Αστική τάξη και η συστηματική άρνηση-διαστρέβλωση της επιστήμης για την εξυπηρέτηση των σκοπών της.

18 Οκτ.

Είναι γενικά αποδεκτό και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η κάθε κυρίαρχη τάξη, όταν αυτή αποτελεί μειοψηφία πληθυσμιακά, σε απόλυτους αριθμούς δηλαδή, είτε αρνείται, είτε διαστρεβλώνει την επιστήμη ώστε να περνάνε τα δικά της μηνύματα. Τα παραδείγματα έρχονται από την εποχή του Μεσαίωνα όπου όποιος δεν πίστευε ότι η γη είναι επίπεδη θεωρούνταν αιρετικός και καιγόταν στην πυρά. Η άποψη περί επιπεδότητας της γης και αργότερα, όταν δεν μπορούσε η άρχουσα τάξη να κάνει διαφορετικά, της αποδοχής του ότι η γη είναι στρογγυλή αλλά το ηλιακό σύστημα-σύμπαν γεωκεντρικό, είναι σε γενικές γραμμές αυτό που συμβαίνει και σήμερα ανά τον κόσμο. Ούτως η άλλως η άποψη ότι η γη είναι στρογγυλή είχε διατυπωθεί και αποδειχθεί κατά την αρχαιότητα από πολιτισμούς όπως οι Έλληνες.

Σήμερα βέβαια θα ήταν γελοίο να υποστηρίξει κανείς ότι η γη είναι επίπεδη. Δεν θα αναφερθούμε επίσης σε περιπτώσεις γραφικών ανθρώπων που διατυπώνουν ακόμα και σήμερα θεωρίες όπως της κούφιας γης, περιπτώσεις που ίσως θα έχριζαν ψυχιατρικής παρακολούθησης.

Ιστορική Αναδρομή

Όταν η αστική τάξη έπαιρνε την εξουσία χρειαζόταν συμμάχους. Επειδή σε απόλυτους αριθμούς, πληθυσμιακά δηλαδή, δεν μπορούσε να συγκρουστεί επί ίσης όροις με τους ευγενείς, οι οποίοι είχαν και τον στρατό με το μέρος τους, στράφηκε στους πληβείους. Τους καταπιεσμένους δηλαδή της κοινωνίας. Τους πήρε λοιπόν με το μέρος της. Τότε μην ξεχνάμε η αστική τάξη ήταν πρωτοπόρα τάξη. Όταν πήρε την εξουσία λοιπόν αυτό που έκανε ήταν να έρθει σε σύγκρουση με την κύρια πηγή σκοταδισμού και αντιεπιστημονικότητας της εποχής, την καθολική εκκλησία. Στην Γαλλία μάλιστα καταργήθηκε ο Χριστιανισμός και θεσπίστηκε η λατρεία του υπέρτατου όντος. Για ένα χρονικό διάστημα δοθήκαν ευκαιρίες για μάθηση και πρόσβαση σε ανώτερη εκπαίδευση για παιδιά φτωχών οικογενειών.

Η βιομηχανική επανάσταση όμως ανέδειξε την ανάγκη για μια μάζα εργατών που καλό θα ήταν να είναι αμόρφωτοι ώστε να είναι εύκολα χειραγωγήσιμοι. Τότε η αστική τάξη στράφηκε στον παλιό εχθρό της. Την εκκλησία.

Το μοντέλο που ήταν καταδικασμένο να αποτύχει

Το προηγούμενο μοντέλο βέβαια δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Όσο η επιστήμη προχωρούσε γινόταν ολοένα και πιο επιτακτική η ανάγκη για περισσότερο καταρτισμένους εργάτες. Η δουλειά έπαυε να είναι απλή και ρουτινιάρικη. Οι μηχανές γινόντουσαν πιο πολύπλοκες και η αστική τάξη δεν μπορούσε να αυτοτροφοδοτηθεί από τα τέκνα της με επιστημονικό δυναμικό. Ταυτόχρονα η ανάπτυξη της συνδικαλιστικής δράσης καθώς και η ανάπτυξη της επαναστατικής θεωρίας του Μαρξ, πίεσαν τους αστούς και το κράτος τους να θεσπίσουν το 8άρο και να περιοριστεί-καταργηθεί σταδιακά η παιδική εργασία. Τα παιδιά άρχισαν να πηγαίνουν σχολείο και να σπουδάζουν. Το μορφωτικό επίπεδο της εργατικής τάξης ανέβηκε.

Η γνώση όμως φέρνει και «παρενέργειες». Ένας επιστήμονας μπορεί να φτάσει σε «επικίνδυνα» συμπεράσματα. Κλασική είναι η περίπτωση του Αϊνστάιν όπου ήταν υπέρμαχος του σοσιαλισμού, άσχετα που ήταν στο ρεύμα του εμπειριοκριτικισμού. Έπρεπε λοιπόν η αστική τάξη να πάρει τα μέτρα της. Δεν πρόλαβε όμως μιας και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος κατέστρεψε μεγάλο μέρος υλικοτεχνικού εξοπλισμού, μέσων παραγωγής δηλαδή. Γεννήθηκε πάλι η ανάγκη για επιστημονικό προσωπικό. Επίσης η ύπαρξη του σοσιαλιστικού μπλοκ κρατών και η άμεση σύγκριση που θα μπορούσαν να κάνουν οι εργάτες των καπιταλιστικών χωρών όσον αφορά την εκπαίδευση καθυστέρησε τις αλλαγές.

Παραδείγματα

Κλασικό παράδειγμα άρνησης της επιστήμης είναι η διδασκαλία της θεοκρατικής αντίληψης περί της δημιουργίας του κόσμου σαν επιστημονική ερμηνεία ισάξια με αυτή που έχει επιστημονικά διατυπωθεί. Διδάσκεται μάλιστα σε απευθείας αντιπαραβολή στα σχολεία της Αμερικής ενώ σε ορισμένα διδάσκεται μόνο αυτή η θεωρία σαν ορθή.

Αν πάμε βέβαια πιο παλιά, στα 1870 για την ακρίβεια, τότε δηλαδή που έκανε την εμφάνισή της η θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη των ειδών, θα δούμε μια από τις πιο «διάσημες» συγκρούσεις επιστήμης-σκοταδισμού. Βέβαια η θεωρία του Δαρβίνου δεν ήταν 100% σωστή αλλά έβαλε τις βάσεις της σύγχρονης βιολογίας.

Αν νομίζετε βέβαια ότι η αντιπαράθεση τελείωσε εδώ είστε γελασμένοι. Πρόσφατα ήμουν σε ένα σεμινάριο όπου γνώρισα μια Ελληνοαμερικανίδα, νέα σε ηλικία, που είχε έρθει μόνιμα πλέον στην Ελλάδα για δουλειές. Στο σεμινάριο ήταν και άλλα άτομα. Όλοι ήμασταν σπουδαγμένοι (χημικοί μηχανικοί, μηχανολόγοι μηχανικοί, οικονομολόγοι κτλ). Σε ένα από τα διαλλείματα συζητούσαμε για την ύπαρξη ή όχι θεού. Οι περισσότεροι ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης είπαμε ότι δεν πιστεύαμε. Με έκπληξη ακούσαμε την κοπέλα (οικονομολόγος με μεταπτυχιακά) να λέει «και τι δηλαδή? Ο άνθρωπος προήλθε από τους πιθήκους?» Μετά την αρχική παγωμάρα, μας εξήγησε ότι δεν γίνεται, σύμφωνα με τα όσα είχε διδαχτεί, να πιστεύεις και στον Θεό και στην θεωρία του Δαρβίνου.

Από την άλλη υπάρχει και η περίπτωση της διαστρέβλωσης. Ο Δαρβίνος είχε πει ότι βάση της φυσικής επιλογής μόνο οι γενετικές μεταλλάξεις που βοηθούν στην διαιώνιση ενός είδους θα επιβιώσουν και οι υπόλοιπες θα εξαφανιστούν. Αυτό ακριβώς πήραν και οι υπέρμαχοι του καπιταλισμού μετά τις ανατροπές του 91 και είπαν ότι αυτός ήταν ο λόγος που ανατράπηκε ο σοσιαλισμός, και ότι ο ιμπεριαλισμός είναι ανώτερος από τη φύση του. Βέβαια ο Δαρβίνος δεν αναφέρθηκε ποτέ σε πολιτικο-οικονομικά συστήματα.

Επειδή τα παραδείγματα είναι πολλά, θα κλείσουμε με το κλασικό παράδειγμα διαστρέβλωσης της επιστήμης. Το 1991 λοιπόν μετά τις ανατροπές βγήκε ένας κύριος που θέλει να λέγεται οικονομολόγος και φιλόσοφος και έβγαλε ένα βιβλίο. Είχε και τίτλο ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Με λίγα λόγια ο κύριος αυτός μας έλεγε ότι πλέον πάπαλα οι μεγάλοι μετασχηματισμοί των κοινωνιών. Ο καπιταλισμός θα ζήσει για πάντα. Αυτό και αν είναι διαστρέβλωση μιας και ιστορικά βλέπουμε ότι τα κοινωνικά συστήματα ανατρέπονται και μάλιστα βίαια. Αυτή η βία είναι που ωθεί την ιστορία μπροστά, που απελευθερώνει παραγωγικές δυνάμεις, που απελευθερώνει την επιστημονική σκέψη από τα δεσμά της.

Συμπεράσματα

Η τάση αυτή γίνεται με φανερό σκοπό την πιο εύκολη χειραγώγηση της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεζόμενων στρωμάτων. Όπου η επιστήμη δεν μπορεί να διαστρεβλωθεί κατακερματίζεται σε μικρότερα κομμάτια όπως συμβαίνει σήμερα στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ όπου η πράξη διαχωρίζεται από την θεωρία και τα επιστημονικά αντικείμενα σπάνε σε μικρότερα «γνωστικά» αντικείμενα. Η τάση αυτή εξυπηρετεί την περαιτέρω προλεταριοποίηση του επιστημονικού δυναμικού και την συμπίεση της αμοιβής τους προς τα κάτω.

Είναι φανερό ότι το αστικό κράτος δεν χρειάζεται σωστά μορφωμένους ανθρώπους που να μπορούν να κατανοήσουν την επιστήμη γιατί τέτοιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να θέσουν σε αμφισβήτηση την κυριαρχία της. Αποδεδειγμένα μόνο σε χώρες όπου οικοδομήθηκε σοσιαλισμός δόθηκε βάρος στην ολόπλευρη μόρφωση του λαού ώστε να κατανοεί τον κόσμο γύρω του με βάση την επιστήμη και όχι σκοταδιστικές απόψεις.

Advertisements

2 Σχόλια to “Αστική τάξη και η συστηματική άρνηση-διαστρέβλωση της επιστήμης για την εξυπηρέτηση των σκοπών της.”

  1. compassocap Οκτώβριος 18, 2008 στις 11:48 μμ #

    Η επιστήμη προχωράει διαλεκτικά μπροστά. Κάθε φορά που ανακαλύπτεται κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την καθεστυκυία τάξη το πολεμάνε, μέχρι τελικά να αποδεχτούν το αναπόφεκτο. Αλλά και όταν αυτό συμβεί, προσπαυούν, όπως είπες να το διατρεβλώσουν και να του δώσουν ιδεαλιστικό χαρακτήρα. Κλασσικο παράδειγμα η θεωρία της μεγάλης έκρηξης. Κάτι που θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον, είναι η δημιουργία ενός καταστημένου μέσα στην ακαδημαική-επιστημονική κοινότητα που συντηρείται ακριβώς από τις θεωρίες αυτές που καταρέουν. Η λυσαλέα προσπάθεια τους να κρατήσουν αυτές τις θεωρίες ζωντανές είναι ο καλύτερος σύμμαχος της κυρίαρχης τάξης που προσπαθεί να καθοδηγήσει την επιστημονική έρευνα. Αυτό που μου φαίνεται ενδιαφέρον είναι ότι αυτή ακριβώς η συμπεριφορά υπήρχε υπό μία έννοια σε όλα τα οικονομικά συστήματα. Υπήρχε από τον Αριστοτέλη έως και σήμερα (διαμάχη Χόκινς-Χιγκς).

  2. Y Οκτώβριος 19, 2008 στις 10:02 μμ #

    Μια άλλη επιστημονική αλήθεια που καταπολεμήθηκε από την αστική τάξη είναι η διαπίστωση της προκαλούμενης από τον άνθρωπο κλιματικής αλλαγής. Οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει το πρόβλημα από το 1979 όταν έλαβε χώρα το πρώτο παγκόσμιο συνέδριο για το κλίμα στη Γενεύη (http://en.wikipedia.org/wiki/World_Climate_Conference). Μόλις το 1988 και το 1990 οι κυβερνήσεις άρχισαν να παραδέχονται ότι πρέπει κάτι να κάνουν καθώς οι επιστημονικές αποδείξεις ήταν ιδιαίτερα στέρεες. Διάφοροι βέβαια άρχισαν ν’αμφισβητούν αυτή την επιστημονική διαπίστωση με διάφορους τρόπους (είτε λέγοντας ότι δε συμβαίνει καθόλου, είτε ότι δε συμβαίνει εξαιτίας του ανθρώπου, ακόμα κι ότι και να συμβαίνει δεν είναι βλαβερή). Οι αντίρησεις αυτές πήραν και οργανωμένο τρόπο. Στηρίχθηκαν μάλιστα οικονομικά από πετρελαϊκά και άλλα μονοπώλια. Η πασίγνωστη Εxxon-Mobil έχει μακρά ιστορία χρηματοδότησης των ‘climate-sceptics’. Οι προσπάθειες αυτές απέτυχαν φυσικά και η Exxon-Mobil αναγκάστηκε πρόσφατα να ανακοινώσει ότι σταματά να τους χρηματοδοτεί στις ΗΠΑ (ίσως να συνεχίζει στην Ευρώπη).

    Επί του πρακτέου όμως τίποτα δεν έχει γίνει ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Πολύ σάλιο και μελάνι έχει καταναλωθεί και πολλοί το έχουν χρησιμοποιήσεις πολιτικά για να νομιμοποιήσουν το ρόλο τους. Η εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα συνεχίζονται ν’αυξάνονται.

    Η συζήτηση έχει τώρα μεταφερθεί στο ποια είναι τα πιο αποτελεσματικά μέσα να πολεμηθεί το φαινόμενο. Και η κυρίρρχη τάξη συνεχίζει τη μάχη της εκεί προωθόντας τους τρόπους εκείνους που δε θα επηρεάσουν τη θέση ισχύος τους στην αγορά και την κοινωνία και απλά θα ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι περιορίζουν το πρόβλημα.

    Σε αυτό το πλαίσιο εντάσεται η προώθηση των πυρηνικών, της αποθήκευσης CO2 από την καύση του άνθρακα και των ‘βιο’καυσίμων (καλύτερα αγροκαυσίμων). Οι τεχνολογίες αυτές δεν είναι αναγκαστικά τεχνολογίες των οποίων η χρήση θα πρέπει τελείως να αποκλειστεί (αν και προσωπικά είμαι υπέρ μιας σταδιακής εγκατάλειψης των πυρηνικών) επειδή όμως όλες προϋποθέτουν την εκπομπή ορισμένων CO2 (αν και με τα πυρηνικά δεν είναι αυτό το κύριο ζήτημα) δε χτυπάνε το πρόβλημα στη ρίζα του και δεν αποτελούν βιώσιμες λύσεις μακροπρόθεσμα. Το κύριο πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί έιναι το ζήτημα της κατανομής των επενδύσεων.

    Η βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας που μπορεί να μειώσει την κατανάλωση ενέργειας και η αποφασιστική αύξηση του μεριδίου των ΑΠΕ που δεν εκπέμπουν τίποτα είναι ο πιο ξεκάθαρος και μη διφορούμενος τρόπος να μειωθούν οι εκπομπές σε ένα επίπεδο που δε θα επηρέαζει το κλίμα.

    Οι ΑΠΕ διαφημίζονται πολύ στην πράξη όμως οι επενδύσεις που γίνονται σε αυτές είναι περιθωριακές. Απλά εσκεμμένα κάνουν ντόρο οι κυβερνώντες γύρω από αυτές. Οι ΑΠΕ όπως κάθε νέα τεχνολογία και ανακάλυψη έχουν κι αυτές αποκτήσει τους παθιασμένους πολέμιους τους, των οποίων τα επιχειρήματα βασίζονται κυρίως σε καλέσματα για ‘ρεαλισμό’, όπως ακριβώς και αυτά των υπερασπιστών του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Λένε ξανά και ξανά ότι η ενεργειακή παραγωγή δε μπορεί σήμερα να βασιστεί στις ΑΠΕ λες και κανένας είπε το αντίθετο.

    Μία πρόσφατη μελέτη Αμερικάνων επιστημόνων σχετικά με τις τεχνολογίες αποθήκεσυης CO2 από την καύση άνθρακα προειδοποιεί ότι ενώ αυτές πρέπει να χρησιμοποιηθούν δε πρέπει να πάρουν τη μερίδα του λέοντος στις επενδύσεις. Κοιτάχτε κυρίως στις σελίδες 34 – 36 και το πίνακα στη σελίδα 35 που υπογραμμίζει τη σημασία της ενεργειακής αποδοτικότητας http://www.ucsusa.org/assets/documents/clean_energy/Coal-power-in-a-warming-world.pdf

    Στην τεχνολογία αυτή ετοιμάζεται να επενδύσει μαζικά η ΕΕ χρηματοδώντας 12 εργοστάσια επίδειξης. Η τεχνολογία αυτή συμφέρει τα μονοπώλια του άνθρακα που δε θέλουν να δουν το μερίδιο αγοράς τους να απειλείται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: