Η αντίδραση ετοιμάζεται. Εμείς;

24 Ιαν.

‘Μεμονωμένες εθνικές αιτίες’ λένε ότι προκάλεσαν  τις  πρωτοφανείς σε μέγεθος λαϊκές κινητοποιήσεις σε Ισλανδία, Ελλάδα, Λετονία, Λιθουανία και Βουλγαρία οι δεξιές εφημερίδες και οι πολιτικοί ηγέτες της ΕΕ.

Το ότι το λένε δε σημαίνει βέβαια ότι το πιστεύουν κιόλας. Καθότι ξέρουν πολύ καλά ότι η εκτεταμμένη φιλελευθεροποίηση του τραπεζικού τομέα και των χρηματαγορών που πραγματοποιήθηκε μεταξύ άλλων και με ντιρεκτίβες της ΕΕ ήταν αυτή που επέτρεψε την τόσο μεγάλη ασυδοσία και το πλιάτσικo από το χρηματιστικό κεφάλαιο που οδήγησαν σ’αυτή την τόσο βαθιά και διεθνοποιημένη οικονομική κρίση.

Συντονισμένη είναι επίσης και η αντιμετώπιση της κρίσης με βάση το ‘μοντέλο Μπράουν΄το οποίο συνίσταται στο απροκάλυπτο χάρισμα δημοσίου χρήματος στους πιο ασύδοτους των καπιταλιστών, με το δημόσιο να μην αναλαμβάνει σχεδόν σε καμία περίπτωση ουσιαστικά τη διεύθυνηση των εν λόγω τραπεζών και χωρίς να εξετάζεται οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή  στο οικονομικό μοντέλο. Κοινή είναι δηλαδή η γραμμή την κρίση να πληρώσουν οι εργαζόμενοι.

Κοινές ήταν επίσης οι πολιτικές αστυνομοκρατίας. Οι πολιτικές της ΕΕ προωθούσαν την αύξηση των δυνάμεων ασφαλείας, το βαρύτερο εξοπλισμό τους, τον ‘αντιτρομοκρατικό’ – αντιδιαδηλωτικό προσανατολισμό τους κλπ.  Και οι τελευταίες στον καιρό της κρίσης κάνουν τη δουλειά τους:  ενώ ενστικτωδώς (και απολύτως φυσικώς) η αστική τάξη εντείνει την πίεση στους εργαζόμενους, οι δυνάμεις καταστολής κατακεφαλιάζουν τον κόσμο που  φυσικά δε βρίσκει καθόλου λογικά και αποδεκτά τα όσα συμβαίνουν και διαμαρτύρεται.

Ξέρoντας λοιπόν οι κυβερνήσεις της ΕΕ ότι οι κοινές πολιτικές τους είναι αυτές που βγάζουν τους πολίτες στο δρόμο απ’άκρη σ’άκρη της ηπείρου συζητάνε (ανεπίσημα προς το παρόν) τι έκτακτα μέτρα πρέπει να πάρουν. Το θέμα αυτό πρέπει να συζητήθηκε αρκετά στο περιθώριο του Ευρωπαϊκού Συμβούλιο της 12 ης Δεκεμβρίου, μετά από το οποίο ο Σαρκοζί αποφάσισε να αναβάλει την ψήφιση νομοσχεδίου μετά από μία μόνο μέρα (τεράστιων) κινητοποιήσεων.

Σύμφωνα με τη γαλλική δεξιά εφημερίδα Figaro η πιθανότητα ενός γενικευμένου ξεσπάσματος απασχολεί τους ηγέτες της ΕΕ, ενώ σύμφωνα με τον EU Observer ΄τα κράτη μέλη παρακολουθούν εντατικά τον κίνδυνο εξάπλωσης των κοινωνικών αναταραχών’.  Αξιωματούχος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είπε ‘ότι οι πρεσβευτές στις Βρυξέλλες συζητάνε το θέμα και ανταλάσουν ενημερώσεις’ με ορίζοντα τη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου.  Πρόσθεσε ότι ‘χρειάζεται περισσότερη intelligence (= πληροφορίες συνήθως μυστικών υπηρεσιών) ώστε να γίνει αντιληπτό αν τα επεισόδια (riots) είναι »μέρος μιας κοινωνκής τάσης» ή προέρχονται από μεθοδεύσεις αντιπολιτευτικών στοιχείων’.

Τι εννοεί ο ποιητης? Άκουσον, άκουσον έκφραση της μητέρας των δημοκρατιών ΕΕ το 2008: ‘μεθοδεύσεις αντιπολιτευτικών στοιχείων’! Μήπως ακούγεται λίγο σαν εγκληματοποίηση της αντιπολίτευσης ή είναι ιδέα μου? Και ψιτ, ο τύπος εννοεί την πραγματική αντιπολίτευση, όχι τους συνδιαχειριστές.

Ο υπουργός εσωτερικών της Λιθουανίας είχε επισκεφτεί τη Λετονία για να συζητήσει ‘ζητήματα δημόσιας ασφάλειας σε σχέση με την οικονομική κρίση΄πρωτού ακόμα ξεσπάσουν οι δυναμικές διαδηλώσεις στο Βίλνιους και τη Ρίγα την προηγούμενη εβδομάδα.

Λιθουανός διπλωμάτης είπε ότι η Λιθουανία συγκεντρώνει ‘όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες από παρόμοια γεγονότα σε άλλα κράτη-μέλη’ και τις μοιράζεται με ‘ανησυχούσες’ χώρες όπως η Εσθονία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Λετονία. ‘Εντατική ανταλλαγή πληροφοριών λαμβάνει επίσης χώρα ανάμεσα στην Πολωνία και τα βαλτικά κράτη. ‘Λόγω της παρακμάζουσας οικονομικής κατάστασης και τα προβλήματα που εκπορεύονται από αυτή, η πιθανότητα παρόμοιων συναντήσεων παραμένει, αλλά ελπίζουμε ότι τα επεισόδια (riots) δε θα επαναληφθούν’ είπε. Στην πραγματικότητα ούτε καν το ελπίζει. Σε επίπεδο ΕΕ συνολικά έχω μια ελαφρά υποψία ότι το ζήτημα της ‘αντιμετωπισης των επισοδείων’ ίσως ‘αναφερθεί’ σε σώματα όπως αυτό ή αυτό.

Στην Ελλάδα ότι και να λένε οι διάφορες πλευρές, όλοι ξέρουν ότι ήταν η πρώτη φορά που στις κινητοποιήσεις συμμετείχε κάθε γωνιά της χώρας. Στην Ισλανδία η αστυνομία έκανε για πρώτη φορά χρήση δακρυγόνων από το 1949, όπου τα είχε χρησιμοποιήσει στις κινητοποιήσεις ενάντια στην ένταξη στο ΝΑΤΟ.  Στις βαλτικές χώρες είναι οι πιο μεγάλες κινητοποιήσεις από την παλινόρθωση του καπιταλισμού.

Αυτό που τρέμουν οι κυβερνήσεις και τα κλιμάκια της ΕΕ και γενικά η αντίδραση όπως εκφράζεται στη Figaro είναι η εξάπλωση των κινημάτων από την περιφέρεια στο κέντρο. Τα Βαλκάνια και η Βαλτική το ‘χουν καθαρό στο μυαλό τους αυτοί ότι αποτελούν τις εσωτερικές τους αποικίες, τον ‘ζωτικό τους χώρο’ που έλεγε και κείνος ο άλλος. Το ίδιο ισχύει και (για την εκτός ΕΕ αλλά εντός Ενιαίου Οικονομικού Χώρου) Ισλανδία, πρώην φορολογικό τους παράδεισο.

Γι΄αυτό και οι Γάλλοι πολιτικοί και ο δεξιός τύπος είχαν οργιάσει τις πρώτες μέρες των γεγονότων στην Ελλάδα σε συνομωσιολογία και αλαρμισμό. Ψάχναν αναρχικά τρομοκρατικά δίκτυα τύπου Αλ-Κάιντα, ενώ Γάλλος υπουργός ανακάλυπτε ότι ‘τελικά αντίθετα απ’ότι νομίζαμε υπαρχει Άκρα Αριστερά στην Ευρώπη’. Ευχαριστούμε για την ανγνώριση Μεσιέ (στη Γαλλία όπως και στην υπόλοιπη Δ. Ευρώπη όταν λένε Extreme Gauche, Far  Left κλπ. εννούν οποιονδήποτε αμφισβητεί τον καπιταλισμό)  αλλά ξέρουμε τις πίσω σκέψεις σας… οι οποίες είναι ότι αυτή η Αριστερά πρέπει να ποινικοποιηθεί και να κατασταλεί σχεδιασμένα.

Ο επίσης Γάλλος (και τσοτσιαλιστής περικαλώ)   πρόεδρος του ΔΝΤ Dominique Strauss-Kahn σχολίασε στο BBC: ‘[θα μπορούσε να συμβεί] σχεδόν οπουδήποτε, σίγουρα στην Ευρώπη και επίσης σε ανερχόμενες χώρες ‘. ΄Θα έχεις κάποιες κανονικές συνηθισμένες απεργίες, αλλά μπορεί να χειροτερεύσει στους επόμενους μήνες’, ιδού το δελτίο καιρού (βλ. κοινωνικών καταιγίδων) του Ντομινίκ. Όταν ρωτήθηκε ποιες χώρες είναι σε μεγαλύτερο ‘κίνδυνο’ ανέφερε την Ουγγαρία, την Ουκρανία, τη Λετονία και τη Λευκορωσία’ αλλά πρόσθεσε ‘μπορεί να είναι η ίδια η χώρα μου (η Γαλλία), το Ηνωμένο Βασίλειο, η ανατολική Ευρώπη’.

Βασικά λογικώς πώς τις κινητοποιήσεις και στο κέντρο της ΕΕ το 2009 δεν τις γλιτώνουν. Στην Ιταλία το φοιτητικό κίνημα ενάντια στην εκπαιδευτική αντιμεταρύθμιση δεν έχει κοπάσει και ίσως ξεκινήσει ένα δεύτερο γύρο συναντώντας αυτή τη φορά και εργαζόμενους. Στη Γαλλία ο Σαρκοζί, αξιοποιώντας της τριακοσιόχρονη εμπειρια  της αστικής τάξης στην εξουσία, μπορεί να κάλμαρε προσωρινά το κίνημα των Λυκείων, στη χώρα αυτή ωστόσο η εστία μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε. Οι 200,000 που διαδήλωσαν πριν κάποιες βδομάδες στο Παρίσι ενάντια στην επίθεση στη Γαζά, είχαν ίσως κι άλλες πηγές οργής πέρα από τη σφαγή των Παλαιστινίων.

Το ζήτημα είναι τι εντάσεως θα είναι τα κινήματα αυτά και (κυρίως ίσως) τι λόγο θα καταφέρουν να αρθρώσουν. Υπάρχει επίσης και το ζήτημα των οργανωτικών δομών που αντικειμενικά θα μπει επι τάπητος δεδομένης της κοινωνικά δοσίλογης στάσης των περισσότερων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Το θλιβερό είναι ότι το κομμουνιστικό κίνημα είναι σήμερα εντελώς ανέτοιμο να αξιοποιήσει αυτά τα ξεσπάσματα για το άνοιγμα της προοπτικής εγκατάλειψης του βάρβαρου καπιταλισμού. Οι κομμουνιστές και οι αντι-καπιταλιστές μοιάζουν σήμερα παγιδευμένοι στις συμπληγάδες του οπορτουνισμού και του σεχταρισμού (ΟΚ στις περισσότερες χώρες αν όχι σε όλες εκτός από τη δική μας πρόβλημα είναι μόνο ο οπορτουνισμός, αλλα εμείς ένα προβληματάκι με το σεχταρισμό το ΄χουμε).

Το ξεπέρασμα και μόνο κάποιων αυτόματων ή και τεχνητών διαχωριστικών γραμμών που σήμερα είναι επουσιώδεις, κάποιων νοοτροπιών που δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές συνθήκες και ανάγκες, κάποιων ατολμιών και αμηχανιών και μόνο θα είναι ένα βήμα μπροστά απείρως επικοδομητικό. Η αποκατάσταση μιας δυναμικής σχέσης του αυθόρμητου με το συνειδητό και οργανωμένο και η οικοδόμηση σχέσεων με πλατιά κομμάτια εργαζομένων και νέων, επίσης. Η επαναθεμελίωση της αγωνιστικής κομμουνιστικής ταυτότητας μέσα στις κινητοποιήσεις μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού πρέπει να μέσα στις προτεραιότητες, μαζί με τη σύνδεση των στρατηγικών στόχων με την άρθρωση άμεσων και επι μέρους.

Η συνειδητοποίηση ότι μέσα σε αυτά τα κινήματα οι κομμουνιστές θα είναι μειοψηφία και όχι σε θέση να τα καθοδηγήσουν με την κυριολεκτική έννοια του όρου  είναι κομβική για να επιτευχθούν τα παραπάνω. Το κύριο είναι να μπορούν οι κομμουνιστές να κίνουνται μεταξύ των κινητοποιημένων όχι ‘σαν ψάρια μέσα στο νερό’ που ελέγε εκείνος ο Κινέζος αλλά σα ψάρια ανάμεσα σ’άλλα ψάρια.

Σε κάθε περίπτωση πάντως οι αστοί θα΄χουν μια δύσκολη χρονιά. Βλέποντας αυτή την τόσο χαρακτηριστική εικόνα από την Ισλανδία αναρωτιέμαι για πόσο καιρό ακόμα θα μπορούν τα μαντρόσκυλά τους να τους προστατεύουν.

Νικηφόρο το κομβικό έτος 2009 συντρόφια!

Advertisements

10 Σχόλια to “Η αντίδραση ετοιμάζεται. Εμείς;”

  1. compasso Ιανουαρίου 24, 2009 στις 3:58 πμ #

    Κομβικό ναι, νικηφόρο δεν είμαι σίγουρος. Όχι τίποτα άλλο, αλλά στη χώρα που η κομμουνιστική αριστερά είναι τόσο δυνατή, δεν φάνηκε η οργή να αποκρυσταλλώνεται σε κάτι καινούριο. Ας ελπίσουμε το καινούριο να γεννηθεί στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και ίσως ακόμα και στην Αμερική ( αν και εκεί ο Ομπάμα τα ίσωσε όλα).
    Αυτό που είχε φανεί από την αρχή της κρίσης, είναι η στροφή σε πιο ολοκληρωτικά κράτη, ως αντίδοτο στην οργή του κόσμου. Οι δημοκρατικές ελευθερίες που θεωρούνταν δεδομένες θα πρέπει να προστατευτούν ακόμα και στη συνείδηση του ίδιου του λαού.
    Μέσα μου διατηρώ την ελπίδα ότι είναι η αρχή του τέλους του καπιταλισμού. Αν υπάρχει ώρα για συμμαχία αυτή είναι τώρα!

  2. a8lios Ιανουαρίου 24, 2009 στις 4:24 μμ #

    «Το ξεπέρασμα και μόνο κάποιων αυτόματων ή και τεχνητών διαχωριστικών γραμμών που σήμερα είναι επουσιώδεις, κάποιων νοοτροπιών που δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές συνθήκες και ανάγκες, κάποιων ατολμιών και αμηχανιών και μόνο θα είναι ένα βήμα μπροστά απείρως επικοδομητικό.»

    ο ένας,

    «Αν υπάρχει ώρα για συμμαχία αυτή είναι τώρα!»

    ο άλλος…

    Μπορείτε να γίνετε και πιο συγκεκριμένοι ξέρετε, όσον αφορά την συγκεκριμένη χώρα της Ε.Ε. που λέγεται Ελλάδα. Εγώ τουλάχιστον θα το εκτιμούσα.

    Επίσης,
    «Η συνειδητοποίηση ότι μέσα σε αυτά τα κινήματα οι κομμουνιστές θα είναι μειοψηφία και όχι σε θέση να τα καθοδηγήσουν με την κυριολεκτική έννοια του όρου είναι κομβική για να επιτευχθούν τα παραπάνω.»

    Σχώρα με, αλλά εγώ δεν ξέρω και κάποιο παράδειγμα στην Ιστορία που οι κομμουνιστές ήταν πλειοψηφία μέσα σε κάποιο κίνημα που μαχόταν για ο,τιδήποτε.
    Και επίσης δε καταλαβαίνω ποιος, πού και πότε έβαλε θέμα «κυριολεκτικής καθοδήγησης» του κινήματος. «Κυριολεκτική καθοδήγηση» υπάρχει μόνο και υπήρχε πάντα μόνο εσωοργανωτικά. Αν καταλαβαίνω βέβαια σωστά τί εννοείς με την έκφραση…

  3. compasso Ιανουαρίου 24, 2009 στις 11:29 μμ #

    @ A8lios:
    αν κάποιος πρέπει να γίνει πιο συγκεκριμένος στο ζήτημα της συμμαχίας πέραν του ότι καθοριζει τη τακτική είναι το κόμμα, έτσι δεν είναι? Εκτός αν το πρόγραμμα του 16ου συνεδρίου είναι απλά ευχολόγιο. Και όταν λέω πιο συγκεκριμένος βάζω παρέα και την έννοια του πρακτικός.
    Τώρα πιο συγκεκριμένος εγώ δε μπορώ να γίνω από την άποψη ότι δεν έχουμε δοκιμάσει να κάνουμε τα απλά, πως να φτάσουμε στα σύνθετα, όπως η μορφή μιας συμμαχίας και το επίπεδο που θα πραγματοποιηθεί αυτή.

  4. Βασίλης Ιανουαρίου 25, 2009 στις 8:30 μμ #

    ο καπιταλισμός περνάει κρίση και απο τι φαίνεται τεράστια, επίσης μάλλον αυτή δεν έχει ξεδιπλωθεί , τι θα γίνει όταν ξεδιπλωθεί, μιλάνε για τεράστια ανεργία που θα έρθει , έχω μερικές φορές την αίσθηση ότι ίσως σαν να το λέμε αλλά να μην το συνειδητοποιούμε ότι πράγματι μπροστά μας έρχεται ένα παλλιροιακό κύμα που θα τα σαρώσει όλα, το λέω αυτό γιατί όλο αυτό έρχεται σε μια εποχή που η οργανωμένη αριστερά βρίσκεται κατά την γνώμη μου σε πολύ κακή κατάσταση ,είτε οργανωτικά ,είτε σαν πολος εμπνευσης.

    Διαβάζω αυτόν τον καιρό διάφορα έργα του Λένιν και τους θεωρητικούς και καταλαβαίνω ότι όσο και να διαβάσεις το κυρίαρχο ερώτημα είναι ΘΑ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ? εννοώ οτι όλα αυτά που έχουν γραφτεί όλη η ιστορία του ΚΚΕ αλλά και του κομμουνιστικού κινήματος είναι πράγματι σημαντική , είναι φάρος και πυξίδα ,η θυσία των αγωνιστών υπάρχει εκεί σαν παρακαταθήκη αλλά δυστυχώς το ερώτημα ξαναέρχεται αμείλικτο ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ???

    Όποιος νομίζει ότι θα είναι ο κυρίαρχος πολιτικά και μαζικά , βασιζόμενος στην ιστορία του και στους αγώνες που έγιναν, κοιμάται πάνω σε δάφνες που νομίζει οτι θα τον τρέφουν μια ζωή.
    παραμένει λοιπόν το ερώτημα και έρχεται σαν διακοπή μέσα στις θεωρητικες προσεγγίσεις, ΘΑ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ?

    Το ΠΑΜΕ έγινε πόλος συνάντησης όχι μόνο των κομμουνιστών αλλά και άλλων εργατών ??όχι με ελάχιστες εξαιρέσεις

    Ποιά μετωπικά σχήματα πργματικά λειτουργούν??? η ΕΕΔΥΕ? ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ???

    Το τευλευταίο απο τα μετωπικά σχήματα η Δημοκρατική Συσπείρωσή???Αστείο και μόνο να το λέει κανείς !!!
    Η δημοκρατική συσπείρωση κατάφερε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να γίνει άλλο ένα κενό γράμμα που ελάχιστοι συμμετέχουν εκτός απο κομματικά μέλη είναι με λίγα λόγια μετωπικό σχήμα σφραγίδα.

    Τα δημοτικά σχήματα που θα μπορούσαν να είνια πόλος συσπείρωσης για συνάντησης???
    Ελάχιστα και όπου υπάρχουν άνθρπωποι νιώθουν οτι παίζουν τον ρόλο του διακοσμητικού στοιχείου

    Αν νομίζει η ηγεσία ότι μπορεί να μην εμπιστεύεται κανέναν και να θέλει να τα ελεγχει όλα θα χρεωθεί μια τεράστια στροφή του Κομματος προς μια συντηρητικοποίηση που θα είναι καταστροφική.

    Απο την μια μιλαει το Κομμα για λαικο μετωπο και απο την αλλη καθε κριτική που γίνεται απο τους συμπαθούντες και ψηφοφόρους έχει για απάντησεις «μην καμώνεσται πως αγωνιάτε για το κόμμα» ή «τώρα τους έπιασε και αγωνία μήπως το ΚΚΕ δεν πάει καλά»

    ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ

    Οσο η κρίση θα μεγαλώνει τόσο περισσότερος κόσμος θα νιώθει την ανάγκη να εκφραστεί πολιτικά, και το ΚΚΕ δεν θα είναι χώρος για να δεχθεί αυτόν τον κόσμο,αυτή είναι η εκτιμησή μου.

    Το ΚΚΕ παραμένει ακόμα και εκλογικά τα τελευταία χρόνια, κολλημένο στα ίδια ποσοστά , λέει τίποτα αυτό ?
    τα συνδικάτα που ελέγχει δεν αποτελούν ιδιαίτερο πόλο έλξης αν και παραμενουν τα συνεπέστερα , πολιτικά.

    Το ΚΚΕ είναι κατά την γνώμη μου η μόνη συνεπής δύναμη που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην επροσώπηση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, με συνέπεια βρίσκεται εκεί που οι άλλες πολιτικά δυνάμεις παρουσιάζονται ή σαν κομήτες ή σαν επαναστατικοί τουρίστες ή σαν εκ του αμβονος εισηγητές της μεγάλης επαναστατικής αλήθειας, δεν έχει πέσει έξω στις περισσότερες απο τις αναλύσεις που έχει κάνει (Κυπριακό, Ιμπεριαλισμός, Ε.Ε.), αλλά αυτά είναι στεγνα ,σημαντικά αλλά στεγνά, αυτό που πάντοτε ήταν το καθοριστικό ήταν ΕΧΕΙΣ ΟΡΑΜΑ ? ΕΜΠΝΕΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ?

    Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΣΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ?

    Οι μέρες που έρχονται θα απάντησουν σε όλα φαντάζομαι.

  5. Y Ιανουαρίου 26, 2009 στις 12:58 πμ #

    @a8lios
    Θα προσπαθήσω να γίνω πιο συγκεκριμένος.
    Όταν λέω διαχωριστικές γραμμές που σήμερα εννοώ επουσιώδεις, εννοώ για παράδειγμα το μίσος απέναντι στους τροτσκιστές ή την ολοκληρωτική απαξίωση όσων προέρχονται από το ιστορικό ανανεωτικό ρεύμα. Σε κάποια πράγματα είχαν κι αυτοί δίκιο όπως στο ότι δεν έπρεπε να ακολουθούμε τυφλά το ΚΚΣΕ.
    Πλατιά τμήματα του πληθυσμού ριζοσπαστικοποιούνται και ασκούν κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα (και τον κεϋνσιανισμό) σε Ελλάδα και Ευρώπη που (δυστυχώς ή ευτυχώς) δε συνδέονται με το ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα. Τμήματα της νεολαίας σήμερα στην Ελλάδα εκφράζουν την αμφισβήτησης τους αυτή στα πλαίσιο του ‘αντιεξουστιατικού’ χώρου που είναι και ο πιο εύκολα προσβάσιμος για να εκφραστούν ή τον επικοινωνιακό ΣΥΡΙΖΑ.
    Αυτούς δε μπορούμε να τους βάζουμε αυτόματα απέναντι μας χαρακτηρίζοντας μπάχαλους – προβοκάτορες τους μεν και οπορτουνιστές που θέλουν να συγκυβερνήσουν με το ΠΑΣΟΚ τους δε και να αρνούμαστε να διαδηλώσουμε σε ακτίνα 5 χλμ. κοντά τους. Ειδικά όταν πρόσφατα αυτοί οι άνθρωποι αγωνίστηκαν σα σκύλοι με τις πιο γνήσιες προθέσεις και με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας.
    Πρέπει οι κομμουνιστές και το ΚΚΕ να συναντηθούν με όλους όσους αμφισβητούν σήμερα το σύστημα (οι οποίοι είναι πάρα πολύ και το ΚΚΕ δεν έχει το ιερό δικαίωμα να κρίνει ποιος πραγματικά το αμφισβητεί και ποιος όχι) με όσους έχουν εμπνευση να δράσουν σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, κι αυτοί είναι άτομα που συμμετέχουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο, άτομα που λένε ότι θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και εξωκοινοβουλευτικοί (ΕΑΑΚ κλπ.). Και αναφέρομαι κύρια σε κόσμο που κινητοποιήθηκε πρόσφατα για πρώτη φορά και απλά συμπορεύτηκε με αυτές τις δυνάμεις τυχαία ή λόγο ευκολίας ή λόγω τραγικών λαθών του ΚΚΕ.

    Υπάρχουν περιθώρια κοινής δράσης με αυτούς τους ανθρώπους σε συγκεκριμένα ζητήματα (καταστολή, εργατικά δικαάωματα, πόλεμος κ.α.)και με τη σημερινή τακτική τους απομακρύνεις, καθώς συμμετέχεις μόνο σε κινητοποιήσεις που αποφασίζονται από το κόμμα (άντε και τη ΓΣΕΕ) και διεκδικείς το 100% της γραμμής σε ότι συμμετέχεις και το 100% του έλεγχου του. Δε γίνεται έτσι… Οφείλεις να σεβαστείς και τους υπόλοιπους που βρίσκονται στο δρόμο, χωρίς να ακαολουθούν τη γραμμή σου και μην τους απαξιώνεις. Με αυτη την έννοια βάζω το ζήτημα της καθοδήγησης του κινήματος.
    Νοοτροπία που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες είναι επίσης να βλέπεις με καχυποψία όποιον ασκεί δριμεία κριτική στο Στάλιν και την περίοδο του επειδή εσύ έχεις αποφασίσει ότι αυτή ήταν η ‘χρυσή εποχή’ του κομμουνιστικού κινήματος. Το να βλέπεις αρνητικά οποιονδήποτε αμφισβητεί οποιαδήποτε επιλογή του κόμματος.
    Τέλος θα παρατηρήσω ότι η ευρωπαϊκή διάσταση λείπει εντελώς από τις θεωρήσεις του ΚΚΕ. Καλώς ή κακώς η ΕΕ είναι μια πραγματικότητα και οι κοινωνίες της αλληλοεπηρεάζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό αφού είμαστε υπό κοινή εξουσία. Εγώ συμφωνώ ότι πρέπει να βγούμε (και λίγοι λίγοι να βγαίνουν όλοι), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε πρέπει να βλέπεις τις πανευρωπαϊκές κινηματικές δυναμικές γιατί κατά τη γνώμη μου το νέο ρεύμα αμφισβήτησης του συστήματος ή θα έχει πανευρωπαϊκή διάσταση ή δε θα υπάρξει. Βλέπουμε π.χ. κινητοποιήσιες σε πρώην σοσιαλιστικές χώρες.. Ποια ο ρόλος σε αυτές των κομμουνιστών? μάλλον μικρός.. υπάρχουν όμως κομμάτια τους με τα οποία μπορούμε και πρέπει να συντονιστούμε? προφανώς ναι λέω εγώ. Με τι πλατφόρμα? Πολλά από τα σημεία του προγράμματος του ’95 του ΚΚΕ μπορούν σήμερα να αποκτήσουν ευρεία απήχηση όπως οι κρατικοποίηση τους τραπεζικού τομέα και άλλων βασικών τομέων, άμα μπουν με έξυπνο και ενωτικό τρόπο.
    Ελπίζω να έγινα πιο ξεκάθαρος.

  6. Y Ιανουαρίου 27, 2009 στις 8:25 μμ #

    Στην Ισλανδία τη ρίξανε την κυβέρνηση… Άντε και στα δικά μας (ένα μπραφ είναι, αρκεί να το πάρουν κάποιοι απόφαση).. Ακούστε με πόση απλότητα το εξηγεί η γλυκιά Ισλανδή κουκουλοφόρος: http://www.lemonde.fr/europe/video/2009/01/22/islande-manifestations-antigouvernementales-dans-la-capitale_1145257_3214.html#ens_id=1146736

  7. JohnyQ Ιανουαρίου 27, 2009 στις 10:18 μμ #

    @Y

    αυτό θέλεις σρε παιδί μου; να πέσει η κυβέρνηση. πες το μας από την αρχή. αντε να ανέβει η ΠΑΣΟΚΑΡΑ σου, να ησυχάσεις και συ βρε αδερφέ.

    για μια στιγμή τρόμαξα ότι ήθελες την ανατροπή αυτού του συστήματος του ιμπεριαλισμού..φιού..

  8. Juan Belmonte Ιανουαρίου 27, 2009 στις 11:57 μμ #

    Υ πολύ καλό κομμάτι…

    Πιστεύετε ότι υπάρχει χώρα στην Ευρώπη, εκτός της Γαλλίας αυτή την στιγμή που να έχει
    -και τις προϋποθέσεις να δημιουργήσει domino στην υπόλοιπη ΕΕ…
    -αλλά και την δυναμική να κάνει κάτι πραγματικά σε επίπεδο κινητοποιήσεων?

    Θα ήθελα να πιστεύω σε Ιταλίες κλπ. αλλά ολίγον δύσκολο το κόβω…

    Επιπλέον βλέπω ότι δεν είμαι ο μόνος που αυτό τον Δεκέμβρη ένοιωσα ένα μαχαίρι (τόοοοοοοσο…με το συμπάθιο) στην πλάτη μου από το Κόμμα. Εσύ Υ βέβαια το θέτεις πιο sic, αλλά εγώ έτσι την είδα την στάση του.

    Για τα υπόλοιπα που λέχθηκαν, ειδικά από τον Βασίλη και την δευτερολογία του Υ θα συμφωνήσω απόλυτα… Ναι το ΚΚΕ έχει βγει σε πολλά αληθινό, είναι συνεπές (σε βαθμό…ακαμψίας βέβαια), είναι, είναι είναι…αλλά η στάση του τον Δεκέμβρη ήταν απογοητευτική, τουλάχιστον για όσους ζουν την κρίση και δεν την διαβάζουν. Μια στάση επιτηδευμένη, λες και δεν έχει πάρει μυρωδιά από την διαμορφωθείσα κατάσταση – και κάτι τέτοιο αρνούμαι να το πιστέψω. Έτσι όμως δεν πείθεις κανέναν…Και χάνεις και δικούς σου, κοντινούς ή μακρινούς.
    Όταν έχεις μπροστά σου τέτοιες ευκαιρίες και τους γυρνάς την πλάτη έχεις αποφασίσει με ποια πλευρά είσαι…Ή έχεις πάρει απόφαση ότι δεν θα κάνεις τίποτα για να περάσεις κάποια στιγμή απέναντι…Η ανυπακοή δεν πρέπει να μένει στις αφίσες όμως.

    Από την άλλη είναι τουλάχιστον αστείο να ακούγεται οποιαδήποτε σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με οτιδήποτε έγινε από τον κόσμο τον Δεκέμβρη. Φτάσαμε ο Αλαβάνος να προσωποποιεί την εξέγερση, πως το λεγε ρε σεις η γιαγιά μου «μην χέσω μέσα»…

    Μην ξεχνάτε ότι αυτό που έρχεται το ’09 δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένας πόλεμος και έτσι πρέπει να το βλέπουμε…

  9. Y Ιανουαρίου 28, 2009 στις 2:51 πμ #

    @Johny
    Hσύχασες Τζόνυ ε? Είναι κι αυτός οπορτουνιστής και ΠΑΣΟΚος σκέφτηκες και ξαναγύρισες στην ιδεολογικο-πολιτικο-ψυχολογική σου θαλπωρή. Γιατί προς στιγμη σκέφτηκες δε μπορεί κάποιος που σκέφτεται μαρξιστικά να αμφισβητεί της επιλογές της Κ.Ε. και αυτό σε έβγαζε κάπως από τον ιδεολογικό κομφορμισμό σου.
    ‘Οχι ρε μη τη ρίξετε τη κυβέρνηση των φασιστών. Καθήστε να σας κοπανάει για πέντε δέντρα. Υπερασπιστείτε την κιόλας άμα γουστάρετε!

  10. Talibremal Ιανουαρίου 28, 2009 στις 2:49 μμ #

    Μπράβο στον Υ για το άρθρο του….εξαιρετικό μπρο….τώρα όσον αφορά τον Τζωνη Κ….τι να πω; Αποκτάω την ίδια στιφή,ξινή απροσδιόριστη αίσθηση ακατανόησης και αηδίας με αυτήν που μου προκύπτει όταν ακούω άτομα του ίδιου χώρου να αμολάνε αυτές τις σουπερ-ατάκες τους περί Πασοκάρας….βάλτε μυαλό, ο κόσμος δεν θα σας περιμένει μια ζωή….και επιτέλους όποιος με καλό σκοπό κάνει κριτική στο ΚΚΕ ε δεν είναι οπορτούνα και πασόκος,πως θα γίνει δλδ; να παύσει επιτέλους ο αυτοβαυκαλισμός. Εαν το ΚΚΕ θέλει να λέγεται ηγέτης της εργατικής τάξης πρέπει να συμπεριφέρεται και ανάλογα….
    Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία δεν είναι μεμονωμένη…Πρέπει να αποτίναξουν αυτόν τον μεσσιανισμό από πάνω τους και να κατανόησουν ότι δεν είναι όλοι εχθρικοί για το κίνημα, κ ότι εξαρτάται από το ΚΚΕ κ τη στάση του για το αν θα δούμε κάτι καλό να προκύπτει….αλλά σίγουρα όχι με τη λογική των έως τώρα πεπραγμένων…δίνουν τζάμπα χώρο μόνοι τους στο Σύριζα και στο Πασοκ….
    Κ τέλος, ναι είναι σημαντικό να ρίξεις αυτή τη κυβέρνηση ανίκανων και φασισταράδων….τι θέλεις δλδ να σου σκάσει η επαναστα και ο ιμπεριαλισμός έτοιμο φρούτο; Η μήπως δεν είναι καλά τα ποσοστά και πρέπει να κάνουμε κράτει;
    Για Σαλάμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: