2 Απρίλη

23 Μαρ.

Πλησιάζει «άλλη μία» απεργία με ξεχριστή σημασία αυτή τη φορά, ίσως πιο σημαντική από τις περσυνές.

Φέτος, βλέπετε, έχουν βαλθεί λυτοί και δεμένοι να μας κάνουν να πληρώσουμε από την τσέπη μας τα σπασμένα του σάπιου συτήματός τους, άσχετα αν όλα αυτά τα χρόνια πάλι εμείς πληρώναμε για τα υπερκέρδη τους. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη για τον κάθε εργάτη και εργαζόμενο που κατανοεί την ταξική του θέση να απεργήσει, να κατέβει στον δρόμο, να μην μασίσει στην εργοδοτική τρομοκρατία που εντείνεται. Γιατί έτσι σπάει ο τσαμπουκάς του συστήματος, όταν αμφισβητείς τα κέρδη του, όταν αμφισβητείς την ίδια του την ύπαρξη και όχι απλά την διαχείρησή του, όταν θίγεις το μεγαλύτερο ταμπού, την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.

Αρκει όμως απλά η απεργία? Μπορούμε να αρκεστούμε σε μια μορφή πάλης χωρίς να κοιτάμε το περιεχόμενό της? Είναι μήπως δύο ξέχωρα πράγματα ή δένονται αρμονικά παρασύροντας το ένα το άλλο σε ανώτερες μορφές? Λοιπόν δεν αρκεί μόνο η απεργία. Χρειάζεται και προσανατολισμός. Χρειάζεται να κατανοήσουμε για το τι παλεύουμε και το πως θα το πετύχουμε. Θα παλεύουμε απλά για μια άλλη διακυβέρνηση?Μια εναλακτική διαχείρηση που ο άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη? Θα αρκεστούμε σε μια χλιαρή ενότητα των «αριστερών» με κύριο γνώμονα την ανατροπή μιας όντως κακής κυβέρνησης χωρίς στόχο για πιο μετά? Ή θα αγωνιστούμε για κάτι άλλο, πιο πέρα από αυτό, πιο μεγάλο, πιο ωραίο, πιο δίκαιο? Αν ο άνθρωπος μπει πάνω από τα κέρδη θα λύσει τα βασικά του προβλήματα, θα καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, θα εξασφαλιστούν παιδεία, υγεία υποδομές χώροι άθλησης για τον λαό? ‘Οχι.Μόνο αν αμφισβητηθεί αυτή η ιδιοκτησία, αν την εξουσία την ασκήσει ο λαός.

Για αυτό το λόγο το ΠΑΜΕ δεν θα παρευρεθεί στην πορεία της ΓΣΕΕ. Θα κάνει δικιά του. Επειδή όλοι αυτοί που μαζεύονται στην πορεία της ΓΣΕΕ έχουν αποκυρίξει το όραμα μιας άλλης κοινωνίας. Κάθονται στα ίδια τραπέζια με τον ΣΕΒ και κουβεντιάζουν για το πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι.

Όσο για τα περι διασπαστών που ακούγονται κάθε φορά έχω να πω τα εξής. Η Ιστορία θα κρίνει. Και αν αυτό σας φαίνεται μακρινό απλά θα δούμε στις 2 του μήνα  ποιός την έχει μεγαλύτερη (την πορεία φυσικά).

4 Σχόλια προς “2 Απρίλη”

  1. Y 23 Μαρτίου, 2009 στις 10:37 μμ #

    Αναπάντεχη επιστροφή! Welcome back!

  2. makelovenotwork 24 Μαρτίου, 2009 στις 12:48 πμ #

    Βρήκα λίγο χρόνο και είπα να γράψω

  3. Y 25 Μαρτίου, 2009 στις 3:29 μμ #

    Κατ’αρχάς εύχομαι να πετύχει η απεργία και όλες οι συγκεντρώσεις αρκεί να ξεμπροσιαστεί ο Παναγόπουλος (ει δυνατόν και στη ‘δικιά του’ συγκέντρωση).

    Δεύτερον, συμφωνώ οτί χρειάζεται προσανατολισμός και ότι οι άνθρωποι θα είναι ‘πάνω από τα κέρδη’ μόνο όταν τα καπιταλιστικά κέρδη δε θα υπάρχουν πια. Συμφωνώ επίσης ότι τα μισθολογικά και κατα των απολύσεων και της ελαστικοποίησης αιτήματα είναι τα πιο σημαντικά, γιατί αυτοί εδώ στην Ελλάδα υπερβάλουν την κρίση για να συμπιέσουν κι άλλο το ‘εργατικό κόστος’. Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν όμως θεωρώ ότι και πιο δομικά αιτήματα είναι απαραίτητα που δεν οδηγούν άμεσα στο σοσιαλισμό αλλά βελτιώνουν τις θέσεις πάλης των εργαζομένων είναι απαραίτητα όπως η εθνικοποίηση των τραπεζών.

    Η ‘ενότητα των αριστερών’ δε πρέπει να είναι ‘χλιαρή’αλλά σε ότι συμφωνεί περισσότερος κόσμος και πηγαίνει προς μια κατεύθυνση αντίθετη με τις πρωτεραιότητες του κεφαλαίου αυτό πρέπει να αξιοποιείται.

    Όσο αφορά τη κυβέρνηση τώραμ σίγουρα ο στόχος δε πρέπει να είναι απλά η ανατροπή της και ‘μια άλλη διακυβέρνηση’ αλλά κάτι παραπέρα, αλλά εγώ δε καταλαβαίνω πώς μπορούμε να πάμε στο παραπέρα όταν ανεχόμαστε αυτή τη κυβέρνηση που δεν είναι νομίζω καθόλου υπερβολικό να πούμε ότι έχει ξεπεράσει όλα τα εσκαμμένα από όλες τις απόψεις.

    Σήμερα έπεσε η κυβέρνηση στη Τσεχία, προεδρεύουσα της ΕΕ –
    http://aktualne.centrum.cz/czechnews/clanek.phtml?id=632903. Το Κομουνιστικό Κόμμα ψήφισε στη βουλή εναντίον της. Χωρίς του φήφους του δε θα έπεφτε. TO ‘ΚΚ Βοημίας Μοραβίας’ είναι μόνάχα παρατηρητής στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς κι αυτό γιατί έχει διαφωνήσει με το στείρο ‘αντισταλινισμό’ (βλέπε σ’αυτή την περίπτωση αντισοβιετισμό) των υπολοίπων κομμάτων. Στο παρελθόν έχει βέβαι στηρίξει με την απαραίτητη ψήφο εμπιστοσύνης του κυβέρνηση του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Απόφαση που ήταν λάθος ίδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι και τίποτα δε φάνηκε να κερδήθηκε για τους εργαζόμενους. Και πάλι όμως είναι για πέταμα το ισχυρότερο ΚΚ της Κεντρικής Ευρώπης και από τα ισχυρότερα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών?

    Ίσως επείδη δεν είμαι στην Ελλάδα να μην αντιλαμβάνομαι σωστά την κατάσταση. Αλλά μπορώ να σας πω ότι γεμίζω ντροπή κάθε φορά που βλέπω την κυβέρνηση στην (ιντερνετική) τηλεόραση και κάτι μέσα μου λέει ότι δεν έιναι θετικό και βήμα μπρος που αυτοί οι ‘άνθρωποι’ είναι ακόμα επάνω.

  4. manos 26 Μαρτίου, 2009 στις 5:21 μμ #

    Σε μια πολιτική απεργία σαφώς υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές. Αλλά όταν σε κανέναν κλάδο δεν υπάρχει στοιχειώδης άμυνα, η μαζικότητα των αγώνων υπονομεύεται – και τότε αντικειμενικά όλοι την έχουν μικρή. (Θέλω να πω, πριν φτάσουμε στον προσανατολισμό και στην άλλη κοινωνία σημασία έχει το αν και πώς δίνεται ο οικονομικός αγώνας.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: