉

    Εμπρός για το ΚΚΕ Μ-Κ! (μαρξιστικό – κομπασικό)

    Σοβαρά τώρα, εγώ δε συμμερίζομαι την ανατριχίλα και το δέος γύρω από τη λέξη ‘σοσιαλισμός’. Πρέπει να χαλαρώσουμε λίγο. Στη Β. Κορέα τι έχουν? Εγώ λέω έχουν ενούς είδους σοσιαλισμό αφού υπάρχει κοινωνική ιδιοκτησία. Πηγαίνουν προς τον κομουνισμό? Ούτε κατά διάνοια! Έχουν απόλυτο άρχοντα το γιο του μεγαλειώτατου και όποιος δεν ακολουθεί την πάνσοφη θεωρία που έχει όνομα που θυμίζει πολεμική τέχνη και τώρα μου διαφεύγει τον έφαγε η μαρμάγκα.

    Τις μεθοδολογικές αντιστοιχήσεις μου κάνει ο Κομπάσο τις βρίσκω ενδιαφέρουσες. Κατα τη γνώμη μου είναι σωστό να ειπωθεί ότι στην ΕΣΣΔ είχαν σοσιαλισμό. Αλλά άμα κολήσουμε μπροστά το ‘γραφειοκρατικό’ δε μου φαίνεται ότι λέμε κάτι λάθος. Το ζήτημα πάντως δεν είναι να έχουμε απλά σοσιαλισμό αλλά σοσιαλισμό που πηγαίνει προς τον κομμουνισμό.

    Πάρτε και μια ωραία γελοιγραφία που δίνει μια άλλη ανάγνωση της λέξης σοσιαλισμός¨http://s3.amazonaws.com/corpwatch.org/img/original/5-25-Cayman-Islands.jpg

    ΥΓ (για να το ξαναμα….ίσω) Λίγα για τον αρχηγό Πολ Ποτ! Καταγγέλουμε σοσιαλιμπεριαλιστικό σβήσιμο του ιστορικού συνθήματος ‘Κάτω τα χέρια από τη δημοκρατική Καμπότζη’ στη σχολή λίγο πιο κάτω από τη νομική που ποτέ δε θυμάμαι ποια είναι.

  109. compasso Ιουλίου 2, 2009 στις 2:03 μμ #

    για την οικονομία δε σου απαντάω μου ζάλισες τα ούμπαλα. Προφανώς έχουμε τελείως διαφορετική αντίληψη για το τι θα πει πείραμα. Η άποψη ενός φυσικού είναι μακράν πιο αυστηρή από τη δικιά σου.

    Για τον Κλιφ και τα ρέστα τώρα. Ρε φίλε τι δε καταλαβαίνεις από αυτά που διαβάζεις και γράφω? Αντιστοίχησα εγώ πουθενά τον Κάππο με τον Κλιφ? Είσαι με τα καλά σου? Εσύ έβαλες την απαίτηση να βγει κάποιος να σου πει ήταν «σασγραφωσταπαπαριαμου» και να βάλει τις νομοτέλειες κτλ. Ε και σου λέω ρε φίλε, έχουν βγει ήδη πολλοί και από διαφορετικές σκοπιές. Επίσης σου λέω ότι δε συμφωνώ με κανένα.

    @Υ:
    και εδώ απαντάω και στον Αντώνη. Εγώ δε θεωρώ ότι έχεις σοσιαλισμό αν δεν οδηγεί στο κομμουνισμό. Μπορείς να πεις ότι έχεις επαναστατική διαδικασία. Αυτή είναι η βασική δικιά μου αρχή.
    Άλλωστε ο Ένγκελς δε τα ξεχώριζε καν αυτά τα δύο. Μιλούσε για πρώτο στάδιο. Όπως και να το κάνουμε, κομμουνιστής είμαι όχι σοσιαλιστής. Κομμουνισμό θέλω.
    Κ όπως το λες είναι. Να πιάσουμε μία μία τις χώρες να δούμε σε πόσες μπορούσαμε ή μπορούμε να καταλήξουμε στο τι σύστημα έχουν. Καλό το ερώτημα για τη Β. Κορέα εκτός αν μας πει ο Αντώνης ότι και εκεί έχουν ασιατικό και τραβήξω τα βυζιά μου να τα κάνω τιράντες.

    Η σχολή είναι το παλιό Χημείο. Απέναντί στο πάρκινγκ έχει μείνει πάντως γραμμένο το «ΚΟΔΗΣΟ» 🙂
    Δε τα κατάφερε ο εχθρός φίλε να τα σβήσει όλα.

    Και στη τελική πραγματικά δε καταλαβαίνω τη καούρα να αποδείξουμε ότι είχαν σοσιαλισμό, εκτός αν θέλουμε να οικοδομήσουμε το ίδιο σύστημα, που τότε εμένα μη με υπολογίζεται.

    ΥΓ: Αντώνη μη μου κάνεις σήμερα τις δηλώσεις της προηγούμενης Πέμπτης, σε έφαγα!

  110. ουγκ, ουγκ! Ιουλίου 2, 2009 στις 2:23 μμ #

    ok «i rest my case» οσο υπάρχει τόση εμπάθεια εδω μέσα! (δεν απευθύνομαι σε σένα compasso)

  111. φφφφ Ιουλίου 2, 2009 στις 5:42 μμ #

    αλήτες με στολή προπηλάκισαν και χτύπησαν μετανάστες που μόλις είχανε συλλάβει, η σκηνή έχει καταγραφεί σε βίντεο , γράφω σχόλιο γιατί δεν μπορώ να το ανεβάσω αυτή την στιγμή, η τρομοκρατία δεν θα περάσει, μετά απο την καταγραφή του συμβάντος σε βίντεο έχουν γίνει και άλλα , compasso(θεατρο κατω απο την γέφυρα)ανέβασε το ως post σε παρακαλώ.

  112. compasso Ιουλίου 3, 2009 στις 1:53 μμ #

    @ουγκ:
    δε καταλαβαίνω γιατί το λες. Νομίζω ότι ο Υ έχει δίκιο σε αυτό που λέει. Τουλάχιστον κι εγώ έτσι το εξέλαβα.

    @φφφφ:
    u got mail

  113. ουγκ, ουγκ! Ιουλίου 3, 2009 στις 2:53 μμ #

    δε θεωρω απλά τον εαυτό μου προβοκατορίσκο της δεκάρας ούτε «τύπο» που «ειναι παντα έτοιμος να τσιμπησει» στην πρωτη μαλακία του καθενος.

    Στο σχόλιο 95 εχω γραψει αυτο: «@compasso
    για το σημειο 4 δεν καταλαβα καποια μομφη σε σένα οταν το διαβαζα, αν το κανει αποσύρω το “σωστός ο σέχτας”.»
    Στο σχόλιο 100 πάλι εισπράττω χαρακτηρισμούς.

    δεν ειμαστε παιδάκια. ούτε είχα σκοπο να «κραταω μουτρα» σε κανένα συνομιλιτή μου. οταν νιώθω να με φτύνουν απαντάω. Οκ λοιπόν έχει δίκιο.

  114. compasso Ιουλίου 3, 2009 στις 3:00 μμ #

    δεν είχα δει τη συγκεκριμένη αποστροφή στην οποία αναφέρεσαι. Δεκτή η ένσταση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: