Εμπορική πολιτική ΕΕ και πολυεθνικές

5 Νοέ.

Οι πολυεθνικές υπαγορεύουν την ιμπεριαλιστική διεθνή εμπορική πολιτική της ΕΕ

Το 2006 ο απερχόμενος σήμερα Ευρωπαίος Επίτροπος Πήτερ Μάντελσον εγκαινίασε την ‘Οικουμενική Ευρώπη’ (Global Europe), το νέο πλαίσιο της διεθνούς εμπορικής πολιτικής της ΕΕ. Η πολιτική αυτή σχεδιάστηκε από κοινού με την ευρωπαϊκή συνομοσπονδία εργοδοτών (πρώην UNICE, σημερινή ΒusinessEurope) και εκφράζει την άυξηση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας της ΕΕ στο τομέα του διεθνούς εμπορίου.

Ως συμβολικό επιστέγασμα της συγχώνευσης στην πράξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την ευρωπαϊκή εργοδοσία, η τελευταία πραγματοποιήσε στις 28 Οκτώβρη το ετήσιο συνέδριο της στο κτίριο που αποτελεί την έδρα της Γενικής Διεύθυνσης Εμπορίου και τον κύριο συνεδριακό χώρο της Επιτροπής. Καμία άλλη οργάνωση δεν έχει διοργανώσει δικιά της εκδήλωση μέσα σε κτίριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο παρελθόν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιλέγει να πετάξει το προσωπείο δημοκρατικότητας και δείχνει τα αληθινά της δόντια ως ένωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Το τίτλος του συνεδρίου ήταν ‘Ενεργώντας παγκόσμια, ο δρόμος μπροστά’ και συζητήσε την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των ευρωπαϊκών πολυεθνικών σε όλο τον κόσμο και το πώς η πολτική της ΕΕ θα τις στηρίξει. Βλέπε σχετικά εδώ: http://www.businesseurope.eu/Content/Default.asp?PageID=538 Βλέπε και σχετική δράση έξω από το συνέδριο:http://www.euronews.net/en/article/28/10/2008/pokingfunateuofficialslinkswithbigbusiness/

Η νέα διεθνής εμπορική πολτική της ΕΕ αποτελεί μια επιθετική προσπάθεια κατάργησης εμποδίων όπως οι κοινωνικές, περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές νομοθεσίες σε χώρες των οποίων την αγορά θέλουν να κατακτήσουν οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές και στων οποίων τις πλουτοπαραγωγικές πηγές θέλουν να αποκτήσουν απεριόριστη πρόσβαση. Η ιμπεριαλιστική αυτή πολιτική δεν παίρνει ούτε προσχηματικά υπόψη της τις συνέπειες στην ανάπτυξη των τρίτων χωρών.

Η πολιτική αυτή ωστόσο έχει συνέπειες και στο εσωτερικό της ΕΕ. Με το πρόσχημα της αποφυγής του ‘ανταγωνιστικού μειονεκτήματος’ η πολτική της ‘Οικουμενικής Ευρώπης’ βάζει στην ημερήσια διάταξη: 1) την παραπέρα φιλελευθεροποίηση της εσωτερικής αγοράς, 2) την ‘καλύτερη ρύθμιση’, τον έλεγχο δηλαδή όλων των κανονισμών σε σχέση με τις συνέπειες τους στην ‘ανταγωνιστικότητα’ και 3) τη σύγκλιση των νομοθεσίων με τους κύριους ανταγωνιστές, δηλαδή κυρίως με τις ΗΠΑ.

Η ίδια η ΕΕ παραδέχεται ότι η πολτική της αυτή θα βλάψει πλατιά λαϊκά στρώματα στο εσωτερικό της. Τι προτείνει ως ‘αντάλλαγμα’ στα στρώματα αυτά; Περισσότερο ‘ελαστική’ και απορρυθμισμένη αγορά εργασίας, χαλάρωση των εγγυήσεων εργασίας και περιορισμό των επιδομάτων ανεργίας (το τρίπτυχο της λεγόμενης ‘ενεργητικής πολιτική απασχόλησης’) και ‘δια βίου εκπαίδευση’. Τα μέτρα αυτά σημαίνουν την αποφασιστική εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων στο εσωτερικό της ΕΕ, ώστε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο να μπορεί καλύτερα να ανταποκριθεί τις ανάγκες των διεθών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Οι επιλογές αυτές συμφέρουν αποκλειστικά και μόνο το μεγάλο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Τόσο οι πανευρωπαϊκές ενώσεις των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (εκ των οποίων μόνο το 10% έχει δραστηριότητες έξω από την ΕΕ), όσο και η κατά τ’άλλα εντελώς συμβιβασμένη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων έχουν εκφράσει την αντίθεση τους.

Η ΕΕ φαίνεται όμως να έχει εγκαταλείψει κάθε πρόσχημα όσο αφορά την εμπορική της πολιτική που αποτελεί έναν από τους πιο κρίσιμους τομείς της δραστηριότητάς της. Κατά την προετοιμασία της πραγματοποίησε δεκάδες συναντήσεις με το φορέα της ευρωπαϊκή εργοδοσίας (BusinessEurope) παρουσία και κλαδικών συμφερόντων όπως της αυτοκινητοβιομηχανίας, της χημικής βιομηχανίας κλπ.. Πολλές από τις συναντήσεις αυτές ήταν ‘εμπιστευτικές’ (βλέπε μυστικές). Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνάντησε φορείς εκτός εργοδοσίας (ΜΚΟ και συμβιβασμένα συνδικάτα) σε μία μόνο συνάντηση. Έστειλε επίσης πολλά προσχέδια του πλαισίου της αποκλειστικά στην εργοδοσία. Τη συμβουλεύεται επίσης σταθερά στην πορεία διαπραγμάτευσης διάφορων διμερών εμπορικών συμφωνιών, αρνούμενη ταυτόχρονα την πρόσβαση σε οποιονδήποτε άλλο φορέα.

Η στενή αυτή συνεργασία πάει πέρα από την ‘άσκηση επιρροής’ ή το ‘λόμπινγκ’ καθότι πρόκειται για από κοινού λήψη αποφάσεων που παραβίαζει ακόμ α και τις προσχηματικές αρχές της αστικής δημοκρατίας.

Η ΕΕ λειτουργώντας ως ο συλλογικός ατζέντης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων ετοιμάζεται για μια μαζική επιχείρηση έντασης της εκμετάλλευσης στο εσωτερικό της και εξαγωγής φτώχειας, ανισότητας και περιβαλλοντικής καταστροφής στον υπόλοιπο κόσμο.

Οι ‘γάμοι’ των ΜΚΟ απέξω μπορούν ίσως να τους χαλάσουν για λίγο τη μόστρα, αλλά δε μπορούν φυσικά τίποτα να ανατρέψουν. Ένα περίπου χρόνο πριν όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πέρναγε με μία μόνο ανάγνωση (ούτε μια πιστολιά για τους τύπους δηλαδή) την επέκταση του χρόνου εργασίας, καμιά εκατοσταριά μόνο διαδηλώτες βρίσκονταν απέξω να διαμαρτυρηθούν. Αυτά για να συνειδητοποιούμε πόσο πίσω είμαστε αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη.

Το άρθρο αυτό βασίστηκε σε δημοσίευση του Corporate Europe Observatory που μπορεί να βρεθεί εδώ: http://www.corporateeurope.org/docs/GlobalEurope-OpenDoors.pdf

Advertisements

5 Σχόλια to “Εμπορική πολιτική ΕΕ και πολυεθνικές”

  1. Y Νοέμβριος 6, 2008 στις 3:01 μμ #

    Σε σχέση με το χρόνο εργασίας τελικά έριξαν μια τουφεκιά – http://www.epsu.org/a/4241 . Η ψηφοφορία ένα χρόνο πριν πρέπει να ήταν για την έγκριση της ντιρεκτίβας επί της αρχής. Αυτές οι διαδικασίες είναι επίτηδες τόσο περίπλοκες ώστε να μη καταλαβαίνει κανείς τι γίνεται…

  2. Juan Belmonte Νοέμβριος 6, 2008 στις 5:08 μμ #

    Μας μαύρισες την ψυχή…
    Εντελώς πραγματιστικά μιλώντας στην Ελλάδα νομίζω ότι αυτές οι συζητήσεις δεν υπάρχουν-έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται πάνω στην αδιαφορία του καταναλωτισμού και του «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι γαμήσουμε»… Μιλάμε για τον μεγάλο χορό των αφεντικών. Και τα χειρότερα που περιγράφεις να έρχονται, εδώ δεν τα έχει πάρει σχεδόν κανένας χαμπάρι. Νομίζω ούτε εκεί ε?
    Ας μην αρχίσω όμως τον εξάψαλμο περί εργασιακών, έχω καταφέρει να μην χαλιέμαι τον τελευταίο καιρό με αυτές τις μαλακίες.

    Λες «Πόσο πίσω είμαστε αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη». Σε σχέση με ποιους?

  3. Y Νοέμβριος 6, 2008 στις 6:25 μμ #

    Σε σχέση με τη Λατινική Αμερική απο τη μια σε επίπεδο κινήματος, αλλά κυρίως σε σχέση με το ίδιο το παρελθόν των λαϊκών κινημάτων στην Ευρώπη. Δέκα χρόνια πριν ας πούμε το το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90 – δε μιλάω καν για πριν τις ανατροπές – η κατάσταση ήταν καλύτερη από άποψη κινηματικών δυνάμεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτή είναι πιστεύω η πικρή αλήθεια.

  4. Y Νοέμβριος 7, 2008 στις 2:45 μμ #

    Άντε, βουρ! http://www1.rizospastis.gr/

  5. Juan Belmonte Νοέμβριος 10, 2008 στις 5:21 μμ #

    Το ήξερα ότι το λες για την Αμέρικα Λατίνα…απλά θέλω να το ακούω…
    Την Πέμπτη ο Ρίζος είχε ένα πολύ καλό κείμενο για τα 65ωρα που έρχονται, την στιγμή που οι άλλοι πανηγύριζαν για τον νέο President…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: