Το ΚΚΕ και η αντιμετώπιση του νεολαιίστικου ξεσπάσματος

12 Ιαν.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ (5 Ιαν. 2009)

Tο τελευταίο διάστημα, με αφορμή το πολύμορφο ξέσπασμα μιας σημαντικής μερίδας της νέας γενιάς, γράφτηκαν και ειπώθηκαν διάφορες εκτιμήσεις τόσο για τις αιτίες αυτού του ξεσπάσματος όσο και για τον χαρακτήρα του.

Οσον αφορά τις επιμέρους αιτίες, οι αναλύσεις και συντηρητικών ακόμη σχολιαστών δεν απείχαν πολύ από την αλήθεια και τούτο διότι αυτές είναι μάλλον προφανείς και ήταν δύσκολο, αλλά και τελικά ανώφελο, να αποκρυφθούν.

Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι μια μερίδα νέων ανάμεσα σ’ εκείνους που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργανωμένα, αλλά και ανάμεσα σ’ εκείνους που ξεσηκώθηκαν αυθόρμητα, αντέδρασαν με αφορμή τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, όχι μόνο για επιμέρους αιτίες που έχουν να κάνουν με το παρόν και το μέλλον τους, αλλά αμφισβητώντας συνολικά το κυρίαρχο σύστημα.

Και προς αυτήν την κατεύθυνση θα ήταν άδικο να μην υπογραμμιστεί ο ρόλος που έχει παίξει τόσο το ΚΚΕ όσο και η συνεπής εξωκοινοβουλευτική αντικαπιταλιστική αριστερά, οι οποίοι καλλιεργούν σταθερά μια αντιιμπεριαλιστική συνείδηση και προάγουν σαν εναλλακτική λύση τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας μας.

Ποιος όμως είναι ο χαρακτήρας αυτού του ξεσηκωμού; Ως προς αυτό οι εκτιμήσεις στο ίδιο το εσωτερικό του αριστερού χώρου υπήρξαν έως και αντιθετικές.

Εδώ θα μας απασχολήσει πιο ειδικά η θέση του ΚΚΕ.Το ΚΚΕ, λοιπόν, ορθά κατήγγειλε τον ρόλο των προβοκατόρων κουκουλοφόρων, ορθά επεσήμανε ότι η εργατική τάξη και όχι γενικώς η νεολαία είναι το υποκείμενο της επανάστασης, ορθά μας θύμισε ότι τα προβλήματα της νεολαίας δεν περιορίζονται μόνο σε εκείνα των κατόχων μεταπτυχιακού, ορθά επεσήμανε ότι βία είναι και ο οικονομικός καταναγκασμός και η βία της εργοδοσίας.

Επίσης, καλώς περιφρούρησε τις πορείες του και θα ήταν ακόμη καλύτερο αν αυτό το έπραττε συμμετέχοντας, όπως άλλωστε κατά την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με τα δικά του μπλοκ και συνθήματα σε κοινές πορείες.

Από την άλλη, όμως, το ΚΚΕ δεν αρκέστηκε να καταγγείλει τους συνειδητούς προβοκάτορες, δεν αρκέστηκε να καταγγείλει τον αντικειμενικά προβοκατόρικο ρόλο του σπασίματος βιτρινών, δεν αρκέστηκε έστω να καταγγείλει όλους όσοι στις διαδηλώσεις κρύβουν τα πρόσωπά τους, ξεχνώντας βεβαίως ότι το ίδιο κάνουν μεταξύ άλλων οι ζαπατίστας και ο υποδιοικητής Μάρκος, ή οι Κορεάτες διαδηλωτές, ξεχνώντας ακόμη ότι η μεταμφίεση αποτελεί συνήθη τεχνική της παρανομίας, αλλά προχώρησε παραπέρα.

Στη βάση μιας λογικής καχυποψίας απέναντι σε κάθε τι μη ελεγχόμενο από το ίδιο, δηλαδή μιας κατεξοχήν σεχταριστικής λογικής, για την οποία πέρα από το άσπρο και το μαύρο δεν υπάρχουν άλλα χρώματα, ακολούθησε μια συλλογιστική η οποία οδηγούσε στην εναντίωσή του συνολικά με το αυθόρμητο ξέσπασμα της νεολαίας.

Κατ’ αρχάς το ΚΚΕ όχι μόνο δεν έλαβε υπόψη του ότι το αυθόρμητο κίνημα μπορεί να είναι εκφραστής αιτημάτων πιο προχωρημένων από το οργανωμένο κίνημα, στον βαθμό που αυτό το τελευταίο, όπως πολύ συχνά συνέβη στην Ιστορία με τη σοδιαλδημοκρατία, έχει ενσωματωθεί, αλλά ακόμη ξέχασε ότι, όπως πολύ εύστοχα επεσήμανε ο Λένιν πιο ειδικά, «ο αναρχισμός είναι συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος»1.

Ταυτόχρονα, υποστηρίζοντας ότι η φτώχεια και η καταπίεση γεννούν νομοτελειακά μόνο «την ανάπτυξη και όξυνση της ταξικής πάλης»2, και όχι και άλλες μορφές αντίδρασης όπως το αυθόρμητο κίνημα ή μορφές όπως ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός ή και μορφές ατομικής βίας, όπως συμβαίνει με τους Παλαιστίνιους κομάντος αυτοκτονίας, ή και ότι μπορεί να οδηγήσουν στον πι0 ακραίο συντηρητισμό, ουσιαστικά ταυτίζει αντιδιαλεκτικά το Είναι με τη συνείδηση.

Αυτό όμως «είναι καθαρός παραλογισμός [και] μια απόλυτα αντιδραστική θεωρία»3.

Αντί λοιπόν το ΚΚΕ να περιοριστεί στην ορθή επισήμανση ότι το αυθόρμητο κίνημα μόνον αν ενταχθεί στη συνειδητή και οργανωμένη πάλη μπορεί να γίνει αποτελεσματικό, διαφορετικά θα λειτουργήσει απλά σαν μια περιστασιακή εκτόνωση, η οποία θα ξεφουσκώσει και θα οδηγήσει στην απογοήτευση όσους συμμετείχαν, υποτιμά τον σημαντικό ρόλο που παίζει το αυθόρμητο ως πρόπλασμα του συνειδητού κι ακόμη παραπέρα φτάνει στο σημείο να το αντιμετωπίζει εχθρικά και να το ταυτίζει με προβοκάτσια.

Οι εντελώς άστοχες αναλογίες με τον ρόλο που έπαιξε η τρομοκρατική ενέργεια στους δίδυμους πύργους, ή ακόμη και με τον εμπρησμό του Ράιχσταγτ, και με τη 17η Νοέμβρη, με δεδομένη την άποψη του ΚΚΕ γι’ αυτήν την οργάνωση4, είναι ενδεικτικές αυτής της αντίληψης και ακόμη πιο άμεσα ενδεικτικό είναι αυτό το εξωφρενικό που γράφτηκε στον «Ριζοσπάστη» της 25ης του Δεκέμβρη, δηλαδή ότι το κίνημα αυτό της νεολαίας «στέκεται απέναντι στο εργατικό κίνημα, στην επαναστατική πάλη για την αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό, απέναντι στην εργατική τάξη».

Από μια άλλη σκοπιά, το ΚΚΕ ναι μεν ορθά ξεκαθαρίζει ότι η νεολαία γενικά δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εργατική τάξη, από την άλλη όμως υποτιμά τον ιδιαίτερο ρόλο της, ξεχνώντας ότι η ίδια η πεπερασμένη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης και το γεγονός ότι οι νέοι έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και την ελπίδα να την αλλάξουν, καθώς και το γεγονός ότι είναι πιο αγνοί και λιγότερο διαβρωμένοι από τις κυρίαρχες αξίες, τους οδηγεί πιο εύκολα στην αμφισβήτηση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρωτεργάτες όλων των μεγάλων επαναστάσεων και κινημάτων ήταν στη μεγάλη τους πλειονότητα νέοι.

Ο μέσος όρος των Γάλλων επαναστατών της περιόδου 1775-1795 ήταν κάτω από 30 ετών5, τον Λένιν τον αποκαλούσαν παππού στη ρωσική επανάσταση, ενώ πιο πρόσφατα νέοι ήταν και οι ηγέτες της κουβανικής επανάστασης, του γαλλικού Μάη, της δικής μας εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Οσον αφορά πιο ειδικά τη χρήση βίας γενικώς, η γ.γ. της Κ.Ε. του κόμματος, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή, υποστήριξε ότι «με την πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», λες και υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ τέτοια εξέγερση, λες και η πράξη του Γιάννη Αγιάννη στους Αθλιους του Βίκτωρος Ουγκό να σπάσει τη βιτρίνα του αρτοπωλείου δεν ήταν πράξη λαϊκής εξέγερσης αλλά προβοκάτσια.

Στο ίδιο πλαίσιο ειπώθηκε και το ανήκουστο ότι «δεν μπορεί να υπάρξουν μορφές πάλης που απαγορεύονται»6, λες και η ίδια η σοσιαλιστική επανάσταση είναι νόμιμη για την αστική εξουσία.

Εκείνο όμως που ξεπέρασε κάθε όριο και προκάλεσε σοκ ήταν ένα απίστευτο και όμως αληθινό, πραγματικά προβοκατόρικο πριν απ’ όλα για το ίδιο το ΚΚΕ, «διήγημα» που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη7, με τίτλο «Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά».

Σε αυτό το πολιτικό κείμενο, που εμφανίζεται σαν διήγημα και που θα αποτελέσει μελανή κηλίδα για το ΚΚΕ, με μια πολύ πιο συγκροτημένη δομή απ’ ό,τι εκείνη των προκλητικών δηλώσεων Κούγια, αθωώνεται, ναι καλά διαβάσατε, αθωώνεται ο αστυφύλακας – «παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό», που πυροβόλησε «τα κωλόπαιδα» «με σπίτι ιδιόκτητο, τρία αυτοκίνητα, νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι», τα οποία του «βρίζανε τη μάνα» και «πήγαν να τον κάψουν σαν λαμπάδα»!!!

Αν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά ο Συνασπισμός, λειτουργώντας σαν ξέφραγη παιδική χαρά όχι μόνο λόγω οργανωτικής αδυναμίας, αλλά και λόγω πολιτικής ελαφρότητας, πράγματι φάνηκε να χαϊδεύουν τα αυτιά των νεαρών που προέβαιναν σε πράξεις βίας, μόνο και μόνο για να τους φανούν αρεστοί, το ΚΚΕ με τη στάση του, ναι μεν κατόρθωσε να αναδειχτεί ως η πλέον υπεύθυνη δύναμη από όλα τα κόμματα8, από τη συντηρητική «σιωπηρή πλειονότητα» των αλλοτριωμένων, πολιτών οι οποίοι εναντιώνονται τόσο σε αυτό το ξέσπασμα όσο και σε κάθε άλλο προοδευτικό κίνημα, που θίγει το όποιο βόλεμά τους, από την άλλη όμως έχασε ένα μεγάλο τμήμα της εξεγερμένης νεολαίας και απογοήτευσε πολλά μέλη, οπαδούς του και ανένταχτους αριστερούς πολίτες.

1. Λένιν, Ο «Αριστερισμός» παιδική αρρώστια του κομμουνισμού, Απαντα, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τόμος 41, σελίδα 152.

2. Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα σε συνέντευξη Τύπου, Ριζοσπάστης 20 Δεκέμβρη 2008 σελ. 9-103.

3. Λένιν, Υλισμός και εμπειριοκρατισμός, Απαντα, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τ. 18, σελ. 3504.

4. Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα ό.π.5.

5. Βλέπε Μ. Vovelle, La mentalite revolutionnaire editions Sociales 1985, σελ. 726.

6. Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα ό.π.7.

7. Ριζοσπάστης της 28ης Δεκέμβρη, σελίδες 8-9 του ένθετου8.

8. Με βάση στοιχεία δημοσκόπησης της GPO για τη στάση των κομμάτων στο θέμα των επεισοδίων στην Αθήνα, οι πολίτες θεωρούν ότι το ΚΚΕ τήρησε την πιο σωστή στάση. Αναλυτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία που μετέδωσε το MEGA, στο ερώτημα ποιο κόμμα τήρησε την πιο σωστή στάση στα επεισόδια, το ΚΚΕ συγκεντρώνει 23,4%, το ΠΑΣΟΚ 21,2%, η Ν.Δ. 16,8%, ο ΛΑΟΣ 7,5% και ο ΣΥΡΙΖΑ 5,6%.

10 Σχόλια προς “Το ΚΚΕ και η αντιμετώπιση του νεολαιίστικου ξεσπάσματος”

  1. Talibremal 13 Ιανουαρίου, 2009 στις 1:32 πμ #

    Katarxas me sygxwreite ja ta greeklish…pragmatika k egw ta sixanomai alla den exw alli dynatotita…k ksero apo pc!…

    Dystyxws, afto einai to aisthima pou symmerizomai k ego oson afora tis politikes epiloges tou KKE apo ta ‘Dekemvriana’ ews ta twra..
    Eno pio prin eixa paratirisei mia poly pio aksiologi kinitikotita to katrakylisma arxise kata tin gnomi epi twn sizitiseon tou pro-synedriakou…me ta anikousta peri ‘den eimastan ekei , pou na kseroume’ ktr ktr….
    Dystyxws i akatanoiti anagki tou kke na taftizei kai na yperaspizetai ton yparkto-anyparkto sosialismo me to modelo tis ESSD, k mono epei enos grammatea….kai ti grammmatea…dielyse tin diethni k eixe na sygkalesei synedrio kati xronakia….tespa…afta ta anistorita os gnoston kanenas knitis den ta didasketai…opos episis agnooun kai ton Pouliopoulo… Tis Outos Vre Paidia?? Ase trotskistis fasistas praktoras…hahah…. (enas enas prin arxizete na vrizete)
    Pali parasyrthika…Telos panton leo anyparkto sosialismo jati sosialismos xwris dimokratia…ergatiki dimokratia kai diaxeirisi den yparxei kai den tha yparksei….
    Lypoumai de vathytata otan gnorizo knites metanastes(alvanous epi ti prokeimeni) pou tous exoun fytepsei sto kefali oti o Enver Pasas itan mallon oti kalytero…Epeidi katagomai k ego apo palai pote «sosialistiki xwra» pistevo olopsixa oti sosialismos den einai i koinonikopoisi tis mizerias alla i koinonikopoisi tou ploutou, tou koinonikou paragomenou ploutou….prin arxisete na lete oti i alvania itan eidiki periptosi sas prolamvano legontas sas pws nai pragmati! alla ta idia fainomena paratirithikan se olo to prwin blok…
    H eirwneia tis ypothesis, vevaia, einai oti o enthermoteros opados tou «sosialismou se mia xwra», o syntrofos Nasredin Enver Hoxha (mono me ton Nasredin boroun na sygkrithoun oi malakies pou taize ton alvaniko lao apo to 67 kai meta) itan athela tou trotskistis…. K eksigo:
    Efarmose kata gramma tin diarki epanastasi… Pws?
    Aploustata, prospathise kai petyxe s’ena vathmo, tin viomixanopoisi mias xwras i opoia oute kan eixe apoktisei tis elaxistes astikodimokratikes domes…opos synevi k sti rossia…
    Ja na kleinw…. To KKE analwnetai kai analwnei kai kosmo dystyxws mazi tou….
    Allo na eisai opportouna kai sosilfileleftheros k allo na min antikrizeis katamata tin gemati xestra apo skata pou afisan ta proin sosialistika krati kai tin opoia prepei emeis me ta xeria mas na mazepsoume….alla dystyxws katantisame oloi opotounes kai provokatores osoi den masame tin tsixla tou kalou paterouli, iliou tou sosialismou kai twn lawn!!
    Sosialismos den ginetai me to na iropoiume lathi…kai den simainei pws opoios tolmaei k kanei tin skliri kritiki tou einai to ligotero oportouna ktl ktl
    Ade kali dynami se olous kai perastika se osous tha pligothoun me ta sxolia mou ja ton paterouli hahaha

  2. Кроткая 13 Ιανουαρίου, 2009 στις 1:37 πμ #

    Μπραβο σου για το νηφάλιο κείμενο.

    Κάπου διάβασα μια ερμηνεία που έλεγε ότι «το ΚΚΕ τήρησε αυτή τη στάση, γιατί δεν επιθυμεί να γίνουν εκλογές αυτή τη στιγμή, φοβούμενο πως θα είναι τέταρτο κόμμα». Μπορεί βέβαια να είναι και προβοκατόρικη η ερμηνεία, αλλά εμένα, κοίτα να δεις που μου κολλάει λιγάκι…

    Επίσης, εκτός από την δημοσκόπηση που αναφέρεις, συγχαρητήρια έλαβε το ΚΚΕ από την Κυβέρνηση και το ΛΑΟΣ. Μπορεί να είναι επαναστατικό ένα τέτοιο κόμμα;

    Και τέλος, ορθότατα επισημαίνεις ότι ναι μεν η εργατική τάξη είναι το επαναστατικό υποκείμενο (αν και οι καιροί αλλάζουν, και ως εκ τούτου, μπορεί και να χωρά συζήτηση εδώ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας), αλλά αν μετρήσουμε πόσο ποσοστό του πληθυσμού σήμερα στις δυτικές κοινωνίες αποτελεί εργατική τάξη, ίσως και να διαπιστώσουμε πως όχι επανάσταση, αλλά ούτε καν περικύκλωση της Βουλής δεν φτάνουν τα «κουκιά» να κάνουν. [οκ, υπερβάλλω, αλλά αυτό που εννοώ είναι πως οι εποχές αλλάζουν, ο κόσμος αλλάζει, τα δεδομένα αλλάζουν, άρα ίσως οι «οδηγίες επανάστασης» που γράφτηκαν πριν από δυο αιώνες να χρειάζονται λίγο updating].

  3. Y 13 Ιανουαρίου, 2009 στις 2:49 πμ #

    @Krotkar
    το κείμενο είναι του καθηγητή Γ.Ρούση όχι δικό μου.

    Κατά την ανάλυση που συμμερίζομαι εγώ η εργατική τάξη στις δυτικές κοινωνίες είναι ξεκάθαρα πλειοψηφία. Στις αναπτυσόμενες είναι που δεν είναι.
    Το Λένιν και τον Μαρξ δεν το διαβάζουμε σαν ‘οδηγίες επανάστασης’ αλλά προσπαθώντας να καταλάβουμε βαθιά την επιστημονική μεθοδολογία τους. Γιατί? γιατί είτε το θέλουμε ή όχι οι θεωρίες του μπαίνουν επί τάπητος ξανά και ξανά σε κάθε κρίση του καπιταλισμού και των αστικών κοινωνιών. Κι αυτό γιατί αποτελούν το πιο συνεκτικό πλέγμα κριτικής του καπιταλισμού και οικοδόμησης μιας εναλακτικής σε αυτόν.

    Ένα από τα κύρια σημεία αυτή της μεθοδολογίας είναι ο ρόλος της εργατικής τάξης ως επαναστατικού υποκειμένου. Η εργατική τάξη έχει ίσως αλλάξει είδος απασχόλησης, αλλά δεν έχει αλλάξει ούτε ο κοινωνικός της ρόλος ούτε η θέση της στην παραγωγή. Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω όσους λένε ότι είναι κατά του καπιταλισμού αλλά δέχονται από την άλλη το αστικό προπαγανδιστικό θεώρημα ότι την πλειοψηφία στις δυτικές κοινωνίες αποτελεί ‘η μεσαία τάξη’.

    To updating έτσι που το βάζεις σχετικά με το ρόλο της εργατικής τάξης μου ακούγεται περισσότερο ως ρεβιζιονισμός. Αναίρεση δηλαδή των πιο θεμελιακών αρχών της μαρξιστικής θεωρίας.

    Διαφωνώ σήμερα με την τακτική που ακολουθεί το ΚΚΕ σε σχέση με το κίνημα της νεολαίας αλλά και με την κατεύθηνση που παίρνει σε κάποια θεωρητικά ζητήματα, αλλά εκείνοι που στις αρχές του ’90 έσπευσαν να αποκηρύξουν το μαρξισμό ανακηρύσοντας τον σε μία μόνο από τις ιδεολογικές αναφορές του κόμματος τους (του ΣΥΝ) έχουν παίξει έναν απείρως πιο επιζήμιο ρόλο.

    Με αυτή την έννοια, αυτοί δεν έχουν συμβάλει (όπως το ΚΚΕ) στη διατήρηση της επιρροής του μαρξισμού και του αντικαπιταλισμού στις γραμμές της ελληνικής νεολαίας, αλλά αντίθετα είχαν για χρόνια συμβάλει στο να κάνουν το κεφάλι της πατσά σπέρνοντας αυταπάτες περί ‘δημοκρατίας’, ‘κοινωνίας των πολιτών’, ευρωπαϊκών παραδείσων και άλλες αρλούμπες.

    Τα συγχαρητήρια που έλαβε το ΚΚΕ πρέπει να το προβληματίσουν. Ωστόσο αυτά δε είναι αρκετά για να καθορίσουν το αν είναι επαναστατικό κόμμα ή όχι. Ο ΣΥΝ πάντως σίγουρα δεν είναι επαναστατικό κόμμα και έχει φοβερές αντιφάσεις να λύσει μέχρι να θεωρηθεί κατ’οιονδήποτε τρόπο συνεπές κόμμα. Οι ανακοινώσεις συμπαράστασης σε συλληθφέντες, αγωνιζόμενους κλπ. είναι θετικές και καλύτερες από το να μη γίνονταν αλλά δεν τον καθιστούν επαναστατικό κόμμα.

    Τώρα αμά ο Ρούσης κι όσοι συμφωνούμε με κάποιες απόψεις του θέλοντας να είμαστε μαρξιστές δεχόμαστε συγχαρητήρια από δηλωμένους ρεβιζιονιστές και περιφρονητές του μαρξισμού (Krotkar δε το λέω αναγκαστικά για σένα), αυτό πρέπει να προβληματίζει εμάς. Δυστυχώς όμως τα πράγματα έχουν γίνει πολύ περίπλοκα και ο καθένας πρέπει να κρατήσει λεπτές ισορροπίες για να είναι συνεπής. Η άκριτη στήριξη κάποιου ‘ελλείψει καλύτερης εναλλάκτικής’ δε νομίζω ότι βοηθά αυτή τη στιγμή.

  4. compassocap 13 Ιανουαρίου, 2009 στις 4:27 πμ #

    Θα ήταν χρήσιμο να έχουμε τα links από τις αναφορές και τις παραπομπές του κου Ρούσση. Για παράδειγμα θα ήθελα να διαβάσω ολόκληρο το κείμενο απ το οποίο προέρχεται η φράση που αναφέρεται στο κίνημα αυτό ( δε διευκρινίζει ποιο είναι αυτό) ότι «στέκεται απέναντι στο εργατικό κίνημα, στην επαναστατική πάλη για την αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό, απέναντι στην εργατική τάξη». Αν τα έχει κάποιος πρόχειρα ας τα γράψει θα (με) βοηθήσει πολύ.
    Παραθέτω το διήγημα στο οποίο αναφέρεται και έχω πρόχειρο.

  5. Μικροαστος 13 Ιανουαρίου, 2009 στις 12:14 μμ #

    Η φραση που αναφερει ο compassocap βρισκεται εδω : http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=25/12/2008&id=10502&pageNo=2&direction=1


    Πολύ μελάνι έχει χυθεί τις τελευταίες μέρες και ακόμα περισσότερα λόγια έχουν ειπωθεί για να κολακέψουν τη νεολαία και να παρουσιάσουν τις κινητοποιήσεις ως ένα «νέο ιδιότυπο κίνημα» των νέων, ως μια «εξέγερση» που αποτελεί απόδειξη ότι η νεολαία είναι μια συνεκτική ομάδα στην «πρωτοπορία» της κοινωνίας.

    Με αφορμή τις κινητοποιήσεις που ξεδιπλώνονται με μεγαλύτερη ένταση μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου, πρωταγωνιστές στην κατάρτιση του υμνολογίου της νεολαίας – όχι για πρώτη φορά – είναι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ομάδες που πορεύονται μαζί τους καθώς και μερίδα του Τύπου.

    Κοινή συνιστώσα των παραπάνω παρεμβάσεων είναι να εμφανίσουν ως υποκείμενο της λαϊκής πάλης για κοινωνικές αλλαγές ένα κίνημα νέων που ως υπόβαθρο μπορεί να έχει τα προβλήματα που βιώνουν, που αναζητεί θολά μια καλύτερη κοινωνία, αλλά που αντικειμενικά δεν ξεπερνά τα όρια αυτής της κοινωνίας. Αντικειμενικά επίσης, στέκεται απέναντι στο εργατικό κίνημα, στην επαναστατική πάλη για την αντικατάσταση του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό, απέναντι στην εργατική τάξη, που από τη θέση της ως η τάξη που την εκμεταλλεύεται η κυρίαρχη, που δεν έχει καμιά ιδιοκτησία σε μέσα παραγωγής, είναι η τάξη που μπορεί να κινήσει με την πάλη της τον τροχό της Ιστορίας προς τα μπρος.

    Ταπεινη μου αποψη ειναι οτι η αποψη του κειμενου του «Ρ» δεν ειναι αυτη που αναφερει ο Γ. Ρουσης.
    Απλως αναφερεται σε εκεινους που θέλουν το κινημα της νεολαίας να έχει μεταξυ των άλλων τέτοια χαρακτηριστικά.
    Για τα υπόλοιπα θα συμφωνησω σχεδον απόλυτα με τον Υ. (για να μην εχετε απορια ειμαι ολιγον οπορτουνιστο-ρεβιζιονιστης, μην σε στεναχωρει αυτο Υ 😉 )

  6. Кроткая 13 Ιανουαρίου, 2009 στις 1:02 μμ #

    οκ, προφανώς έχω εκφραστεί με τρόπο που δεν έγινε κατανοητός και λυπάμαι γι’αυτό. Στην φράση μου «αν μετρήσουμε πόσο ποσοστό του πληθυσμού σήμερα στις δυτικές κοινωνίες αποτελεί εργατική τάξη,» λείπει μια φρασούλα που να την συμπληρώνει: «με τους όρους του 19ου αι».
    Ε, τι να κάνουμε, έχουν περάσει πάνω από 150 χρόνια και, όντως τα δεδομένα άλλαξαν. Πάντως δεν μίλησα για αλλαγή του επαναστατικού υποκειμένου, αλλά για αλλαγή των χαρακτηριστικών του. Πιστεύω πάντως πως δεν πρέπει να υποτιμώνται και άλλες κοινωνικές ομάδες που μπαίνουν στο προσκήνιο και που δεν υπήρχαν 2 αιώνες πριν.
    Και σε κάθε περίπτωση δεν αντιμετωπίζω καμία θεωρία σαν Ευαγγέλιο, δεν νομίζω πως η θρησκευτική ευλάβεια αρμόζει στην πολιτική. Από την άλλη, η αμφισβήτηση νομίζω πως είναι μια διαδικασία που μπορεί να βοηθήσει.

    Προσωπικά δεν πρόκειται να μπω στην διαδικασία να απαντήσω σε όσα χρεώνεις στο ΣΥΝ, γιατί ούτε μέλος του είμαι, ούτε τον ψηφίζω, οπότε μάλλον δεν είμαι το αρμοδιότερο πρόσωπο γι’αυτή τη δουλειά.

    Κατά τα λοιπά, η πατρότητα της άποψης περί συγχαρητηρίων ανήκει στο ΚΚΕ: την είχε διατυπώσει με την ευκαιρία του θανάτου του Φαράκου, επειδή πολλοί από άλλους ποιλιτικούς χώρους (όχι μόνο από το ΣΥΝ) είχαν σπεύσει να πουν καλά λόγια για το μακαρίτη. Η δήλωση του ΚΚΕ ήταν «όλοι μας κρινόμαστε από αυτούς που μας επαινούν» ή κάπως έτσι, ενδεχομένως να μην θυμάμαι με ακρίβεια την διατύπωση.
    Άρα, τώρα το ΚΚΕ κρίνεται από τα συγχαρητήρια της Κυβέρνησης και του Καρατζαφέρ; ερώτηση είναι.

    Τέλος, τις απολογίες μου στον κ. Ρούσση, επειδή παρέβλεψα την πατρότητα του κειμένου.

  7. regimientocinqo 13 Ιανουαρίου, 2009 στις 2:16 μμ #

    Πάντως Κροτ, όσο καλά ξέρουμε εμείς τις ατάκες του Λένιν (τύπου: «αν σε επαινεί ο αντίπαλος ψάξου στην πολιτική σου»), το ίδιο καλά τις ξέρει κι ο Καρατζαφέρης κι ο οποιοσδήποτε. Και εφ’όσον τις ξέρει, ξέρει και πώς να κάνει προβοκατόρικες δηλώσεις.
    Τα λέει ο Καρ. μας κατηγορεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι επαινεί το ΚΚΕ , η αλλιώς τό’να χέρι νίβει τ’άλλο …

  8. manos 13 Ιανουαρίου, 2009 στις 6:47 μμ #

    Καταρχήν, συμφωνώ με το πνεύμα του κειμένου.

    Για τα υπόλοιπα: Υπάρχει κίνημα νεολαίας; Σαφώς υπάρχει. Το αν θα συναντηθεί με το εργατικό κίνημα, είναι ανοιχτό ζήτημα και υπόθεση για επεξεργασία μέσα στις πρωτοπορίες του ε.κ. Το ΠΑΜΕ αλλά και το ΚΚΕ μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά, και όχι μόνο μέσω της ΚΝΕ.

    Για το περιεχόμενο της πάλης, πολλά έχουν γραφτεί. Αλλά θέλει πιο συγκεκριμένη δουλειά. Αν δε γίνει, θα μείνει μόνο η λογική της αναρχίας σε γέφυρα με την ενσωμάτωση του ΣΥΝ που υποτάσσει το κίνημα στο δικό του θεσμικό-μεταρρυθμιστικό πλαίσιο, δείτε και κίνηση Αλαβάνου για εκδημοκρατισμό της Ελ.Ασ.

    Πίσω από τη ρητορεία των αιτημάτων του ΚΚΕ ένα πράγμα φαίνεται – ισχυρό ΚΚΕ. Ολοι οι άλλοι στόχοι, με τους οποίους μπορεί να γίνει κίνημα, υποβαθμίζονται ή μπαίνουν προπαγανδιστικά για ζύμωση. Μένει μόνο η αντίσταση, και ειδικά στους χώρους δουλειάς η απαραίτητη αμυντική δουλειά (πχ. αποτροπή απολύσεων, περιφρούρηση απεργιών). Και ύστατο καταφύγιο η αντίσταση δια της κάλπης.

    Εδώ σημασία έχει ποιον κεντρικό στόχο-επιδίωξη έχεις στην ημερήσια διάταξη (τακτική). Την επανάσταση; Την πτώση μιας κυβέρνησης; Την λαϊκή εξουσία μέσω εκλογών; Την ισχυροποίηση του κόμματος; Αυτός ο κεντρικός πολιτικός στόχος μπορεί να συνδέσει τους δρόμους της πολιτικής και των κινηματικών εξάρσεων.

    Αλλιώς θα μετράμε μόνο γενικές εξεγέρσεις χωρίς προοπτική. Εκτός αν πιστεύουμε ότι ξάφνου θα πεταχτεί μπρος στα μάτια μας ένα καθαρό αντιιμπεριαλιστικό επαναστατικό κίνημα, όπως ακριβώς το περιγράφουμε στις αναλύσεις μας.

  9. Кроткая 14 Ιανουαρίου, 2009 στις 1:09 πμ #

    regimientocinqo, ο καρατζαφέρ’ μάλλον έχει διαβάσει περισσότεορ Λένιν από μένα. 🙂
    σε κάθε περίπτωση, ε, δεν το βάζεις και στο cv σου το να έχεις πάρει συχαρήκια απ’αυτόν ή από τον καραμανλή,ε;
    άλλο θέμα το αν τελικά κρίνεις πως λειτούρησες πολιτικά σωστά, εν προκειμένω. Και εκεί είναι η ουσία.

  10. Y 14 Ιανουαρίου, 2009 στις 2:46 πμ #

    @Manos
    ‘Το ΠΑΜΕ αλλά και το ΚΚΕ μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά’ – ελπίζω να μπορούν ακόμα και να το κάνουν και ας βγω εγώ και κάποιοι άλλοι κασάνδρες και μαλάκες.

    ‘σημασία έχει ποιον κεντρικό στόχο-επιδίωξη έχεις στην ημερήσια διάταξη (τακτική)’ – συμφωνώ απόλυτα. Όλοι οι παρακάτω στόχοι μπορούν να εξυπυρετηθουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό. Στη συγκεκριμένη συγκυρία νομίζω ότι ακόμα μπορούν να προωθηθούν συγκεκριμένες κατακτήσεις όπως η εθνικοποίηση των τραπεζών, το μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης κ.α. Ας βγούμε όλοι μαζί μπροστά για την ανατροπή της κυβέρνησης των φασιστοειδών με κινηματικούς όρους και που να κατοχυρώνουν νίκες για το κίνημα κατά της αστικής τάξης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: