Πρωτομαγιά στις Βρυξέλλες

4 Μάι.

Το ποστ αυτό είναι μια συνεργασία με την Кроткая

Η παράδοση της πρωτομαγιάτικης διαδήλωσης δεν είναι πολύ ισχυρή στη βελγική πρωτεύουσα. Θυμόμαστε αρκετές χρονιές  που καμία διαδήλωση δε λάμβανε χώρα στη πόλη. Τις χρονιές αυτές το μενού περιλάμβανε μια συναυλία από τα σοσιαλιστικά συνδικάτα και μια κλειστή εκδήλωση από το πρώην (?) μαοϊκό και φιλο-κινεζικό Κόμμα Εργασίας Βελγίου (PTB) με… 12 ευρώ είσοδο.

Τα συνδικάτα είναι αρκετά ισχυρά στο Βέλγιο και η συμμετοχή των εργαζομένων σ’αυτά ανέρχεται σε πάνω από 70% .[1] Αυτό ωστόσο οφείλεται και στη σύνδεση κάποιων επιδομάτων με την εγγραφή στα σωματεία και πάει πολύς καιρός από τότε που η δύναμη αυτή χρησιμοποιήθηκε για να επιτευχθεί κάποια σημαντική νίκη. Χωρίζονται σε σοσιαλιστικά (FGTB) και χριστιανικά (CSC) και παλιότερα ήταν στενά δεμένα με τα σοσιαλδημοκρατικά και χριστιανοδημοκρατικά κόμματα αντίστοιχα.  Η FGTB είναι αυτή που πάντα οργανώνει τις πρωτομαγιάτικες συναυλίες. Η CSC δε φαίνεται να τρέφει πολύ ισχυρά αισθήματα για τη μέρα αυτή.

Οι συναυλίες των σοσιαλιστικών συνδικάτων δε συνοδεύονται από πολιτικούς ή συνδικαλιστικούς λόγους, αλλά από βρώση merguez (λουκάνικο βορειοαφρικανικής προελεύσεως ιδιαίτερα αγαπητό στο Βέλγιο) και πόση άφθονης μπύρας.

Στη γιορτή του PTB αφού ενισχύσει κανείς τα  ταμεία αγώνα, μπορούσε στη συνέχεια να επισκεφτεί σειρά από περίπτερα κομμάτων από όλο τον κόσμο (κάτι σαν την υπέροχη Διεθνούπολη του φεστιβάλ της ΚΝΕ αλλά πολύ μικρότερη) και να ακούσει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες  συζητήσεις με πάνελ.  Μπορούσε επίσης να τραγουδήσει τη διεθνή με καμιά χιλιάρα άλλους με υψωμένη τη γροθιά  νιώθοντας… κάπως καλύτερα και εξασκώντας τα γαλλικά του.

Για πρώτη φορά, το 2007 κάποιες πολύ μικρές τροτσκιστικές και σταλινο-μαοϊκές ομάδες (πολύ πιο hard core και πιο μικρές από το PTB) κάλεσαν σε διαδήλωση στην παραδοσιακά λαϊκή συνοικία του Saint-Gilles. Μαζί τους ήρθε το κίνημα των sans-papier, των μεταναστών δηλαδή χωρίς χαρτιά που έχει πολύ σημαντική δραστηριότητα στη χώρα και πολλά ευρωπαϊκά ΚΚ που έχουν οργανώσεις στην πόλη τόσο λόγω των τριών γενιών μεταναστών από τις χώρες τους που μένουν εδώ, όσο και λόγω της παρουσίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.  Το  Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) ήταν εκεί, καθότι το μέλος του, ΚΚ Βελγίου συνδιοργάνωνε το κάλεσμα μαζί με τις υπόλοιπες οργανωσούλες. Το κόμμα αυτό που είχε κοινοβουλευτική  εκπροσώπηση μέχρι τα μέσα τις δεκαετίας του ’80  διαθέτει σήμερα το ίδιο μέγεθος με τα διάφορα σχήματα που στήνονται και ξεστήνονται, συνασπίζονται και διασπώνται ψάχνοντας το δρόμο τους.  Έτσι λοιπόν, μέλη των δυο ιταλικών κομμουνιστικών κομμάτων ήταν εκεί να σηκώσουν τη σημαία του ΚΕΑ.  Εκεί βρέθηκε κι ένας εκ των δύο μας με συντρόφους του ΚΚΕ και του ΚΚ Πορτογαλίας.

Φέτος, το PTB ανέβαλε τη γιορτή του ώστε να ενισχύσει τα συνδικάτα.  Σε κάθε περίπτωση πιστεύοντας ότι σε μια πρωτομαγιά, καλό είναι κανείς να… κάνει πορεία, είχαμε αποφασίσει να πάμε στην πορεία των γκρουπούσκουλων στο Saint-Gilles για την οποία μας ενημέρωναν εδώ και κάποιες βδομάδες η αφίσα αυτή.

Τελικά τελευταία στιγμή η πρωτοβουλία διασπάστηκε, αν καταλάβαμε καλά με τους sans-papiers να καλούν για διαδήλωση μπροστά στο γραφείο αλλοδαπών στην άλλη άκρη της πόλης (για λόγους που αγνοούμε) και τους τροτσκιστές να τους ακολουθούν. Έτσι, λοιπόν στην πλατεία St. Gilles απέμεναν μόνο το Bloc Marxiste-Leniniste και πραγματικά δε ξέρω ποιος άλλος.  Αποφασίσαμε να πάμε με τους μετανάστες, τους τροτσκιστές , τη Secours Rouge και άλλους.

Η πορεία ήταν διπλάσια ή τριπλάσια – ήτοι καμιά 700άρα (?)- εκείνης του 2007 όπου ήταν όλοι μαζί και χωρίς ξένα κόμματα. Στην κεφαλή της μπήκαν οι μετανάστες απεργοί πείνας από την κατάληψη της εκκλησίας Beguinage. Η πρακτική της κατάληψης εκκλησιών από τους sans-papiers για να ζητήσουν νομιμοποίηση είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στο Βέλγιο τα τελευταία χρόνια και έχει πολλές φορές την ανοχή ή και υποστήριξη των τοπικών καθολικών επισκοπών. Οι μετανάστες φαίνονταν ιδιαίτερα ταλαιπωρημένοι καθότι βρίσκονται σε απεργία πείνας από τις 4 Απρίλη. Πορεύτηκαν με τη σημαία των χριστιανικών συνδικάτων που τους στηρίζουν καθώς μαρτυρούσαν και οι σημαίες τους στην πόρτα της κατηλλειμένης εκκλησίας. Εκεί ήταν το τέλος της πορείας για αυτούς  και κάποιους τους μετέφεραν με φορείο μέσα στην εκκλησία λόγω της εξάντλησης. Κάποιοι άλλοι μετανάστες  έχουν καταλάβει το γυμναστήριο του Πανεπιστημίου ULB.

Στη συνέχεια περάσαμε από το κέντρο της πόλης όπου εκατοντάδες άνθρωποι μας είδαν άλλοι κοιτώντας με απορία, άλλοι χαιρετώντας μας από τα παράθυρα κι άλλοι επευφημώντας. Κι εκεί συνέβη το φοβερό: πολλοί περαστικοί μπήκαν στην πορεία! Έτσι αριθμητικά ενισχυμένοι μπήκαμε στην κεντρική λεωφόρο και φτάσαμε μέχρι την Place Rouppe στην άκρη της οδού Στάλινγκραντ όπου θα κατέληγε και η άλλη  πορεία για τη συναυλία των συνδικάτων.

Το πλήθος ήταν μέγα για τα βρυξελλιώτικα δεδομένα με μερικές χιλιάδες κόσμου να κατακλύζουν την πλατεία. Ιδιαίτερα ευχάριστο ήταν το γεγονός ότι μπορούσε κανείς να δει όλες τις φυλές μαύρους, άσπρους και κίτρινους χαρούμενους τον ένα δίπλα στον άλλο.

Στους δρόμους στις δύο άκρες της πλατείας ήταν στημένα τα περίπτερα των διάφορων οργανώσεων.  Από πλευράς κομμάτων μπορούσε κανείς να βρει τους Σοσιαλιστές, τους Πράσινους με ειδικό φυλλάδιο για τους συνδικαλιστές υποψηφίους τους, το ΚΚ Βελγίου με τους συμμάχους του από τις προηγούμενες εκλογές του ‘Ανθρωπιστικού Κόμματος’ κι από ξένους τους Ιταλούς ‘αριστερούς’ (Δημοκρατικό Κόμμα).

Στα περίπτερα αυτά είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε τα νέα γύρω από τις διπλές εκλογές του Ιούνη.  Στο Βέλγιο οι ευρωεκλογές γίνονται κάθε πέντε χρόνια μαζί με τις περιφερειακές εκλογές που εκλέγουν τα κοινοβούλια (και εμμέσως τις κυβερνήσεις) των τριών ομόσπονδων συστατικών του Βελγίου (Φλάνδρα, Βαλλονία, Βρυξέλλες) και είναι ως εκ τούτου ιδιαίτερα σημαντικές.

Στο περίπτερο του ΚΚ μαθαίνουμε ότι στις περιφερειακές παρουσιάζουν κοινό ψηφοδέλτιο εκτός από το ΑΚ και με τους τροτσκιστές τόσο της… εισαγόμενης από τη Γαλλία LCR όσο και του made in Belgium (και μάλιστα περισσότερο στη Φλάνδρα) Σοσιαλιστικού Κόμματος Αγώνα (PSL), πρώην ‘Κινήματος για τη Σοσιαλιστική Εναλλακτική’ (MAS).[2]

Στις ευρωεκλογές πάνε χώρια: το ΚΚ με την ΑΚ και η LCR με το PSL. Τα πρώτα κατεβαίνουν με την ταμπέλα της ‘Ευρωπαϊκής Αριστεράς’ που τονίζει τη συμμετοχή τους ως το βέλγικο σκέλος της ΚΕΑ. Προγραμματικά προβάλουν περισσότερο την πλατφόρμα του ΚΕΑ (δείτε εδώ).

Το πρόγραμμα των τροτσκιστών φαίνεται πιο δουλεμένο (30σέλιδο) . Αυτό το πρόγραμμα φαίνεται να είναι το μόνο στο Βέλγιο που λέει ότι η ΕΕ δε μπορεί να μεταρρυθμιστεί και ότι  χρειάζεται ρήξη με τους αντιδημοκρατικούς θεσμούς της (σελ. 27).  Διεκδικούν επίσης την εθνικοποίηση των τραπεζών και την εγκαθίδρυση δημόσιου μονοπωλίου στον τομέα αυτό.

Μαθαίνουμε επίσης για την υποψηφιότητα της Επιτροπής για μιαν Άλλη Πολιτική (CAP) αποτελούμενη κυρίως από πρώην μέλη των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων, τα οποία επιχείρησαν να σχηματίσουν κάτι σα τη γερμανική Die Linke αλλά τελικά έμειναν μόνοι τους.

Η άλλη άκρη της πλατείας είχε καλυφθεί από τα πολυάριθμα περίπτερα του PTB, του μεγαλύτερου αριστερού κόμματος της χώρας, αν όχι του μόνου. Το PTB παίρνει γύρω στο 0.8% σε εθνικό επίπεδο, αλλά έχει κάποιους δημοτικούς συμβούλους σε διάφορα μέρη της χώρας και έχει δομή και παρουσιαστικό πραγματικού κόμματος και όχι γκρουπούσκουλου όπως όλοι οι προαναφερθέντες που σημειωτέον για κανέναν τους δεν υπάρχει ελπίδα να ξεπεράσει το 0.3%.   Οι δε Πράσινοι (που αναμένουν τουλάχιστον διπλασιασμό των ψήφων τους και ποσοστά ως και 18% στις Βρυξέλλες) και οι Σοσιαλιστές (που δεν έχουν ποτέ βγάλει το πόδι τους από την εξουσία) παρά τις όποιες φραστικές εκρήξεις τους δε μπορούν επουδενί να χαρακτηριστούν αριστερά κόμματα. Έχουν βάλει πλάτη σε όλες τις νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις και είναι κομμάτι του ιδιότυπου καρτέλ κομμάτων (Σοσιαλιστές, Χριστιανοδημοκράτες, Φιλελεύθεροι, Πράσινοι σε δύο εκδόσεις – φλαμανδική και γαλλόφωνη – ο καθένας) που πάντα εναλλάσσονται σε τριάδες στην ομοσπονδιακή και περιφερειακή διακυβέρνηση.

Το PTB είναι το μόνο κόμμα που έχει κάποια αναγνωρισιμότητα και πιθανότητες να σπάσει το ‘υγειονομικό κορδόνι’ (cordon sanitaire) που έχει επιβληθεί στην πραγματική αριστερά στο Βέλγιο από το καρτέλ των καθεστωτικών κομμάτων. Ο όρος ‘cordon sanitaire’ χρησιμοποιείται κυρίως για να περιγράψει την άρνηση όλων των υπολοίπων κομμάτων να συνεργαστούν σε κυβερνητικό επίπεδο με τους ακροδεξιούς κυρίως της Φλάνδρας όπου έχουν πρόσφατα αγγίξει και το 30% (Vlaams Belang). Στην πραγματικότητα όμως εφαρμόζεται πολύ πιο αυστηρά και ουσιαστικά στην άλλη πλευρά του πολιτικού σκηνικού όπου τα μέσα κλείνουν απλά κατάμουτρα την πόρτα και προσποιούνται ότι τίποτα πιο αριστερό δεν υπάρχει από τους Πράσινους. Χαρακτηριστική είναι αυτή η δημοσκόπηση όπου κανένα ποσοστό πέρα του 2,4% των γαλλόφωνων ακροδεξιών δεν αναφέρεται – Το PTB είναι επίσης το μόνο κόμμα (μαζί με το PSL) που είναι οργανωμένο σε πανεθνική βάση (η κομματική του δομή είναι κοινή και για τις δύο γλωσσικές κοινότητες).

Παρά το αντισοβιετικό του παρελθόν, το PTB είναι σήμερα το βελγικό κόμμα που έχει τις στενότερες σχέσεις με το ΚΚΕ. Πριν από κάποια χρόνια τουλάχιστον στέκονταν ιδιαίτερα στον ‘καθοδηγητικό ρόλο του ΚΚ στη σοσιαλιστική κοινωνία’ και στα βιβλία τους υπερασπίζονταν εκπροσώπους του σταλινικού ρεύματος, ενώ ωραιοποιούσαν αρκετά την εικόνα της σύγχρονης Κίνας. Τα χαρακτηριστικά αυτά δε πρέπει να έχουν αλλάξει ιδιαίτερα. Μια ανακαίνιση της βιτρίνας ωστόσο που είχε αρχίσει από τα τέλη του 90 φαίνεται να ολοκληρώνεται σήμερα: το σφυροδρέπανο έφυγε από το σήμα του κόμματος ενώ το μοτό του είναι ‘Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη’.

Τα προγράμματα του τόσο για τις εθνικές όσο και για τις ευρωεκλογές είναι κατεξοχήν ρεφορμιστικά.   Χαρακτηριστική είναι η ακόλουθη θέση τους: ‘είναι ώρα να αλλάξουμε κατεύθυνση. Όχι επιστρέφοντας στο παρελθόν, ούτε βγαίνοντας από την ΕΕ και ακολουθώντας μια εθνικιστική πολιτική […] πρέπει να αμφισβητηθούν τόσο οι πολιτικές της ΕΕ όσο και των κρατών – μελών που εφαρμόζουν τις ντιρεκτίβες της’. Το πρόγραμμα κάνει προτάσεις για αλλαγές σχεδόν αποκλειστικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ζητώντας ‘όλη τη νομοθετική δύναμη στα χέρια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου’  και μία ‘πανευρωπαϊκή δημόσια τράπεζα’.

Αυτά λοιπόν για την κομματική πολιτική στο Βέλγιο. Οι συγκρίσεις με την Ελλάδα και άλλες χώρες ενθαρρύνονται και το ίδιο και η προσπάθεια εξαγωγής γενικότερων συμπερασμάτων για την κατάσταση της Αριστεράς και δη της κομμουνιστικής στην Ευρώπη.

Τα φτωχά ποσοστά των αριστερών κομμάτων ωστόσο δεν αποτυπώνουν τις διεργασίες στη βελγική κοινωνία. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνδικαλιστική πρωτοβουλία αναπτύσσεται από την FGTB Βαλονίας: η πρωτοβουλία ‘ο καπιταλισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία’.

Αν και πάσχει από αρκετές αντιφάσεις, η πρωτοβουλία περιέχει πολλές διαπιστώσεις σε θετική κατεύθυνση, τις οποίες πια οι γραφειοκρατικές ηγεσίες δε μπορούν να εμποδίσουν να βγουν στην επιφάνεια, και μια φυσική ριζοσπαστικοποίηση.

Η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση ήταν πρωτοφανής σε όγκο και η διάθεση ήταν αισιόδοξη. Αν δινότανε η ευκαιρία σε περισσότερο κόσμο να εκφραστεί πολιτικά θα το έκανε. Στους… ‘ρομαντικούς’ έμεινε η εικόνα του πλήθους εκεί στο τέρμα της Οδού Στάλινγκραντ με μια κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο να κυματίζει στη μέση του. ‘Ετος 2009, στην πολή που εδώ και χρόνια προσπαθούν να αποστειρώσουν ώστε να είναι μια αξιοπρεπής ‘καρδιά του θηρίου’. Το ‘τέλος της ιστορίας’ όμως αργεί ακόμα…

Εις το μέλλον τα σπουδαιότερα με πρώτο σταθμό την συνδικαλιστική ευρω-διαδήλωση στις 15 Μαΐου.


[1] Κρατάω μια επιφύλαξη για το ορθόν της μνήμης μου ως προς το ακριβές του ποσοστού. Σίγουρα πάντως κυμαίνεται κάπου σε αυτά τα επίπεδα.

[2] Πρόσφατα πρωτοστάτησαν στη διοργάνωση μαζικών αντιφασιστικών διαδηλώσεων σε πολλές πόλεις της Φλάνδρας: http://www.socialisme.be/lsp/archief/2009/04/05/foto.html

Advertisements

7 Σχόλια to “Πρωτομαγιά στις Βρυξέλλες”

  1. Кроткая Μαΐου 4, 2009 στις 5:58 μμ #

    Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι η «Επιτροπή για μιαν Άλλη Πολιτική», πέραν του ασαφούς περιεχομένου της, έχει στα γαλλικά το ίδιο ακρωνύμιο με την Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ (CAP).

    Να σημειώσω ακόμα πως η δική μου συμβολή στο ποστ περιορίζεται στην «εικονογράφιση» και βέβαια στις επιδοκιμασίες που εξέφρασα προς τον Υ για το άκρως λεπτομερειακό και διαφωτιστικό κείμενο! 🙂

    Δηλώνω πάντως εντυπωσιασμένη από τα σκηνικά της Πρωτομαγιάς, δεν περίμενα να δω τέτοια πράγματα στο Βέλγιο!

  2. compasso Μαΐου 4, 2009 στις 9:12 μμ #

    αυτό δεν είναι κείμενο, είναι όλες οι ψαλμωδίες των χαιρετισμών μαζί! Είπαμε να κάνετε μια ανταπόκριση αλλά όχι κι έτσι..! Πως το λέει η παροιμία, σου είπαν Υ να πας να χ***** κι εσύ πήγες και ******** 🙂

  3. xamogelo Μαΐου 5, 2009 στις 2:23 πμ #

    ωραία ανταπόκριση!!1 πάντα είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τι γίνεται σε διεθνές επίπεδο αλλά και να κάνουμε συγκρίσεις και να βγάζουμε συμπεράσματα 🙂

  4. παρτιζανα Μαΐου 6, 2009 στις 11:49 πμ #

    Πολύ ωραία η ανταπόκριση! μου θυμίσατε μια Πρωτομαγια στο Λονδίνο όπου εκεί φυσικά δεν είναι αργία, όλοι δουλεύουν κανονικά, αλλά εκείνη τη φορά έτυχε να πέφτει Κυριακή και έτσι μαζεύτηκαν πολλοί μετανάστες και καμία 20αριά μόνο Βρετανοί! Η πορεία πέρασε κάτω από το σπίτι του φίλου μου του Σωτήρη ο οποίος βγήκε στο μπαλκόνι και όλη η πορεία με είδε που τον χαιρετούσα και άρχισαν όλοι να του φωνάζουν να κατέβει κάτω. Φυσικά ο άνθρωπος τρόμαξε και μπήκε μέσα, διότι το να σε καλούν μια 500αρία μαυριδεροί Κούρδοι του φάνηκε κάπως τρομαχτικό!χοχοχοχοοχοχο!

  5. Y Μαΐου 6, 2009 στις 12:08 μμ #

    ε τον μαύρο το Σωτήρη… σας χάσαμε κυρία Παρτιζάνα. Να μας γράφετε πιο συχνά.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Κάποια σχολια που εχασαν το αεροπλανο… « Γκράνμα - Μαΐου 18, 2009

    […] ποστ είναι κάποια σχόλια του Άρη στο ποστ μου για την Πρωτομαγιά στις Βρυξέλλες . Ο Άρης έχει μεγαλώσει στο Βέλγιο και […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: