Τα μυαλά μας έχουν όρια, όχι η μουσική

2 Ιολ.

Με έχει κουράσει πραγματικά αυτή η αντιμετώπιση της μουσικής ως προβολή της προσωπικότητας του καθένα. Ήμουν στη σχολή και συζητούσαμε για το rockwave. Συγκεκριμένα έλεγα ότι σκέφτομαι να πάρω εισιτήριο για τους Judas Priest, μιας και ήδη έχω πάρει για Manu Chao – Pattie Smith. Μπάινει λοιπόν στη κουβέντα ο κλασσικός γαμάω-ροκάς, όπου λέει ότι ναι Ok καλή μέρα αλλά ποιος αντέχει τους υπόλοιπους που παίζουν. Εγώ, έκπληκτος (αν και δε θα πρεπε να είμαι) τον ρωτάω αν γνωρίζει ότι παίζουν οι Within Temptation. Εκεί λοιπόν ξεκινάει η κουβέντα μας για το συγκεκριμένο είδος μουσικής και προφανώς ο γαμάω-ροκάς τους απαξιώνει όλους. Ακόμα και τους Nightwish με τη χαρακτηριστική φράση «σε λίγο θα μου πεις και για Evanescence«.

Καταρχήν δε μπορώ αυτό το mainstream ρεύμα του αντι-mainstream. Πραγματικά δε θεωρώ τίποτα πιο ηλίθιο από το να απορρίπτεις μια μουσική επειδή απλά και μόνο είναι εμπορική ή επειδή την ακούνε άνθρωποι που δε γουστάρεις-συμπαθείς- ταιριάζεις. Είμαι σίγουρος ότι όταν είχαν πρωτοβγάλει οι Evanescence το Fallen o γαμάω-ροκάς γούσταρε μέχρι που πούλησε 14 εκατομμύρια δίσκους κι έτσι άμα το άκουγε ο γαμάω-ροκάς δε θα ξεχώριζε από τη μάζα. Και όλα αυτά τα λέω όχι γιατί μου αρέσουν σα μπάντα. Το αντίθετο. Αν και η φωνή της Amy Lee είναι εκπληκτική, η μπάντα δε μου λέει και πολλά. Αλλά αν μου έλεγε δε θα είχα πρόβλημα να το πω, επειδή τους ακούνε τα πιτσιρίκια. Έχω βαρεθεί αυτή την greek-καμάκι ερώτηση » τι μουσική ακούς?» κάτι αντίστοιχό με το «τι ζώδιο είσαι?».

Η μουσική πηγάζει από τη κοινωνία, από την εξέλιξη της. Δε μπορεί να γουστάρεις απλά μια μουσική που γράφτηκε πριν 30 χρόνια και να μη σου αρέσει τίποτα καινούριο. Κάτι δε πηγαίνει καλά τότε. Η μουσική δεν έχει όρια. Οι προσωπικότητες των ανθρώπων έχουν όρια, και αυτοί προβάλλουν τους περιορισμούς της προσωπικότητας τους στη μουσική που ακούνε έχοντας την απαίτηση αυτός ο περιορισμός να είναι κοινωνικά αποδεκτός και η αλήθεια είναι πως πολλές φορές γίνεται κατεστημένο.

Η μουσική είναι ήχος και για να την ακούσεις χρειάζεσαι ανοιχτά αυτιά!

Πήγα στη συναυλία του Mark Knopfler στο Λυκαβηττό (ναι το πρόλαβα ανοιχτό!). Βγήκε ο τύπος, έπαιξε τα κομμάτια του, τις κομματάρες των dire straits,για μια ώρα, έκανε και ένα ανκορ και μη τον είδατε, καληνύχτα πριν προλάβεις να το καταλάβεις. Ήταν όμως όμορφα. ΉΞερες τι πας να δεις και τι να περιμένεις. Αν περίμενα να δω τον ίδιο άνθρωπο που τραγούδαγε και ζούσε τον ύμνο Heavy Fuel, θα ήμουν αφελής. Όμως ήταν μια πολύ όμορφη εικόνα από μια άλλη εποχή. Στο κοινό έβλεπες 50αρηδες, 60αρηδες με γκρι μαλλιά, καλόντυμένους με τη Mercedes απέξω και τους φανταζόσουν 20-25 χρονών με μακριά κοτλέ καμπάνα, μαλλιά και μούσια να ακούνε το solo του Sultans of Swing και να παίζουν με τα δάχτυλα κιθάρα στον αέρα.

Πήγα στη συναυλία του Μάλαμα στο θέατρο Βράχων και είδα έναν τραγουδιστή που έδινε τα πάντα πάνω στη σκηνή και το διασκέδαζε. Ε εντάξει, είχε πιει λίγο παραπάνω ως συνήθως και αυτό βοηθούσε. Είδα ένα τρελαμένο κοινό από νέους και μεγαλύτερους, να ακούνε μια μουσική που δε τους επέβαλε κανείς αλλά την ανακαλύψαν μόνοι τους. Όλοι με μπουκάλια τσίπουρο να χορεύουν και να τραγουδάνε. Μια μουσική, τόσο κοντά στη παράδοση και τη κουλτούρα της χώρας μας.

Και μιας και μιλάμε για μουσική και βαρέθηκα να γράφω πάρτε ένα video με Paco de Luccia, John Mclaughlin και Al Di Meola τους τρεις καλύτερους κιθαρίστες του κόσμου ( προσωπική άποψη) μαζί στη σκηνή. Έτσι να δείξω και πόσο κουλτουριάρης είμαι εκτός των άλλων.

Paco de Luccia αριστερά όπως κοιτάμε, Al Di Meola στο κέντρο και John Mclaughlin ο δεξιά. Κάτι παίζουν τα παιδιά δε νομίζετε?

Advertisements

8 Σχόλια to “Τα μυαλά μας έχουν όρια, όχι η μουσική”

  1. Y Ιουλίου 2, 2008 στις 5:21 μμ #

    Τ΄αυτιά τους και το κώλο τους παίζουνε!

  2. teenageidol Ιουλίου 2, 2008 στις 5:46 μμ #

    Τσαντίζεσαι ακόμα για θέματα τόσο προσωπικά για τον καθένα όπως είναι η μουσική?

  3. rocean Ιουλίου 2, 2008 στις 6:04 μμ #

    Όντως αυτό το πράγμα, ειδικά με τους μεταλάδες, είναι ας τα να πάνε. Ο καθένας έχει πιάσει μία διαφορετική πτυχή του metal και δεν το κουνάει ρούπι. Πρέπει το κάθε τραγούδι να έχει ταμπέλα γνησιότητας του είδους που ακούει. Όλα τα άλλα είναι για τους φλώρους. Εντάξει. Κάποια είδη μπορεί να μην αρέσουν σε κάποιους, αλλά δεν έχει να κάνει με αυτό. Το αν αρέσει ή όχι. Το παν είναι η ταμπέλα. Κι έτσι ακούς από κάποιους το «οι Within Temptation δεν είναι γνήσιοι μεταλάδες». Βρε και είχα μια σκασίλα τι είναι. Δεν πάει να είναι και ρεμπέτικο? Από την στιγμή που μου αρέσει θα το ακούσω.

    Προσωπικά ακούω σχεδόν τα πάντα, αν και προτιμώ το στυλ των nightwish, within temptation κλπ. Η μόνη μουσική που δεν ακούω με τίποτα είναι τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα. Την σιχαίνομαι.

  4. compasso Ιουλίου 2, 2008 στις 10:13 μμ #

    @ rocean
    Νομίζω η ειρωνία είναι ότι οι ροκάδες ακούνε μια μουσική για να ξεχωρίσουν από το ρεύμα και αντί να ανοίγουν το μυαλό τους το περιορίζουν ακόμη περισσότερο. Κι εγώ ροκ ακούω περισσότερο αν και είμαι ανάλογα με τις φάσεις και κυρίως τη διάθεση μου, αλλά μ’ αρέσει να ψάχνω και άλλα είδη και να ανακαλύπτω καινούριες μουσικές. Όσο για τα λαικά και τα ρεμπέτικά που δε σου αρέσουν (αν και διαφωνώ) ένα θα σου πω. Καλή τύχη στο διήμερο 🙂

    @ teenage idol
    δε τσαντίζομαι ρε. Ούτε καν. Απλά κουράζομαι. Και δε κουράζομαι με την αισθητική του καθενός στη μουσική. Απλά με το γεγονός ότι προσπαθεί να στην επιβάλλει.

    @ Y
    δε το πιασα το σχόλιο. Πες μου ότι ένας μυθικός κιθαρίστας όπως εσύ δεν αναγνωρίζει τους ασφαλώς κατώτερούς του αλλά παρόλαυτα καλούς κιθαρίστες του video 😉

  5. rocean Ιουλίου 3, 2008 στις 2:29 πμ #

    Όσο για τα λαικά και τα ρεμπέτικά που δε σου αρέσουν (αν και διαφωνώ) ένα θα σου πω. Καλή τύχη στο διήμερο 🙂

    Και να διαφωνείς εμένα δεν μου αρέσουν… Δεν τα μπορώ… Με τρελαίνουν… Γούστα είναι αυτά…

    Πάντως έχω προνοήσει… Δεν θα να κάτσω στην κατασκήνωση… Από την μία γιατί δεν έχω όρεξη για ταλαιπωρία τώρα (είμαι και κάποια ηλικίας 🙂 ) και από την άλλη κυρίως για να γλιτώσω τα λαϊκά γλέντια. Με το αυτοκίνητο θα είμαι και θα πάω Σάββατο μεσημέρι/απόγευμα στις Πρέσπες και θα γυρίσω Πτολεμαϊδα το βράδυ, όσο αντέξω και αναλόγως την φάση. Ενώ την Κυριακή θα πάω κατευθείαν στην Φλώρινα για την πορεία.

  6. compasso Ιουλίου 3, 2008 στις 12:18 μμ #

    το είχα ξεχάσει ότι είσαι από εκεί. Κάπου μες το μήνα θα ανέβω Ξάνθη Κομοτηνή. Να κανονίσουμε να βρεθούμε.

  7. Y Ιουλίου 3, 2008 στις 1:48 μμ #

    @compasso
    ‘Τ΄αυτιά τους και το κώλο τους παίζουνε!’ = Παίζουνε πάρα πολύ καλά. Είναι καταπληκτικοί, απίστευτοι, αξεπέραστοι.

    μυθικός κιθαρίστας δεν ήμουν ποτέ. Τρβαδούρος της ψυχής :)ίσως αλλά πάει πολύς πολύς καιρός από τότες (παλιά στο Τέξας που λέμε)

    @teenageidol
    Καλά κάνει και τσαντίζεται με τον μαλάκα τον γαμάω-ροκά

  8. teenageidol Ιουλίου 3, 2008 στις 5:20 μμ #

    Σιγά μην κάθεται να τσαντιζεται με τον καθε γαμάω-ροκά που δεν βλέπει (ακουει) πέρα απ την μυτη του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: